Καλοκαιρινή ιδέα – blogoπαίγνιδο (;) (UPDATE 2 και τελευταίο)

Τα κατάφερα μια χαρά. Σας ξεσήκωσα και ακόμα δεν είμαι έτοιμος. Δεν πειράζει όμως. Βγάλτε εσείς τις φωτογραφίες, μαζευτείτε με το καλό… και θα το κανονίσουμε. Κάπως θα το κάνουμε. Ήδη μου έχουν απαντήσει από την εταιρεία με το myphotoalbum ότι το ερώτημα μου έχει πάει παραπάνω (κάνω καλή δουλειά πάντως στο ανακάτεμα… μη μου πείτε) για να δουν πως ακριβώς θα λυθεί το πρόβλημα και… θα μου πουν. (Τους έβαλα δύσκολα 🙂 )Η Μαλίνα ήδη έδωσε μια εξήγηση στο ΑΣΜΠΕΤΑ στα σχόλια. Από την άλλη ήδη έχω στήσει ένα άλμπουμ στο flickr με το όνομα ASMPETA (προσέξτε έχει διαφορά γραφής από το προηγούμενο.) και κωδικό τον ίδιο… που θα μου τον ζητήσετε.

Τώρα για την “απειλή” του κατεβάσματος, έχει να κάνει με όσα κυκλοφορούν εδώ και λίγο έως πολύ τα έχουμε δει και στα σχόλια μας. Αρα δεν υπάρχει λόγος να μας χαλάσει την εικόνα που θέλουμε να φτιάξουμε κανείς. Αν δεν θέλει να συμμετέχει ας πάει παρακάτω. Το psw πολύ γρήγορα θα ξεφύγει – δεν είναι ανάγκη άλλωστε να είναι και σε “στενό κύκλο” οι αναρτήσεις- . Νόημα έχει να μην είναι εντελώς χύμα και να βάζει ο καθένας ό,τι θέλει.  Η ιδέα ξεκίνησε έχοντας στο μυαλό μου κάτι σαν το ΙδιογράφΩΣ αλλά σε φωτογραφίες. Μήπως να φτιάξουμε και εμείς ένα blog μόνο με φωτογραφίες, κάτι που ξέρουμε όλοι καλά να χειριζόμαστε; Και να μην είναι 5 αλλά 2 ή 3 για να μη παραφορτωθεί, οι καλύτερες που τραβήξαμε φέτος; Θα έλυνε σίγουρα πολλά προβλήματα. Βέβαια από ένα σημείο και μετά θα ήταν δύσκολο να το δεις όλο (θα παραμεγάλωνε με τις συνεχείς εγγραφές).

Καλά. Δύσκολο τριήμερο – μια και πολλοί θα φύγουν (αν δεν έχουν ήδη φύγει) ή πολλοί θα επιστρέψουν. Εγώ θα φύγω αμέσως μετά μέχρι τις 22/8 – όπως έχω προαναγγείλει. Μέχρι τότε θα το ψάχνω και ίσως φτιάξω και blog. Πιθανότατα θα έχω και απάντηση από τη MyPhotοAlbum. Γυρνώντας αποφασίζουμε τι θα κρατήσουμε και τι θα πετάξουμε. Μέχρι τότε να βγάζετε φωτογραφίες.

Είπα για τοπία, χωρίς πρόσωπα, για να αποφύγουμε προβλήματα του τύπου “και ποιος σου είπε να ανεβάσεις τη φωτογραφία μου…”  Μπορούμε όμως και λουλούδια και λεπτομέρειες και … και… και…

Η αλήθεια είναι ότι προσπαθώ να βρω μια “φόρμουλα” ώστε να μπορέσει να κυκλοφορήσει στο διαδίκτυο χωρίς προβλήματα και όσο το ψάχνω τόσο πιο πολύπλοκα γίνονται. Νομίζω θα γυρίσω στα απλά …

Βγάλτε καλές φωτογραφίες και όταν γυρίσουμε τις ανεβάζουμε. Δικές μας θα είναι, ότι θέλουμε τις κάνουμε.-

Τη καλημέρα μου.

Καλοκαιρινή ιδέα – blogoπαίγνιδο (;) (UPDATE)

UPDATE

Βρήκα χώρο να μας φιλοξενήσει. Το άλμπουμ έχει δημιουργηθεί και βρίσκεται στη διεύθυνση

http://asbeta.myphotoalbum.com

Χρησιμοποίησα το “κατοχυρωμένο” όνομα ΑΣΜΠΕΤΑ που για όσους δεν ξέρουν είναι μια ομάδα bloggers που προχώρησαν πέρα από το πληκτρολόγιο και το μόνιτορ και βρεθήκαν και έφτιαξαν μια μεγάλη παρέα. Ο λόγος της επιλογής είναι ότι νομίζω ότι το μεγαλύτερο μέρος του “κοινού μου” είναι οι φίλοι μου από το ΑΣΜΠΕΤΑ. Αν όμως για οποιοδήποτε λόγο πιστεύει κάποιος ότι πρέπει να αλλάξει απλά το λέει και θα φτιάξουμε άλλο όνομα.

Το συγκεκριμένο επελέγη γιατί δίνει απεριόριστο μέγεθος και υποστηρίζει σχεδόν ό,τι κυκλοφορεί από φορμά φωτογραφιών. Τώρα το πρόβλημα και η προτεινόμενη λύση : το password. Νομίζω ότι δεν πρέπει να γραφεί εδώ αλλά θα το δώσω σε όποιον το ζητήσει αλλά και όποιος το αποκτήσει ας το δώσει παραπέρα. Μόνο που καλό θα ήταν οι φωτογραφίες να έχουν υπογραφή. Για να μπορέσουμε να προστατέψουμε το άλμπουμ από “περίεργες” αναρτήσεις που θα μας (αλλά και με) εκθέσουν. Έτσι ο καθένας ας δώσει το password όπου θεωρεί σκόπιμο. Από την άλλη εγώ θα κατεβάσω οποιαδήποτε φωτογραφία δεν περιέχει τοπίο από την Ελλάδα. Βλέπετε στη δημιουργία έχω δώσει τα δικά μου στοιχεία.  Λοιπόν αυτά. Ξαμολυθείτε και φωτογραφείστε ό,τι σας “χτυπήσει” στο μάτι και μετά ελάτε να φτιάξουμε ένα άλμπουμ διαφήμιση για την χώρα μας με τα καλύτερα  τοπία.

Τη καλησπέρα μου και πάλι.

ΥΓ. Ενδεικτικά ανεβάζω μια για να “ξεκινήσει” και να μην είναι άδειο.

Καλοκαιρινή ιδέα – blogoπαίγνιδο (;)

Μια ιδέα που μου ήρθε το πρωί και την ανεβάζω έτσι, απλά. Δεν είναι ακριβώς παιγνίδι αλλά μπορούμε εμείς να παίξουμε.

Η ιδέα: Όλοι θα βρεθούμε κάπου αυτό το καλοκαίρι. Ας βγάλουμε 5 φωτογραφίες – τοπία από το τόπο των διακοπών μας.  Σε αυτό το θέμα φυσικά συγκαταλέγεται και η Αθήνα, που έχει μια ομορφιά αυτές τις μέρες. Αυτές να τις ανεβάσουμε όπου θέλουμε και να φτιάξουμε ένα λεύκωμα με φωτογραφίες από την Ελλάδα. Έτσι θα μπορέσουμε όλοι να μοιραστούμε τις ομορφιές της Ελλάδας.

Μου ήρθε σαν ιδέα γράφοντας ένα σχόλιο σήμερα σε μια πολύ ωραία – περιγραφική εγγραφή. Φωτογραφίες βγάζουμε πολλές κάθε καλοκαίρι αλλά τώρα και με τα κινητά  είναι εξαιρετικά εύκολο σε ένα ωραίο τοπίο, να κάνουμε στην άκρη να βγάλουμε μια φωτογραφία, και να συνεχίσουμε.  Από όλες αυτές μπορούμε να διαλέξουμε τις 5 καλύτερες να βάλουμε δυο λόγια για το που τραβήχτηκαν και κάτω από ποιες συνθήκες, και να βρούμε με ποιο τρόπο και που μπορούμε να τις ανεβάσουμε. Δεν ξέρω που  μπορεί να γίνει αυτό και φυσικά κάθε πρόταση ευπρόσδεκτη.

Λοιπόν τι λέτε το κάνουμε; Περιμένω τις σκέψεις σας.

Τη καλησπέρα μου.

Έχω μερικές απορίες.

Είναι μερικά πράγματα που δεν τα καταλαβαίνω και θα τα γράψω εδώ, μπας και τα καταλάβει κανείς και μου λύσει καμία απορία.

Κάθε πρωί που κατεβαίνω στο κέντρο με το μηχανάκι, παρατηρώ σε ένα δρόμο στο Παγκράτι ένα κάδο απορριμάτων μέσα στη μέση του δρόμου. Τη πρώτη φορά πρόλαβα να δω μόνο το κάδο, την επόμενη μέρα όμως κοίταξα “παραμέσα” και είδα ένα φορτηγό να έχει κλείσει το δρόμο και να ξεφορτώνει σε ένα σουπερμάρκετ. Θα μου πείτε τη δουλειά τους κάνουν. Από μια μεριά εντάξει αλλά από την άλλη τι φταίω εγώ, που επίσης πάω στη δουλειά μου, να βρίσκομαι αντιμέτωπος με το κάδο στη μέση του δρόμου; Και γιατί να ψάχνω για εναλλακτική διαδρομή. Δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει αλλά νομίζω ότι ο δρόμος πρέπει να μένει ανοικτός.  Ας μου απαντήσει κάποιος.

Άλλο τώρα. Σήμερα ήμουν στον περιφερειακό, στο ύψος της Καισαριανής. Ένας τύπος λοιπόν με ένα σκούτερ – χωρίς κράνος είχε καμπουριάσει πάνω από το τιμόνι, πήγαινε με 40 έχοντας σχηματίσει μια τεράστια ουρά πίσω του. Όταν πήγα να τον προσπεράσω είδα ότι οδηγούσε με το ένα χέρι (δεξί που έχει γκάζι και μπροστινό φρένο μόνο) ενώ με το αριστερό μιλούσε στο κινητό.  Αν για οποιοδήποτε λόγο έπρεπε να φρενάρει είχε απλωθεί και ξαπλωθεί στην άσφαλτο. Και καλά αν έπρεπε να απαντήσει γιατί δεν έκανε δεξιά να ανέβει στο δρόμο – πεζοδρόμιο που έχει δεξιά να μιλήσει με την ησυχία του και κυρίως την ασφάλεια του. Και αν κάποιος τον πλησίαζε λίγο παραπάνω ή τρόμαζε ή έπεφτε σε μια από  – τις εξαιρετικά σπάνιες πρέπει να το πω –  λακκούβες που έχουν οι δρόμοι και τον χτυπούσε το αυτοκίνητο που ακολουθούσε τότε τι έφταιγε ο άτυχος που ακολουθούσε να τραβιέται για την μ@…κία του “σκουτεράκια”. ( Και εγώ σκούτερ οδηγάω αλλά δεν απαντάω στο κινητό. Όποιος θέλει ας ξαναπάρει.) Ας μου απαντήσει κάποιος.

Το καλύτερο το άφησα για το τέλος. Η περίφημη γρίπη που ξεκίνησε από γρίπη των γουρουνιών, αλλά επειδή τα συμπαθή τετράποδα μέσω των φορέων των χοιροτρόφων εξέφρασαν τις αντιρρήσεις τους για το όνομα, μετονομάστηκε σε Η1Ν1.

  • Γιατί κανείς δεν θυμάται τα περίφημα εμβόλια που κατά καιρούς έχουν εξαγγελθεί ότι δίνουν ελπίδα σε πάρα πολύ κόσμο για δύσκολες ασθένειες θα κυκλοφορήσουν όλα μετά από 5 με 10 χρόνια από την εξαγγελία, ενώ τους φαίνεται λογικό το εμβόλιο της γρίπης να βγει σε ένα εξάμηνο;
  • Γιατί ενώ τα ερευνητικά εργαστήρια θέλουν να κάνουν κλινικές έρευνες … στις οδοντόπαστες (για να δείξουν ότι είναι καλές και δεν χαλάνε τα δόντια),  για το εμβόλιο αυτό οι έρευνες γίνονται με συνοπτικές διαδικασίες; (Από όσο μπορούμε φυσικά εμείς να γνωρίζουμε ότι γίνονται κλινικές έρευνες και κατά πόσο γίνονται).
  • Γιατί ενώ κάθε χρόνο πεθαίνουν 5000 άνθρωποι (έκανα λάθος τα νούμερα είναι πολύ μεγαλύτερα 250.000-500.000 άτομα το χρόνο – όπως φαίνεται από το σύνδεσμο – (ευχαριστώ Μαριάννα για την πληροφορία)) από τη κοινή γρίπη και όλοι λένε ότι ο ιός κάθε χρόνο είναι διαφορετικός και δεν πιάνουν τα αντιβιοτικά – “άρα μη τα παίρνετε και περιμένετε να σας περάσει” – τώρα με 500 νεκρούς μιλάνε για πανδημία (όχι ότι είναι λίγοι αλλά να το βάλω σε μια κυνική βάση… για να μη ξεχνιόμαστε “ένα καλοκαίρι στους Ελληνικούς δρόμους είναι”. Χοντρό; Ίσως.) και το αντιβιοτικό ΤΑΜΙΦΛΟΥ πουλιέται σαν καραμέλα. (Και το τελευταίο για την σύγκριση των θυμάτων ακούγεται μόνο τελευταία.)
  • Τι θα γίνει στο πρώτο σχολείο που θα εμφανιστεί η γρίπη; (αυτό είναι απορία της φίλης μου της Έφης). Μήπως παρατηρήσατε τι έγινε στο Γαλλικό θερινό σχολείο; Μπορείτε να αναπλάσετε μια παρόμοια εικόνα σε ένα ελληνικό σχολείο; Μήπως μπορείτε να σκεφτείτε πόσα παιδιά θα πάνε για μάθημα, την επόμενη μέρα μόλις μαθευτεί ότι υπάρχει ασθενής;  Και καλά εντάξει είμαστε σε μια “ευπαθή ομάδα” μια και μαζευόμαστε πολλοί σε μια αίθουσα.
  • Αλλά τις παρενέργειες του εμβολίου τις ξέρουμε; Και αν – από όσο θυμάμαι ότι γίνονται τα εμβόλια με “εξασθενημένο” στέλεχος του ιού που ενεργοποιεί τον οργανισμό και παράγει αντισώματα, ώστε αν τελικά προσβληθεί από κανονικό ιό να μπορεί να τον αντιμετωπίσει – αν λοιπόν το στέλεχος αυτό βρεθεί σε ένα ήδη εξαντλημένο οργανισμό και αρρωστήσει αυτός; (Δεν ξέρω, γιατρός δεν είμαι αλλά έχω μερικές απορίες).
  • Γιατί αισθάνομαι σαν πειραματόζωο; Συμμετέχω επί 15 χρόνια στο πείραμα με τα κινητά – σαν πειραματόΖΩΟ εννοείται αλλά εδώ θα με “μπολιάσουν” κιόλας. Πρέπει να ξαναγίνω πειραματόζωο;
  • Και αν αρνηθώ να εμβολιαστώ, γιατί δεν είμαι σίγουρος για την ασφάλεια του εμβολίου, τι θα είμαι; Εχθρός της κοινωνίας; Ανεύθυνος; Υπεύθυνος για τυχόν ασθένεια κάποιου του περιβάλλοντός μου που “μάζεψε” τον ιό δεν ξέρω από που;
  • Και τα παιδιά μου (τα φυσικά μου παιδιά αλλά και οι μαθητές μου) τι θα κάνουν όταν έρθουν στο σχολείο οι βεβαιώσεις ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο και πως θα γίνει για τα εμβόλια;

Και ένα ακόμα καλό … Ακούστηκε ότι θα χρησιμοποιηθεί στην ανάγκη η εκπαίδευση από απόσταση(!!!!).

  • Πως θα γίνει αυτό; Με τι υποδομές; Και ποιοι θα το κάνουν; Και τι ακριβώς θα κάνουν;

Και το ακούσαμε όλοι και ησυχάσαμε ότι έχουμε και εναλλακτικές λύσεις, αν ζορίσουν τα πράγματα. Όμως δεν βλέπουμε τι πραγματικά έχουμε χάσει. Την ικανότητά μας να σκεπτόμαστε. Την ικανότητά μας να κρίνουμε. Δεχόμαστε ότι μας σερβίρουν σαν δεδομένο και δεν σκεφτόμαστε το απλό : Τι… είπε τώρα; Και αυτό που είπε τι σημαίνει; Ας μου το ερμηνεύσει κάποιος. Ας μου απαντήσει κάποιος.

Δεν περιμένω πολλά όμως ήθελα να τα γράψω για να υπάρχουν κάπου. Το πρόβλημα των ημερών είναι αν θα κάνουμε εκλογές ή όχι και πότε, και ποιοι έπλυναν τα πόδια τους που, και ο Μήτσος είναι με τη Καίτη η όχι. Χ…στήκαμε. Καμιά απάντηση μπορεί να μου δώσει κάποιος; Και να σκεφτεί κανείς ότι είμαστε…

ΚΛΕΙΣΤΟ ΛΟΓΩ ΔΙΑΚΟΠΩΝ

Ε ρε γέλια όταν ανοίξει το μαγαζί. Τη καλημέρα μου (όσο μπορώ να το λέω ακόμα).

Κοινωνική διαδικτύωση.

Social Networking επί το ελληνικότερον. Ετοιμαστείτε θα ανακαλύψουμε την Αμερική – πάλι. Ο Κολόμβος δεν έκανε καλή δουλειά. Έκτακτη εγγραφή λοιπόν – χωρίς να ξεκρεμάσω το ταμπελλάκι των διακοπών από τη πόρτα. Ποιο ταμπελλάκι; Αυτό ντε!!!!

ΚΛΕΙΣΤΟ ΛΟΓΩ ΔΙΑΚΟΠΩΝ

Τι έγινε λοιπόν και γράφω. Μέσα σε δυο μέρες από τη στιγμή που επέστρεψα έγιναν μερικά γεγονότα που δείχνουν τελικά πως βοηθάει το διαδίκτυο να κάνει όλη τη Γη ένα χωριό.

Γυρνώντας λοιπόν βλέπω ένα mail από τον Νίκο. Ποιος είναι ο Νίκος. Ο παιδικός μου φίλος και συμμαθητής από το δημοτικό. Ναι και τότε είχαν δημοτικά. Και ναι  πηγαίναμε στο σχολείο. Αλλά τότε δίπλα στο σπίτι είχε ένα δάσος με αμυγδαλιές και τα βράδια βγαίναμε όλα τα παιδιά και παίζαμε κρυφτό. Και ΑΝ περνούσε κανένα αυτοκίνητο το κράζαμε γιατί μας ενοχλούσε. Και ναι είχε πολλά παιδιά. Εμείς δηλαδή στη γειτονιά μαζευόμασταν καμιά ντουζίνα. Και ναι εκεί είχαμε και τα πρώτα καρδιοχτυπήματα και όλα τα καλά. Ε! αυτό λοιπόν ο Νίκος με είχε βρει στο Facebook και είχε κάνει “αίτημα φιλίας”. Βέβαια το είχα δει από την παραλία (!!!) με το κινητό αλλά έκανε δέκα χρόνια να κατεβάσει και έτσι περίμενα πως και πως να γυρίσω. Αυτόν λοιπόν τον Νίκο που γνωρίζω μόλις 42 χρόνια και έχω να τον δω μόλις 30 χρόνια είχα πλέον τη δυνατότητα να μάθω νέα του.Και φυσικά δεν έχασα χρόνο αλλά ούτε και αυτός.  Και σήμερα τα λέγαμε τηλεφωνικά στη Σουηδία που πλέον μένει μόνιμα (ας είναι καλά οι συνδέσεις) και μιλάγαμε σαν να είχαμε πάει να πιούμε χθες ένα καφέ και απλά συνεχίζαμε. Αλλά τα θέματα ήταν πολλά και εμείς δεν ξέραμε ποιο να πιάσουμε και ποιο να αφήσουμε. Και έτσι ηρεμήσαμε είπαμε τα βασικά, δώσαμε ραντεβού για την επόμενη φορά – που σίγουρα δεν θα είναι μετά από άλλα 30 χρόνια – και κλείσαμε για να πάμε στις δουλειές μας.

Μετά βγήκα μια βόλτα στο blog μου. Και εκεί συνειδητοποίησα ότι μου λείπουν οι φίλοι μου από την παλιά μου γειτονιά. Από την στιγμή που πήρα δικό μου οικόπεδο – χάθηκα – από τους παλιούς μου φίλους. Και ακόμα στεναχωρήθηκα όταν είδα ότι έχασα συνέχειες για κάποιους από αυτούς. Και εκεί συνειδητοποιείς ότι πίσω από τα blogs υπάρχουν άνθρωποι – πολλούς από τους οποίους είχα την μοναδική τιμή να γνωρίσω – με απόψεις, ιδέες, καλοί φίλοι με τους οποίους έχεις ανταλλάξει σχόλια – κουβέντες αλλά έχεις πιει και ένα κρασί, είτε είναι σε ένα εστιατόριο της Κυψέλης, είτε σε ένα μπιφτεκάδικο στη Νέα Ιωνία. Και εκεί συνειδητοποιώ ότι έχω γνωρίσει – πραγματικά – πολλούς καινούργιους φίλους μέσα από το blog. Βέβαια έχοντας πλέον την ασφάλεια της ηλικίας αλλά και το κριτήριο, μπορώ πιο εύκολα να επιλέξω αν θα πάω σε μια συγκέντρωση που στήνεται διαδικτυακά, όπως είναι το ΑΣΜΠΕΤΑ. Η αλήθεια είναι ότι όταν πρωτοπήγα δεν ήξερα τι θα αντιμετώπιζα. Μόλις όμως αντιμετώπισα τα χαμόγελα και τα καλωσορίσματα όσων είχαν ήδη μαζευτεί στο τραπέζι, αισθάνθηκα ότι βρέθηκα μέσα σε μια παρέα φίλων. Και δεν έκανα λάθος.Μετά από ενάμιση και χρόνο που είμαι “Ασμπετιανός” έχω ευχαριστηθεί κάθε συγκέντρωση.

Όμως ο τρόπος και η αγωνία με την οποία διάβαζα τα blogs για να δω τι κάνουν και πως είναι μου έδειξε τελικά ότι υπάρχει ένα δέσιμο σε όλη αυτή τη κοινότητα. Γιαυτό επιτέλους πρέπει να ολοκληρώσω τους συνδέσμους των φίλων μου για να μπορώ με ένα κλικ να δω τι κάνουν.

Μετά είναι οι συναθροίσεις. Η πρώτη έγινε τον Ιούνιο και μαζευτήκαμε 40 από τους 120 απόφοιτους του σχολείου μας. Αν προσθέσουμε τους ξεχασμένους αλλά και τους “απόντες”, ήταν μια πολύ καλή συγκέντρωση. Και σε αυτό πάλι το διαδίκτυο βοήθησε και όχι μόνο βοήθησε αλλά άφησε μια παρακαταθήκη σε όλους μας μια και μέσα από το διαδίκτυο πλέον θα ενημερωνόμαστε αλλά και θα επικοινωνούμε.

Το ίδιο θα γίνει και στην επερχόμενη συγκέντρωση των Χημικών στα Γιάννενα. Και εκεί το διαδίκτυο έχει παίξει το ρόλο του. Και εκεί ήδη έχουν δημιουργηθεί μερικές ομάδες και έχουν ανέβει φωτογραφίες αλλά και έχει ξεκινήσει διάλογος. Και συνέχεια υπάρχει επικοινωνία.

Μετά υπάρχουν τα forums. Δεν θα αναφερθώ σε όλα είναι τόσα πολλά και είμαι σε τόσα πολλά. Δεν μπορώ φυσικά να τα παρακολουθώ όλα αλλά κατά καιρούς όλο και κάτι χρειάζομαι και όλο και εμφανίζομαι. Αυτό στο οποίο θα σταθώ είναι το forum των καθηγητών φυσικών επιστημών που ξεκίνησε σαν ιδέα του Γιώργου και του Βασίλη και τώρα έχει πάνω από 300 μέλη και είναι και καλοκαίρι. Εκεί μοιραζόμαστε τις ιδέες μας, τις σκέψεις μας, τις απορίες μας αλλά και τις αγωνίες μας. Και ήδη έχω βρει απαντήσεις σε αρκετές απορίες μου. Ή για παράδειγμα όταν λέει η Google ότι δεν υποστηρίζει το κινητό μου στα mail εγώ μέσα από τα forum βρήκα τις ρυθμίσεις και τα βλέπω. Και αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η αμεσότητα των απαντήσεων. Μέσα σε μερικές ώρες πήρα την απάντησή μου και κυρίως σωστή και λειτουργική. Δεν ξέρω αν αυτοί οι άνθρωποι πίσω από τα ψευδώνυμα είναι ερασιτέχνες ή επαγγελματίες τεχνικοί σίγουρα όμως κάνουν καλή δουλειά.

Θα μπορούσα να συνεχίσω να περιγράφω πολλές περιπτώσεις. Βέβαια έχουμε ένα μειονέκτημα σε όλα αυτά. Ο χρόνος. Θα πρέπει να είσαι με τις ώρες μπροστά στο μόνιτορ.  Η αλήθεια είναι ότι θέλει πολύ χρόνο αλλά από την άλλη οι δυνατότητες είναι πολλές. Όπως πάντα κάπου στη μέση είναι η σωστή θέση.  Πως θα τη βρει ο καθένας αυτή τη θέση είναι θέμα δικό του.

Λοιπόν κυρίες και κύριοι… η Αμερική.  Ο νέος κόσμος.

Τη καλησπέρα μου.

Κάνετε την δουλειά που σας αρέσει;

Ο επαγγελματικός προσανατολισμός είναι άγνωστο φρούτο για ανθρώπους  της ηλικίας μου. Η επιλογή γινόταν συνήθως αφού μπαίναμε στη σχολή – όπου τύχαινε και πετυχαίναμε – αν πετυχαίναμε – και εκεί  πια το ψάχναμε να δούμε  τι μπορεί να κάνει κανείς με αυτή τη σχολή. Από την άλλη ήταν και η λογική του να βρούμε μια δουλίτσα για να ζήσουμε – για όσους δεν μπαίνανε σε πανεπιστήμια και σχολές. Τώρα όμως αν δεν μπω στη τάδε σχολή που θέλω, ξαναδίνω ή φεύγω έξω. Δεν ξέρω εγώ είμαι πιο απλοϊκός στη σκέψη. Τέλος πάντων, Γιατί τα γράφω αυτά.

Τις μέρες αυτές έτρεχα για διάφορες δουλειές και υποχρεώσεις. Σε πολλές περιπτώσεις βρέθηκα απέναντι σε πωλητές – υπαλλήλους και στις περισσότερες αισθάνθηκα ότι είχα “σκοτώσει τη μάνα τους”. Ήταν φοβερό.

Μπαίνεις καλημερίζεις και δεν σηκώνει καν το βλέμμα. Κοιτάζει την θυρίδα πότε θα βάλεις την απόδειξη (ΔΕΗ) και μετά το χρήμα για να πληρωθεί. Καμία έκφραση καμία αντίδραση. Καταλαβαίνω ότι η μια καλημέρα η δικιά μου είναι κάποιες δεκάδες ή εκατοντάδες για αυτήν αλλά ας ρίξει μια ματιά και να κουνήσει έστω το κεφάλι αν δεν θέλει να μιλήσει. Όχι. “Ένα γρανάζι της μηχανής” και πιο ανέκφραστο από αυτή.

Σε ταμείο υγείας τράπεζας, τα ίδια. Το ίδιο και στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς μου.

Θα μπορούσε κάποιος να πει : ” Δεν μας χέ…ς ρε…Μήτσο και εσύ και τα προβλήματά σου”. (Μη φάμε καμία κλήση σαν τον Τζιμάκο!!!). Όμως αν δεν είσαι ικανοποιημένος με τη δουλειά σου είναι δουλεία. (Αλήθεια κανένας φιλόλογος : Φαίνεται να έχουν την ίδια ρίζα. Ισχύει;) Και η βαρεμάρα σου και ανία για την δουλειά εκφράζεται σε όποιον έχεις απέναντι.

Από την άλλη είναι κάποιοι άνθρωποι που και μονο που μπαίνει στο μαγαζί που δουλεύουν ανοίγει η καρδιά σου. Και δεν μιλάω για την πλασματική ευγένεια, μιλάω για τη γλώσσα του σώματος και την έκφραση του προσώπου. Και δεν μιλάω να είσαι τακτικός πελάτης. Μιλάω και για “πρώτη είσοδο” όπου πάλι βλέπεις έναν άνθρωπο που σε αντιμετωπίζει σαν άνθρωπο και όχι σαν πορτοφόλι. Αυτή η αίσθηση ήταν πολύ έντονη στη Σύρο. Δεν ξέρω αν αυτό γίνεται επειδή δεν είναι πολύ “τουριστικό” το μέρος. Αν είναι γι’ αυτό να μη γίνει τουριστικό. Αν και όπως δείχνει σε καμιά δεκαριά χρόνια θα είναι “πολύ ανεβασμένο”. Αλλά τώρα είναι ανθρώπινο. Και αυτό είναι το ωραίο.

Τώρα αν έχετε απορία τι γίνεται με εμένα. Εντάξει και εγώ ψάχτηκα. Στη τρίτη γυμνασίου αποφάσισα να γίνω χημικός γιατί με είχε συνεπάρει ο χημικός του φροντιστηρίου, ο οποίος τελικά ήταν φυσικός και δίδασκε χημεία. Τότε όμως εγώ είχα αγαπήσει τη χημεία από τον …Κούλη. Είπα λοιπόν ότι θα γίνω χημικός. Για καλή μου τύχη μπήκα Χημικό  στα Γιάννενα όπως έχω ξαναγράψει και μπαίνοντας είπα “Ναι αλλά όχι εκπαίδευση αλλά βιομηχανία.” Τελειώνοντας το πρώτο έτος κάναμε μια εκπαιδευτική εκδρομή σε εργοστάσια της Δυτικής Ελλάδας. Τελειώνοντας είπα : “Αποκλείεται εγώ να γίνω Χημικός Βιομηχανίας – η σταθερότητα άποψης προσόν μας!!! – θα γίνω καθηγητής.” Μετά 29 χρόνια δεν έχω μετανιώσει στο ελάχιστο για την επιλογή μου. Η κάθε μέρα είναι μοναδική, το κάθε παιδί είναι μοναδικό, η κάθε τάξη είναι μοναδική. Η ποικιλία σε όλες τις καταστάσεις είναι το κάτι άλλο. Και η πρόκληση τεράστια και αυτό είναι το σημαντικό.  Βέβαια, έριξα δουλειά. Σε διάβασμα πάνω στη χημεία αλλά και στα παιδαγωγικά, διδακτική και ότι άλλο έπεφτε στα χέρια μου (ψυχολογία εφήβου, διαχείριση τάξης, διδακτική και… και… και… ). Το άγχος μου και η ανασφάλεια μη τύχει “κάτι που δεν ξέρω” με έκανε να διαβάζω μετά μανίας. Τώρα μετά από 22 χρόνια εκπαίδευση και πολλές συζητήσεις με παιδιά (feedback) μπορώ να πω ότι έχω κατασταλάξει σε πολλά αλλά πάντα έχει κάτι νέο να μάθω. Για μένα λοιπόν η απάντηση είναι ναι. Γιαυτό  και έχω “κατηγορηθεί” από μαθητές, ότι “παίρνω ληγμένα” όταν μπαίνω στη τάξη Δευτέρα πρώτη ώρα και προσπαθώ να τους ξεσηκώσω μπας και “ξυπνήσουν” (ή και χωρίς εισαγωγικά), και κάνουμε μάθημα. (“Μα που το βρίσκετε το κέφι Δευτέρα πρωί κύριε; Ληγμένα παίρνετε;”)

Λοιπόν σε λίγο θα κρεμάσω το ταμπελάκι. “ΚΛΕΙΣΤΟ ΛΟΓΩ ΔΙΑΚΟΠΩΝ”.

Βέβαια θα ελέγχω από το netbook (Αν δεν το πιάσατε έχω netbook και θα το έχω στη παραλία – για να κάνω καμάκι (μη χ..άσω)) αλλά μάλλον για καμιά δεκαπενταριά μέρες δεν θα με δείτε. Μετά παίρνουμε απολυτήριο (ναι όλοι μαζί – ο “μεγάλος” από το στρατό και εμείς από το .. τρελάδικο) και ακολουθεί μια οικογενειακή εβδομάδα … κάπου. Άρα όλα μαζί μας κάνουν 22 Αυγούστου. Ίσως “χτυπήσω” καμία φορά αλλά μέχρι τότε να περάσετε καλά, να ευχαριστηθείτε κάθε μέρα και με το καλό να ξαναβρεθούμε.

Τη καλημέρα μου.

ΚΛΕΙΣΤΟ ΛΟΓΩ ΔΙΑΚΟΠΩΝ

Επαγγελματική συνείδηση

Για τα φανάρια και τους ανθρώπους που καθαρίζουν τα τζάμια έχω ξαναγράψει.

Προχθές όμως έγινε κάτι που δεν το περίμενα. Ήμουνα στο φανάρι με τζάμια σε άσχημη κατάσταση – είναι γεγονός – έρχεται λοιπόν ο γνωστός μελαμψός κύριος του φαναριού μας και δείχνει προς το τζάμι με το λάστιχο βούρτσα του.

Κοιτάζω στο ταψάκι και είχα κάποια ψιλά και του λέω να προχωρήσει. Με ταχύτητα και επιδεξιότητα το καθάρισε μέσα στα λίγα δευτερόλεπτα που είχε ακόμα κόκκινο φανάρι. ( Να σημειώσω ότι το αυτοκίνητο είναι λίγο μεγάλο – δηλαδή εγώ δεν μπορώ να καθαρίσω στη μέση το μπροστινό κρύσταλλο αν δεν βάλω σκαμπόσκαλο). Ξεκίνησα κανονικά στο φανάρι αλλά τελικά δεν το πρόλαβα γιατί ήταν οι “υπερβατικοί” μπροστά. (Άλλη φορά αυτό).  Και έτσι έμεινα να περιμένω το επόμενο. Βλέπω λοιπόν τον γνωστό μελαμψό κύριο να τρέχει και να έρχεται προς το μέρος μου.

Ώπα  λέω τι έγινε τώρα.

Σταματάει, σηκώνει τον πίσω υαλοκαθαριστήρα και καθαρίζει το πίσω τζάμι, έτσι γιατί ήθελε, με χαιρέτισε και έφυγε. Μου έκανε εντύπωση. Τον ευχαρίστησα και εγώ και έφυγα μόλις άναψε πράσινο. Και όλα υτά για 60 λεπτά.

Πολλά ακούγονται  και όλα σχεδόν είναι σωστά. Σίγουρα  δεν είναι όλοι έτσι και σίγουρα δεν δουλεύουν όλοι για τον εαυτό τους. Δεν μπορώ να γνωρίζω τι σημαίνει για αυτό τον άνθρωπο  αυτό το ποσό. Από τον τρόπο που το εκτίμησε μάλλον πολλά. Γνωρίζω ότι οι γυναίκες οδηγοί περνούν δύσκολες καταστάσεις με μερικούς που ποντάρουν ότι αν το καθαρίσουν θα τους δώσουν με το έτσι θέλω, όπως και άλλους που μουρμουράνε “ακατάληπτες” για εμάς εκφράσεις όταν τους αρνηθείς.

Πάλι μπερδεύομαι. Πάλι δεν ξέρω τι στάση να κρατήσω.  Και αυτά που λέει η Βιβή σωστά είναι αλλά και τα άλλα που έλεγε προχθές πάλι σωστά ήταν…

Ουφ μπερδεύτηκα. Σταματάω. Τη καλησπέρα μου.

Νέες εμπειρίες.

Αυτό το καιρό πάλι βιώνω νέες πρωτόγνωρες καταστάσεις.

Ο  μεγάλος μου γιος είναι εδώ με άδεια απόλυσης, 20 κιλά ελαφρύτερος (παιδί του μπαμπά του γαρ είχε το περιθώριο). Τώρα είναι οριακά αδύνατος.  Μου κάνει εντύπωση που έχω γιο που “τέλειωσε στρατό”.

Στις διακοπές μας θέλει να ακολουθήσει με το δεύτερο αυτοκίνητο. Και αυτό νέο είναι.  Από τη μια φοβάμαι, από την άλλη τα δείγματα δείχνουν ότι είναι αρκετά σοβαρός. Πως ακριβώς θα γίνει δεν ξέρω. Μάλλον θα το παίξουμε 1-2. Εγώ μπροστά να δίνω τον ρυθμό και αυτό πίσω να ακολουθεί. Πάντως το έχω έγνοια. Θα έχει και πολύ κίνηση το Σαββατοκύριακο.

Αυτό το καιρό ετοιμάζω μια νέα μάζωξη και είμαι πάλι ενθουσιασμένος. Θα βρεθούμε στα Γιάννενα όσοι είχαμε μπει το  1979 στο  Χημικό. Για μια ακόμα φορά η “κόλλα” των συμμαθητών με έχει συνεπάρει. Ο τρόπος που μιλάω με τους συναδέλφους – πολλούς από τους οποίους έχω να δω πολλά χρόνια – έως και 30 – ή άντε 10 αν ήταν στην περασμένη συγκέντρωση, είναι “όλα τα λεφτά”. Είναι αυτό που λέμε αξίζει. Θα μαζευτούνε από όλο το κόσμο – κυριολεκτώντας μια και ένας θα έρθει από το Denver (!) . Ο άλλος από την Νέα Υόρκη   δεν θα μπορέσει. Οι άλλοι όλοι είναι από την Ελλάδα και οι περισσότεροι δηλώνουν ενθουσιασμένοι. Φέτος το οργανώνω εγώ και με έχει συνεπάρει. (Δηλαδή εγώ κάνω τις επαφές). Και αυτό καινούργιο.

Έχω ξεκινήσει γυμναστήριο.Αυτό το έχω ξαναπεί το ξέρω. Ενώ όμως ήμουν πολέμιος γιατί το βαριόμουνα και τώρα κοιτάω πως θα το ενσωματώσω στο πρόγραμμά μου. Αυτό και αν είναι νέο.

Έχω ξεκινήσει διάβασμα. Και αυτό το έχω ξαναπεί. Όμως αυτά που  μαθαίνω πολύ μου αρέσουν. Με πιάνει ένας ενθουσιασμός “να τα κάνω όλα”. Αλλά μετά με πιάνει πάλι ο συντηρητισμός μου και μαζεύομαι. Ναι θα τα κάνω όλα όχι όμως αύριο. Θα γίνουν με σταθερά βήματα.  Όλα αυτά πάλι αποτελούν νέες καταστάσεις.

Τώρα να μην ξεκινήσω με τις νέες καταστάσεις όσον αφορά τις ασθένειες και τις κινητικές δυνατότητες των γονιών μου που βάζει όλη την υπόθεση των μετακινήσεων σε νέες βάσεις γιατί μάλλον θα σας στεναχωρήσω. Αλλά και αυτά είναι νέες καταστάσεις.

Ωραία είναι να ξεφεύγεις από την ρουτίνα. Αλλά αν γίνονται όλα ταυτόχρονα τότε πρέπει να τα ιεραρχήσεις γιατί χάνεσαι. Φέτος λοιπόν η χρονιά προβλέπεται “ενδιαφέρουσα”…

Τέσερις και σήμερα… ( Με επηρέασε ο γιος μου μου φαίνεται).

Τη καλησπέρα μου.

ΥΓ : Οι φωτογραφίες που βλέπετε είναι από τη Σύρο.

Η μορφή των πραγμάτων που θα έρθουν. Μέρος 3 (και τελευταίο)

Για να κλείσει ο κύκλος που από αλλού ξεκίνησε και αλλού κατάληξε – αλλά δεν πειράζει – να πούμε τις αντιδράσεις που αντιλήφθηκα από τους συναδέλφους. Δεν θα σχολιάσω αλλά πραγματικά θα ήθελα αν κάποιος έχει κάτι να σχολιάσει, ας το κάνει για να δούμε και απόψεις άλλων.

Ας ξεκινήσουμε λίγο με μια εισαγωγή και μια μικρή ιστορική αναδρομή, όπως συνηθίζω άλλωστε.

Σήμερα βρέθηκα μετά από περίπου 20 χρόνια με ένα φίλο και συνάδελφο χημικό από τα Γιάννενα που ζει μόνιμα πλέον στην Νέα Υόρκη. Ανάμεσα στα “άπειρα” που προλάβαμε να πούμε ακούστηκε μια φράση που τη μεταφέρω. “Όταν μια εταιρεία πουλάει συνέχεια το ίδιο προϊόν και δεν εξελίσσεται τότε είναι καταδικασμένη να πεθάνει. Πρέπει να εξελίσσει νέα προϊόντα και να εξελίσσεται.” Σταματάω εδώ και δεν συνεχίζω. Οι παραλληλισμοί είναι εύκολο να γίνουν.

Και πάμε στην ιστορική αναδρομή όπου πέρυσι συνάδελφος ξεκίνησε μια αρχική πρώτη προσπάθεια με την Α’ γυμνασίου. Οι συνάδελφοί του τον κατηγόρησαν ότι άνοιξε “δουλειές” και ότι έπρεπε να συνεννοηθεί και άλλα τέτοια.

Και φέτος έγινε ανοικτή πρόσκληση για όποιον ήθελε να συμμετάσχει στο πρόγραμμα. Όταν λοιπόν αποφάσισα να πάρω μέρος το ανακοίνωσα στους συναδέλφους του κλάδου, ενημερωτικά, και τους είπα τι θέλω να κάνω (όπως διαβάσατε στο 2 μέρος). Άκουσα τις εξής ερωτήσεις.

– Τώρα εσύ γιατί το κάνεις αυτό;

– Δηλαδή του χρόνου θα είναι για όλους μας;

Η πρόσκληση έγινε αφού παρουσιάστηκε η πλατφόρμα σε όλους τους συναδέλφους και έγινε μια μικρή επίδειξη των δυνατοτήτων της. Οι ερωτήσεις που παρουσιάστηκαν ήταν αυτές των πολλαπλών επιλογών.

Τα σχόλια μετά.

– Καλά ερωτήσεις είναι αυτές. Εγώ θέλω γραμματικούς τύπους, συντακτικό.

– Εγώ έχω κάνει δουλειά πολλά χρόνια και τώρα θα το ανεβάσω στο διαδίκτυο;

– Εγώ δεν ξέρω από υπολογιστή. Πως θα  κάτσω να γράψω όλα αυτά.

– Η δουλειά που θα κάνω εγώ θα την χρησιμοποιούν και άλλοι;

– Θα πρέπει αν είμαι συνέχεια στον υπολογιστή;

-Και γιατί να το κάνω αυτό;

-Πως θα πληρωθώ για αυτή τη δουλειά.

Δεν μπορώ να θυμηθώ άλλα Κάποιες απορίες είναι σίγουρα εύλογες. Αλλά νομίζω δεν υπάρχει άσπρο μαύρο αλλά και πολλοί τόνοι γκρίζου ανάμεσα.

Προχθές που συζητούσαμε στη βάρδια στο σχολείο, είπα μέσα στη κουβέντα ότι έχω πολύ διάβασμα γιατί πρέπει να προετοιμάσω αυτό το πρόγραμμα (project). Εκεί λοιπόν συνάδελφος νέος (2 ετών) μου λέει, “Αυτό δεν είναι εντατικοποίηση;”  Το σκέφτηκα λίγο και τον ρώτησα αν αυτός διαβάζει για το μάθημα ή για να φτιάξει σημειώσεις πριν μπει στη τάξη; Άρα δεν δουλεύει στο σπίτι…; Δεν πήρα καμία απάντηση.

Είναι μπλεγμένα όλα αυτά γιατί είναι καινούργια πράγματα. Όπως είπα και τα δικά μου βήματα θα είναι πολύ προσεκτικά και μετρημένα. Αλλά νομίζω ότι η άρνηση ή και ο μηδενισμός της προσπάθειας σίγουρα δεν είναι λύση. Μήπως το “εμπόρευμά” μας πάλιωσε;  Για θυμηθείτε γκραβούρες και σχέδια από τις τάξεις και την εκπαίδευση τον προηγούμενο αιώνα – η και πιο πριν – και αν σας θυμίζει κάτι από τις σημερινές αίθουσες… αυτό είναι κακό.

Η εικόνα των πραγμάτων που θα έρθει εδώ… είναι άγνωστη όπως και άγνωστο είναι το αποτέλεσμα. Άρα κάθε πρόβλεψη δεκτή και πιθανή.

Λοιπόν με λένε Μανώλη με πολύ καλοκαιρινή διάθεση και μόλις τελείωσα … τη γκρίνια μου.

Τη καλησπέρα μου… σε όσους είναι ακόμα εδώ και όχι μόνο. (επτά και σήμερα…)

Η μορφή των πραγμάτων που θα έρθει. Μέρος 2ο.

Η εγγραφή αυτή γίνεται σε “λάθος μέρος”. Κανονικά θα έπρεπε να γίνει εδώ που έχει ανάψει η κουβέντα για τις νέες τεχνολογίες και την εκπαίδευση.  Όπως συνήθως θα κάνω μια μικρή αναδρομή και μια εκτίμηση των πραγμάτων που θα έρθουν.

Όλα ξεκίνησαν το 1986 όπου τελειώνοντας τον στρατό ξεκίνησα τα μαθήματα από τα φροντιστήρια. Η αγωνία μου και η ανησυχία μου ήταν μη  τύχει και με πιάσουν “αδιάβαστο” και διάβαζα ό,τι κυκλοφορούσε τότε και έλυνα ό,τι άσκηση είχαν. Και ήταν καλό, γιατί με αυτό το τρόπο μπόρεσα να φτάσω σε ένα επίπεδο μέσα σε λίγα χρόνια χωρίς να φοβάμαι τις ερωτήσεις των παιδιών στη τάξη ή την άγνωστη και δύσκολη άσκηση που έβαλε ο Χ ή Ψ καθηγητής. (άλλες εποχές τότε και άλλος ο ρόλος του φροντιστηρίου). Θυμάμαι αξέχαστα ότι διάβαζα καθημερινά 5-6 ώρες για το μάθημα της ημέρας. Έφτιαξα σημειώσεις και επειδή την είχα ψυλιαστεί τη δουλειά αγόρασα τον πρώτο μου υπολογιστή (PC έτσι;  Το 1986 και μου κόστισε το 1986… 126.000 δρχ. Όσοι έχουν εμπειρία της εποχής μπορούν να αντιληφθούν το κόστος – Ενδεικτικά ο πρωτοδιόριστος σε τράπεζα έπαιρνε τότε 32.000 δρχ). Και ενώ όλοι περνούσαν τις σημειώσεις σε γραφομηχανή εγώ χρησιμοποιούσα τον υπολογιστή… σαν γραφομηχανή.

Πέρασε ο καιρός και 23 χρόνια μετά ακόμα γράφω τις σημειώσεις μου στον υπολογιστή.

Πέρυσι όμως ξεκίνησα να κάνω μια προσπάθεια να βγάλω τις σημειώσεις αυτές στο διαδίκτυο και ταυτόχρονα να φτιάξω μια ιστοσελίδα για την πρώτη Λυκείου στην Χημεία φυσικά. Η προσπάθεια πήγε καλά και η αλληλεπίδραση ήταν καλή με τα παιδιά. αλλά η όλη προσπάθεια ήταν “στατική”. Δηλαδή οι μαθητές δεν μπορύσαν να σχολιάσουν ή να γράψουν. Θα μπορούσαν βέβαια αν τους έδινα το αντίστοιχο δικαίωμα, αλλά για πτώτη προσπάθεια ήμουν πολύ επιφυλακτικός  γιατί και εγώ έψαχνα το δρόμο μου.

Και μετά από μια συζήτηση με τον Γιώργο μου μίλησε για το MOODLE που είχα διαβάσει και μου είχε προκαλέσει το ενδιαφέρον.  Έκατσα λοιπόν βρήκα βιβλία, άρθρα και… και … και… διάβασα. Ακόμα έχω την αίσθηση ότι δεν ξέρω τίποτα γιατί δεν έχω φτιάξει τίποτα. Όμως είμαι λίγο “πρωτόγονος”. Θέλω να το σκεφτώ σε χαρτί και να το σχεδιάσω. Να δω τα βιβλία τα σχολικά και να δω ποια κομμάτια πρέπει να δουλέψω. Έφτασα όμως σε κάποια συμπεράσματα και ευτυχώς βρήκα πρόσφορο έδαφος από το σχολείο. Έτσι για φέτος θα ξαναδουλέψω με την πρώτη Λυκείου αλλά σε περιβάλλον MOODLE και θα εγγραφούν όλοι οι μαθητές. Ρωτώντας πέρυσι οι περισσότεροι μαθητές είχαν ευρυζωνικές αλλά μερικοί δεν έχουν ελευθερία χρήσης από τους γονείς τους.

Τι έχω σκοπό να κάνω και κυρίως γιατί, γιατί νομίζω ότι αυτό είναι το περισσότερο συνηθισμένο ερώτημα.

Θα κάνω ένα FORUM. Όλοι οι μαθητές θα μπορούν να γράφουν τις απορίες τους και εγώ δεσμεύομαι ότι πριν μπω στην τάξη θα ενημερώνομαι. Αλλά θα υπάρχει καταληκτική ώρα.Δηλαδή την προηγούμενη μέρα πριν την διδασκαλία μέχρι τις 10 το βράδυ θα ενημερώνομαι για ό,τι απορίες έχουν καταχωρηθεί. Αυτό για να μη δημιουργηθεί θέμα του τύπου μα έβαλα ερώτηση στις 2 μμ (μετά μεσονύκτιο) γιατί δεν την είδατε (!!!). Εγώ δεν πρόκειται να απαντήσω γραπτά στο FORUM αλλά αν κάποιος άλλος μαθητής θέλει να απαντήσει σε κάποιο συμμαθητή. Έτσι δίνεται μια ανατροφοδότηση από τους μαθητές όταν έχουν διαβάσει στο σπίτι το μάθημα. Και οι μαθητές – οι οποίοι έχουν μια πολύ μεγαλύτερη εξοικείωση με τα FORUMS πολύ σύντομα θα αισθάνονται σαν το σπίτι τους.

Θα κάνω τρία διαγωνίσματα για λύση στο διαδίκτυο με αυτόματη διόρθωση και βαθμολόγηση. Το κίνητρο για τους μαθητές θα είναι η εξοικείωση με το θέμα του διαγωνίσματος και όσοι ασχοληθούν θα μετρήσει μόνο θετικά. Από την άλλη ακόμα δεν έχω βρειμια ικανοποιητική λύση για αυτούς που δεν θα μπουν να το δουλέψουν. Εννοείται ότι θα υπάρχει και παραδοσιακό διαγώνισμα εντός τάξης, για όλους.

Θα κάνω ένα λεξικό, το οποίο θα συγγράψουν οι ίδιοι οι μαθητές. Όλοι οι όροι του μαθήματος θα καταχωρούνται από τους μαθητές και ταυτόχρονα και ελέγχονται από τους ίδιους με μια κλίμακα αξιολόγησης. Έτσι θα φτιάξουν κάτι δικό τους που θα μείνει για τους επόμενους.

Θα ανεβάσω παλιά θέματα σαν βιβλιοθήκη ή βάση δεδομένων για να μπορούν οι μαθητές να ενημερώνονται για την μορφή των θεμάτων και να κάνουν εξάσκηση αν θέλουν.

Το τελευταίο είναι ένα chat. Για αυτό ιδέα είναι πάλι του Γιώργου. Θα το εφαρμόσω και εγώ πριν το διαγώνισμα και σε προκαθορισμένη μέρα και ώρα. Γιατί; Μιλάνε πολύ καλύτερα οι μαθητές όταν δεν έχουν τον καθηγητή απέναντι, και να αισθάνονται ότι υπόκεινται σε άμεση κριτική. Όλο το τμήμα θα γίνει μια παρέα και θα συζητάνε για το μάθημα από όπου και αν βρίσκονται. Εννοείται ότι εδώ πρέπει να μπουν κάποιοι κανόνες για τον τρόπο που θα στηθεί και πρέπει επίσης να είμαστε πολύ αυστηροί στο ραντεβού.

Θεωρώ ότι είναι λίγα αλλά προχωράω με μετρημένα βήματα γιατί δεν ξέρω πως θα το αντιμετωπίσω. Όταν μπουν οι πρώτες βάσεις και στηθούν οι πρώτες υποδομές μετά θα μπορέσω να περάσω σε WiKi ή μάθημα ή να ανεβάσω προγράμματα και applets. Αυτά δεν ξέρω καν πως είναι και που τα βρίσκω. Έτσι σιγά σιγά θα μάθω και εγώ πως γίνονται τα πράγματα και σιγά σιγά θα μπορέσουν και οι μαθητές να εξοικειωθούν με τις λειτουργίες.

Έγραψα τελικά πολλά. Και πάλι δεν είμαι σίγουρος ότι έδωσα την εικόνα των πραγμάτων που θα έρθουν. Σίγουρα όμως μέσα στη χρονιά που θα έρθει θα σας μεταφέρω τις εμπειρίες μου από τα βήματα αυτά.

Θα ακολουθήσει τελικά και τρίτο μέρος όπου θα μεταφέρω την εικόνα των πραγμάτων που θα έρθουν από το πως αντέδρασαν οι συνάδελφοι. Έχει ενδιαφέρον. Αύριο όμως … (η συνέχεια όπως λέγανε σε κάποια σήριαλ!!!)

Τη καλησπέρα μου.