Month: November 2009

Θέλω, θέλω, θέλω….

Με πιάνει μερικές φορές να θέλω να κάνω πολλά.

Έτσι θέλω να ξαναρχίσω να ασχολιέμαι με το βίντεο. Οι “πελάτες” μου περιμένουν. Έχω να κάνω το νέο ΑΣΜΠΕΤΑ, έχω τους φίλους χημικούς που περιμένουν τη ταινία από τη μάζωξη στα Γιάννενα, έχω ακόμα να φτιάξω τη ταινία από τη περυσινή εκδρομή στη Σκοτία. Αλλά έχω βάλει στόχο να αλλάξω τον υπολογιστή, μια και ο σημερινός έχει αρχίσει να δείχνει τα χρόνια του.

Θέλω να μάθω το JOOMLA αλλά και το FLASH και το MOODLE και… και… και… Μου αρέσει να φτιάχνω προγραμματάκια και animations αλλά τελικά μαθαίνω λίγο απ΄όλα και μετά τίποτα.

Θέλω να γίνω πιστοποιημένος. Τόσα χρόνια μπροστά στον υπολογιστή δεν έχω κάποιο χαρτί να πιστοποιεί τι ξέρω. Είδαμε και πάθαμε να μπορέσουμε οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί να μπορέσουμε να πάρουμε τη πιστοποίηση χωρίς να πρέπει να παρακολουθήσουμε όλες τις ώρες του σεμιναρίου. Δικαίωμα που έχουν τόσο οι μόνιμοι συνάδελφοι του όσο και οι αναπληρωτές. Και τώρα που δόθηκε το δικαίωμα μπορεί να γίνει κάτω από πολλές προϋποθέσεις. Πάντως έγινε.

Θέλω να πάρω ένα δίπλωμα στα Γαλλικά. Γιατί; Γιατί έτσι. Δεν μπορώ τη γκρίνια.

Θέλω να μπορέσω να οργανώσω επιτέλους την εκπαιδευτική ιστοσελίδα και να μπορέσω να δω πως θα γίνει πιο χρηστική.

Θέλω να φτιάξω επιτέλους τις σημειώσεις μου για τη δουλειά μου. Έχω περίπου … άπειρες σελίδες αλλά δυστυχώς δεν ξέρω που έχω τι. Και όχι τίποτα άλλο, αλλά παινευόμουνα στη Φερενίκη πριν κάποιο καιρό ότι ξέρω τι έχω και που… (πάει το παραδέχτηκα).

Τι νομίζατε από το τίτλο… Ότι θα ήθελα σπίτι, εξοχικό, σπορ αυτοκίνητο ή δεν ξέρω και εγώ τι άλλο; Μπα!!!! ‘Οχι ότι έχω αποδεσμευτεί από τις υλικές ανάγκες μου αλλά επιτέλους έχω καταλάβει ότι όσα και αν έχεις θέλεις και άλλο. Άρα δεν έχει νόημα. Αξιοποιώ αυτά που έχω και ανανεώνω ό,τι μου χρειάζεται. Απλό είναι. Αλλά τη γνώση … δεν τη βρίσκεις εύκολα.

Και μιλώντας για τη γνώση…Θυμάστε που έγραφα προ καιρού για τα περιοδικά μου, που χάριζα σε όποιον τα ήθελε; Εντάξει τελικά τα “έφαγε” ο κουβάς της ανακύκλωσης. Δεν ήμουν καθόλου, μα καθόλου χαρούμενος με αυτή την εξέλιξη και πραγματικά θα ήθελα να είχαν μια ακόμα ευκαιρία και να μπορέσουν να βοηθήσουν κάποιους ανθρώπους. Ε!!! σήμερα βρήκα ένα μαγαζάκι στο Παγκράτι που είχε μεταχειρισμένα περιοδικά. Φυσικά και τα πουλούσε, αλλά δεν είναι αυτό. Αν κάποιος ήθελε να βρει αυτά τα περιοδικά θα μπορούσε. Τώρα…ποιος ξέρει σαν τι τα χρησιμοποιούμε. Πιάνοντας συζήτηση με τον μαγαζάτορα, δεν μπορούσε να καταλάβει πως είναι δυνατόν, να μη μπορέσω να τα χαρίσω κάπου και να μπουν σε μια βιβλιοθήκη. Τώρα όμως το μαρκάρισα το μαγαζάκι και την επόμενη φορά που θα έχω περιοδικά για δόσιμο, θα περάσω από εκεί. Έτσι θα δώσω στα περιοδικά μια ακόμα ευκαιρία.

Δύσκολη μέρα σήμερα. Ευτυχώς τελείωσε.  Έτσι αύριο ξεκινάει μια καινούργια μέρα με νέες προκλήσεις και καινούργιες εμπειρίες.

Τη καλησπέρα μου.

Πίνω τον καφέ μου και… κάθομαι στον υπολογιστή.

Σάββατο βραδάκι. Έχω φτιάξει ένα καφέ όπως μου αρέσει. Λίγο καπουτσίνο, λίγο εσπρέσσο (τα γνωστά σε σκόνη), το πολύ γάλα που μου αρέσει και βρίσκομαι μπροστά στο μόνιτορ και γράφω. Το ερώτημα είναι γιατί να είμαι μπροστά στο μόνιτορ.

Γιατί δεν έχω σχέδια για έξοδο. Θα μπορούσα να πάω μια βόλτα. Αλλά που να πάω; Να πάω προς παραλία μεριά. Αλλά εκεί θα πηγαίνει η μισή Αθήνα. Και να κάνω τι; Να πάω να κάτσω σε κάποια καφετέρια; Να πιω το καφέ μου; Εντάξει και το έκανα. Με ποιον θα πάω; Και αυτό είναι ένα θέμα. Με φίλους… οι περισσότεροι είναι “κλεισμένοι”.

Να πάμε κανένα σινεμαδάκι. Έχουμε καιρό να πάμε… έλα όμως που όλα παίζουν τις ίδιες ταινίες – εντάξει λογικό είναι – αλλά καμία δεν μας κάνει κλικ.

Να φορτωθούμε και να πάμε επίσκεψη…ούτε σαν σκέψη. Για να γίνει κάτι τέτοιο θα πρέπει να προηγηθούν άπειρες συνεννοήσεις και προγραμματισμός… Άσε καλύτερα.

Τελικά τι μένει… Πάλι τα ίδια. Τηλεόραση, για λίγο… και μετά καμιά ταινία από το DVD club  της γειτονιάς.  Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να πω ότι με καλύπτει σαν λύση αλλά στις δεδομένες συνθήκες δεν υπάρχει κάτι άλλο.

Τελικά μπορούμε να μιλήσουμε για πρόβλημα επικοινωνίας. Είχε πει ένας φίλος προ ημερών ότι λόγω επαγγέλματος, μου έχει μείνει το “σύνδρομο” του κόσμου. Δηλαδή θέλω κοινό. Αλλά αυτό δεν είναι μόνο δικό μου. Όλοι θέλουμε να έχουμε κόσμο γύρω μας.  Ίσως λόγω ιδιοσυγκρασίας κλίματος στην Ελλάδα έχουμε μάθει να είμαστε έξω και να αλλάζουμε εικόνες και παραστάσεις. Ακόμα και όταν είμαστε με φίλους που έχουμε καιρό να δούμε επιλέγουμε θέση κοντά σε παράθυρο – βιτρίνα ώστε να έχουμε παραστάσεις από “το δρόμο”.

Η επικοινωνία είναι μεγάλη “υπόθεση”. Τελικά όμως μου φαίνεται ότι πολύ εύκολα βρίσκουμε δικαιολογίες και “αποφεύγουμε” να μιλάμε. Για να δούμε αν μπορούμε να κάνουμε κάτι. Για παράδειγμα αύριο γιορτάζουν οι :

Αγγελος, Αγγελής, Αγγελική, Αντζελα, Ατζελα, Αντζυ, Αγγέλα, Αγγέλλω, Αγγελίνα, Αγγελικούλα, Γαβριέλα, Γαβρίλα, Γαβριηλίτσα, Γαβριλίτσα, Αραβέλα, Αραμπέλα, Γαβριήλ, Γαβρίλος, Γαβρίλης, Ματίνα, Μεταξία, Μεταξούλα, Ταξούλα, Μιχαήλ, Μιχάλης, Μιχαλός, Μιχαλιός, Μιχαλάκης, Μίχος, Μιχελής, Μιχαηλός, Ραφαήλ, Ραφαήλος, Ραφαέλος, Ραφαέλα, Ραφαήλα, Σταμάτιος, Σταμάτης, Στάμος, Σταμούλης, Σταμέλος, Σταμέλης, Σταμελάς, Ταξιάρχης, Μιχαέλα, Μιχαέλλα, Μιχαήλα, Μιχαηλίτσα, Μιχαλίτσα, Μισέλ, Μιχαλία, Στρατηγός, Στρατηγούλα, Στρατής (Λέσβος), Σταματία, Σταματίνα, Σταμάτα, Μάτα, Ματούλα, Σταμέλα, Σταμούλα, Ματίνα, Σταματή, Μάτω, Σταματέλλα, Ευστρατία (από το εορτολόγιο η αντιγραφή). Ας πάρουμε τηλέφωνο λοιπόν να πούμε μια καλημέρα/σπέρα και φυσικά χρόνια πολλά.

Τη καλησπέρα μου.

Όταν οι μαθητές γίνονται φίλοι…

Σήμερα πέρασε η Δάφνη από το σχολείο.  Μετά από 9 χρόνια που αποφοίτησε μας επισκέφτηκε και μιλήσαμε για περίπου μισή ώρα. Δεν θα σταθώ στο θέμα της συζήτησης αλλά θα σταθώ στο μοναδικό κλίμα που είχε η συνάντηση.

Μια νεαρή κοπέλα με ανάμεικτα συναισθήματα, από τη μία τα συναισθήματα του μαθητή που είναι στο “άβατο” των καθηγητών, με την αμηχανία και την αγωνία του ποιος είναι εκεί και τι θα πει. Και από την άλλη μια νέα, χωρίς να έχει την “εξάρτηση” της βαθμολογίας από τους καθηγητές, που ήθελε να μιλήσει με τους παλιούς της καθηγητές.

Πολύ σύντομα “έσπασε ο πάγος” και μπόρεσε να εκφραστεί ελεύθερα. Όμως μια φράση της είναι αυτή που δείχνει τι ακριβώς ισχύει. “Μια φορά μαθητής, πάντα μαθητής…”  είπε σε κάποια φάση. Και μόνο αυτή η φράση δείχνει την αμηχανία που αισθανόταν. Και να σκεφτεί κανείς ότι από όλους τους παρόντες καθηγητές μόνο δύο ήταν καθηγητές της ενώ από τους άλλους συναδέλφους αρκετοί ήταν … συνομήλικοί της. Παρόλα αυτά ο χώρος είχε την δική του επίδραση.

Προσωπικά, από τις καλύτερες φάσεις της καθηγητικής μου καριέρας είναι όταν βλέπω αποφοίτους και μιλάμε, χαλαρά, και γελάμε και λέμε τι γινόταν τότε.  Φυσικά και υπάρχει μια απομυθοποίηση, διότι πλέον δεν είμαστε καθηγητές – μαθητές αλλά δυο άνθρωποι που συζητάμε. Μέσα από αυτές τις συζητήσεις, εγώ πάντα παίρνω την “ανάδραση” (feedback) που είναι απαραίτητη για να δω τι γίνεται και πως θα μπορέσω να γίνω καλύτερος. Μέσα από αυτές τις συζητήσεις, μέσα από το φίλτρο του χρόνου και χωρίς τους περιορισμούς του “καθηγητή”, είναι πιο εύκολο να εκφραστείς.

Έτσι λοιπόν μια φίλη από τα παλιά σήμερα βρέθηκε στο σχολείο, μιλήσαμε, γελάσαμε ήπιαμε το καφέ μας και … θυμηθήκαμε τα παλιά.

Τη καλησπέρα μου.

Τελικά είμαστε ένας βαθμός…

Έγινε σήμερα στο σχολείο και με έβαλε σε σκέψεις.

Μια μαθήτρια μου η Μαρία (όλες Μαρίες λέγονται και όλοι οι μαθητές μου Γιάννης) σήμερα μου φάνηκε πολύ σκεπτική. Μπαίνοντας λοιπόν στη τάξη τους χαιρέτησα και χαιρέτησα ειδικά τη Μαρία λέγοντας της…

– Γεια σου Μαρία με τα τρελά τα κέφια. Περίμενα να αντιδράσει με κάποιο σχόλιο, να τη βγάλω λίγο από τις σκέψεις και ίσως να χαμογελάσει.

Εκεί ήταν που την πάτησα. Αναλύεται σε κλάματα και γυρνάει “πλάτη”.  Τι τα θέλω τα “καλαμπούρια” μεσημεριάτικα. Άντε να δω πως θα το ελέγξω τώρα. Ντρεπόταν να κλάψει μπροστά μου και έτσι μέχρι να μπει στη τάξη “είχε συνέλθει”. Ρωτώντας έμαθα ότι τη προηγούμενη ώρα, δόθηκαν κάποια διαγωνίσματα και δεν είναι ότι δεν ήταν καλά, μάλλον ήταν τα σχόλια που δημιούργησαν τη κατάσταση. Γιατί σε κάποια φάση όταν ρώτησα τι έγινε η απάντηση που πήρα ήταν ότι “τελικά εμείς οι μαθητές είμαστε μόνο ένας βαθμός. Δεν είμαστε τίποτα.”

Μου έκανε εντύπωση η έκφραση. Δεν ξέρω τι ακριβώς ειπώθηκε ούτε και σε τι ύφος. Αλλά έχω ακούσει αρκετά συχνά και από πολλές πηγές – για διάφορα σχολεία ότι υπάρχει πρόβλημα στο πως εκφραζόμαστε απέναντι στα παιδιά.  Μπορεί κάποια από αυτά να είναι με ιδιαίτερη συμπεριφορά. Κάποια να μη ξέρουν τι θέλουν. Κάποια να μην μπορούν να εκφραστούν σωστά και να εμφανίζονται ανάγωγα και κακότροπα. Κάποια μπορεί και να είναι κάποια ή όλα αυτά. Αλλά εμείς “οι μεγάλοι” και “οι παιδαγωγοί” τους θα πρέπει να είμαστε πιο προσεκτικοί, ανεκτικοί και κυρίως να μην “ανταγωνιζόμαστε” τα παιδιά. Και άφησα το καλύτερο για το τέλος. Είχα και εγώ γραπτά να δώσω. (Χμ ! το κερασάκι στη τούρτα). Ήταν Οργανική στη Γενική παιδεία.  Και φυσικά – όπως συνήθως – είχε όλα τα νούμερα. Από το μικρότερο μέχρι το μεγαλύτερο. Σε εμένα η Μαρία  είχε ένα εικοσάρι όλο δικό της γιατί εκτός των άλλων είναι και μια άριστη μαθήτρια. Εκεί χαμογέλασε, όμως και οι άλλοι που δεν χαμογελάσανε είχα κάτι να τους πω. Δηλαδή σε κάποιους αν και είχαν κάποια λάθη, αν είχαν κάνει κάποια καλή προσπάθεια, τους έλεγα ένα μπράβο για τη προσπάθεια. Ακόμα και σε κάποιους που είχαν μπερδευτεί και είχαν πιάσει το νόημα τους έλεγα ότι ναι μεν δεν πήραν τους βαθμούς που έπρεπε, αλλά φαινότανε ότι είχαν καταλάβει τι γίνεται. Δεν ξέρω αν τους κακομαθαίνω, αλλά μια απογοήτευση θα τους κάνει να μην ξανασχοληθούν. Κάποιοι βέβαια το κάνουν από μόνοι τους. Ακόμα και για αυτούς που δεν γράψανε γιατί δεν θέλανε, τους είπα ότι αν θέλανε είχανε τη δυνατότητα να προσπαθήσουν και να κάνουν κάτι.

Γιατί τα γράφω πάλι αυτά. Μα φυσικά για να τα σκεφτούμε και όποτε έχουμε νέους ανθρώπους απέναντί μας να προσέχουμε τι λέμε και πως το λέμε.

Τη καλησπέρα μου.