Month: October 2009

Κάπου κάποτε στα αρχαία υπήρχε η φράση…”Πιστεύω τω φίλω…” Μη με ρωτήσετε για παρακάτω δεν τα θυμάμαι… και αυτό πολύ είναι. Όμως από τότε -πριν περίπου 35 χρόνια – άρχισα να ψάχνω το θέμα των φίλων. Πάντα θυμάμαι να έχω φίλους, ίσως γιατί μιλάω πολύ… αλλά θυμάμαι και μια πολύ δύσκολη φάση που “είχα ξεμείνει” από φίλους. Πραγματικά πολύ δύσκολη φάση… Και πάμε στο καφέ.

Ο καφές είναι “ιεροτελεστία”. Μπορεί να μην είναι καφές με τη φυσική του έννοια. Είναι η παρέα. Η σκέψη ότι θα βρεθείς με πρόσωπα αγαπημένα. Ότι θα μιλήσεις, θα γελάσεις, θα δεις τον άλλο. Προσωπικά μου έχει λείψει η καλή κουβέντα. Με βάθος και νόημα. Τις γενικότητες για το καιρό ή την ανάλωση με τα μαθήματα και τι διαγωνίσματα έβαλα – έβαλες, δεν τα θεωρώ κουβέντα. Κουβέντα είναι η πρόκληση… αυτό που θα σε κάνει να σκεφτείς, να πισωγυρίσεις (και οι αναμνήσεις καλές είναι αρκεί να μην είναι μόνο αυτές), να σχολιάσεις, να προγραμματίσεις, να κάνεις σχέδια με τους φίλους σου. Η αλήθεια είναι ότι η καθημερινότητα πιθανόν να τα αποτρέψει από το να πραγματοποιηθούν αλλά αυτό είναι δεύτερο.

Έτσι αυτές τις μέρες βρέθηκα και θα βρεθώ με πολύ κόσμο. Κόσμο που δεν είμαστε μαζί, ούτε βρισκόμαστε στη δουλειά ή στην καθημερινότητα μας γενικά. Όμως είναι πρόσωπα που υπάρχει ένας σύνδεσμος. Ένας σύνδεσμος που μπορεί να έχει μικρή ή μεγάλη διάρκεια αλλά είναι αρκετός, όταν βρεθούμε μαζί, να μιλήσουμε, να γελάσουμε και να περάσουμε όμορφα και ζεστά κάποιες ώρες.

Προχθές λοιπόν βρέθηκε μια φίλη στην Αθήνα και βρεθήκαμε για ένα καφέ – κυριολεκτικά – Κανονίσαμε όσο μας επιτρέπει η Αθήνα και τελικά γίναμε τρεις συνάδελφοι χημικοί και τα είπαμε. Τι να πρωτοπείς μέσα σε δυο ώρες, τι να πρωτοθυμηθείς και τι να κανονίσεις για συναντήσεις ή επόμενα ραντεβού. Όμως ήταν ένα πολύ όμορφο απόγευμα από αυτά που όπως λέω εγώ “οριοθετούν το χρόνο”. Οι μέρες δηλαδή που θυμάσαι και με βάση αυτές λές πόσες μέρες έχουν περάσει. Γιατί οι άλλες οι καθημερινές, η μία είνα ίδια με την άλλη.

Μεθαύριο “έρχεται” το ΑΣΜΠΕΤΑ. Μπορεί τα παιδιά αυτά (χμ!!! μάλλον πλέον είμαι ο μεγαλύτερος, οπότε μπορώ να τα λέω και έτσι…) να μη τα γνωρίζω, όπως γνωρίζω άλλους ανθρώπους, όμως κάθε συγκέντρωση και κάθε συνάντηση έχει τη ζεστασιά της παρέας που γνωρίζονται χρόνια. Η ατμόσφαιρα είναι το κάτι άλλο. Έτσι κάθε φορά που μας επιτρέπει η ζωή στην Αθήνα, να το οργανώσουμε, είναι κάτι που το περιμένω.

Δεν χρειάζεται να αναφέρω τα Σάββατα μεσημέρι με τους φίλους. Τα έχω ξαναπεί. Μοναδική παρέα με μοναδικούς ανθρώπους (καλά όλοι μοναδικοί είμαστε αλλά αυτοί είναι πιο μοναδικοί…) Συζητήσεις και θέματα για τα πάντα. Απόψεις και ιδέες χωρίς φίλτρο και χωρίς υστερόβουλες σκέψεις. Όπως μου είχε πει ένας από τη παρέα, ο φίλος θα σου πει τα πράγματα όπως τα βλέπει και τα αισθάνεται, ανεξάρτητα αν σε πληγώσει ή όχι. Και αν σε πληγώσει πρέπει πρώτα να σκεφτείς αν έχει δίκιο ή όχι και μετά να τσαντιστείς. (αν το κρίνεις απαραίτητο).

Η παρέα των φυσικών επιστημών – θα μπορούσα να τη πω και έτσι – μια παρέα καθηγητές ΠΕ 4 όπως θα λέγαμε. Δυο τρεις φορές έχουμε βρεθεί και οι συζητήσεις είναι πάντα μια πρόκληση. Μπορεί να είναι επικεντρωμένες στο “κλάδο” όπως λέμε αλλά μετά από κάθε μια συζήτηση μένει ένας προβληματισμός και πολλές νέες ιδέες.

Η ανάγκη για έκφραση και ανταλλαγή απόψεων είναι αυτή που με χαρακτηρίζει – και δεν νομίζω ότι είμαι ο μόνος – και για αυτό άφησα για το τέλος τον άνθρωπο που όταν βγαίνουμε για καφέ δεν αφήνουμε θέμα να μη πιάσουμε. Τα τριάντα χρόνια γνωριμίας με την Έφη μας έχουν δώσει τη δυνατότητα να μη μασάμε τα λόγια μας και να μπορούμε να εκφραστούμε ελεύθερα. Εννοείται ότι ο καφές δεν φτάνει, και έτσι όποτε δεν καταφέρνουμε να βρεθούμε το τηλέφωνο καλύπτει τα κενά. Βλέπετε η Αθήνα είναι ασφυκτική σε τέτοια θέματα.

Πολλά έχουν γραφτεί για τους φίλους… “Οι φίλοι είναι τα αδέλφια που διαλέγουμε…” “Τους φίλους τους διαλέγουμε, γιαυτό δεν τους παιδεύουμε…” έλεγε ένα άλλο τραγούδι. Για μένα οι φίλοι είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο. Είναι οι άνθρωποι με τους οποίους μπορώ να μιλήσω. Ίσως όχι με όλους για όλα, αλλά ξέρω ότι είναι εκεί… ένα τηλέφωνο μακριά και απλά … περιμένουν. Οπότε όπως έχω ξαναπεί, μάλλον αισθάνομαι πλούσιος με τους φίλους μου.

Τη καλημέρα μου, χρόνια πολλά για την ημέρα και σε όσους γιόρταζαν προχθές και παρέλειψα να ευχηθώ.

Κυριακή μεσημέρι 1.30 στην Εθνική Οδό Αθηνών Κορίνθου στο καλό κομμάτι. Γύρω στο 50 χιλιόμετρο. Μπορείτε να καμαρώσετε εικόνες.

Πλησιάζοντας βλέπουμε το ποταμάκι. Πιο πριν χάσαμε τους καταρράκτες από το βουνό. Αλλιώς θα τρακάριζα.

Α! Να και η λιμνούλα…

Α! Έχει και βαρκούλες…

Και μια άσπρη βαρκούλα…

Δεν μπόρεσα να βγάλω το κόσμο που περίμενε στην άκρη γιατί έπρεπε και να οδηγήσω. Αυτές βγήκαν εν κινήσει – με 2-3 χιλιόμετρα την ώρα αλλά μετά έπρεπε να φύγω.

Σε όλες τις φωτογραφίες μπορείτε να δείτε τη στάθμη της λίμνης είναι οριακά έως το κράσπεδο. Πιθανότατα τώρα έχει ξεχειλίσει και στο αντίθετο ρεύμα. Φυσικά να μη πούμε για τους άλλους που περιμένουν. Μου κάνει εντύπωση όμως γιατί αυτό δείχνει να έγινε σε λεπτά. Δηλαδή τα πρώτα αυτοκίνητα είναι άτσαλα φρεναρισμένα και τα μισά μέσα  στο νερό. Δηλαδή δεν το είδαν και έπεσαν στα φρένα; Δεν πρόλαβαν να αντιδράσουν; Δεν βρέθηκε κάποιο να σβήσει μέσα στη μέση για να τους προειδοποιήσει; Νομίζω ότι πρέπει να έγινα όλα πολύ γρήγορα.

Ωραίο έτσι, και τους ακριβοπληρώνουμε αυτούς τους δρόμους. Και ρωτάω… Αυτοί που βλέπουν τα αυτοκίνητα τους να …κολυμπάνε από που θα αποζημιωθούν; Μήπως θα φταίει ο καιρός;

Καλησπέρα σε όλους.

(ΥΓ Δεν έλιωσα κιόλας στη δουλειά… Για το Nοrgesic λέω… Αλλά αυτό αύριο.)

Ήταν 6 Αυγούστου όταν έφυγα το καλοκαίρι από το Αίγιο. Πρώτη φορά έφευγα τόσο νωρίς. Ήταν ότι ο τότε φαντάρος γιος έπρεπε να πάρει το απολυτήριο (10/8), η Κεφαλλονιά περίμενε (17/8) οπότε “ξεκουβαλήσαμε” και μαζευτήκαμε Αθήνα.

Από τότε δεν ξαναπήγα στο Αίγιο αλλά θα πάω αύριο. Και πάνω  που το αποφάσισα θα γίνει ο κακός χαμός στο καιρό αρχίζοντας από τα ορεινά στς δυτικά (οποία ευτυχία για τα βουνά μου λεει).

Όμως δεν το βάζω κάτω. Θα πάω, να μαζέψω το καρύδια μου (ξέρετε τι γυμναστική είναι αυτή και τι επικύψεις θα κάνω… Αχ η μεσούλα μου… και μόνο στη σκέψη), τα ακτινίδια μου (ναι φέτος έχω περισσότερα από ένα (καμιά δεκαριά κομμάτια, μη φανταστείτε καμιά τεράστια παραγωγή…)  αλλά έχω καλό γείτονα που δεν τρώει τα δικά του ακτινίδια… (χε χε!!!)) Εδώ η γυμναστική είναι ακροστασία, πρόταση, τέντωμα (stretch επί το ελληνικότερον). Μετά θα κάνω δοκιμή καύσης στη σόμπα (ναι πρέπει να γίνει και αυτό γιατί την επόμενη φορά που θα πάω σίγουρα πρέπει να είναι έτοιμη). Θα βάλω τα χαλάκια (τα βασικότερα, εκεί που έχει πολύ πράμα θα … προσπεράσω).

Αλλά με πουλήσαν όλοι… μικροί – μεγάλη… Όμως δεν μασάμε. Έχω δουλειά να κάνω, να σκεφτώ να προγραμματίσω. Αν και γενικά μου τη δίνει μόνος. Έχω μάθει σε γεμάτο σπίτι, έστω και να δεν είμαστε συνέχεια όλοι μαζί αλλά ο καθένας “στη φωλιά” του. Οταν είμαι μόνος δεν το φχαριστιέμαι. Τέλος πάντων εγώ θα τη κάνω.

Αν έχει και κανένα τριανταφυλλάκι ακόμα – δεν αποκλείεται γιατί δεν έχει κάνει ακόμα κρύα, θα σας φέρω τουλάχιστον μία φωτογραφία, έτσι για να πάρει λίγο χρώμα το blog.

Μέχρι την επόμενη φορά λοιπόν τη καλησπέρα μου.

Είμαι πολλά χρόνια στην ιδιωτική εκπαίδευση και όλα αυτά τα χρόνια ασχολούμαι με 1500 πράγματα. Αυτό το οποίο πάντα μου έλειπε ήταν η επιβράβευση. Ακόμα και στο ξεκίνημα μου που δεν ήξερα τι μου γίνεται και ψαχνόμουνα. Ακόμα και τότε το “μπράβο” και το “ευχαριστώ” ήταν δυσεύρετο. Ποτέ δεν το κατάλαβα γιατί. Και δεν ήταν μόνο για μένα οπότε θα έλεγα για κάτι προσωπικό, αλλά ήταν γενικό. Και όποτε υπήρχε “κάτι” το όνομα μου ήταν πρώτο στη λίστα. Όταν σε κάποια φάση ρώτησα …

– Πως γίνεται και όποτε υπάρχει κάτι να γίνει, το όνομά μου ερχόταν στην επιφάνεια;

– Όταν κάποιος θέλει να γίνει η δουλειά του το λέει σε αυτόν που πιστεύει ότι θα τη κάνει.

– Ναι αλλά είναι όλο οι ίδιοι… (είπα).

– Ε! τι να κάνουμε. Έτσι είναι αυτά τα πράγματα.

Αλλά πάλι δεν είπε ευχαριστώ ή μπράβο.  Πέρασε πολύς καιρός και έκανα διάφορα. Μέχρι ταινίες, αφίσες, βιβλία, και γενικά ό,τι μπορεί να σκεφτεί κανείς. Το σλόγκαν μου ήταν “Κανείς δεν ασχολείται με αυτό που κάνω μέχρι να σταματήσω να το κάνω.”  Αλλά πάντα ήμουν “ο κύριος Δεδομένος.”

Έτσι σιγά σιγά αναδιπλωνόμουνα και μαζευόμουνα. Έβλεπα συνέχεια ότι υπήρχε “εκμετάλλευση” και εγώ άρχισα να μετράω το χρόνο μου, τις ανάγκες μου και τον εαυτό μου. Και έτσι έλεγα όχι – αν ήταν κάτι που δεν ήθελα. Δεν ήμουνα πια “Ναι σε όλα”.

Φέτος με το άνοιγμα του ψηφιακού χώρου, είπα να ασχοληθώ μια και ούτως ή άλλως ήμουνα “μπλεγμένος” στην υπόθεση. Παράλληλα βέβαια είχα και το πρόγραμμα αλλά και τις άλλες υποχρεώσεις μου στο σχολείο. Αφού λοιπόν πήρα δουλειά για το σπίτι και ασχολήθηκα όλο το απόγευμα ενημέρωσα τηλεφωνικά την προϊσταμένη μου αρχή και μου είπε ότι… “Ο κύριος Διευθυντής είναι πολύ ευχαριστημένος που ασχολείσαι με όλα αυτά που ασχολείσαι για το σχολείο.” Και η απάντηση ίσως δεν ήταν και τόσο ευγενική αλλά  είχε πολύ background… “Ποιος διευθυντής δεν θα ήταν;” Σιγή στην άλλη άκρη…” Ε! Ναι…”

Νομίζω ότι είναι λογικό. Δηλαδή τι πρέπει να κάνω… τούμπες που μου αναγνώρισαν ότι κάνω πολλά. ή μήπως πάλι έχω αρχίσει να δίνω κομμάτια από τον εαυτό μου έτσι… Εντάξει ίσως είναι ένα διαφορετικό στυλ – πιο επικοινωνιακό – ίσως γίνω “ο καθηγητής της χρονιάς” (λέμε τώρα)  και αρπάξω το αγκίστρι και τρέχω όλο ( ή και όλα ) το χρόνο (τα χρόνια). Έχω μια επιφυλακτικότητα σε τέτοιες δηλώσεις και γενικά περιμένω να δω τι υπάρχει ανάμεσα στις λέξεις.  Νομίζω ότι μετά από 22 χρόνια το κατάλαβα. Κάποτε ένας φίλος μου είχε πει… “Θέλω τόσα πολλά να κάνω αλλά αισθάνομαι ότι με κλέβουν. Κλέβουν τη διάθεση μου, την όρεξη μου, τη φαντασία μου.” Έτσι είναι… Η “δουλειά” μας είναι κυρίως προσφορά, φαντασία, ετοιμότητα, πρόκληση, και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Μόνο όσοι κάνουν την “δουλειά”  – και δεν είναι κασετόφωνα – μπορούν να καταλάβουν.

Έτσι λοιπόν έχω ένα ευχαριστημένο Διευθυντή, ένα ψιλιασμένο εαυτό, μια στάση αναμονής και όπως γίνεται συνήθως… 1500 πράγματα να κάνω.  Επειδή λοιπόν πρέπει να βιαστώ…

Τη καλησπέρα μου.

Χθες είπαμε να κατεβάσουμε τα χειμερινά. Αφορμή ήταν το μισό της τελευταίας εβδομάδας.  Είπαμε ότι μάλλον τελειώσαν τα ψέματα και έπρεπε να εξοπλιστούμε κατάλληλα.

Φτιάξαμε λοιπόν τα παιδιά – έτσι τα λέμε ακόμα – που ακόμα μια φορά συνειδητοποιήσαμε ότι πολλά από τα περυσινά ρούχα πια δεν κάνουν. Και καλά ο μεγάλος “ολοκλήρωσε” την ανάπτυξη του. Ελπίζω να μη μου μοιάσει και στον σωματότυπο.  Ο μεσαίος δένει αλλά και αυτός πια δεν ψηλώνει.Ο μικρούλης μου – λέμε τώρα… – ψηλώνει και … φαρδαίνει. Και εδώ κάνουμε κάποια άλλα παιδάκια ευτυχισμένα.

Και φτάνουμε στη λύτρωση. Κατέβασα τα περυσινά δικά μου ρούχα και τα έβαλα σχεδόν όλα στις μαύρες σακούλες. Γιατί; Γιατί είμαι πλέον είκοσι κιλά λιγότερος από πέρυσι το χειμώνα και θέλω να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν θα ξαναγυρίσω εκεί που ήμουνα. Τα έδωσα σχεδόν όλα. Μόνο κάποια πολύ καλά, και λίγο στενά τότε αλλά μάλλον φαρδιά τώρα κράτησα και τα άλλα τα έστειλα για δόσιμο.

Μου άρεσε όλη αυτή η κίνηση. Η επίδραση πάνω μου ήταν καταλυτική.  Είναι μια μάλλον μακρόχρονη προσπάθεια. Έχει κρατήσει 9 μήνες μέχρι στιγμής.  Το αποτέλεσμα είναι -20 κιλά αλλά έχοντας όλα αυτά τα χρόνια όλα αυτά τα παραπανίσια κιλά, το σωματάκι μου έχει αποκτήσει άλλες διαστάσεις.  Έτσι τώρα που αδειάζει από κιλά, μένει σαν άδειο σακκί. Καθόλου καλή εικόνα, θα έλεγα. Και εδώ μπαίνει το “κάτι πρέπει να κάνουμε”. Αυτό το κάτι για μένα ακούει στο όνομα γυμναστήριο. Πάω σχεδόν κάθε μέρα (5 την εβδομάδα αλλά πάω για λίγο). Εκεί λοιπόν περπατάω περίπου 2,5 χιλιόμετρα σε 20 λεπτά, (τώρα βάζω και λίγη ανηφόρα καμιά 300-400αριά μέτρα) με γρήγορο βήμα και μετά για περίπου μισή ωρίτσα περνάω από τα μηχανήματα. Λίγο κοιλιακοί  (με το σωσίβιο παρόν δεν είναι και τόσο καλή ιδέα αλλά από την άλλη κάπως πρέπει να μαζέψει το “σακούλι”. Λίγο χέρια, λίγο πόδια και μετά από μια περίπου ώρα συνολικά τη κάνω.  Αυτό δεν έχει κλείσει μήνα ακόμα και τα αποτελέσματα έχουν αρχίσει να δείχνουν. Τρία νουμεράκια μικρότερα παντελόνια. Εντάξει είναι λίγο στενά ακόμα αλλά έτσι μου θυμίζουν ότι έχω δρόμο ακόμα. Ξαναφόρεσα τα παλιά πόλο μπλουζάκια μου, μπόρεσα να βρω κάποια από τα αγαπημένα μου ρούχα. Ναιιιι Έχουμε και εμείς τα αγοράκια αγαπημένα ρούχα.  Και όχι μόνο αυτό. Όταν πήρα την απόφαση να κάνω κάτι για μένα πέρυσι τα Χριστούγεννα, πήγα από το μαγαζί με ρούχα για “εύσωμους” που ψώνιζα και δήλωσα στον υπάλληλο ότι εγώ δεν θα ξαναπάω για ψώνια στο μαγαζί του. Δεν το έκανα για να τον εκδικηθώ φυσικά. Απλά ήθελα να δηλώσω στον εαυτό μου πρώτα και μετά στους άλλους ότι εγώ θα αλλάξω. Μέσα σε αυτό το εννιάμηνο κράτησα τον λόγο μου και οι προοπτικές είναι ότι για αρκετό καιρό ακόμα θα τον τηρήσω. (Διακρίνετε ίσως μια επιφύλαξη αλλά αυτό είναι για να κρατήσω μια “πισινή”.)

Όταν είχα φτάσει στο ανώτατο όριο, το οποίο εγώ δεν “έβλεπα”, το έριχνα στη πλάκα, όταν άκουγα σχόλια του τύπου “αν θα χωρέσω”, αν θα μπορέσω να κάνω το ένα ή το άλλο. Πληγωνόμουνα αλλά το περνούσα στη πλάκα και μετά το απωθούσα. Λάθος κίνηση. Γιατί απλά έπαιρνα παράταση μέχρι την επόμενη “επίθεση” ή “σχόλιο”.

Τώρα μέσα στη μαύρη σακούλα νομίζω ότι έχω βάλει ένα μεγάλο μέρος του παλιού μου εαυτού. Ίσα με 13 % περίπου. Και μαζί με αυτόν έχω βάλει και όλα εκείνα που μου θύμιζαν που είχα αφήσει τον εαυτό μου να φτάσει.

Γιατί τα γράφω αυτά. Απλά για να σκεφτεί ο καθένας τι κάνει με τον εαυτό του. Και για όλα χρειάζεται μια απόφαση. Όποτε βρίσκω δικαιολογία για να μη κάνω κάτι, το πρόβλημα παραμένει. Το κόστος της διαιτολόγου που με παρακολουθεί το βγάζω από την διαφορά στα “ειδικά” ρούχα (το λέω για την δικαιολογία ότι κοστίζει). Το κέρδος όμως από την διαφορά της ποιότητας ζωής και την αλλαγή στην αυτοεκτίμηση είναι ανυπολόγιστο.

Ναι λοιπόν αύριο που θα πάω τα ρούχα στην εκκλησία, ξέρω ότι εκεί θα είναι και ο παλιός μου εαυτός και όταν πάω να αγοράσω κάτι καινούργιο, θα είναι κάτι που μου αρέσει και όχι κάτι που απλά μου κάνει, γιατί δεν είχαν το νούμερο μου.

Είδατε έβγαλα πολλά από όσα με πληγώνανε όλα αυτά το χρόνια. Κάθε φορά που έπαιρνα ρούχα από “τα πάχη μου τα κάλλη μου” αισθανόμουν ότι έκανε ένα μεγάλο συμβιβασμό. Και αυτο ήταν λάθος. Δεν έπρεπε να κάνω συμβιβασμό.

Αν κάποιος λοιπόν μέσα σε αυτό το κείμενο βλέπει κομάτια του εαυτού του, ας σκεφτεί τι κάνει. Και να μη ψάχνει για δικαιολογίες.

Τη καλησπέρα μου.

ΥΓ : Γμτ πάλι μου βγήκε το “καθηγητικό στυλ”. Τι να κάνω… μου έχει γίνει έμφυτο και αυθόρμητο.

Είναι πολλές φορές που σκέφτομαι όλους εκείνους που δουλειά έχουν να είναι κάποιες ώρες καθημερινά στο τηλέφωνο και να κάνουν μια τηλεφωνική έρευνα ή μια τηλεφωνική πώληση. Προσωπικά το βρίσκω πολύ ανιαρό. Επειδή λοιπόν τρέφω μια συμπάθεια σε αυτούς τους επαγγελματίες προσπαθώ να είμαι ευγενής και να βοηθάω όσο μπορώ.

Προ ημερών λοιπόν χτυπάει το τηλέφωνο και – αν και είχε απόκρυψη, κάτι που με ενοχλεί υπερβολικά ακόμα και για 2-3 φίλους και γνωστούς – απάντησα. Η ώρα ήταν 4.30 και μόλις είχα μαζευτεί σπίτι, μετά από μια κουραστική μέρα στο σχολείο. Μετά από τα τυπικά άρχισε να μου προωθεί μια πιστωτική κάρτα κλπ κλπ κλπ. Εκεί τη σταμάτησα και της είπα ότι δεν με ενδιαφέρει και της εξήγησα ότι η ώρα επικοινωνίας ήταν απαράδεκτη, και να το μεταφέρει στους ανωτέρους της. Προσπάθησα να μη πω τίποτα παραπάνω, γιατί μπορώ να καταλάβω ότι δεν είναι δική της ευθύνη.

Τη Πέμπτη όμως σε μια παρόμοια περίπτωση – αλλά στις 7 το απόγευμα είναι η αλήθεια – για μια έρευνα αγοράς, αφού απάντησα στις εισαγωγικές ερωτήσεις μετά θέλησε να μιλήσει με τη γυναίκα μου – ναι λίγο ακόμα και θα πηγαίναμε και για φαγητό μαζί – και όταν απάντησα ότι έλειπε αρχίζει μια ανάκριση του τύπου και πότε θα είναι σπίτι, και ποιες ώρες και τι και πως…. Κάτσε καλή μου. Σε βάλαμε να κρατάς το πρόγραμμα του σπιτιού και δεν το ξέραμε; Και το ύφος της πολύ απαιτητικό. Και όταν κατάλαβε από το δικό μου ότι ανέβαζα γκάζια με την απαίτησή της να της κλείσουμε τηλεφωνικό ραντεβού, είπε ότι θα ξαναπάρει. (αν και η κλήση έγινε με τυχαία επιλογή από υπολογιστή, χωρίς να ξέρει καν που πήρε κλπ κλπ). Πάντως αν ξαναπάρει και “πέσει” πάνω μου τότε φοβάμαι ότι δεν θα είμαι τόσο ευγενής. Αυτό δεν έχει να κάνει με ανωτέρους ή ωράριο εργασίας. Έχει να κάνει με το πρόσωπο. Και αν δεν μπορεί να ελέγξει το άγχος της δουλειάς της δεν της φταίμε εμείς. Γιατί στην επόμενη  έρευνα – γενικώς – μπορεί να μην έχω τόσο θετική διάθεση.

Το τελευταίο έγινε την Παρασκευή. Στο σχολείο – γενικά δεν απαντάω στο τηλέφωνο αλλά έπεσε στο διάλειμμα – οπότε ξαφνικά αρχίζει να δονείται στη τσέπη το κινητό, απαντάω και μια ευγενική φωνή – ομολογουμένως – ήθελε να με ενημερώσει για πιστωτικές κάρτες. Όταν τις είπα ότι το θέμα δεν με ενδιαφέρει και την ευχαρίστησα, με άρχισε στα … μα να σας ενημερώσω, να σας πω, κλπ κλπ κλπ. ΔΕΝ ΘΕΛΩ κυρία μου πως να το πω. Έχω όσες χρειάζομαι, έχω όσες μπορώ να πληρώσω, έχω όσες χωράνε στο πορτοφόλι μου, έχω όσες γουστάρω…. μπα !!!! Ντε και καλά.

Έχω την αίσθηση ότι αυτές τις κυρίες – συνήθως – τις βρίζουν πολύ καθημερινά στα τηλέφωνα που παίρνουν και αν κάποιος δεν το κάνει αμέσως, τον προκαλούν για να τις βρίσει. Γιατί εκεί φτάνω. Στο παραπέντε. Και είναι μια κατάσταση που πρώτα εμένα ενοχλεί και μετά τους άλλους. Ας το έχουν λοιπόν αυτό υπόψη οι επαγγελματίες του είδους γιατί σε τελική ανάλυση θέλουμε και εμείς τον προσωπικό μας χώρο – χρόνο και δεν έχουμε καμία διάθεση να δεχόμαστε απρόσκλητους επισκέπτες και πολλές φορές προκλητικούς και ενοχλητικούς.

Τη καλησπέρα μου.