Μόλις ξύπνησα μετά από μια μέρα δύσκολη. Με 4 ώρες ύπνο, έβαλα μπροστά το κατσικάκι…και μετά από κάποιες ώρες…πέντε περίπου, η κατάσταση είχε πάρει πολύ άσχημη τροπή…για το κατσίκι εννοείται…

Βέβαια αν το καλοσκεφτείς η “άσχημη τροπή” είχε εκδηλωθεί αρκετές μέρες νωρίτερα, αλλά τι να κάνεις. Εδώ τα πράγματα παραέγιναν καυτά.

Η φωτογραφία που βλέπετε είναι μοναδική και δεν πρόκειται να υπάρξει άλλη.  Είπαμε μια φωτογραφία είναι η μόνη απόδειξη ότι υπήρξαμε.

Τέλος πάντων… φροντίσαμε λίγο το περιβάλλον να είναι ευχάριστο…

Του βρήκαμε και καλή παρέα…

και προχωρήσαμε στα περαιτέρω…

Νομίζω ότι μια παρόμοια εικόνα είχαμε σε πολλά σπίτια. Οικογενειακά, απλά, χωρίς πολλά πολλά.

Από εδώ όμως θα ήθελα να πω τα χρόνια πολλά σε όλους. Είμαι σε τόσα πολλά μέσα στο διαδίκτυο, που όλη η υπόλοιπη μέρα δεν θα έφτανε για να πω χρόνια πολλά σε όλους και πάλι κάποιους θα ξεχνούσα.

Έτσι προτίμησα τη “μαζική παραγωγή” που λένε :

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

σε όλους. Με υγεία πρώτα απ’ όλα…και μετά όλα τα άλλα.

Σε πείσμα των καιρών, να περνάτε καλά, και για τρεις μέρες τουλάχιστον μην ακούτε ειδήσεις.

Κατά τα άλλα από εβδομάδα μπαίνουμε σιγά σιγά σε σειρά.

Τη καλησπέρα μου και ψάξτε να βρείτε τρόπους να κάψετε όσα φάγατε σήμερα…

ΥΓ : Ξανά νέα μορφή…Αυτή μου αρέσει καλύτερα. Έχει το τζινάκι που μου αρέσει, το σπιράλ σύρμα σαν σε ντοσιέ αρχειοθέτησης. Βέβαια το κεντηματάκι πάνω δεν μου παει πολύ αλλά τι να κάνεις κανείς δεν είναι τέλειος. Από την άλλη στην αρχειοθέτηση δίνει όλες της εγγραφές ανά μήνα και αυτό μου άρεσε. Για λίγο καλό είναι… Θα ψάξω και άλλο να δω άλλα…

Η δεύτερη μέρα ήταν αφιερωμένη στην Αίτνα. Και λίγο ήταν. Η Αίτνα είναι ένα μέρος που ανήκει στα “εξωτικά” όπως έχω ήδη πει. Στα μέρη εκείνα που καλύπτονται από ένα μυστήριο και μια μαγεία μοναδική, όλη δική τους. Η δυναμική του χώρου και του τοπίου είναι το κάτι άλλο. Πρέπει να είσαι προετοιμασμένος για αυτό που θα αντιμετωπίσεις και από όσο μπορώ να κρίνω, ποτέ δεν μπορεί να είναι κανείς προετοιμασμένος απέναντι στις δυνάμεις της Γης.

Για να γίνω πιο σαφής.

Ξεκινήσαμε και ανεβαίναμε, ανεβαίναμε, ανεβαίναμε…Η φύση δίπλα οργίαζε. Συνέχεια ανθισμένες αμυγδαλιές, όψιμες επιμένω. Το πρώτο φυτό που μας λέει ότι η άνοιξη είναι εδώ, με την ανθοφορία του είναι η αμυγδαλιά. Και αυτό συμβαίνει συνήθως κατά τον Γενάρη – Φλεβάρη, όχι αρχές Απρίλη. Η βιολόγος μας πρότεινε μια εξήγηση η οποία κατά την άποψη μου – όσο μπορώ να γνωρίζω τουλάχιστον – έχει νόημα. Το φρέσκο έδαφος, μαζί με το ζεστό χώμα, “τρελαίνουν” το φυτό σε πολλαπλές ανθοφορίες. Και είδαμε πολλά εσπεριδοειδή, πολλά εσπεριδοειδή, τόσα που δεν μπορώ να καταλάβω γιατί στο ξενοδοχείο τα πορτοκάλια που μας έβγαζαν στο πρωινό ήταν ψυγείου, για να μη πω της προηγούμενης περιόδου. Λεπτόφλουδα με αφυδατωμένο φλοιό και μια διάχυτη “μπαγιατίλα” στη γεύση. Με τέτοια παραγωγή, η φρουτολεκάνη θα έπρεπε να ξεχειλίζει φρεσκάδα και άρωμα… Τέλος πάντων.

Και ανεβαίναμε και ανεβαίναμε… και ανεβαίναμε… και ξαφνικά χάσαμε τα φυτά. Και το τοπίο άρχιζε να αλλάζει. Για να καταλάβετε τι εννοώ, κοιτάξτε τις φωτογραφίες που ακολουθούν.

Η λάβα κυριαρχεί. Και το χρώμα είναι η χαρά των 15χρονων… Μαύρο. Από φυτά…άσε καλύτερα… κάποια άλλη φορά θα μιλήσουμε για αυτό.

Και πήραμε το τελεφερίκ και ανεβήκαμε. Αν διάβασα καλά στον οδηγό, μετά το τελεφερίκ είμαστε στα 2000 μέτρα. Το τελεφερίκ δεν είναι υπερβολικά ψηλό αλλά στο τελείωμα, ανεβαίνοντας κάνει “σούζα” και η αίσθηση είναι κάπως… περίεργη. Και εκεί που σταματάει στα μισά και βρίσκεσαι μετέωρος… στη μέση του πουθενά, επίσης είναι κάπως…περίεργα. Μετά καταλάβαμε ότι σταματάει πάντα πριν μπεις μέσα λόγω της “συμπύκνωσης” που κάνει στις καμπίνες για την είσοδο – έξοδο των επιβατών.

Και εκεί κατεβήκαμε και είδαμε το “πουλμανάκια”. Στη πραγματικότητα ήταν φορτηγά 4Χ4 με καμπίνα επιβατών αντί για καρότσα. Και η αίσθηση που είχες εκεί μέσα, ήταν αίσθηση… πέτρας. Έτσι που πηγαίνανε και τρέχανε στο βουνόδρομο – κν καρόδρομο – ήταν το κάτι άλλο. Αυτό όμως που σε έκανε να αισθάνεσαι “κάπως”, ήταν όταν σε κάποια φάση το έδαφος κάπνιζε… Ναι στην αρχή έμοιαζε με σκόνη, αλλά πολύ σύντομα καταλάβαμε ότι ήταν ατμοί.

Δείτε και εσείς…για να καταλάβετε…

Και φτάσαμε στο τέρμα. Υψόμετρο γύρω στα 2400… και δροσιαααα!!!! πολύ δροσιά!!! Πάρα πολύ δροσιά. Ό,τι κατέβαινε από πάνω… από το βουνό, είχε μια άλλη “χάρη”. Όλοι ψάξαμε τις εφεδρείες μας σε ρούχα. Για να καταλάβετε τι εννοώ με το εφεδρείες…

Και ξεκίνησε η ξενάγηση… Και εκεί καταλάβαμε τι σημαίνει ηφαίστειο και η δύναμη της Γης. Είδαμε ένα διώροφο καταφύγιο, μετά την έκρηξη του 2009. Δείτε το και εσείς :

Εντάξει η ταράτσα του είναι… αλλά κάποτε ήταν διώροφο καταφύγιο. Καλό έτσι;

Και μετά συνεχίσαμε τη περιήγηση. Και πήγαμε στον κρατήρα του 2009. Και τον γυρίσαμε όλο. Μας εξήγησαν ότι αυτός ήταν ο “εκρηκτικός” (αυτός που έκανε τις εντυπωσιακές εκρήξεις) κρατήρας του 2009, γιατί δίπλα ήταν ο “εκτονωτικός” (αυτός που άδειαζε τη λάβα)

Στο βάθος το καζάνι έβραζε. Μόλις 3500 βαθμούς Κελσίου αλλά εμείς βλέπαμε μόνο το νερό που εξατμιζότανε. Και έτσι ακόμα ήταν εντυπωσιακό.

Δείτε τι εννοώ…

Και γυρίσαμε όλο το κρατήρα. Γύρω, γύρω και το είδαμε από όλες τις μεριές. Δείτε το και εσείς.

Είναι εντυπωσιακό αν το παρατηρήσεις. Το χιόνι λιώνει από κάτω. Το έδαφος είναι ζεστό και το λιώνει από κάτω. Από πάνω είναι κρυσταλλιασμένο και σκληρό. Αυτό όμως το κάνει και επικίνδυνο. Γιατί φαίνεται γεμάτο και στερεό από πάνω αλλά από κάτω δεν ξέρουμε τι υπάρχει. Δείτε το…

Και αν δεν το προσέξεις στη καλύτερη περίπτωση φτάνεις σε τέτοιες καταστάσεις :

ή ακόμα χειρότερα να “χαθείς” σε καμιά χαράδρα. Γιαυτό πατάμε εκεί που πατάνε οι άλλοι και δεν βγαίνουμε βόλτα στα χιόνια.

Λοιπόν πολλά σας έδειξα… σταματάω εδώ.  Ελπίζω να σας άνοιξα την όρεξη. Αν βρεθείτε κατά Σικελία μεριά, δώστε μία μέρα στην Αίτνα. Ανεβείτε πάνω στο βουνό. Το κόστος των περίπου 40 € ανά άτομο, είναι αρκετό, αλλά αυτό που θα σας δώσει η Αίτνα, το αξίζει.Τώρα αν είστε και οικογενειάρχης, τα 160 – 200 € σίγουρα είναι λογαριασμός, αλλά και πάλι, βάλτε τα στο πρόγραμμα. Έτσι δεν θα σας λείψουν και θα δείτε τι σημαίνει η δύναμη της Γης. Πάτησα ίσως στην νεότερη γη που υπάρχει, μια και ήταν μόλις δύο μηνών (9 Φεβρουαρίου του 11 ήταν η έκρηξη που έστειλε όλη τη λάβα που πατούσαμε). Το χώμα έκαιγε. Ήταν περίπου 40 – 50 οC στην αφή και ήταν σαν να θερμομετρούσες έναν ζωντανό οργανισμό. Όπως ακριβώς είναι δηλαδή. Αρκεί να το καταλάβουμε κάποτε. Πρωτόγνωρα πράγματα.

Και τα πρακτικά πράγματα τώρα…Μην ανεβείτε κατά τη μία, γιατί θα κατεβείτε κατά τις 3.30 και θα πέσει πείνα. Τα μαγαζιά κλείνουν όλα στις 3.00 και η περιήγηση θέλει 2,5 – 3 ώρες. Άρα ή ξεκινάτε και είστε κατά τις 10 στο τελεφερίκ, η κανονίστε από πριν για φαγητό. Εκτός αν τρώτε σουβενίρ…. γιατί μόνο αυτά τα μαγαζιά είναι ανοικτά. Και μη πείτε ότι θα φάτε παρακάτω, στο χωριό… τα μαγαζιά κλείνουν. Είναι απλό.

Λοιπόν… τι λέτε θα πάτε από Αίτνα μεριά;

Τη καλησπέρα μου…

Άνοιξη ενόψει… και αύριο τη κάνω. Πάω να πιω καφέ στο Μώλο… Όχι Mall αλλά στο Μώλο της Λίμνης των Ιωαννίνων. Αύριο μεσημεράκι λοιπόν θα πίνω καφέ στο Μώλο στη Κυρά Φροσύνη. Κάτω από τα πλατάνια και με θέα το Μιτσικέλι.

Είναι κάτι…πως να το πω… Σαν τον ταχυδρόμο που χτυπάει και μια και δυο και τρεις και τέσσερις φορές…Να μη πω παραπάνω. Έτσι ξεσηκώθηκα κατά Φλεβάρη μεριά και κουβέντα στη κουβέντα έκλεισε. Έτσι το τριήμερο θα δω τους φίλους που έχω πάνω στα Γιάννενα. Να τα πούμε και να θυμηθούμε αλλά και να σχεδιάσουμε. Μη ξεχνάτε φίλοι χημικοί του 1979… το 2012 είναι κοντά… Με το Γιάννη θα δούμε τι θα σκαρώσουμε για το καινούργιο reunion. Με τη Μαρία, θα συζητήσουμε για την πιστοποίηση Β επιπέδου, με το Τάσο θα συζητήσουμε για δεύτερη ζωή… Second Life στην εκπαίδευση και SLOODLE… (ίσως το μέλλον στην εκπαίδευση… ένα μέλλον που ίσως ούτε στο Υπουργείο Παιδείας να φαντάζονται.Μια και ο Τάσος δουλεύει πολλά χρόνια στη “Δεύτερη Ζωή” αλλά και πως μπορεί να εφαρμοστεί σαν περιβάλλον εκπαίδευσης.) με τον Μιλτιάδη, για εργαστήρια και δίκτυα καθηγητών, με την Αμαλία περί ανέμων και υδάτων, και με τον Αντώνη για πολλά και τίποτα.

Μοιάζει με τριήμερο εργασίας και μάλιστα πλήρους εργασίας. Αλλά το σημαντικότερο, είναι άλλο… Τα Γιάννενα. Αυτό είναι κάτι που μόνο όσοι το έχουν ζήσει το μετράνε στη σωστή του έκταση.

Έτσι λοιπόν με έπιασε μια ανοιξιάτικη τάση φυγής. Να πάω να αλλάξω τον αέρα μου και να δω τους φίλους μου. Και όπως συνήθως να πιω καφέδες… Πολλούς καφέδες…

Λοιπόν υπομονή… Θα σας φέρω αποδείξεις της άνοιξης από τα Γιάννενα και αν επαληθευτεί η ΕΜΥ ο καιρός θα είναι φανταστικός.

Άρα… καλό τριήμερο σε όλους, καλά να περάσετε… Χρόνια Πολλά σε Βαγγέληδες, Ευαγγελίες, και όποιους άλλους γιορτάζουν. Καλά ξαλμυρισμένο το μπακαλιάρο – μη μας ανέβει και η πίεση – και κόσμια με τη σκορδαλιά… μια και υπάρχουν και άλλοι γύρω τριγύρω ( αν και όλοι θα την έχουν τσακίσει επίσης αλλά λέμε τώρα ).

Τη καλησπέρα μου….

Λένε ότι το Ιντερνετ απομονώνει και αποξενώνει τον άνθρωπο. Ίσως. Πάντως εμένα μου έχει διευρύνει σημαντικά τους ορίζοντες και με έχει γνωρίσει με ανθρώπους που έχουν μπει στη ζωή μου. Ανθρώπους που δεν θα γνώριζα ποτέ και σαφώς δεν θα είχα αυτή την προσωπική επαφή.

Αφορμή για αυτή την εγγραφή είναι το χθεσινό Ασμπέτα. Το ασμπέτα για όσους δεν γνωρίζουν είναι μια συγκέντρωση – χωρίς πρόγραμμα, σε άσχετο χρόνο και για όποια αφορμή – ανθρώπων κατά τα άλλα άγνωστων μεταξύ τους που μοιράζονται ένα κοινό χαρακτηριστικό : είναι Bloggers. Πρωτοβρέθηκα σε ΑΣΜΠΕΤΑ πριν περίπου 3-4 χρόνια, δεν θυμάμαι, αλλά από τότε προσπαθώ όποτε γίνεται να είμαι μέσα. Θυμάμαι όταν πρωτοπήγα είχα με περίεργη αίσθηση. Πήγαινα να βρω μια ομάδα ανθρώπων που δεν είχα δει ποτέ μου αλλά είχα “μιλήσει” πολλές φορές μαζί τους μέσα από τα blog τους. Είχα μια εικόνα για το ποιοι είναι – μέσα από τα κείμενα τους – αλλά πέραν τούτου ουδέν. Δεν ξέρω ποιον “αυξοντα αριθμό” είχε εκείνο το ΑΣΜΠΕΤΑ ούτε τι “αριθμό μέλους” πήρα, γνωρίζω όμως ότι ο ενθουσιασμός με τον οποίο με δέχτηκαν ήταν το κάτι άλλο. Και το πως έπεσαν οι όποιες αναστολές μου σε ελάχιστο χρόνο και βρέθηκα να μιλάω και να καλαμπουρίζω με ανθρώπους που γνώρισα μόλις πριν πέντε λεπτά σαν να τους ήξερα χρόνια. Αυτό ήταν… Από τότε πέρασε καιρός, πολλοί ήρθαν και έφυγαν από το ΑΣΜΠΕΤΑ αλλά ένας πυρήνας που ήταν και σε μεγάλο βαθμό ο αρχικός, έμεινε και έτσι έχω μια παρέα που μια δυο φορές το χρόνο, όποτε και αν, βρισκόμαστε, καλαμπουρίζουμε, γελάμε, και περνάμε καλά σε πεισμα των καιρών. Έτσι στο χθεσινό ΑΣΜΠΕΤΑ η αφορμή ήταν μια φίλη blogger από τη Κύπρο. Ποια καλύτερη αφορμή. Και τσουπ νάμαστε όλoι στα Πετράλωνα στη Κάππαρη. Για ένα φανταστικό Σαββατομεσήμερο. Με τη καλύτερη παρέα, ίσως και τη πιο θορυβώδικη, αν και έχουμε χάσει τη φόρμα μας.

Μέσα από το διαδίκτυο έχω γνωρίσει και άλλους, φίλους πλέον. Αφορμή υπήρξαν τα Χρυσοστόμεια του Γιώργου όπου μαζευόμασταν και μιλάγαμε και λέγαμε ό,τι θέλαμε, και μετά το συζητάγαμε. Πάντα βρισκόταν ο χώρος… πότε μια αυλή στο Χολαργό, άλλοτε ένα ιατρείο (!!!) ( εκεί δεν είχα πάει), άλλοτε η αγορά στη Κυψέλη. Εκεί, σαν σε μια μοντέρνα εκκλησία του Δήμου, “αγορεύαμε” και αντιμετωπίζαμε τη κριτική και τα σχόλια του κοινού. Όσες φορές είχα βρεθεί, υπήρχε μια κοσμιότης και ένας αυτοέλεγχος μοναδικός. Εκεί γνώρισα το Γιώργο τον Έψιμο ( τον ιδρυτή – ζητείστε τα Χρυσοστόμεια και θα τον βρείτε ) αλλά και τον Γιώργο τον Παναγιωτακόπουλο, τον Γιώργο Φασουλόπουλο και τον Διονύση Μάργαρη, όλοι του κλάδου που κάναμε κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις μεταξύ “τυρού και αχλαδιού”, πάνω στο κλάδο και τα προβλήματά του και όχι μόνο. Ο Γιώργος διορίστηκε στη Θράκη και δυστυχώς τον “χάσαμε” εμείς αλλά είμαι σίγουρος από ότι διαβάζω ότι τον κέρδισε αλλά και κέρδισε η Θράκη. Είναι ένας άνθρωπος γεμάτος ιδέες και όρεξη. Εγώ “κόλλησα” με τον Παναγιωτακόπουλο και όπου βρω τον Γιώργο και το Διονύση, ξέρω ότι έχω δυο φίλους που μπορούμε να πούμε μια κουβέντα παραπάνω. Έρχεται η Σύρος και πιθανότατα εκεί θα έχουμε πολλά να πούμε.

Και μιλώντας για Σύρο έχουμε τη Σμαράγδα. Μια φίλη που έχουμε μιλήσει πολύ. Γνωριστήκαμε από ένα φόρουμ για το MOODLE και κολλήσαμε. Έχουμε κάνει άπειρες συζητήσεις, για εκπαίδευση, νέες τεχνολογίες, ιδέες και εφαρμογές πάνω στη δουλειά μας (έχει φροντιστήριο Αγγλικών). Απλά δεν έχουμε βρεθεί “απέναντι”. Αισθάνομαι ότι έχω μια πολύ καλη φίλη την οποία ξέρω, χωρίς να έχω δει. Θα γίνει και αυτό σύντομα.

Μετά είναι τα Γιάννενα. Το τριήμερο θα είμαι “πάνω”. Να δω τους φίλους μου εκεί αλλά να γνωρίσω και καινούργιους. Και οι καινούργιοι είναι ΙΝΤΕΡΝΕΤΙΚΟΙ μια και ο Στέργιος ο Ναστόπουλος, συνάδελφος στα Γιάννενα, έχει έντονη παρουσία στο ΔΦΕ και είναι ευκαιρία να πιούμε ένα καφέ και να γνωριστούμε. Μαζί του θα είναι πιθανότατα και 2-3 φίλοι από το ΕΚΦΕ Ιωαννίνων και θα πούμε πολλά. (Θα έχει ανακοινωθεί και το νέο σχολείο, οπότε… θα έχουμε πολλά).

Ποιους άλλους να πω… Δεν ξέρω πια… ο Βαγγέλης ο Κολτσάκης και ο Γιάννης ο Σαλονικίδης που βρεθήκαμε στα συνέδρια, αλλά διαδικτυακά είναι πάντα παρόντες… Νομίζω ότι αν συνεχίσω αφενός μεν ο κατάλογος θα γίνει τεράστιος από την άλλη σίγουρα  κάποιοι θα μεινουν απ’ έξω. Οπότε σταματάω…

Τώρα όσον αφορα τη δυνατότητα επικοινωνίας παγκοσμίως… αυτό είναι άλλο θέμα. Μιλώντας για τους παλιούς μου μαθητές, πολλοί από τους οποίους είναι πλέον φίλοι, τους βρίσκω και με βρίσκουν μέσω ΙΝΤΕΡΝΕΤ πολύ εύκολα. Προχθές κυνηγούσα μέσω Skype, ένα φίλο στο Ντένβερ και τον βρήκα στο Dubai (!!!). Έχει μικρύνει ο κόσμος πάρα πολύ και ταυτόχρονα έχει μεγαλώσει μέσα από το Ιντερνετ. Το αν εμείς θα μείνουμε να τον βλέπουμε μέσα από το μόνιτορ ή αν θα βγούμε έξω να τον γυρίσουμε είναι δική μας επιλογή.

Τη καλημέρα μου… (αν και λίγο γκρίζα)

ΥΓ : Σήμερα βγήκα μια βόλτα και έχω άλλη μια απόδειξη ότι είναι εδώ…

και άλλη μια…

Λέμε τώρα : άνοιξη γενικώς… 🙂

Έρχεται… Μη τη τρομάξετε… Την είδα χθες που έστριβα από το Καρέα για να μπω στον περιφερειακό. Ήταν εκεί όπως κάθε χρόνο και έλαμπε. Μόλις βγήκα στο δρόμο ένα ολόλευκο δέντρο – δεν ξέρω τι ήταν… σαν κερασιά έδειχνε. Αμυγδαλιά θα ήταν μόνο αν είχε ξεχαστεί…Πάντως έκανε εντυπωσιακή αντίθεση με το καφεγκρίζο όγκο του Υμηττού. Μπορείτε να τη δείτε και εσείς…Μόλις περάσετε τα φανάρια του Καρέα στο δεξί σας χέρι…

Η άνοιξη έρχεται και οι μυρωδιές πλημμυρίζουν τον τόπο. Και δεν μιλάμε για την “άνοιξη” που μας έχουν υποσχεθεί κάποιοι. Αυτά είναι αηδίες. Μιλάω για την άνοιξη που γεμίζει ο χώρος γύρω μας χρώματα και αρώματα. Που κάθε μέρα όπου και αν κοιτάξεις βλέπεις κάτι καινούργιο. Μπορεί να είναι ένα φυλλαράκι που μεγάλωσε, ένα λουλουδάκι που άνθισε, ένα χορταράκι που φύτρωσε.

Το να κυκλοφορείς με μηχανάκι έχει πολλά “κακά” αλλά και πολλά καλά. Ένα από τα καλά είναι ότι έχεις την αίσθηση της όσφρησης… Περνώντας από το περιφερειακό όλο και κάτι πιάνεις. Τωρα αν έχεις κανένα πούλμαν μπροστά είναι δύσκολο αλλά στις άλλες περιπτώσεις έχεις την “αίσθηση της άνοιξης”.

Έτσι λοιπόν αρκετή μαυρίλα έχουμε φάει όλες αυτές τις μέρες. Από Ιαπωνία και Φουκουσίμα μεριά, μέχρι ΔΝΤ και το πήραμε δεν πήραμε το δάνειο, τι δώσαμε και τι δεν δώσαμε… (πάντως πήρα καινούργια “σώβρακα” για να αφήσω κάτι στα παιδιά… αν με εννοείτε τι εννοώ… ) αλλλλλλλαααααα Η ΑΝΟΙΞΗ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ.

Βγείτε, περπατείστε, κοιτάξτε λίγο χαμηλά… όχι για κανένα ευρώπουλο ή τα παπούτσια σας…Θα τη δείτε να ξεπηδάει ανάμεσα στα μπετά. Δίπλα στα πεζοδρόμια. Για να καταλάβετε τι εννοώ κοιτάξτε τι είδα σήμερα το πρωί…(Οι άλλοι είδαν ένα περίεργο να φωτογραφίζει ένα δέντρο και κάτι στο γρασίδι…..  τσκ τσκ πεζότης…)

Από τα “ψηλά” στα “χαμηλά” η άνοιξη είναι εδώ.

Μερικά είναι στα πόδια μας τόσο που πρέπει να προσέξουμε με τα πατήσουμε.

Εμένα με έχει πιάσει για τα καλά η άνοιξη. Τόσο που σκέφτομαι να πάω να τη δω κάπου παραέξω… Θα δείξει…

Τη καλημέρα μου…και να κοιτάτε γύρω γύρω…