Εκπαιδευτικά – Page 21

Όταν είσαι πολύ “μικρός”…

Είναι μερικές φορές που αισθάνεσαι εντελώς ανίσχυρος και μικρός για να αντιμετωπίσεις μια κατάσταση. Στο πρόσφατο παρελθόν βρέθηκα σε μια τέτοια κατάσταση όπου το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να περιμένω, ανήμπορος για οτιδήποτε άλλο. Είναι από εκείνες τις φάσεις που καταλαβαίνεις ότι κάποια πράγματα ελέγχονται από άλλους παράγοντες και εσύ δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Είναι μια φοβερή αίσθηση η οποία σε κάνει πραγματικά να αναθεωρείς πολλά πράγματα, κυρίως τις προτεραιότητες σου και τι πραγματικά έχει αξία.

Χθες ξαναβρέθηκα πάλι σε μια κατάσταση που δεν ήξερα τι να κάνω. Θα προσπαθήσω να περιγράψω τις συνθήκες για να μπορέσετε να καταλάβετε τι έγινε.

Στο σχολείο μας όταν χτυπάει το κουδούνι έχουμε “αλλαγή”. Αυτό σημαίνει ότι μετακινούνται πολλοί μαθητές αλλάζοντας αίθουσες και πηγαίνοντας από όροφο σε όροφο. Με δεδομένο ότι το Γυμνάσιο Λύκειο, Ελληνικό Γαλλικό έχει περίπου 1300 παιδιά καταλαβαίνετε ότι υπάρχει πολύς κόσμος που κινείται. Κατεβαίνοντας λοιπόν και εγώ από το 4ο όροφο για ένα μάθημα στο 1ο που είναι τα αμφιθέατρα, οι διάδρομοι ήταν γεμάτοι από παιδιά. Ξαφνικά μπροστά μου στα 10 μέτρα μια κοπελίτσα από το Γαλλικό τομέα (δεν την ήξερα γιατί γνωρίζω όλα τα παιδιά του Ελληνικού τομέα – όχι ότι είχε καμία σημασία ) γέρνει δεξιά, ακουμπάει στο τοίχο και …πέφτει κάτω. Όλοι οι γύρω – πολλοί συμμαθητές της – αμέσως απομακρύνθηκαν (!!!) και κοιτάγανε. Πλησιάζω γρήγορα, έχοντας την αγωνία – ομολογώ – για το τι θα αντιμετωπίσω. Με το που γονατίζω δίπλα της έρχεται και μια φίλη της, απομακρύνω τα μαλιά από το πρόσωπο και – κατά τα φαινόμενα ήταν μια λιποθυμία. Φωνάζω – για να “ξυπνήσουν” και λιγάκι – να φέρουν ένα ποτήρι νερό από τα εργαστήρια και μέχρι να έρθει το παιδί με το νερό η κοπελίτσα είχε συνέλθει αλλά ήταν κατάχλωμη και “αποπροσανατολισμένη”. Της μίλησε λίγο η φίλη της, ήπιε λίγο νερό, έριξε και λίγο στο πρόσωπό της και με τη φίλη της πήγε στο ιατρείο, για να δουν τι γίνεται.

Πιθανότατα να ήταν κάτι με “δίαιτες” και άλλα τέτοια που κάνουν τα παιδιά σε αυτές τις ηλικίες. Αλλά εκείνη τη στιγμή αισθάνθηκα ανήμπορος. Δεν ήξερα τι γίνεται και κυρίως τι να κάνω. Από προσωπική ανησυχία, κυρίως για τα παιδιά μου έχω διαβάσει κάποια βιβλία πρώτων βοηθειών αλλά και πάλι δεν ξέρεις τι γίνεται, και κυρίως πως να αντιδράσεις σε αυτές τις περιπτώσεις. Η αλήθεια είναι ότι και από την μεριά μου δεν το “παρακολούθησα” το θέμα.

Σε αυτές τις περιπτώσεις, που έχουν να κάνουν με την υγεία, αισθάνεσαι ανήμπορος και πολύ μικρός για οτιδήποτε. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να περιμένεις. Από την άλλη μου έκανε εντύπωση η αντίδραση των παιδιών. Από τη μια μεριά μπορώ να καταλάβω την αντίδραση, από φόβο, έκπληξη, αμηχανία… αλλά περίμενα τουλάχιστον οι φίλοι της να είχαν μια πιο άμεση αντίδραση. Δεν ξέρω αν περιμένω πολλά. Πάντως νομίζω ότι ο καθένας θα ήθελε μια άλλη αντίδραση, αν βρισκότανε σε μια τέτοια κατάσταση.

Τη καλησπέρα μου.

Περιήγηση στο παλιό Πανεπιστήμιο.

Περισσότερο είναι μια προσπάθεια να δω αν μπορώ να ανεβάσω βίντεο στο blog. Έτσι διάλεξα ένα βιντεάκι από την τελευταία βόλτα μου στα Γιάννενα. Έχει τραβηχτεί με το κινητό και δεν έχει υποστεί καμία επεξεργασία. Είναι μια περιήγηση στο μεγάλο αμφιθέατρο, τον χώρο των γενικών συνελεύσεων και των αποφάσεων. Δείτε μια φωτογραφία για να καταλάβετε τι εννοώ και μετά δείτε το βιντεάκι.

Έτσι ήταν στις συνελεύσεις όπου μαζευότανε όλο το Πανεπιστήμιο μέσα.

Άλλη μια φωτογραφία όπου φαίνεται άλλη μια άποψη.

Το βιντεάκι είναι λίγο βαρύ. Αν έχεις περάσει πολλές ώρες μέσα σε ένα χώρο, δεν μπορεί παρά να έχει μια διαφορετική αντιμετώπιση από εσένα. Και μάλιστα σε εποχές έντονες που είναι από αυτές που σε σημαδεύουν για μια ζωή, όπως λέμε. Μπορείτε να καταλάβετε τα συναισθήματα όταν βλέπω το χώρο έτσι. Τέλος πάντων. Δείτε το και θα καταλάβετε.

ΤΟ ΕΡΗΜΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ

Καλό βράδυ

Το διαδίκτυο με μπερδεύει.

Έχει γίνει πολύ κουβέντα για την κοινωνική διαδικτύωση (social networking). Έχουν γραφεί πολλά πράματα και έχουν ειπωθεί ακόμα περισσότερα. Δεν αποσκοπώ να γίνω κοινωνικός αναλυτής ή να πω τα φοβερά και τρομερά. Θα περιγράψω απλά εγώ πως το είδα αυτό το φαινόμενο.

Ας ξεκινήσουμε από τα “φόρα”. Είμαι σε πολλά. Τόσο που σε πολλές περιπτώσεις ζορίζομαι να τα παρακολουθήσω. Όμως μέσα από αυτά έχω ωφεληθεί πολλαπλά. Δηλαδή το forum των διδασκόντων Φυσικές Επιστήμες είναι μια μεγάαααααλη παρέα μάχιμων καθηγητών που αγωνιούν καθημερινά για το πως θα κάνουν το μάθημά τους καλύτερο, δημιουργικότερο και πιο ωφέλιμο στους τελικούς δέκτες που είναι οι μαθητές τους. Παρακολουθώντας τις συζητήσεις μόνο όφελος έχεις αλλά και κάτι άλλο πολύ σημαντικό : ελπίδα. Ελπίδα για κάτι καλύτερο στην εκπαίδευση. Οι προβληματισμοί που αναπτύσσονται δείχνουν πως κάποιοι “ψάχνονται” και όταν ψάχνεσαι και δεν εφυσυχάζεις μόνο κέρδος έχεις. Μετά είναι ένα άλλο foroum που παρακολουθώ είναι ένα σχολικό. Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον γιατί από εκεί παίρνω το απαραίτητο feedback από τους μαθητές. Μέσα από τις ερωτήσεις τους βλέπω τι δεν καταλαβαίνουν ή παρερμηνεύουν αλλά και σε ποιο ανοικτά θέματα βλέπω τις αγωνίες τους και τους προβληματισμούς τους. Και όλα αυτά τα θεωρώ σημαντικότατα, γιατί εκτός από τη χημεία, το αντικείμενο μας είναι και οι άνθρωποι. Οι μαθητές μας όχι αν είναι “καλοί” ή “κακοί” μαθητές αλλά οι ανθρωποι που έχουμε μπροστά μας. Και είναι σημαντικό να μην αποκοπούμε από αυτές τις ηλικίες. Δυστυχώς όμως όσο αυξάνεται η “εμπειρία” τόσο αυξάνεται και η απόσταση. Και αυτό δεν πρέπει να γίνεται. Πρέπει να προσπαθούμε όσο γίνεται να παρακολουθούμε τι γίνεται σε αυτές τις ηλικίες.

Τα φόρα έχουν το πλεονέκτημα της “μη προσωπικής” επαφής και κατ’ επέκταση της άνεσης στην έκφραση. Αυτό για τους μαθητές κυρίως είναι σημαντικό. Πολλές φορές δυσκολεύονται να περιγράψουν αυτά που θέλουν γιατί κομπλάρουν ή γιατί εμείς είμαστε προκατειλημμένοι ή πολύ απασχολημένοι για να ακούσουμε. Μέσα από τα φόρα μπορούν να εκφραστούν πιο άνετα και να πουν αυτά που θέλουν.

Όμως από την άλλη τόσο στα “φόρα” όσο και στα chat – στα οποία οι μαθητές επιδίδονται μετά μανίας, έχουν ένα άλλο μειονέκτημα. Λείπει η προσωπική επαφή και επικοινωνία. Λείπουν όλα εκείνα τα “αφανή” χαρακτηριστικά της επικοινωνίας. Έτσι σήμερα μετά από πολύ καιρό βρέθηκα με μια φίλη που τα λέγαμε πολύ συχνά μέσω διαδικτύου αλλά, το πόσα μπορέσαμε να πούμε μέσα στη μιάμιση ώρα που μοιραστήκαμε το καφέ δεν μπορούν να γίνουν μέσα από το διαδίκτυο. Και κυρίως το γέλιο που ρίξαμε και το πόσο καλά περάσαμε – και δεν νομίζω ότι μιλάω μόνο για μένα – δεν μπορούν να γίνουν μέσα από το διαδίκτυο. Νομίζω ότι θα αρχίσω να παίρνω τηλέφωνα και να ξεσηκώσω κόσμο μπας και αρχίσουμε να ξαναβρισκόμαστε και να μιλάμε.

Μια άλλη εφαρμογή είναι αυτό που έγινε με τους φίλους συν-χημικούς. Το ιντερνέτ βοήθησε πολύ στο να βρεθούμε αλλά κυρίως στο να παραμείνουμε σε επαφή. Το φωτογραφικό άλμπουμ που δημιουργήθηκε μας γύρισε όλους πολλά χρόνια πίσω αλλά και πάλι δεν έχουμε μάθει πολλά. Είμαστε “παλιάς κοπής” και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μην είμαστε εξοικειωμένοι με πληκτρολόγια και σχόλια, και ανταλλαγές απόψεων μέσα από τους υπολογιστές. Παρόλα αυτά είμαστε πια μια μεγάλη παρέα και με εξαίρεση 2-3 οι υπόλοιποι επικοινωνούμε άμεσα.

Δεν ξέρω τελικά Η προσωπική επικοινωνία είναι αναντικατάστατη. Το χαμόγελο του συνομιλητή σου – και κάποια χαμόγελα είναι μοναδικά – αλλά και η ελάχιστη αλλαγή στην έκφραση του προσώπου του είναι αναντικατάστατη. Η χροιά στη φωνή αλλά και η αμεσότητα στις απαντήσεις, είναι αναντικατάστατη. Ναι το Ιντερνετ μηδενίζει τις αποστάσεις αλλά ταυτόχρονα χάνεις πολλά. Θα “πάρω” λίγο αλλά σίγουρα θα συνεχίσω να βγαινω, είτε είναι για καφέ στο Παγκράτι, είτε είναι για λιβανέζικο στο Φάληρο.

Τη καλησπέρα μου.

Προς επίδοξους καθηγητές…

Το ερώτημα το βρήκα σε ένα φόρουμ και θεώρησα “υποχρέωση” μου να απαντήσω. Ο λόγος είναι ότι σε πολλές περιπτώσεις έχω την αίσθηση ότι προέρχομαι από άλλο κόσμο ή και από άλλο πλανήτη. Οι προσλαμβάνουσες – και αυτές δεν αφορούν το δικό μου σχολείο αλλά πάρα πολλά σχολεία – λένε ότι οι καινούργιοι καθηγητές τα ξέρουν όλα και έχουν πολύ λίγα να μάθουν. Οι ανταποκρίσεις λένε ότι πολύ συχνά, συνήθως με αφορμές ένα μεταπτυχιακό, ή κάποιο παραπάνω δίπλωμα, αντιμετωπίζουν υποτιμητικά και απαξιωτικά τους παλαιότερους συναδέλφους. Φυσικά και το μεταπτυχιακό σημαίνει παραπάνω δουλειά και περισσότερες γνώσεις αλλά όσον αφορά τη συμπεριφορά μέσα στη τάξη και μέσα στο σύλλογο δεν λέει τίποτα.Όπως δεν λέει τίποτα για την συναδελφική συμπεριφορά και την εμπειρία. Ο δάσκαλος είναι πάντα δάσκαλος και έχει την ανάγκη να προσφέρει. Αν οι νέοι συνάδελφοι το αξιολογήσουν θα έχουν πολλά να πάρουν. Με την απαξιωτική συμπεριφορά όμως σίγουρα δεν θα πάρουν τίποτα.

Προσπάθησα λοιπόν να μαζέψω σε μια λίστα τι πρέπει να έχει ένας καθηγητής. Η πρόθεση είναι στην πρόκληση και όχι στην καθοδήγηση ή χειραγώγηση. Οφείλω να τονίσω ότι προέρχομαι από σχολή η οποία, τότε που σπούδαζα, δεν ήξερε τι σημαίνει διδακτική ή παιδαγωγικά ή ψυχολογία εφήβου ή δεν ξέρω και εγώ τι άλλα. Είχε προσανατολισμό την παραγωγή (βιομηχανία). Ξεκίνησα κολυμπώντας στα βαθιά με ένα δεδομένο : δεν ξέρω τίποτα και θα μάθω. Διάβασα πολλά βιβλία σε πολλά θέματα – όχι μόνο χημεία ή ασκησολόγια. Κάποια κράτησα κάποια απέρριψα. Όμως οι μεγαλύτεροι δάσκαλοι μου πάντα ήταν οι μαθητές μου. Γιατί μέσα από την ανάδραση που καθημερινά μου προσφέρουν με βοηθάνε να εξελίσσομαι. Εικοσιδύο χρόνια δεν έπαψα να μαθαίνω και είμαι ευτυχισμένος για αυτό.

Λοιπόν για να δούμε τι έχει ένας καθηγητής…

Το να είσαι καθηγητής τα έχει όλα.

Στην αρχή έχεις πολύ διάβασμα, για να μπορείς να σταθείς στη τάξη.

Θέλει ψυχολογία να μπορέσεις να καταλάβεις το κοινό απέναντί σου.

Θέλει αυτοπεποίθηση μέσα στη τάξη.

Θέλει έμπρακτα αξιοκρατία και όχι ευνοιοκρατία.

Θέλει αμεσότητα και ειλικρίνεια απέναντι στους μαθητές.

Θέλει αξιοπρέπεια διότι σε αντίθετη περίπτωση γίνεσαι ο περίγελος της τάξης.

Θέλει σεβασμό στις ιδιαιτερότητες του κάθε μαθητή.

Θέλει το σπίτι να είναι μακριά από το σχολείο όσον αφορά τα προβλήματα.

Θέλει “ευήκοον ους” για να αφουγκράζεσαι τη τάξη.

Θέλει αρχικό συμβόλαιο για να ξέρουν όλοι που βρίσκονται το οποίο τηρείται απαρρέκκλιτα.

Τα μαθήματα, τα ιδιαίτερα, θα γίνουν και είναι ένας καλός λόγος – κίνητρο για να διαβάσεις το παραπάνω. Αν πας για την “αρπαχτή” θα αντέξεις 2-3 χρόνια. Αν φτιάξεις τις υποδομές σου θα προχωρήσεις.

Οι διακοπές είναι απαραίτητες – άσχετα το τι λένε οι εκτός – όμως και σε αυτές καλό είναι να ρίχνεις μια ματιά προς τα πίσω (απολογισμός) και μια σκέψη προς τα εμπρός (προγραμματισμός). Είναι καλός χρόνος για δράση – μετά από την απαραίτητη ξεκούραση.

Σου προσφέρει την ικανοποίηση της προσφοράς και το ότι είσαι ένα σκαλί στην πραγματοποίηση των όποιων στόχων των μαθητών σου. Σου δίνει τη δυνατότητα κυρίως μέσα από τη συμπεριφορά σου να αποτελέσεις παράδειγμα για τους μαθητές σου στην μετέπειτα πορεία τους.

Κανένας μας δεν τα είχε όλα αυτά στο ξεκίνημά του. Αν όμως θεωρήσεις ότι είσαι καθηγητής και τα ξέρεις όλα το έχεις χάσει. Κάθε μέρα μαθαίνεις. Ο Σαββόπουλος στο στίχο του : πως να κρυφτείς απ’ τα παιδιά έτσι και αλλιώς τα ξέρουν όλα… νομίζω ότι τα λέει όλα.

Νομίζω ότι τα μάζεψα. Η αληθεια είναι ότι η τάξη είναι αναντικατάστατη, ακόμα και η πιο δύσκολη. Η πρόκληση του να ανταποκριθείς στις απαιτήσεις του μαθήματος είναι δεδομένη.

Αυτάαααα. Ξανακόλλησα πάλιιιι. Λοιπόν τη καλησπέρα μου.

Καλό ξεκίνημα στο σχολείο.

Αύριο όλα τα παιδάκια θα πάνε στο σχολείο. Μικρά μεγάλα το ίδιο. Βέβαια πήγαν και τη Παρασκευή. Αλλά τη Παρασκευή πήγαν για να τους φύγει και η τελευταία ανησυχία.

Ήθελαν να δουν :

1. Ότι το σχολείο είναι ακόμα όρθιο (γμτ ήταν)

2. Ότι όντως ξεκινάνε (γμτ ξεκινάνε)

3. Και ότι θα έχουν βιβλία (γμτ βαριά είναι).

Αφού βεβαιωθήκανε ότι όλα ήταν όπως τα αφήσανε (μερικές φορές ενοχλητικά όπως τα αφήσανε ακριβώς), περάσανε από την αυλή και εκεί ο παπάς της ενορίας φρόντισε να ξεκινήσουν ευλογημένα την νέα σχολική χρονιά και με φώτιση. Επειδή είναι δε και προεκλογική περίοδος, υποθέτω ότι όλοι οι πολιτικοί πήγαν και σε κάποιο σχολείο. Διότι ήθελαν να ευχηθούν καλή σχολική χρονιά στα παιδιά.

Αύριο όμως τα ψέματα τελειώσαν και θα βρεθούν όλα στις τάξεις… για 2-3 ώρες. Και μετά πάλι επιστροφή στο σπίτι και αύριο πάλι έχει ο Θεός.

Εμείς από την άλλη, το μοναδικό σχολείο μάλλον ξεκινήσαμε από την περασμένη Πέμπτη. (Γι’ αυτό με βλέπετε και βγάζω… κακία). Και ξεκινήσαμε με πλήρες πρόγραμμα. Ένα σπέσιαλ εξάωρο για ξεκίνημα και αυτό ήταν μπήκαμε σε σειρά. Βέβαια οι φωνητικές χορδές ήθελαν “στρώσιμο” και έτσι μετά από κάποια ώρα γρατζουνάγανε. Ένας ζεστός απογευματινός καφές τις έφερε στα ίσα τους. Η Παρασκευή ήταν το κάτι άλλο. Ένα τρίωρο και … βουρ για Γιάννενα. Τα υπόλοιπα τα ξέρετε.

Φυσικά και είχαμε τις παιδικές ασθένειες στο πρόγραμμα και φυσικά την προηγούμενη εβδομάδα πέρασα αξέχαστα βγάζοντας κάθε μέρα και 1-2 καινούργια προγράμματα. Όλο και κάτι ξέφευγε και άντε πάλι από την αρχή. Τη Πέμπτη τέλειωσε επιτέλους και έχουμε πρόγραμμα.

Έχω μόλις 90 καινούργιους μαθητές να μάθω και στο σύνολο φτάνουν τους 170 (ζωή να ‘χουν). Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί οι κατάλογοι έχουν 80 φύλλα. Πάντα κάποιοι μου περισσεύουν. Κανείς δεν σκέφτεται εμάς τους “φτωχούς χημικούς” που έχουμε πολλά τμήματα. Που να χωρέσουν όλοι σε ένα κατάλογο. (Βλέπεις Γιώργο ότι ο ένας μαθητής στη τάξη τελικά λύνει κάποια προβλήματα 🙂 )

Όλη τη προηγούμενη εβδομάδα ανέβαζα φωτογραφίες από τα Γιάννενα και επιτέλους σταμάτησα – δεν τελείωσα – για να μπορέσω να φτιάξω επιτέλους τους καταλόγους και τα χαρτιά για το σχολείο.

Προβληματίζομαι πολύ για τη γρίπη. Η αλήθεια είναι ότι σε δύσκολους καιρούς κάποιοι πάνε καλά. Απολυμαντικά μαντηλάκια, υγρά καθαρισμού, λοσιόν αλκοολούχες και όλο το πακέτο. Δεν μιλάμε για τις φαρμακοβιομηχανίες. Για αυτές τα είπαμε. Απλά προβληματίζομαι με το πως θα λειτουργήσει ένα σχολείο όταν αρρωστήσει ο πρώτος μαθητής. Θα έρθουν οι άλλοι. Πολύ φοβάμαι πως θα έχουμε πολλές απολυμάνσεις και πολλά κενά. Πάρα πολλά κενά. Μα πάρα πολλά κενά. Εγώ τους προετοίμασα.

– Καλημέρα…(είπα την πρώτη μέρα). Καλή χρονιά… Ξεκουραστήκατε;

-Ναιιιιιι!!!!!

-Ωραία γιατί τώρα έχει τρέξιμο… (και τους εξήγησα πως και γιατί…Έχοντας μιλήσει με το γιατρό μου δεν μου φέρανε αντιρρήσεις… αλλά ο καιρός θα δείξει).

Μετά είναι το Πάσχα. Πολύ νωρίς φέτος. Πάρα πολύ νωρίς. Μόλις θα χωνέψουμε το μπακαλιάρο της 25ης Μαρτίου θα πρέπει να φροντίσουμε για τα κοψίδια του Πάσχα (4 Απριλίου γαρ). Μετά το Πάσχα θα έχουμε κάθε μέρα διαφορετικό ακροατήριο. Άντε να αγιάσεις έτσι….

Πω πω τι με έχει πιάσει σήμερα. Πολύ γκρίνια βγάζω. Πρώτη φορά ξανασυμβαίνει στην αρχή του χρόνου. Καλά εντάξει σταματάω. Σας μαύρισα.

Καλό ξεκίνημα λοιπόν σε όλους. Δημιουργικό, αποτελεσματικό, με αξιοπρέπεια, ικανοποίηση και υγεία.

Τη καλησπέρα μου.

Η αγχολυτική επίδραση του blogging.

Σήμερα μπήκαμε στη τάξη για το νέο χρόνο. Ακολουθώντας το Γαλλικό μοντέλο ξεκινήσαμε τα μαθήματα όπως προβλέπεται στις 3 του Σεπτέμβρη. Η αλήθεια είναι ότι μου έπεσε κάπως βαρύ. Δηλαδή για να γίνω σαφής δεν μου έπεσε βαρύ το ότι γύρισα στη δουλειά. Βλέπετε τη βρίσκω με τη δουλειά μου. Έπεση βαρύ στη φωνή μου. Μετά από δύο μήνες νορμάλ χρήσης της φωνής βρέθηκα σε τάξη και μιλούσα συνέχεια μόλις για 6 ώρες. Το αποτέλεσμα είναι ότι μάλλον αύριο μόνο θα γράφω. Αν δεν το προσέξω θα πάω στη συγκέντρωση των χημικών και θα χρησιμοποιώ νοηματική μόνο (body talk !!! !) )

Γυρνώντας σήμερα στο σπίτι δεν είχα διάθεση για τίποτα. Το μόνο που ήθελα ήταν να γράψω δυο λόγια εδώ …έτσι να ξελαμπικάρω. Ας δούμε λίγο τη σημερινή μέρα.

Μπήκα στη τάξη που είμαι υπεύθυνος του τμήματος. Επί δύο ώρες ενημέρωσα τους μαθητές για το το πρέπει να προσέχουν και τι πρέπει να κάνουν. Επειδή το τμήμα είναι ένα τμήμα της δευτέρας λυκείου, είχαν τη περυσινή εμπειρία οπότε κάποια πράγματα ήταν γνωστά. Από την άλλη είχαμε νέα πράγματα όπως τη γρίπη. Είπαμε τα βασικά πάνω στο θέμα της υγιεινής και πρόληψης. Μετά πήγαμε για τον Αγιασμό και στη συνέχεια είχαμε περίπου μισή ώρα διάλειμμα. Εκεί είδαμε τους περυσινούς απόφοιτους που εθιμικά πλέον έρχονται κάθε χρόνο και μας βλέπουν. Τους συγχαρήκαμε για τις επιτυχίες τους αλλά ήρθαν και ακόμα παλαιότεροι απόφοιτοι ακόμα και από το 2005.

Η αλήθεια είναι ότι όταν έρχονται έτσι παλιοί μαθητές και τα λέμε έτσι σαν φίλοι πια, χωρίς την ένταση των σχολικών ημερών αλλά μέσα από το φίλτρο του χρόνου είναι μια πολύτιμη εμπειρία. Γιατί πάρα πολλές φορές έχω προβληματιστεί…Τι είναι τελικά αυτό που μένει μετά από το σχολείο. Δηλαδή για το αντικείμενό μου δηλαδή, τη χημεία, τι είναι αυτό που μένει. Σας πληροφορώ ότι αυτό που μένει δεν έχει καμία σχέση με τη χημεία. Αυτό που μένει έχει να κάνει με τον άνθρωπο, τη συμπεριφορά και τον τρόπο που αντιμετωπίζει τους μαθητές μέσα στη τάξη. Τη χημεία την “χρησιμοποιήσανε” όσο χρειαζότανε για να πετύχουν το στόχο τους που ήταν η εισαγωγή σε μια σχολή. Μετά έμεινε η εικόνα του χημικού. Μου το είπε παλιότερα μια μαθήτρια απόφοιτος του 1992 (στα 35 της περίπου σήμερα).

-Ξέρετε τη θυμάμαι από το μάθημα της Χημείας στο σχολείο;

– Ακούω.

– Το παράδειγμα με τον Αστερίξ για την Ώσμωση με της φράουλες και το μαγικό φίλτρο.

Καλά μόνο αυτό… Και ήταν και πρώτη δέσμη… Αρχιτεκτόνισσα.

Έτσι και σήμερα οι κοπελλιές που ήρθαν μίλησαν απλά και ειλικρινά, χωρίς να έχουν ενδοιασμούς και μου έδωσαν πληροφορίες για τως πως βλέπουν οι μαθητές τα πράγματα. Πληροφορίες πολύτιμες. Πληροφορίες που είναι απαραίτητες για να μπορέσω να καταλάβω.Να μπορέσω να καταλάβω τους ανθρώπους που έχω απέναντί μου και όχι τους μαθητές. Τη χημεία “τη ξέρω” – ας πούμε (είναι μεγάλη κουβέντα αυτό) αλλά τους ανθρώπους που έχω απέναντί μου δεν προλαβαίνω να τους μάθω. Το μόνο που μαθαίνω είναι αν ξέρουν η όχι χημεία. Αν φτάσει εκείνη η μέρα που δεν θα μπορώ πλέον να καταλάβω τι σκέφτεται και τι αισθάνεται ο μαθητής … θα γίνω κασετόφωνο. Θα λέω το μάθημά μου και μετά … θα αλλάζω κασέτα για το επόμενο τμήμα. Κατάντια το βλέπω. Πάντα ζητάω το feedback. Πολύ μα κατηγόρησαν για ανασφάλεια. Βλέπετε ποτέ δεν αισθάνθηκα ότι η Χημεία μετά το Λαβουαζιέ περίμενε εμένα για να προχωρήσει. Ούτε θεωρώ ότι αν δεν ήμουν εγώ, το σχολείο θα έκλεινε.Αλλά θεωρώ ότι σε κάθε παιδί αφήνω ένα ίχνος που τελικά όπως έλεγα… δεν αλλάζουν πεζοδρόμιο όταν με βλέπουν ή πιο σωστά αλλάζουν πεζοδρόμιο γιατί θέλουν να έρθουν από το δικό μου πεζοδρόμιο. Και αυτό είναι το καλύτερο. Ευχαριστώ Ειρήνη και Κατερίνα που μου δώσατε την ευκαιρία να μπορέσω να καταλάβω και φυσικά επιφυλάσσομαι να τελειώσουμε εκείνο το καφέ που δεν προλάβαμε να τελειώσουμε στο σχολικό διάλειμμα.

Και μετά από αυτό το διάλειμμα έκανα άλλες δυο ώρες μάθημα και τώρα…δεν μιλάω μπας και αντέξω αύριο να βγάλω το τρίωρο… γιατί…

ΕΧΟΥΜΕ REUNION στα Γιάννενα οι Χημικοί του 1979 και φυσικά δεν επιτρέπεται να πάω και να μη μιλάω… Πως θα κουτσομπολέψω. Φυσικά και θα έχω υλικό. Αλλά για τρεις μέρες θα είμαι…αλλού. Κυριολεκτικά.

Τη καλησπέρα μου. Ηδη είμαι καλύτερα και θα φτιάξω τη βαλίτσα μου.

Σήμερα βγήκαν οι βάσεις…

… και αυτό σημαίνει πολλά. Πολλά όνειρα αρχίζουν να αχνοφαίνονται σαν πραγματικότητα. Άλλα όνειρα χάθηκαν και έφυγαν ή πολύ μακριά ή πήραν “αναβολή ” ενός έτους. Άλλα όνειρα άλλαξαν πορεία και “ξενιτεύτηκαν”. Όλα είναι μέσα στο πρόγραμμα. Τι είναι καλό και τι όχι κανείς δεν το ξέρει. Ποια σχολή είναι καλή και ποια όχι και αυτό κανείς δεν το ξέρει. Και ποιο θα είναι το επαγγελματικό μέλλον… σήμερα είναι αυτό αλλά αύριο… κανείς δεν το ξέρει.

Είναι περίεργος καιρός. Καιρός απολογισμού, αποφάσεων, ανησυχιών…προγραμματισμού, ονείρων, κλάματος, εξόδων… και δεν ξέρω και εγώ τι άλλος καιρός είναι.

Είναι περίεργος καιρός με πολλές εναλλαγές και πολλά ανατροπές. Οι μαθητές που μπήκαν φέτος θα βγούνε σε 4, 5 ή 6 χρόνια σε μια αγορά εργασίας… που κανείς δεν ξέρει πως θα είναι. Θα έχει ανακάμψει η οικονομία; Θα υπάρχουν θέσεις εργασίας; Τι θα θέλει η αγορά εργασίας; Ερωτήσεις που τώρα φαίνονται τόσο απόμακρες και … άσχετες αλλά τελικά είναι τόσο κοντά και τόσο σχετικές.

Σήμερα βγήκαν οι βάσεις. Συγχαρητήρια λοιπόν σε όλα τα παιδιά που διαγωνίσθηκαν φέτος. Ένα μπράβο παραπάνω σε όσους πέτυχαν το στόχο τους. Αλλά και σε όσους δε πέτυχαν το στόχο τους πάλι μπράβο, γιατί μέσα από αυτη την εμπειρία θα μπορέσουν να σταθμίσουν καλύτερα τι δεν πήγε καλά ή τι μπορεί να πάει καλύτερα.

Η ζωή είναι γεμάτη από δοκιμασίες και μέσα από αυτές όλοι μαθαίνουμε.

Τη καλησπέρα μου.

ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ : Οι φωτιές έσβησαν, τα αποτελέσματα βγήκαν τι μένει λοιπόν; Η Κεφαλλονιάααααα Υπομονή λοιπόν μέχρι την επόμενη εγγραφή.

Έχω μερικές απορίες.

Είναι μερικά πράγματα που δεν τα καταλαβαίνω και θα τα γράψω εδώ, μπας και τα καταλάβει κανείς και μου λύσει καμία απορία.

Κάθε πρωί που κατεβαίνω στο κέντρο με το μηχανάκι, παρατηρώ σε ένα δρόμο στο Παγκράτι ένα κάδο απορριμάτων μέσα στη μέση του δρόμου. Τη πρώτη φορά πρόλαβα να δω μόνο το κάδο, την επόμενη μέρα όμως κοίταξα “παραμέσα” και είδα ένα φορτηγό να έχει κλείσει το δρόμο και να ξεφορτώνει σε ένα σουπερμάρκετ. Θα μου πείτε τη δουλειά τους κάνουν. Από μια μεριά εντάξει αλλά από την άλλη τι φταίω εγώ, που επίσης πάω στη δουλειά μου, να βρίσκομαι αντιμέτωπος με το κάδο στη μέση του δρόμου; Και γιατί να ψάχνω για εναλλακτική διαδρομή. Δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει αλλά νομίζω ότι ο δρόμος πρέπει να μένει ανοικτός. Ας μου απαντήσει κάποιος.

Άλλο τώρα. Σήμερα ήμουν στον περιφερειακό, στο ύψος της Καισαριανής. Ένας τύπος λοιπόν με ένα σκούτερ – χωρίς κράνος είχε καμπουριάσει πάνω από το τιμόνι, πήγαινε με 40 έχοντας σχηματίσει μια τεράστια ουρά πίσω του. Όταν πήγα να τον προσπεράσω είδα ότι οδηγούσε με το ένα χέρι (δεξί που έχει γκάζι και μπροστινό φρένο μόνο) ενώ με το αριστερό μιλούσε στο κινητό. Αν για οποιοδήποτε λόγο έπρεπε να φρενάρει είχε απλωθεί και ξαπλωθεί στην άσφαλτο. Και καλά αν έπρεπε να απαντήσει γιατί δεν έκανε δεξιά να ανέβει στο δρόμο – πεζοδρόμιο που έχει δεξιά να μιλήσει με την ησυχία του και κυρίως την ασφάλεια του. Και αν κάποιος τον πλησίαζε λίγο παραπάνω ή τρόμαζε ή έπεφτε σε μια από – τις εξαιρετικά σπάνιες πρέπει να το πω – λακκούβες που έχουν οι δρόμοι και τον χτυπούσε το αυτοκίνητο που ακολουθούσε τότε τι έφταιγε ο άτυχος που ακολουθούσε να τραβιέται για την μ@…κία του “σκουτεράκια”. ( Και εγώ σκούτερ οδηγάω αλλά δεν απαντάω στο κινητό. Όποιος θέλει ας ξαναπάρει.) Ας μου απαντήσει κάποιος.

Το καλύτερο το άφησα για το τέλος. Η περίφημη γρίπη που ξεκίνησε από γρίπη των γουρουνιών, αλλά επειδή τα συμπαθή τετράποδα μέσω των φορέων των χοιροτρόφων εξέφρασαν τις αντιρρήσεις τους για το όνομα, μετονομάστηκε σε Η1Ν1.

Γιατί κανείς δεν θυμάται τα περίφημα εμβόλια που κατά καιρούς έχουν εξαγγελθεί ότι δίνουν ελπίδα σε πάρα πολύ κόσμο για δύσκολες ασθένειες θα κυκλοφορήσουν όλα μετά από 5 με 10 χρόνια από την εξαγγελία, ενώ τους φαίνεται λογικό το εμβόλιο της γρίπης να βγει σε ένα εξάμηνο;
Γιατί ενώ τα ερευνητικά εργαστήρια θέλουν να κάνουν κλινικές έρευνες … στις οδοντόπαστες (για να δείξουν ότι είναι καλές και δεν χαλάνε τα δόντια), για το εμβόλιο αυτό οι έρευνες γίνονται με συνοπτικές διαδικασίες; (Από όσο μπορούμε φυσικά εμείς να γνωρίζουμε ότι γίνονται κλινικές έρευνες και κατά πόσο γίνονται).
Γιατί ενώ κάθε χρόνο πεθαίνουν 5000 άνθρωποι (έκανα λάθος τα νούμερα είναι πολύ μεγαλύτερα 250.000-500.000 άτομα το χρόνο – όπως φαίνεται από το σύνδεσμο – (ευχαριστώ Μαριάννα για την πληροφορία)) από τη κοινή γρίπη και όλοι λένε ότι ο ιός κάθε χρόνο είναι διαφορετικός και δεν πιάνουν τα αντιβιοτικά – “άρα μη τα παίρνετε και περιμένετε να σας περάσει” – τώρα με 500 νεκρούς μιλάνε για πανδημία (όχι ότι είναι λίγοι αλλά να το βάλω σε μια κυνική βάση… για να μη ξεχνιόμαστε “ένα καλοκαίρι στους Ελληνικούς δρόμους είναι”. Χοντρό; Ίσως.) και το αντιβιοτικό ΤΑΜΙΦΛΟΥ πουλιέται σαν καραμέλα. (Και το τελευταίο για την σύγκριση των θυμάτων ακούγεται μόνο τελευταία.)
Τι θα γίνει στο πρώτο σχολείο που θα εμφανιστεί η γρίπη; (αυτό είναι απορία της φίλης μου της Έφης). Μήπως παρατηρήσατε τι έγινε στο Γαλλικό θερινό σχολείο; Μπορείτε να αναπλάσετε μια παρόμοια εικόνα σε ένα ελληνικό σχολείο; Μήπως μπορείτε να σκεφτείτε πόσα παιδιά θα πάνε για μάθημα, την επόμενη μέρα μόλις μαθευτεί ότι υπάρχει ασθενής; Και καλά εντάξει είμαστε σε μια “ευπαθή ομάδα” μια και μαζευόμαστε πολλοί σε μια αίθουσα.
Αλλά τις παρενέργειες του εμβολίου τις ξέρουμε; Και αν – από όσο θυμάμαι ότι γίνονται τα εμβόλια με “εξασθενημένο” στέλεχος του ιού που ενεργοποιεί τον οργανισμό και παράγει αντισώματα, ώστε αν τελικά προσβληθεί από κανονικό ιό να μπορεί να τον αντιμετωπίσει – αν λοιπόν το στέλεχος αυτό βρεθεί σε ένα ήδη εξαντλημένο οργανισμό και αρρωστήσει αυτός; (Δεν ξέρω, γιατρός δεν είμαι αλλά έχω μερικές απορίες).
Γιατί αισθάνομαι σαν πειραματόζωο; Συμμετέχω επί 15 χρόνια στο πείραμα με τα κινητά – σαν πειραματόΖΩΟ εννοείται αλλά εδώ θα με “μπολιάσουν” κιόλας. Πρέπει να ξαναγίνω πειραματόζωο;
Και αν αρνηθώ να εμβολιαστώ, γιατί δεν είμαι σίγουρος για την ασφάλεια του εμβολίου, τι θα είμαι; Εχθρός της κοινωνίας; Ανεύθυνος; Υπεύθυνος για τυχόν ασθένεια κάποιου του περιβάλλοντός μου που “μάζεψε” τον ιό δεν ξέρω από που;
Και τα παιδιά μου (τα φυσικά μου παιδιά αλλά και οι μαθητές μου) τι θα κάνουν όταν έρθουν στο σχολείο οι βεβαιώσεις ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο και πως θα γίνει για τα εμβόλια;

Και ένα ακόμα καλό … Ακούστηκε ότι θα χρησιμοποιηθεί στην ανάγκη η εκπαίδευση από απόσταση(!!!!).

Πως θα γίνει αυτό; Με τι υποδομές; Και ποιοι θα το κάνουν; Και τι ακριβώς θα κάνουν;

Και το ακούσαμε όλοι και ησυχάσαμε ότι έχουμε και εναλλακτικές λύσεις, αν ζορίσουν τα πράγματα. Όμως δεν βλέπουμε τι πραγματικά έχουμε χάσει. Την ικανότητά μας να σκεπτόμαστε. Την ικανότητά μας να κρίνουμε. Δεχόμαστε ότι μας σερβίρουν σαν δεδομένο και δεν σκεφτόμαστε το απλό : Τι… είπε τώρα; Και αυτό που είπε τι σημαίνει; Ας μου το ερμηνεύσει κάποιος. Ας μου απαντήσει κάποιος.

Δεν περιμένω πολλά όμως ήθελα να τα γράψω για να υπάρχουν κάπου. Το πρόβλημα των ημερών είναι αν θα κάνουμε εκλογές ή όχι και πότε, και ποιοι έπλυναν τα πόδια τους που, και ο Μήτσος είναι με τη Καίτη η όχι. Χ…στήκαμε. Καμιά απάντηση μπορεί να μου δώσει κάποιος; Και να σκεφτεί κανείς ότι είμαστε…

ΚΛΕΙΣΤΟ ΛΟΓΩ ΔΙΑΚΟΠΩΝ

Ε ρε γέλια όταν ανοίξει το μαγαζί. Τη καλημέρα μου (όσο μπορώ να το λέω ακόμα).

Η μορφή των πραγμάτων που θα έρθουν. Μέρος 3 (και τελευταίο)

Για να κλείσει ο κύκλος που από αλλού ξεκίνησε και αλλού κατάληξε – αλλά δεν πειράζει – να πούμε τις αντιδράσεις που αντιλήφθηκα από τους συναδέλφους. Δεν θα σχολιάσω αλλά πραγματικά θα ήθελα αν κάποιος έχει κάτι να σχολιάσει, ας το κάνει για να δούμε και απόψεις άλλων.

Ας ξεκινήσουμε λίγο με μια εισαγωγή και μια μικρή ιστορική αναδρομή, όπως συνηθίζω άλλωστε.

Σήμερα βρέθηκα μετά από περίπου 20 χρόνια με ένα φίλο και συνάδελφο χημικό από τα Γιάννενα που ζει μόνιμα πλέον στην Νέα Υόρκη. Ανάμεσα στα “άπειρα” που προλάβαμε να πούμε ακούστηκε μια φράση που τη μεταφέρω. “Όταν μια εταιρεία πουλάει συνέχεια το ίδιο προϊόν και δεν εξελίσσεται τότε είναι καταδικασμένη να πεθάνει. Πρέπει να εξελίσσει νέα προϊόντα και να εξελίσσεται.” Σταματάω εδώ και δεν συνεχίζω. Οι παραλληλισμοί είναι εύκολο να γίνουν.

Και πάμε στην ιστορική αναδρομή όπου πέρυσι συνάδελφος ξεκίνησε μια αρχική πρώτη προσπάθεια με την Α’ γυμνασίου. Οι συνάδελφοί του τον κατηγόρησαν ότι άνοιξε “δουλειές” και ότι έπρεπε να συνεννοηθεί και άλλα τέτοια.

Και φέτος έγινε ανοικτή πρόσκληση για όποιον ήθελε να συμμετάσχει στο πρόγραμμα. Όταν λοιπόν αποφάσισα να πάρω μέρος το ανακοίνωσα στους συναδέλφους του κλάδου, ενημερωτικά, και τους είπα τι θέλω να κάνω (όπως διαβάσατε στο 2 μέρος). Άκουσα τις εξής ερωτήσεις.

– Τώρα εσύ γιατί το κάνεις αυτό;

– Δηλαδή του χρόνου θα είναι για όλους μας;

Η πρόσκληση έγινε αφού παρουσιάστηκε η πλατφόρμα σε όλους τους συναδέλφους και έγινε μια μικρή επίδειξη των δυνατοτήτων της. Οι ερωτήσεις που παρουσιάστηκαν ήταν αυτές των πολλαπλών επιλογών.

Τα σχόλια μετά.

– Καλά ερωτήσεις είναι αυτές. Εγώ θέλω γραμματικούς τύπους, συντακτικό.

– Εγώ έχω κάνει δουλειά πολλά χρόνια και τώρα θα το ανεβάσω στο διαδίκτυο;

– Εγώ δεν ξέρω από υπολογιστή. Πως θα κάτσω να γράψω όλα αυτά.

– Η δουλειά που θα κάνω εγώ θα την χρησιμοποιούν και άλλοι;

– Θα πρέπει αν είμαι συνέχεια στον υπολογιστή;

-Και γιατί να το κάνω αυτό;

-Πως θα πληρωθώ για αυτή τη δουλειά.

Δεν μπορώ να θυμηθώ άλλα Κάποιες απορίες είναι σίγουρα εύλογες. Αλλά νομίζω δεν υπάρχει άσπρο μαύρο αλλά και πολλοί τόνοι γκρίζου ανάμεσα.

Προχθές που συζητούσαμε στη βάρδια στο σχολείο, είπα μέσα στη κουβέντα ότι έχω πολύ διάβασμα γιατί πρέπει να προετοιμάσω αυτό το πρόγραμμα (project). Εκεί λοιπόν συνάδελφος νέος (2 ετών) μου λέει, “Αυτό δεν είναι εντατικοποίηση;” Το σκέφτηκα λίγο και τον ρώτησα αν αυτός διαβάζει για το μάθημα ή για να φτιάξει σημειώσεις πριν μπει στη τάξη; Άρα δεν δουλεύει στο σπίτι…; Δεν πήρα καμία απάντηση.

Είναι μπλεγμένα όλα αυτά γιατί είναι καινούργια πράγματα. Όπως είπα και τα δικά μου βήματα θα είναι πολύ προσεκτικά και μετρημένα. Αλλά νομίζω ότι η άρνηση ή και ο μηδενισμός της προσπάθειας σίγουρα δεν είναι λύση. Μήπως το “εμπόρευμά” μας πάλιωσε; Για θυμηθείτε γκραβούρες και σχέδια από τις τάξεις και την εκπαίδευση τον προηγούμενο αιώνα – η και πιο πριν – και αν σας θυμίζει κάτι από τις σημερινές αίθουσες… αυτό είναι κακό.

Η εικόνα των πραγμάτων που θα έρθει εδώ… είναι άγνωστη όπως και άγνωστο είναι το αποτέλεσμα. Άρα κάθε πρόβλεψη δεκτή και πιθανή.

Λοιπόν με λένε Μανώλη με πολύ καλοκαιρινή διάθεση και μόλις τελείωσα … τη γκρίνια μου.

Τη καλησπέρα μου… σε όσους είναι ακόμα εδώ και όχι μόνο. (επτά και σήμερα…)

Η μορφή των πραγμάτων που θα έρθει. Μέρος 2ο.

Η εγγραφή αυτή γίνεται σε “λάθος μέρος”. Κανονικά θα έπρεπε να γίνει εδώ που έχει ανάψει η κουβέντα για τις νέες τεχνολογίες και την εκπαίδευση. Όπως συνήθως θα κάνω μια μικρή αναδρομή και μια εκτίμηση των πραγμάτων που θα έρθουν.

Όλα ξεκίνησαν το 1986 όπου τελειώνοντας τον στρατό ξεκίνησα τα μαθήματα από τα φροντιστήρια. Η αγωνία μου και η ανησυχία μου ήταν μη τύχει και με πιάσουν “αδιάβαστο” και διάβαζα ό,τι κυκλοφορούσε τότε και έλυνα ό,τι άσκηση είχαν. Και ήταν καλό, γιατί με αυτό το τρόπο μπόρεσα να φτάσω σε ένα επίπεδο μέσα σε λίγα χρόνια χωρίς να φοβάμαι τις ερωτήσεις των παιδιών στη τάξη ή την άγνωστη και δύσκολη άσκηση που έβαλε ο Χ ή Ψ καθηγητής. (άλλες εποχές τότε και άλλος ο ρόλος του φροντιστηρίου). Θυμάμαι αξέχαστα ότι διάβαζα καθημερινά 5-6 ώρες για το μάθημα της ημέρας. Έφτιαξα σημειώσεις και επειδή την είχα ψυλιαστεί τη δουλειά αγόρασα τον πρώτο μου υπολογιστή (PC έτσι; Το 1986 και μου κόστισε το 1986… 126.000 δρχ. Όσοι έχουν εμπειρία της εποχής μπορούν να αντιληφθούν το κόστος – Ενδεικτικά ο πρωτοδιόριστος σε τράπεζα έπαιρνε τότε 32.000 δρχ). Και ενώ όλοι περνούσαν τις σημειώσεις σε γραφομηχανή εγώ χρησιμοποιούσα τον υπολογιστή… σαν γραφομηχανή.

Πέρασε ο καιρός και 23 χρόνια μετά ακόμα γράφω τις σημειώσεις μου στον υπολογιστή.

Πέρυσι όμως ξεκίνησα να κάνω μια προσπάθεια να βγάλω τις σημειώσεις αυτές στο διαδίκτυο και ταυτόχρονα να φτιάξω μια ιστοσελίδα για την πρώτη Λυκείου στην Χημεία φυσικά. Η προσπάθεια πήγε καλά και η αλληλεπίδραση ήταν καλή με τα παιδιά. αλλά η όλη προσπάθεια ήταν “στατική”. Δηλαδή οι μαθητές δεν μπορύσαν να σχολιάσουν ή να γράψουν. Θα μπορούσαν βέβαια αν τους έδινα το αντίστοιχο δικαίωμα, αλλά για πτώτη προσπάθεια ήμουν πολύ επιφυλακτικός γιατί και εγώ έψαχνα το δρόμο μου.

Και μετά από μια συζήτηση με τον Γιώργο μου μίλησε για το MOODLE που είχα διαβάσει και μου είχε προκαλέσει το ενδιαφέρον. Έκατσα λοιπόν βρήκα βιβλία, άρθρα και… και … και… διάβασα. Ακόμα έχω την αίσθηση ότι δεν ξέρω τίποτα γιατί δεν έχω φτιάξει τίποτα. Όμως είμαι λίγο “πρωτόγονος”. Θέλω να το σκεφτώ σε χαρτί και να το σχεδιάσω. Να δω τα βιβλία τα σχολικά και να δω ποια κομμάτια πρέπει να δουλέψω. Έφτασα όμως σε κάποια συμπεράσματα και ευτυχώς βρήκα πρόσφορο έδαφος από το σχολείο. Έτσι για φέτος θα ξαναδουλέψω με την πρώτη Λυκείου αλλά σε περιβάλλον MOODLE και θα εγγραφούν όλοι οι μαθητές. Ρωτώντας πέρυσι οι περισσότεροι μαθητές είχαν ευρυζωνικές αλλά μερικοί δεν έχουν ελευθερία χρήσης από τους γονείς τους.

Τι έχω σκοπό να κάνω και κυρίως γιατί, γιατί νομίζω ότι αυτό είναι το περισσότερο συνηθισμένο ερώτημα.

Θα κάνω ένα FORUM. Όλοι οι μαθητές θα μπορούν να γράφουν τις απορίες τους και εγώ δεσμεύομαι ότι πριν μπω στην τάξη θα ενημερώνομαι. Αλλά θα υπάρχει καταληκτική ώρα.Δηλαδή την προηγούμενη μέρα πριν την διδασκαλία μέχρι τις 10 το βράδυ θα ενημερώνομαι για ό,τι απορίες έχουν καταχωρηθεί. Αυτό για να μη δημιουργηθεί θέμα του τύπου μα έβαλα ερώτηση στις 2 μμ (μετά μεσονύκτιο) γιατί δεν την είδατε (!!!). Εγώ δεν πρόκειται να απαντήσω γραπτά στο FORUM αλλά αν κάποιος άλλος μαθητής θέλει να απαντήσει σε κάποιο συμμαθητή. Έτσι δίνεται μια ανατροφοδότηση από τους μαθητές όταν έχουν διαβάσει στο σπίτι το μάθημα. Και οι μαθητές – οι οποίοι έχουν μια πολύ μεγαλύτερη εξοικείωση με τα FORUMS πολύ σύντομα θα αισθάνονται σαν το σπίτι τους.

Θα κάνω τρία διαγωνίσματα για λύση στο διαδίκτυο με αυτόματη διόρθωση και βαθμολόγηση. Το κίνητρο για τους μαθητές θα είναι η εξοικείωση με το θέμα του διαγωνίσματος και όσοι ασχοληθούν θα μετρήσει μόνο θετικά. Από την άλλη ακόμα δεν έχω βρειμια ικανοποιητική λύση για αυτούς που δεν θα μπουν να το δουλέψουν. Εννοείται ότι θα υπάρχει και παραδοσιακό διαγώνισμα εντός τάξης, για όλους.

Θα κάνω ένα λεξικό, το οποίο θα συγγράψουν οι ίδιοι οι μαθητές. Όλοι οι όροι του μαθήματος θα καταχωρούνται από τους μαθητές και ταυτόχρονα και ελέγχονται από τους ίδιους με μια κλίμακα αξιολόγησης. Έτσι θα φτιάξουν κάτι δικό τους που θα μείνει για τους επόμενους.

Θα ανεβάσω παλιά θέματα σαν βιβλιοθήκη ή βάση δεδομένων για να μπορούν οι μαθητές να ενημερώνονται για την μορφή των θεμάτων και να κάνουν εξάσκηση αν θέλουν.

Το τελευταίο είναι ένα chat. Για αυτό ιδέα είναι πάλι του Γιώργου. Θα το εφαρμόσω και εγώ πριν το διαγώνισμα και σε προκαθορισμένη μέρα και ώρα. Γιατί; Μιλάνε πολύ καλύτερα οι μαθητές όταν δεν έχουν τον καθηγητή απέναντι, και να αισθάνονται ότι υπόκεινται σε άμεση κριτική. Όλο το τμήμα θα γίνει μια παρέα και θα συζητάνε για το μάθημα από όπου και αν βρίσκονται. Εννοείται ότι εδώ πρέπει να μπουν κάποιοι κανόνες για τον τρόπο που θα στηθεί και πρέπει επίσης να είμαστε πολύ αυστηροί στο ραντεβού.

Θεωρώ ότι είναι λίγα αλλά προχωράω με μετρημένα βήματα γιατί δεν ξέρω πως θα το αντιμετωπίσω. Όταν μπουν οι πρώτες βάσεις και στηθούν οι πρώτες υποδομές μετά θα μπορέσω να περάσω σε WiKi ή μάθημα ή να ανεβάσω προγράμματα και applets. Αυτά δεν ξέρω καν πως είναι και που τα βρίσκω. Έτσι σιγά σιγά θα μάθω και εγώ πως γίνονται τα πράγματα και σιγά σιγά θα μπορέσουν και οι μαθητές να εξοικειωθούν με τις λειτουργίες.

Έγραψα τελικά πολλά. Και πάλι δεν είμαι σίγουρος ότι έδωσα την εικόνα των πραγμάτων που θα έρθουν. Σίγουρα όμως μέσα στη χρονιά που θα έρθει θα σας μεταφέρω τις εμπειρίες μου από τα βήματα αυτά.

Θα ακολουθήσει τελικά και τρίτο μέρος όπου θα μεταφέρω την εικόνα των πραγμάτων που θα έρθουν από το πως αντέδρασαν οι συνάδελφοι. Έχει ενδιαφέρον. Αύριο όμως … (η συνέχεια όπως λέγανε σε κάποια σήριαλ!!!)

Τη καλησπέρα μου.