Tag: Add new tag

Θέλω, θέλω, θέλω….

Με πιάνει μερικές φορές να θέλω να κάνω πολλά.

Έτσι θέλω να ξαναρχίσω να ασχολιέμαι με το βίντεο. Οι “πελάτες” μου περιμένουν. Έχω να κάνω το νέο ΑΣΜΠΕΤΑ, έχω τους φίλους χημικούς που περιμένουν τη ταινία από τη μάζωξη στα Γιάννενα, έχω ακόμα να φτιάξω τη ταινία από τη περυσινή εκδρομή στη Σκοτία. Αλλά έχω βάλει στόχο να αλλάξω τον υπολογιστή, μια και ο σημερινός έχει αρχίσει να δείχνει τα χρόνια του.

Θέλω να μάθω το JOOMLA αλλά και το FLASH και το MOODLE και… και… και… Μου αρέσει να φτιάχνω προγραμματάκια και animations αλλά τελικά μαθαίνω λίγο απ΄όλα και μετά τίποτα.

Θέλω να γίνω πιστοποιημένος. Τόσα χρόνια μπροστά στον υπολογιστή δεν έχω κάποιο χαρτί να πιστοποιεί τι ξέρω. Είδαμε και πάθαμε να μπορέσουμε οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί να μπορέσουμε να πάρουμε τη πιστοποίηση χωρίς να πρέπει να παρακολουθήσουμε όλες τις ώρες του σεμιναρίου. Δικαίωμα που έχουν τόσο οι μόνιμοι συνάδελφοι του όσο και οι αναπληρωτές. Και τώρα που δόθηκε το δικαίωμα μπορεί να γίνει κάτω από πολλές προϋποθέσεις. Πάντως έγινε.

Θέλω να πάρω ένα δίπλωμα στα Γαλλικά. Γιατί; Γιατί έτσι. Δεν μπορώ τη γκρίνια.

Θέλω να μπορέσω να οργανώσω επιτέλους την εκπαιδευτική ιστοσελίδα και να μπορέσω να δω πως θα γίνει πιο χρηστική.

Θέλω να φτιάξω επιτέλους τις σημειώσεις μου για τη δουλειά μου. Έχω περίπου … άπειρες σελίδες αλλά δυστυχώς δεν ξέρω που έχω τι. Και όχι τίποτα άλλο, αλλά παινευόμουνα στη Φερενίκη πριν κάποιο καιρό ότι ξέρω τι έχω και που… (πάει το παραδέχτηκα).

Τι νομίζατε από το τίτλο… Ότι θα ήθελα σπίτι, εξοχικό, σπορ αυτοκίνητο ή δεν ξέρω και εγώ τι άλλο; Μπα!!!! ‘Οχι ότι έχω αποδεσμευτεί από τις υλικές ανάγκες μου αλλά επιτέλους έχω καταλάβει ότι όσα και αν έχεις θέλεις και άλλο. Άρα δεν έχει νόημα. Αξιοποιώ αυτά που έχω και ανανεώνω ό,τι μου χρειάζεται. Απλό είναι. Αλλά τη γνώση … δεν τη βρίσκεις εύκολα.

Και μιλώντας για τη γνώση…Θυμάστε που έγραφα προ καιρού για τα περιοδικά μου, που χάριζα σε όποιον τα ήθελε; Εντάξει τελικά τα “έφαγε” ο κουβάς της ανακύκλωσης. Δεν ήμουν καθόλου, μα καθόλου χαρούμενος με αυτή την εξέλιξη και πραγματικά θα ήθελα να είχαν μια ακόμα ευκαιρία και να μπορέσουν να βοηθήσουν κάποιους ανθρώπους. Ε!!! σήμερα βρήκα ένα μαγαζάκι στο Παγκράτι που είχε μεταχειρισμένα περιοδικά. Φυσικά και τα πουλούσε, αλλά δεν είναι αυτό. Αν κάποιος ήθελε να βρει αυτά τα περιοδικά θα μπορούσε. Τώρα…ποιος ξέρει σαν τι τα χρησιμοποιούμε. Πιάνοντας συζήτηση με τον μαγαζάτορα, δεν μπορούσε να καταλάβει πως είναι δυνατόν, να μη μπορέσω να τα χαρίσω κάπου και να μπουν σε μια βιβλιοθήκη. Τώρα όμως το μαρκάρισα το μαγαζάκι και την επόμενη φορά που θα έχω περιοδικά για δόσιμο, θα περάσω από εκεί. Έτσι θα δώσω στα περιοδικά μια ακόμα ευκαιρία.

Δύσκολη μέρα σήμερα. Ευτυχώς τελείωσε.  Έτσι αύριο ξεκινάει μια καινούργια μέρα με νέες προκλήσεις και καινούργιες εμπειρίες.

Τη καλησπέρα μου.

Άρχισαν τα όργανα…

Οφείλω να ομολογήσω ότι ήμουν πολύ πιο αισιόδοξος από την σκληρή πραγματικότητα, όσον αφορά τους μαθητικούς υπολογιστές. Η πραγματικότητα αποδείχτηκε πολύ πιο απροσδόκητη αλλά και σκληρή. Μου είπαν και μεταφέρω ότι έγινε αλαλούμ με την ενεργοποίηση των windows γιατί οι κώδικες κάτω από τους υπολογιστές ήταν “λάθος” (;). Δεν ξέρω αν είναι ακριβής η περιγραφή. Μου είπαν οι συνάδελφοι ότι οι υπολογιστές είχαν 25 “ανοίγματα” πριν κλειδώσουν.  Και αυτά εξαντλήθηκαν πριν γίνει η ενεργοποίηση και … “κλειδώσανε” οι υπολογιστές. Μου είπαν ότιήταν λάθος οι κωδικοί. Αυτό μου φαίνεται περίεργο, μια και η προμήθεια των υπολογιστών έγινε ανεξάρτητα. Δεν μπορεί όλες οι εταιρείες να κάνανε λάθος στους κωδικούς. Άρα κάτι άλλο έγινε. Δεν μπορώ να φανταστώ τι. Εγώ απλά τα αναφέρω, ώστε όποιοι συνάδελφοι μπουν  σε τάξεις με τους μαθητές της πρώτης Γυμνασίου, και τους υπολογιστές τους, να είναι ενήμεροι, ώστε να προλάβουν να τα “σώσουν” πριν κλειδώσουν.

Μου είπαν επίσης ότι μέσα στα netbooks υπάρχουν τόσο τα βιβλία, όσο και το βιβλίο του καθηγητή αλλά και οι λύσεις των ασκήσεων. Θα μου πείτε, μήπως και τώρα δεν δίνονται μαζί με τα βιβλία και οι λύσεις; Δίνονται. Αλλά το βιβλίο του καθηγητή; Αυτά γιατί να υπάρχει μέσα στα netbooks; δε το κατάλαβα. Και μάλιστα έχω συγχυστεί, γιατί όταν εμείς οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί ζητάγαμε τα βιβλία των καθηγητών, δεν υπήρχαν πουθενά. Τέλος πάντων μερικές φορές νομίζω ότι συγχύζομαι περισσότερο επειδή θυμάμαι τι τραβάγαμε για να βρούμε τα εργαλεία να κάνουμε τη δουλειά μας. Τέλος πάντων. Ίσως αυτό να δείχνει κάποια αλλαγή σε ορισμένα πράγματα.

Δεν ξέρω αν κάποιοι συνάδελφοι έχουν εμπειρία σχετικά με τους υπολογιστές της πρώτης Γυμνασίου. Αν δηλαδή βρήκαν ή όχι προβλήματα στη χρήση. Καλό θα ήταν να ενημερώσουμε και τους υπόλοιπους συναδέλφους ώστε να ξέρουν τι πρέπει να κάνουν.

Τη καλησπέρα μου.

Η πρόκληση της χρονιάς.

Κάθε χρόνο, βάζω κάποιους στόχους. Οι στόχοι αυτοί είναι πολλών ειδών. Μπορεί να είναι κιλά. (Έτσι για τα Χριστούγεννα θέλω -30 μπορώ;) Μπορεί να είναι βιβλία. (Ήθελα να διαβάσω το καλοκαίρι κάποια βιβλία πληροφορικής αλλά και δυο τρία άλλα – Καλά πήγα, μάλλον τα κατάφερα). Μπορεί να είναι sites (ήθελα να το μαζέψω λιγάκι το οικόπεδό μου αλλά εκεί δεν τα πολυκατάφερα. Υπερίσχυσε η νεοελληνική νοοτροπία για το ουδέν μονιμότερο του προσωρινού). Η πρόκληση όμως έσκασε χθες και μάλιστα από το φόρουμ των διδασκόντων φυσικές επιστήμες αν και ήταν από σπόντα. Ήταν το Συνέδριο της Ημαθίας.

Να σας εξηγήσω γιατί.

Πέρυσι έμαθα για τα συγκεκριμένα συνέδρια τα οποία γίνονται μια χρονιά στη Σύρο και μια χρονιά στην Βέροια – Νάουσα. Αποφάσισα λοιπόν να πάω και σε συνεννόηση με το σχολείο έδωσα το παρόν. Όμως ήθελα να πάω με εισήγηση. Όχι απλός θεατής. Δεν έχω το βίτσιο του καθηγητή (καλά δεν το έχω πολύ… καλά μη το κάνουμε θέμα…Ωωωωχχ! Έτσι ήθελα) ήθελα όμως να απαντήσω στη πρόκληση να δω αν μπορώ να το κάνω. Βλέπετε έχω ένα μικρό προβληματάκι.

Άντε να βγάλω τα σώψυχά μου αλλά μη τα πείτε πουθενά… Λοιπόν το καιρό το δικό μου οι χημικοί δεν κάνανε καθόλου παιδαγωγικά, διδακτική και άλλα τέτοια μαθήματα. Οι δε χημικοί πηγαίνανε στη βιομηχανία. Αν “ξέπεφτε” κανείς πήγαινε στην εκπαίδευση. Έλα όμως που εγώ ποτέ δεν κοίταξα βιομηχανία. Μα ποτέ!!! Από το τρίτο έτος έβλεπα εκπαίδευση.  Τελειώνοντας λοιπόν το έριξα στο διάβασμα μπας και μπορέσω να καταλάβω αυτά τα παιδιά που ήταν οκτώ χρόνια μικρότερα μου και εγώ ήμουν καθηγητής τους και αυτά μαθητές μου ΑΛΛΛΛΛΛΑ δεν μοιάζανε καθόλου με εμένα σαν μαθητή. Από τότε λοιπόν ψάχνομαι. Διαβάζω, κοιτάζω, αφουγκράζομαι και αν δω κάτι νέο με τεχνολογία – διότι έχω και ένα κόλλημα με το σπορ εδώ και περίπου 25 χρόνια – εγώ μέσα.  Πέρυσι λοιπόν ήθελα να δω αν μπορώ να σταθώ απέναντι σε όλους εκείνους τους νέους με τα μεταπτυχιακά και τις ειδικότητες και τα διπλώματα πάνω σε διδακτικές, παιδαγωγικές, τεχνολογίες έτσι και τεχνολογίες γιουβέτσι. (Μάλλον πεινάω… τέλος πάντων). Το φαινόμενο λέγεται ανασφάλεια. Οφείλεται σε πολλούς παράγοντες… ας μην επεκταθούμε.

Πήρα λοιπόν ένα θεματάκι που μου άρεσε, τα blogs, (δεν το περιμένατε ε; Σας αιφνιδίασα…) και το παρουσίασα. Το κοινό μου (καμιά τριανταριά συνάδελφοι – με το fan club μαζί) έδειξε ότι τους άρεσε και το σχόλιο που νομίζω έκανε τη διαφορά ήταν μιας συναδέλφου που δεν ήξερα (ούτε και έμαθα). Είπε το εξής: “Επιτέλους ακούσαμε και κάτι που καταλαβαίνουμε”. Καταλαβαίνετε ότι φούσκωσα από υπερηφάνεια (πολύ συχνά το κάνω αυτό… μπας και τελικά …απλά είμαι περήφανος;)

Το μεγάλο κέρδος για μένα ήταν ότι για να φτιάξω την εργασία των δέκα σελίδων κατέβασα το μισό ιντερνέτι και διάβασα πάρα πολλά για να μπορέσω να βγάλω το ρεζουμέ. Επίσης συνειδητοποίησα ότι όταν δουλεύω “υπό πίεση” με καταληκτική ημερομηνία πάω καλύτερα (το ξέρω ότι είναι ανησυχητικό αλλά μου βγαίνει αυθόρμητα).

Έτσι φέτος λέω να πω για το MOODLE αλλά για να πω για το MOODLE πρέπει να το φτιάξω, να το τεστάρω, να το δουλέψω, να μπορέσω να κάνω μια αξιολόγηση. Χμ!!! I’ll pass. Τουλάχιστον για φέτος. Θα δω. Θα το ψάξω. Και όταν το βρω θα το δείτε και εσείς… Χμ!!! (…και αν μου πάρουν την ιδέα…)Καλά θα το δω….Εσείς δεν ξέρω αν θα το δείτε… εγώ θα το δω.

Τη καλημέρα μου και ειδικά σε όσους επιμένουν…

Όταν είσαι πολύ “μικρός”…

Είναι μερικές φορές που αισθάνεσαι εντελώς ανίσχυρος και μικρός για να αντιμετωπίσεις μια κατάσταση. Στο πρόσφατο παρελθόν βρέθηκα σε μια τέτοια κατάσταση όπου το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να περιμένω, ανήμπορος για οτιδήποτε άλλο.  Είναι από εκείνες τις φάσεις που καταλαβαίνεις ότι κάποια πράγματα ελέγχονται από άλλους παράγοντες και εσύ δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Είναι μια φοβερή αίσθηση η οποία σε κάνει πραγματικά να αναθεωρείς πολλά πράγματα, κυρίως τις προτεραιότητες σου και τι πραγματικά έχει αξία.

Χθες ξαναβρέθηκα πάλι σε μια κατάσταση που δεν ήξερα τι να κάνω.  Θα προσπαθήσω να περιγράψω τις συνθήκες για να μπορέσετε να καταλάβετε τι έγινε.

Στο σχολείο μας όταν χτυπάει το κουδούνι έχουμε “αλλαγή”. Αυτό σημαίνει ότι μετακινούνται πολλοί μαθητές αλλάζοντας αίθουσες και πηγαίνοντας από όροφο σε όροφο. Με δεδομένο ότι το Γυμνάσιο Λύκειο, Ελληνικό Γαλλικό έχει περίπου 1300 παιδιά καταλαβαίνετε ότι υπάρχει πολύς κόσμος που κινείται. Κατεβαίνοντας λοιπόν και εγώ από το 4ο όροφο για ένα μάθημα στο 1ο που είναι τα αμφιθέατρα, οι διάδρομοι ήταν γεμάτοι από παιδιά. Ξαφνικά μπροστά μου στα 10 μέτρα μια κοπελίτσα από το Γαλλικό τομέα (δεν την ήξερα γιατί γνωρίζω όλα τα παιδιά του Ελληνικού τομέα – όχι ότι είχε καμία σημασία ) γέρνει δεξιά, ακουμπάει στο τοίχο και …πέφτει κάτω.  Όλοι οι γύρω – πολλοί συμμαθητές της – αμέσως απομακρύνθηκαν (!!!) και κοιτάγανε. Πλησιάζω γρήγορα, έχοντας την αγωνία – ομολογώ – για το τι θα αντιμετωπίσω.  Με το που γονατίζω δίπλα της έρχεται και μια φίλη της, απομακρύνω τα μαλιά από το πρόσωπο και – κατά τα φαινόμενα ήταν μια λιποθυμία. Φωνάζω – για να “ξυπνήσουν” και λιγάκι – να φέρουν ένα ποτήρι νερό από τα εργαστήρια και μέχρι να έρθει το παιδί με το νερό η κοπελίτσα είχε συνέλθει αλλά ήταν κατάχλωμη και “αποπροσανατολισμένη”. Της μίλησε λίγο η φίλη της, ήπιε λίγο νερό, έριξε και λίγο στο πρόσωπό της και με τη φίλη της πήγε στο ιατρείο, για να δουν τι γίνεται.

Πιθανότατα να ήταν κάτι με “δίαιτες” και άλλα τέτοια που κάνουν τα παιδιά σε αυτές τις ηλικίες. Αλλά εκείνη τη στιγμή αισθάνθηκα ανήμπορος. Δεν ήξερα τι γίνεται και κυρίως τι να κάνω. Από προσωπική ανησυχία, κυρίως για τα παιδιά μου έχω διαβάσει κάποια βιβλία πρώτων βοηθειών αλλά και πάλι δεν ξέρεις τι γίνεται, και κυρίως πως να αντιδράσεις σε αυτές τις περιπτώσεις. Η αλήθεια είναι ότι και από την μεριά μου δεν το “παρακολούθησα” το θέμα.

Σε αυτές τις περιπτώσεις, που έχουν να κάνουν με την υγεία, αισθάνεσαι ανήμπορος  και πολύ μικρός για οτιδήποτε. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να περιμένεις. Από την άλλη μου έκανε εντύπωση η αντίδραση των παιδιών. Από τη μια μεριά μπορώ να καταλάβω την αντίδραση, από φόβο, έκπληξη, αμηχανία… αλλά περίμενα τουλάχιστον οι φίλοι της να είχαν μια πιο άμεση αντίδραση. Δεν ξέρω αν περιμένω πολλά. Πάντως νομίζω ότι ο καθένας θα ήθελε μια άλλη αντίδραση, αν βρισκότανε σε μια τέτοια κατάσταση.

Τη καλησπέρα μου.

Living in the past… μέρος 2ο.

Χθες μιλούσαμε με τη Βίκυ, φίλη και συνάδελφο από το πανεπιστήμιο. Το θέμα ήταν η επέτειος του πολυτεχνείου και η εκδήλωση που είχε αναλάβει να οργανώσει στο σχολείο. Προσφέρθηκα λοιπόν να βοηθήσω, βγάζοντας από το αρχείο ό,τι υλικό έχω. Έτσι τα “πέταξα” όλα σε ένα φάκελο για να είναι μαζεμένα, και άρχισα να δουλεύω στο μυαλό μου τι θα μπορούσα να φτιάξω, πάντα με βάση τη συζήτηση ώστε να είναι όσο γίνεται πιο σωστό, αντικειμενικό και προκλητικό. Ναι προκλητικό. Τα παιδιά πρέπει να μάθουν τι είναι το Πολυτεχνείο. Ότι δεν είναι “γιορτή” ή μια ακόμα σχολική αργία. Ότι κάτι έγινε εκείνο το καιρό που ήταν παραπάνω από αυτό που συνήθως φαίνεται.

Τη δικιά μου την εμπειρία από το Πολυτεχνείο την έχω γράψει στη ΒΔΕΛΛΑ πριν δύο χρόνια. Αν δεν βαριέστε περάστε μια βόλτα να τη δείτε.

Σήμερα θα σταθώ στο φοιτητικό μου “Πολυτεχνείο”. Βρέθηκα στα Γιάννενα το 1979 πρωτοετής φοιτητής. Το πολιτικό κλίμα ήταν έντονο, άσχετα αν εγώ ήμουν ένα ζώο. (Χωρίς εισαγωγικά εδώ όπως είδατε). Χαρούμενος και χαμένος. Μόνος με όλες τις ευθύνες πάνω μου με ένα φίλο συμμαθητή τον Φραγκίσκο, μοναδικό στήριγμα στις πρώτες αυτές φάσεις. Έψαχνα να βρω τι κάνω και που είμαι, και ήμουν αρκετά “αντιδραστικός” ώστε να μη θέλω να μπω αμέσως σε νεολαίες.  Έκατσα λοιπόν “λίγο παραπέρα και έβλεπα.” Όχι απλά έβλεπα, αλλά μετρούσα, άκουγα έκρινα. Έψαχνα να βρω τι μου κάνει. Θεωρούσα δεδομένο ότι κάπου θα πάω, αλλά ήθελα να πάω εγώ. Δεν ήθελα να με πάνε.

Πέρασε ο καιρός και μέσα από τη διαδικασία που περιέγραψα βρέθηκα και εγώ στον “χώρο”.Δεν έκατσα πολύ γιατί το καιρό εκείνο, η παρέμβαση των “κομματικών” ήταν  έντονη και οι απόψεις που με αφορούσαν όταν έρχονταν “άνωθεν” μου την έδιναν. Δεν βαριέσαι το είδα και αυτό.

Σε αυτό το διάστημα όμως πήρα μέρος σε όλες εκείνες τις διαδικασίες που καταλήγουν σε μια κατάληψη.

Δεν θα ξεχάσω τη πρώτη μου κατάληψη που “συμμετείχα” το 1979. Ήταν παραμονές Χριστουγέννων (10-12 Δεκέμβρη) όταν ψηφίστηκε και η επόμενη μέρα με βρήκε στην Αθήνα. Ήταν σίγουρο ότι το είχαμε κλείσει για τα Χριστούγεννα, άρα δεν υπήρχε λόγος να μείνω.

Την επόμενη χρονιά, πάλι περίπου την ίδια περίοδο, έγινε ξανά κατάληψη. Τότε θεώρησα καθήκον μου να μείνω. Φορώντας ένα μπουφάν που το έλεγα “sleeping bag με μανίκια” έμεινα όλο το βράδυ μέσα και κοιμήθηκα στα έδρανα των προκάτ (όσοι ξέρουν ξέρουν). Ήταν τα μόνα που δεν είχαν διαχωριστικά ανάμεσα στις θέσεις. Ξύπνησα καταπιασμένος και μόνος… Την είχαν κοπανήσει όλοι οι άλλοι. Το μεσημέρι ήμουν Αθήνα.

Μη τολμήσει κανείς να κάνει σχόλια για αγωνιστικότητα ή οτιδήποτε άλλο, γιατί θα “τσακωθούμε” εντάξει;

Πάμε στη τρίτη χρονιά. Να μη το σχολιάσουμε ποια εποχή έγινε η κατάληψη… Ωραία αλλά τότε κάτι άλλαξε. Τα αμφιθέατρα είχαν γεμίσει.

Το αμφιθέατρο σε συνέλευση. Ο κόσμος συμμετείχε ουσιαστικά.

photo084

Εϊχα μιλήσει τότε και στη Γενική συνέλευση του Πανεπιστημίου.

Πριν την ψηφοφορία της κατάληψης.
Πριν την ψηφοφορία της κατάληψης.

Και μετά βγήκαμε στους δρόμους. Να διεκδικήσουμε τα αιτήματά μας.

Η πορεία προς τη πόλη.

Και φτάσαμε στη Νομαρχία.

Μπροστά στη Νομαρχία.

Αυτά είναι εμπειρίες που όπως και να τα δεις σε “σημαδεύουν”.  Είναι καταστάσεις που μένουν ανεξίτηλα χαραγμένες. Σαφώς και δεν μπορούν οι “απλές” φοιτητικές κινητοποιήσεις να συγκριθούν με το Πολυτεχνείο. Θες όμως γιατί κάτι θέλαμε να δείξουμε ότι μπορούμε να κάνουμε και εμείς, θες γιατί οι εποχές ήταν τέτοιες που απαιτούσαν κάποια δράση, και οι δικές μας δυνατότητες ήταν περιορισμένες, είχαμε ένα μερίδιο από κινητοποιήσεις που έπρεπε να βγουν προς τα έξω.

Οι μαθητές μας λοιπόν πρέπει να μάθουν τι έγινε τότε. Μετά από 36 χρόνια, μέσα από το φίλτρο του χρόνου, πολλά έχουν αλλοιωθεί και έχουν ξεχαστεί. Εμείς οι μεγαλύτεροι πρέπει να τους βάλουμε μέσα στη λογική των καιρών, για να μπορούν να έχουν μνήμες. Όχι δικές τους σίγουρα, αλλά μνήμες σωστές, αντικειμενικές, που να λένε τα πράγματα όπως έγιναν.

Αυτά. Μη ξεχνάτε ψηφίζουμε σήμερα. Είναι ημέρα αποφάσεων και ο καθένας μας θα ψηφίσει έχοντας μια εικόνα στο μυαλό του για το τι θα ξημερώσει αύριο. Μάλλον όλοι θα είναι κερδισμένοι το βράδυ. (τουλάχιστον έτσι θα δηλώνουν). Εύχομαι να μην είμαστε εμείς χαμένοι αύριο.

Τη καλημέρα  μου σε όλους.

Ο κατακλυσμός.

Σήμερα το μεσημέρι βρέθηκα στο Παγκράτι. Εϊχα “ραντεβού” με την βιβλιοπώλισσά μου για να χρηματοδοτήσω την καινούργια της πολυκατοικία αγοράζοντας τα σχολικά βιβλία.  Μόλις είχα τελειώσει την κατάθεσή μου ξεκίνησα για να πάρω τη σύζυξ από την δουλειά της προσπαθώντας να της εξοικονομήσω λίγο χρόνο. Την ώρα λοιπόν που πήγαινα να πάρω το σκούτερ μου …παφ η πρώτη σταγόνα. Και μετά παφ… η φίλη της και μετά παφ…. η άλλη φίλη. Γμτ ήταν ανάγκη να βγούνε βόλτα όλες μαζί. Δεν αφήνανε καμία σπίτι. Και μετά φέρανε όλη την οικογένεια, τη γειτονιά, τη πόλη,…και είχαν τόση βιασύνη να φτάσουν στο χώμα που πολύ σύντομα…κολυμπούσα στα λασπόνερα. Δεν μπορούσα να δω το απέναντι πεζοδρόμιο.

Αλλλλλλλλλλάααααα όοοοοοοχιιιι. Σιγά που θα με τρομάξει μια βροχούλα. Έ όχι λοιπόν. Σε μια έκρηξη “αδρεναλίνης” (ψιτ σε βλέπω… μην αλλάξεις τη λέξη. Άντε μπράβο) είπα θα κατέβω κέντρο.

Με σταθερό βήμα λοιπόν πλησιάζω το σκούτερ που μόλις είχε τελειώσει το πρώτο χέρι πλυσίματος και ήταν στο ξέβγαλμα. Ανοίγω τη σέλα και βγάζω από κάτω το πόντσο της POLO Το ρίχνω από πάνω μου, τα καλύπτει όλα,   καβαλάω το σκούτερ και ξεκινάω το ταξίδι μου…

Μέσα σε 3 λεπτά έχωσα το σκούτερ με τη μούρη μπροστά σε κάτι μαγαζιά και έψαχνα να βρω τη νιτσεράδα μου. Μόλις τη φόρεσα ξανά ξεκίνησα. Η Χρεμωνίδου δεν είχε άσφαλτο, μόνο νερό. από άκρη σε άκρη. Αλλά ποιος νοιάζεται. Η Φιλολάου ήταν ένας ορμητικός χείμαρρος… αλλά ποιος νοιάζεται. Η Υμηττού είχε αρκετό νερό για να φτάσει μέχρι το γόνατό μου. Μια χαρά τώρα έχουν μείνει ελάχιστα μέρη του σώματός μου στεγνά. Αλλά ποιος νοιάζεται. Και συνεχίζω φτάνω μπροστά στο άλσος Παγκρατίου. Έχω φάει όλη τη βροχή από πάνω αλλά και από τα διερχόμενα αυτοκίνητα. Μιλάμε για κουβάδες. Και κλατς!!!! ο επόμενος. Οι οδηγοί αυτοκινήτων σε αυτές τις περιπτώσεις είναι δύο ειδών. Αυτοί που ονειρεύονται να αποκτήσουν jet ski και επειδή δεν τα κατάφεραν κοιτάνε να κάνουν το αυτοκίνητο τους jet ski. Και όλους τους άλλους τους έχουν χ….νους. Είτε είναι κάποιοι πεζοί που έχουν την ατυχία να κυκλοφορούν είτε οδηγοί μηχανών που προσπαθούν φτάσουν κάπου με αυτό το καιρό. Η άλλη κατηγορία οδηγών είναι οι ρομαντικοί που ονειρεύονται γόνδολα και πάνε με μηδέν μέσα στη μέση του δρόμου. Εντάξει δεν βρέχουν όλο το κόσμο αλλά αν έχεις φάει όλο το νερό της βροχής θα ήθελες να το τελειώσεις το μαρτύριο της “σταγόνας” μια ώρα αρχύτερα. Και από τα δύο είχαμε. Είχαμε και κάποιους με διχασμένη προσωπικότητα. Ήταν κάποιοι που οδηγούσαν αυτά τα κίτρινα οχήματα. Όπου έβλεπαν πεζό τα κάνανε γόνδολα και στα ενδιάμεσα τα κάνανε jet ski. Και το καλύτερο δεν μπορούσες να προσδιορίσεις τι είχες μπροστά σου κάθε φορά. Μπορώ να διαβεβαιώσω ότι τα νεύρα μου όμως είχαν γίνει κρόσσια.

Και εκεί που πήγαινα λοιπόν στρίβω αριστερά για το ΕΙΕ και ξαφνικά σπλατς!!! από τα στενά πάνω, ένα ολόκληρο ποτάμι με χτύπησε στα πλάγια και έγινε το κακό. Τα πλημμυρίσαμε όλα. Τελείωσε έσβησε μέσα στη μέση το δρόμου. Νερό πάνω, νερό κάτω και φυσικά νερό από τα πλάγια.Όλο και παντού νερό. Αλλά ποιος νοιάζεται. Σιγά σιγά και με τη μίζα έφτασα στο πάρκο της Ριζάρη. Εκεί το πανέμορφο πάρκο είχε μετατραπεί σε μια τεράστια καφέ λίμνη. Μάλλον δεν σκεφτήκανε να βάλουν λούκια (!!!). Αλλά δεν πειράζει. Το λασπόχωμα έτρεχε ανάμεσα στις πέτρες του τοιχώματος. Ίσως να το είχε πάρει και μαζί του το τοίχωμα αν διαρκούσε λίγο περισσότερο. Αλλά ποιος νοιάζεται.  Και αν γέμισε όλος ο δρόμος με χώματα μέχρι το στάδιο…ποιος νοιάζεται. Και ναι έφτασα στη Βασιλίσσης Σοφίας. Τουλάχιστον έτσι έλεγε η ταμπέλα γιατί η εικόνα ήταν άλλη. Ένας χείμαρρος και κάθε φορά που έφτανες σε στενό από τον Λυκαβηττό κρατούσες σφικτά το τιμόνι μη σε πάρει το ρέμα.  Αλλά ποιος νοιάζεται. Ευτυχώς είχε και λίγη κατηφόρα και έτσι έφτασα επιτέλους Κριεζώτου και Πανεπιστημίου. Και όλη οι υπάλληλοι περιμένανε να σταματήσει η βροχή. Εγώ ευτυχώς ακολουθούσα τον μπροστινό μου γιατί αν περίμενα να δω το δρόμο … δεν θα έφτανα ποτέ.  Εκεί ήταν ωραία. Ναι!!! Τα καπάκια από τις αποχετεύσεις χορεύανε, ναι!!! από τους τοίχους τρέχανε νερά από τα καλυμμένα λούκια που δεν τραβάγανε, μπροστά είχε μια λιμνούλα μεγαλείο και γέμιζε συνέχεια με φρέσκο νερό από το ποταμάκι Κριεζώτου, που κατέβαινε από το λόφο του Λυκαβηττού. Ειδυλλιακό τοπίο. Καλή παρέα μια χαρά.

Μετά έκοψε επιτέλους. Έβλεπα το απέναντι πεζοδρόμιο. Τα νερά υποχώρησαν. Είχαν λέει μια δουλειά κατά την παραλία. Δεν είδα ειδήσεις για να δω ποιους συνάντησαν εκεί.

Έτσι το είδα και αυτό. Πολύ νερό σήμερα.  Άξιζε πάντως. Γιατί ξύπνησα λιγάκι.  Φαντάζομαι ότι και εσείς αν είσασταν στο δρόμο, μπορείτε να καταλάβετε τι εννοώ.

Τη καλησπέρα μου.

Προς επίδοξους καθηγητές…

Το ερώτημα το βρήκα σε ένα φόρουμ και θεώρησα “υποχρέωση” μου να απαντήσω. Ο λόγος είναι ότι σε πολλές περιπτώσεις έχω την αίσθηση ότι προέρχομαι από άλλο κόσμο ή και από άλλο πλανήτη. Οι προσλαμβάνουσες – και αυτές δεν αφορούν το δικό μου σχολείο αλλά πάρα πολλά σχολεία – λένε ότι οι καινούργιοι καθηγητές τα ξέρουν όλα και έχουν πολύ λίγα να μάθουν. Οι ανταποκρίσεις λένε ότι πολύ συχνά, συνήθως με αφορμές ένα μεταπτυχιακό, ή κάποιο παραπάνω δίπλωμα, αντιμετωπίζουν υποτιμητικά και απαξιωτικά τους παλαιότερους συναδέλφους. Φυσικά και το μεταπτυχιακό σημαίνει παραπάνω δουλειά και περισσότερες γνώσεις αλλά όσον αφορά τη συμπεριφορά μέσα στη τάξη και μέσα στο σύλλογο δεν λέει τίποτα.Όπως δεν λέει τίποτα για την συναδελφική συμπεριφορά και την εμπειρία. Ο δάσκαλος είναι πάντα δάσκαλος και έχει την ανάγκη να προσφέρει. Αν οι νέοι συνάδελφοι το αξιολογήσουν θα έχουν πολλά να πάρουν. Με την απαξιωτική συμπεριφορά όμως σίγουρα δεν θα πάρουν τίποτα.

Προσπάθησα λοιπόν να μαζέψω σε μια λίστα τι πρέπει να έχει ένας καθηγητής. Η πρόθεση είναι στην πρόκληση και όχι στην καθοδήγηση ή χειραγώγηση. Οφείλω να τονίσω ότι προέρχομαι από σχολή η οποία, τότε που σπούδαζα, δεν ήξερε τι σημαίνει διδακτική ή παιδαγωγικά ή ψυχολογία εφήβου ή δεν ξέρω και εγώ τι άλλα. Είχε προσανατολισμό την παραγωγή (βιομηχανία). Ξεκίνησα κολυμπώντας στα βαθιά με ένα δεδομένο : δεν ξέρω τίποτα και θα μάθω. Διάβασα πολλά βιβλία σε πολλά θέματα – όχι μόνο χημεία ή ασκησολόγια. Κάποια κράτησα κάποια απέρριψα. Όμως οι μεγαλύτεροι δάσκαλοι μου πάντα ήταν οι μαθητές μου. Γιατί μέσα από την ανάδραση που καθημερινά μου προσφέρουν με βοηθάνε να εξελίσσομαι. Εικοσιδύο χρόνια δεν έπαψα να μαθαίνω και είμαι ευτυχισμένος για αυτό.

Λοιπόν για να δούμε τι έχει ένας καθηγητής…

Το να είσαι καθηγητής τα έχει όλα.

Στην αρχή έχεις πολύ διάβασμα, για να μπορείς να σταθείς στη τάξη.

Θέλει ψυχολογία να μπορέσεις να καταλάβεις το κοινό απέναντί σου.

Θέλει αυτοπεποίθηση μέσα στη τάξη.

Θέλει έμπρακτα αξιοκρατία και όχι ευνοιοκρατία.

Θέλει αμεσότητα και ειλικρίνεια απέναντι στους μαθητές.

Θέλει αξιοπρέπεια διότι σε αντίθετη περίπτωση γίνεσαι ο περίγελος της τάξης.

Θέλει σεβασμό στις ιδιαιτερότητες του κάθε μαθητή.

Θέλει το σπίτι να είναι μακριά από το σχολείο όσον αφορά τα προβλήματα.

Θέλει “ευήκοον ους” για να αφουγκράζεσαι τη τάξη.

Θέλει αρχικό συμβόλαιο για να ξέρουν όλοι που βρίσκονται το οποίο τηρείται απαρρέκκλιτα.

Τα μαθήματα, τα ιδιαίτερα, θα γίνουν και είναι ένας καλός λόγος – κίνητρο για να διαβάσεις το παραπάνω. Αν πας για την “αρπαχτή” θα αντέξεις 2-3 χρόνια. Αν φτιάξεις τις υποδομές σου θα προχωρήσεις.

Οι διακοπές είναι απαραίτητες – άσχετα το τι λένε οι εκτός – όμως και σε αυτές καλό είναι να ρίχνεις μια ματιά προς τα πίσω (απολογισμός) και μια σκέψη προς τα εμπρός (προγραμματισμός). Είναι καλός χρόνος για δράση – μετά από την απαραίτητη ξεκούραση.

Σου προσφέρει την ικανοποίηση της προσφοράς και το ότι είσαι ένα σκαλί στην πραγματοποίηση των όποιων στόχων των μαθητών σου. Σου δίνει τη δυνατότητα κυρίως μέσα από τη συμπεριφορά σου να αποτελέσεις παράδειγμα για τους μαθητές σου στην μετέπειτα πορεία τους.

Κανένας μας δεν τα είχε όλα αυτά στο ξεκίνημά του. Αν όμως θεωρήσεις ότι είσαι καθηγητής και τα ξέρεις όλα το έχεις χάσει. Κάθε μέρα μαθαίνεις. Ο Σαββόπουλος στο στίχο του : πως να κρυφτείς απ’ τα παιδιά έτσι και αλλιώς τα ξέρουν όλα… νομίζω ότι τα λέει όλα.

Νομίζω ότι τα μάζεψα. Η αληθεια είναι ότι η τάξη είναι αναντικατάστατη, ακόμα και η πιο δύσκολη. Η πρόκληση του να ανταποκριθείς στις απαιτήσεις του μαθήματος είναι δεδομένη.

Αυτάαααα. Ξανακόλλησα πάλιιιι. Λοιπόν τη καλησπέρα μου.

Οδηγώντας στη Δυτική Ελλάδα.

Φυσικά και θα γράψω το “οδοιπορικό” μου. Και θα μεταφέρω και τις εμπειρίες μου από την οδήγηση.

Ξεκινώντας από Αθήνα φτάσαμε στο Ρίο και περάσαμε στο Αντίρριο μέσω γέφυρας. Εδώ ένα σημείο που θέλει προσοχή.  Φτάνοντας στην έξοδο στο Αντίρριο έχει τα διόδια. Εκεί λοιπόν μια θυρίδα γράφει e-pass. Μη μπερδευτείτε ΔΕΝ είναι το ίδιο με της Αττικής Οδού. Εγώ τη πάτησα. Πήγα ο δικός σου μεσ’ στη καλή χαρά να περάσω και φυσικά δεν άνοιξε τίποτα. Ευτυχώς δεν είχα άλλο πίσω και έτσι οπισθοχώρησα και όταν μπήκα σε θυρίδα με υπάλληλο μου είπε ότι έχει δικό της e-pass. Με συγχωρείτε κύριοι… δώστε ένα άλλο ονοματάκι τέλος πάντων… Όλα τα άλλα είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους. Εύκολα τη πατάς. Να ξέρουμε και εμείς που πάμε.

Μετά τη γέφυρα δεν έχει αλλάξει τίποτα μέχρι το Αιτωλικό. Η μαγεία της φύσης σε όλο της το μεγαλείο. Θα την απολαύσετε οπωσδήποτε γιατί είναι μάλλον απίθανο να μην έχετε νταλίκα μπροστά. Άρα η καλύτερη λύση είναι η καλή παρέα (ναι εγώ το είχα αυτό το προνόμιο) και η υπομονή ( Ε! εντάξει και από αυτό έχω). Και φυσικά απολαύσαμε τη διαδρομή. Μετά το Αιτωλικό όμως μετά από μια πρόχειρη “πλατεία” φεύγεις για Αγρίνιο σε ένα δρόμο Μ Α Γ Ε Ι Α. 21 χιλιόμετρα διαδρομής με τρεις λωρίδες ανά κατεύθυνση, ίσιος, χωρίς λακκούβες ή “εκπλήξεις”. Και εκεί “ξεκαπνίζεις” και εσύ και το αυτοκίνητο. Δεν ξέρω πόσα γλυτώνεις αλλά και μόνο που δεν μπαίνεις στη Κλεισούρα και είσαι σε κάμπο φτάνει. Μεγαλείο.

Μετά πάλι στα ίδια. Κατεβαίνεις Αμφιλοχία  και αρχίζεις να ανεβαίνεις πάλι τα στροφιλίκια του Αμβρακικού μέχρι το Μενίδι της Αρτας. Μετά μπαίνεις στο κάμπο της Άρτας και πριν μπεις στην Άρτα έρχεται το δεύτερο “μπόνους”. Ο περιφερειακός της Άρτας. Μικρότερος αλλά εξίσου καλός σε βγάζει μετά τη Φιλιππιάδα.  Πολύ καλός και γρήγορος δρόμος. Μετά δεν έχει άλλο. Αρχίζει ο ανήφορος για Γιάννενα. Στην αρχή είναι ωραία και γραφικά μια και είσαι δίπλα στη κοιλάδα του Λούρου με τα πλατάνια και τις έντονες φωτοσκιάσεις.Μετά από αυτό ξεραΐλα. Ανεβαίνεις όλο το δρόμο και τέλος ανάμεσα από τα δύο “αυγά” (Δυο λόφοι Μικρό και Μεγάλο Αβγό) μπαίνεις μέσα στο οροπέδιο των Ιωαννίνων.

Δεν ξέρω άν θα κάνουν όλη τη διαδρομή όπως αυτά τα δύο κομμάτια. Πάντως σκάβουν σε διάφορα μέρη. Ελπίζω στην επόμενη συνάντηση να έχει περισσότερα κομμάτια και να μειωθεί ακόμα περισσότερο η διαδρομή.  (Τουλάχιστον χρονικά). Πάντως με τη γέφυρα και τα δυο αυτά κομμάτια ο χρόνος διαδρομής έχει μειωθεί στις 5.5 ώρες από τις 7 και, που κάναμε σαν φοιτητές.

Γυρνώντας η παρέα ήταν εξίσου καλή αλλά μεγαλύτερη. Έτσι αποφασίσαμε κατεβαίνοντας να “τσιμπήσουμε” λιγάκι και σταματήσαμε στην Αμφιλοχία. Αλλά προσοχή όχι στο κομμάτι που περνάνε το λεωφορεία και έχει τουριστικά εστιατόρια… Μετά τη πλατεία βγήκαμε λίγο παραλία και φτάσαμε στο κέντρο “Κραβασαράς” (που είναι το παλιό όνομα της Αμφιλοχίας – Καραβάν Σεράι). Εκεί οι γαρίδες λαδορίγανη είχαν τη τιμητική τους και όχι μόνο. Μετά από μιάμιση ώρα συνειδητοποιήσαμε δύο πράγματα. Αφενός μεν ότι περνάει γρήγορα η ώρα, άρα περνάει καλά και έπρεπε να ξεκινήσουμε μπας και φτάσουμε κάποια ώρα στην Αθήνα.

Τις “πληρώσαμε” τις γαρίδες μια και μας έπιασε μια φοβερή βροχή έξω από  την Αθήνα στα Μέγαρα και το ρίξαμε στο σημειωτόν μέχρι να μπούμε Αθήνα.

Τη καλησπέρα μου.

Back to school…

vangelis_back-to-school

Επιστρέψαμε στο σχολείο σήμερα και περάσαμε αξέχαστα πηγαίνοντας από συνεδρίαση σε συνεδρίαση. Εγώ ήμουν προνομιούχος. Δεν παρακολούθησα συνεδριάσεις γιατί έφτιαχνα το πρόγραμμα του σχολείου. Το έφτιαξα αλλά αυτό δεν λέει τίποτα γιατί ήδη έχει πρόβλημα. Τώρα θα μου πείτε τι έφτιαξα… Ε! μακάρι και να ήξερα. Κάθε μέρα πάω ένα πρόγραμμα για να ξεκινήσουμε και κάθε μέρα κάτι καινούργιο προκύπτει και αλλάζει. Έτσι και τώρα, αλλάξανε το πρόγραμμα ενός συναδέλφου αλλά ακόμα δεν ξέρουμε πως (!!!!). Καλό ε!!!. Το θέμα είναι ότι μάλλον αύριο θα το μάθω και πάλι θα προσπαθήσω να βγάλω πρόγραμμα. Είναι πολύπλοκο να το εξηγήσω, γιαυτό αφήστε το έτσι.

Λοιπόν τα χάπια μου τα παίρνω και είμαι καλά. (Αυθυποβολή το λένε)

Τη καλησπέρα μου.

Μεσ’στο μουσείο… μεσ’ στο μουσείο…

…θέλω να γίνω πορτραίτο και εγώ.Μουσείο!!! Αναφωνούσε ο δήμαρχος Χαρχούδας στη Λιλιπούπολη του Χατζηδάκη πριν καμιά ….ετία. Αν δεν το πιστεύετε κοιτάξτε εδώ.

Με προλάβανε… το ήξερα αλλά δεν πειράζει. Είναι καλό πολύ καλό, μα πάρα πολύ καλό αλλλλλά θέλει χρόνο…πολύ χρόνο…πάρα πολύ χρόνο. Άρα τι κάνουμε; Πάμε φροντίζοντας να έχουμε χρόνο. Είναι απλό. Και πάμε διαβασμένοι. Αν έχουμε και τα παιδάκια μας μαζί τους λέμε και δυο λογάκια. Δεν θα γίνουμε ξεναγοί εννοείται αλλά ας μη το περνάμε έτσι ξερά χωρίς μια κουβέντα.  Δυο λόγια για τον αρχαίο πολιτισμό. Τι σημαίνει να μετακινείς όλα αυτά τα “μάρμαρα” και να τα σκαλίζεις με “σφυρί και καλέμι” και όχι λέιζερ. Τι σημαίνει να σχεδιάζεις με το μυαλό 2500 χρόνια πρι ένα τέτοια αριστούργημα και όχι με το AutoCAD.  Πως μπορείς να οραματίζεσαι ένα ναό που στέκει 2500 χρόνια ανέπαφος. Γιατί αν δεν τον έκαναν μπαρουταποθήκη και δεν τον βομβαρδίζανε δεν έιχε κανένα λόγο να πέσει. Και αν δεν έπιανε ηθικό-θρησκευτική μανία κάποιων να σπάσουν τα γεννητικά όργανα των αγαλμάτων και μαζί με αυτά ό,τι έπιανε η βαριοπούλα. Και αν ο Έλγιν στην προσπάθειά του να πάρει τα κομμάτια που του άρεσαν δεν γκρέμιζε το μισό ναό… τότε θα ήταν εκεί αγέρωχος να μας κοιτάει. Βλέπετε δεν ήταν ο χρόνος που τον λύγισε το Παρθενώνα. Ανθρώπινες παρεμβάσεις ήταν πίσω από κάθε ζημιά του.

Τέλος πάντων πήγαμε. Τρίτη απόγευμα. Με τη μισή Αθήνα να λείπει. Δεν ήταν άσχημη ιδέα τελικά. Τα εισιτήρια… ηλεκτρονικά…Τελειώνεις πολύ πιο γρήγορα και δεν στήνεσαι στην ουρά.  Να βάλω και μια δικιά μου φωτογραφία σαν “τεκμήριο” παρουσίας.

Η θέα από το Μουσείο (Στη καφετέρια γιατί δεν επιτρέπεται μέσα)
Η θέα από το Μουσείο (Στη καφετέρια γιατί δεν επιτρέπεται μέσα)

Να φύγετε να πάτε … εκεί. Αξίζει.

Τη καλησπέρα μου.