Γενικά – Page 21 – Η ΒΔΕΛΛΑ 2

Κεφαλλονιά – Οδοιπορικό (μέρος 2)

Ερώτηση : Μα καλά τι καίει τόσες μέρες η πυρκαγιά στη Κάρυστο; (Μια βδομάδα τώρα…)

Απάντηση : Τις παραιτήσεις των υπευθύνων… ( 🙂 )

(Είπαμε έχω κάποια κολλήματα)

Συνεχίζουμε τη βόλτα μας στη Κεφαλλονιά.

Πριν τα Λουρδάτα (ονομάστηκε έτσι από τους Άγγλους λόρδους που έμεναν εκεί όταν το νησί το είχαν οι Αγγλοι), έχουμε τη μονή Σισσίου με – κατά τους οδηγούς – καλή παραλία. (Δεν πήγα). Όμως μετά τα Λουρδάτα έχουμε μια άλλη παραλία. Το Τραπεζάκι. Φεύγοντας από Λουρδάτα μετά το γεφύρι ξεκινά στα αριστερά ένας λοξός δρόμος – άσφαλτος – που φεύγει προς παραλία. Ο δρόμος αυτός όταν …τελειώσει σε βγάζει δίπλα στο Μαρινόπουλο και απέναντι στο Βασιλόπουλο και πριν το LIDL, (ορίστε τους έβαλα όλους για να μη κατηγορηθώ για μαύρη διαφήμιση ή ότι τα παίρνω) στον περιφερειακό δρόμο πριν το Αργοστόλι. Έχει δυο καλά. Πρώτον δεν είναι βουνίσιος (άρα λιγότερες στροφές και σε κάποια σημεία καινούργιος και φαρδύς – μην ενθουσιάζεστε όμως, πάλι θέλει προσοχή) και δεύτερο δεν έχει νταλίκες και φορτηγά, γιατί δεν είναι ο κύριος δρόμος σύνδεσης Πόρου – Αργοστολίου. Το ότι είναι και 6-7 χιλιόμετρα πιο “κοντός” εντάξει μετράει αλλά όχι όσο τα άλλα.

Σε αυτό το δρόμο λοιπόν 2-3 χιλιόμετρα μετά τη διασταύρωση φεύγεις αριστερά και μετά από 1-1,5 χιλιόμετρο φτάνεις στη παραλία. Αμμουδερή όχι βαθιά θάλασσα και πολύ ωραία. Εγώ πήγα στη πρώτη. 100 μέτρα παρακάτω είναι η άλλη του ιδίου στυλ. Μπορείτε να τη δείτε και μόνοι σας.

Μιά άποψη από τη παραλία. Είναι πρωινή γιαυτό είναι άδεια.

Από εκεί προχωρώντας έχει πολλά μέρη τα οποία είδα μέσα από το αυτοκίνητο. Ρίξτε μια ματιά στο χάρτη…

Επιτέλους τον έφερα στα μέτρα μου. Λοιπόν στο κέντρο και λίγο αριστερά η Λακήθρα. Από πάνω οι Μηνιές – παραλία δίπλα στον διάδρομο του αεροδρομίου – την είδα. Όμορφη. Τα Κομποθεκράτα – αν θυμάμαι καλά – είναι ένας οικισμός αναπαλαιωμένος και πολύ όμορφος. Δεν τα κατάφερα. Την επόμενη όμως…

Το “άσπρο” που βλέπετε πάνω από τις Μηνιές είναι ορυχεία ασβέστη. Δηλαδή άσβσετου ασβέστη (CaO – μέχρι εδώ δεν συνεχίζω μη τρομάζετε). Η αλήθεια είναι ότι δεν ήξερα ότι υπάρχουν ορυχεία. Έμαθα όμως ότι έχουν μεγάλη παραγωγή.

Τα Λουρδάτα είναι βλέποντας στο χάρτη η μεγάλη δεξιά παραλία ενώ η παραλία του μοναστηριού των Σισσίων είναι η πρώτη από δεξιά που φαίνεται μισή.

Στη πάνω αριστερή κορυφή υπάρχει μια μακριά παραλία…που λέγεται Μακρύς Γυαλός. Είναι η παραλία της περιοχής Λάσσης (όοοοοοοοχχχιιιιιι το σκυλάκι χα χα !!!! Πως σας πέρασε από το μυαλό. Έτσι λέγεται). Πήγαμε μεσημέρι και όπως λέμε γινόταν χαμός. Μα χαμός … αλλά όλοι έξω – ευτυχώς. Πολύ λίγοι μέσα. Ρίξτε μια ματιά να καταλάβετε τι εννοώ για τη παραλία.

Μακρύς Γυαλός. Η άλλη άποψη. Ίδια γεύση.

Μετά πήγαμε για φαγητό στο Αργοστόλι. Χωρίς να είναι κάτι ιδιαίτερο, καθίσαμε στο Αμπελάκι πάνω στο δρόμο του Λιμανιού. Απλά καλά.

Μια και είμαστε στο Αργοστόλι να κάνω μια αναφορά σε ένα δρόμο…

Τελειώνοντας το δρόμο του λιμανιού, αναγκαστικά στρίβεις αριστερά και μετά δεξιά και βρίσκεσαι σε μια διαδρομή … περίεργη. Με πεύκα από τη μια και θάλασσα από την άλλη. Είναι ο περιφερειακός δρόμος της Λάσσης (τα είπαμε έτσι;). Πολύ ωραία διαδρομή. (Βράδυ την έκανα – κυριολεκτικά – αλλά ήταν πολύ όμορφα). Δεξιά έχει και κέντρα για φαγητό. Δεν ξέρω τι “λένε”, αλλά από περιβάλλον είναι πολύ όμορφα.

Αυτά και σήμερα. Άντε να κάνω και καμιά δουλειά. (Για τους παλιούς φίλους και αναγνώστες ερώτηση : Ποια είναι η δουλειά που μου σπάει τα … νεύρα τέτοια εποχή; Αν δεν ξέρετε την απάντηση να μας τη πείτε η λύση αύριο).

Τη καλημέρα μου.

Κεφαλλονιά – Οδοιπορικό (μέρος 1)

– Αφήστε με… αφήστε με σας λέω…

– Όχι δεν κάνει… Δεν κάνει…

– Μα γιατί φταίω… πρέπει να παραιτηθώ. Τα έκανα μαντάρα… Έκαψα τη μισή Αθήνα (την άλλη μισή την είχα κάψει σε δόσεις παλιότερα).

-Δεν κάνει… Δεν κάνει…

– Μα γιατί; Αφού φταίω…

– Κοίταξε να δεις… Είναι δύσκολοι καιροί. Δεν μπορούμε τώρα να δείξουμε ότι δεν τα κάνουμε καλά…Θα χαλάσει η εικόνα μας. Θα βρούμε κάποιον να φταίει…Να… ας πούμε … τα πεύκα. Κανείς δεν μπορεί να πει τίποτα. Αυτά κάηκαν οπότε ποιος θα τα κατηγορήσει. Πλήρωσαν. Δεν υπάρχει λόγος να πληρώσει άλλος…

Μετά το ευχάριστο διάλειμμα επιστημονικής φαντασίας για να δούμε τη Κεφαλλονιά. Πέρασα από Κυλλήνη με κατεύθυνση τον Πόρο. Διάρκεια 1 ώρα και 25 λεπτά. Πολλά δρομολόγια σχεδόν κάθε ώρα και καράβι. Εμένα με εξυπηρέτησε των 11.45. Ξεκινώντας 6.30 από Αθήνα, χαλαρά και άνετα ήμουν στις 11 περίπου στη Κυλλήνη. Για να καταλάβετε τι σημαίνει χαλαρά, πέρασα μια βόλτα από Αίγιο, και πήρα φρέσκιες τυρόπιτες από το φούρνο του Κουτρόπουλου, έβαλα βενζίνη με 1,04 αντί 1,17 της εθνικής οδού (γέμισα ό,τι είχε κάψει), πήρα τα νεράκια μου και όλα αυτά πριν μπω στο κέντρο του Αιγίου. Όλα αυτά είναι μια παράκαμψη 10 λεπτών. Επιστροφή και ξανά εθνική οδός και συνεχίζουμε. (Τα βενζινάδικα του Αιγίου – δεν ξέρω για ποιο λόγο έχουν από τις φθηνότερες βενζίνες). Αν δεν έχετε εισιτήριο θέλετε λίγο χρόνο παραπάνω. Αλλά υπάρχουν πολλά πρακτορεία που μπορούν να σας εξυπηρετήσουν και αν έχετε το εισιτήριο περνάτε κατευθείαν μέσα γλυτώνοντας άγχος και ένταση. Και έτσι φτάσαμε στο Πόρο…

Η πρώτη εικόνα είναι χαρακτηριστική της Κεφαλλονιάς. Καταπράσινο βουνό μέχρι τη θάλασσα. Δεξιά είναι η παραλία του Πόρου όπου παίρνετε μια ιδέα του τι σημαίνει γαλαζοπράσινα νερά και άσπρα βότσαλα. Πριν μπούμε στο δρόμο για Σκάλα, να πούμε δυο πράγματα για τους δρόμους.

Το νησί είναι ορεινό. Άρα μιλάμε για ορεινούς δρόμους. Σε απλά Ελληνικά : στενός δρόμος με στροφιλίκια. Και πάνω σε αυτούς κυκλοφορούν : τουρίστες Έλληνες και ξένοι με διαφορετικές οδηγικές συνήθειες. (Οι ξένοι είναι πιο αγχωμένοι και συνήθως πιο αργοί – όχι κατ’ ανάγκη προσεκτικοί). Οι προηγούμενοι ενοχλούν την δεύτερη κατηγορία που είναι οι Κεφαλλονίτες που πάνε με αυτόματο πιλότο και αν βρεθεί κανείς αργός, κολλάνε πίσω του μέχρι να τον προσπεράσουν. Η τελευταία πρακτική κάνει τα πράγματα χειρότερα. Τέλος στους δρόμους αυτούς κυκλοφορούν τα φορτηγά – που πρέπει να κυκλοφορήσουν και αυτά – και όταν βρεθείς πίσω από ένα…απλά περιμένεις. Συνήθως οι οδηγοί γνωρίζοντας τη κατάσταση, όπου βρουν πλάτωμα, καθυστερούν δεξιά και διευκολύνουν το δρόμο να αδειάσει πίσω τους. (Το κάνανε πολύ συχνά ομολογουμένως). Α! Ναι κυκλοφορούν και εκείνα τα ελαττωματικά αυτοκίνητα που δεν στρίβουν, και δεν έχουν φλας, με τους άκαμπτους οδηγούς στο τιμόνι που περιμένουν να δουν πως θα τους αποφύγεις. (Λίγοι ευτυχώς). Ένα τελευταίο είναι – κλασσικό για επαρχία – ότι όποιος δει γνωστό απλά σταματάει (!!!) να τα πούνε. Και εσύ κολλάς στο παρμπρίζ, οι επιβάτες διπλώνονται στα δύο και το αυτοκίνητο κάνει κρασ τεστ στα λάστιχα. Α! Μπορεί (πιθανότητα όχι δυνατότητα) να ανάψει και το αλάρμ.

Πάμε λοιπόν για Σκάλα. 16 χιλιόμετρα παραλία. Από αυτά 2-3 γύρω από τη Σκάλα είναι “οργανωμένα” με ομπρέλες ξαπλώστρες κλπ κλπ. Τα άλλα περνάς, βάζεις την ομπρελίτσα σου και αράζεις. Εδώ λοιπόν δεν έκατσα ούτε μια φορά. Πέρασα τρεις φορές αλλά έφυγα. Δεν μου έκανε κλικ, βαριόμουνα δεν ξέρω. Την άλλη φορά (ναι θα υπάρξει).

Α! το θυμήθηκα. Πηγαίνοντας για Σκάλα, περνάτε από ένα κέντρο που έχει αριστερά ένα “καράβι” και δεξιά το μαγαζί. Λέγεται Πηνελόπη. Αν δεν είναι ανάγκη, οποιουδήποτε τύπου, μη κάτσετε εκτός και αν έχετε να υφάνετε πέπλο. Δυο κοπελιές, η μια να μη μιλάει Ελληνικά η άλλη να μιλά Ελλήνικος, το σέρβις είπαμε του αργαλειού (το προλαβαίνετε το πέπλο ίσως και το νυφικό σεντόνι). Τέλος πάντων αν θέλετε να φανταστείτε ότι είστε “Οδυσσέας” καθίστε με δική σας ευθύνη. (Εδώ εμβόλια κάνουμε με δική μας ευθύνη, δεν θα κάτσουμε να φάμε;) Πάρτε και μια ματιά από το “καράβι”. (Φυσικά και έκατσα, είπαμε μεταφέρω εμπειρίες).

Μερική θέα από το "καράβι" της Πηνελόπης...

Και μετά συνεχίζουμε, για αρκετό δρόμο μέσα από βουνά και στροφιλίκια, όχι παραλιακά, αλλά μερικές φορές ξεκλέβεις και καμιά ματιά στη παραλία. Και φτάνουμε στα Βλαχάτα. Εκεί υπάρχουν δύο διασταυρώσεις για Λουρδάτα και παραλία Λουρδά. Όπως έρχεστε από Σκάλα, προτιμείστε τη πρώτη διασταύρωση (πριν το βενζινάδικο που είναι η δεύτερη διασταύρωση). Έχει λιγότερες στροφές και είναι πιο σύντομη, αλλά περνάει “έξω” από τα Βλαχάτα, και τα σούπερ μάρκετ. Μη φοβηθείτε τη κατηφόρα, όπως επίσης και το χώμα που θα δείτε (είναι μόνο 25-30 μέτρα). Το χωριό είναι όμορφο και παρακάτω είναι η παραλία του Λουρδά. Πολύ μεγάλη με βότσαλο και κανονικό βάθος. Ρίξτε μια ματιά με φως αλλά και και σε ηλιοβασίλεμα.

Παραλία Λουρδά - η ανατολική πλευρά πριν το βουνό.

Παραλία Λουρδά - Η δυτική πλευρά. Είδα και έπαθα να βάλω τον δρομέα μέσα στη σωστή θέση

Εδώ να πούμε μερικά πράγματα για τη διαμονή και τη διατροφή.

Διαμονή. Αν θες παραλία σε 10 μέτρα και να βλέπεις το κύμα, θα κοστίσει από 80 € έως 100 € (δωμάτιο – από ανταπόκριση). Αν θέλετε απέραντη θέα στο κόλπο μέχρι τη Ζάκυνθο – σε απλά Ελληνικά πάνω στο χωριό και όχι παραλία η τιμή πέφτει στα 60 με 80 €. Πάντα σε συνάρτηση με τι προσφέρει (πισίνες, Ιντερνετ, αθλοπαιδιές κλπ κλπ).

Και πάμε στο φαγητό. Πολλά φαγάδικα. Δύο είναι αυτά που τίμησα.

Μπαίνοντας στο χωριό είναι ο Διόνυσος. Εδώ όσο και αν φαίνεται περίεργο να παραγγείλετε delivery. Πέντε μέρες έκατσα και τα έμαθα. Άμα το κατέχεις το σπορ… τα βρίσκεις εύκολα. Επειδή δουλεύει πολύ delivery το σέρβις στο μαγαζί είναι αργό αλλά με καλό φαγητό.

Στη παραλία αριστερά όπως φτάνουμε είναι η “Κλιματίς”. Εδώ προσέξτε. Οι μερίδες είναι πολύ μεγάλες έως τεράστιες. Άρα προσοχή στα “εισαγωγικά”, γιατί μετά που θα τα φέρουν θα τα κοιτάτε… απλά. Το φαγητό σε όλες τις περιπτώσεις ήταν περίπου 15 € ανά άτομο – όχι συντηρητικά στις παραγγελίες (δεν θέλω σχόλια σε αυτό το “ευαίσθητο θέμα”. Λοιπόν σταματάω εδώ γιατί ήδη έγραψα πολλά. Αύριο η συνέχεια.

Τη καλημέρα μου. Οι πρωινές εγγραφές θα είναι για λίγο ακόμα…

Κεφαλλονιά – μέρος 1

Πέρασε ο καιρός, ηρέμησαν τα πράγματα… τουλάχιστον έτσι λέμε. Εξεγγέλθηκε ότι “όπου ήταν δάσος, θα παραμείνει δάσος” μετά το ξεκαθάρισμα των τίτλων. Βγήκαν τα κονδύλια (3,3 εκατομμύρια € = 3.000 Χ 1.100 νάτα τα τριχίλιαρα). Εξαγγέλθηκαν οι δρόμοι που έπρεπε να είχαν γίνει αλλά δεν έγιναν. Τώρα θα μπορούν να περάσουν τόσο τα πυροσβεστικά όσο και οι … μπετονιέρες (πιπέρι…φτου φτου). Επίσης θα καθαριστούν τα ξερόχορτα (!!!) που έπρεπε να είχαν καθαριστεί (σβιν το καρφί στους αδιάφορους ιδιοκτήτες που δεν ξεχορτάριασαν) – όσα δεν κάηκαν εννοείται. Για δε τα πευκόδενδρα πού ήταν και η αιτία του κακού (γιατί καίγονται γρήγορα – δια στόματος κυβερνητικού εκπροσώπου παρακαλώ) δεν τίθεται θέμα, αυτά … αυτοκαταστράφηκαν : κάηκαν. Για να τα θυμηθούμε…
2004 : Ασύμμετρη απειλή (δεν το είχαμε ξανακούσει το μάθαμε όμως)
2007 : Ο στρατηγός άνεμος (!!!)
2009 : Τα πεύκα… (κανένα υπεύθυνο δεν άκουσα να φταίει…όχι ότι θα αλλάξει κάτι αλλά έτσι για να δούμε ότι και κάποιος φταίει.)
Άντε πάμε να δούμε για την Κεφαλλονιά.
Η Κεφαλλονιά είναι το νησί του σάντουιτς, των πολλών μαγιό και των μικρών ταχυτήτων.
Πρώτα από όλα… είναι μεγάλη. Δηλαδή δεν είναι κυκλαδονήσι που το γυρνάς αυθημερόν. Γράφεις χιλιόμετρα.Εγώ έκανα περίπου 600 μέσα σε 6 μέρες.(Χωρίς τη διαδρομή Αθήνα – Κυλλήνη).
Για να δούμε την αρχική δήλωση….
Σάντουιτς : Είναι γνωστό ότι αν έχεις φάει δεν μπορείς να κάνεις μπάνιο. Άρα ένα σάντουιτς για να φάμε ελαφρά και να είμαστε κάθε στιγμή έτοιμοι να μπούμε για μπάνιο. Γιατί; είναι τόσες οι παραλίες που δεν ξέρεις πότε θα παρκάρεις να πάρεις φόρα και να πέσεις στη θάλασσα.
Πολλά μαγιό : Δεν μπορείς να οδηγάς βρεγμένος, όπως δεν μπορείς κάθε φορά να βάζεις το μαγιό για να βουτήξεις. Άρα μπάνιο, φοράμε το στεγνό μαγιό και πάμε για νέα παραλία.
Μικρή ταχύτητα : για να προλαβαίνεις να σταματάς όταν βλέπεις τη παραλία. Γιατί απλά δεν ξέρεις μετά από ποια στροφή θα είναι η νέα παραλία.
Πολύ ωραία χρώματα, ποικιλομορφία τοπίου, παραλίες για όλα τα γούστα… (βράχια, βότσαλα, άμμος, βαθιές, ρηχές με κύμα ή ήρεμες έχει απ’ όλα – εσύ απλά διαλέγεις).
Έχει περιοχές μαγευτικές αλλά οι ονομαστές και τα “αξιοθέατα” που είναι πολυδιαφημισμένα, εμένα δεν με ενθουσίασαν. Τα βρήκα “υπερεκμεταλλευμένα”. Αντίθετα τα “άγνωστα” μέρη ήταν πολύ πιο καλά. Οι άνθρωποι δεν είχαν τη “ζεστασιά” της Σύρου αλλά δεν ήταν και κυνικοί, όπως σε άλλα τουριστικά μέρη. Στα οικονομικά ισχύουν τα γνωστά. Υπήρξε εκμετάλλευση και σε πολλές περιπτώσεις το σέρβις ήταν “τουριστικό” αν και σε άλλες ήταν πιο φιλικό και ανθρώπινο ( 50 -50 περίπου). Τώρα να δούμε μερικές φωτό, για να γλυκαθούμε …

Μύρτος από ψηλά. Περίπου άπειρα αυτοκίνητα φαίνονται παρκαρισμένα.

Παραλία Φώκι μετά τη Σάμη. Προσέξτε μη τη προσπεράσετε.

Λίμνη Άβυθος. Μια λίμνη - πηγή ποταμού με υπέροχη αντανάκλαση.

Και πολλά ακόμα. Θα υπάρξει και δεύτερος γύρος με άλλες φωτό από τη Κεφαλλονιά και κυρίως από παραλίες.

Μέχρι τότε τη καλημέρα μου.

Εδώ ο κόσμος καίγεται…

… και εγώ θέλω να πω πως πέρασα τις διακοπές μου. Η αλήθεια είναι ότι δεν μου κάνει πολύ κέφι. Έτσι λέω απλά μια καλημέρα. Καλό χειμώνα σε όσους γύρισαν. (Η ευχή δίνεται από συνήθειο και όχι στην ουσία της φράσης.)

Είμαι ευτυχής που ζω εδώ – στην Ελλάδα – των δηλώσεων και μόλις έλθει η ώρα των πράξεων βγαίνουν “οι επί τόπου” που έλεγε πριν δεκάδες χρόνια ο Χάρρυ Κλυν. Ευτυχώς που όπως μόλις άκουσα έχουμε τον μεγαλύτερο στόλο πυροσβεστικών αεροσκαφών και είμαστε έτοιμοι για όλα. Δεν μέμφομαι τους πιλότους σε καμία περίπτωση, οι οποίοι κάνουν ό,τι μπορούν με αυτά που διαθέτουν. (Έπαθα ένα κάτι τις όταν άκουσα ότι τα παλιά Canadair CL 215 δεν είχαν καν air condition στο κόκπιτ και η θερμοκρασία έφτανε τους 60-70 oC και έσβηναν φωτιές (!) – Δεν ξέρω πόσα από αυτά έχουμε ακόμα. Τα CL415 – τα καινούργια έχουν τουλάχιστον κλιματισμό.) Οι άλλοι… οι συντονιστές, να δω σε πόσες πυρκαγιές θα μάθουν τι πρέπει να κάνουν. Μέχρι εχθές ήμουν Κεφαλλονιά και έβλεπα τρεις μέρες απέναντι τη Ζάκυνθο να καίγεται. Μη νομίζετε ότι είναι μόνο η Αθήνα. Και στη Κεφαλλονιά είχαμε μια πυρκαγιά στα Χιονάτα. Αυτές της Κεφαλλονιάς ήταν από τσιγάρο, δίπλα στο δρόμο από αγριόχορτα. Έτσι για πλάκα άρχισα να παρατηρώ πόσοι πετάνε τα τσιγάρα έξω από το παράθυρο. Όση ώρα περίμενα στα διόδια στη Πάτρα είδα έξι άτομα να πετάνε τα τσιγάρα από το παράθυρο και να πέφτουν να καίγονται στο δρόμο με τον αέρα να μαίνεται. Δεν μπορώ να το καταλάβω. Αν σε ενοχλεί η μυρωδιά του σβησμένου τσιγάρου, μη το καπνίζεις. Αν δεν σε ενοχλεί σβήσε το στο τασάκι και άσε το εκεί. Ή τέλος πάντων σβήσε το – σίγουρα – πριν το πετάξεις έξω. Εκεί πραγματικά θα έπρεπε να γίνεται κάτι. Δεν μιλάω για τη φωτιά της Αττικής. Αυτή είναι άλλο πράγμα.

Τέλος πάντων. Πάλι θα το φάμε και αυτό. Ίσως δώσουν και επιταγές. Λένε ότι σε περιόδους κρίσης ο κόσμος συσπειρώνεται γύρω από τους κυβερνούντες. Δεν ξέρω αν είναι καλή ιδέα. Αλλά θυμίζω ότι ήταν προεκλογική περίοδος και το 2007. Δεν ξέρω. Νομίζω ότι στην έκθεση της Θεσσαλονίκης θα ακούσουμε τη δύσκολη κατάσταση που περνάει η Ελλάδα με τις καταστροφές που έχουν γίνει… και θέλετε και παροχές !!!! Οι σκέψεις αυτές μου έρχονται έτσι… η μία μετά την άλλη και απλά τις καταγράφω.

Ας πούμε … τη καλημέρα μου αν και δεν το βλέπω αλλά λέμε…

Για την ημέρα…

Δεκαπενταύγουστος σήμερα. Μου φαίνεται κάπως περίεργο. Σήμερα μετά από πολλά χρόνια είμαι αυτή τη μέρα στο σπίτι στην Αθήνα.

Από το 2000 και μετά Δεκαπενταύγουστο κάνω στο Αίγιο, στο Πετροβούνι όπως λέγεται. Ένα ξωκκλήσι πάνω σε ένα βουναλάκι λίγα χιλιόμετρα έξω από το Αίγιο. Εκεί λοιπόν μαζί με τους συγχωριανούς από τη Κουνινά αλλά και πολλούς Αιγιώτες – που δεν πάνε στη Παναγιά τη Τρυπητή, ή στη Παναγιά τη Πλατανιώτισσα ή … δεν ξέρω ποια άλλη ονομαστή εκκλησία προς τιμή της Παναγίας υπάρχει στη περιοχή. Εκεί λοιπόν στο Πετροβούνι, κατανυκτικά και με το κεράκι στο χέρι, παρακολουθούμε την ακολουθία και περιμένουμε να ολοκληρωθεί. Μετά όλοι παίρνουμε τα αυτοκίνητά μας και μετά από μία ώρα καταφέρνουμε να ξεμπλοκαριστούμε από τους χωματόδρομους και τους αγροτικούς δρόμους και να φτάσουμε στα σπίτια μας. Ναι είναι ωραία και κατανυκτικά. Και όταν τελειώνει η λειτουργία και μοιράζεται ο άρτος, όλοι οι πιστοί υπομονετικά διαγκωνίζονται για το ποιος θα πρωτοπάρει αλλά και ποιος θα πάρει περισσότερο άρτο (!) ώστε να μπει μια ώρα αρχύτερα στο αυτοκίνητο μήπως προλάβει και φύγει πριν γίνει ο χαμός. Ναι είναι πολύ ωραία. Αλλά και σε όλη τη διάρκεια της λειτουργίας μόλις ο ήλιος ξεμυτίσει πάνω από τη σκεπή της εκκλησίας και πέφτει πάνω στο εκκλησίασμα όλοι υποχωρούν προς τα δέντρα για σκιά και όσοι δεν χωράνε… ας προσέχανε. Θα μαυρίσουν λίγο περισσότερο γιατί κανείς δεν υποχωρεί ή παραχωρεί τη θέση του. Φυσικά οι νεότεροι έχουν χαθεί μέσα στα δέντρα και θα καταλάβουν τη λήξη της λειτουργίας από την ομαδική φυγή.

Και μετά φτάνουμε στο σπίτι και παραδοσιακά τρώμε χοιρινό. Δεν ξέρω γιατί αυτό. Αλλά όλο το χωριό μυρίζει ψησταριά και ψητά. Ναι είναι πολύ κατανυκτικά. Μερικοί βγάζουν και τα δίκαννα και τραβούν μπαταριές στον αέρα. Και μετά τα σκάγια πέφτουν στην σκεπή. τινγκ τινγκ τινγκ ακούγονται. Είναι πολύ ωραία. Πρέπει να έχουμε το νου μας μη πέσει κανένα σε καμιά μπριζόλα. Αλλά είναι πολύ ωραία έτσι που ακούγονται.

Εν τω μεταξύ στο χωριό έχει πάρα πολλούς Παναγιώτηδες. Είναι ένα από τα ονόματα που είναι πολύ κοινά. Το επόμενο είναι το Θανάσης (πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Αθανάσιος). Και εκεί οι άνθρωποι ανταλλάζουν επισκέψεις. Ναι ! Εδώ ανταλλάζουν SMS ενώ εκεί επισκέψεις. Αλλά τα πράγματα μπλέκουν όταν έχεις περισσότερους από ένα να γιορτάζουν. (Θα προσέξατε ενδεχομένως ότι δεν μίλησα για Παναγιώτες ή Μαρίες. Προτεραιότητα έχουν οι εορτάζοντες, όχι οι εορτάζουσες). Εδώ λοιπόν τι κάνουμε; Σε ποιον πάμε και ποιον αφήνουμε; Και αν – όπως γίνεται συνήθως έχει και τραπέζι, τότε τι κάνουμε; Μεγάλο πρόβλημα και έχω ένα τέτοιο. Δυο Παναγιώτηδες που και οι δύο κάνουν τραπέζι αλλά δεν μπορώ να να πάω και στους δυο. Μέχρι τώρα ο ένας είχε την πρώτη επίσκεψη και το γλυκό και ο άλλος το ποτό και το τραπέζι. Αλλά, δικαίως, αφού και οι δύο είναι φίλοι ο πρώτος ρωτάει τι θα γίνει αν θα κάτσω για φαγητό… Το κακό είναι ότι δεν είναι μεταξύ τους φίλοι και αν πάω στον ένα θα παρεξηγηθεί ο άλλος και εγώ στη μέση (!). Δεν μου αρέσει καθόλου.

Αχ!!! Όλα αυτά μου λείπουν φέτος. Από του χρόνου – γεροί να είμαστε – θα πρέπει να δω με ποιο τρόπο θα διευθετήσω τις επισκέψεις. Τι προβλήματα έχει ο κόσμος.

Και τώρα οι ευχές. Πρώτα και καλύτερα στονπρωτότοκό μου που πολίτης πια (περνάει ο καιρός)επέστρεψε τη τρίτη στο σπίτι. Μετά σε όλους τους άλλους. Παναγιώτηδες, Παναγιώτες, Μαρίες, Μάριους και όποιους άλλους γιορτάζουν, αλλά και σε όλο το κόσμο. Να περνάτε καλά. Το καλοκαίρι είναι καλοκαίρι. Ακόμα και αν δεν είστε σε παραλίες ή νησιά, μπορείτε να περάσετε καλά και να βγείτε μια βόλτα με φίλους. Το απογευματάκι είναι πολύ όμορφα και σίγουρα η γειτονιά σας ή η πλατεία έχει κάποια μαγαζιά που δεν τα έχετε δει ποτέ γιατί τρέχετε και δεν προλαβαίνετε. Τώρα μπορείτε.

Αυτά τη καλησπέρα μου και χρόνια πολλά.

Καλοκαιρινή ιδέα – blogoπαίγνιδο (;) (UPDATE 2 και τελευταίο)

Τα κατάφερα μια χαρά. Σας ξεσήκωσα και ακόμα δεν είμαι έτοιμος. Δεν πειράζει όμως. Βγάλτε εσείς τις φωτογραφίες, μαζευτείτε με το καλό… και θα το κανονίσουμε. Κάπως θα το κάνουμε. Ήδη μου έχουν απαντήσει από την εταιρεία με το myphotoalbum ότι το ερώτημα μου έχει πάει παραπάνω (κάνω καλή δουλειά πάντως στο ανακάτεμα… μη μου πείτε) για να δουν πως ακριβώς θα λυθεί το πρόβλημα και… θα μου πουν. (Τους έβαλα δύσκολα 🙂 )Η Μαλίνα ήδη έδωσε μια εξήγηση στο ΑΣΜΠΕΤΑ στα σχόλια. Από την άλλη ήδη έχω στήσει ένα άλμπουμ στο flickr με το όνομα ASMPETA (προσέξτε έχει διαφορά γραφής από το προηγούμενο.) και κωδικό τον ίδιο… που θα μου τον ζητήσετε.

Τώρα για την “απειλή” του κατεβάσματος, έχει να κάνει με όσα κυκλοφορούν εδώ και λίγο έως πολύ τα έχουμε δει και στα σχόλια μας. Αρα δεν υπάρχει λόγος να μας χαλάσει την εικόνα που θέλουμε να φτιάξουμε κανείς. Αν δεν θέλει να συμμετέχει ας πάει παρακάτω. Το psw πολύ γρήγορα θα ξεφύγει – δεν είναι ανάγκη άλλωστε να είναι και σε “στενό κύκλο” οι αναρτήσεις- . Νόημα έχει να μην είναι εντελώς χύμα και να βάζει ο καθένας ό,τι θέλει. Η ιδέα ξεκίνησε έχοντας στο μυαλό μου κάτι σαν το ΙδιογράφΩΣ αλλά σε φωτογραφίες. Μήπως να φτιάξουμε και εμείς ένα blog μόνο με φωτογραφίες, κάτι που ξέρουμε όλοι καλά να χειριζόμαστε; Και να μην είναι 5 αλλά 2 ή 3 για να μη παραφορτωθεί, οι καλύτερες που τραβήξαμε φέτος; Θα έλυνε σίγουρα πολλά προβλήματα. Βέβαια από ένα σημείο και μετά θα ήταν δύσκολο να το δεις όλο (θα παραμεγάλωνε με τις συνεχείς εγγραφές).

Καλά. Δύσκολο τριήμερο – μια και πολλοί θα φύγουν (αν δεν έχουν ήδη φύγει) ή πολλοί θα επιστρέψουν. Εγώ θα φύγω αμέσως μετά μέχρι τις 22/8 – όπως έχω προαναγγείλει. Μέχρι τότε θα το ψάχνω και ίσως φτιάξω και blog. Πιθανότατα θα έχω και απάντηση από τη MyPhotοAlbum. Γυρνώντας αποφασίζουμε τι θα κρατήσουμε και τι θα πετάξουμε. Μέχρι τότε να βγάζετε φωτογραφίες.

Είπα για τοπία, χωρίς πρόσωπα, για να αποφύγουμε προβλήματα του τύπου “και ποιος σου είπε να ανεβάσεις τη φωτογραφία μου…” Μπορούμε όμως και λουλούδια και λεπτομέρειες και … και… και…

Η αλήθεια είναι ότι προσπαθώ να βρω μια “φόρμουλα” ώστε να μπορέσει να κυκλοφορήσει στο διαδίκτυο χωρίς προβλήματα και όσο το ψάχνω τόσο πιο πολύπλοκα γίνονται. Νομίζω θα γυρίσω στα απλά …

Βγάλτε καλές φωτογραφίες και όταν γυρίσουμε τις ανεβάζουμε. Δικές μας θα είναι, ότι θέλουμε τις κάνουμε.-

Τη καλημέρα μου.

Καλοκαιρινή ιδέα – blogoπαίγνιδο (;)

Μια ιδέα που μου ήρθε το πρωί και την ανεβάζω έτσι, απλά. Δεν είναι ακριβώς παιγνίδι αλλά μπορούμε εμείς να παίξουμε.

Η ιδέα: Όλοι θα βρεθούμε κάπου αυτό το καλοκαίρι. Ας βγάλουμε 5 φωτογραφίες – τοπία από το τόπο των διακοπών μας. Σε αυτό το θέμα φυσικά συγκαταλέγεται και η Αθήνα, που έχει μια ομορφιά αυτές τις μέρες. Αυτές να τις ανεβάσουμε όπου θέλουμε και να φτιάξουμε ένα λεύκωμα με φωτογραφίες από την Ελλάδα. Έτσι θα μπορέσουμε όλοι να μοιραστούμε τις ομορφιές της Ελλάδας.

Μου ήρθε σαν ιδέα γράφοντας ένα σχόλιο σήμερα σε μια πολύ ωραία – περιγραφική εγγραφή. Φωτογραφίες βγάζουμε πολλές κάθε καλοκαίρι αλλά τώρα και με τα κινητά είναι εξαιρετικά εύκολο σε ένα ωραίο τοπίο, να κάνουμε στην άκρη να βγάλουμε μια φωτογραφία, και να συνεχίσουμε. Από όλες αυτές μπορούμε να διαλέξουμε τις 5 καλύτερες να βάλουμε δυο λόγια για το που τραβήχτηκαν και κάτω από ποιες συνθήκες, και να βρούμε με ποιο τρόπο και που μπορούμε να τις ανεβάσουμε. Δεν ξέρω που μπορεί να γίνει αυτό και φυσικά κάθε πρόταση ευπρόσδεκτη.

Λοιπόν τι λέτε το κάνουμε; Περιμένω τις σκέψεις σας.

Τη καλησπέρα μου.

Έχω μερικές απορίες.

Είναι μερικά πράγματα που δεν τα καταλαβαίνω και θα τα γράψω εδώ, μπας και τα καταλάβει κανείς και μου λύσει καμία απορία.

Κάθε πρωί που κατεβαίνω στο κέντρο με το μηχανάκι, παρατηρώ σε ένα δρόμο στο Παγκράτι ένα κάδο απορριμάτων μέσα στη μέση του δρόμου. Τη πρώτη φορά πρόλαβα να δω μόνο το κάδο, την επόμενη μέρα όμως κοίταξα “παραμέσα” και είδα ένα φορτηγό να έχει κλείσει το δρόμο και να ξεφορτώνει σε ένα σουπερμάρκετ. Θα μου πείτε τη δουλειά τους κάνουν. Από μια μεριά εντάξει αλλά από την άλλη τι φταίω εγώ, που επίσης πάω στη δουλειά μου, να βρίσκομαι αντιμέτωπος με το κάδο στη μέση του δρόμου; Και γιατί να ψάχνω για εναλλακτική διαδρομή. Δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει αλλά νομίζω ότι ο δρόμος πρέπει να μένει ανοικτός. Ας μου απαντήσει κάποιος.

Άλλο τώρα. Σήμερα ήμουν στον περιφερειακό, στο ύψος της Καισαριανής. Ένας τύπος λοιπόν με ένα σκούτερ – χωρίς κράνος είχε καμπουριάσει πάνω από το τιμόνι, πήγαινε με 40 έχοντας σχηματίσει μια τεράστια ουρά πίσω του. Όταν πήγα να τον προσπεράσω είδα ότι οδηγούσε με το ένα χέρι (δεξί που έχει γκάζι και μπροστινό φρένο μόνο) ενώ με το αριστερό μιλούσε στο κινητό. Αν για οποιοδήποτε λόγο έπρεπε να φρενάρει είχε απλωθεί και ξαπλωθεί στην άσφαλτο. Και καλά αν έπρεπε να απαντήσει γιατί δεν έκανε δεξιά να ανέβει στο δρόμο – πεζοδρόμιο που έχει δεξιά να μιλήσει με την ησυχία του και κυρίως την ασφάλεια του. Και αν κάποιος τον πλησίαζε λίγο παραπάνω ή τρόμαζε ή έπεφτε σε μια από – τις εξαιρετικά σπάνιες πρέπει να το πω – λακκούβες που έχουν οι δρόμοι και τον χτυπούσε το αυτοκίνητο που ακολουθούσε τότε τι έφταιγε ο άτυχος που ακολουθούσε να τραβιέται για την μ@…κία του “σκουτεράκια”. ( Και εγώ σκούτερ οδηγάω αλλά δεν απαντάω στο κινητό. Όποιος θέλει ας ξαναπάρει.) Ας μου απαντήσει κάποιος.

Το καλύτερο το άφησα για το τέλος. Η περίφημη γρίπη που ξεκίνησε από γρίπη των γουρουνιών, αλλά επειδή τα συμπαθή τετράποδα μέσω των φορέων των χοιροτρόφων εξέφρασαν τις αντιρρήσεις τους για το όνομα, μετονομάστηκε σε Η1Ν1.

Γιατί κανείς δεν θυμάται τα περίφημα εμβόλια που κατά καιρούς έχουν εξαγγελθεί ότι δίνουν ελπίδα σε πάρα πολύ κόσμο για δύσκολες ασθένειες θα κυκλοφορήσουν όλα μετά από 5 με 10 χρόνια από την εξαγγελία, ενώ τους φαίνεται λογικό το εμβόλιο της γρίπης να βγει σε ένα εξάμηνο;
Γιατί ενώ τα ερευνητικά εργαστήρια θέλουν να κάνουν κλινικές έρευνες … στις οδοντόπαστες (για να δείξουν ότι είναι καλές και δεν χαλάνε τα δόντια), για το εμβόλιο αυτό οι έρευνες γίνονται με συνοπτικές διαδικασίες; (Από όσο μπορούμε φυσικά εμείς να γνωρίζουμε ότι γίνονται κλινικές έρευνες και κατά πόσο γίνονται).
Γιατί ενώ κάθε χρόνο πεθαίνουν 5000 άνθρωποι (έκανα λάθος τα νούμερα είναι πολύ μεγαλύτερα 250.000-500.000 άτομα το χρόνο – όπως φαίνεται από το σύνδεσμο – (ευχαριστώ Μαριάννα για την πληροφορία)) από τη κοινή γρίπη και όλοι λένε ότι ο ιός κάθε χρόνο είναι διαφορετικός και δεν πιάνουν τα αντιβιοτικά – “άρα μη τα παίρνετε και περιμένετε να σας περάσει” – τώρα με 500 νεκρούς μιλάνε για πανδημία (όχι ότι είναι λίγοι αλλά να το βάλω σε μια κυνική βάση… για να μη ξεχνιόμαστε “ένα καλοκαίρι στους Ελληνικούς δρόμους είναι”. Χοντρό; Ίσως.) και το αντιβιοτικό ΤΑΜΙΦΛΟΥ πουλιέται σαν καραμέλα. (Και το τελευταίο για την σύγκριση των θυμάτων ακούγεται μόνο τελευταία.)
Τι θα γίνει στο πρώτο σχολείο που θα εμφανιστεί η γρίπη; (αυτό είναι απορία της φίλης μου της Έφης). Μήπως παρατηρήσατε τι έγινε στο Γαλλικό θερινό σχολείο; Μπορείτε να αναπλάσετε μια παρόμοια εικόνα σε ένα ελληνικό σχολείο; Μήπως μπορείτε να σκεφτείτε πόσα παιδιά θα πάνε για μάθημα, την επόμενη μέρα μόλις μαθευτεί ότι υπάρχει ασθενής; Και καλά εντάξει είμαστε σε μια “ευπαθή ομάδα” μια και μαζευόμαστε πολλοί σε μια αίθουσα.
Αλλά τις παρενέργειες του εμβολίου τις ξέρουμε; Και αν – από όσο θυμάμαι ότι γίνονται τα εμβόλια με “εξασθενημένο” στέλεχος του ιού που ενεργοποιεί τον οργανισμό και παράγει αντισώματα, ώστε αν τελικά προσβληθεί από κανονικό ιό να μπορεί να τον αντιμετωπίσει – αν λοιπόν το στέλεχος αυτό βρεθεί σε ένα ήδη εξαντλημένο οργανισμό και αρρωστήσει αυτός; (Δεν ξέρω, γιατρός δεν είμαι αλλά έχω μερικές απορίες).
Γιατί αισθάνομαι σαν πειραματόζωο; Συμμετέχω επί 15 χρόνια στο πείραμα με τα κινητά – σαν πειραματόΖΩΟ εννοείται αλλά εδώ θα με “μπολιάσουν” κιόλας. Πρέπει να ξαναγίνω πειραματόζωο;
Και αν αρνηθώ να εμβολιαστώ, γιατί δεν είμαι σίγουρος για την ασφάλεια του εμβολίου, τι θα είμαι; Εχθρός της κοινωνίας; Ανεύθυνος; Υπεύθυνος για τυχόν ασθένεια κάποιου του περιβάλλοντός μου που “μάζεψε” τον ιό δεν ξέρω από που;
Και τα παιδιά μου (τα φυσικά μου παιδιά αλλά και οι μαθητές μου) τι θα κάνουν όταν έρθουν στο σχολείο οι βεβαιώσεις ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο και πως θα γίνει για τα εμβόλια;

Και ένα ακόμα καλό … Ακούστηκε ότι θα χρησιμοποιηθεί στην ανάγκη η εκπαίδευση από απόσταση(!!!!).

Πως θα γίνει αυτό; Με τι υποδομές; Και ποιοι θα το κάνουν; Και τι ακριβώς θα κάνουν;

Και το ακούσαμε όλοι και ησυχάσαμε ότι έχουμε και εναλλακτικές λύσεις, αν ζορίσουν τα πράγματα. Όμως δεν βλέπουμε τι πραγματικά έχουμε χάσει. Την ικανότητά μας να σκεπτόμαστε. Την ικανότητά μας να κρίνουμε. Δεχόμαστε ότι μας σερβίρουν σαν δεδομένο και δεν σκεφτόμαστε το απλό : Τι… είπε τώρα; Και αυτό που είπε τι σημαίνει; Ας μου το ερμηνεύσει κάποιος. Ας μου απαντήσει κάποιος.

Δεν περιμένω πολλά όμως ήθελα να τα γράψω για να υπάρχουν κάπου. Το πρόβλημα των ημερών είναι αν θα κάνουμε εκλογές ή όχι και πότε, και ποιοι έπλυναν τα πόδια τους που, και ο Μήτσος είναι με τη Καίτη η όχι. Χ…στήκαμε. Καμιά απάντηση μπορεί να μου δώσει κάποιος; Και να σκεφτεί κανείς ότι είμαστε…

ΚΛΕΙΣΤΟ ΛΟΓΩ ΔΙΑΚΟΠΩΝ

Ε ρε γέλια όταν ανοίξει το μαγαζί. Τη καλημέρα μου (όσο μπορώ να το λέω ακόμα).

Κοινωνική διαδικτύωση.

Social Networking επί το ελληνικότερον. Ετοιμαστείτε θα ανακαλύψουμε την Αμερική – πάλι. Ο Κολόμβος δεν έκανε καλή δουλειά. Έκτακτη εγγραφή λοιπόν – χωρίς να ξεκρεμάσω το ταμπελλάκι των διακοπών από τη πόρτα. Ποιο ταμπελλάκι; Αυτό ντε!!!!

ΚΛΕΙΣΤΟ ΛΟΓΩ ΔΙΑΚΟΠΩΝ

Τι έγινε λοιπόν και γράφω. Μέσα σε δυο μέρες από τη στιγμή που επέστρεψα έγιναν μερικά γεγονότα που δείχνουν τελικά πως βοηθάει το διαδίκτυο να κάνει όλη τη Γη ένα χωριό.

Γυρνώντας λοιπόν βλέπω ένα mail από τον Νίκο. Ποιος είναι ο Νίκος. Ο παιδικός μου φίλος και συμμαθητής από το δημοτικό. Ναι και τότε είχαν δημοτικά. Και ναι πηγαίναμε στο σχολείο. Αλλά τότε δίπλα στο σπίτι είχε ένα δάσος με αμυγδαλιές και τα βράδια βγαίναμε όλα τα παιδιά και παίζαμε κρυφτό. Και ΑΝ περνούσε κανένα αυτοκίνητο το κράζαμε γιατί μας ενοχλούσε. Και ναι είχε πολλά παιδιά. Εμείς δηλαδή στη γειτονιά μαζευόμασταν καμιά ντουζίνα. Και ναι εκεί είχαμε και τα πρώτα καρδιοχτυπήματα και όλα τα καλά. Ε! αυτό λοιπόν ο Νίκος με είχε βρει στο Facebook και είχε κάνει “αίτημα φιλίας”. Βέβαια το είχα δει από την παραλία (!!!) με το κινητό αλλά έκανε δέκα χρόνια να κατεβάσει και έτσι περίμενα πως και πως να γυρίσω. Αυτόν λοιπόν τον Νίκο που γνωρίζω μόλις 42 χρόνια και έχω να τον δω μόλις 30 χρόνια είχα πλέον τη δυνατότητα να μάθω νέα του.Και φυσικά δεν έχασα χρόνο αλλά ούτε και αυτός. Και σήμερα τα λέγαμε τηλεφωνικά στη Σουηδία που πλέον μένει μόνιμα (ας είναι καλά οι συνδέσεις) και μιλάγαμε σαν να είχαμε πάει να πιούμε χθες ένα καφέ και απλά συνεχίζαμε. Αλλά τα θέματα ήταν πολλά και εμείς δεν ξέραμε ποιο να πιάσουμε και ποιο να αφήσουμε. Και έτσι ηρεμήσαμε είπαμε τα βασικά, δώσαμε ραντεβού για την επόμενη φορά – που σίγουρα δεν θα είναι μετά από άλλα 30 χρόνια – και κλείσαμε για να πάμε στις δουλειές μας.

Μετά βγήκα μια βόλτα στο blog μου. Και εκεί συνειδητοποίησα ότι μου λείπουν οι φίλοι μου από την παλιά μου γειτονιά. Από την στιγμή που πήρα δικό μου οικόπεδο – χάθηκα – από τους παλιούς μου φίλους. Και ακόμα στεναχωρήθηκα όταν είδα ότι έχασα συνέχειες για κάποιους από αυτούς. Και εκεί συνειδητοποιείς ότι πίσω από τα blogs υπάρχουν άνθρωποι – πολλούς από τους οποίους είχα την μοναδική τιμή να γνωρίσω – με απόψεις, ιδέες, καλοί φίλοι με τους οποίους έχεις ανταλλάξει σχόλια – κουβέντες αλλά έχεις πιει και ένα κρασί, είτε είναι σε ένα εστιατόριο της Κυψέλης, είτε σε ένα μπιφτεκάδικο στη Νέα Ιωνία. Και εκεί συνειδητοποιώ ότι έχω γνωρίσει – πραγματικά – πολλούς καινούργιους φίλους μέσα από το blog. Βέβαια έχοντας πλέον την ασφάλεια της ηλικίας αλλά και το κριτήριο, μπορώ πιο εύκολα να επιλέξω αν θα πάω σε μια συγκέντρωση που στήνεται διαδικτυακά, όπως είναι το ΑΣΜΠΕΤΑ. Η αλήθεια είναι ότι όταν πρωτοπήγα δεν ήξερα τι θα αντιμετώπιζα. Μόλις όμως αντιμετώπισα τα χαμόγελα και τα καλωσορίσματα όσων είχαν ήδη μαζευτεί στο τραπέζι, αισθάνθηκα ότι βρέθηκα μέσα σε μια παρέα φίλων. Και δεν έκανα λάθος.Μετά από ενάμιση και χρόνο που είμαι “Ασμπετιανός” έχω ευχαριστηθεί κάθε συγκέντρωση.

Όμως ο τρόπος και η αγωνία με την οποία διάβαζα τα blogs για να δω τι κάνουν και πως είναι μου έδειξε τελικά ότι υπάρχει ένα δέσιμο σε όλη αυτή τη κοινότητα. Γιαυτό επιτέλους πρέπει να ολοκληρώσω τους συνδέσμους των φίλων μου για να μπορώ με ένα κλικ να δω τι κάνουν.

Μετά είναι οι συναθροίσεις. Η πρώτη έγινε τον Ιούνιο και μαζευτήκαμε 40 από τους 120 απόφοιτους του σχολείου μας. Αν προσθέσουμε τους ξεχασμένους αλλά και τους “απόντες”, ήταν μια πολύ καλή συγκέντρωση. Και σε αυτό πάλι το διαδίκτυο βοήθησε και όχι μόνο βοήθησε αλλά άφησε μια παρακαταθήκη σε όλους μας μια και μέσα από το διαδίκτυο πλέον θα ενημερωνόμαστε αλλά και θα επικοινωνούμε.

Το ίδιο θα γίνει και στην επερχόμενη συγκέντρωση των Χημικών στα Γιάννενα. Και εκεί το διαδίκτυο έχει παίξει το ρόλο του. Και εκεί ήδη έχουν δημιουργηθεί μερικές ομάδες και έχουν ανέβει φωτογραφίες αλλά και έχει ξεκινήσει διάλογος. Και συνέχεια υπάρχει επικοινωνία.

Μετά υπάρχουν τα forums. Δεν θα αναφερθώ σε όλα είναι τόσα πολλά και είμαι σε τόσα πολλά. Δεν μπορώ φυσικά να τα παρακολουθώ όλα αλλά κατά καιρούς όλο και κάτι χρειάζομαι και όλο και εμφανίζομαι. Αυτό στο οποίο θα σταθώ είναι το forum των καθηγητών φυσικών επιστημών που ξεκίνησε σαν ιδέα του Γιώργου και του Βασίλη και τώρα έχει πάνω από 300 μέλη και είναι και καλοκαίρι. Εκεί μοιραζόμαστε τις ιδέες μας, τις σκέψεις μας, τις απορίες μας αλλά και τις αγωνίες μας. Και ήδη έχω βρει απαντήσεις σε αρκετές απορίες μου. Ή για παράδειγμα όταν λέει η Google ότι δεν υποστηρίζει το κινητό μου στα mail εγώ μέσα από τα forum βρήκα τις ρυθμίσεις και τα βλέπω. Και αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η αμεσότητα των απαντήσεων. Μέσα σε μερικές ώρες πήρα την απάντησή μου και κυρίως σωστή και λειτουργική. Δεν ξέρω αν αυτοί οι άνθρωποι πίσω από τα ψευδώνυμα είναι ερασιτέχνες ή επαγγελματίες τεχνικοί σίγουρα όμως κάνουν καλή δουλειά.

Θα μπορούσα να συνεχίσω να περιγράφω πολλές περιπτώσεις. Βέβαια έχουμε ένα μειονέκτημα σε όλα αυτά. Ο χρόνος. Θα πρέπει να είσαι με τις ώρες μπροστά στο μόνιτορ. Η αλήθεια είναι ότι θέλει πολύ χρόνο αλλά από την άλλη οι δυνατότητες είναι πολλές. Όπως πάντα κάπου στη μέση είναι η σωστή θέση. Πως θα τη βρει ο καθένας αυτή τη θέση είναι θέμα δικό του.

Λοιπόν κυρίες και κύριοι… η Αμερική. Ο νέος κόσμος.

Τη καλησπέρα μου.

Κάνετε την δουλειά που σας αρέσει;

Ο επαγγελματικός προσανατολισμός είναι άγνωστο φρούτο για ανθρώπους της ηλικίας μου. Η επιλογή γινόταν συνήθως αφού μπαίναμε στη σχολή – όπου τύχαινε και πετυχαίναμε – αν πετυχαίναμε – και εκεί πια το ψάχναμε να δούμε τι μπορεί να κάνει κανείς με αυτή τη σχολή. Από την άλλη ήταν και η λογική του να βρούμε μια δουλίτσα για να ζήσουμε – για όσους δεν μπαίνανε σε πανεπιστήμια και σχολές. Τώρα όμως αν δεν μπω στη τάδε σχολή που θέλω, ξαναδίνω ή φεύγω έξω. Δεν ξέρω εγώ είμαι πιο απλοϊκός στη σκέψη. Τέλος πάντων, Γιατί τα γράφω αυτά.

Τις μέρες αυτές έτρεχα για διάφορες δουλειές και υποχρεώσεις. Σε πολλές περιπτώσεις βρέθηκα απέναντι σε πωλητές – υπαλλήλους και στις περισσότερες αισθάνθηκα ότι είχα “σκοτώσει τη μάνα τους”. Ήταν φοβερό.

Μπαίνεις καλημερίζεις και δεν σηκώνει καν το βλέμμα. Κοιτάζει την θυρίδα πότε θα βάλεις την απόδειξη (ΔΕΗ) και μετά το χρήμα για να πληρωθεί. Καμία έκφραση καμία αντίδραση. Καταλαβαίνω ότι η μια καλημέρα η δικιά μου είναι κάποιες δεκάδες ή εκατοντάδες για αυτήν αλλά ας ρίξει μια ματιά και να κουνήσει έστω το κεφάλι αν δεν θέλει να μιλήσει. Όχι. “Ένα γρανάζι της μηχανής” και πιο ανέκφραστο από αυτή.

Σε ταμείο υγείας τράπεζας, τα ίδια. Το ίδιο και στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς μου.

Θα μπορούσε κάποιος να πει : ” Δεν μας χέ…ς ρε…Μήτσο και εσύ και τα προβλήματά σου”. (Μη φάμε καμία κλήση σαν τον Τζιμάκο!!!). Όμως αν δεν είσαι ικανοποιημένος με τη δουλειά σου είναι δουλεία. (Αλήθεια κανένας φιλόλογος : Φαίνεται να έχουν την ίδια ρίζα. Ισχύει;) Και η βαρεμάρα σου και ανία για την δουλειά εκφράζεται σε όποιον έχεις απέναντι.

Από την άλλη είναι κάποιοι άνθρωποι που και μονο που μπαίνει στο μαγαζί που δουλεύουν ανοίγει η καρδιά σου. Και δεν μιλάω για την πλασματική ευγένεια, μιλάω για τη γλώσσα του σώματος και την έκφραση του προσώπου. Και δεν μιλάω να είσαι τακτικός πελάτης. Μιλάω και για “πρώτη είσοδο” όπου πάλι βλέπεις έναν άνθρωπο που σε αντιμετωπίζει σαν άνθρωπο και όχι σαν πορτοφόλι. Αυτή η αίσθηση ήταν πολύ έντονη στη Σύρο. Δεν ξέρω αν αυτό γίνεται επειδή δεν είναι πολύ “τουριστικό” το μέρος. Αν είναι γι’ αυτό να μη γίνει τουριστικό. Αν και όπως δείχνει σε καμιά δεκαριά χρόνια θα είναι “πολύ ανεβασμένο”. Αλλά τώρα είναι ανθρώπινο. Και αυτό είναι το ωραίο.

Τώρα αν έχετε απορία τι γίνεται με εμένα. Εντάξει και εγώ ψάχτηκα. Στη τρίτη γυμνασίου αποφάσισα να γίνω χημικός γιατί με είχε συνεπάρει ο χημικός του φροντιστηρίου, ο οποίος τελικά ήταν φυσικός και δίδασκε χημεία. Τότε όμως εγώ είχα αγαπήσει τη χημεία από τον …Κούλη. Είπα λοιπόν ότι θα γίνω χημικός. Για καλή μου τύχη μπήκα Χημικό στα Γιάννενα όπως έχω ξαναγράψει και μπαίνοντας είπα “Ναι αλλά όχι εκπαίδευση αλλά βιομηχανία.” Τελειώνοντας το πρώτο έτος κάναμε μια εκπαιδευτική εκδρομή σε εργοστάσια της Δυτικής Ελλάδας. Τελειώνοντας είπα : “Αποκλείεται εγώ να γίνω Χημικός Βιομηχανίας – η σταθερότητα άποψης προσόν μας!!! – θα γίνω καθηγητής.” Μετά 29 χρόνια δεν έχω μετανιώσει στο ελάχιστο για την επιλογή μου. Η κάθε μέρα είναι μοναδική, το κάθε παιδί είναι μοναδικό, η κάθε τάξη είναι μοναδική. Η ποικιλία σε όλες τις καταστάσεις είναι το κάτι άλλο. Και η πρόκληση τεράστια και αυτό είναι το σημαντικό. Βέβαια, έριξα δουλειά. Σε διάβασμα πάνω στη χημεία αλλά και στα παιδαγωγικά, διδακτική και ότι άλλο έπεφτε στα χέρια μου (ψυχολογία εφήβου, διαχείριση τάξης, διδακτική και… και… και… ). Το άγχος μου και η ανασφάλεια μη τύχει “κάτι που δεν ξέρω” με έκανε να διαβάζω μετά μανίας. Τώρα μετά από 22 χρόνια εκπαίδευση και πολλές συζητήσεις με παιδιά (feedback) μπορώ να πω ότι έχω κατασταλάξει σε πολλά αλλά πάντα έχει κάτι νέο να μάθω. Για μένα λοιπόν η απάντηση είναι ναι. Γιαυτό και έχω “κατηγορηθεί” από μαθητές, ότι “παίρνω ληγμένα” όταν μπαίνω στη τάξη Δευτέρα πρώτη ώρα και προσπαθώ να τους ξεσηκώσω μπας και “ξυπνήσουν” (ή και χωρίς εισαγωγικά), και κάνουμε μάθημα. (“Μα που το βρίσκετε το κέφι Δευτέρα πρωί κύριε; Ληγμένα παίρνετε;”)

Λοιπόν σε λίγο θα κρεμάσω το ταμπελάκι. “ΚΛΕΙΣΤΟ ΛΟΓΩ ΔΙΑΚΟΠΩΝ”.

Βέβαια θα ελέγχω από το netbook (Αν δεν το πιάσατε έχω netbook και θα το έχω στη παραλία – για να κάνω καμάκι (μη χ..άσω)) αλλά μάλλον για καμιά δεκαπενταριά μέρες δεν θα με δείτε. Μετά παίρνουμε απολυτήριο (ναι όλοι μαζί – ο “μεγάλος” από το στρατό και εμείς από το .. τρελάδικο) και ακολουθεί μια οικογενειακή εβδομάδα … κάπου. Άρα όλα μαζί μας κάνουν 22 Αυγούστου. Ίσως “χτυπήσω” καμία φορά αλλά μέχρι τότε να περάσετε καλά, να ευχαριστηθείτε κάθε μέρα και με το καλό να ξαναβρεθούμε.

Τη καλημέρα μου.

ΚΛΕΙΣΤΟ ΛΟΓΩ ΔΙΑΚΟΠΩΝ