Category: Ψυχολογία

Κύριε… τι είναι η ασπαρτάμη; (μέρος 2ο)

Η δεύτερη αυτή εγγραφή είναι συνέχεια της προηγούμενης και γίνεται με αφορμή ένα σχόλιο του Αντώνη.

Ρωτάει ο Αντώνης:  Το ερώτημα είναι αυτά τα 20 λεπτά ήταν μέσα στη στοχοθεσία της μέρας ή απλά δεν πρόσφεραν κάτι. Αν αυριο σε ρωτήσουν κάτι άλλο τι θα κάνεις; Αν εσύ αύριο τους ρωτήσεις τι είναι η απαρτάμη θα απαντήσουν;

Εδώ βάζει πάρα πολλά θέματα μέσα σε δυο γραμμές. Θα προσπαθήσω να τα αναπτύξω ένα ένα και να πω τη θέση μου.

“…ήταν μέσα στη στοχοθεσία της ημέρας…” Τι ακριβώς είναι άραγε η στοχοθεσία της ημέρας; Η στοχοθεσία είναι μια έννοια που με δυο λόγια λέει : όταν τελειώσουν το κεφάλαιο οι μαθητές πρέπει να έχουν επιτευχθεί  οι παρακάτω στόχοι… και μπαίνουν οι στόχοι που είναι ζητούμενοι. Σπάνια η στοχοθεσία έχει όριο μέρας. Γίνεται ένα σχέδιο για το τι θα πούμε στο μάθημα και πως θα το πούμε. Από εκεί και μετά όμως η τάξη έχει και αυτή το ρόλο της. Νομίζω ότι σημαντικός στόχος της Α’ λυκείου είναι να κατανοήσουν που βρίσκεται η Χημεία σήμερα και τι σημασία έχει για τη ζωή τους. Να πάψουν να θεωρούν τη χημεία μάθημα και μάλιστα δύσκολο και να μπορέσουν να την αντιληφθούν σαν μια καθημερινότητα. Όπως δηλαδή πραγματικά είναι.

“…ή απλά δεν προσέφεραν κάτι…” : Εδώ είμαι όπως λένε κάθετα αντίθετος. Τα παιδιά όταν ρωτάνε κάτι περιμένουν μια απάντηση. Άρα τα έχει προβληματίσει με κάποιο τρόπο αυτό που ρωτάνε. Κατά συνέπεια οφείλουμε μια απάντηση. Κυρίως σε θέματα προσδιορισμού της θέση τους στο κόσμο και αν μοιάζουν ή όχι με τα μοντέλα που τους πλασάρουν, οφείλουμε όχι να τους δώσουμε έτοιμη λύση αλλά να τους δώσουμε ένα τρόπο να κρίνουν για να μπορέσουν να δουν που βρίσκονται. 22 χρόνια καθηγητής μπορώ να διαβεβαιώσω ότι αυτά που θυμούνται οι παλιοί μου μαθητές δεν είναι πως γράφονται οι αντιδράσεις αλλά αυτές οι συζητήσεις για θέματα καθημερινά και πως μπαίνει η Χημεία μέσα σε αυτά. Και μια και εδώ θίγονται λεπτά θέματα διατροφής, δίαιτας, αλλά και επικίνδυνα θέματα όπως η νευρική ανορεξία, χρειάζεται πολύ προσοχή. Δεν σηκώνουμε το χαλάκι να τα βάλουμε από κάτω αλλά τα αντιμετωπίζουμε όπως είναι και στο βαθμό που γνωρίζουμε, Προχθές πολλές φορές είπα δεν ξέρω. Γιατί όντως δεν ήξερα. Δεν παραπληροφόρησα, και αυτά που τους είπα είναι σωστά. Άρα αν προβληματίστηκαν και ψάχτηκαν λιγάκι σας διαβεβαιώνω ότι προσέφεραν απείρως περισσότερα από το να μάθουν ποιες είναι οι μεταθετικές αντιδράσεις. Αν δε, σε βάθος χρόνου, έστω και ένας μαθητής το σκεφτεί μια φορά παραπάνω για κάποια επιλογή, από αυτά τα θέματα – εκτός ύλης που συζητάμε εντός τάξης – και το ψάξει λίγο παραπάνω – τότε δεν το συζητάμε, προσφέρουν πάρα πολλά. Μη μετρήσιμα πολλά.

Αν η αγωνία βρίσκεται στο αν θα βγει η ύλη, υπάρχει πάντα η υπεύθυνη αντιμετώπιση, γιατί είναι γνωστό ότι η Χημεία είναι μάθημα υποδομής. Το σημερινό μάθημα υποστηρίζει το αυριανό κοκ.Η ύλη βγαίνει και βγαίνει σωστά. Τα παιδιά πάνε στην επόμενη τάξη με δεδομένο ότι έχουν διδαχθεί όλα όσα θα τους επιτρέψουν να επιλέξουν την παραπέρα πορεία τους χωρίς να περιορίζονται από τις γνώσεις τους σε ένα μάθημα. Το ότι τα έχουν διδαχθεί είναι δεδομένο. Το αν τα έχουν μάθει είναι ζητούμενο.

“…Αν αύριο σε ρωτήσουν κάτι άλλο τι θα κάνεις…” : Το αύριο είναι μακριά. Αλλά όταν με ρωτήσουν, ανάλογα την ερώτηση και αν έχω κάτι να τους πω που κατά την κρίση μου θα ήταν χρήσιμο, τότε μπορεί να το ξανακάνω. Αλλά αν κρίνω ότι είναι ερώτηση “μασουλήματος χρόνου” τότε απλά θα προσπεράσω με μια δήλωση του τύπου …Έλα στο μάθημά μας τώρα… και γυρνώντας στον μαθητή θα του πω ότι αν θέλει να του πω δυο πράγματα να έρθει στο διάλειμμα. Εγώ του δίνω την επιλογή. Αν πράγματι τον ενδιαφέρει το θέμα θα έρθει να ρωτήσει και εγώ του προσφέρω το διάλειμμα μου και το χρόνο της ανάπαυλας μου από ώρα σε ώρα. Αν δεν τον ενδιαφέρει… τότε θα πάει διάλειμμα και εγώ θα κάνω το δικό μου.

“…Αν αύριο εσύ τους ρωτήσεις τι είναι η ασπαρτάμη θα ξέρουν;” Και γιατί να τους “εξετάσω” για την ασπαρτάμη;  Σίγουρα θα έχουν  μια ιδέα. Δεν χρειάζεται να ξέρουν τύπους. Χρειάζεται να γνωρίζουν ότι δεν πρέπει να παίρνουν με το τόνο την ουσία αυτή γιατί “κουράζει” το συκώτι, μια και εκεί μεταβολίζεται, και ότι αν πάρουν πολλή ποσότητα από αυτή την ουσία καλά θα κάνουν να μην απομακρύνονται από τη τουαλέτα.

Όμως κατάλαβαν τη σημασία ενός σωστού πρωινού, την έννοια του σακχάρου και πως δουλεύει ο οργανισμός στον μεταβολισμό – τουλάχιστον όσοι το παρακολούθησαν προσεκτικά και συμμετείχαν στη συζήτηση.

Η τάξη είναι μια κατάσταση που είναι δυναμική. Αν ο ρόλος του καθηγητή είναι αυτός του κασετοφώνου και του εξεταστή το έχεις χάσει. Τη τάξη την αφουγκράζεσαι. Μια μισοκοιμισμένη τάξη με μια συμβατική διδασκαλία θα αποκοιμηθεί και κανείς δεν θα ακούσει τίποτα. Αν αντίθετα τη τραβήξεις και τη παρασύρεις σε μια κουβέντα και τους βάλεις να δραστηριοποιηθούν σε θέματα που τους ενδιαφέρουν τότε τους “έχεις”.  Δεν μπορεί να είσαι κασετόφωνο για να μη χάσεις την ύλη. Οι μαθητές είναι άνθρωποι που έχουν και άλλα να τους απασχολούν, εκτός από τη σωστή γραφή των χημικών εξισώσεων. Και ποιος θα τους λύσει αυτές τις απορίες; Πως θα μπορέσουν και αυτοί να δουν ότι τους αντιμετωπίζεις σαν ανθρώπους και δέχεσαι την απορία τους.

Όσοι είναι στις τάξεις το έχουν δει να γίνεται. Δεν μπορεί να είσαι αφ’ υψηλού και “υπεράνω”. Νομίζω ότι πρέπει να υπάρχει ο σεβασμός απέναντι στου μαθητές και τις απορίες τους και τις ανάγκες τους. Από την άλλη πρέπει να υπάρχει υπεύθυνη αντιμετώπιση της γνώσης, ώστε να έχουν όλοι τη δυνατότητα να αποκτήσουν τα εφόδια που τους είναι απαραίτητα για να μπορέσουν, όταν χρειαστεί να επιλέξουν κατεύθυνση σπουδών, να μην έχουν περιορισμό του τύπου “αυτό το μάθημα δεν το καταλαβαίνω άρα δεν μπορώ να πάρω αυτή τη κατεύθυνση” και άλλα τέτοια. Μπορώ να αναφέρομαι για πολύ ώρα ακόμα σε παραδείγματα τέτοιου τύπου. Δεν νομίζω ότι έχει όμως κάποιο νόημα.

Ο τύπος της εκπαίδευσης και η ουσία της εκπαίδευσης δυστυχώς δεν ταυτίζονται. Θα έπρεπε αλλά είναι δύσκολο. Ετοιμάζουμε τους μαθητές μας για ένα αύριο που κανείς δεν ξέρει πως θα είναι. Βγάλαμε σχέδια και προγράμματα με βάση τα δικά μας δεδομένα τότε που δεν ξέραμε τι είναι ΙΝΤΕΡΝΕΤ και θέλουμε να τα εφαρμόσουμε. Κάνουμε μάθημα με βιβλία γραμμένα το 1997 μεταφρασμένα από αμερικάνικο βιβλίο του 1992 που σημαίνει ότι γράφτηκε γύρω στο 1990 και έχει θέμα “ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ”. Να πω τι στα παιδιά για τα floppy disk και για τη βιντεοκάμερα με το σωλήνα VIDIKON (!!!) όταν τα DVD, MP3, c-mos, tft, lcd, … είναι άγνωστες λέξεις για το βιβλίο. Και όμως το μάθημα έχει και αναλυτικό πρόγραμμα και παιδαγωγικούς στόχους σε ένα κόσμο που έχει πεθάνει (αυτόν του βιβλίου) εδώ και 10 χρόνια. Αυτά για τη στοχοθεσία.

Πολλά είπα. Σας έπρηξα πάλι…Τέλος πάντων. Οι συνάδελφοι θα καταλάβουν. Οι μη συνάδελφοι θα πάρουν μια ιδέα για το τι γίνεται μέσα στη τάξη. Όχι τίποτα άλλο αλλά μου τη δίνει όποτε λέω ότι είμαι καθηγητής να ακούω “Χμ!!! τρεις μήνες διακοπές…” Τη ευθύνη μας και το άγχος μας για το πως θα βγάλουμε αυτά τα παιδιά σε ένα αύριο… περίεργο. Το ότι πρέπει να είμαστε “αιώνια έφηβοι” και “μέσα στα πράγματα” για να μπορέσουμε να πιάσουμε το σφυγμό των πραγμάτων, το συνεχές διάβασμα και τη συνεχή ανανέωση…. Όλα αυτά είναι δεδομένα. Εδώ τα φυσικά σας παιδιά (που είναι 1-2 άντε τρία) δεν τα αντέχετε για πολύ, εμείς που έχουμε 25-30 και όλα διαφορετικά… για εμάς είναι εντάξει και άνετα.

Τέλος πάντων. Τη καλησπέρα μου…. (έρχεται συνέχεια)

Κύριε…τι είναι η ασπαρτάμη;

Μπαίνω σήμερα στη Α’ λυκείου, και ετοιμάζομαι για να μπω στις αντιδράσεις. Να πω ότι το κοινό μου ήταν ενθουσιασμένο;;; Θα ήταν ψέμματα.  Γενικά το κοινό μου εμφάνιζε σημάδια κόπωσης πριν καν ξεκινήσω.Κάτω έπρεπε να κάνω. Μετά από τα γραφειοκρατικά (απουσιολόγια – ύλη κλπ ) ρωτάω για τις απορίες του προηγούμενου μαθήματος.

Σηκώνει το χέρι η… Μαρία και ρωτάει…

– Κύριε τι είναι η ασπαρτάμη;

Κόκκαλο ο “μικρός” (εγώ είμαι αυτός…ψιτ γέλασες σε είδα…).

– Που είναι παιδί μου αυτό στο βιβλίο; ρώτησα προσπαθώντας να κερδίσω χρόνο. (Αηδίες ήξερα πολύ καλά ότι δεν υπήρχε στο βιβλίο ούτε φυσικά είχε σχέση με το μάθημα, απλά ήθελα χρόνο να δω πως θα το διαχειριστώ μια και είχα μια τάξη σε κατάσταση ημιυπνώσεως (δεν είχα ξεκινήσει μάθημα και να σας λείπουν τα σχόλια). Ταυτόχρονα μετρούσα τον διαθέσιμο χρόνο όπως και την ύλη που είχα βγάλει και τι είχα να κάνω ακόμα και είδα ότι με έπαιρνε…)

– Ξέρετε… δεν είναι στο βιβλίο. Αλλά κάπου το διάβασα και δεν ξέρω τι είναι.

– Χμ!!! Καλά να σου πω δυο πράγματα. (άνεση και αντιμετώπιση αφ’ “υψηλού” – λέμε τώρα )

Και ξεκινάει μια συζήτηση κάπου ανάμεσα στη χημεία στη βιολογία, στην ψυχολογία, και κατέληξε στα… μοντέλα που μας προβάλλουν από τα περιοδικά και τις τηλεοράσεις.

Μιλήσαμε για γευστικούς κάλυκες στη γλώσσα, μιλήσαμε για φυσικές γλυκαντικές ουσίες όπως η ζάχαρη. Μιλήσαμε για τις θερμίδες, για το ποσοστό του “ζαχάρου” στο αίμα και τη σημασία του. Για τη σημασία της ζάχαρης στο ξύπνημα του μυαλού. Περάσαμε στη σημασία του πρωινού για το ξεκίνημα της μέρας. Από το πρωινό, περάσαμε στις δίαιτες – που το πρώτο που κόβουν είναι το πρωινό – μετά περάσαμε στη νευρική ανορεξία και τι ακριβώς γίνεται. Μετά από το τι γίνεται περάσαμε στο γιατί γίνεται και φτάσαμε τελικά στα πρότυπα που μας προβάλλουν από τις τηλεοράσεις και τα περιοδικά. Εκεί λοιπόν μπήκε το θέμα της ένταξης στις παρέες και το πως βελτιώνουμε την εικόνα μας με βάση τα πρότυπα που μας βάζουν και μπήκε τέλος το θέμα… του τι πρέπει να κάνουμε με όλα αυτά. Πρότεινα να μη κάνουμε τίποτα με τα μοντέλα που μας πλασάρουν και να χαρούμε κάθε μέρα της ζωής μας.

Η τάξη είχε γενική συμμετοχή και όλοι παρακολουθούσαν για να δουν ποια είναι η επόμενη ερώτηση… Και όπως έλεγαν κάποτε… “δώστου κλότσο να γυρίσει… (για το παραμύθι μιλάγανε αλλά εδώ είναι το παιγνίδι  των ερωτήσεων). Και δώστου και γυρίζανε οι ερωτήσεις. Μετά από περίπου 20 λεπτά θεώρησα ότι είχαν “ξυπνήσει” αρκετά και κάπου να “το μαζέψω το πράμα”. Κάνω λοιπόν ανακεφαλαίωση της “παράδοσης” και σιγά σιγά το κλείνω. Ανακοινώνω ότι δεν θα “εξετάσω” σήμερα… γιατί δεν έχω χρόνο… και παραδίδω κάτι ελάχιστο συμπλήρωμα στο προηγούμενο κεφάλαιο.

Κάνω δε και το σχόλιο.

– Μπράβο σας σήμερα ήσασταν περισσότερο ήσυχοι από κάθε άλλη φορά.

Και από μέσα μου σκεφτόμουν….”ρε μπας και δεν τους αρέσει η Χημεία; Μπα!!! αποκλείεται 🙂 )

Τη καλησπέρα μου.

“Περίεργα” συναισθήματα…

Δεν σταματώ να με εκπλήσσω. Έτσι έγινε και εχθές και πραγματικά απόρησα με εμένα. Δεν περίμενα να αντιδράσω έτσι.  Είδα και έπαθα να τα συνειδητοποιήσω. Να σας τα εξηγήσω για να καταλάβετε και εσείς.

Σας είχα μιλήσει για ένα συνέδριο στη Βέροια. Είχα ετοιμάσει λοιπόν μια εισήγηση και την είχα στείλει για κρίση από την επιτροπή του συνεδρίου. Χθες λοιπόν ήρθε η απάντηση της επιτροπής.  Θα προσπαθήσω να περιγράψω ένα ένα τα βήματα και τα συναισθήματα, όπως και τι με παραξένεψε σε αυτά.

Έρχεται λοιπόν η απάντηση. Το βλέπω στο “γραμματοκιβώτιο” και όλο αγωνία (πρώτο συναίσθημα) πάω να το ανοίξω. Όπως ακριβώς περιμένουμε ένα πολύ σημαντικό γράμμα και όλο αγωνία σκίζουμε το φάκελλο. Το ίδιο ακριβώς. Και είδα κάτι πίνακες με νουμεράκια, δεν έδωσα και πολύ σημασία, και φτάνω γρήγορα στο τέλος, όπου είχε την απόφαση.

Η απόφαση έλεγε ότι η εργασία ΔΕΝ θα διαβαστεί στο συνέδριο. Μεγάλη έκπληξη (το δεύτερο συναίσθημα).  Εργασία ΜΟΥ και να ΑΠΟΡΡΙΦΘΕΙ (!!!). Κάποιο λάθος θα έγινε. Να το ξαναδώ.

Βλέπετε τόσα χρόνια αυθεντία, και δεν έχω “ξαναφάει απόρριψη”. Μπορώ να πω ότι τσαντίστηκα (τρίτο συναίσθημα). Αλλά δεν είχα προσδιορίσει γιατί τσαντίστηκα. Με εμένα ή με τους άλλους. Δεν το περίμενα απλά.

Για να δω με ποια κριτήρια με έκριναν,  για να μπορέσω να κρίνω αν κάνουν καλά τη δουλειά τους. Η αμφισβήτηση της απόφασης (τέταρτο “συναίσθημα”). Για να δω τι γίνεται. Ναι εδώ καλά τα λέει, και εδώ και εδώ , χμ εδώ όχι και τόσο, μμμ εδώ τα λέει καλύτερα… κλπ κλπ. Δηλαδή κρίνω του κρίνοντες. Δηλαδή προσπαθώ να υποβαθμίσω τα κριτήρια και την απόφασή τους.

Μετά βλέπω στην κρίση ότι τη χαρακτήρισαν πολύ απλή και θεμελιώδη… Αυτό ήταν. Δεν μπόρεσαν να καταλάβουν το πνεύμα του “ποιητή”. Μα αυτό ήθελα, να είναι απλή, θεμελιώδης. Μα πως δεν το κατάλαβαν (!!!) Κάτι πρέπει να κάνω. Πρέπει να δράσω… να τους εξηγήσω…(πέμπτο “συναίσθημα”). Να καταλάβουν.

Και γράφω ένα μηνυματάκι ότι ακριβώς αυτός ήταν ο στόχος και εσείς δεν το καταλάβατε. Δεν ξέρω αν έκανα μετάθεση ευθυνών, λέγοντας εμμέσως πλην σαφώς ότι εγώ είμαι εντάξει αλλά εσείς δεν μπορέσατε να το καταλάβετε. Και έτσι θα στερηθείτε την εργασία ΜΟΥ. Και αν εσείς θέλετε να ανεβάσετε το επίπεδο του συνεδρίου, εσείς θα χάσετε που δεν θα έχετε θεμελιώδεις εισηγήσεις. (βαρέθηκα να μετράω “συναισθήματα”)

Μετά σκέφτηκα να περάσω στην “αντεπίθεση…” Να στείλω μια άλλη εργασία… Τι σκ… πόσο δύσκολο είναι πια να φτιάξω μια εργασία. Αλλά από την άλλη η τεκμηρίωση που μου έστειλαν ήταν σωστή. Αφού σχολίασαν ακριβώς τα σημεία που είχα επιλέξει να είναι έτσι. Και γιατί να στείλω άλλη. Για να δείξω ότι μπορώ; Να ικανοποιήσω τον πληγωμένο μου εγωισμό; Μα δεν είχα κάτι να κερδίσω. Η συγκεκριμένη επιλογή μου προφανώς ξέφευγε από τα κριτήρια που είχαν βάλει. Άρα ήμουν εκτός. Είναι απλό.

Γιατί τα γράφω πάλι όλα αυτά… Θέλω να το σκεφτούμε όλοι όσοι έχουμε κόσμο μπροστά μας στη δουλειά μας. Είτε είμαστε καθηγητές είτε μάνατζερς. Λέμε ότι οι καθηγητές κρινόμαστε καθημερινά από τους μαθητές, αλλά πόσοι μαθητές εκφράζουν αυτή τη κρίση. Χμ !!!Μάλλον κανείς ή κάποιος “ανάγωγος” ίσως. Για τους μάνατζερς δεν συζητάω. Εκεί έχει απόλυση. Έτσι πολύ εύκολα περνάμε στο αλάθητο. Και όταν έρθει “η ώρα της κρίσης” και δεν είναι αυτή που περιμένουμε αρχικά βγάζουμε οργή. Αλλά μετά τι βλέπουμε… ότι πάντα υπάρχει περιθώριο για κάτι καινούργιο και διαφορετικό και πάντα υπάρχει χώρος για κάτι καλύτερο.

Βέβαια εγώ “παρασύρθηκα” από το σχόλιο μιας συναδέλφου στη Σύρο, που είπε το εξής πολύ απλό : “Επιτέλους και μια εισήγηση που μπορέσαμε να καταλάβουμε…” Παίρνοντας αυτό σαν αφορμή, έκανα τη γενίκευση ότι πολλοί από τους συναδέλφους έχουν “άγνωστες” λέξεις στις ΤΠΕ και είπα ότι από εκεί πρέπει να ξεκινήσουμε για να μπορέσουμε να καταλάβουμε για το τι λέμε.

Νομίζω ότι όλοι μας πρέπει να προσπαθούμε για το καλύτερο και κυρίως να δεχόμαστε την κριτική, για να μπορέσουμε να δούμε πράγματα που αλλιώς δεν θα βλέπαμε.

Τη καλησπέρα μου.

Γιατί τα κάνω όλα αυτά…

Αυτό είναι ένα μεγάλο θέμα. Γιατί κάνουμε όλα όσα κάνουμε; Τι περιμένουμε; Είναι κάποιες σκέψεις που με απασχολούν καιρό  τώρα. Από τη μια ξεκινάνε από εμένα, αλλά και από παρατήρηση των ανθρώπων του ευρύτερου περιβάλλοντός μου. Κάποιοι που ξέρουν πρόσωπα και πράγματα, ίσως μπορέσουν να αναγνωρίσουν κάποιους. Νομίζω όμως ότι όλοι θα αναγνωρίσουν κάποιο φίλο που συμπεριφέρεται με αυτό το τρόπο.

Ας μιλήσουμε λοιπόν στο τρίτο πρόσωπο όπως κάνουμε συνήθως, όταν θέλουμε να προβάλλουμε δικά μας βιώματα και να τα συζητήσουμε, χωρίς να εκτεθούμε.

Έχω, λοιπόν, μια φίλη που είναι πολύ συγκεντρωτική. Είναι ένα άτομο φοβερά δραστήριο, που δεν βάζει “κ….λο κάτω” που λέει ο λαός μας. Κατά γενική ομολογία ασχολείται με 1500 πράγματα και σε όλα είναι πολύ ικανή. Κυνηγάει τη δουλειά της, το σπίτι αλλά και όλες τις εξωτερικές εργασίες που υπάρχουν όταν είσαι παντρεμένος με παιδιά σήμερα.

Όλα όσα συμβαίνουν στο σπίτι, θέλει να περνάνε από αυτή. Να έχει τον πλήρη έλεγχο σε όλα. Βασικά θεωρεί ότι ο σύζυξ δεν είναι ικανός να κάνει πολλά πράγματα, και έτσι “του αναθέτει” τα εύκολα. Ένα “αγώγι” ή κάποιο απλό “θέλημα” να κάνει. Όλα τα άλλα τα κυνηγάει αυτή. Από την άλλη σε όλα τα “σοβαρά” θέλει να έχει την εποπτεία η ίδια. Κυρίως σε ό,τι αφορά τα παιδιά είναι μόνο αυτή. Τα βράδια συνήθως την βρίσκουν ξεθεωμένη, και ετοιμόρροπη. Τα δικά της προβλήματα, όλα μπορούν να περιμένουν. Για αυτήν πάντα υπάρχει το αργότερα ή το εντάξει θα γίνει κάποτε. Προτεραιότητα έχουν τα παιδιά. Ο σύζυξ μπορεί να φροντίσει τον εαυτό του. Και αυτή στο τέλος. Στη δουλειά της χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης κυρίως από το διευθυντή της αλλά και από τους συναδέλφους – γενικά – γιατί “ειδικά” είναι γνωστό ότι οι απόψεις διίστανται. Πάντως η “προϊσταμένη αρχή” όπως θα έλεγε και ένας άλλος φίλος είναι τόσο ευχαριστημένη από την αποτελεσματικότητά της που φροντίζει να της αναθέτει αποστολές, αλλά από την άλλη, σε περιπτώσεις που πρέπει να πάρει θέση και να υποστηρίξει δεν έχει πάντα κρατήσει την πρέπουσα στάση.

Είναι όμως βέβαιο πως κάθε φορά που εισπράττει συγχαρητήρια, όλα τα παραπάνω ξεχνιούνται. Όποτε κάποιος στόχος που βάζει πετυχαίνεται τότε εξαφανίζονται όλα : η κούραση, οι πόνοι (σωματικοί και ψυχικοί) αλλά και οι ασθένειες.

Και μπαίνει το ερώτημα τελικά. Πόσα από αυτά που κάνουμε γίνονται για να επιβεβαιώσουμε τον εαυτό μας; Πόση ενέργεια δίνουμε προκειμένου να μας πουν ένα μπράβο και να φουσκώσουμε από υπερηφάνεια. Πόσο μπορεί ο καθένας μας να αντέξει όλα όσα ζει καθημερινά, απλά και μόνο επειδή έχει τη δύναμη από μόνος του και όχι επειδή έχει την “έξωθεν καλή μαρτυρία”. Και όταν συνειδητοποιεί ότι μπορεί να τα αντέξει, τότε τι γίνεται. Ή αντίστροφα όταν συνειδητοποιεί ότι η συγκεκριμένη δική του ανάγκη επιβεβαίωσης μέσα από την αποδοχή τους, έχει γίνει σημείο εκμετάλλευσης, και όλοι θεωρούν δεδομένο ότι θα κάνει πράγματα που θέλουν, επειδή πάντοτε έτσι έκανε, τι γίνεται; Το να είσαι δεδομένος είναι κουραστικό. Το έχω ξαναγράψει “Κανένας δεν ενδιαφέρεται για αυτά που κάνω μέχρι να σταματήσω να τα κάνω”. (Το βρήκα σε αυτοκόλλητο ψυγείου). Έτσι είναι όμως. Όλοι θεωρούν ότι έτσι γίνεται και όταν πεις “‘Όχι δεν θέλω” παθαίνουν ένα “κάτι τις” και μένουν με το στόμα ανοικτό. Και ψάχνουν να βρουν το γιατί. Τι ψάχνουν δεν ξέρω. Γιατί έτσι “ΔΕΝ ΘΕΛΩ”. Είμαι και εγώ εδώ και έχω δικαιώματα. Όχι μόνο υποχρεώσεις. Η αλήθεια είναι ότι θέλει μεγάλη προσπάθεια να πεις όχι. Κυρίως αν δεν το έχει μάθει. Ή αλλιώς έχεις μάθει να δίνεις, να δίνεις, να δίνεις… Γιατί έτσι σου αρέσει… να δίνεις. Και κάπου βλέπεις το “τσουβάλι” και έχει αρχίσει να αδειάζει και να πέφτει άδειο στο πάτωμα, χωρίς κάτι να το στηρίζει. Από την άλλη πρέπει να μάθεις να στηρίζεις εσύ τον εαυτό σου. Η καθημερινή ανασφάλεια μας διαλύεται μέσα από την αποδοχή από τους άλλους. Όταν είπα σε μια παρέα ότι αυτή η συμπεριφορά για μένα σημαίνει “ανασφάλεια” με κοιτάξανε περίεργα. Όταν επέμεινα ότι εγώ έτσι ερμηνεύω αυτή τη συμπεριφορά μπόρεσαν και το είδαν από τη δική μου άποψη. Νομίζω ότι και αυτοί δεν το είχαν καταλάβει. Βλέπεις όταν έχεις μάθει έτσι και ξαφνικά σταματήσεις αισθάνεσαι και ένοχος. Θεωρείς ότι κάτι δεν κάνεις εσύ καλά. Ότι είναι δικό σου φταίξιμο. Για άλλη μια φορά είναι δική σου ευθύνη να το κάνεις – το όποιο πράγμα – και να το φέρεις εις πέρας. Η άρνησή σου αυτομάτως σημαίνει από τη μια ενοχές, και από την άλλη η ανησυχία και η αγωνία μήπως δεν γίνει καλά ή δεν γίνει καθόλου.

Και μετά πάμε στην επόμενη φάση. Τα κάνουμε όλα αυτά γιατί εμείς αισθανόμαστε καλά και μετά αρχίζουμε και γκρινιάζουμε ότι εμείς τα κάνουμε όλα, και ότι έχουν όλα πέσει στις πλάτες μας. Σε πρώτη ευκαιρία, με το που θα βρεθούμε με φίλους και γνωστούς αρχίζουμε και απαριθμούμε τι κάνουμε (όλα μόνοι μας), και πως περνάει η καθημερινότητά μας. Και -μάλλον – περιμένουμε δύο πράγματα. Από την μια τον θαυμασμό για το πόσα πολλά  πράγματα κάνουμε και από την άλλη την συμπόνοια του ακροατηρίου που σηκώνουμε όλο αυτό το μαρτύριο – που επιλέξαμε – όλο μόνοι μας. Παράλογο; Ίσως. Αλλά για σκεφτείτε το. Για κοιτάξτε γύρω σας ή και στον καθρέπτη, και δείτε αν βλέπετε κανένα που να φωτογραφίζεται στα παραπάνω. Εγώ βλέπω.  Και δεν μιλάω μόνο για τον καθρέπτη.

Τι έγινε; Περιμένετε τη λύση; Μακάρι και να ήξερα. Νομίζω ότι μια κουβέντα με το “περιβάλλον” που ζούμε θα βοηθούσε. Δεν φτάνει να μας το αναγνωρίζουν. Αν μπορούν να έχουν συμμετοχή, να αποκτήσουν. Ένα “όχι” πότε – πότε επίσης θα βοηθούσε. Μια ματιά στο καθρέπτη επίσης. Επίσης μια μικρή άσκηση… Ένα χαρτάκι στο πορτοφόλι όπου θα γράψουμε ΌΛΑ όσα έχουμε πετύχει – και θα δείτε ότι είναι πολλά. Αλλά θέλει προσοχή… ΌΛΑ όσα έχουμε πετύχει. Και κάθε φορά που μας έρχεται μια επιτυχία στο μυαλό θα την συμπληρώνουμε. Νομίζω ότι μας περιμένει μια ευχάριστη έκπληξη. Αρκεί να μάθουμε να βλέπουμε τι έχει πετύχει ο καθένας.

Πολύ με έχουν απασχολήσει όλα τα παραπάνω. Κρίση μέσης ηλικίας λέγεται, απολογισμός, γκρίνια… Δεν ξέρω. Πείτε το όπως θέλετε. Τώρα αν τα “ξόρκισα” γράφοντας τα εδώ πέρα δεν ξέρω. Αλλά είναι πολύς καιρός που ήθελα να τα γράψω. Και το απέφευγα, γιατί φοβόμουνα λέει μην “εκτεθώ” ( 😉 )

Τη καλησπέρα μου.