Featured Posts

  • Prev
  • Next

Μα καλά δεν βαριέσαι στη τάξη;

Posted on : 04-08-2013 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Εκπαιδευτικά, Μνήμες

0

Είμαστε στο 1986. μόλις έχω τελειώσει το στρατιωτικό, 23 μήνες γεμάτους, και ξεκινάω την επαγγελματική μου σταδιοδρομία…

Όταν πέρασα το 1979 στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων χημικός, είχα ξεκαθαρίσει ότι δεν θα ασχοληθώ με την εκπαίδευση και μάλιστα από τη πρώτη μέρα είχα ψάξει για μεταπτυχιακά και είχα ένα σχέδιο για το πως θα συνεχίσω. Στο πρώτο έτος σε μια εκπαιδευτική εκδρομή στη δυτική Ελλάδα και στις βιομηχανίες της περιοχής, έπαθα ένα “σοκ”. Δεν μπορώ εγώ να δουλεύω μια ζωή στη βιομηχανία…Θα πάω στην εκπαίδευση.  Αυτή ήταν η πρώτη και καθοριστική αλλαγή πλεύσης… Υπήρξαν και άλλες σε θέματα μικρότερης σημασίας, αλλά αυτή ήταν η πιο σημαντική. Τελειώνοντας λοιπόν δεν κοίταξα καν στη βιομηχανία, αλλά πήγα κατευθείαν στην εκπαίδευση. Πέρασα διάφορες φάσεις (σε άλλη εγγραφή ίσως αναφερθώ) . Εκεί λοιπόν σε συζητήσεις με συναδέλφους για το τι θα κάνουμε στη συνέχεια, μπήκε το ερώτημα…

” Μα καλά λες ότι δεν μπορείς τη μονοτονία της βιομηχανίας… και στο σχολείο που θα λες τα ίδια και τα ίδια δεν θα βαριέσαι στη τάξη;”

normal_251517-what-people-think-i-do-what-i-really-do

Υπήρχε πάντα μια ανησυχία. Ξεκίνησα λοιπόν το 1986 και μετά από 26 χρόνια μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι δεν υπήρξε ούτε μια μέρα (από όσο μπορώ να θυμηθώ, γιατί ξεχνάω κιόλας 😉 ) που να βαριέμαι στη τάξη. Πάντα υπήρχε η πρόκληση του να τραβήξεις τη τάξη, να τους ξυπνήσεις  όπως Δευτέρα πρώτη ώρα με κατεύθυνση… “πιο σιγά κύριε… πρωί, πρωί,… που την βρίσκεται την όρεξη… τι παίρνετ ε για πρωινό… και άλλα τέτοια όμορφα. Δηλώσεις του τύπου “Μα έχω μάθημα μαζί σας… πως να μην έχω κέφια… δεν έπιαναν πάντα. Αυτό που έπιανε πάντα είναι τα “σοκοφρετάκια” με το καλημέρα… Μιλάμε,  ξυπνάγανε αμέσως… Ανέβαινε και το “ζάχαρο” στο αίμα ξυπνούσε και ο εγκέφαλος … και σε 5 λεπτάκια είμασταν όλοι έτοιμοι και ξεκινούσαμε το μάθημα. Η Παρασκευή τελευταία ώρα… άλλη ιστορία… με τη τσάντα στο χέρι και το ρολόι στο μυαλό. Εκεί το αντίστροφο… πρόβλημα. Να τους κρατήσω να μη κοιμηθούν… θέατρο ολόκληρο. Τι caveman μου λέτε (Θεατρικό έργο με που παίζεται επί σειρά ετών στο Παγκράτι με ένα ηθοποιό). Chem-man θα το λέω εγώ και λίγο είναι γιατί παίζεται πολύ περισσότερα χρόνια. Και άντε ερωτήσεις και άντε συμμετοχή, και ένα σχολιάκι για να ξεξυπνήσουν οι ορεινοί, (έτσι λέω αυτούς που κάθονται πίσω στο Αμφιθέατρο και συνήθως ξεφεύγουν εύκολα από εκεί πάνω). Και ξανά στο μάθημα.

Η ένταση της τάξης είναι κάτι που πρέπει να το ζήσεις. Η πρόκληση της απορίας, που πρέπει να εντοπίσεις τι δεν έχει καταλάβει ο μαθητής και να μπορέσεις να το εξηγήσεις με τέτοιο τρόπο που να μπορέσει να καταλάβει τι γίνεται. Όχι να το ξαναπείς… αυτό δεν έχει νόημα εκτός αν δεν πρόλαβε να σημειώσει κάτι. Η απορία είναι να πεις κάτι με ένα τρόπο κοντά στα ήδη γνωστά θέματα των μαθητών, σε απλή γλώσσα. Να φτιάξεις ένα πρόβλημα στα γρήγορα με θέμα την ερώτηση ( οι γνωστές στους μαθητές μου αυτοκόλλητες ασκήσεις ή “ασκησόνια” όπως τις λέω εγώ) … για να δει πως δουλεύει ή πως γίνεται. Και αν πάλι δεν καταλαβαίνει, να ψάξεις μια άλλη προσέγγιση και τελευταίο οχυρό… το διάλειμμα… όπου προσπαθείς να καταλάβεις τι δεν κατάλαβε μέσα στο διάλειμμα  και μετά να του το εξηγήσεις. Δεν μπορείς να ασχολείσαι με ένα μαθητή στη τάξη όλη την ώρα. Έχεις χάσει τη τάξη. Μπορεί να βάλεις και τους άλλους μαθητές στο παιγνίδι, μεταφέροντας την ερώτηση σε αυτούς αλλά προσοχή… όχι να μειώσεις αυτόν που ρωτάει με την λογική όλοι το κατάλαβαν εσύ τι δεν κατάλαβες; Εκεί έχασες τον μαθητή. Ισορροπίες σε όλα. Αν πάει κάποιος μαθητής να σχολιάσει υποτιμητικά την ερώτηση του συμμαθητή του πρέπει να είσαι σε ετοιμότητα, να παρέμβεις… αλλιώς ο μαθητής που ρώτησε δεν θα ξαναρωτήσει. Είναι πολλά… θα μπορούσα να αναφέρω δεκάδες περιπτώσεις που οι “ξύπνιοι” (συνήθως και καλοί ) μαθητές μέσα από τα σχόλια τους δημιουργούν ένα κλίμα ελέγχου και εποπτείας στη τάξη για το ποιος θα μιλήσει. Εκεί ο ρόλος του καθηγητή είναι καθοριστικός. Δεν τα προσπερνάμε…

Το θέμα της τάξης…στην τάξη είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο. Βλέπετε 25 έφηβοι δεν είναι απλή υπόθεση. Πάντα υπάρχει κάποιος να κάνει κάτι… Εκεί αν αντιδράς σε κάθε αφορμή θα κάνεις το “τροχονόμο” όπως λέω: Μη μιλάς εσύ, μίλα εσύ, μη γράφεις εσύ, τι γράφεις εσύ… και πάει λέγοντας. Πότε θα κάνεις μάθημα; Είναι μάλλον δύσκολο. Εκεί λοιπόν πρέπει να πιάσεις το “κοινό” σου με το που θα μπεις. Να τους εξιτάρεις για το τι θα πεις και τι θα κάνουν. Καταλαβαίνετε ότι στη χημεία, όπως και σε άλλα μαθήματα, αυτό δεν είναι εύκολο. Σημασία έχει πόσο τη “βρίσκεις” εσύ. Αν εσύ είσαι μέσα στη βαρεμάρα, πώς θα εξιτάρεις το κοινό σου. Στη διατήρηση της τάξης, το χιούμορ σώζει… αλλά προσοχή γιατί η απόσταση από την ειρωνεία είναι πολύ μικρή. Είναι πιο εύκολο σε μια φάση “κρίσης” να πετάξεις μια ατάκα, έστω και τετριμμένη, ώστε να αποφορτίσεις την ατμόσφαιρα, να κερδίσεις λίγο χρόνο, να σκεφτείς πως θα το διαχειριστείς και μετά να συνεχίσεις. Είπαμε τρία πράγματα δεν γυρίζουν πίσω αφού φύγουν : ο χρόνος, η πέτρα και … τα λόγια. Αν έχω βάλει τις φωνές στη τάξη; Νααιιιιιι !!! δεν το συζητάμε. Και αν κρίνω από την εικόνα μετά, πρέπει να τους έχω κατατρομάξει. Αλλά δεν γίνεται πάντα να το παίζεις ψύχραιμος… Υπάρχουν πολλά για να σε “ανεβάσουν”. Αν κατά λάθος δοθεί η αφορμή μέσα στη τάξη… σκάει το καζάνι, βγάζει τον παραπανίσιο ατμό, για να ηρεμήσει λίγο και μετά ξανά ηρεμία.

Λοιπόν με αυτά που σας περιέγραψα, νομίζετε ότι μπορώ να βαρεθώ στη τάξη; Γίνεται φανερό  νομίζω ότι είναι καλό κάθε 3 ώρες το πολύ να έχω και μια ώρα κενό, για να ηρεμώ λιγάκι και να σχεδιάζω τις επόμενες ώρες. Πάντα υπάρχει η ανάγκη για διάβασμα και ανασυγκρότηση.

Τα τελευταία χρόνια έχω και ένα άλλο λόγο να μη βαριέμαι. Είναι η έκπληξη της καινούργιας χρονιάς. Βλέπετε κάθε Αύγουστο ανακοινώνονται τα νέα μέτρα του Σεπτεμβρίου. Και αυτό δίνει ένα παραπάνω λόγο να μη βαριέσαι. Βλέπετε δεν μπορείς να πεις ότι ξέρεις τι γίνεται ή τι θα γίνει στην αρχή του χρόνου. Ενισχύεται ο αυτοσχεδιασμός, η πρωτοβουλία… Οι προκλήσεις είναι συνεχείς.

Κλείνοντας λοιπόν θα έλεγα ότι θεωρώ “προβοκατόρικο” το μπλουζάκι που λέει ότι “Έγινα καθηγητής για τρεις λόγους : Ιούνιος, Ιούλιος, Αύγουστος”. Μπορείτε να καταλάβετε γιατί… Δεν έχει μετρήσει Χριστούγεννα και Πάσχα…. ( 🙂 )

Τη καλημέρα μου…

thinkers_cartoon-26nmykq

Τι θα γινόταν αν…. (μέρος 2ο – κανονικό)

Posted on : 12-06-2013 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Εκπαιδευτικά

0

Τι θα γινόταν αν… λοιπόν… Η κινητήρια ερώτηση πίσω από κάθε ανακάλυψη. Εκεί είχαμε μείνει χθες… όταν τσαντίστηκα με την ΕΡΤ και έγραψα άλλα αντί άλλων.

Αυτό που με ενόχλησε περισσότερο χθες ήταν ο τρόπος που έγινε. Αυτός ο νομότυπος τσαμπουκάς και αυτή η επίδειξη ισχύος για εμένα είναι μια εικόνα από το μάλλον. Το παρακολουθώ και διακατέχομαι από αρκετά νεύρα με αυτά που ακούω. Συνεχίζω το μαζοχισμό μου παρακολουθώντας BLUE SKY!!!!

Στο θέμα μας λοιπόν…

Τι θα γινόταν αν… αμφισβητούσαμε τα αποτελέσματα ενός πειράματος, μιας ερευνητικής εργασίας, κάτι που θεωρούμε δεδομένο. Νομίζω ότι από αυτή την αμφισβήτηση ο κόσμος μας έχει προχωρήσει. Αν δεν υπήρχε αυτή η αμφισβήτηση και η ανησυχία, η περιέργεια να αλλάξει κάτι… για να δω τι θα γίνει…Αν δεν υπάρχει η περιέργεια και η διάθεση για πειραματισμό, δεν θα άλλαζε τίποτα. Αν δεχόμασταν ότι ένα αποτέλεσμα είναι το τελικό… απλά δεν θα ψάξουμε για κάτι παραπάνω. Και τότε δεν θα βρίσκαμε τίποτα.

Και πάμε στην σημερινή πραγματικότητα. Όπου όλοι μας έχουμε “τα προβλήματά μας λυμένα” . Δεν έχουμε να ψάξουμε και να αναρωτηθούμε. Και έρχομαι σε αυτό που συνήθως έρχομαι στα παιδιά. Στους μαθητές όπου βλέπω πολύ συχνά στα γραπτά τους να λείπει αυτό το βασικό ερώτημα.. της αμφισβήτησης.

Τι θα γινόταν αν δεν βγαίνουν τα νούμερα σε μια άσκηση… Τίποτα. Δεν βγαίνει η άσκηση. Ρωτάμε το καθηγητή αν βγαίνουν ή είναι σωστά τα νούμερα. Και αν μας πουν ότι είναι σωστά, απλά δεν κάνουμε τις πράξεις. Γιατί το νούμερο που έβγαλα στα αποτελέσματα είναι τα τελικά και μη αμφισβητήσιμα. Και δίνουν λάθος αποτέλεσμα… εν γνώσει τους.

Αλλά δεν κάνετε το ερώτημα… Τι θα γινόταν αν… έκανα λάθος.  Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο. Γενικά μας λείπει η περιέργεια. Μας λείπει η διάθεση για αμφισβήτηση. Κοινώς δεν το ψάχνουμε. Έρχεται το παιδί μας και μας κάνει μια ερώτηση. Του απαντάμε άμεσα, χωρίς να του αφήνουμε περιθώριο να σκεφτεί. Και πολλές φορές δεν του αφήνουμε και περιθώρια να αναρωτηθεί ή να αμφισβητήσει. Και έτσι δεχόμαστε όλοι πολύ εύκολα την αυθεντία, την απάντηση στο ερώτημα μας και δεν το ψάχνουμε.

Νομίζω την επόμενη φορά που ψάχνουμε κάτι να αναρωτηθούμε…

Τι θα γινόταν αν… δεν ήταν τα πράγματα έτσι; Και να προβληματιστούμε πάνω σε αυτό. Και τότε κάποια πράγματα θα γίνουν καλύτερα. Αλλά να κάνουμε κάτι για αυτό. Όχι αμφισβήτηση για την αμφισβήτηση. Αλλά για το επόμενο βήμα.

Τη καλησπέρα μου.

Τι θα γινόταν αν…

Posted on : 11-06-2013 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Πολιτικά

0

Έχετε σκεφτεί  ποια είναι η σημαντικότερη ερώτηση στο κόσμο; Νομίζω ότι θα μπορούσε να διατυπωθεί με τη παραπάνω πρόταση : Τι θα γινόταν αν… ;

Για σκεφτείτε το…

Τι θα γινόταν αν… ήμουνα κοντά στο δέντρο που έπεσε κεραυνός και ζεσταινόμουνα;

Τι θα γινόταν αν… αυτό το ζώο που ήταν στη φωτιά… και το βρήκα ψημένο το έτρωγα…

Τι θα γινόταν αν… αντί να κρύβομαι από το ζώο που με κυνηγάει το κυνηγούσα εγώ.

Τι θα γινόταν αν… αντί να κυνηγάω εγώ είχα και τους συντρόφους μου μαζί…

Επίτηδες αναφέρω περιπτώσεις και ερωτήματα που πιθανόν να αντιμετώπιζε ο πρωτόγονος άνθρωπος. Η ερώτηση αυτή νομίζω ότι είναι η βασική ερευνητική ερώτηση σε κάθε άνθρωπο που θα ήθελε να προχωρήσει παραπέρα. Μια αμφισβήτηση μιας υπάρχουσας κατάστασης και η μετεξέλιξή της παραπέρα.

Τι θα γινόταν αν… έκλεινε η κρατική τηλεόραση σήμερα; (Συγχύστηκα και το γύρισα… Άλλα ήθελα να γράψω…) Για παράδειγμα. Φοβάμαι ότι το σχόλιο μου νωρίτερα στο φατσοβιβλίο ήταν πολύ ρηχό. Δηλαδή να απολύσουμε μερικούς για να έχουμε κλείσει το θέμα των 2000 απολύσεων μέχρι τέλη Ιουνίου και μετά να την ξανανοίξουμε βολεύοντας τα δικά μας παιδιά.  Δεν το περίμενα τόσο άμεσο. Θα έλεγα ότι όσα άκουσα είναι εξαιρετικά υποκριτικά. Δηλαδή… όταν την θέριεψαν και τρώγαν όλοι, σχετικοί και άσχετοι ήταν καλά. Τώρα τους έπιασε η ευαισθησία για τον Ελληνικό λαό και μας εξοικονομούν 100.000.000. Επειδή εγώ έχω το βίτσιο των υπολογισμών αν από 2650 οι υπάλληλοι γίνουν 1000 και αν το πρόγραμμα εξορθολογιστεί και γίνει οικονομία όπως λένε… τότε η εξοικονόμηση θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον 200.000.000 Πάλι ετοιμάζονται για τρελές μάσες. Η νέα ΕΡΤ θα μας κοστίζει 100% ακριβότερα από την σημερινή ακριβή ΕΡΤ. Δούλεμα κανονικό.

 

Συγχίζομαι. Αν και δεν παρακολουθούσα συνήθως ΕΡΤ θα το γυρίσω στην συχνότητα της και θα μείνω στην εκκωφαντική σιωπή της.

Μπράβο…Καλή δουλειά…

Καληνύχτα… (δεν έχει πια καλησπέρα και πιθανότατα και οι καλημέρες να αργήσουν)

Η έκθεση…

Posted on : 23-04-2013 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Κοινωνικά

0

Μια πολύ συνηθισμένη οδηγία είναι να μη “δίνεις στόχο”, να μην εκτίθεσαι. Να μπορείς να περνάς απαρατήρητος. Έτσι θα έχεις την ησυχία σου, θα κάνεις τη δουλειά σου και κανείς δεν θα σε ενοχλεί.

Ποτέ δεν τα κατάφερα.  Πάντοτε φαινόμουν.  Είτε λόγω διαστάσεων, είτε λόγω χρώματος ρούχων, είτε λόγω χαρακτήρα (που είναι και το πιο συνηθισμένο). Με το που απόκτησα πρόσβαση στο διαδίκτυο, άρχισα να εμφανίζομαι και στη διαδικτυακή μου υπόσταση. Αλλά πάντα επώνυμα και προσφάτως και με φωτογραφία, αντί για την καρικατούρα.  Τώρα έχω διαδικτυακή έκθεση.  Πάλι εκτεθειμένος. Η συγκεκριμένη έκθεση με βοήθησε να βρω και να γνωρίσω ανθρώπους που έχουν τον ίδιο προβληματισμό με εμένα, σε θέματα εκπαίδευσης και νέων τεχνολογιών. Ανταλλάξαμε απόψεις σε πολλές περιπτώσεις διαδικτυακά και μετά από συνεννοήσεις γνώρισα καλούς φίλους, όπως τον Γιώργο, τη Βίκυ, το Διονύση, τη Σμαράγδα, τη Τζίνα, τον Θοδωρή, τη Βιβή… Τι σημασία έχει που δεν βρισκόμαστε συνέχεια. Μιλάμε πολύ συχνά, επικοινωνούμε, και όποτε δοθεί η αφορμή, τα λέμε και από κοντά. Όσοι μένουμε Αθήνα είναι πιο εύκολο. Μ τους πιο απομακρυσμένους είναι πιο δύσκολο. Έτσι τη Σμαράγδα τη βλέπω κάθε δυο χρόνια, τη Βίκυ τη γνώρισα φέτος. Με το Γιώργο και το Διονύση τα έχουμε πει αρκετές φορές…

Προ καιρού είχα μια συζήτηση και αποφάσισα να εκτεθώ πάλι. Μέσα από συζήτηση είπα να τραγουδήσω στη γιορτή αφιέρωμα στο Τσιτσάνη. Μου άρεσε σαν ιδέα. Γενικά μου αρέσει να τραγουδάω, όταν είμαι μόνος μου, αλλά τώρα ήταν αλλιώς. Είχε κοινό. Και θα με άκουγε και θα με έκρινε. Συζητήσαμε με τη μουσικό της Σχολής, μου έκανε και μια ακρόαση (audition που λένε και στα Ελληνικά), και αποφάνθηκε ότι μπορούσα να τραγουδήσω.

Όλα ήταν μια χαρά στις πρόβες, αλλά στην γιορτή ήταν αλλιώς. Θυμάμαι όταν έφτασε η ώρα να τραγουδήσω… τα είχα ξεχάσει όλα. Μα όλα… Ούτε λόγια, ούτε ρυθμό τίποτα. Και δεν είχα και “σκονάκι” με τα λόγια. Το έπαιζα και άνετος.  Και ήμουν έτοιμος να με πιάσει πανικός. Αλλά κράτησα. Μερικές βαθιές αναπνοές να κατέβει λίγο η πίεση και μετά σιγά σιγά ήρθαν όλα στην επιφάνεια. Όταν ήρθε η ώρα να βγω… εκεί πια δεν υπήρχε δρόμος επιστροφής. Και βγήκα και τυφλώθηκα από τα φώτα… όχι της δημοσιότητας αλλά από τα φώτα γενικά…  Και πήρα φόρα και άρχισα να τραγουδάω και βγήκε τελικά καλά.

Να σας δείξω τι είδα.

Μουσική Βραδιά

Παλιότερα, θυμάμαι όταν πρωτομίλησα μπροστά σε κοινό, κάπου γύρω στο 2002 αν θυμάμαι καλά, σε μια ημερίδα των σχολικών συμβούλων για τις νέες τεχνολογίες. Τότε είχα παρουσιάσει το Power Point και τα λάθη των ομιλητών. Αν μπορούσα να μετρήσω τη πίεσή μου και τους σφυγμούς της καρδιάς, μάλλον θα έβρισκα μεγάλα νούμερα. Έγινε και αυτή η παρουσίαση και μετά ήρθε η επόμενη και η επόμενη. Κάθε φορά η έκθεση μπροστά στο κοινό, έχει τα ίδια αποτελέσματα. Και πάντα μετά το ξεκίνημα τα πράγματα εξελίσσονται όπως πρέπει.

Προχθές είχα μια συζήτηση με μια φίλη από τη Σχολή που αποφάσισε να εκτεθεί. Πήρε μέρος σε μια θεατρική παράσταση με μια θεατρική ομάδα για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Μιλούσε συνέχεια για την εμπειρία της και ο ενθουσιασμός της ήταν ολοφάνερος.  Όλη η εμπειρία της συμμετοχής, μηδένισε τη δυσκολία της έκφρασης στα Ελληνικά, μια και είναι Γαλλίδα. Παρόλα αυτά, ρισκάρισε και έπαιξε μπροστά από κοινό. Και το καταυχαριστήθηκε. Και όταν ο γιος της της είπε να ξαναπαίξει του χρόνου γιατί ήταν πολύ καλή κατάλαβε ότι έπρεπε να το ξανακάνει.

Γενικά εκτιθέμεθα… κάθε φορά που βρισκόμαστε μπροστά από κοινό, εκτιθέμεθα. Είτε το κοινό είναι οι μαθητές μας, που είναι από τα πιο απαιτητικά κοινά, είτε κάποιοι συνάδελφοι, είτε το κοινό κάποιου συνεδρίου, εκτιθέμεθα.  Τουλάχιστον η έκθεση να αξίζει το κόπο. Το τι σημαίνει αυτό θα το κρίνει ο καθένας μόνος του.

Τη καλησπέρα μου.

Φέρτε πίσω τα όνειρά μου…

Posted on : 09-04-2013 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Γενικά, Κοινωνικά

0

Η μεγαλύτερη ζημιά που έχω πάθει από την σημερινή κατάσταση είναι ότι δεν μπορώ να ονειρεύομαι πλέον. Μου έχει κοστίσει σε βαθμό που δεν φαντάζεστε.

Βλέπετε πενήντα χρόνια τώρα, έχω μάθει να κάνω σχέδια, να βάζω στόχους, να τους πετυχαίνω έναν έναν και να προχωράω παραπέρα, στον επόμενο στόχο. Να κάνω πράγματα, να φτιάχνω διάφορα και κάθε φορά να ξεκινάω και κάτι καινούργιο.

Αυτό το πράγμα είναι τώρα περίπου 5-6 μήνες που δεν μπορώ να το κάνω. Βομβαρδίζομαι από τέτοια μαυρίλα, ό,τι και αν ακούσω, ότι και αν δω… δεν βλέπω κάτι αισιόδοξο. Ότι και αν ζητήσω εισπράττω άρνηση. Ότι και αν σχεδιάσω, το κοιτάνε καχύποπτα. Όπου και αν κοιτάξω, θα ακούσω παραπονούμενους και θα ακούσω καταμέτρηση “θυμάτων”… άνεργοι, εταιρείες που κλείσανε ή κλείνουν, άνθρωποι που αδυνατούν πλέον να προσφέρουν τα βασικά στην οικογένεια τους. Ατελείωτες συζητήσεις με το τι χάσαμε, τι θα χάσουμε αν δεν…. κάνουμε αυτό, αν δεν κάνουμε το άλλο.

Οι κρατούντες προβάλλουν σθεναρά αντίσταση και βάζουν κόκκινες γραμμές, τη μία μετά την άλλη. Πάντα πίστευα ότι η κόκκινη γραμμή είναι μία… αλλά φαίνεται έκανα λάθος… στο ίδιο θέμα υπάρχουν πολλές κόκκινες γραμμές και η κάθε μία είναι πιο πίσω από την άλλη. Και εμείς καθόμαστε και βλέπουμε… απαθείς αλλά με περιέργεια… ποια μπορεί να είναι η “πιο πίσω” κόκκινη γραμμή.  Περιμένουμε κάθε φορά, όπως και ακριβώς αυτή τη στιγμή, να μάθουμε τι θα μας πει η τρόϊκα… και απλά περιμένουμε… Και ενώ γίνονται ατέρμονες συζητήσεις να διατηρηθούν κάποια πράγματα, μετά που χάνονται ¨οι μάχες” πάλι το αποτέλεσμα εμφανίζεται σαν προσωπική νίκη, σθεναρής αντίστασης και διαπραγματευτικής δεινότητας. Πόσο πια..

Δεν ξέρω πόση φαντασία πρέπει να έχεις για να καταλάβεις ότι με ενάμιση εκατομμύριο απολυμένους – επίσημα – και κάποιες χιλάδες επιχειρήσεις κλειστές, σύντομα θα έχει πρόβλημα το ασφαλιστικό… Τώρα το βρήκαμε… έχουν πρόβλημα τα ταμεία… ενώ πριν ήταν υγιή. Δεν ξέρω ποιος θα πληρώνει εισφορές… Αυτοί που δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς… Θέλει υψηλή νοημοσύνη για να καταλάβεις ότι δεν υπάρχει άνεργος που να μη χρωστάει στους ασφαλιστικούς φορείς… Άρα κανένας δεν θα πάρει επίδομα ανεργίας μια και είναι προϋπόθεση…

Δηλαδή όπου και να κοιτάξεις δεν μπορείς να δεις κάτι καλό… και καλείσαι να μπεις στη τάξη, να αντιμετωπίσεις τα βλέμματα των μαθητών σου και να εμπνεύσεις αισιοδοξία, ενθουσιασμό, όνειρα, στόχους… Γιατί οι πρώτοι που το “πιάνουν στον αέρα” το ύφος και την πληροφορία της απαισιοδοξίας είναι τα παιδιά.

Το πάλεψα, και εξακολουθώ, να μπαίνω στη τάξη… μες στη καλή χαρά… με έχουν κατηγορήσει ότι “παίρνω ληγμένα” και είμαι έτσι τα πρωινά… Τα σχόλια μου ότι είμαι μέσα στη καλή χαρά επειδή έχω μάθημα μαζί τους χαρακτηρίζεται ώς ανεπαρκής ( … “ναι καλά”… είναι το συνηθισμένο σχόλιο). Από την άλλη προσπαθώ, και μάλλον τα καταφέρνω να μη δείξω, αυτή την “έλλειψη ονείρων”. Δεν ξέρω τι μηνύματα έχουν από αλλού… από εμένα πάντως δεν έχουν αρνητικά μηνύματα.

Θέλω να μπορέσω να σχεδιάσω τι θα κάνω τον επόμενο χρόνο. Να βάλω στόχους και να τους πετύχω στο χρόνο που έρχεται. Δεν μπορώ να περιμένω τη μία μέρα να περάσει για να έρθει η άλλη. Δεν μπορώ να λέω κάθε βράδυ… “τη βγάλαμε  και σήμερα. Αύριο πάλι…”

Νομίζω ότι θα πρέπει να κοιτάξω να βρω νέους τρόπους για να μπορέσω να κάνω σχέδια. Δεν θα τους κάνω το χατήρι…να μη σκέφτομαι. Δεν θα τους αφήσω να με ρίξουν. Κουράστηκα… Θα τους βγάλω έξω από τη σκέψη μου, όσο μπορώ και να κοιτάξω να προχωρήσω μπροστά. Αρκετά με το δούλεμα και τα παπαγαλάκια. Μας λένε συνέχεια τι θα γίνει με αυτούς που έχουν 3000 € τόκους… δηλαδή 3.000.000 καταθέσεις… Δούλεμα κανονικό. Έτσι κάνω στην άκρη, προστατεύω τον εαυτό μου και προχωράω μπροστά… Αλλά δεν ξεχνάω… Όχι… Θα έρθει η σειρά μου… με εκλογές, με πορείες, με ότι μπορώ… ΘΑ ΜΟΥ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΝ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΟΥ. Δεν θα τους τα χαρίσω. Είναι δικά μου.

Έβγαλα γκρίνια… γιατί έπρεπε… να ξεθυμάνω. Νομίζω ότι πολλοί είναι πολύ χειρότερα από εμένα. Όπως και να έχει…νομίζω ότι αν δεν κάνουμε σχέδια… το χάσαμε… οπότε… κάντε το πρώτο βήμα. Μικρό και σταθερό, αλλά μπροστά..

Τη καλησπέρα μου…

Το μέλλον… (μέρος δεύτερο)

Posted on : 23-01-2013 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Εκπαιδευτικά, Κατηγορία από μόνο του., Κοινωνικά, Πολιτικά

0

…σήμερα.

Και έτσι βρέθηκα τη Δευτέρα στο Γραφείο Ενημέρωσης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, προσκεκλημένος από την Ψηφιακή Ατζέντα, σε μια συζήτηση με θέμα : Οι Ψηφιακές Δεξιότητες στην Εκπαίδευση. Θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω τη κατάσταση, κάνοντας ταυτόχρονα μερικές σκέψεις… ανάμεσα στις εικόνες που έβλεπα.

Η μέρα ξεκίνησε κλασσικά με πρωινό ξύπνημα στις 6.00 σχολειο με 6 ώρες μάθημα και μια κενό και στις 2.30 που τελείωσα το επτάωρο, βρέθηκα με το μηχανάκι μου στην Αμαλίας 8, που είναι το Γραφείο Ενημέρωσης.  Μπαίνοντας στην αίθουσα δεν μπόρεσα να μη παρατηρήσω ότι είχε ελάχιστες θέσεις άδειες και η συζήτηση ήταν “αναμμένη” με θέμα τις ψηφιακές δεξιότητες και επιχειρηματικότητα. Ο κόσμος γύρω μου “από όλα”. Από τους νεαρούς πιθανον φοιτητές, μέχρι τους νεαρούς των 30-35 πιθανόν γνώστες (γιάπις σε κάποια φάση θα τους λέγαμε), με ύφος στελέχους ή και “χιλίων καρδιναλίων”, οι μεγαλύτεροι… περί τα “…ήντα” με την ηρεμία του ειδικού. Δεν συγκράτησα “ταμπέλες” και τίτλους αλλά είχα μια εικόνα ανάκατη. Η γλώσσα σώματος επίσης. Επιφύλαξη έβγαζε, ανασφάλεια, αμφιβολία. Λίγους είδα να είναι αφοσιωμένοι σε όσα ακούγονταν.  Όλοι οι ακροατές είχαν τα κινητά τους δίπλα (συνήθως ακουμπισμένο στο πόδι) και το ψάχνανε συνέχεια. Κρίνοντας από την εικόνα όσων μπορούσα να δω, κοιτάγανε τα mail τους. Και ναι την αναγνωρίζω την εικόνα γιατί και εγώ το ίδιο έκανα… Όμως τελικά είναι εξάρτηση. Και τι θα γινόταν αν τα mail μου δεν τα έβλεπα εκείνη τη στιγμή αλλά αργότερα στο σπίτι, ή αύριο… για εμένα μικρή διαφορά θα είχε. Για το κοινό… δεν ξέρω. Ίσως για κάποιους να ήταν σημαντικό. Για τους περισσότερους όμως μάλλον συνήθεια ήταν. Οι μεγαλύτεροι πάντως ήταν πιο ήρεμοι και πιο προσεκτικοί στη συζήτηση. Αυτή ήταν η γενική εικόνα.

Και πάμε στη συζήτηση. Τι κατάλαβα εγώ από τη συζήτηση… (όντας άσχετος από επιχειρήσεις και συνθήκες…Όταν πριν κάποια χρόνια (περί το 2000) σχεδιάζανε στην Ευρώπη τα επόμενα βήματα, είχαν κάποιες ιδέες – και δεδομένα – ώστε κάποιοι μέσα από διαδικασίες έβγαλαν άξονες εργασίας και βήματα και στάδια, που τα κράτη μέλη έπρεπε να ακολουθήσουν. Πέρασαν τα χρόνια και… δεν βγήκε όπως το σχεδιάζανε. (Είπαμε το μέλλον άδηλον – προηγούμενη εγγραφή). Θες δεν προβλέψανε την οικονομική κρίση, θες δεν υπολογίσανε την ανάπτυξη στις νέες τεχνολογιές, θες δεν φανταστήκανε τα “νέφη” στη πληροφορική και όλα τα άλλα “καλούδια”που υπάρχουν… τα σχέδια δεν βγήκαν. Και φτάσαμε στο 2010 – έτος ορόσημο και αναφοράς, που γίνανε οι απολογισμοί και κάποιοι μείνανε ευχαριστημένοι και κάποιοι όχι τόσο. Και φυσικά όταν δεν είσαι ευχαριστημένος, ψάχνεις να βρεις το γιατί και μετά τι μπορείς να κάνεις για να το αλλάξεις. Ε!!! Εκεί είμαστε. Ψάχνουμε να βρούμε τι πρέπει να αλλάξει για να μπορέσουμε να έχουμε μια διαφοροποίηση στα αποτελέσματα που δεν ήταν καλά. Να μπορέσει να αξιοποιηθεί το ανθρώπινο δυναμικό, που έχει συσσωρευθεί λόγω ανεργίας αλλά και αδυναμίας να παρακολουθήσει τις εξελίξεις, και να μπορέσουν να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας αλλά και έργα (μαζί πάνε αυτά), που θα δώσουν δουλειά στο κόσμο αλλά και παραγωγή έργου – χρήματος.

Δεν ξέρω αν εκφράζω τα πράγματα με την σωστή ορολογία, αλλά η αίσθηση που είχα είναι ότι “ψάχνονται” να βάλουν στόχους πραγματοποιήσιμους μέχρι το 2020 (είκοσι είκοσι το λένε – άργησα να καταλάβω τι εννοούσαν) και μέσα από αυτούς να ξεκολλήσουν. Το “Going Local” έχει ακριβώς αυτό το σκοπό… να αφουγκραστεί την αγορά κάθε χώρας, να μαζέψει το τι λείπει, το τι χρειάζεται, το τί περισσεύει. Με αυτά τα δεδομένα, θα χαραχτεί μια πολιτική η οποία θα μπορέσει να αποδόσει. Και αν δεν αποδόσει…δεν  πειράζει θα μετρήσουμε τα αποτελέσματα και θα ξεκινήσουμε πάλι. Μαγγανοπήγαδο σας ακούγεται; Είναι. Γιατί κανείς δεν γνωρίζει το μέλλον.

Τι κάνουμε λοιπόν; Το κυνηγάμε… παρακολουθούμε όσο μπορούμε και μιλάμε όσο μπορούμε. Κάνουμε παρεμβάσεις, συζητάμε, προτείνουμε, γράφουμε, ζητάμε… ότι μπορούμε κάνουμε. Σίγουρα το να μένουμε στο σπίτι μας ή στο γραφείο μας… και να γκρινιάζουμε δεν μας δίνει κανένα αποτέλεσμα. Εξωστρέφεια λέγεται… το άκουσα πολλές φορές. Αλλά όχι εξωστρέφεια της μιζέρειας… εξωστρέφεια του ονείρου. Εξωστρέφεια της γνώσης… κάτι που μάθαμε, είδαμε ακούσαμε… Όχι να κάνουμε τα παπαγαλάκια και να ανεβοκατεβάζουμε χρηματιστήρια. Αυτό το έχουμε ξαναδεί. Να μοιραζόμαστε τη πληροφορία για ένα πρόγραμμα, για ένα έργο, για μια πρακτική. Κάτι που κάναμε και ωφέλησε – όχι μόνο χρηματικά  αλλά και κοινωνικά – το περιβάλλον μας. Δεν ξέρω αν είμαστε “κακομαθημένα” που είχαμε μάθει στο δώσε, αλλά αυτό μάλλον έχει τελειώσει. Τώρα πρέπει να κάνουμε για να πάρουμε και όχι αντίστροφα. Και έχουμε ιδέες, πολλές, πάρα πολλές.

Και πάμε στην εκπαίδευση… Εδώ θα το πω… Άδειασε η αίθουσα… Εντάξει το καταλαβαίνω ότι κάποιοι ήταν από το πρωί… και ήταν κουρασμένοι αλλά η εκπαίδευση είναι η αρχή των πάντων… Αν αυτό δεν γίνει κατανοητό, δύσκολα θα αλλάξουν τα πράγματα. Και τα πράγματα δεν αλλάζουν με πυροτεχνήματα…Όπως το netbook ή ο διαδραστικός πίνακας (βλέπε προηγούμενη εγγραφή). Ή τις φορητές τάξεις που ακούστηκε χθες… Ξέρετε τι είναι; Να σας πω… Είναι (κυνικά μιλώντας) ένα καροτσάκι με 10 laptop πάνω και ένα ασύρματο modem. Και το παίρνεις στη τάξη και κάνεις τη τάξη εργαστήριο πληροφορικής. Στο τέλος του μαθήματος το μαζεύεις και τα φυλάς. Θέλετε τη γνώμη μου : ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ ΙΔΕΑ και μακάρι να γίνει. Αλλά ποιος θα τα χειριστεί; Ποιος θα μάθει στα παιδιά να σέβονται τον εξοπλισμό; Ποιος θα μάθει στους καθηγητές να σέβονται τον εξοπλισμό. (Ναι δεν έκανα λάθος…το ίδιο ισχύει). Ο καθηγητής της πληροφορικής δεν μπορεί να υποστηρίξει όλα τα μηχανήματα. Ο καθένας θα πρέπει να συμμετέχει ενεργά. Αν όχι στην υποστήριξη, στην συντήρηση. Και φυσικά το κλασσικό… μετά από 2-3 χρόνια που αυτά θα έχουν γίνει “παλιά” (αν όχι άχρηστα) τι ακολουθεί; Δεν ξέρω μετά από 26 χρόνια στις τάξεις νομίζω ότι το μέλλον θα διαμορφωθεί από τους καθηγητές και τους γονείς. Τα βήματα πρέπει να είναι σχεδιασμένα με τρόπο ώστε οι δύο αυτές μεγάλες κοινωνικές ομάδες, να μπορέσουν να εκτιμήσουν αυτό που λέμε ψηφιακές δεξιότητες και πως μπορούν να αξιοποιηθούν στην εκπαίδευση. Μετά είναι οι μαθητές. Οι μαθητές τις δεξιότητες τις έχουν αλλά τις έχουν σε χρηστικό επίπεδο. Εκεί αυτό που χρειάζεται είναι η αξιοποίηση τους στην εκπαίδευση. Έτσι ο σχεδιασμός δεν είναι να πάρεις μηχανήματα. Ο σχεδιασμός είναι να βάλεις τις νέες τεχνολογίες στη τάξη. Με ένα τρόπο αποδοτικό, χρήσιμο ώστε να μπορέσουν οι μαθητές να τον εκμεταλλευτούν με τη σωστή έννοια και να προχωρήσουν. Ποιος είναι ο τρόπος;  Δεν ξέρω ή πιο σωστά δεν ξέρω μόνο εγώ. Ρωτείστε τους καθηγητές, τους μάχιμους που είναι μέσα στη τάξη, όχι τους “ειδικούς”, ή τους “μεγάλους” και σαφώς όχι τους εμπόρους. Οι τελευταίοι στο τέλος. Θα υλοποιήσουν τον σχεδιασμό και δεν θα τον υποδείξουν ανάλογα με το τι έχουν να “σπρώξουν” στην αγορά. Ρωτείστε τους μαθητές, “πως μαθαίνει ο νέος της γενιάς Υ”. Τόσα έχουν γραφτεί και απαγγέλονται σαν καραμέλλες : learn by doing. Μα με συγχωρείτε πριν 33 χρόνια στο Χημικό αυτό κάναμε… λιώναμε στα εργαστήρια και “μαθαίναμε με την πρακτική”. Άρα που είναι η πρόοδος; Μπερδεύομαι.

Πάντως θεωρώ ότι ήταν λάθος που έφυγαν όσοι έφυγαν. Αν είχαν μείνει, η γνώμη τους θα μπορούσε να είχε ακουστεί και εμείς από την εκπαίδευση να είχαμε καταλάβει τι διδάσκουμε. Όταν κάποια στιγμή είπα στα παιδιά μου… ότι το Πανεπιστήμιο πλέον δεν είναι Πανεπιστήμιο… με κοιτάγανε. Τους έδωσα την ερμηνεία του όρου : Παντός Επισταμαι – Γνωρίζω τα πάντα (γειά σου δάσκαλε ) και τους ρώτησα αν πιστεύουν ότι τελειώνοντας το Πανεπιστήμιο θα γνωρίζουν τα πάντα. Το κατάλαβαν. Αλλά τους είπα ότι το πανεπιστήμιο θα σας δώσει εκείνες τις βάσεις να πατήσετε πάνω και να δείτε πιο μακριά και τελικά αν θέλετε να γνωρίσετε τα πάντα θα μπορέσετε να το καταφέρετε. Η είσοδος στο Πανεπιστήμιο δεν είναι η κατάληξη του διαβάσματος αλλά η αφετηρία στο θαυμαστό ταξίδι της γνώσης και της ανακάλυψης.  Και πως μπορούμε να περάσουμε στην εφαρμογή της γνώσης στη πράξη. Σε αυτό που λέμε τεχνολογία. Πως η θεωρία θα γινει πράξη; Γιαυτό δεν έπρεπε να φύγετε κύριοι της επιχειρηματικότητας.  Παράδειγμα που μου ήρθε τώρα, πως θα φαινόταν μια μεγάλη εταιρεία να έχει έναν ή δύο μεταπτυχιακούς σπουδαστές που θα κάνουν το μεταπτυχιακό τους σε πραγματικές συνθήκες εργασίας, με την εποπτεία του Πανεπιστημίου; Δεν είναι απλό, και δεν είμαι και σίγουρος που το έχω δει, αλλά είναι κάτι καινούργιο. Έχουμε μεταπτυχιακόυς που στο χώρο εργασίας “κρασάρουν” γιατί δεν μπορούν να ανταποκριθούν στη πίεση της δουλειάς πχ.

Τέλος πάντων… χθες μαζευτήκαμε, κοιταχτήκαμε, τα είπαμε… μεταξύ μας. Μια χαρά τα είπαμε. Ωραίοι είμαστε… αλλά κάποιος να μας ξεκολλήσει. Ο καθρέπτης είναι ωραίος αλλά περάσαμε από αυτό το στάδιο. Μου άρεσε η πρόταση σε μαθητή προγραμματιστή αν θέλει να παραβρεθεί σε εμπορική έκθεση τεχνολογίας. Να δει το κόσμο αλλιώς. Να καταλάβει τι ψάχνει η αγορά.

Μπλεγμένα πράγματα… και εγώ το ίδιο είμαι. Αντιμετωπίζω αντιστάσεις από μαθητές και γονείς στο νέο και διαφορετικό. Ο στόχος λέγεται Πανελλαδικές εξετάσεις και ό,τι αποκλίνει αντιμετωπίζεται με σκεπιτικισμό αν όχι αφορισμό. Στα συνέδρια είμαστε μια – μεγάλη ευτυχώς – παρέα. Και αυτό με κάνει να ελπίζω ότι κάποτε θα μεγαλώσει ακόμα παραπέρα και κάτι θα αλλάξει. Αλλά να “μη το κάψουμε το χαρτί” που λέγεται ψηφιακός κόσμος. Και είμαστε κοντά. Προσεκτικά βήματα για να μπορέσουμε όλοι να αποκτήσουμε τις απαράιτητες ψηφιακές δεξιοτητες του αύριο.

Πολλά έγραψα… ξέφυγα. Σταματάω εδώ και πιθανόν να επανέλθω.

Τη καλησπέρα μου.

Ο καθηγητής… μαθητής.

Posted on : 12-01-2013 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Εκπαιδευτικά

0

Ένας ορατός κίνδυνος στο λειτούργημα του εκπαιδευτικού είναι ο “ξερολισμός”. Ο “ξερολισμός” είναι μια ιδέα. Μια ιδέα που καρφώνεται στο κεφάλι κάποιου ανθρώπου που νομίζει ότι τα ξέρει όλα. Οι εκπαιδευτικοί είναι ιδιαίτερα επιρρεπείς σε αυτό το κίνδυνο. Ο λόγος είναι απλός. Έχοντας απέναντί τους παιδιά, πολύ εύκολα θεωρούν ότι ξέρουν πολύ περισσότερα από αυτά άρα τα ξέρουν όλα… Εύκολα την πατάς… και αν έχεις και λίγο ανεβασμένη ιδέα για τον εαυτό σου…τότε καθάρισες.

“Εν οίδα, ότι ουδέν οίδα”… τι ωραία φράση. Πέντε λεξούλες όλες όλες και τα λένε όλα. Πόσο κινητήρια μπορεί να είναι αυτή η φράση. Είναι απλό. Βάζεις ένα μικρό στόχο… τον φτάνεις και βάζεις τον επόμενο γιατί πρέπει συνέχεια να μαθαίνεις (“γηράσκω αεί διδασκόμενος” … τρεις λέξεις). Δηλαδή δεν πρέπει… είναι να το έχεις το κουσούρι. Να θες συνέχεια να βάζεις καινούργια “γιατί;” καινούργια “πως;”,και κυρίως το βασικό ερευνητικό ερώτημα : “τι θα γινόταν αν…”. Αυτό που προσπαθούμε να περάσουμε στα παιδιά μας για να τα εμπνεύσουμε στην μάθηση πρέπει πρώτα και πρώτοι εμείς να το κάνουμε “σημαία”.

Γιατί τα λέω όλα αυτά… Σήμερα έγινε η δεύτερη ημερίδα στην Ένωση Ελληνων Χημικών με θέμα την εκπαίδευση. Είναι μια σειρά ημερίδων που ξεκίνησε από το τμήμα Παιδείας με στόχο μέσα απο βιωματική εκπαίδευση να απαντήσει σε ερωτήματα των μάχιμων εκπαιδευτικών και να δώσει λύσεις που γίνονται και μπορούν να πραγματοποιηθούν στη τάξη και δεδομένων των οικονομικών συνθηκών με πολύ μικρό κόστος.

Η πρώτη ημερίδα είχε θέμα “Επιστημονικός Εγγραμματισμός”. Θεωρητικό θέμα αλλά τόσο σημαντικό. Απαντάει στο κλασσικό ερώτημα των παιδιών : “και εμένα αυτά που θα μου χρειαστούν;”. Δείχνει την ανάγκη να ξέρουμε τι βλέπουμε, να καταλαβαίνουμε τι γίνεται και να μπορούμε να ερμηνεύσουμε αυτά που συμβαίνουν καθημερινά.

Η δεύτερη έγινε σήμερα. Είχε θέμα : “Διερευνητική Μάθηση” και παρουσιάστηκε από την σχολική Σύμβουλο, κ. Αγγελική Τρικαλίτη. Ήταν μια εξαιρετική ημερίδα, με πρακτικές που θα μπορούσαν να βάλουν τα παιδιά στη μαγεία της χημείας. Στο ψάξιμο, στην τοποθέτηση ερωτήματος, σε απλές δεξιότητες. Απομυθοποιήθηκε η χημεία με τα εργαστήρια και τα πολύπλοκα μπουκαλάκια. Μου άρεσε πάρα πολύ. Για να το καταλάβετε δειτε το πάγκο εργαστηρίου :

Πολύ εύκολο να γίνουν όλα. Και τα αντιδραστήρια… μερικές σταγόνες.

Έμαθα πολλά σήμερα και “μου μπήκαν ιδέες” για κάτι καλύτερο. Μένει να τις βάλω σε μια σειρά και να δω πως μπορώ να τα βάλω στη τάξη.

Η τρίτη ημερίδα θα γίνει : Σάββατο 16 Φεβρουαρίου με εισηγήτρια την Ελένη Δανίλη και θέμα την αξιολόγηση. Οπότε μπορείτε να το σημειώσετε.

Δυστυχώς – αν κατάλαβα καλά – αυτή θα είναι η τελευταία ημερίδα, τουλάχιστον για φέτος. Πάντως ηταν πολύ καλή κίνηση και καλό θα ήταν να συνεχιστεί του χρόνου ( αν όντως είναι η τελευταία).

Ένα από τα σημαντικά οφέλη της σημερινής ημερίδας είναι ότι έχω ακόμα πολλά να μάθω. Μετά από 26 χρόνια στις τάξεις, συνέχεια μαθαίνω. Και από ότι έχω καταλάβει δεν πρόκειται να σταματήσω.

Τη καλησπέρα μου.

Καλή Χρονιά

Posted on : 03-01-2013 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Γενικά, Κοινωνικά

0

Καινούργια μέρα φώτισε νέα χρονιά αφίχθη
και όσα το 12 άφησε να φύγουνε στη λήθη

Για τη καινούργια τη χρονιά να είστε ευτυχισμένοι
να’ χετε υγεία και χαρά να είστε μονιασμένοι

Μέσα στους δύσκολους καιρούς που όλοι μας έχουν τάξει
το μόνο που μας έμεινε τον φίλο να κοιτάξεις.

Ήθελα να κάνω – όπως συνήθως – απολογισμό και προγραμματισμό. Αλλά τελικά δεν θα κάνω τίποτα από τα δύο.  Έγραψα προχθές – Πρωτοχρονιά – το παραπάνω ποιηματάκι μια και δεν μπόρεσα να μείνω σε ένα δίστιχο και να φτιάξω τη μαντινάδα που ξεκίνησα. Ο λόγος είναι η δεύτερη γραμμή …”και όσα το 12 άφησε να φύγουνε στη λήθη…” και έτσι και εγώ… τα ξέχασα. Αλλωστε συμβαίνει συχνά τώρα τελευταία… (όπου με συμφέρει 🙂 )

Μετά διάβασα ένα κείμενο της Αντωνίας για το τι είναι η αλλαγή του χρόνου και ενίσχυσε την πρώτη μου σκέψη… έτσι σήμερα θα ευχηθώ για μια ακόμα φορά σε όλους σας Χρόνια Πολλά και καλή χρονιά, θα σας βάλω μια φωτογραφία που δείχνει ακριβώς τι σκέφτομαι…

Όση μαυρίλα και αν υπάρχει το φως είναι στην γωνία και αγωνίζεται. Η φωτογραφία είναι από τη βίλλα D’Este στο Τίβολι και τραβήχτηκε στις αρχές Δεκέμβρη… (Ωχ!!! ξέχασα το Κολοσσαίο… καλά θα γίνει και αυτό).

Και μετά θα ονειρευτώ… για το τι θα ήθελα να γίνουν ή να κάνω το 2013…

Λοιπόν το 2013… καλά εντάξει θα τα κρατήσω για εμένα… έχω 2-3 πραγματάκια στο μυαλό μου αλλά προτιμώ να τα αναφέρω μετά… αφού γίνουν… έτσι είναι καλύτερα.

Όμως το 2013 σίγουρα θα κοιτάξω γύρω μου. Θα δω τους φίλους μου… θα δω τους ανθρώπους που είναι στο περιβάλλον μου και δεν προλάβαινα… γιατί πάντα κάτι άλλο είχα. Ήδη έχω ένα βαρύ πρόγραμμα “καφέ” για αυτές τις μέρες. Και έχω γράψει τι σημαίνει καφές για εμένα και κυρίως καφές με ανθρώπους που αγαπάω και εκτιμάω.

Βέβαια έχω και άλλα… τα γαλλικά μου, τις ταινίες μου, τα συνέδρια μου… όλα θα βρούν το χρόνο  τους… και θα γίνουν. Δεν ξέρω αλλά κάπου μου φεύγει ο χρόνος και χάνεται… χάνεται… χάνεται… (κομματάρα… δεν το συζητάμε). Αυτή “η στιγμή” λοιπόν είναι ο φετεινός στόχος. Να μη χαθεί. Νομίζω ότι αυτό είναι το καλύτερο σχέδιο για φέτος…

Έτσι κλείνοντας θα σας έλεγα, προσέξτε τις στιγμές. Δώστε σε όλες αξία. Μη χάσετε καμία στιγμή. Μοιραστείτε τις με αγαπημένα πρόσωπα, φροντίστε τον εαυτό σας… ναι αυτόν που είναι πάντα μαζί σας και θεωρείτε δεδομενο.  Βάλτε μικρούς στόχους που θα σας δώσουν το βήμα να τους κατακτήσετε για να περάσετε στον επόμενο στόχο. Ένα βήμα τη φορά… Αυτό που λένε ότι το μεγαλύτερο ταξίδι ξεκινάει με ένα βήμα παραφράζοντας το θα έλεγα, ο μεγαλύτερος στόχος πετυχαίνεται με πολλές μικρές νίκες. Αυτές τις μικρές νίκες λοιπόν βάλτε μπροστά και να κοιτάτε πάντα τον τελικό σας στόχο. Αν δεν τα καταφέρνουμε κάθε φορά… δεν πειράζει λίγο πίσω, ανασύνταξη… και ξανά… και για να θυμηθούμε και τον Einstein όχι με τον ίδιο τρόπο (θα έχουμε τα ίδια αποτελέσματα) αλλά λίγο διαφορετικά.

Το κλείνω κάπου εδώ γιατί νομίζω επαναλαμβάνομαι. Οπότε…

Καλή και όμορφη χρονιά, γεμάτη από ότι εσείς θέλετε, να περάσει και να σας αφήσει τις ομορφότερες αναμνήσεις για να θυμάστε. Να τη ζήσουμε… με ένα τηλέφωνο σε φίλους, μια επίσκεψη… δεν είναι ανάγκη να είναι “υπερπαραγωγή” μια έξοδος, μια έξοδος είναι. Το να είμαστε με κόσμο είναι αυτό που μετράει.

Τη καλημέρα μου…

Εικοσιμία αποφοιτήσεις…

Posted on : 25-06-2012 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Εκπαιδευτικά, Κοινωνικά, Μνήμες

0

Είναι πολλές; Εικοσιένα χρόνια απόφοιτοι από την Ελληνογαλλική Σχολή Αγίας Παρασκευής (για τον Ελληνικό τομέα μιλάω… αν βάλουμε και τον Γαλλικό…είναι πολλά τα χρόνια). Βάλε 75 μαθητές κάθε χρονιά – χονδρικά, περίπου 1500 – 1600 μαθητές. Υπάρχουν κάπου 200 ακόμα από τα άλλα σχολεία που ήμουν πριν…μια χαρά το βρίσκω. Κάπου έχω αρχίσει και μπερδεύομαι όταν τους βλέπω… μπερδεύω τα ονοματα και τα έτη. Όσον αφορά τα έτη έχω μια τάση να τα μικραίνω. Έτσι χθες ρώτησα τη Μυρσίνη αν τελείωνε και μου είπε ότι με επτά χρόνια που είχαν περάσει (για 3-4 τα θυμόμουν) είχε τελειώσει και την Αρχιτεκτονική και έφευγε για μεταπτυχιακό. Μετά το τι σπουδάζει ο καθένας… εκεί πλέον δεν μαντεύω… ρωτάω και μου λένε.

Τι είναι όμως η αποφοίτηση…Δεν θέλω εξυπνάδες του τύπου : τελείωσαν οι μαθητές το σχολείο και φεύγουν…. Τι είναι πραγματικά η αποφοίτηση; Για εμένα είναι κάτι περίεργο. Θα προσπαθήσω να το περιγράψω, αν και θα είναι δύσκολο… Αν μπερδευτείτε θα είναι γιατί εγώ θα είμαι μπερδεμένος. Και είμαι μπερδεμένος…Το συναισθήματα είναι πολλά και ανάμεικτα…

Φεύγουν οι μαθητές της Γ ‘ Λυκείου. Αλλη μια σειρά μαθητών που δεν γνώρισα. Όπως συχνά λέω, για πολλούς από αυτούς το μόνο που μπορώ να πω είναι αν γράφανε ή όχι στη Χημεία. Μα αυτό είναι ο στόχος άραγε; Μετά από τρία χρόνια – συνήθως τους έχω στο Λύκειο και πολύ συχνά και στις τρεις τάξεις – να μπορώ να πω αν γράφουν χημεία; Όχι αν ξέρουν, αν γράφουν. Γιατί αυτό είναι το βασικό κριτήριο. Με αυτό θα εξεταστούν και θα κριθούν, με ένα χαρτί… ένα γραπτό. Και εγώ θα πρέπει να τους μάθω να γράφουν…Τι ξέρω άραγε για αυτούς τους 70 ανθρώπους που τελείωσαν χθες το σχολείο… Λίγα… Πόσα ξέρω από τις ανησυχίες τους και τα σχέδια τους… Λίγα… Πόσα ξέρω από τα όνειρά τους… Λίγα. Και όμως είμαι εκεί και μάλιστα παίζω καθοριστικό ρόλο… Θυμάμαι τη Νόρα, όταν στην πρώτη Λυκείου, μετά από ένα διαγώνισμα είχε στεναχωρηθεί πάρα παλύ και άρχισε να αναθεωρεί το “πλάνο ζωής της”… γιατί… γιατί δεν έγραψε Χημεία και μέσα στη λογική της… δεν έπρεπε να ακολουθήσει τη θετική κατεύθυνση. Και μετά από κουβέντα της είπα ότι οποιαδήποτε απόφαση πάρει τελικά… να είναι δική της. Πόσα παιδιά – εκ των υστέρων – μου έχουν πει ότι η Χημεία αποτέλεσε έναν ανασταλτικό λόγο επιλογής κατεύθυνσης. Εκεί βλέπεις την δική σου ευθύνη… Πως τελικά καθορίζεις πολύ περισσότερα πράγματα από ένα μάθημα και ένα βαθμό. Γιατί όμως;… και γιατί κατόπιν εορτής, εκ των υστέρων… Είναι πολύ σημαντικότερος ο ρόλος μας και δεν το ξέρουμε…πιθανόν. Θυμάμαι το Γιώργο να έρχεται να με ρωτάει τι να κάνει μια και ονειρευόταν πάντα τον εαυτό του ηλεκτρολόγο μηχανικό και μπήκε μηχανικός ηλεκτρονικών υπολογιστών. Είναι ίσως ο μοναδικός μαθητής που ξανάδωσε για να πάει πιο άσχημα…Ήταν όμως το όνειρό του… και του έφευγε… Θυμάμαι την Νταιάνα, που έμαθα ότι η μεγάλη της αγάπη ήταν ο χορός, όταν στην πενθήμερη εκδρομή, μεταμορφώθηκε από την μαθήτρια των χαμηλών τόνων, με “μέτριες επιδόσεις”… σε μια βασίλισσα του χορού… γιατί δεν χόρευε απλά…ζούσε μέσα από αυτό. Με πολύ χαρά έμαθα ότι μετά από 10 χρόνια περίπου ακόμα χορεύει.  Θυμάμαι την Ειρήνη στα πρώτα χρόνια της Σχολής, σε εντυπωσιακό ρόλο σε σχολικό θέατρο – δεν θυμάμαι πια…- και έμαθα μετά από χρόνια ότι διατηρεί μια παιδική σκηνή όπου ασχολείται κυρίως με τραγούδι… Θα μπορούσα να συνεχίσω για ώρες έτσι… Στεναχωριέμαι που δεν μπόρεσα να καταλάβω περισσότερα για αυτούς τους ανθρώπους που είχα στα “χέρια μου”.

Χθες είχαμε αποφοίτηση, και όλα τα συναισθήματα, όπως κάθε χρόνο, πέρασαν από τη χθεσινή βραδιά… Η χαρά ότι κάποια από τα παιδιά αυτά ξεκινάνε κάτι καινούργιο και σε κάποιο βαθμό ήμουν εκεί να τα φέρω πιο κοντά στα όνειρά τους. Όσο μπορώ… Αν όντως βοήθησα τότε δεν νομίζω ότι μπορεί να υπάρξει μεγαλύτερη ικονοποίηση… Η τσαντίλα… με εμένα, που σε πολλές περιπτώσεις άφησα μια επιφανειακή αντιμετωπιση, ένα παιδικό ξέσπασμα, “μια αυθάδεια” να μη με αφήσει να δω παραπέρα για να μπορέσω να καταλάβω το έγχος, τα νεύρα, την νεανική ορμή… και έβαλα ταμπέλα. Άσχημο πράγμα η ταμπέλα όποια και αν είναι . Η συγκίνηση που αυτοί που ήταν μπροστά μου φαντάζανε πολύ μεγαλύτεροι… Νέοι και νέες, με την ορμή να ξεκινήσουν κάτι καινούργιο. Όχι παιδιά πάντως. Έτοιμοι να αντιμετωπίσουν την επόμενη μέρα, που ήρθε σήμερα, με τους βαθμούς και την επιτευξη ή όχι των στόχων. Όπως και να έχει, θα το αντιμετωπίσουν. Η στεναχώρια, όταν έρχονταν τα παιδιά να με χαιρετήσουν… και εκεί προσπαθούσα να σκεφτώ… ποιος είναι (και δεν εννοώ το όνομα…) τι ξέρω για αυτό το παιδί… και δεν εύρισκα πέρα από αυτό που είπα αρχικά. Μερικοί μαθητές χθες μπορεί να μπερδεύτηκαν από την αμηχανία που έδειξα όταν τους έβλεπα να αποχωρούν,  άλλα όλες αυτές οι σκέψεις γυρνάγανε συνέχεια στο μυαλό μου…

Περίεργο πράγμα η αποφοίτηση. Δεν έχω χάσει καμία. Δεν θέλω να χάσω καμία… Θέλω να κρατήσω αυτή την εικόνα… Χθες τη μοιράστηκα μαζί σας σε μια κακοτραβηγμένη φωτό με τίτλο ” Οι τελευταίες εικόνες από τη μαθητική ζωή” όπου έβλεπαν φωτό από την εκδρομή τους φέτος στην Ιταλία. Είναι σημαντική αυτη η εικόνα, από αύριο θα είναι απόφοιτοι… δεν θα είναι μαθητές. Έτσι σήμερα ο Γιώργος ήπιε καφέ στο σχολείο… γιατί ήταν απόφοιτος. Δεν ξέρω αν κατάλαβε τη πραγματική σημασία του καφέ.

Οπότε παιδάκια μου…καλό σας ταξίδι… Ξεκινάτε από το σχολείο…να βγείτε παραέξω… Δεν θα είναι εύκολα. Έτσι λένε όλοι… έτσι λέμε εμείς που ξέρουμε… Εσείς όμως θα δώσετε τον αγώνα σας… ένα αγώνα που θα σας φέρει πιο κοντά στα όνειρά σας… βήμα βήμα… με μικρές νίκες αλλά και ήττες… Και κάθε νέα μέρα θα είναι καλύτερη, γιατί θα είναι καινούργια μέρα, οπότε είναι ένα νέο ξεκίνημα. Θέλω να πιστεύω ότι μπόρεσα να σας φέρω πιο κοντά σε αυτά τα όνειρα, και σας ευχαριστώ που με χρησιμοποιήσατε για αυτό. Όμως μη ξεχνάτε ότι ο κόσμος έχει μικρύνει πολύ… πάρα πολύ… μερικά κλικ μακριά είμαστε όλοι. Το ίδιο και εμείς… μερικά κλίκ χρειάζονται. Ότι χρειαστείτε λοιπόν… μη διστάσετε…δεν τελειώσατε ακόμα μαζί μας…

Τη καλησπέρα μου σε όλους τους απόφοιτους… ανεξαρτήτως ηλικίας…

Και αυτό δικό μας είναι;….

Posted on : 18-05-2012 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Γενικά, Εκπαιδευτικά

0

Ναι ναι… Άμα τα έχει πολλά δεν ξέρεις τι έχεις….Έτσι λοιπόν άρχισε να πιάνει αράχνες το μαγαζί από εδώ. Σήμερα η μέρα δεν είναι η καλυτερη για ξεσκόνισμα και καθάρισμα μια και βρέχει από το πρωί. Τη μισή τη πήρα μαζί μου…

Χθες βλέπετε με έπιασε βροχή… Έβγαλα τον εξοπλισμό , νιτσεράδα, κάπα και όλα τα σχετικά… Έτσι φάγανε αυτά τη βροχή και εγώ έμεινα στεγνός. Σήμερα λοιπόν το πρωί, αφού έβρεχε όλο το βράδυ και είχε το πρωί ξανοίξει ο καιρός, λέω ας αφήσω τα νάυλον ρούχα να στεγνώσουν μη πιάσουν μούχλα, μα δεν θα ξαναβρέξει… είπα… Αλλά  φευ!!!!! Άλλα ο καιρός βούλεται…Έτσι πήρα βροχή στις τσέπες μου, στα παπούτσια μου, στο μπουφάν στο κράνος… Ό,τι έπεφτε εγώ το μάζευα…

Νομίζω ότι τώρα αερίστηκε το blog…Λοιπόν σας έχω νέα… Κλείσαμε!!!!Ναιιιι Έκλεισε το σχολείο και ετοιμαζόμαστε πλέον για τις εξετάσεις…

Εμείς για κάποιο λόγο που μόνο οι ιθύνοντες γνωρίζουνε, μας στείλανε στην άλλη άκρη της Αθήνας για βαθμολογία…Για να καταλάβετε πως δουλεύει το σύστημα, όλοι οι καθηγητές που διδάσκουν Γ’ Λυκείου βοηθάνε στην διεξαγωγή των εξετάσεων με τη συμμετοχή τους στην εξέταση των φυσικώς αδυνάτων (εδώ όντως μας βάλανε σε ένα σχολείο 1 χιλιόμετρο περίπου μακριά από το σχολείο μας…που είναι στο Σταυρό στη Μεσογείων.) Για τη βαθμολογία, μας στείλανε στη Πεύκη !!!! Δηλαδή περνάμε Μεσογείων, Χαλανδρίου, Κηφισίας, μετά την Ιντεραμέρικαν αριστερά και περίπου 5-6 χιλιόμετρα και…έφτασες!!!!!Σύνολο 10-12 χιλιόμετρα από το σχολείο μας… Σε συνεννόηση με τους ιθύνοντες, ότι δεν μπορούμε να πηγαίνουμε από τη μία άκρη της Διεύθυνσης μας στην άλλη… η απάντηση ήταν… δεν ξέρω…θα δούμε… ναι θα το κοιτάξουμε… και άλλα τέτοια πολύ συγκεκριμένα. Δηλαδή από το σπίτι μου θα πρέπει να κάνω μια διαδρομή περίπου 20 – 25 χλμ για να διορθώσω… και αν δεν πάω; Ή αν πάω στο βαθμολογικό κέντρο που είναι αυτό που  υπάγεται το σχολείο μου τόσα χρόνια τώρα… Το έχω γράψει δεκάδες φορές… Η κοινή λογική είναι το πιο σπάνιο είδος. Το να εξυπηρετήσεις τους συναδέλφους για να κάνουν πιο άνετα τη δουλειά τους, και τελικά τη δουλειά σου, είναι δύσκολο να το σκεφτείς… Υπομονή… θα βγάλει γέλιο…

Τη Τρίτη κάναμε την παρουσίαση των ερευνητικών εργασιών του δευτέρου τετραμήνου… Μαραθώνιος, ομολογουμένως… αλλά και πάλι… αυτοσχεδιάσαμε… Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, παρακολούθησα ένα συνέδριο για την ποιότητα στην εκπαίδευση και το μέλλον και τις προοπτικές. Εκεί λοιπόν σε ένα στρογγυλό τραπέζι, που ούτε στρογγυλό ήταν ούτε τραπέζι, συζητήσαμε και εκθέσαμε τις απόψεις μας πως πήγαν οι ερευνητικές εργασίες. Εκεί λοιπόν όταν είπα στο κοινό, παρόντος του κ. Ματσαγγούρα, ο οποίος είναι  ο συγγραφέας των βιβλίων που χρησιμοποιούμε και ο άνθρωπος (μαζί με την ομάδα του) πίσω από τις ερευνητικές εργασίες, ότι παρουσιάσαμε τις εργασίες σε ολομέλεια, η απάντησή του ήταν ότι δεν γίνεται (!!!!) να παρακολουθήσουν τόσες ώρες οι μαθητές, όταν ο ίδιος στις οδηγίες ρητά αναφέρει, ότι με παρουσίαση σε ολομέλεια, η γνώση όλων των μαθητών γίνεται κτήμα ολονών, με τη διάχυση των γνώσεων που αποκόμισαν, και των πρακτικών που χρησιμοποίησαν. Και ρωτάω λοιπόν, και τι να κάνουμε…και η απάντηση ήταν παράλληλες συνεδριάσεις… με άλλα λόγια να παρακολουθήσει όποιος θέλει, όποια εργασία θέλει, και να τελειώνουμε σε μια – δυο ώρες….

Λοιπόν σας έχω νέα… Τα παιδιά θέλουν να παρουσάζουν όλοι σε όλους. Τους άρεσε πολύ αλλά κουράστηκαν. Και ζήτησαν αντί για μια μέρα να γίνεται σε δύο μέρες, κάτι που το βλέπουμε μια και του χρόνου έχουμε και στην δευτέρα λυκείου και θα χρειαστεί να σπάσει… ούτως ή άλλως σε περισσότερες από μία μέρες. Όμως να ρωτήσω κάτι… Όταν ο “θεωρητικός” των ερευνητικών εργασιών σε αδειάζει έτσι, γιατί έτσι αισθάνθηκα, εσύ τι στάση κρατάς; Αυτοσχεδιάζεις και επιλέγεις το πιο ωφέλιμο για τους μαθητές σου και πιθανότατα το πιο κουραστικό για όλους, παρά το εύκολο, γρήγορο, διεκπεραιωτικό, μόνο και μονο για να πεις ότι έκανες τη παρουσίαση. Εμείς είχαμε εννιάωρο και η μαγνητοσκόπηση κράτησε περίπου 7 ώρες, μαζί με την συζήτηση – ολομέλεια για τον απολογισμό. (20 λεπτά περίπου). Δεν ξέρω πως κάποιο άλλο σχολείο που έκανε το ίδιο τελειωσε σε δύο ώρες… (όπως είπε). Τέλος πάντων… εδώ έχουμε ένα κενό…

Και πάμε στη χθεσινή μέρα…Το ανοικτό σχολείο, ή Portes Ouvertes μια πραγματική γιορτή… Παρουσιάσαμε όλα όσα κάναμε τη χρονιά που πέρασε. Σε όποιον ήθελε να έρθει να δει, και όχι μόνο στους γονείς των παιδιών μας. Αυτό το παρερμήνευσαν πολλοί μεταξύ των οποίων και συνάδελφοι, που πραγματικά έχασαν, και δεν είδαν ένα διαφορετικό σχολείο, ανοικτό στη κοινωνία.. κλπ κλπ κλπ. Σταματάω γιατί σε λίγο θα κάνω εξαγγελία για το Νέο Σχολείο 2 ας πούμε, κάτι σαν Ζάππειο 2.

Δεν θα σταθώ στην εκδήλωση. Θα σταθώ σε κάτι άλλο… λίγο διαφορετικό. Τις διακρίσεις… Όσοι μπορούν να θυμηθούν τα σχολικά τους χρόνια θα έχουν να θυμηθούν φάσες που αδικήθηκαν από κάποιο καθηγητή… ακόμα και εγώ θυμάμαι φάσεις διάφορες… Γιατί γίνεται αυτό…(δεν θα γίνω απολογητής του κλάδου…) Απλά ο κάθε καθηγητής – όπως και εργοδότης, προϊστάμενος κλπ κλπ…. – δίνει μια εργασία σε κάποιον που θεωρεί ότι μπορεί να την ολοκληρώσει. Έτσι υπάρχουν κάποιοι μαθητές που προβάλλονται με εργασίες, αναθέσεις, δραστηριότητες κλπ κλπ κλπ… και κάποιοι άλλοι μένουν στην αφάνεια. Εδώ είναι το λάθος. Μην αναθέτετε δραστηριότητες επιλεκτικά. Προκαλέστε τους όλους… θα εκπλαγείτε… Η φαντασία και η ανταπόκριση στη πρόκληση θα σας εκπλήξει… Έτσι και εμείς… Το U4energy το ξεκινήσαμε για να ευαισθητοποιηθούν οι μαθητές και να προκαλέσουν μέσα από τα έργα τους το κοινό, να προσέχει όταν χρησιμοποιεί ενέργεια. Λοιπόν, δεν λυπήθηκαν καθόλου τον χρόνο τους – που στην Β’ Λυκείου είναι μάλλον λίγος – ούτε τη δουλειά τους. Άφησαν την φαντασία τους ελεύθερη και αυτό που σκέφτηκαν το έφτιαξαν… Διπλή αφίσα, που έκοψαν πόρτες και παράθυρα, για να αποκαλύψουν τις οικολογικές εφαρμογές από πίσω τους, άλλη ζωγραφισμένη στο χέρι, ολόκληρη αφίσα 50 Χ 70 με την αξιοποίηση του Ήλιου, κολλάζ, κείμενα, φωτό “πειραγμένες” και διαμορφωμένες για να φτιάξουν αυτό που ήθελαν… και το σημαντικότερο…. ΟΛΟΙ. Αλλά δυστυχώς όταν λέμε όλοι… δεν εννοούμε όλοι αλλά η σημαντική πλειοψηφία. Ακόμα και οι συνήθως αδιάφοροι, τους ανατέθηκε αρμοδιότητα από τους συμμαθιητές τους και την έφεραν εις πέρας!!!. Και μόνο για αυτό άξιζε… και πέρασαν όλοι και είδαν την έκθεση τους και τη φωτογράφισαν κιόλας…Και κάναμε το μόνο που θα μπορούσαμε να κάνουμε… Την αφήσαμε εκεί για να την δει όλο το σχολείο. Κάτι που έγινε χθες, τελευταία μέρα σχολείου… και φωτογραφήσαμε μία μία την αφίσα, για να φτιάξουμε ένα λεύκωμα, και να σας το δείξουμε… Στην φωτό ο Δημήτρης φωτογραφίζει Αλέξανδρο…

Κάποια στιγμή θα εμφανίσω στο άλμπουμ και θα σας δώσω τους συνδέσμους…

Λοιπόν… καλό διάβασμα στους “μικρούς”, καλή αντοχή και δύναμη στους “μεγάλους”, καλή διόρθωση, αν έχει νόημα ένας τέτοιος όρος για τους καθηγητές…

Κάποια στιγμή αύριο μεθάυριο, θα γράψω ένα άρθρο για τους μαθητές της Γ΄Λυκείου… οδηγίες για τις εξετάσεις… (προδιαφήμιση λέγεται… ) Υπομονή.

Τη καλησπέρα μου… και πάρτε και καμία ομπρέλλα.