Τεχνική υπηρεσία – ζημιές : 1-0

Ήταν εδώ και 4-5 χρόνια που μια διαρροή από το πάνω διαμέρισμα μου είχε φουσκώσει το τοίχο. Παρά το γεγονός ότι έκανα φιλότιμες προσπάθειες να “μη το βλέπω” και μόνο το γεγονός ότι ήταν εκεί , με σύγχυζε. Έτσι χθες η τεχνική υπηρεσία του σπιτιού – δηλαδή εγώ – αποφάσισα να “επιληφθώ του θέματος.” Όπερ και εγένετο.

Φάση πρώτη : Ξύσιμο στα σαθρά. Και ήταν πολλά Πόσα πολλά; Να, δείτε και μόνοι σας…

Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό… Όλο το παλιό στοκάρισμα έφυγε και βγήκε ο σοβάς. Μιλάμε για χάλι…

Μου πήρε όλο το πρωινό να μπορέσω να φέρω το τοίχο σε μια ρέγουλα και να μπορέσω να τον κάνω “χαρτί”. Ο λόγος είναι ότι είχα διαφορετικά επίπεδα και δεν έστρωνε. Στοκάριζα στη μια μεριά και μετά έπρεπε να τραβήξει για να συμπληρώσω και να συνεχίσω. Όμως έγινε σπέσιαλ.

Μετά το χρώμα… Που να βρω το ίδιο χρώμα… (Εντάξει είχα τους κωδικούς. – Τους γράφω πάντα στο τοίχο πάνω σε μια “αόρατη” γωνιά με μαρκαδόρο permanent). Αλλά το φως και η πολυκαιρία έχει αλλοιώσει το χρώμα και σίγουρα δεν θα έδειχνε ίδιο. Και η λύση βρέθηκε στο INTERNETI…

Στο site γνωστής εταιρείας χρωμάτων είχε διάφορα δωμάτια και άλλαζες τα χρώματα μέχρι να βρεις κάτι να σου κάνει.Έτσι έβαλα τους υπόλοιπους τοίχους στο χρώμα που είχα και βρήκα κάτι να μου αρέσει.Το πήρα και το έβαλα και …

Καλό; Εμένα μου άρεσε πολύ και “έκατσε” και όμορφα. Δείτε και όλο το τοίχο.

Τελικά είπα να βάλω άλλη μια για να δείτε και τα υπόλοιπα χρώματα…

Έτσι μπορώ να πω ότι και φέτος συνέβαλα στη συντήρηση του σπιτιού. Το κόστος… 35 € τα χρώματα, μια μέρα και διάφορα “πιασίματα” κυρίως στα πόδια, γιατί η σκάλα δεν υποφέρεται.

Ωραία “παίξαμε” και φέτος…

Τη καλημέρα μου.

Όταν ο “μεγάλος” είναι αναίσθητος…

Σήμερα είχαμε τα μηχανογραφικά. Σε απλά ελληνικά σήμερα βάλαμε αρίθμηση στα όνειρα και τα σχέδια. Τους δώσαμε σειρά προτεραιότητας και πλέον περιμένουμε να δούμε τι σειρά δώσανε και όλοι οι άλλοι για να δούμε ποιο όνειρό μας θα πραγματοποιηθεί.

Τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι απλά αλλά δεν είναι…

Τα μηχανογραφική χωρίζονται σε δυο κατηγορίες… στα “αδιαπραγμάτευτα” και τα “προσαρμοσμένα.”

“Αδιαπραγμάτευτα” ονομάζω τα μηχανογραφικά εκείνων των παιδιών που κατάφεραν να πιάσουν τις μονάδες που χρειάζονται για να πιάσουν τη σχολή που θέλουν άρα στο μηχανογραφικό πρώτη πρώτη είναι η σχολή – στόχος, το όνειρο που στοχεύει ο μαθητής. Αυτά συνήθως έχουν λίγες σχολές μια και καλύπτουν το όνειρο.

“Προσαρμοσμένα” ονομάζω τα μηχανογραφικά εκείνων των παιδιών που δεν μπόρεσαν να πιάσουν τα μόρια για τη σχολή – όνειρο, και αναγκάστηκαν να προσαρμοστούν στα δεδομένα που επιβάλλουν οι βαθμοί που πήραν. Αυτά συνήθως έχουν πολλές επιλογές κυρίως λόγω ανασφάλειας και αβεβαιότητας για το τι είναι η κάθε σχολή.

Εκεί λοιπόν που τα παιδιά κρατάγανε τα όνειρά τους σε ένα χαρτί με πολύ προσοχή και αγωνία, οι μεγάλοι είχαμε “ψιλοκουβεντούλα”.  Ξάφνου εμφανίζεται η “Μαρία” με μια κυρία – δεν ήταν η μητέρα της γιατί την γνωρίζω – η οποία δεν ξέρω τι σχέση είχε μαζί της .  Αφού διέδωσε σε όλους ότι  η Μαρία αρίστευσε στο σχέδιο, κάτι που η μητέρα της Μαρίας (παρούσα ούσα) απλά συμφώνησε, και βεβαιώθηκε ότι το μάθανε όλοι για το σχέδιο άρχισε να ρωτάει κάθε παιδί που έμπαινε…

Φτάνει λοιπόν στην “Μαίρη” (είπα να αλλάξω όνομα), και ρωτάει “Εσύ που πέτυχες; “Εμείς”  αρχιτεκτονική…”

– Γεωπονική …απαντάει η Μαίρη…

Σιγή η κυρία… και λέει το αμίμητο… (ευτυχώς γιατί έτσι καταλαβαίνουμε ότι τα δίποδα είναι λίγα).

– Και… καλά… τι θα κάνεις εκεί; Με ένα ύφος χιλίων καρδιναλίων και μύτη στον ουρανό…

… (δεν απαντάει η Μαίρη)

– Επιμένει το “δίποδον” : …Τι θα κάνεις στη Γεωπονική; (Με το ίδιο ακριβώς ύφος – μάλλον της ήταν “έμφυτο”)

Τέρας ψυχραιμίας και κυρίως ευγενείας η Μαίρη… απαντάει : Μου αρέσει…

– Α!!! και ξεκινάει για άλλο παιδάκι…

Αυτό το άτομο δεν έχει καμία αντίληψη ή συναίσθηση του τι σημαίνει εξετάσεις. Του τι σημαίνει “προσπάθεια” και όνειρα. Δεν ξέρω από ποιο πλανήτη κατέβηκε αλλά προφανώς ήταν πολύ μακρινός. Δεν έχει καμία αντίληψη του τι σημαίνει να πατάς τα όνειρα ενός παιδιού που έχει “λιώσει” – τουλάχιστον τρία χρόνια – πάνω από το βιβλίο για να πιάσει το όνειρο που έβαλε για τον εαυτό του, για να αποδείξει, στον εαυτό  του πρώτα, ότι μπορεί, και μετά σε όλους τους άλλους.  Δεν μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει να μη πας καλά σε ένα μάθημα και  να βλέπεις το οικοδόμημα να “καταστρέφεται”. Και τι σημαίνει να έχεις το μηχανογραφικό και να μη μπορείς να δώσεις νούμερο στο όνειρό σου και να ψάχνεις να βρεις ποιο τμήμα “πλησιάζει περισσότερο στο όνειρο”. Να ξεκινάς με συμβιβασμό.

Τυχαίνει να έζησα τη Μαίρη τρία χρόνια που “την είχα στα χέρια μου”. Την είδα να κερδίζει και να είναι στα σύννεφα, και την είδα να χάνει και προσπαθεί να κρατηθεί από όπου μπορεί. Την είδα να “παραμιλάει” στην αυλή πριν τις εξετάσεις, και να κλαίει τόσο από χαρά όσο και από την λύπη της απογοήτευσης. Και έρχεται η “άλλη” με την υπεροψία του θριαμβευτή (ούτε καν δικός της θρίαμβος δεν ήταν), να μηδενίσει τα πάντα.

Κάτσε κυρά μου στη θέση σου. Κλείσε το, το “μαργαριτοφόρο” που το ανοίγεις και φεύγουν τα μαργαριτάρια και όποιον πάρει η μπάλα. Η ευαισθησία και κυρίως η συνείδηση του χώρου και των περιστάσεων είναι προσόν.

Συγχύστηκα αλλά σεβάστηκα τη Μαίρη και όλα τα άλλα παιδιά και δεν μίλησα. Όταν όμως σε μια προσωπική συζήτηση ανάμεσα σε μένα και τους μαθητές μου, μπήκε σαν τον “μαϊντανό”, το βλέμμα που της έριξα και η μοναδική λέξη που της απεύθυνα (“άσχετο” ) όπως και ο τρόπος που την είπα νομίζω ότι την έπεισε να κάνει μεταβολή και να φύγει.

Είναι δύσκολες μέρες για όλα τα παιδιά. Για όλες τις Μαίρες και τους Γιάννηδες. Μη κάνετε σχόλια. Μη λέτε εκφράσεις του τύπου : “μα εσύ ήθελες…”. Είναι φανερό ότι κάτι άλλαξε με τις εξετάσεις. Δεν χρειάζονται λεπτομέρειες. Συγχαρητήρια και ευχές για καλά αποτελέσματα χρειάζονται.

Άντε γιατί μερικοί νομίζουν ότι όλος ο κόσμος γυρνάει γύρω από αυτούς και όλοι οι άλλοι είναι …τίποτα.

Τη καλησπέρα μου… και εμείς οι μεγάλοι να σκεφτόμαστε πριν το ανοίξουμε… Είπαμε οι λέξεις είναι από τα λίγα που δεν μαζεύονται όταν “φύγουν”.

Ενοχική ανατροφή…

Γιωργάκηηηηη!!!!! Τι έκανες πάλι; ή Τι ήταν αυτό που έσπασεεεεε;;;;; Εκφράσεις που έχουν ακουστεί σε όλα τα σπίτια. Κυρίως στα σπίτια που μεγαλώνουν παιδιά. Γιατί δεν υπάρχει περίπτωση…κάτι θα γίνει, κάτι θα σπάσει, κάτι θα χαλάσει. Είτε από ατύχημα, είτε ηθελημένα.

Πάντα κάποιος φταίει. Και συνήθως ο κάποιος είναι κάποιο παιδάκι. Σε ακόμα πιο “έντονες” καταστάσεις έχουμε μετά την “ανάκριση” και κυρώσεις. Από φωνές και χαρακτηρισμούς (“Μα είσαι βλάκας !!!! Πως το έκανες αυτό…. ή Μα είσαι εντελώς ανίκανος; Πως μπόρεσες και το έσπασες… ) μέχρι και άσκηση βίας. Δεν έχω ακόμα ξεκαθαρίσει ποιο είναι χειρότερο.

Τι ακολουθεί; Μα η πονηρία…Δηλαδή μετά από μια δύο φάσεις… “εξαφανίζουμε τα τεκμήρια” αν μπορούμε, η φταίει κάποιος άλλος (μικρότερος αδελφός/ή – κυρίως αν είναι στο απυρόβλητο – ή η γάτα ή  ο σκύλος ή …οποιοσδήποτε άλλος τέλος πάντων). Και αυτό περνάει και ο καιρός περνάει και γίνεται βίωμα, και μεταφέρεται στις σχέσεις, στη δουλειά, στην οικογένεια… (…”δεν είναι αυτό που νομίζεις!!!” κλασσική ατάκα… σε δύσκολες στιγμές!!!). Έτσι αναπτύσσεται η ανειλικρίνεια και η πονηριά μέσα στη καθημερινότητα μας. Γιατί; Μα γιατί δεν θέλουμε κανένας να μας πει άχρηστους, ανίκανους ή ό,τι άλλο.

Από κάποια ηλικία και μετά, που αξιολογούμε τον εαυτό μας και τις δυνατότητες μας και έχουμε στην απαραίτητη αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση φερόμαστε υπεύθυνα και αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας και έχουμε το θάρρος της γνώμης μας και της άποψης μας. Βέβαια αυτό δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα γίνει κάποτε. Μπορεί και να μη γίνει ποτέ και πάντοτε να λουφάρουμε ώστε να μη δώσουμε στόχο και κακοχαρακτηριστούμε.

Πως μου ήρθε τώρα Δευτέρα πρωί πρωί να γράφω για ενοχικές ανατροφές κλπ κλπ κλπ. Να σας εξηγήσω.

Μέσα από το ΙΝΤΕΡΝΕΤ είμαι γραμμένος σε διάφορα… forum, δίκτυα, ψηφιακές τάξεις, ψηφιακά σεμινάρια και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο. (πραγματικά κάποια τα έχω ξεχάσει και όταν τα “ξαναβρίσκω” πάω να κάνω εγγραφή και εκεί μου λέει το πρόγραμμα ότι “υπάρχω” και άλλα τέτοια όμορφα). Τέλος πάντων. Σε ένα από αυτά λοιπόν τώρα τελευταία μου έρχεται μια εβδομαδιαία ειδοποίηση που με ενημερώνει για την παρουσία μου και τη συμμετοχή μου στο δίκτυο. Και συνήθως έχω “βαθμό” μηδέν. Τη πρώτη φορά με ξένισε και βγήκα βόλτα να θυμηθώ τα κατατόπια και να δω τι μπορώ να κάνω. Την επόμενη φορά μου ξίνισε, με τσάντισε. Δηλαδή εκεί που θέλω να ψάχνω η να “βρίσκομαι” επειδή εγώ θέλω να δέχομαι έλεγχο και κριτική γιατί δεν κάνω τίποτα!!!! Δεν ξέρω πως το σκέφτηκαν οι διαχειριστές. Η εθελοντική παρουσία είναι εθελοντική. Αυτό σημαίνει. Αν θες κάνεις… δεν θα μου δημιουργήσεις “εσύ” ενοχές ότι δεν προσφέρω για να “διορθωθώ” και να προσφέρω. Και σε τελική ανάλυση έχω πολλά για τα οποία πρέπει να δουλέψω και να απολογηθώ – ενδεχομένως – δεν χρειάζομαι και την εθελοντική μου συμμετοχή να χρειάζεται να την τεκμηριώσω με την παρουσία μου. Άντε γιατί έτοιμος είμαι να πάρω τα “κουβαδάκια μου και να πάω σε άλλη παραλία”.  Δεν μπορεί να φταίμε για όλα.

Φτιαγμένος ξεκινάω τη Δευτέρα μου και όλη την εβδομάδα. Αλλά θα είναι μια καλή εβδομάδα.

Τη καλημέρα μου.

Οι “κακές” παρέες…

Χθες βρέθηκα με τον Γιώργο μετά από πολύ καιρό. Έτσι είπαμε, είπαμε, είπαμε… και σχεδιάσαμε, σχεδιάσαμε, σχεδιάσαμε… (μη βιάζεστε…τώρα είναι καλοκαιράκι…και έχουμε άλλα να κάνουμε. Άλλωστε ο Σεπτέμβρης δεν είναι μακριά…Όρεξη να έχετε.) Εκεί λοιπόν μεταξύ μπύρας, κοψιδίων και όλα εκείνα τα “διαιτητικά” με τα οποία ασχολούμαι τα τελευταία περίπου δύο χρόνια, έγινε και μια συζήτηση για τα digitizers και τα screen grabbing. Το αποτέλεσμα το βλέπετε κάτω.

Τώρα θα μου πείτε τι με νοιάζει εμένα πως μοιράζονται τα ηλεκτρόνια στο σίδηρο…Μα δεν είναι εκεί το θέμα. Το θέμα είναι στη χαρά της “ανακάλυψης” και τις προοπτικές που ανοίγονται. Και είναι πολλές… πάρα πολλές. Είναι φανερό λοιπόν ότι έχω ενθουσιαστεί. Γιαυτό και σας παρουσιάζω ένα μικρό κομματάκι από ένα μάθημα. Είναι η πρώτη προσπάθεια και σηκώνει βελτίωση. Αλλά μικρός είμαι…θα μάθω.

Είναι φανερό λοιπόν ότι βρήκα καινούργιο παιγνίδι, και βρήκα κάποια ενδιαφέροντα πράγματα να κάνω. Αυτά συμβαίνουν όταν κάνεις “κακές παρέες”. Σου βάζουν ιδέες…

Λοιπόν πάω να “αθληθώ”. Έχω κάτι κοψίδια να κάψω…

Τη καλημέρα μου.

Τέλος εποχής…

Προχθές βγήκαν οι βαθμοί. Μερικές φορές αισθάνομαι σπάνιος. Αυτή η φάση ήταν μια από αυτές. Προχθές αισθάνθηκα σπάνιο είδος μια και περίμενα να μάθω τους βαθμούς του παιδιού μου από το σχολείο. (Και είχα και τα “μέσα” μια και δουλεύω εκεί.) Όλη τη προηγούμενη βδομάδα, όπου ρωτούσα, όλοι ήξεραν και μονάδες και μόρια και τα πάντα. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν μειώνει την αξιοπιστία των εξετάσεων, αλλά μάλλον δείχνει την “διασυνδεσιμότητα” ( “connection-ivity και “λεξοπλάστης” άμα λάχει να πούμε!!!!!) των Νεοελλήνων.

Έτσι λοιπόν ολοκληρώθηκε ο κύκλος των εξετάσεων και η αγωνία παιδιών και μαθητών πήρε τέλος. Τέλος πάντων σχεδόν. Τώρα μένει να δούμε “που μπαίνουμε”. Αλλά αφού μπαίνουμε… μπορούμε να περιμένουμε. Αν δεν μπαίνουμε…μπορούμε να κάνουμε ένα απολογισμό και να σκεφτούμε τι πρέπει να κάνουμε από εδώ και πέρα.

Συγχαρητήρια σε όλα τα παιδιά λοιπόν που πήραν μέρος στις εξετάσεις (ανεξαρτήτως αποτελέσματος), και μέσα από αυτή τη διαδικασία, έκλεισε η “εποχή” της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης γι’ αυτούς. Πήραν ένα απολυτήριο, και έκλεισε το κεφάλαιο λύκειο. Από εδώ και πέρα περνάμε σε άλλη φάση.Καινούργια.

Συγχαρητήρια και στο γιόκα μου που με 16251 μόρια μπορεί να κάνει πραγματικότητα το όνειρό του να σπουδάσει πληροφορική και ειδικότερα προγραμματισμό.

Συγχαρητήρια και στη κυβέρνηση που για άλλη μια φορά έδειξε ότι είναι μια κυβέρνηση που δεν αιφνιδιάζει και μπορεί να βασιστεί κανείς πάνω της για να φροντίσει για το πως θα κινηθεί στο μέλλον μια και ξέρει που βρίσκεται. Γιατί μιλάω; Μα για τις διατάξεις για τους τρίτεκνους που αναστέλλει (πιθανότατα με τα κριτήρια που βάζει) τις μεταγραφές των παιδιών των τριτέκνων. Και φυσικά μας το είχε πει από την αρχή του χρόνου και είχαμε κάνει τον προγραμματισμό μας και είχαμε κανονίσει τα πάντα… Τι; Πως; Δεν το ξέραμε από την αρχή του χρόνου; Τι; Χθες το είπε;;;; Μπα δεν γίνονται αυτά τα πράγματα!!!! Αφού αυτή η κυβέρνηση προστατεύει την οικογένεια και τον απλό πολίτη. Ενισχύει και τους πολύτεκνους (άντε και τους τρίτεκνους – όπου δεν της κοστίζει). Και τι θα κάναμε; Το βασικότερο και κύριο… Θα ξέραμε που είμαστε και που βρισκόμαστε. Κάποιοι ίσως πούνε ότι το μέτρο είναι άδικο κλπ κλπ κλπ. Ίσως. Όμως αυτοί που το λένε μάλλον έχουν ένα ή δύο παιδιά. Οπότε ξέρουν τι “έξοδα έχουν τα παιδιά”. Ε! ας το βάλουν Χ3 και θα δουν ότι κάπου μπορεί να γίνει μια διευκόλυνση.

Είναι σημαντικό να ξέρεις που βρίσκεσαι. Και αυτό το καταλαβαίνουν όλοι όσοι προγραμμάτισαν τη ζωή τους, πήραν δάνεια, σπίτια, σπούδασαν τα παιδιά τους, νομίζοντας ότι είχαν ένα εισόδημα. ΝΟΜΙΖΟΝΤΑΣ. Να λοιπόν που η ζωή έχει εκπλήξεις. Κάποιες δεν είναι ευχάριστες. Και για μία ακόμα φορά… είναι σημαντικό να ξέρεις ότι έχεις ένα κράτος που  σε καλύπτει, σε προστατεύει και σου παρέχει όλες εκείνες τις εγγυήσεις για να συνεχίσεις να εργάζεσαι και να προσφέρεις χωρίς άλλα προβλήματα.

Τα είπα πάλι… γιατί κάπου πρέπει να τα πω και εγώ.

Τη καλημέρα μου.

Οι επαγγελματίες…

Παρασκευή απόγευμα και προσπαθώ να φτιάξω ένα κουίζ στο MOODLE. Ξεκινάω τη διαδικασία κανονικά και πάω να κάνω εισαγωγή ερωτήσεων και τότε το βλέπω. “Απαγορεύεται…δεν σας επιτρέπεται η πρόσβαση κλπ κλπ…” Τι θα πει αυτό… εγώ είμαι το “αφεντικό” εδώ. Δεν μπορώ να μην έχω πρόσβαση…

Το ψάχνω. Ξαναρχίζω από την αρχή…Τα ίδια.

Κάνω reset… τα ίδια

Ψάχνω σε άλλα κουίζ, πάω να προσθέσω ερώτηση… το ίδια.

Όλα δουλεύανε καλά εκτός από την εισαγωγή ερωτήσεων.

Ψάχνω παραπέρα. Μπαίνω FileZilla, βρίσκω το φάκελο, ψάχνω να δω τα αρχεία μήπως δω κάτι περίεργο… πάντα με την επιφύλαξη του αν το αναγνωρίσω. Δεν είδα κάτι.

Μπαίνω στα φόρα. Και στο MOODLE αλλά και στο φόρουμ του MOODLE  αν και το τελευταίο το είδα με “αργά και που καταχωρήσεις” (σαν”εγκαταλελειμμένο” μου φάνηκε). Η μία απάντηση που πήρα μιλούσε για server (!!!!).

Τι είναι αυτό. Ποτέ δεν με είχε απασχολήσει ενάμιση χρόνο τώρα. Για να τους γράψω στο Αμέρικα που είναι ένα γραμματάκι.

Μετά από 15 λεπτά περίπου έρχεται η απάντηση “Ναι ξέρετε εμείς…άρθρωμα ασφαλείας… δεν έπρεπε αλλά ναι… και αλλάξαμε … κλπ κλπ κλπ”. Ωπα λέω… Τα παιδιά από την άλλη άκρη του κόσμου κάτι κάνανε. Ωραία λέω και τι κάνουμε… Πείτε μου τι πρέπει να κάνω…

Δεύτερο mail : ” Εμείς κάναμε ….  θα πρέπει να έχει φτιάξει…. “. Απάντηση : Χειρότερα έγινε.

Να μη το πολυπαιδεύω… στο τέταρτο mail όλα είχαν τακτοποιηθεί.

Μου έκανε εντύπωση η αμεσότητα (και Σάββατο απόγευμα όλη η ιστορία (πρωί για Αμερική)) αλλά και η σαφήνεια.

Τελικά κάνανε αυτοί το πρώτο “βήμα”, μετά πείραξα εγώ τις ιδιότητες των αρχείων και το “αποτελείωσα”, και τέλος μαζί το φέραμε στα ίσα του.

Το ηθικό δίδαγμα… Αν ξαφνικά κάνει κάτι το σύστημα που δεν έχει λόγο ή αιτία (κν εσείς δεν  κάνατε τίποτα που να το δικαιολογεί…) γραμματάκι στην υποστήριξη. Θα σας γλυτώσει χρόνο και εγκεφαλικά.

Τη καλημέρα μου.

Elluminati…

ή όπως αλλιώς λέμε “φωτισμένος”, και ουχί “πεφωτισμένος”. Δεν ήθελα να ξαναγράψω ενθουσιασμένος γιατί μετά θα θύμιζε ΡΟΚΥ με τις 152 συνέχειες. Σας είχα προειδοποιήσει άλλωστε ότι θα είχαμε τον απόηχο του χθεσινού webinar. Λοιπόν με μια λέξη : ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΕΝΟΣ (αν και πιο σωστή θα ήταν η λέξη “συνεπαρμένος”).

Πάμε τώρα στις περισσότερες λέξεις. Τα παίρνουμε όλα με τη σειρά. Αρχικά λοιπόν ξεκινήσαμε…(εδώ είχαμε μια ψιλοσύγχιση). Είχαμε κανονίσει να ξεκινήσουμε 7 και είχαμε πει ότι από τις 6.30 και μετά το “δωμάτιο” θα ήταν ανοικτό, για ρυθμίσεις και προετοιμασία, μια και θα ήταν η πρώτη φορά να τα “σετάρουμε” σωστά. Και στις 6.30 έρχεται μήνυμα που έλεγε σε μια ώρα ξεκινάμε (κν 7.30 !!). Αν το πήρανε μετρητοίς κάποιοι πιθανόν να χάσανε την αρχή. Πάντως μπαίνοντας κατά τις 6,40 βρήκα κόσμο και από εκεί και μετά μαζεύονταν συνέχεια συνάδελφοι.

Φυσικά και είχαμε “παιδικές ασθένειες” οι οποίες οφείλονται κυρίως στην πειραματική μας παιδεία, μια και η  συντριπτική πλειοψηφία πρέπει να είμασταν ΠΕ4 (κν φυσικο – χημικο – βιολόγο – γεωλόγο -….λόγο κλπ. Ναι είμαστε πολυθεματικός κλάδος… τι να κάνουμε). Οπότε το πείραμα είναι μέσα στη λογική μας : “αν πατήσω αυτό το κουμπάκι… τι θα γίνει;;;;;;” Έτσι πέρασε ένα τέταρτο περίπου με διάφορα να ανάβουν να σβήνουν, μικρόφωνα, κάμερες και όλα τα καλούδια του περιβάλλοντος σε ένα “παροξυσμό” δραστηριότητας. Και τότε πήρε θέση η Δέσποινα Μακρή που μας “μάζεψε”. Σαν καλή δασκάλα, λοιπόν, “χτύπησε” δυο παλαμάκια, είπε “άντε παιδάκια να ξεκινήσουμε…” και όλοι κάτσαμε στα “θρανία” μας, κλείσαμε τα διάφορα “τσιτσι πίτσι” που αναβοσβήνανε και ξεκινήσαμε. Σε κάποια φάση άρχισα να μετακινώ και να σβήνω πλαίσια – νομίζοντας ότι ασχολούμαι μόνο με τη δική μου οθόνη και μετά κατάλαβα ότι “ότι έκανα εγώ” το έβλεπαν όλοι και έτσι μαζεύτηκα. Είχα όμως βγάλει τη φωτογραφία του Βαγγέλη Κολτσάκη από την οθόνη, γιατί μου έκρυβε τα από πίσω. Συγγνώμη Βαγγέλη, νόμιζα ότι τακτοποιούσα το “γραφείο μου.” Πρέπει να συνηθίσουμε πολλά πράγματα.

Πήρε και δυο βοηθούς. Το Ανδρέα Μανιάτη από την εταιρεία που υποστηρίζει τη συγκεκριμένο πρόγραμμα στην Ελλάδα, και τον “υποφαινόμενο”. Θεωρώντας ότι το καράβι έχει ένα καπετάνιο, έμεινα “πίσω” και όπου χρειαζόταν έκανα παρέμβαση, κυρίως σε πρακτικά θέματα. Όμως η εμπειρία ήταν μοναδική, ανεξάρτητα από το αν ήμουν διαχειριστής ή όχι.

Η συζήτηση ήταν λίγο “παγωμένη” στην αρχή, και όλοι θέλαμε λίγο “σπρώξιμο” για την συμμετοχή. Μετά που πήραμε θάρρος είχε περάσει ήδη ένα δίωρο (χωρίς καν να το καταλάβουμε ή να βαρεθούμε) και κάπου έπρεπε να τα “μαζεύουμε” σιγά σιγά.  Μπήκαν πολλά θέματα. Το βασικότερο ήταν το εξής : Εντάξει γραφτήκαμε στα δίκτυα και τώρα; Τι κάνουμε; Πως ενεργοποιούμε τον κόσμο που μας περιβάλλει; Πως ενισχύουμε την συμμετοχή; Πως ενισχύουμε τον διάλογο; Και το δεύτερο που επίσης ακούστηκε πολύ ήταν : και μετά; Πως περνάμε τις νέες τεχνολογίες παραέξω; Πολύ ωραίο θέμα και ακούστηκαν πολύ καλές ιδέες. Μια που προσωπικά μου άρεσε πολύ ήταν η διαδικτυακή συνεργασία μεταξύ σχολείων, τμημάτων ή ομάδων παιδιών από όλη  την Ελλάδα, μέσα από περιβάλλοντα διαδικτυακής συνεργασίας.

Λίγα “στατιστικά”. Σε κάποια φάση φτάσαμε τους 35 παρόντες. Αλλά επειδή η παρακολούθηση ήταν “ακαδημαϊκή”, πολλοί ήρθαν είδαν και “έφυγαν”. Άρα συνολικά πέρασαν καμιά πενηνταριά άτομα και μόνιμοι από αρχής μέχρι τέλους πρέπει να έμειναν περίπου 20 – 25 αν μπορώ να συγκρατήσω καλά την εικόνα. Τα νούμερα δεν είναι μικρά, γιατί όπως ανέφερα σε αντίστοιχο σεμινάριο που έχω παρακολουθήσει από την Αμερική με εντελώς διαφορετικά νούμερα (πληθυσμός – εγγεγραμμένα μέλη κλπ κλπ) σε καμία περίπτωση οι συμμετέχοντες δε είχαν ξεπεράσει τους 100. (από αυτές τις συνεδριάσεις που εγώ παρακολούθησα). Άρα πήγαμε καλά. Πολύ καλά και για πρώτη προσπάθεια. Αν είχαμε ένα χάρτη της Ελλάδας και βλέπαμε από που είναι ο καθένας θα βλέπαμε και την διασπορά. Σε πρότασή μου να γράψει ο καθένας από που συμμετέχει, αν συγκράτησα καλά, ήταν από όλη την Ελλάδα αν και η Δυτική Ελλάδα δεν εμφάνιζε πολύ συμμετοχή. Αργότερα μάθαμε από ένα συνάδελφο από τα Γιάννενα ότι είχε καταιγίδες “κατά κει μεριά”.

Τα συμπεράσματα; Μας άρεσε και θα το ξανακάνουμε… από Σεπτέμβρη. Ίσως σκάσει και κάτι μέσα στο καλοκαίρι, έτσι για να μη ξεχνιόμαστε. Αλλά από Σεπτέμβρη σίγουρα.

Εδώ οφείλω να ευχαριστήσω τη Δέσποινα – που σε κάποια φάση θα την γνωρίσω, μια και μένει Καβάλα – που μου πρότεινε την “συνδιαχείριση” και μου έδωσε την ευκαιρία να αποκτήσω μια μοναδική εμπειρία. Επίσης τον Ανδρέα Μανιάτη που με την παρουσία του εξέφρασε ουσιαστικά την υποστήριξη σε όλη αυτή την προσπάθεια, αλλά και τις παρεμβάσεις του πάνω σε θέματα χρήσης και λειτουργίας. (και μια και το συζητάμε ίσως θα ήταν καλή ιδέα να φτιάξουμε έναν οδηγό χρήσης του Elluminati  στα ελληνικά. Όχι άπειρες σελίδες, γιατί κανείς δεν θα τις διαβάσει. Δύο φωτό και την ερμηνεία των συμβόλων, άντε και δυο λογάκια. Κάτι σαν την πρώτη διαφάνεια της Δέσποινας αλλά λίγο πιο αναλυτικά και σε κάθε πρόσκληση να επισυνάπτεται. Όμως μη “πλακωθούμε” να το φτιάξουμε όλοι και έχουμε 1500 οδηγούς… ας συνεννοηθούμε.

Και το κερασάκι!!! Είναι γνωστό ότι συχνά πυκνά με τρώει… η πλάτη μου. Και αντί να… την ξύσω να της περάσει πάω και “μπλέκω”. (Σε καμία περίπτωση δεν το θεωρώ μπλέξιμο αλλά έτσι λέει ο λαός μας). Λοιπόν από Οκτώβρη μεριά, που ολοκληρώνω το σεμινάριο Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας που παρακολουθώ, θα ξεκινήσω μια σειρά συζητήσεων με θέμα την… Εκπαιδευτική Ψυχολογία. (Γιατί  το να μοιράζεσαι είναι καλό για όλους). Νομίζω ότι αυτό το θέμα έχει πολλά να προσφέρει σε όλους μας.  Κυρίως το τελευταίο κεφάλαιο που αναφέρεται στις μαθητοκεντρικές θεωρίες και πρακτικές εκπαίδευσης. Φυσικά και με ένα σεμινάριο δεν γίνεσαι ειδικός, γιαυτό και έχω κάποιους υπόψη για να το ξεκινήσουμε… ονόματα δεν λέω (γεια σου Δημήτρη!!!) ακόμα γιατί δεν έχω επικοινωνήσει μαζί τους αλλά να μείνετε συντονισμένοι. Το σκεπτικό είναι μια μικρή εισήγηση και μετά συζήτηση και κατάθεση απόψεων. Προσωπικά είμαι αντίθετος στις εισηγήσεις της μια ώρας που χάνεται η αρχή και το τέλος αλλά και στα συνέδρια που έχει καταιγισμό εισηγήσεων και καθόλου χρόνο για συζήτηση. Εδώ το θέμα το ελέγχουμε. Ας το κάνουμε λοιπόν με ένα τρόπο να μπορέσουμε να μιλήσουμε όλοι. Μετά μπορούμε να συνεχίσουμε όπως εμείς θέλουμε αλλά καλό θα ήταν να έχουμε κάποιο πλάνο – σκελετό. Μη καταλήξουμε καθένας και ένα webinar.

Σταματάω. Τα έγραψα όπως μου έρχονταν – κυρίως για να μη τα ξεχάσω – και για να τα δείτε και να προβληματιστούμε. Αυτό είναι το “χαρτί ” που είπα για να καταγράψουμε τις σκέψεις μας.

Τη καλημέρα μου.

Ενθουσιασμένος… (μέρος 2ο)

Δεν θα πω πολλά εδώ. Νομίζω ότι ο ενθουσιασμός μου είναι φανερός στην προηγούμενη καταχώρηση.

Απλά αισθάνομαι “φωτισμένος” (από το Elluminate που είναι το όνομα του περιβάλλοντος εργασίας). Ένα μοναδικό περιβάλλον web seminar.

Εδώ θα δώσω δυο – τρεις βασικές οδηγίες για όποιον θέλει να μας επισκεφτεί.

1. Εδώ μπορείτε να βρείτε τον σύνδεσμο για να παρακολουθήσετε το σεμινάριο.

2. Το σεμινάριο θα γίνει την Πέμπτη 7-8.30 το απόγευμα.

3. Η ατζέντα του είναι πάνω στο δίκτυα επικοινωνίας που έχουν αναπτυχθεί στις φυσικές επιστήμες και μπορείτε να τη δείτε εδώ.

4. Κατά την εγγραφή σας να χρησιμοποιήσετε λατινικούς χαρακτήρες γιατί “δεν σας βλέπει” με Ελληνικά.

5. Αν θέλετε να μιλήσετε καλό θα είναι να έχετε μικρόφωνο – λογικό – αλλά σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να έχετε και ακουστικά γιατί αλλιώς κάνει ηχώ και τελικά δεν ακούγεται κανείς.

6. Μπορείτε να μπείτε στο περιβάλλον του Elluminate για να εξοικειωθείτε. Για να το κάνετε αυτό μπορείτε να μπείτε εδώ, να κάνετε εγγραφή και μετά να έχετε μια δική σας αίθουσα μέχρι 3 άτομα για να το ψάξετε. Δεν πειράζει ας είστε και μόνος σας.

Αυτά τα ολίγα λοιπόν σήμερα. Περάστε μεθαύριο να σας δούμε. Ρίξτε και μια ματιά στην ατζέντα και προετοιμαστείτε να πείτε και δυο λόγια.

Τη καλησπέρα μου.

Ενθουσιασμένος…

Δευτέρα πρωί – πρωί και η βδομάδα ξεκινάει “πολλά υποσχόμενη”. Προς το παρόν έχουμε “πρωινό καφέ με…”Barry White”. (Θες λόγω βροχής, θες λόγω καιρού ξεκίνησα με ρομαντική διάθεση και είπα να ακούσω λίγο μελωδία).

Πάρτε μια δόση – έτσι για να σας βάλω στο κλίμα.

Τώρα γιατί ο ενθουσιασμός; Να σας εξηγήσω.

Το θέμα της διαδικτυακής εκπαίδευσης με απασχολεί αρκετά όπως σας έχω πει. Υπάρχουν – ευτυχώς – και αρκετοί άλλοι συνάδελφοι που μαζί ψαχνόμαστε. Ένα από τα θέματα, είναι το Webinar. Υπάρχουν διάφορες πλατφόρμες που χρησιμοποιούνται και όλες παρέχουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά αλλά έχουν και ιδιαιτερότητες.

Προσωπικά χρησιμοποιώ την DIMDIM. Είναι μια εύχρηστη ελαφριά πλατφόρμα (αυτά έχουν να κάνουν με την σύνδεση αλλά γενικά – κατά τα γραφόμενα – δεν έχουν πολλές απαιτήσεις) η οποία παρέχει μερικά πολύ αξιόλογα εργαλεία.  Να τα απαριθμήσω σύντομα – για αυτούς που δεν ξέρουν ή θέλουν να μάθουν τι ακριβώς γίνεται.

Οι δυνατότητες είναι :

1. Διεύθυνση ΙΝΤΕΡΝΕΤ. Δηλαδή μέσα από το περιβάλλον δείχνεις σε όλους τους συμμετέχοντες μια διεύθυνση και τους κατευθύνεις σε συγκεκριμένες εφαρμογές – λειτουργίες – πληροφορίες. Εδώ να συμπληρώσω κάτι μάλλον σημαντικό. Μπορείς να κάνεις την οθόνη του υπολογιστή σου “διεύθυνση ” στο Ιντερνετ. Γιατί είναι σημαντικό; Γιατί αν – για παράδειγμα – θέλεις να δειξεις κάτι που  δεν υποστηρίζει το πρόγραμμα. Ένα βίντεο για παράδειγμα. Ανοίγεις σαν διεύθυνση ΙΝΤΕΡΝΕΤ την οθόνη του υπολογιστή σου και προβάλλεις το βίντεο στον υπολογιστή σου και το βλέπουν οι συμμετέχοντες. Εδώ να πω ότι καλό είναι το desktop να είναι “τακτοποιημένο” μια και θα δεχτεί “ξένο κόσμο”.

2. Διαδραστικό πίνακα με δυνατότητες σχημάτων, laser pointer αλλά και παρουσίασης Power point και PDF αρχείων. Εδώ να πω ότι μια γραφίδα (tablet ή  digitizer) είναι μια εξαιρετική προσθήκη. Προσωπικά πήρα ένα (το φθηνότερο, της TRUST μια και διερευνώ τις δυνατότητες και δεν ήθελα να τα “κλαίω” αν δεν μου έκανε) και την έχω “καταβρεί” που λένε. Ο λόγος; Λόγω χημείας, τα κείμενά μου δεν είναι εύκολο να γραφούν στον διαδραστικό. Με τη γραφίδα απλά τα γράφω – σαν σε χαρτί – και βγαίνουν. Με λίγη εξοικείωση κάνεις “παπάδες”.  Επίσης τονίζεις κείμενο, περικυκλώνεις, υπογραμμίζεις και ότι άλλο θέλεις.  Εδώ να πω ότι το ανέβασμα καθυστερεί λίγο, οπότε ή να έχετε προετοιμάσει τη δουλειά από πριν ή θα τα δείξετε από την οθόνη σας.

3. Είπαμε για τις παρουσιάσεις και τα PDF.

4. Πάμε στα μικρόφωνα. Διαθέτεις 5 (μαζί με το δικό σου) και δυο βιντεοκάμερες. Το χορηγείς εσύ όπως θέλεις. Επίσης μπορείς να δώσεις το δικαίωμα σε κάποιον να κάνει παρουσίαση.

5. Τέλος έχει μόνιμα ανοικτό chat – room για τους συμμετέχοντες, αλλά και δυνατότητα προσωπικού chat ή μηνύματος με κάποιον από τους συμμετέχοντες.

Σε απλά Ελληνικά έχεις μια τάξη σε όλο το κόσμο – με μέχρι 20 άτομα – δωρεάν. Αν θέλεις παραπάνω θα πρέπει να πληρώσεις. Αυτό είναι το περιβάλλον του DIMDIM.

Απέναντί του με παρόμοιες δυνατότητες αλλά κατά την άποψή μου πιο εξελιγμένο είναι το Elluminate. Η διαφορά είναι – σημαντική για κάποιον που πειραματίζεται – ότι το δωρεάν “δωμάτιο” έχει μόνο τρεις θέσεις.

ΑΛΛΛΛΛΛΛΛΑΑΑΑΑΑ!!!!! (Για όλα έχει ένα αλλά τέλος πάντων) Αν κάνεις ένα ανοικτό σεμινάριο, σε όλο το κόσμο, με την δυνατότητα να καταγραφεί και τα αρχεία να παραμείνουν διαθέσιμα για όποιον θέλει – μετά – αλλά οπωσδήποτε με ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΑ, τότε σου παρέχεται “δωμάτιο” με όλες τις δυνατότητες που μπορεί να έχει. Έτσι λοιπόν έλαβα μια πρόσκληση στη πρώτη – από όσο γνωρίζω εγώ τουλάχιστον – προσπάθεια για να οργανωθεί ένα webinar στον Ελλαδικό χώρο μέσα σε αυτό το περιβάλλον. Ο σύνδεσμος είναι εδώ.

Σε αυτό το σεμινάριο λοιπόν μου έγινε πρόσκληση να συμμετάσχω στην “διαχείριση” (σαν moderator), γεγονός που το θεωρώ πολύ τιμητικό αλλά και πολύτιμο σαν εμπειρία. Αν θέλετε να τα πούμε “διαδικτυακά” περάστε να μας δείτε. Αν δεν τα καταφέρετε, μην αγχώνεστε… Σίγουρα θα έχετε ανταπόκριση αλλά και τον σύνδεσμο για την συζήτηση.

Πω πω… είμαι πολύ ενθουσιασμένος.

Τα λέμε… τη καλημέρα μου.

Βόλτα στο Αίγιο…

Το περασμένο τριήμερο βρέθηκα στο Αίγιο. Το είχα ανάγκη έτσι να ξελαμπικάρω λίγο και να αλλάξω παραστάσεις. Ο καιρός ήταν περίεργος. Δηλαδή πηγαίνοντας είχε συννεφιά και βρήκαμε και βροχή στο Ξυλόκαστρο. Φτάνοντας στη Κουνινά, το υψόμετρο έδειξε τις δυνατότητές του… 23 βαθμοί Κελσίου. Λίγο και θα έψαχνα να ανάψω και σόμπα!!!.

Βέβαια ένα σπίτι κλειστό από το Πάσχα ήθελε τον αέρα του για να “ζεσταθεί” αλλά ήθελε και το μάζεμά του. Γίνανε όλα τα απαραίτητα και τακτοποιήθηκαν τα πράγματα που κουβάλησα.

Όλο το βράδυ έβρεχε – κανονικότατα – και το πρωί ξημέρωσε μια καινούργια μέρα. Όμορφη έδειχνε.

Στο κήπο οι κερασιές καταφορτωμένες, το έχετε ξαναδεί το έργο… αλλά τώρα τα υπέροχα κεράσια είχαν και ένοικο : ήταν όλα με σκουλήκι!!!! Και έτσι ωραία σαν θέα αλλά μέχρι εκεί.Μετά οι τριανταφυλλιές πρέπει πως “οργίασαν” τον Μάιο. Γεμάτες από βολβούς λουλουδιών που είχαν ανοίξει και είχαν μαραθεί. Και φυσικά τα ίχνη των περαστικών που είχαν “κατεβάσει διάφορα κλαδιά” προκειμένου να κόψουν τριαντάφυλλα. Δεν λέω καλά κάνουν αλλά μη σακατεύεις το δέντρο!!!.

Στον πίσω κήπο οι ακτινιδιές έχουν φτάσει “στο Θεό”. Έχουν θεριέψει και έχουν απλώσει τα κλαδιά και τα φύλλα, όπου μπορούν. Έτσι δεινοπαθεί η συκιά, η κερασιά του γείτονα, το αμπέλι  αλλλλλάαααα Δεν έχουν ΟΥΤΕ ΕΝΑ ακτινίδιο!!!!.(γμτ συγχίστηκα)

Δεν ξέρω τι έγινε και δεν έχουν ούτε ένα καρπό. Οι γειτόνοι είπαν ότι τις μέρες τις ανθοφορίας είχε δυνατό αέρα και πολύ βροχή (!!!) και πως και άλλοι δεν έχουν καρπό. Να ήταν σύμπτωση; Δεν ξέρω. Πάντως τα δέντρα δεν δείχνουν να έχουν “πρόβλημα υγείας” – από όσο μπορώ να ξέρω δηλαδή.

Και πήγαμε και για μπανάκι. Παλαιοκαστρίτσα στυλ. Το ξέρετε το στύλ; Μπαίνετε μέσα και βγαίνετε παγωτό κασάτο. Μόνο που εδώ είχε την εξής ιδιομορφία. Για 10 εκατοστά από την επιφάνεια το νερό ήταν ζεστό μετά έχανε καμιά δεκαριά βαθμούς και έτσι κολυμπούσες ζεστός από πάνω και στο ψυγείο από κάτω…..Μεγαλείο.  Η ερμηνεία απλή. Από τη βροχή κατέβαζαν νερό οι χείμαρροι από τα βουνά, και ήταν λίγο…δροσερό!!!

Και μετά είχε καφέ. Στη βομβαρδισμένη παραλία του Αιγίου. Τα παραλιακά κέντρα είχαν ισοπεδωθεί με εξαίρεση το τουριστικό. Εκεί ήπιαμε ένα καφέ και διαπιστώσαμε ότι κάθε μαύρο σύννεφο έχει μια ασημένια γραμμή γύρω του… Δεν με πιστεύετε; Κοιτάξτε το και μόνοι σας.

Πάντα μου άρεσε να βλέπω τον Ήλιο κατάματα. Και πάντα μου άρεσε αυτού του τύπου η φωτογραφία. Κοιτάξτε και άλλη μία.

Είπα έτσι να αλλάξουμε θεματολογία για λίγο. Η αλήθεια είναι ότι δεν μου “έβγαινε” καλοκαιρινό θέμα – ακόμα – . Αλλά που θα πάει. Μου είπαν ότι το καλοκαίρι είναι εδώ… Άντε να το δούμε και εμείς.

Και φυσικά για να μη ξεχνιόμαστε… τι μέρα είναι ; Σάββατο

Και τι ώρα; Περίπου μία… Τι σημαίνει αυτό; Ότι την “έκανα” και πάω για καφέ με τους συμμαθητές μου  (από τότε… ναι…).

Άντε γεια λοιπόν και τη καλημέρα  μου…