🙂 😉
Category: Κοινωνικά
Οδηγώντας στην Αθήνα. Μέρος…1
Όσοι οδηγούμε στην Αθήνα σίγουρα έχουμε να πούμε. Τα βλέπουμε καθημερινά και πολλές φορές μας επηρεάζουν.
Να δώσω μερικά στοιχεία για μένα. Οδηγάω ένα από αυτά που λένε μεγάλα και φαρδιά αυτοκίνητα. Σαν αυτοκίνητο δεν χαρακτηρίζεται “αυτοκίνητο επιδόσεων” αν και δεν φείδεται δυνατοτήτων στην ανάγκη. Είναι ένα επταθέσιο πολυμορφικό. Άρα οδηγώντας το στην Αθήνα πρέπει να είσαι τουλάχιστον υπομονετικός και σίγουρα προσεκτικός στα “στριμώγματα”.
Σήμερα λοιπόν βρέθηκα πρωί πρωί στο σχολείο – ως συνήθως. Είναι μια ώρα δύσκολη – για όσους περνάνε από εκεί, γιατί έρχονται οι γονείς με τα παιδιά και τα αφήνουν για να πάνε στο μάθημά τους. (Προσέξατε ότι είπα γονείς… 9 στους 10 είναι μαμάδες και δυστυχώς αυτό έχει τη σημασία του). Σταματάνε λοιπόν όπου βρούνε – κυριολεκτικά – για να κατεβούν τα παιδιά, οπότε από πίσω γίνεται … το χάος. Και καλά να είναι μεγάλα παιδιά. Αν είναι μικρά που πρέπει να τα παραδώσουν “ιδιοχείρως”, τότε το πράγμα γίνεται κόλαση. Γιατί αφήνουν το αυτοκίνητο… για 2 λεπτά (τουλάχιστον έτσι νομίζουν) και μετά χαμός.
Σήμερα λοιπόν κατεβαίνοντας να αφήσω τα “παιδιά” και να πάω να παρκάρω (αυτά τα δύο δεν γίνονται ταυτόχρονα εδώ και πολύ καιρό) βρίσκομαι μπροστά στην εξής εικόνα. SKODA vs TOYOTA. Ένα SKODA να βλέπει τα πλευρά ενός TOYOTA σε απόσταση εκατοστών και οι δύο “οδηγίνες” (Θα φάω ξύλο στο τέλος αλλά δεν φταίω εγώ… έτσι ήταν) να κοιτιούνται. Έκοψα αφήνοντας χώρο για μανούβρες τους – αισιόδοξος εγώ – και περίμενα. Μετά από 2-3 λεπτά που λέγανε “ένθεν – κακείθεν” διάφορα μέσα από τα κλειστά παράθυρα συνειδητοποίησαν ότι δεν ακούγονταν και κατέβασαν το παράθυρο να “συνεννοηθούν”. Τουλάχιστον οι χειρονομίες δεν παρέπεμπαν σε συνεννόηση αλλά τέλος πάντων. Λέει λοιπόν η κ ΤΟΥΟΤΑ στην άλλη κυρία να κάνει πίσω… για να στρίψει. (Να σημειωθεί ότι η ΤΟΥΟΤΑ είχε προτεραιότητα και ΟΛΑ τα δίκια, μα όλα τα δίκια κυριολεκτικά – και καλά συμπεριφέρθηκε). Έλα όμως που το ΣΚΟΝΤΑ ήταν από τα “ελαττωματικά”… που δεν στρίβουν, δεν έχουν όπισθεν (κυρίως σε ανηφόρα) και άλλα τέτοια!!!. Έτσι είχαμε δεύτερο γύρο “συνεννοήσεων”. Το ΤΟΥΟΤΑ δεν ήταν “ελαττωματικό”… και μανούβρες έκανε και έστριβε και τα πάντα. Ναιιιιι!!!! Εκεί λοιπόν που κάνανε τις δεύτερες συνεννοήσεις βρήκα ευκαιρία με τη νταλίκα μου να παρακάμψω, να περάσω και να φτάσω στο στόχο μου. Δεν έκατσα να δω τι έγινε αν και είδα το πεζοδρόμιο μπροστά στο ΤΟΥΟΤΑ να ετοιμάζεται να δεχτεί ένα βαρύ φορτίο. Η αλήθεια είναι ότι περνώντας είδα τους συν – οδηγούς που ήταν εγκλωβισμένοι και περίμεναν να χαμογελάνε και αυτό ήταν καλό. Έχουμε αρχίσει να το διασκεδάζουμε.
Σε άλλη φάση στον περιφερειακό βρέθηκα μπροστά από τον “κολλητό” μου. Έτσι σε ένα δρόμο με όριο 80 πηγαίνω με 120 (σσσσ!!!!! δεν είπα τίποτα) όπως και τα 10-12 αυτοκίνητα μπροστά μου που βλέπω (Ε ναι ! δεν ήμουν μόνο εγώ κύριε… και άλλοι το κάνανε). Και …τσακ ο “κολλητός” μου (μήπως πρέπει να γράφω “κωλητός”;) με τα φώτα αναμμένα και να πιέζει να φύγω από τη μέση… για να περάσει. Δεν ξέρω αν έκανα καλά, αλλά δεν είχα που να πάω και έμεινα εκεί που ήμουνα. Διότι όλοι τόσο πηγαίναμε και αν χωνόμουν δεξιά θα προκαλούσα πανικό στους άλλους μια και μόλις έμπαινα θα “έπεφτα στα φρένα” για να μη τους πάρω “παραμάζωμα”. Έτσι συνέχισα στο ρυθμό που είχα αφήνοντας τον να απολαμβάνει 1,8 g CO2 για κάθε χιλιόμετρο που επέμενε να είναι κολλημένος στην εξάτμισή μου. Δεν ασχολήθηκα παραπέρα. Καλώς κακώς δεν ξέρω. Νομίζω όμως ότι αν ήμουν συνέχεια απασχολημένος με τον “πισινό” μου τότε οι μπροστινοί μου μάλλον κινδυνεύανε και δεν νομίζω ότι φταίγανε σε τίποτα. Ούτε εγώ η αλήθεια είναι.
Και πάμε στο τελευταίο για σήμερα. Τα παιδιά με τις μηχανές. Η αλήθεια είναι ότι τα δίτροχα είναι η μόνη λύση για την Αθήνα. (Δεν λέω για μηχανές μόνο αλλά για όλα τα δίτροχα). Οδηγώντας και τα δύο έχω μια άποψη. Φυσικά και “η τάξη των δικυκλιστών” (ναι έτσι μας λένε…όσους οδηγούνε δίτροχο…) δεν είναι με το φωτοστέφανο της αλλά όπως λέμε 1000 καλοί και ένας κουλός, ο κουλός φαίνεται. Τέλος πάντων. Στον περιφερειακό λοιπόν ή στην Εθνική, πολύ συχνά, τους βλέπω με τα φώτα να έρχονται, με διαφορετική ταχύτητα από τη δική μου. Εκεί λοιπόν προσπαθώ όσο γίνεται να “μαζευτώ” ή “ανοιχτώ” για να τους δώσω όσο γίνεται περισσότερο χώρο. Αν είμαι αριστερά βγάζω φλας αριστερά – φυσικά και δεν έχω που να πάω αφού έχω το διαχωριστικό αριστερά – αλλά του δίνω να καταλάβει “ότι στρίβω αριστερά και έχω τοποθετηθεί κατάλληλα…” άρα επιτρέπεται να περάσει από δεξιά. Το βασικό που του λέω είναι ότι τον “έχω δει” και τον προσέχω. Αν είμαι σε κεντρική λωρίδα βγάζω φλας από την άλλη μεριά από αυτή που έρχεται, δεν αλλάζω λωρίδα, αλλά μαζεύομαι όσο με παίρνει μέσα στη λωρίδα μου δίνοντας του χώρο. Γιατί όταν πας με 160-180 Κμ κακά τα ψέμματα, δεν στρίβεις εύκολα ούτε φρενάρεις. Και εμείς έχουμε ένα τόνο σίδερα να μας προστατεύουν και δεκαπέντε αερόσακους. Αυτός έχει το… μπουφάν του. Λοιπόν την επόμενη φορά που θα δείτε ένα “μηχανόβιο” μη πείτε : Α !το κ…παιδο πως πάει έτσι. Ή σιγά μη του κάνω χώρο και άλλα τέτοια “νταηλίδικα”. Με μικρή προσπάθεια διευκολύνετε τον να φύγει και να συνεχίσει το δρόμο του. Μπορεί να ζηλεύετε αν εσείς είστε καθηλωμένοι σε κάποιο μποτιλιάρισμα, αλλά η ταχύτητα της κίνησης που έχει η μηχανή έχει ένα πολύ μεγαλύτερο ρίσκο.
(Το παραπάνω κομμάτι είναι αφιερωμένο σε όσους “έχουν μετρήσει την άσφαλτο” σε μια προσπάθεια να γίνουν όσο γίνεται λιγότεροι. Για το Χάρη, τον Μανώλη (όχι εμένα) που μας περιγράψανε μετά πως έγινε αλλά και όλους αυτούς που δεν ξέρω).
Αυτά και σήμερα. Πάω να “χτυπηθώ”… Τη καλημέρα μου.
Χαρίζονται…
Για πολλοστή φορά αδειάζω το σπίτι και διώχνω πράμα. Τώρα σειρά έχουν τα περιοδικά και τα βιβλία. Το σπίτι είναι σε οριακή κατάσταση όσον αφορά τα πράγματα που έχει. Έτσι χαρίζονται σειρές ολόκληρες από περιοδικά, τα οποία όμως είναι λίγο ειδικού ενδιαφέροντος.
Ειδικότερα
1. Χαρίζεται σειρά από το περιοδικό ΜΑΣΤΟΡΕΜΑΤΑ. Από το πρώτο τεύχος μέχρι… δεν ξέρω. Ανελλιπώς. Κάποιος θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει συλλεκτικό. Αλλά νομίζω ότι θα έπιανε τόπο σε κάποιο τεχνικό σχολείο – σχολή με αντικείμενο κατασκευές, χρώματα και άλλα. Τα διάβασα μια φορά. Έμαθα πολλά, τώρα και να θέλω κάτι μάλλον θα ψάξω στο Google ή θα βρω τεχνίτη.
2. Χαρίζεται σειρά από το περιοδικό VITA. Από το τρίτο τεύχος μέχρι…Εδώ έχει μερικά κενά. Ομοίως ως πάνω. Εδώ έχουμε εκλαϊκευμένη ιατρική αλλά και πολλά ενδιαφέροντα άρθρα από επιφανείς γιατρούς συνεργάτες για διάφορα θέματα. Σε κάποια σχολή σχετικά με Ιατρική θα έπιανε ίσως τόπο. Εννοείται ότι είναι διαθέσιμα σε όποιον τα θελήσει.
3. Χαρίζεται σειρά από το περιοδικό FOCUS. Από το πρώτο τεύχος πάλι…Εδώ έχουμε εκλαϊκευμένη επιστήμη με μικρά άρθρα εύληπτα και κατά κανόνα διαχρονικά. Μια σχολική βιβλιοθήκη θα μπορούσε να το αξιοποιήσει καλύτερα από το να σκονίζεται στα ράφια μου.
4. Χαρίζονται παλιά βιβλία πληροφορικής. Πιθανότατα πλέον να είναι “εκτός ύλης”. Αλλά και πάλι έχουν κάποια θέματα διαχρονικά που θα μπορούσαν να είναι χρήσιμα σε κάποιους (Εδώ παρακαλώ όχι ένα-ένα αν είναι να πάνε σε κάποια βιβλιοθήκη.)
5. Χαρίζεται σειρά – βιβλιογραφία για τις σχεσιακές βάσεις δεδομένων της ORACLE (έκδοση 8 αν θυμάμαι καλά) μαζί με το manual και ένα βιβλίο ελληνικό.
6. Μερικά κινητά τηλέφωνα από αναβαθμίσεις – στο κουτί τους.
7. Δυο οργκανάιζερ ηλεκτρονικά της CASIO.
8. Παλιά βιβλία φωτογραφίας στα αγγλικά με πολλές τεχνικές κυρίως. Κατάλληλα για σχολές φωτογραφίας αλλά και κάποιον που θέλει να μελετήσει. Και εδώ είναι σειρές αλλά διάσπαρτα νούμερα.
Και δεν ξέρω εγώ τι άλλο. Αν τα έβγαζα στο γκαράζ θα είχα πολύ ζήτηση. Εξακολουθεί να είναι διαθέσιμος ένας LEXMARΚ Z 51 printer (αν θέλει κανείς να αγοράσει καινούργιο μήπως με ανακύκλωση εξοικονομήσει κάποιο ποσό) Πάντως αυτός λειτουργεί.
Θα σας παρακαλούσα όλους εσάς που θα διαβάσετε αυτή τη καταχώρηση ακόμα και αν εσάς προσωπικά δεν σας ενδιαφέρει, συζητείστε το παραέξω γιατί θεωρώ ότι είναι κρίμα να πάνε για ανακύκλωση σαν χαρτί ενώ θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και να αξιοποιηθούν.
Προς επίδοξους καθηγητές…
Το ερώτημα το βρήκα σε ένα φόρουμ και θεώρησα “υποχρέωση” μου να απαντήσω. Ο λόγος είναι ότι σε πολλές περιπτώσεις έχω την αίσθηση ότι προέρχομαι από άλλο κόσμο ή και από άλλο πλανήτη. Οι προσλαμβάνουσες – και αυτές δεν αφορούν το δικό μου σχολείο αλλά πάρα πολλά σχολεία – λένε ότι οι καινούργιοι καθηγητές τα ξέρουν όλα και έχουν πολύ λίγα να μάθουν. Οι ανταποκρίσεις λένε ότι πολύ συχνά, συνήθως με αφορμές ένα μεταπτυχιακό, ή κάποιο παραπάνω δίπλωμα, αντιμετωπίζουν υποτιμητικά και απαξιωτικά τους παλαιότερους συναδέλφους. Φυσικά και το μεταπτυχιακό σημαίνει παραπάνω δουλειά και περισσότερες γνώσεις αλλά όσον αφορά τη συμπεριφορά μέσα στη τάξη και μέσα στο σύλλογο δεν λέει τίποτα.Όπως δεν λέει τίποτα για την συναδελφική συμπεριφορά και την εμπειρία. Ο δάσκαλος είναι πάντα δάσκαλος και έχει την ανάγκη να προσφέρει. Αν οι νέοι συνάδελφοι το αξιολογήσουν θα έχουν πολλά να πάρουν. Με την απαξιωτική συμπεριφορά όμως σίγουρα δεν θα πάρουν τίποτα.
Προσπάθησα λοιπόν να μαζέψω σε μια λίστα τι πρέπει να έχει ένας καθηγητής. Η πρόθεση είναι στην πρόκληση και όχι στην καθοδήγηση ή χειραγώγηση. Οφείλω να τονίσω ότι προέρχομαι από σχολή η οποία, τότε που σπούδαζα, δεν ήξερε τι σημαίνει διδακτική ή παιδαγωγικά ή ψυχολογία εφήβου ή δεν ξέρω και εγώ τι άλλα. Είχε προσανατολισμό την παραγωγή (βιομηχανία). Ξεκίνησα κολυμπώντας στα βαθιά με ένα δεδομένο : δεν ξέρω τίποτα και θα μάθω. Διάβασα πολλά βιβλία σε πολλά θέματα – όχι μόνο χημεία ή ασκησολόγια. Κάποια κράτησα κάποια απέρριψα. Όμως οι μεγαλύτεροι δάσκαλοι μου πάντα ήταν οι μαθητές μου. Γιατί μέσα από την ανάδραση που καθημερινά μου προσφέρουν με βοηθάνε να εξελίσσομαι. Εικοσιδύο χρόνια δεν έπαψα να μαθαίνω και είμαι ευτυχισμένος για αυτό.
Λοιπόν για να δούμε τι έχει ένας καθηγητής…
Το να είσαι καθηγητής τα έχει όλα.
Στην αρχή έχεις πολύ διάβασμα, για να μπορείς να σταθείς στη τάξη.
Θέλει ψυχολογία να μπορέσεις να καταλάβεις το κοινό απέναντί σου.
Θέλει αυτοπεποίθηση μέσα στη τάξη.
Θέλει έμπρακτα αξιοκρατία και όχι ευνοιοκρατία.
Θέλει αμεσότητα και ειλικρίνεια απέναντι στους μαθητές.
Θέλει αξιοπρέπεια διότι σε αντίθετη περίπτωση γίνεσαι ο περίγελος της τάξης.
Θέλει σεβασμό στις ιδιαιτερότητες του κάθε μαθητή.
Θέλει το σπίτι να είναι μακριά από το σχολείο όσον αφορά τα προβλήματα.
Θέλει “ευήκοον ους” για να αφουγκράζεσαι τη τάξη.
Θέλει αρχικό συμβόλαιο για να ξέρουν όλοι που βρίσκονται το οποίο τηρείται απαρρέκκλιτα.
Τα μαθήματα, τα ιδιαίτερα, θα γίνουν και είναι ένας καλός λόγος – κίνητρο για να διαβάσεις το παραπάνω. Αν πας για την “αρπαχτή” θα αντέξεις 2-3 χρόνια. Αν φτιάξεις τις υποδομές σου θα προχωρήσεις.
Οι διακοπές είναι απαραίτητες – άσχετα το τι λένε οι εκτός – όμως και σε αυτές καλό είναι να ρίχνεις μια ματιά προς τα πίσω (απολογισμός) και μια σκέψη προς τα εμπρός (προγραμματισμός). Είναι καλός χρόνος για δράση – μετά από την απαραίτητη ξεκούραση.
Σου προσφέρει την ικανοποίηση της προσφοράς και το ότι είσαι ένα σκαλί στην πραγματοποίηση των όποιων στόχων των μαθητών σου. Σου δίνει τη δυνατότητα κυρίως μέσα από τη συμπεριφορά σου να αποτελέσεις παράδειγμα για τους μαθητές σου στην μετέπειτα πορεία τους.
Κανένας μας δεν τα είχε όλα αυτά στο ξεκίνημά του. Αν όμως θεωρήσεις ότι είσαι καθηγητής και τα ξέρεις όλα το έχεις χάσει. Κάθε μέρα μαθαίνεις. Ο Σαββόπουλος στο στίχο του : πως να κρυφτείς απ’ τα παιδιά έτσι και αλλιώς τα ξέρουν όλα… νομίζω ότι τα λέει όλα.
Νομίζω ότι τα μάζεψα. Η αληθεια είναι ότι η τάξη είναι αναντικατάστατη, ακόμα και η πιο δύσκολη. Η πρόκληση του να ανταποκριθείς στις απαιτήσεις του μαθήματος είναι δεδομένη.
Αυτάαααα. Ξανακόλλησα πάλιιιι. Λοιπόν τη καλησπέρα μου.
Επιτελους ήλιος…
Τελικά έχω ανάγκη τη φωτοσύνθεση. Μια βδομάδα τώρα με τον σκουντούφλη το καιρό ψυχοπλακώθηκα. Αλλά σήμερα νομίζω ότι θα πάρουμε το “αίμα” μας πίσω. Ένας πανέμορφος ήλιος μας καλεί … και μάλλον θα ανταποκριθώ στην πρόσκληση. Σήμερα τελειώνω νωρίς…
Έτσι παίρνω τη δόση μου από το διαδίκτυο και έχω φτιάξει μια φραπεδιάααααα και ετοιμάζομαι να μπαλκονιστώ… διαβάζοντας ένα βιβλιαράκι που μου αρέσει.Έτσι θα ηρεμήσω λιγάκι να έρθω στα ίσα μου. Ωραία να κάααθεσαι. Η βδομάδα σπάει στη μέση αν έχεις μια μέρα έτσι να χωρίζει λιγάκι.
Η Σμαράγδα και η Αμαλία μου μίλησαν για άγχος. Μα τι να πω… Αν ακούσεις ραδιόφωνο ή τηλεόραση ψυχοπλακώνεσαι. Να τώρα μόλις άκουσα για ένα νέο άνθρωπο που έφυγε από τη γρίπη. Όλοι φροντίζουν να είμαστε στη τσίτα. Μια χαρά είμαστε. Νομιζω ότι εγώ με τα δικά μου άγχη είμαι ευτυχισμένος. Πιστέψτε με. Μια χαρά είμαι.
Λοιπόν καλημερίζω. Το μπαλκόνι με καλεί. Το λέω για να σκάσετε από τη ζήλια σας… Και μην ακούσω κανένα να λέει για καθηγητές κλπ κλπ κλπ. Άλλωστε και να τα πείτε ο υπολογιστής θα είναι μόνος του. Βάζω το ραδιοφωνάκι να παίζει και έφυγα…
Η απομόνωση της μοναξιάς…
… και η μοναξιά της απομόνωσης.
Το σκέφτομαι συνέχεια. Πόσο μόνοι είμαστε τελικά. Βρισκόμαστε στο χώρο εργασίας μας. Με πόσους μιλάμε; Με πόσους μπορούμε να μοιραστούμε σκέψεις και ιδέες και να πούμε αυτό που πραγματικά αισθανόμαστε; Φαντάζομαι θα συμφωνήσετε ότι είναι πολύ λίγοι. Και πολλές φορές κοιτάμε και πάνω από τον ώμο μας να δούμε ποιος άλλος ακούει.
Μιλάμε με τους γνωστούς μας και πάλι μιλάμε για γενικότητες και “ακίνδυνα” πράγματα. Με πόσους μπορούμε να πούμε τις σκέψεις μας και ξέρουμε ότι θα ακούσουν; Με πόσους μπορούμε να μιλήσουμε και ξέρουμε ότι η άποψή τους είναι χωρίς “πίσω” σκέψεις.
Πολλές φορές έχω βρεθεί σε δύσκολη θέση όταν ρωτώντας ένα μαθητή/μαθήτρια το τι έχεις (απλά και μόνο αυτό) βρέθηκα αντιμέτωπος με μια εξομολόγηση πραγμάτων και καταστάσεων, που με αιφνιδίαζαν. Από τη μια μου έδειχναν ότι υπάρχει εμπιστοσύνη (κάτι που με τιμά ιδιαίτερα) από την άλλη όμως μου έκανε εντύπωση η ανάγκη να μιλήσουν, να βγάλουν προς τα έξω αυτά που τους ενοχλούν. Και βέβαια απόρησα. Πως εγώ που βλέπω ένα παιδί μόλις 2 ώρες την εβδομάδα μπορώ να καλύψω τέτοιες ανάγκες. Μήπως θα έπρεπε άλλοι που βλέπουν τα παιδιά πολύ περισσότερες ώρες θα έπρεπε να τους δίνουν αυτή τη δυνατότητα. Μήπως όμως και μέσα στα σπίτια μιλάμε; Πόσες φορές γυρνάμε από τη δουλειά κουρασμένοι και το μόνο που ψάχνουμε είναι ένας καναπές σε ένα, ει δυνατόν, άδειο σπίτι.Κάθε θόρυβος μας ενοχλεί ακόμα και της αναπνοής των παιδιών μας ή της γυναίκας μας (εντάξει υπερβάλλω λιγάκι αλλά καταλάβατε που το πάω). Δουλεύουμε λέει για να βελτιώσουμε το βιοτικό μας επίπεδο και το βελτιώνουμε, δεν λέω, απλά φτάνουμε σε σημείο να μη μπορούμε να το ευχαριστηθούμε. Μήπως να τα ξαναδούμε λίγο από την αρχή; Μήπως να αρχίσουμε να ευχαριστιόμαστε τη κάθε μέρα. Είμαστε με πάρα πολύ κόσμο γύρω μας… μόνοι. Και το να το καταλάβουμε είναι ίσως χειρότερο. Εκεί βλέπουμε ότι τελικά είμαστε απομονωμένοι.
Πως μου ήρθε όλη αυτή η “μαυρίλα”; Μας έβλεπα όλους στα Γιάννενα, να μιλάμε, να γελάμε και να καλαμπουρίζουμε σαν δεκαοχτάχρονα αδιαφορώντας για τους γύρω που βλέπουν πενηντάρηδες να συμπεριφέρονται έτσι. Και πράγματι δεν μας ένοιαζε. Δεν μας απασχολούσε καθόλου τι σκέφτονταν. Εμείς περνάγαμε καλά. Το είχαμε ανάγκη και το κάναμε πράξη. Βλέποντας τώρα προς τα πίσω όλο αυτό το τριήμερο… δεν μπόρεσα παρά να σκεφτώ “Γιατί άραγε το είχαμε τόσο ανάγκη;” Αυτό με οδήγησε στις παραπάνω σκέψεις.
Για μένα πάντως που λόγω οργανωτικής “επιτροπής”, είχα το προνόμιο και μίλησα με όλους, μιλήσαμε τόσο ανοικτά και εγκάρδια που μπορώ να πως με βεβαιότητα ότι “Ναι υπάρχει κάτι…Κάτι που μας δένει. Κάτι που δεν μπορεί ίσως να περιγραφεί αλλά σίγουρα σε κάνει να αισθάνεσαι ότι γύρω σου υπάρχουν δικοί σου άνθρωποι Αρκεί να αποφασίσουμε να τους μιλήσουμε. Υπάρχει τελικά μια χημεία.” Αισθάνομαι την ανάγκη να ευχαριστήσω τη θεά Τύχη που κανόνισε να βρεθούμε όλοι μαζί αλλά και όλους εσάς που προχωρήσαμε πέρα από αυτό, και το τυχαίο το κάναμε κατάσταση, σχέση, χημεία.
Τη καλησπέρα μου.
Η αγχολυτική επίδραση του blogging.
Σήμερα μπήκαμε στη τάξη για το νέο χρόνο. Ακολουθώντας το Γαλλικό μοντέλο ξεκινήσαμε τα μαθήματα όπως προβλέπεται στις 3 του Σεπτέμβρη. Η αλήθεια είναι ότι μου έπεσε κάπως βαρύ. Δηλαδή για να γίνω σαφής δεν μου έπεσε βαρύ το ότι γύρισα στη δουλειά. Βλέπετε τη βρίσκω με τη δουλειά μου. Έπεση βαρύ στη φωνή μου. Μετά από δύο μήνες νορμάλ χρήσης της φωνής βρέθηκα σε τάξη και μιλούσα συνέχεια μόλις για 6 ώρες. Το αποτέλεσμα είναι ότι μάλλον αύριο μόνο θα γράφω. Αν δεν το προσέξω θα πάω στη συγκέντρωση των χημικών και θα χρησιμοποιώ νοηματική μόνο (body talk !!! !) )
Γυρνώντας σήμερα στο σπίτι δεν είχα διάθεση για τίποτα. Το μόνο που ήθελα ήταν να γράψω δυο λόγια εδώ …έτσι να ξελαμπικάρω. Ας δούμε λίγο τη σημερινή μέρα.
Μπήκα στη τάξη που είμαι υπεύθυνος του τμήματος. Επί δύο ώρες ενημέρωσα τους μαθητές για το το πρέπει να προσέχουν και τι πρέπει να κάνουν. Επειδή το τμήμα είναι ένα τμήμα της δευτέρας λυκείου, είχαν τη περυσινή εμπειρία οπότε κάποια πράγματα ήταν γνωστά. Από την άλλη είχαμε νέα πράγματα όπως τη γρίπη. Είπαμε τα βασικά πάνω στο θέμα της υγιεινής και πρόληψης. Μετά πήγαμε για τον Αγιασμό και στη συνέχεια είχαμε περίπου μισή ώρα διάλειμμα. Εκεί είδαμε τους περυσινούς απόφοιτους που εθιμικά πλέον έρχονται κάθε χρόνο και μας βλέπουν. Τους συγχαρήκαμε για τις επιτυχίες τους αλλά ήρθαν και ακόμα παλαιότεροι απόφοιτοι ακόμα και από το 2005.
Η αλήθεια είναι ότι όταν έρχονται έτσι παλιοί μαθητές και τα λέμε έτσι σαν φίλοι πια, χωρίς την ένταση των σχολικών ημερών αλλά μέσα από το φίλτρο του χρόνου είναι μια πολύτιμη εμπειρία. Γιατί πάρα πολλές φορές έχω προβληματιστεί…Τι είναι τελικά αυτό που μένει μετά από το σχολείο. Δηλαδή για το αντικείμενό μου δηλαδή, τη χημεία, τι είναι αυτό που μένει. Σας πληροφορώ ότι αυτό που μένει δεν έχει καμία σχέση με τη χημεία. Αυτό που μένει έχει να κάνει με τον άνθρωπο, τη συμπεριφορά και τον τρόπο που αντιμετωπίζει τους μαθητές μέσα στη τάξη. Τη χημεία την “χρησιμοποιήσανε” όσο χρειαζότανε για να πετύχουν το στόχο τους που ήταν η εισαγωγή σε μια σχολή. Μετά έμεινε η εικόνα του χημικού. Μου το είπε παλιότερα μια μαθήτρια απόφοιτος του 1992 (στα 35 της περίπου σήμερα).
-Ξέρετε τη θυμάμαι από το μάθημα της Χημείας στο σχολείο;
– Ακούω.
– Το παράδειγμα με τον Αστερίξ για την Ώσμωση με της φράουλες και το μαγικό φίλτρο.
Καλά μόνο αυτό… Και ήταν και πρώτη δέσμη… Αρχιτεκτόνισσα.
Έτσι και σήμερα οι κοπελλιές που ήρθαν μίλησαν απλά και ειλικρινά, χωρίς να έχουν ενδοιασμούς και μου έδωσαν πληροφορίες για τως πως βλέπουν οι μαθητές τα πράγματα. Πληροφορίες πολύτιμες. Πληροφορίες που είναι απαραίτητες για να μπορέσω να καταλάβω.Να μπορέσω να καταλάβω τους ανθρώπους που έχω απέναντί μου και όχι τους μαθητές. Τη χημεία “τη ξέρω” – ας πούμε (είναι μεγάλη κουβέντα αυτό) αλλά τους ανθρώπους που έχω απέναντί μου δεν προλαβαίνω να τους μάθω. Το μόνο που μαθαίνω είναι αν ξέρουν η όχι χημεία. Αν φτάσει εκείνη η μέρα που δεν θα μπορώ πλέον να καταλάβω τι σκέφτεται και τι αισθάνεται ο μαθητής … θα γίνω κασετόφωνο. Θα λέω το μάθημά μου και μετά … θα αλλάζω κασέτα για το επόμενο τμήμα. Κατάντια το βλέπω. Πάντα ζητάω το feedback. Πολύ μα κατηγόρησαν για ανασφάλεια. Βλέπετε ποτέ δεν αισθάνθηκα ότι η Χημεία μετά το Λαβουαζιέ περίμενε εμένα για να προχωρήσει. Ούτε θεωρώ ότι αν δεν ήμουν εγώ, το σχολείο θα έκλεινε.Αλλά θεωρώ ότι σε κάθε παιδί αφήνω ένα ίχνος που τελικά όπως έλεγα… δεν αλλάζουν πεζοδρόμιο όταν με βλέπουν ή πιο σωστά αλλάζουν πεζοδρόμιο γιατί θέλουν να έρθουν από το δικό μου πεζοδρόμιο. Και αυτό είναι το καλύτερο. Ευχαριστώ Ειρήνη και Κατερίνα που μου δώσατε την ευκαιρία να μπορέσω να καταλάβω και φυσικά επιφυλάσσομαι να τελειώσουμε εκείνο το καφέ που δεν προλάβαμε να τελειώσουμε στο σχολικό διάλειμμα.
Και μετά από αυτό το διάλειμμα έκανα άλλες δυο ώρες μάθημα και τώρα…δεν μιλάω μπας και αντέξω αύριο να βγάλω το τρίωρο… γιατί…
ΕΧΟΥΜΕ REUNION στα Γιάννενα οι Χημικοί του 1979 και φυσικά δεν επιτρέπεται να πάω και να μη μιλάω… Πως θα κουτσομπολέψω. Φυσικά και θα έχω υλικό. Αλλά για τρεις μέρες θα είμαι…αλλού. Κυριολεκτικά.
Τη καλησπέρα μου. Ηδη είμαι καλύτερα και θα φτιάξω τη βαλίτσα μου.
Σήμερα βγήκαν οι βάσεις…
… και αυτό σημαίνει πολλά. Πολλά όνειρα αρχίζουν να αχνοφαίνονται σαν πραγματικότητα. Άλλα όνειρα χάθηκαν και έφυγαν ή πολύ μακριά ή πήραν “αναβολή ” ενός έτους. Άλλα όνειρα άλλαξαν πορεία και “ξενιτεύτηκαν”. Όλα είναι μέσα στο πρόγραμμα. Τι είναι καλό και τι όχι κανείς δεν το ξέρει. Ποια σχολή είναι καλή και ποια όχι και αυτό κανείς δεν το ξέρει. Και ποιο θα είναι το επαγγελματικό μέλλον… σήμερα είναι αυτό αλλά αύριο… κανείς δεν το ξέρει.
Είναι περίεργος καιρός. Καιρός απολογισμού, αποφάσεων, ανησυχιών…προγραμματισμού, ονείρων, κλάματος, εξόδων… και δεν ξέρω και εγώ τι άλλος καιρός είναι.
Είναι περίεργος καιρός με πολλές εναλλαγές και πολλά ανατροπές. Οι μαθητές που μπήκαν φέτος θα βγούνε σε 4, 5 ή 6 χρόνια σε μια αγορά εργασίας… που κανείς δεν ξέρει πως θα είναι. Θα έχει ανακάμψει η οικονομία; Θα υπάρχουν θέσεις εργασίας; Τι θα θέλει η αγορά εργασίας; Ερωτήσεις που τώρα φαίνονται τόσο απόμακρες και … άσχετες αλλά τελικά είναι τόσο κοντά και τόσο σχετικές.
Σήμερα βγήκαν οι βάσεις. Συγχαρητήρια λοιπόν σε όλα τα παιδιά που διαγωνίσθηκαν φέτος. Ένα μπράβο παραπάνω σε όσους πέτυχαν το στόχο τους. Αλλά και σε όσους δε πέτυχαν το στόχο τους πάλι μπράβο, γιατί μέσα από αυτη την εμπειρία θα μπορέσουν να σταθμίσουν καλύτερα τι δεν πήγε καλά ή τι μπορεί να πάει καλύτερα.
Η ζωή είναι γεμάτη από δοκιμασίες και μέσα από αυτές όλοι μαθαίνουμε.
Τη καλησπέρα μου.
ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ : Οι φωτιές έσβησαν, τα αποτελέσματα βγήκαν τι μένει λοιπόν; Η Κεφαλλονιάααααα Υπομονή λοιπόν μέχρι την επόμενη εγγραφή.
Εδώ ο κόσμος καίγεται…
… και εγώ θέλω να πω πως πέρασα τις διακοπές μου. Η αλήθεια είναι ότι δεν μου κάνει πολύ κέφι. Έτσι λέω απλά μια καλημέρα. Καλό χειμώνα σε όσους γύρισαν. (Η ευχή δίνεται από συνήθειο και όχι στην ουσία της φράσης.)
Είμαι ευτυχής που ζω εδώ – στην Ελλάδα – των δηλώσεων και μόλις έλθει η ώρα των πράξεων βγαίνουν “οι επί τόπου” που έλεγε πριν δεκάδες χρόνια ο Χάρρυ Κλυν. Ευτυχώς που όπως μόλις άκουσα έχουμε τον μεγαλύτερο στόλο πυροσβεστικών αεροσκαφών και είμαστε έτοιμοι για όλα. Δεν μέμφομαι τους πιλότους σε καμία περίπτωση, οι οποίοι κάνουν ό,τι μπορούν με αυτά που διαθέτουν. (Έπαθα ένα κάτι τις όταν άκουσα ότι τα παλιά Canadair CL 215 δεν είχαν καν air condition στο κόκπιτ και η θερμοκρασία έφτανε τους 60-70 oC και έσβηναν φωτιές (!) – Δεν ξέρω πόσα από αυτά έχουμε ακόμα. Τα CL415 – τα καινούργια έχουν τουλάχιστον κλιματισμό.) Οι άλλοι… οι συντονιστές, να δω σε πόσες πυρκαγιές θα μάθουν τι πρέπει να κάνουν. Μέχρι εχθές ήμουν Κεφαλλονιά και έβλεπα τρεις μέρες απέναντι τη Ζάκυνθο να καίγεται. Μη νομίζετε ότι είναι μόνο η Αθήνα. Και στη Κεφαλλονιά είχαμε μια πυρκαγιά στα Χιονάτα. Αυτές της Κεφαλλονιάς ήταν από τσιγάρο, δίπλα στο δρόμο από αγριόχορτα. Έτσι για πλάκα άρχισα να παρατηρώ πόσοι πετάνε τα τσιγάρα έξω από το παράθυρο. Όση ώρα περίμενα στα διόδια στη Πάτρα είδα έξι άτομα να πετάνε τα τσιγάρα από το παράθυρο και να πέφτουν να καίγονται στο δρόμο με τον αέρα να μαίνεται. Δεν μπορώ να το καταλάβω. Αν σε ενοχλεί η μυρωδιά του σβησμένου τσιγάρου, μη το καπνίζεις. Αν δεν σε ενοχλεί σβήσε το στο τασάκι και άσε το εκεί. Ή τέλος πάντων σβήσε το – σίγουρα – πριν το πετάξεις έξω. Εκεί πραγματικά θα έπρεπε να γίνεται κάτι. Δεν μιλάω για τη φωτιά της Αττικής. Αυτή είναι άλλο πράγμα.
Τέλος πάντων. Πάλι θα το φάμε και αυτό. Ίσως δώσουν και επιταγές. Λένε ότι σε περιόδους κρίσης ο κόσμος συσπειρώνεται γύρω από τους κυβερνούντες. Δεν ξέρω αν είναι καλή ιδέα. Αλλά θυμίζω ότι ήταν προεκλογική περίοδος και το 2007. Δεν ξέρω. Νομίζω ότι στην έκθεση της Θεσσαλονίκης θα ακούσουμε τη δύσκολη κατάσταση που περνάει η Ελλάδα με τις καταστροφές που έχουν γίνει… και θέλετε και παροχές !!!! Οι σκέψεις αυτές μου έρχονται έτσι… η μία μετά την άλλη και απλά τις καταγράφω.
Ας πούμε … τη καλημέρα μου αν και δεν το βλέπω αλλά λέμε…
Για την ημέρα…
Δεκαπενταύγουστος σήμερα. Μου φαίνεται κάπως περίεργο. Σήμερα μετά από πολλά χρόνια είμαι αυτή τη μέρα στο σπίτι στην Αθήνα.
Από το 2000 και μετά Δεκαπενταύγουστο κάνω στο Αίγιο, στο Πετροβούνι όπως λέγεται. Ένα ξωκκλήσι πάνω σε ένα βουναλάκι λίγα χιλιόμετρα έξω από το Αίγιο. Εκεί λοιπόν μαζί με τους συγχωριανούς από τη Κουνινά αλλά και πολλούς Αιγιώτες – που δεν πάνε στη Παναγιά τη Τρυπητή, ή στη Παναγιά τη Πλατανιώτισσα ή … δεν ξέρω ποια άλλη ονομαστή εκκλησία προς τιμή της Παναγίας υπάρχει στη περιοχή. Εκεί λοιπόν στο Πετροβούνι, κατανυκτικά και με το κεράκι στο χέρι, παρακολουθούμε την ακολουθία και περιμένουμε να ολοκληρωθεί. Μετά όλοι παίρνουμε τα αυτοκίνητά μας και μετά από μία ώρα καταφέρνουμε να ξεμπλοκαριστούμε από τους χωματόδρομους και τους αγροτικούς δρόμους και να φτάσουμε στα σπίτια μας. Ναι είναι ωραία και κατανυκτικά. Και όταν τελειώνει η λειτουργία και μοιράζεται ο άρτος, όλοι οι πιστοί υπομονετικά διαγκωνίζονται για το ποιος θα πρωτοπάρει αλλά και ποιος θα πάρει περισσότερο άρτο (!) ώστε να μπει μια ώρα αρχύτερα στο αυτοκίνητο μήπως προλάβει και φύγει πριν γίνει ο χαμός. Ναι είναι πολύ ωραία. Αλλά και σε όλη τη διάρκεια της λειτουργίας μόλις ο ήλιος ξεμυτίσει πάνω από τη σκεπή της εκκλησίας και πέφτει πάνω στο εκκλησίασμα όλοι υποχωρούν προς τα δέντρα για σκιά και όσοι δεν χωράνε… ας προσέχανε. Θα μαυρίσουν λίγο περισσότερο γιατί κανείς δεν υποχωρεί ή παραχωρεί τη θέση του. Φυσικά οι νεότεροι έχουν χαθεί μέσα στα δέντρα και θα καταλάβουν τη λήξη της λειτουργίας από την ομαδική φυγή.
Και μετά φτάνουμε στο σπίτι και παραδοσιακά τρώμε χοιρινό. Δεν ξέρω γιατί αυτό. Αλλά όλο το χωριό μυρίζει ψησταριά και ψητά. Ναι είναι πολύ κατανυκτικά. Μερικοί βγάζουν και τα δίκαννα και τραβούν μπαταριές στον αέρα. Και μετά τα σκάγια πέφτουν στην σκεπή. τινγκ τινγκ τινγκ ακούγονται. Είναι πολύ ωραία. Πρέπει να έχουμε το νου μας μη πέσει κανένα σε καμιά μπριζόλα. Αλλά είναι πολύ ωραία έτσι που ακούγονται.
Εν τω μεταξύ στο χωριό έχει πάρα πολλούς Παναγιώτηδες. Είναι ένα από τα ονόματα που είναι πολύ κοινά. Το επόμενο είναι το Θανάσης (πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Αθανάσιος). Και εκεί οι άνθρωποι ανταλλάζουν επισκέψεις. Ναι ! Εδώ ανταλλάζουν SMS ενώ εκεί επισκέψεις. Αλλά τα πράγματα μπλέκουν όταν έχεις περισσότερους από ένα να γιορτάζουν. (Θα προσέξατε ενδεχομένως ότι δεν μίλησα για Παναγιώτες ή Μαρίες. Προτεραιότητα έχουν οι εορτάζοντες, όχι οι εορτάζουσες). Εδώ λοιπόν τι κάνουμε; Σε ποιον πάμε και ποιον αφήνουμε; Και αν – όπως γίνεται συνήθως έχει και τραπέζι, τότε τι κάνουμε; Μεγάλο πρόβλημα και έχω ένα τέτοιο. Δυο Παναγιώτηδες που και οι δύο κάνουν τραπέζι αλλά δεν μπορώ να να πάω και στους δυο. Μέχρι τώρα ο ένας είχε την πρώτη επίσκεψη και το γλυκό και ο άλλος το ποτό και το τραπέζι. Αλλά, δικαίως, αφού και οι δύο είναι φίλοι ο πρώτος ρωτάει τι θα γίνει αν θα κάτσω για φαγητό… Το κακό είναι ότι δεν είναι μεταξύ τους φίλοι και αν πάω στον ένα θα παρεξηγηθεί ο άλλος και εγώ στη μέση (!). Δεν μου αρέσει καθόλου.
Αχ!!! Όλα αυτά μου λείπουν φέτος. Από του χρόνου – γεροί να είμαστε – θα πρέπει να δω με ποιο τρόπο θα διευθετήσω τις επισκέψεις. Τι προβλήματα έχει ο κόσμος.
Και τώρα οι ευχές. Πρώτα και καλύτερα στονπρωτότοκό μου που πολίτης πια (περνάει ο καιρός)επέστρεψε τη τρίτη στο σπίτι. Μετά σε όλους τους άλλους. Παναγιώτηδες, Παναγιώτες, Μαρίες, Μάριους και όποιους άλλους γιορτάζουν, αλλά και σε όλο το κόσμο. Να περνάτε καλά. Το καλοκαίρι είναι καλοκαίρι. Ακόμα και αν δεν είστε σε παραλίες ή νησιά, μπορείτε να περάσετε καλά και να βγείτε μια βόλτα με φίλους. Το απογευματάκι είναι πολύ όμορφα και σίγουρα η γειτονιά σας ή η πλατεία έχει κάποια μαγαζιά που δεν τα έχετε δει ποτέ γιατί τρέχετε και δεν προλαβαίνετε. Τώρα μπορείτε.
Αυτά τη καλησπέρα μου και χρόνια πολλά.