Month: May 2012

Η κατάργηση της αξιοκρατίας…

– Πως πάνε οι εξετάσεις κύριε Μανώλη; Με ρώτησε η πάντα γελαστή φουρνάρισσα κυρία Σοφία.

– Καλά… ξεκινήσαμε και είχα ήδη χθες το πρώτο μάθημα…

– Βάζετε εύκολα στα παιδάκια;…

– Όχι…

– Ααααχχχ!!! Τα κάψατε τα παιδάκια…

– Δεν νομίζω… Θα ήταν αδικία να βάλω εύκολα θέματα…

Στο βλέμμα της απορίας που αντιμετώπισα, θεώρησα ότι έπρεπε να εξηγήσω…

Ο καθηγητής μέσα στη τάξη εκτός όλων των άλλων είναι ο εκφραστής της ισονομίας και της αξιοκρατίας.  Μέσα στη τάξη, όλοι οι μαθητές κρίνονται με τα ίδια κριτήρια και οι βαθμοί τους είναι ανάλογοι με αυτά τα κριτήρια. Έτσι όλοι ξέρουν που βρίσκονται και τι να περιμένουν για βαθμό γιατί οι πρώτοι που ξέρουν τι ξέρουν είναι οι μαθητές. Αυτό είναι κάτι που το προσπαθώ όλα τα χρόνια σαν καθηγητής, γιατί απλά θυμάμαι από το καιρό που ήμουν μαθητής πολλές περιπτώσεις “αδικίας”. Η αξιολόγηση πάντα έχει υποκειμενικό παράγοντα μέσα, γιατι σταθμίζεις προσπάθεια, συμμετοχή, παρουσία και άλλα μη μετρήσιμα μεγέθη. Στα γραπτά υπάρχει βαθμολογηση και όχι αξιολόγηση. Εκεί τα πράγματα μπορούν να είναι αντικειμενικά αν έχεις προκαθορίσει τις μονάδες σε κάθε φάση.

Για να δούμε λοιπόν,  τι θα σήμαινε να βάλω εύκολα θέματα…

Αν έβαζα εύκολα θέματα… θα έγραφαν όλοι. Γιατί να είναι κακό αυτό; Αν γράψουν όλοι, τότε οι μαθητές που παρακολουθούσαν όλο το χρόνο και προσπαθούσαν, θα βρεθούν μαζί με τους μαθητές που δεν δούλεψαν καθόλου και δεν κατέβαλαν την παραμικρή προσπάθεια. Οι μαθητές που ναι μεν προσπαθούσαν όλο το χρόνο, και δεν είχαν υψηλές επιδόσεις, μια και η χημεία δεν συγκαταλέγεται στα εύκολα μαθήματα, θα βρεθούν μαζί ή και χαμηλότερα με τους μαθητές που δεν έκαναν καμία προσπάθεια όλο το χρόνο.

Μα με αυτό το τρόπο θα μείνουν στο μάθημα… Ωραία αλλά υπάρχει κάτι που το ξέρουν μόνο οι μαθητές. Δεν μένεις πλέον σε ένα ή δύο μαθήματα. Το σύστημα προβλέπει μέσο όρο γραπτώς εξεταζομένων μαθημάτων πάνω από το 9,5. Δηλαδή αν μείνεις θα μείνεις σε 7 – 8 μαθήματα μαζί και μόνο αν προσπαθήσεις. Δηλαδή στα 12 – 13 μαθήματα που εξετάζονται πάνω από τα μισά πρέπει να είναι πολύ κάτω από τη βάση και τα άλλα γύρω στη βάση. Έτσι μένεις… αλλά δεν γίνεται να μείνεις μόνο σε 1 ή 2 μαθήματα.

Και τι κάνεις τελικά. Βάζεις διαβαθμισμένα θέματα. Δηλαδή θέματα με το 1/3 των μονάδων να είναι  θέματα εύκολα και αναμενόμενα…το 1/3 θέματα που να είναι βασικές γνώσεις και το 1/3 να έχουν θεματάκια έξυπνα για τους μαθητές που έχουν ασχοληθεί. Έτσι ο μαθητής που δούλεψε όλο το χρόνο και έχει σφαιρική άποψη της ύλης θα μπορέσει να βρεθεί ψηλά, αλλά ακόμα και ο μαθητής που δεν ασχολήθηκε καθόλου, ακόμα και τώρα αν ασχοληθεί λίγο θα μπορέσει να γράψει κάποιες μονάδες. Εφόσον όλο το χρόνο αποφάσισε ότι δεν θέλει να ασχοληθεί, ας είναι προετοιμασμένος για τι συνέπειες. Το παιγνίδι παίζεται με συγκεκριμένους κανόνες, γνωστούς από την αρχή, και κοινούς για όλους.

Μία άλλη παράμετρος είναι οι εξετάσεις…

Αν κατά την διάρκεια των εξετάσεων ο αδύναμος μαθητής ζητήσει τη βοήθεια ενός καλού μαθητή – φίλου, κάτι που είναι πολύ κοινό, τότε έχουμε το εξής φαινόμενο. Αν οι επιτηρητές συνάδελφοι δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους… αφήνοντας τους μαθητές να αντιγράφουν… ( δεν μιλάμε για το τι πρέπει να γίνει και τι πρέπει να κάνουν. Παρόλα αυτά υπάρχουν κάποιοι συνάδελφοι που εννοούν με λάθος τρόπο την βοήθεια προς τους μαθητές.) …τότε έχουμε πλήρη ανατροπή. Δηλαδή, ο αδύναμος μαθητής που καταφέρνει να αντιγράψει, βρίσκεται αξιολογικά υψηλότερα από άλλους μαθητές που προσπαθούν μόνοι τους και πιθανόν να μη πάνε τόσο καλά. Οι μαθητές που βοηθούν τους συμμαθητές τους βοηθάνε να γίνει η παραπάνω ανατροπή. Βέβαια μεταξύ μαθητών υπάρχει η “συναδελφική αλληλεγγύη”, και δύσκολα δεν θα βοηθήσει ένα συμμαθητή του. Από την άλλη θα γκρινιάξει αν ο ίδιος έχει μικρότερο βαθμό, ενώ διάβασε και προσπάθησε, ενώ κάποιος που δεν προσπάθησε έχει μεγαλύτερο βαθμό.

Μπορείτε να δείτε λοιπόν, ότι αν οι εξετάσεις δεν γίνουν με τον ενδεδειγμένο τρόπο, η αξιολόγηση ενός χρόνου ανατρέπεται μέσα σε ελάχιστο χρόνο. Οι μαθητές εκπαιδεύονται στην πρακτική της “λούφας” και της “επίπλευσης” σε οποιοδήποτε περιβάλλον. Θα μπορούσα να μιλήσω και για παρασιτική συνύπαρξη μέσα στη τάξη. Το είδα και στις εργασίες πάνω στο U4energy. Όλη η ομάδα δούλευε, αλλά όπως είπαμε όταν λέμε όλοι…τελικά δεν εννοούμε όλοι. Η ομάδα θριάμβευσε και κάποιοι πήραν δόξα που δεν τους έπρεπε…

Κλείνοντας… νομίζω ότι είναι καθήκον μας να υπερασπιστούμε κάποιες βασικές κοινωνικές αξίες… για να έχουμε ελπίδες κάποτε να έχουμε μια διαφορετική εικόνα στη κοινωνία που ζούμε. Η απαξίωση βασικών δομών και αξιών σίγουρα δεν εξυπηρετεί κανένα. Ας τα σκεφτούμε λοιπόν την επόμενη φορα που θα βγάλουμε θέματα ή θα επιτηρήσουμε. Από την μεριά των μαθητών ισχύει ότι πάντα θα βοηθήσουν το συμμαθητή τους… Από εμάς εξαρτάται να μη καταργηθεί η αξιοκρατία.

Να δούμε και δυο απόψεις για την αξιοκρατία…

Ο τρίχερος!!! μαθητής.

Η αξιοκρατία… αλλιώς.

Έτσι για να ξεκινήσει λίγο πιο ευχάριστα η μέρα…

Τη καλημέρα μου…

Οδηγίες για υποψηφίους απόφοιτους….

Το είπα και το κάνω… Λοιπόν μεθαύριο Τρίτη αρχίζουν οι εξετάσεις για την εισαγωγή στα ΑΕΙ των τελειόφοιτων των λυκείων και των απόφοιτων παρελθόντων ετών.

Υπάρχουν κάποια πράγματα που καλό είναι να τα λέμε αλλά και άλλα που δεν λέγονται και καλό είναι να γίνονται.

Ξεκινάμε λοιπόν και καταγράφω έτσι όπως μου έρχονται… αυτό κάνω άλλωστε συνήθως.

1. Το βιολογικό ρολόι… είναι λίγο αργά τώρα, αλλά σηκώνει ρύθμιση. Τι σημαίνει αυτό . Μάθατε τις μέρες αυτές να ξενυχτάτε, να διαβάζετε βράδυ, που έχει ησυχία και κανείς δεν σας ενοχλεί, μια και κοιμούνται όλοι. Ξυπνάγατε αργά μια και συνήθως είχατε κόψει το σχολείο…λόγω απουσιών κλπ κλπ κλπ. Λοιπόν νωρίς ύπνο, καταναγκαστικά και νωρίς ξύπνημα για τρεις μέρες… μέχρι τις εξετάσεις. Αλλιώς θα είστε στο σχολείο κατά τις 7.30 και θα ξυπνάτε κατά τις 12 το μεσημέρι… που θα έχετε σχολάσει. Αν με εννοείται τι εννοώ. Για να δουλέψει το μυαλό, θέλει λίγο τη ρουτίνα του… Πιεστείτε λοιπόν – αν το παραπάνω σενάριο σας κάνει, να μπείτε σε μια σειρά – έστω και τη τελευταία στιγμή.

2. Το πρωινο… είναι το σημαντικότερο γεύμα. ΟΚ δεκτό, αλλα αν εσείς έχετε μάθει μια ζωή να ξεκινάτε χωρίς πρωινό, ίσως να μην είναι καλή ιδέα να ξεκινήσετε τώρα. Δοκιμάστε σε μια κενή μέρα – χωρίς εξετάσεις εννοείται – να φάτε πρωινό για να δείτε πως το διαχειρίζεται ο οργανισμός σας. Μπορεί να φουσκώσετε, να έχετε ενοχλήσεις, να… να… δεν ξέρω και εγώ τι άλλο. Αν είναι να γράφετε και το στομάχι σας να “χορεύει” ή να κάνει θόρυβο, εξετάστε σοβαρά την πιθανότητα να μη φάτε πρωινό όπως κάνατε τόσο καιρό. Απλό είναι.

3. “Να σου φτιάξω μια πορτοκαλάδα;” Η καλή μαμά προσπαθώντας με “δόλιο” τρόπο να ενισχύσει τις αντοχές σας και τις ανοχές σας προσφέρεται να σας φτιάξει μια πορτοκαλάδα… Εσείς πιθανόν να μη θέλετε να ξαναδείτε πορτοκαλάδα για τα υπόλοιπα 30 χρόνια… αλλά δεν είναι εκεί το θέμα…Η μαμά σας λέει, παιδάκι μου είμαι εδώ, ό,τι θέλεις μου το λες και θα το φροντίσω. Αυτή είναι η “πορτοκαλάδα”. Οπότε όσο και αν δεν θέλετε, τουλάχιστον μη βάζετε τις φωνές. ΟΚ καταλαβαίνω τα περί εντάσεως και άγχους… όλοι σε κάποιες φάσεις τα περνάμε, αλλά οι άνθρωποι που είναι δίπλα μας… αξίζουν κάτι καλύτερο από τις φωνές μας.

4. “Πως πάει το διάβασμα;” ρώτησε ο φούρναρης τη Μαιρούλα, που ήξερε ότι δίνει εξετάσεις… Δηλαδή τώρα θα δίνουμε λόγο και στο φούρναρη;… Δεν είναι ακριβώς έτσι… Συνήθως η ερώτηση αυτή κρύβει ένα ενδιαφέρον, συνήθως χωρίς κουτσομπολίστικες προεκτάσεις… ανθρώπινο. Καλό είναι να δίνουμε απαντήσεις που δεν δίνουν συνέχεια για συζήτηση αλλά και δεν αποτελούν “προγραμματικές δηλώσεις”. Κάτι του τύπου “θα δείξει”, συνήθως φτάνει. Έτσι δεν δίνουμε χώρο, για να μας αγχώνουν οι πέριξ μας, μια και θα αισθανθούμε ότι μετά τις εξετάσεις θα πρέπει να του πούμε τι κάναμε… να κάνουμε και απολογισμό δηλαδή.

5. “Πως πάει το παιδί… ;” ρώτησε η θέια Κατίνα τη μαμά/ μπαμπά… Εδώ νομίζω ότι η μαμά (κυρίως) και ο μπαμπάς θα πρέπει να γίνει “κυματοθραύστης” σε αυτά τα σχόλια… Και εδώ το “θα δείξει” είναι ίσως λύση. Αν υπάρχουν αναφορές του τύπου, διαβάζει πολύ, έχει βάλει ψηλούς στόχους, θέλει να μπει με υποτροφία… και ότι άλλο, εσάς αυτομάτως σας καθιστά υπόλογους και σας ανεβάζει τον πήχυ ψηλά, μια και θα πρέπει να ανταποκριθείτε στις προγραμματικές δηλώσεις τις μαμάς/μπαμπά.  Επίσης καλό είναι να αποφεύγονται οι επισκέψεις στο σπίτι εκείνες τις μέρες, γιατί σίγουρα θα ακούσετε ιστορίες του τύπου : “Ο γιος της γειτόνισας της κυρά Μαρίας διάβαζε 25 ώρες την ημέρα και δεν έκανε τίποτα το παιδί” ή ” έλιωσε πάνω από το βιβλίο και μπήκε 1ος Ιατρική” …. και άλλα τέτοια όμορφα. Δηλαδή “εγώ που διαβάζω 5 ώρες τι πιθανότητες έχω δίπλα σε αυτούς…”  Αστικοί μύθοι και ίδιον των νεοελλήνων η υπερβολή σε θέματα που για αυτούς είναι ακίνδυνα. Για εσάς όμως; είναι πηγή άγχους και σύγκρισης, που καλό είναι να σας λείπει. Έτσι η μαμά και ο μπαμπάς θα υιοθετήσουν σε όλους το “Θα δείξει” και ας τους αφήσουν να βγάζουν συμπεράσματα μόνοι τους.

6. “Πως πήγες;” και εδώ μια απάντηση υπάρχει…”θα δείξει”. Το γραπτό έχει φύγει από τα χέρια σου και έχει ξεκινήσει τη πορεία προς τα βαθμολογικά κέντρα. Δεν έχει νόημα – αν έχεις κάνει λάθη – να τα ανακυκλώνεις και να τα φορτώνεις προίκα άγχους στο επόμενο μάθημα. Μια γραμμή και έκλεισε, πάμε για επόμενο. Και στη μαμά και στο μπαμπά, το ίδιο, συμφωνία να μη ρωτάνε… όση αγωνία και να έχουν. Και στους καθηγητές το ίδιο και περισσότερο… εμείς έχουμε και το κακό συνήθειο να ρωτάμε…”γιατί το έκανες αυτό…” (Για τους συναδέλφους… καλό θα είναι να μη τους πιέζετε να σας πουν τι κάνανε… δεν έχει νόημα τουλάχιστον όσο διαρκούν οι εξετάσεις. Δηλώστε τους ότι θα είστε δίπλα στο τηλέφωνο και αυτοί ΑΝ ΘΕΛΟΥΝ να σας πάρουν τηλέφωνο και να ρωτήσουν και να εξηγήσετε το γιατί). Σαφώς και ξέρετε τι γράψατε και σαφώς έχετε την εικόνα – καλή ή κακή – δεν είναι ανάγκη να απολογείστε σε κάθε μάθημα.

7. “Έχω μια απορία…” στις εξετάσεις…Αν συμβεί κάτι τέτοιο, να είστε προετοιμασμένοι για να μην αγχωθείτε… Δεν θα πάρετε απάντηση άμεσα…Οι επιτηρητές θα φροντίσουν να έρθει ο Πρόεδρος του κέντρου με έναν καθηγητή της ειδικότητας, να ρωτήσει ποια είναι η απορία, θα την ακούσει προσεκτικά και θα φύγει, χωρίς να απαντήσει…στο κενό χρόνο, θα επικοινωνήσει με την Νομαρχιακή Επιτροπή, θα μεταφέρει το ερώτημα, και θα δει αν υπάρχει παρόμοιο θέμα και από άλλα σχολεία… αλλά ούτε αυτός θα πάρει απάντηση… μετά από κάποιο χρόνο θα πάρουν από τη Διεύθυνση να του πουν “καμία διευκρίνηση” ή “θα σταλεί διευκρίνηση”. Με τη σειρά της η Νομαρχιακή επιτροπή επικοινώνησε με τη Κεντρική επιτροπή και πήρε την όποια απάντηση που μετέφερε. Από ότι καταλαβαίνετε αυτη η διαδικασία θέλει χρόνο. Οπότε για να μην ανεβάσετε πίεση από την αναμονή και το άγχος, προχωρείστε σε επόμενα θέματαα, και δουλέψτε κανονικά, αξιοποιώντας το χρόνο και μαζεύοντας βαθμούς, παρά να περιμένετε και να ανεβάζετε το άγχος σας στα ύψη.

Τώρα δεν μου έρχεται κάτι άλλο. Είναι σίγουρο, ότι μόλις κλείσω θα μου έρθουν και άλλα. Δεν πειράζει.

Προσέξτε το τίτλο…”Υποψήφιους απόφοιτους” γράφω…Όλοι οι μαθητές της Γ’ λυκείου είστε υποψήφιοι απόφοιτοι και για αυτό νομίζω ότι τα παραπάνω σας αφορούν όλους… και κάτι ακόμα…

Μετά τις εξετάσεις, θα έχετε ίσως το τελευταίο καλοκαίρι της ζωής σας  με διάρκεια 2,5 – τουλάχιστον μηνών. Άρα αξιοποιείστε το δεόντως.

Καλή επιτυχία σε όλους όσους διαγωνίζονται σε πανελλαδικές…Καλή επιτυχία και σε όλους όσους δίνουν εξετάσεις… όποια τάξη και αν πηγαίνουν στο σχολείο.

Πάρτε και δύο φωτό για τις εξετάσεις γενικώς…

Τη καλημέρα μου…

Και αυτό δικό μας είναι;….

Ναι ναι… Άμα τα έχει πολλά δεν ξέρεις τι έχεις….Έτσι λοιπόν άρχισε να πιάνει αράχνες το μαγαζί από εδώ. Σήμερα η μέρα δεν είναι η καλυτερη για ξεσκόνισμα και καθάρισμα μια και βρέχει από το πρωί. Τη μισή τη πήρα μαζί μου…

Χθες βλέπετε με έπιασε βροχή… Έβγαλα τον εξοπλισμό , νιτσεράδα, κάπα και όλα τα σχετικά… Έτσι φάγανε αυτά τη βροχή και εγώ έμεινα στεγνός. Σήμερα λοιπόν το πρωί, αφού έβρεχε όλο το βράδυ και είχε το πρωί ξανοίξει ο καιρός, λέω ας αφήσω τα νάυλον ρούχα να στεγνώσουν μη πιάσουν μούχλα, μα δεν θα ξαναβρέξει… είπα… Αλλά  φευ!!!!! Άλλα ο καιρός βούλεται…Έτσι πήρα βροχή στις τσέπες μου, στα παπούτσια μου, στο μπουφάν στο κράνος… Ό,τι έπεφτε εγώ το μάζευα…

Νομίζω ότι τώρα αερίστηκε το blog…Λοιπόν σας έχω νέα… Κλείσαμε!!!!Ναιιιι Έκλεισε το σχολείο και ετοιμαζόμαστε πλέον για τις εξετάσεις…

Εμείς για κάποιο λόγο που μόνο οι ιθύνοντες γνωρίζουνε, μας στείλανε στην άλλη άκρη της Αθήνας για βαθμολογία…Για να καταλάβετε πως δουλεύει το σύστημα, όλοι οι καθηγητές που διδάσκουν Γ’ Λυκείου βοηθάνε στην διεξαγωγή των εξετάσεων με τη συμμετοχή τους στην εξέταση των φυσικώς αδυνάτων (εδώ όντως μας βάλανε σε ένα σχολείο 1 χιλιόμετρο περίπου μακριά από το σχολείο μας…που είναι στο Σταυρό στη Μεσογείων.) Για τη βαθμολογία, μας στείλανε στη Πεύκη !!!! Δηλαδή περνάμε Μεσογείων, Χαλανδρίου, Κηφισίας, μετά την Ιντεραμέρικαν αριστερά και περίπου 5-6 χιλιόμετρα και…έφτασες!!!!!Σύνολο 10-12 χιλιόμετρα από το σχολείο μας… Σε συνεννόηση με τους ιθύνοντες, ότι δεν μπορούμε να πηγαίνουμε από τη μία άκρη της Διεύθυνσης μας στην άλλη… η απάντηση ήταν… δεν ξέρω…θα δούμε… ναι θα το κοιτάξουμε… και άλλα τέτοια πολύ συγκεκριμένα. Δηλαδή από το σπίτι μου θα πρέπει να κάνω μια διαδρομή περίπου 20 – 25 χλμ για να διορθώσω… και αν δεν πάω; Ή αν πάω στο βαθμολογικό κέντρο που είναι αυτό που  υπάγεται το σχολείο μου τόσα χρόνια τώρα… Το έχω γράψει δεκάδες φορές… Η κοινή λογική είναι το πιο σπάνιο είδος. Το να εξυπηρετήσεις τους συναδέλφους για να κάνουν πιο άνετα τη δουλειά τους, και τελικά τη δουλειά σου, είναι δύσκολο να το σκεφτείς… Υπομονή… θα βγάλει γέλιο…

Τη Τρίτη κάναμε την παρουσίαση των ερευνητικών εργασιών του δευτέρου τετραμήνου… Μαραθώνιος, ομολογουμένως… αλλά και πάλι… αυτοσχεδιάσαμε… Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, παρακολούθησα ένα συνέδριο για την ποιότητα στην εκπαίδευση και το μέλλον και τις προοπτικές. Εκεί λοιπόν σε ένα στρογγυλό τραπέζι, που ούτε στρογγυλό ήταν ούτε τραπέζι, συζητήσαμε και εκθέσαμε τις απόψεις μας πως πήγαν οι ερευνητικές εργασίες. Εκεί λοιπόν όταν είπα στο κοινό, παρόντος του κ. Ματσαγγούρα, ο οποίος είναι  ο συγγραφέας των βιβλίων που χρησιμοποιούμε και ο άνθρωπος (μαζί με την ομάδα του) πίσω από τις ερευνητικές εργασίες, ότι παρουσιάσαμε τις εργασίες σε ολομέλεια, η απάντησή του ήταν ότι δεν γίνεται (!!!!) να παρακολουθήσουν τόσες ώρες οι μαθητές, όταν ο ίδιος στις οδηγίες ρητά αναφέρει, ότι με παρουσίαση σε ολομέλεια, η γνώση όλων των μαθητών γίνεται κτήμα ολονών, με τη διάχυση των γνώσεων που αποκόμισαν, και των πρακτικών που χρησιμοποίησαν. Και ρωτάω λοιπόν, και τι να κάνουμε…και η απάντηση ήταν παράλληλες συνεδριάσεις… με άλλα λόγια να παρακολουθήσει όποιος θέλει, όποια εργασία θέλει, και να τελειώνουμε σε μια – δυο ώρες….

Λοιπόν σας έχω νέα… Τα παιδιά θέλουν να παρουσάζουν όλοι σε όλους. Τους άρεσε πολύ αλλά κουράστηκαν. Και ζήτησαν αντί για μια μέρα να γίνεται σε δύο μέρες, κάτι που το βλέπουμε μια και του χρόνου έχουμε και στην δευτέρα λυκείου και θα χρειαστεί να σπάσει… ούτως ή άλλως σε περισσότερες από μία μέρες. Όμως να ρωτήσω κάτι… Όταν ο “θεωρητικός” των ερευνητικών εργασιών σε αδειάζει έτσι, γιατί έτσι αισθάνθηκα, εσύ τι στάση κρατάς; Αυτοσχεδιάζεις και επιλέγεις το πιο ωφέλιμο για τους μαθητές σου και πιθανότατα το πιο κουραστικό για όλους, παρά το εύκολο, γρήγορο, διεκπεραιωτικό, μόνο και μονο για να πεις ότι έκανες τη παρουσίαση. Εμείς είχαμε εννιάωρο και η μαγνητοσκόπηση κράτησε περίπου 7 ώρες, μαζί με την συζήτηση – ολομέλεια για τον απολογισμό. (20 λεπτά περίπου). Δεν ξέρω πως κάποιο άλλο σχολείο που έκανε το ίδιο τελειωσε σε δύο ώρες… (όπως είπε). Τέλος πάντων… εδώ έχουμε ένα κενό…

Και πάμε στη χθεσινή μέρα…Το ανοικτό σχολείο, ή Portes Ouvertes μια πραγματική γιορτή… Παρουσιάσαμε όλα όσα κάναμε τη χρονιά που πέρασε. Σε όποιον ήθελε να έρθει να δει, και όχι μόνο στους γονείς των παιδιών μας. Αυτό το παρερμήνευσαν πολλοί μεταξύ των οποίων και συνάδελφοι, που πραγματικά έχασαν, και δεν είδαν ένα διαφορετικό σχολείο, ανοικτό στη κοινωνία.. κλπ κλπ κλπ. Σταματάω γιατί σε λίγο θα κάνω εξαγγελία για το Νέο Σχολείο 2 ας πούμε, κάτι σαν Ζάππειο 2.

Δεν θα σταθώ στην εκδήλωση. Θα σταθώ σε κάτι άλλο… λίγο διαφορετικό. Τις διακρίσεις… Όσοι μπορούν να θυμηθούν τα σχολικά τους χρόνια θα έχουν να θυμηθούν φάσες που αδικήθηκαν από κάποιο καθηγητή… ακόμα και εγώ θυμάμαι φάσεις διάφορες… Γιατί γίνεται αυτό…(δεν θα γίνω απολογητής του κλάδου…) Απλά ο κάθε καθηγητής – όπως και εργοδότης, προϊστάμενος κλπ κλπ…. – δίνει μια εργασία σε κάποιον που θεωρεί ότι μπορεί να την ολοκληρώσει. Έτσι υπάρχουν κάποιοι μαθητές που προβάλλονται με εργασίες, αναθέσεις, δραστηριότητες κλπ κλπ κλπ… και κάποιοι άλλοι μένουν στην αφάνεια. Εδώ είναι το λάθος. Μην αναθέτετε δραστηριότητες επιλεκτικά. Προκαλέστε τους όλους… θα εκπλαγείτε… Η φαντασία και η ανταπόκριση στη πρόκληση θα σας εκπλήξει… Έτσι και εμείς… Το U4energy το ξεκινήσαμε για να ευαισθητοποιηθούν οι μαθητές και να προκαλέσουν μέσα από τα έργα τους το κοινό, να προσέχει όταν χρησιμοποιεί ενέργεια. Λοιπόν, δεν λυπήθηκαν καθόλου τον χρόνο τους – που στην Β’ Λυκείου είναι μάλλον λίγος – ούτε τη δουλειά τους. Άφησαν την φαντασία τους ελεύθερη και αυτό που σκέφτηκαν το έφτιαξαν… Διπλή αφίσα, που έκοψαν πόρτες και παράθυρα, για να αποκαλύψουν τις οικολογικές εφαρμογές από πίσω τους, άλλη ζωγραφισμένη στο χέρι, ολόκληρη αφίσα 50 Χ 70 με την αξιοποίηση του Ήλιου, κολλάζ, κείμενα, φωτό “πειραγμένες” και διαμορφωμένες για να φτιάξουν αυτό που ήθελαν… και το σημαντικότερο…. ΟΛΟΙ. Αλλά δυστυχώς όταν λέμε όλοι… δεν εννοούμε όλοι αλλά η σημαντική πλειοψηφία. Ακόμα και οι συνήθως αδιάφοροι, τους ανατέθηκε αρμοδιότητα από τους συμμαθιητές τους και την έφεραν εις πέρας!!!. Και μόνο για αυτό άξιζε… και πέρασαν όλοι και είδαν την έκθεση τους και τη φωτογράφισαν κιόλας…Και κάναμε το μόνο που θα μπορούσαμε να κάνουμε… Την αφήσαμε εκεί για να την δει όλο το σχολείο. Κάτι που έγινε χθες, τελευταία μέρα σχολείου… και φωτογραφήσαμε μία μία την αφίσα, για να φτιάξουμε ένα λεύκωμα, και να σας το δείξουμε… Στην φωτό ο Δημήτρης φωτογραφίζει Αλέξανδρο…

Κάποια στιγμή θα εμφανίσω στο άλμπουμ και θα σας δώσω τους συνδέσμους…

Λοιπόν… καλό διάβασμα στους “μικρούς”, καλή αντοχή και δύναμη στους “μεγάλους”, καλή διόρθωση, αν έχει νόημα ένας τέτοιος όρος για τους καθηγητές…

Κάποια στιγμή αύριο μεθάυριο, θα γράψω ένα άρθρο για τους μαθητές της Γ΄Λυκείου… οδηγίες για τις εξετάσεις… (προδιαφήμιση λέγεται… ) Υπομονή.

Τη καλησπέρα μου… και πάρτε και καμία ομπρέλλα.

 

Κρίμα και άδικο…

Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλη έκφραση… Όσο το σκέφτομαι… Κρίμα και άδικο…δηλαδή τι είπε…”Λεφτά υπάρχουν…” Και ξεσηκώθηκαν όλοι…αμέσως να τον φάνε. Γιατί – λέει – είπε ψέμματα.

Και μετά τι να πω… όλη εκείνη η αγωνία. Ένα ολόκληρο κίνημα ανάστατο μέχρι να γίνουν οι εσωτερικές εκλογές, να βγει ο καινούργιος πρόεδρος… Δηλώσεις, υποψηφιότητες, αγωνία…Όλη εκείνη η αγωνία το βράδυ των αποτελεσμάτων για το ποιος θα είναι ο νέος πρόεδρος… λίγο ήταν. Με τόσες υποψηφιότητες… Εμ το άλλο… για τη διαδικασία βρέθηκαν χρήματα…(άρα καλά έλεγε… και τον φάγανε…). Και μετά ήρθε το ασυμβίβαστο… οι αρχηγοί δεν μπορούν να είναι στη κυβέρνηση… και έτσι… ο καινούργιος πρόεδρος έπρεπε να φύγει… Τόση δουλειά και υπερπροσπάθεια (μας το είπε άλλωστε σε δεκάδες συνεντεύξεις), τόσα ξενύχτια και να “κλείσει άλλος τη δουλειά”… Και αυτό κρίμα και άδικο το βρίσκω…

Και ερχόμαστε στο σήμερα… δηλαδή στο χθες…Όλοι έλεγαν ότι λεφτά υπάρχουν… όλοι βρήκαν εναλλακτικούς τρόπους συγκέντρωσης χρημάτων… που υπήρχαν όλο αυτό το καιρό…αλλά δεν φαίνονταν και τώρα ξαφνικά βρέθηκαν. Και οι λύσεις βρέθηκαν αμέσως… και όλα μπορούν να γίνουν…(καλά λέω εγώ για μαγική εικόνα – βλ προηγούμενη εγγραφή – ). Άρα τον φάγανε γιατί απλά ήταν μπροστά από την εποχή του… όπως γίνεται συνήθως άλλωστε, με τόσους και τόσους πρωτοπόρους. Απλά δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι έλεγε και θεωρήσαν ότι τους ξεγέλασε. Όλοι οι υπόλοιποι κατάλαβαν τι έλεγε… δυο χρόνια μετά… Εμείς έχουμε ένα προβληματάκι να καταλάβουμε που είναι τα λεφτά… γιατί τα δικά μας μειώνονται…Βλέπετε εμείς δεν παίρνουμε αυξήσεις πριν τις περικοπές για να έρθουμε στα ίσα μας…εμείς παίρνουμε αυξήσεις στις περικοπές, για να έρθουνε στα ίσα τους… Μοιάζει αλλά δεν είναι το ίδιο….

Έτσι όλη τη βδομάδα ακούγαμε σε διάφορες αποχρώσεις και τόνους ότι, όλα όσα μας πήρανε θα μας τα γυρίσουν πίσω, γιατί λεφτά υπάρχουν… πάντα υπήρχαν… Εμείς δεν τα βλέπαμε…(μάλλον γιατί μας φεύγανε με τις πολυετείς “έκτακτες εισφορές”). Κάποιοι διορατικοί το είχαν δει και χλευάστηκαν… και τώρα που το είδαν όλοι δεν τους πιστεύουμε… Όχι… σίγουρα είναι κρίμα και άδικο…

Εγώ πάντως σήμερα που ψώνισα, έδωσα γραμμάτια για τη Δευτέρα…γιατί σήμερα δεν είχα λεφτά αλλά τη Δευτέρα θα έχω…οπότε είπα να περάσω το Σαββατοκύριακο οικονομικά και απο Δευτέρα θα τα κανονίσω όλα… Να σας πω και κάτι… κανένας δεν έφερε αντίρρηση… μάλιστα μου είπαν ότι από Δευτέρα και αργότερα να πληρώσω δεν έχουν πρόβλημα γιατί θα έχουν λεφτά. Και είχαν κανονίσει και κάποιες αγορές… Ο περιπτεράς μου είπε για ένα κοτεράκι που έχει κόψει και περιμένει να περάσει το Σαββατοκύριακο….Οπότε όπως λέμε “Μία και σήμερα…” και μετά η Δευτέρα.

Ο μεγάλος μου ο γιος, περιμένει τηλέφωνα από τις εταιρείες που έχει κάνει αίτηση πρόσληψης… και όλοι του είπαν από Δευτέρα…(προφανώς που θα έχουν λεφτά… αλλά δεν το είπαν γιατί θα χαλούσε το image της εταιρείας). Όσοι είχαν πρόβλημα ρευστότητας… μην αγχώνεστε… άλλωστε το Σαββατοκύριακο δεν γίνονται δουλειές…Από Δευτέρα όμως…

Ένα σημαντικό θέμα που με εντυπωσίασε χθες ήταν η προεκλογική ομιλία στο Σύνταγμα… Δεν το συζητάω… Τέτοια οργάνωση πρώτη φορά βλέπω…Φαρδείς διάδρομοι να κινηθείς άνετα από τη μια μεριά της πλατείας στην άλλη… με χώρο στα παγκάκια να κάτσεις… μια χαρά… οργάνωση… όχι αηδίες… όπως τις άλλες φορές που ξεκινούσε από τους Στήλους του Ολυμπίου Διός και έφτανε μέχρι την Ομόνοια και από την άλλη μεριά μέχρι το Μανστηράκι… και δεν μπορούσες να περπατήσεις… Τώρα τακτοποιημένα πράγματα…Μονο μέσα στη πλατεία…Και με περιφρούρηση… γύρω γύρω… Έτσι για να αισθανόμαστε όλοι ασφαλείς… Εμ το άλλο… Στις παλιές συγκεντρώσεις φέρνανε κόσμο από τις γύρω πόλεις με πούλμαν… Τώρα  όχι…δεν το συζητάω… λιτότης… Όλοι κάτοικοι της γύρω περιοχής ήταν… με τα σημαιάκια τους…μερικοί κρατάγανε και δυο σε κάθε χέρι… (τέτοιος ενθουσιασμός)… και όλοι εκεί…μπροστά από το πρόεδρο για να μη χάσουνε λέξη… (θέλουν και λίγο χρόνο στη μετάφραση…αλλά αν δεν χρησιμοποιήσεις τη γλώσσα δεν μαθαίνεις…όλοι το λένε αυτό). ‘Ακουσα κάποιο εδώ στη γειτονιά μου να λέει ότι δεν θα πάει στο Σύνταγμα γιατί είναι σίγουρη η νίκη μεθαύριο (χθες ήταν) και έτσι δεν θέλει να αναστατώσει τη πόλη με μια μεγαλειώδη συγκέντρωση. Θα ήταν κρίμα και άδικο για όλους τους άλλους. Α!!! Αν κατάλαβα γίνανε τρεις συγκεντρώσεις την ίδια μέρα στην Αθήνα… Έτσι είναι, η Αθήνα ανήκει σε όλους…

Δεν μπόρεσα να μη τα γράψω… πάλι. Γράφεις το πόνο σου μου είπε η γυναίκα μου. Δίκιο έχει…γιατι με πνίγει το άδικο… Το άδικο σε όλα εκείνα τα νέα παιδιά που δεν μπορούν να ονειρευτούν… Σε όλους εκείνους τους νέους ανθρώπους που πίστεψαν ότι μπορούν να κάνουν όνειρα…και σε ελάχιστο χρόνο τα είδαν να ανατρέπονται…Σε όλα τα “τιμημένα γηρατειά” που βλέπουν όλα τα χρόνια δουλειάς τους να μη μπορούν να μετατραπούν σε αξιοπρέπεια τώρα που πρέπει να ξεκουραστούν…Που μετράνε το δεκαράκι στο κάθε τι… Που δεν μπορούν να κάνουν “το κομμάτι τους” με τα εγγόνια τους…Που… που… που… Αλλά είπαμε…Αύριο είναι η τελευταία μέρα. Η μαγική εικόνα βγαίνει τη Δευτέρα. Σκεφτείτε λοιπόν αύριο όταν θα είστε μόνοι σας… με το πακέτο των χαρτιών μπροστά σας τι θα βάλετε μέσα στο φάκελλο. Αυτό που θα βάλετε θα καθορίσει το κρίμα και το άδικο ή το σωστό και το δίκαιο… Δεν έχουμε άλλωστε και πολλές δυνατότητες να τους πούμε τη γνώμη μας…

Τη καλημέρα μου…