Category: Κοινωνικά

Γυρίζει μανούλα μ’ γυρίζει…

Άσχημο φρούτο η ζαλάδα. Μου έλαχε και αυτό. Έτσι σήμερα που είχα και ένα αποχαιρετιστήριο διαγώνισμα με τα παιδάκια μου σηκώθηκα το πρωί και από τη “βραδινή τρικυμία” δεν μπορούσα να σταθώ. Φοβήθηκα την οδήγηση και τις έντονες συγκινήσεις στη τάξη. Έτσι παρέμεινα “οίκαδε” και κλινήρης. Ο ντοτόρος είπε : Δεν είναι τίποτα. ένας ψιλο-ίλιγγος  (Χμμμ!!!! Καλά αυτός δεν τα είδε να γυρίζουν αλλά τέλος πάντων). Ρώτησα τι πρέπει να κάνω και εκεί άρχισαν τα ανέκδοτα. Να μην αγχώνεσαι…. (Μη βιάζεστε, έχει και άλλο), να παίρνεις τα χάπια σου (εντάξει αυτό το κάνω), να μη κουράζεσαι (χμ σχετικά είναι αυτά) … Και μου πασάρει ένα σετ εξετάσεων, με ένα πακετάκι νέα χαπάκια (να έχω το κάτι τις μου να ασχολούμαι).

Καλό ήταν. Να πω ότι ενθουσιάστηκα!!! Δεν θα το έλεγα. Άσχημη αίσθηση. Όταν ταξιδεύω με το καράβι το καταλαβαίνω να κουνάει, αλλά στο σπίτι μου και στο πάτωμα!!! Δεν μου άρεσε.  Τα παιδάκια μου σίγουρα ενθουσιάστηκαν. Βέβαια δεν τους είπα Καλές γιορτές αλλά νομίζω θα το αντέξουν. (Θα το μάθω πάντως … που θα πάει…. ποιος μου έκανε “βουντού” χθες που διάβαζε Χημεία … που θα πάει θα το μάθω… και τότε θα του πω να μη το ξανακάνει γιατί πιάνει!!!! – λέμε τώρα.)

Λοιπόν αν έχω συνέλθει – που έτσι δείχνει  – θα τη κοπανήσω για Χριστούγεννα. Αν λοιπόν δεν γράψω μέχρι τότε… αρχίζουμε…

Χρόνια Πολλά σε όλους – κυρίως με υγεία και όλα τα άλλα μετά.
Μη ξεχνάτε Ευγενίες (24/12) και Στεφανους (27/12) Τους Χριστουγεννιάτικους δεν του αναφέρω γιατί γενικά τους θυμάστε αλλά τα άλλα δυο επειδή πέφτουν στην τούρλα των Χριστουγέννων, κάπου χάνονται. Να είστε όλοι καλά και με το καλό να ξαναβρεθούμε.

Τη καλημέρα μου.

Σήμερα δεν γράφω…πολλά.

Σήμερα έχει επίσκεψη στο σχολείο και συνάντηση με αποφοίτους. Μια τέτοια διαδικασία εμένα με “εξιτάρει” γιατί για κάθε ένα από αυτά τα παιδιά υπάρχει μια ανάμνηση… μόνο που τώρα δεν είναι παιδιά. Οι περισσότεροι στο ΦΑΤΣΟΒΙΒΛΙΟ ποζάρουν με τα παιδιά τους (πλέον) ή η εικόνα τους είναι εντελώς διαφορετική από αυτή που θυμάμαι – και ευτυχώς γιατί έτσι πρέπει να γίνεται. Έτσι είναι, εγώ τους ήξερα παιδιά και τώρα…θα δούμε. Είναι εντυπωσιακό να βλέπεις πως εξελίσσονται και το γεγονός ότι επιλέγουν να μοιραστούν μαζί μας ένα Σάββατο απόγευμα δείχνει ότι τελικά “κάτι κάναμε και εμείς” μέσα στην πορεία εξέλιξής τους. Και αυτό είναι το εντυπωσιακό. Εμείς που τα ζήσαμε αυτά τα παιδιά “θα πάμε τρέχοντας” να δούμε τι κάνουν, να μιλήσουμε μαζί τους σε μια άλλη βάση πια, ισότιμη, όχι σαν μαθητές – καθηγητές αλλά σαν φίλοι. Γιαυτό είμαι ανυπόμονος.

Αλλά πριν από αυτό θέλω να σκεφτείτε σοβαρά αυτά που λέει η φίλη μου η Βιβή σε τελευταία της εγγραφή, Μπορείτε να τη δείτε εδώ. Σας διαβεβαιώνω ότι καμία προσφορά ΔΕΝ είναι μικρή. Και όλα αυτά είναι απλά ένα τηλέφωνο μακριά. Απλά σηκώστε το τηλέφωνο.

Α!!!! Και κάτι άλλο. Αύριο Κυριακή στις 12 το μεσημέρι στο HILTON γίνεται μια σειρά εκδηλώσεων με πάαααρα πολλά θέματα. (Ξεκίνησε από χθες αλλά τώρα πια….μένει μόνο η Κυριακή.) Εγώ θα σας προτείνω μία εκδήλωση…. (δίνω το πρόγραμμα)

Πρόγραμμα Wildlife Show 2009 – 20.12.09

Athens Hilton-αίθουσα Galaxy

Ώρα έναρξης: 12.00

12.00 : Εγγραφές

12.15 : Eισαγωγική τοποθέτηση – Συντονισμός από τον δημοσιογράφο Κώστα Βαξεβάνη.

12.30 : «Το έργο του Medasset στη Μεσόγειο» – Κωσταντίνος Γριμάνης , διευθυντής του Medasset .

12.50 : «Το ΕΚΠΑΖ κοντά στη φύση με φροντίδα και περίθαλψη» – Παύλος Μπήτρος, διαχειριστής του ΕΚΠΑΖ(Ελληνικό Κέντρο Περίθαλψης Άγριων Ζώων )

13.10 : «Βιοποικιλότητα & Σκυριανό Άλογο – Η συνεισφορά της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ Περιβάλλοντος & Πολιτισμού στην προστασία & διατήρηση της μοναδικής αυτής φυλής.» – Μυρτώ Παππά  , εξωτερική συνεργάτης της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ
13.30-13.50 : Διάλειμμα

13.50 : «Ο ρόλος των Μκο στην θεσμική κατοχύρωση των δικαιωμάτων των ζώων στην Ελλάδα και τον κόσμο» – Παναγιώτης Κατσουλάκος , ομιλητής για τη ΜΚΟ ”Σόλων”

14.10 : «Αδέσποτα στην πόλη»- Ευγενία Ματαράγκα , υπεύθυνη εκστρατειών GAWF

14.30 : “Φάκελος Σκύλος: Αγορά ή Υιοθεσία;” – Χριστίνα Οικονόμου , υπεύθυνη Προγραμμάτων, εκπαίδευσης & υιοθεσιών Sapt Hellas

14.50 : «Planetbook : Παρουσίαση του πρώτου επιτραπέζιου για το περιβάλλον.» – Σταύρος Μηλιόνης , πρόεδρος του Κ.Ε.Α.Ν(Κύτταρο Εναλλακτικών Αναζητήσεων Νέων)

15.00 : Αποχαιρετιστήριος χαιρετισμός – Ευχαριστίες

Και φυσικά στο Lobby 1 θα μπορείτε να επισκεφτείτε τα stands των Οργανώσεων αυτών καθώς επίσης και των:

ΚΑΖ,Ηimaira,Αρκτούρος,Ζωοφιλκή ένωση Ηλιούπολης.

Αυτή την εκδήλωση την οργανώνει η Ελίζα Δημητρά – απόφοιτη και φίλη που έχει δώσει πάρα πολλά στην υπόθεση των δικαιωμάτων των ζώων. Αν βρεθείτε από την γειτονιά πείτε της μια καλημέρα.

Ανεξέλεγκτες καταστάσεις.

Μου το έστειλε η ξαδελφούλα μου για να ενημερωθώ. Νομίζω ότι αντί να το προωθήσω παραπέρα με mail, κάτι που ποτέ δεν κάνω, εδώ θα βρει τη κατάλληλη θέση.

Αφορά λέει 10 φράσεις “κλειδιά” που χρησιμοποιούν οι γυναίκες και κυρίως τη “μυστική” σημασία αυτών των φράσεων. Τις ανεβάζω “ως έχουν” και μετά σχολιάζω.

Οι δέκα φράσεις που χρησιμοποιούν οι γυναίκες

1) ΚΑΛΑ: η λέξη που χρησιμοποιούν οι γυναίκες για να κλείσουν μια συζήτηση όταν έχουν δίκιο, οπότε πρέπει να σωπάσεις.

2) 5 ΛΕΠΤΑ: αν είναι σε φάση που ετοιμάζεται για έξοδο σημαίνει μισή ώρα. Σημαίνει όμως 5 λέπτα, και μονάχα 5, αν σου τα έδωσε προτού βγείτε ή κάνετε ό,τιδήποτε άλλο μαζί, για να δεις ματς ή να παίξεις στον υπολογιστή.

3) ΤΙΠΟΤΑ: η ηρεμία πριν την καταιγίδα. Θέλει να πει κάτι.και πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός. Οι συζητήσεις που ξεκινούν με το τίποτα συχνά τελειώνουν με ΚΑΛΑ (βλέπε 1).

4) ΑΝΤΕ ΚΑΝΤΟ: πρόκειται για πρόκληση και όχι για παρότρυνση. Μην το κάνεις.

5) ΑΝΑΣΤΕΝΑΓΜΟΣ: είναι σαν λέξη, που συνήθως οι άνδρες κατανοούν λάθος. Ένας μεγάλος αναστεναγμός σημαίνει ότι πιστεύει ότι είσαι ηλίθιος και αναρωτιέται γιατί χάνει χρόνο και συζητάει μαζί σου για ΤΙΠΟΤΑ (βλέπε 3).

6) OK: μια απ’τις πιο επικίνδυνες λέξεις που μπορεί να πει μια γυναίκα σ’έναν άνδρα. Σημαίνει πως θέλει να σκεφτεί πώς και πότε θα το πληρώσεις.

7) ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ: μια γυναίκα σε ευχαριστεί, μην αναρωτιέσαι και μην λιποθυμήσεις, θέλει απλώς να σε ευχαριστήσει (εκτός κι αν σου πεί “ευχαριστώ πολύ” που τις περισσότερες φορές είναι καθαρός σαρκασμός)

8) ΟΠΩΣ ΘΕΣ : είναι ένας τρόπος για μια γυναίκα να σου πει άντε γα….

9) ΑΣΤΟ, ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΩ ΕΓΩ: άλλη μια επικίνδυνη φράση. Σημαίνει πως μια γυναίκα ζήτησε κατ’επανάληψιν από έναν άνδρα να κάνει κάτι που τελικά τώρα το κάνει εκείνη. Ο άντρας θα ρωτήσει « συμβαίνει κάτι ; », για την απάντηση της γυναίκας βλέπε 3.

10) ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ;: προσοχή, δεν είναι μια απλή ερώτηση…να θυμάσαι πάντα πως κάθε φορά που μια γυναίκα σε ρώτα ‘ποιά είναι;’, θα ήθελε στην πραγματικότητα να σε ρωτήσει : “ποιό είναι αυτό το ξέ….., και από που την ξέρεις ;;;;;;;”

Λοιπόν έχουμε και λέμε… Θα συμφωνήσω. (το ξέρω ότι θα το πληρώσω, αλλά θα συμφωνήσω).  Για μένα το πιο σπαστικό είναι ” η κουρτίνα” όπως τη λέω εγώ. Δεν είναι ανάγκη να μιλάμε για “σχέση” αλλά γενικά για μια συζήτηση μεταξύ άντρα και γυναίκας. Η κουρτίνα, είναι εκείνο το απρόσωπο “τίποτα”, το ψυχρό “καλά”, το κοφτό “ΟΚ”, και γενικά όλα όσα χρησιμοποιούν και μας κάνουν να ψαχνόμαστε για το τι κρύβεται πίσω από τις λέξεις  και ΔΕΝ είναι ο Αλέξης (που έλεγε και ένα παλιό τραγουδάκι).Εκεί λοιπόν μόλις κατέβει η κουρτίνα, κόβεται κάθε επικοινωνία και κάθε κουβέντα. Εμείς – τα αγοράκια – μένουμε με την απορία “μα τι είπα, τι έκανα, τι έπρεπε να κάνω” και άλλα τέτοια και τα κοριτσάκια, αποχωρούν με ένα ύφος κατακτητή. Και αυτό “το έχουν” δεν είναι επίκτητο, μάλλον γονιδιακό το βλέπω.

Να εξηγήσω. Γενικά μου αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους. Να βλέπω συμπεριφορές και να σκέφτομαι τι να κρύβεται πίσω από αυτά που βλέπω. Έχει τη πλάκα του. Φυσικά προσέχω να μη γίνομαι αδιάκριτος και ενοχλητικός αλλά “βλέπεις” πράγματα.

Θυμάμαι λοιπόν αρχές Σεπτέμβρη στο βιβλιοπωλείο, ψαχούλευα για τα παιδάκια μου χαρτικά, και εκεί δίπλα μου ήταν ένα ζευγάρι που και οι δυο μαζί ΔΕΝ φτάνανε τα τριάντα. Θα προσπαθήσω να αναπαραστήσω το διάλογο δίνοντας όσο είναι δυνατόν το κλίμα.

– Κοπελιά : (Διαλέγοντας σχολική τσάντα). Κοίτα αυτή πως σου φαίνεται;

– Αγόρι : (αμήχανο). …Καλή είναι…

– Κ : (με ύφος) Τι θα πει καλή είναι;

-Α : Εεεε!!!! Ωραία είναι.

– Κ : (Με πιο έντονο ύφος). Μα καλά τι εννοείς ωραία είναι… Μόνο αυτό έχεις να πεις;

– Α : (εντελώς χαμένο…) Μα….

– Κ : (Αναστεναγμός…)Ουφ!!! Τι σε πήρα μαζί μου (με ένα ύφος εντελώς απαξιωτικό…)

Και ρωτάω… έτσι απλά. Αυτός ο νέος θα τολμήσει να υψώσει “ανάστημα” μετά από τέτοια “εκπαίδευση”; Μάλλον όχι.

Λοιπόν; Αν κοιτάξετε λίγο γύρω σας άσχετα, πίνοντας το καφέ σας ή περπατώντας στους δρόμους είναι μάλλον βέβαιο ότι θα δείτε περισσότερες από μία από αυτές τις εκφράσεις να εμφανίζονται.

Αυτά λοιπόν… τη καλησπέρα μου.

Αγάπη μου χωρίζουμε…

Το άκουσα και αυτό. Η αλήθεια είναι ότι οι άνθρωποι δεν σταματούν να με εκπλήσσουν. Σε κουβέντα μεταξύ γυναικών, από αυτές που μου επιτρέπουν πότε πότε να παρακολουθώ, (το πιάσατε το υπονοούμενο…) άκουσα για κάποιο ζευγάρι  – άγνωστο σε μένα – που το αγοράκι έκανε τη παραπάνω δήλωση…

Πρώτα απ’ όλα η δήλωση είναι αντιφατική από μόνη της, τουλάχιστον στα αυτιά μου…Ή είναι η αγάπη σου άρα η συνέχεια δεν υπάρχει ή δεν είναι και είναι η …Μαρία (ας πούμε) οπότε η συνέχεια έχει νόημα. Η συνέχεια είναι πιο κουφή.

… αλλά άσε… Πάμε στο Πήλιο το Σαββατοκύριακο, μια και το κανονίσαμε και τα χαλάμε τη… Δευτέρα.(!!!!)

Τώρα τι να πω; Η αλήθεια είναι ότι δεν πίστευα στα αυτιά μου και ζήτησα “επανάληψη”. Όταν επιβεβαίωσα ότι καλά άκουσα, ρώτησα ποια ήταν η απάντηση της κοπελιάς και μου είπαν… “τον έστειλε στη μαμά του… το “διαβολόπαιδο”…” Πάλι καλά θα έλεγα.

Κάποια πράγματα δεν τα καταλαβαίνω. Δεν μπορώ να καταλάβω τι μετράει τελικά, η παρουσία του ανθρώπου ή τα έξοδα για το τριήμερο. Εντάξει δε πάει άλλο… Ο καθένας το δρόμο του, και συνεχίζουμε. Είχαμε κάποια σχέδια και… πλέον δεν θα γίνουν. Ωραία και τι έγινε… Έχουμε και μια αξιοπρέπεια. Εδώ χαλάει μια σχέση (έμαθα και λεπτομέρειες: Ένα χρόνο και…μαζί και τριαντάρηδες το ζεύγος. ) Δηλαδή η εφηβεία μας τελείωσε προ πολλού.

Δεν ξέρω… όλοι μου λένε ότι δείχνω μικρότερος από όσο είμαι (στην ηλικία).  (Θετική ανάδραση λέγεται : το γράφω για να το πιστέψω). Όμως νομίζω ότι τελικά μάλλον είμαι μεγαλύτερος από όσο δείχνω. Ίσως και πολύ μεγαλύτερος.  Ίσως κάποια πράγματα να είναι ξεφτιλισμένα απλά και εγώ να μη μπορώ να το δω. … Γιατρέ μου μπερδεύομαι… τι να κάνω; Θα το ψάξω… γιατί μπερδεύομαι.

Μέχρι τότε τη καλημέρα μου.

Τι σημαίνει συμμαθητής… (μέρος τρίτο)

Σάββατο σήμερα. Η ημέρα του καφέ. Τα Σάββατα – για τους καινούργιους – ξεκινάνε νωρίς. Το πρωί λοιπόν έχει :

Αρχικά λαϊκή. Πρωί πρωί με φρέσκα φρούτα, γεμίζουμε το σπίτι με τα απαραίτητα.

Φούρνος μετά. Πρωί, πρωί, με φρέσκο ψωμί, τυρόπιτες για τα παιδιά, και κάτι “απαίσια” κολασμένα τσουρεκάκια για όλους. Μισά γεμιστά με πραλίνα σοκολάτα και μισά “σκέτα”. Δεν μένει τίποτα. Εγώ μένω πιστός στο τοστ το πρωινό.

Σήμερα είχε εκτάκτως και σούπερ μάρκετ, πριν ξυπνήσουν όλοι οι άλλοι.

Στις 8.30 λοιπόν έκλεισε ο κύκλος και ανοίγει ο κύκλος του καφέ. Με την σύζυξ απολαμβάνουμε καφέ όπως μας αρέσει και κυρίως για όσο μας αρέσει. Χωρίς κουδούνια για τάξη ή κουδούνια τηλεφώνων να διακόπτουν. Και εκεί που απολαμβάναμε και μιλάγαμε χωρίς το καθημερινό άγχος…Ντρρρρριιιιιινννννν!!!! Το τηλέφωνο.  Κοιτάζω… άγνωστος αριθμός αλλά χωρίς απόκρυψη (που πολύ με φτιάχνει όταν την βλέπω).

Καλλλλλαααα!!!!!λέω και απαντάω και …τσουπ από την “άλλη άκρη” η Ρένα (!!!) που συνήθως μένει στο Ηράκλειο (της Κρήτης όχι της Αττικής). Στο κλασσικό ερώτημα που ακολουθεί τις κλήσεις από τα κινητά “που είσαι;”, η απάντηση με αιφνιδίασε και με χαροποίησε : “Στο ΟΑΚΑ, έχει αγώνες κολύμβησης η Ελευθερία.” και επειδή γνωρίζω τις ατελείωτες ώρες που έχουν αυτές οι διαδικασίες, της λέω ότι σε μια ώρα είμαι εκεί. Όπερ και εγένετο. Είχα να τη δω από το Σεπτέμβρη στα Γιάννενα (χημικός γαρ) και φυσικά δεν θα άφηνα την ευκαιρία να τη ξαναδώ. Δεν ήπιαμε καφέ αλλά η μιάμιση ώρα και η κουβέντα που κάναμε ήταν καλύτερη από οποιονδήποτε καφέ.

Στην κατάλληλη ώρα έφυγα… και πήγα για τον καφέ των συμμαθητών. Και φτάνοντας άλλη έκπληξη.

Του αγίου Σπυρίδωνα σήμερα και ο Σπύρος είχε στήσει ένα “κρητικό μπουφέ” με ρακί, παξιμάδια, ελιές, ντοματίνια, και χορτοκάλτσουνα και τυροκάλτσουνα από τη μανούλα του (τη στρίμωξε πρωί πρωί να του τα φτιάξει για εμάς… τι να πω.) εγώ είχα φροντίσει – στο άσχετο – να πάρω κρητικούς λουκουμάδες από το κέντρο για όλους. Και εκεί που είμασταν δώστου τα ρακοπότηρα να γεμίζουν και οι ευχές να κυκλοφορούν. Ευχές απλές αυθόρμητες και ειλικρινείς.

Σε λίγο εμφανίζεται και ο Κώστας (από τώρα όλοι Κώστας θα λέγονται).  Αφορμή ψάχναμε για ένα ακόμα γέμισμα και ευχές. (ψιτ η ρακί δεν ήταν για “εντριβή” (70 βαθμοί) ήταν μόλις 18άρα και πολλλλλυ γλυκόπιοτη). Σε κάποια φάση που έφυγε ο Σπύρος μας λέει ο Κώστας, για να μη του χαλάσει τη γιορτή… το νέο. “Κάηκε ολοσχερώς η επιχείρησή του” Ζημιά που μετριέται σε επταψήφιο νούμερο. Και δεν είχε βγει όλη τη βδομάδα και σήμερα αισθάνθηκε την ανάγκη να βγει να μιλήσει και ήρθε να μας δει.Η συζήτηση συνεχίστηκε και μετά την επιστροφή του Σπύρου όπου παρακολουθούσαμε άφωνοι. Τι να πεις άλλωστε. Τολμήσαμε να πούμε κάποιες κοινές και ανούσιες εκφράσεις του τύπου πρώτα η υγεία και άλλα τέτοια αλλά πράγματι συνειδητοποιείς ότι και μόνο η παρουσία μας ήταν αυτή που είχε ανάγκη ο Κώστας. Το γεγονός ότι είμασταν εκεί έφτανε.

-Εδώ τα 15 εκατομμύρια … ακούστηκε η γνωστή φωνή του κλασσικού λαχειοπώλη της πλατείας. Αστειευόμενοι – αλλά και ελπίζοντας – δηλώσαμε ότι αν κερδίσουμε θα “τον  φτιάξουμε”. Ακούστηκε το κλασσικό …”Ναι καλά… Εντάξει…” με κρυμμένες τις εκφράσεις “σιγά μη κερδίσουμε…”

Και τότε ο Κώστας κάνει τη κίνηση… φωνάζει τον λαχειοπώλη παίρνει μια ολόκληρη δεκάδα… (αφού ρώτησε εξηγήσεις τι σημαίνει και πως κερδίζει κανείς) γυρνάει στο Κώστα και του λέει πάρε τη μια. Έμεινε ο Κώστας… “Πάρε ρε…” του λέει. Παίρνει και ο Κώστας τη μία πεντάδα, και  τυλίγει ο άλλος την άλλη πεντάδα. Κράτα την του λέει… “πρέπει να πηγαίνω λέει” και φεύγει. Δεν ξέρω πως το είδαν οι υπόλοιποι αλλά εμένα “με έπιασε”. Το έκανε με ένα τρόπο που δεν μπορούσε να το αρνηθεί να το πάρει. Για μένα σαν κίνηση έκρυβε την παρουσία μας σε αυτή τη δύσκολη στιγμή για τον Κώστα, την ελπίδα για το νέο ξεκίνημα – όπως κάθε φορά που κυνηγάμε τη τύχη -.

Είναι αυτό που λέω πάντα. Δεν χρειάζονται πολλά. Απλά να ξέρεις να “είσαι εκεί” όταν ο άλλος σε έχει ανάγκη. Αυτό φτάνει αλλά το ξεχνάμε.

Τη καλησπέρα μου.

Το δώρο.

Έρχονται Χριστούγεννα. Οι μαρκετίστες “έχουν βάλει στο μάτι” το δώρο των Χριστουγέννων από πολύ νωρίς,  μια και είναι γνωστό ότι ένα μέρος του “μοιράζεται”. Μέσα Νοέμβρη λοιπόν αρχίζουν να εμφανίζονται δειλά δειλά οι πρώτες διαφημίσεις με δωράκια, παιδικά βέβαια, ώστε να αποφασίσουν μικροί – μεγάλοι έγκαιρα τι δώρο θέλουν και τι δώρο θα πάρουν, όπου πρέπει να πάρουν.

Για μένα το θέμα δώρο είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο. Τα δώρα πρέπει να είναι “ψαγμένα”. Φυσικά και έχω τα κολήματά μου, έτσι συνηθίζω να παίρνω δώρα που έχουν μια χρησιμότητα. Βέβαια δεν ξέρω γιατί, αλλά μάλλον πρέπει να ξεκινάει από το ότι ένα χρηστικό δώρο, το χρησιμοποιείς άρα το ευχαριστιέσαι.  Δεν ξέρω αν τυχόν το κάνω και για να λένε “Να αυτό μου το έκανε δώρο ο …..” (μονίμως ενοχικός τελικά σε ό,τι και αν κάνω. Τέλος πάντων).

Έτσι και εγώ αρχίζω να ψάχνω από νωρίς τα δώρα των Χριστουγέννων. Μου αρέσει να κάνω δώρα αλλά θέλω να έχουν και το κάτι τις τους. Έχω αναφέρει ήδη για το δέντρο του σχολείου. Νομίζω ότι είναι αναγκαίο να μας θυμίζει  ότι κάτι αλλάζει αυτές τις μέρες αλλά δυστυχώς φεύγει μαζί με τα “καλλικατζαράκια” και γυρνάμε ξανά στα ίδια. Αυτό το κάτι που αλλάζει δεν πρέπει να έχει ημερομηνία λήξης. Πρέπει να μένει για πάντα. Μέσα από το δέντρο θέλω να τους περάσω να φτιάχνουν κάρτες και να ανταλλάσουν ευχές. Το θεωρώ απαράδεκτο να είμαστε 150  καθηγητές εκεί μέσα και να μη γνωριζόμαστε. Να λέμε μια καλημέρα ξερή – όσοι τη λένε – και να μη σηκώνουν το βλέμμα να δουν ποιος μιλά και ανταποδώσουν. Ναι… δυστυχώς είμαστε πολύ απασχολημένοι με τις δουλειές μας που δεν λέμε ούτε καλημέρα.  Το δώρο αυτό καθεαυτό είναι δεύτερο. Η διαδικασία μετράει. Το “τριπάκι” που λέμε. Γι’ αυτό τα στολίδια του δέντρου είναι καρτάκια με έναν αριθμό μέσα και αριθμημένες σακκούλες από κάτω. Μέχρι στιγμής έχουν διαφορετικά δώρα μέσα αλλά πλάκα θα είχε να είχαν το ίδιο όλες οι σακκούλες. Ίσως σε επόμενη φάση. Έτσι διαλέγουν το χαρτάκι και ψάχνουν να βρουν το σακκουλάκι. Βέβαια εγώ θέλω να παίρνουν το χαρτάκι και να βάζουν μια κάρτα στη θέση του και για να μην αδειάσει το δέντρο αλλά και -όπως είπα – για να ανταλλάξουν ευχές.

Πέρυσι αναγορεύτηκα Αη Βασίλης του σχολείου και μου κάνανε ένα συνολικό δώρο. Δεν το ήθελα. Μου χάλασε τη μαγεία. Ποτέ δεν έκανα δώρο γιατί περίμενα κάτι. Εντάξει!  Και οι συνάδελφοι το αισθάνονταν έτσι, και το έκαναν, και γιαυτό το δέχτηκα. Δεν είναι για να χαλάμε τις καρδιές μας. Και το καταευχαριστήθηκα και το καταευχαριστιέμαι καθημερινά. Φέτος είπα να “μη τολμήσουν” και αν θέλουν να κάνουν κάτι, να κάνουν ανταλλαγές δώρων μεταξύ τους, αντί να μαζεύουν για έναν.

Φυσικά, όπως φαντάζεστε, ο χώρος που ψάχνω πρώτα απ’ όλα για δώρο είναι τα βιβλιοπωλεία.  Έχω μερικά κολλήματα. Αυτό με τα χαρτικά ξεκινάει από το 1974-75 όταν πρωτοδούλεψα καλοκαίρι στον θείο μου το Βασίλη, που είχε τυπογραφείο (τώρα το έχει η κόρη του – γειά σου Νικολέττα). Εκεί λοιπόν μπόρεσα να δω το χαρτί. Το έπιασα, το αισθάνθηκα, το μύρισα, το αγάπησα. Η καλύτερή μου είναι να είμαι σε χαρτοπωλείο. Κοιτάω δεξιά – αριστερά πιάνω, ακουμπάω, ανοίγω, ξεφυλλίζω, ψαχουλεύω. Το “αχόρταγο μάτι” κοιτάει γύρω γύρω και ψάχνει. Τώρα αυτό δεν μπορείς να το κάνεις παντού. Έτσι έχω και εγώ τα στέκια μου. Συχνά πυκνά λοιπόν βρίσκομαι στο ΘΕΜΑ στο Παγκράτι (ναι κάνω και “μαύρη διαφήμιση”, γιατί; Είπα μηπως έχει κανένας πρόβλημα… Α!!ΟΚ συνεχίζω λοιπόν), όπου τα παιδιά εκεί με “ανέχονται”. Η Κατερίνα, ο Τάσος και … και… (φτου γμτ ντροπή – πρέπει να μάθω και το άλλο όνομα. Ντροπή  🙁 )  Συχνά λοιπόν θα με βρείτε εκεί να ψαχουλεύω, και παρά το γεγονός ότι μπορεί να είναι γεμάτο το μαγαζί πάντα υπάρχει ο χρόνος και η διάθεση για να απαντήσουν σε όποια ερώτησή μου… (άμα δεν είναι αγγαρεία η δουλειά φαίνεται – το έχω ξαναπεί αυτό).

Έτσι λοιπόν βρέθηκα προ ημερών και ψαχούλευα για μια φιλική οικογένεια δωράκια και με έσωσε ο Αρκάς. Πιστεύω ο σύζυξ να ευχαριστηθεί τον ΙΣΟΒΙΤΗ (Ε! ναι δεν είναι τυχαίες οι επιλογές), οι κόρες τις ΧΑΜΗΛΕΣ ΠΤΗΣΕΙΣ και η μαμά τα ΠΕΙΡΑΜΑΤΟΖΩΑ. Δεν τον συζητάμε. Δεν παίζεται ο “τύπος”. (Για τον Αρκά μιλάω έτσι;). Γυρνώντας λοιπόν με περίμενε μια έκπληξη, ένα δώρο από τη Κατερίνα. Ένα δώρο “έτσι” απλά , αυθόρμητα, χωρίς πρέπει. Ήταν ένα βιβλίο, αλλά ένα βιβλίο “καρφωτό” σε αυτά που ψάχνω. (είπαμε αν το “έχεις” το έχεις, είναι απλό). Μόλις το ξετύλιξα στο σπίτι, έπεσα μέσα. (Δεν έχω βγει ακόμα, γιατί θέλει και λίγο ψάξιμο). Έτσι το μόνο που μπορώ να πω είναι… (όπως είχε πει και η Δημουλά στο σχολείο μας) “ευχαριστώ” και αν θέλω να πω κάτι ακόμα μεγαλύτερο είναι “ευχαριστώ πολύ”. Τίποτα άλλο.  (Διαβάστε Κική Δημουλά, θα πάθετε πλάκα…Εγώ έπαθα και το έγραψα εδώ)

Μη φοβηθείτε να κάνετε δώρα φέτος. Κάντε τα γιατί το αισθάνεστε έτσι, γιατί σας αρέσει. Μη κάνετε κάτι με τη σκέψη ότι δεν αξίζει γιατί, είναι φτηνό ή γιατί πρέπει.  Μπείτε λίγο στη λογική των Χριστουγέννων. Αισθανθείτε τη χαρά του να προσφέρετε, έτσι απλά γιατί εσείς το αισθάνεστε.

Τη καλησπέρα μου.

ΥΓ : Βρήκα απαγγελία από την Κική Δημουλά. Το ποίημα λέγεται “Το Σπάνιο Δώρο”. (Μη γελαστείτε από το τίτλο, ακούστε το και σκεφτείτε.)

Το τέλμα και το δημιουργικό.

Είναι φορές που με πιάνει μια άρνηση. Αρκετές φορές στο παρελθόν, και μάλλον σε τακτά διαστήματα – θα έλεγα – εμφανίζω μια τάση να μη κάνω τίποτα. Σε αυτές τις περιπτώσεις βρίσκω ότι έχω πέσει σε ένα τέλμα και γενικά δεν κάνω διάθεση να βγω. Οι αφορμές πολλές. Μπορεί κάτι που έγινε στο σχολείο, μπορεί μια κουβέντα που μου είπαν φίλοι ή μια αποτυχία σε κάποια δουλειά που ανέλαβα.

Σε μια τέτοια κατάσταση ήμουνα εδώ και ένα μήνα περίπου. Για διάφορες μικροαφορμές, είχα σπαστεί και απλά δεν έκανα “δουλειές” που έπρεπε να κάνω. Και απλά περνούσε ο καιρός. Στις επαγγελματικές μου υποχρεώσεις ήμουν συνεπής αλλά όχι όπως εγώ θα ήθελα. Η δουλειά και οι σημειώσεις που έδινα ήταν “ανακατασκευασμένες” σημειώσεις. Βέβαια αυτό στην πράξη δεν σημαίνει κάτι ιδιαίτερο γιατί το βιβλίο είναι το ίδιο, η ύλη είναι η ίδια, οι απαιτήσεις είναι οι ίδιες. Άρα είναι λειτουργικά σωστές. Και επαρκείς. Αλλά εμένα ΔΕΝ μου άρεσαν.

Τη προηγούμενη βδομάδα με το κλειστό σχολείο, μάζεψα το μυαλό μου, όπως λένε και τα έβαλα κάτω. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά… Πήρα χαρτί και μολύβι και άρχισα το γράψιμο. Έτσι έχω μάθει να λειτουργώ. Αν δεν τα δω γραμμένα δεν μου λένε τίποτα. Αν δεν έχω χαρτί να μουτζουρώσω μπροστά μου δεν μου βγαίνει. Πήρα λοιπόν τα μπλοκάκια μου, τα έβαλα κάτω και έγραψα το DO’s και DONT’s που θα έλεγαν τα εγγλεζάκια. Και μέσα από αυτή τη διαδικασία ανασκουμπώθηκα και voila!!!! σήμερα τελείωσα το πρώτο δωδεκασέλιδο εντελώς καινούργιων σημειώσεων. Ξεκίνησα από λευκό χαρτί. Και ακολούθησα τη λογική των παραδόσεων. Δηλαδή όπως κάνω το μάθημα μέσα στη τάξη, με ό,τι λέω και όσα παραδείγματα χρησιμοποιώ, τα έγραφα. Τελικά λέω πολλά, από ότι φαίνεται. Γιατί αυτές οι δώδεκα σελίδες είναι δυο ώρες διδασκαλίας, και φυσικά είναι “μονόλογος”. Δεν έχω την αλληλεπίδραση των μαθητών. Τις απορίες ή τις διευκρινήσεις. Βέβαια από την εμπειρία μου πέρασα όσες απορίες συνήθως ρωτάνε όλα αυτά τα χρόνια, προσπαθώντας να τις προλάβω. Αλλά πάντα στο “ζωντανό μάθημα” υπάρχει πρωτοτυπία. Μια άλλη ιδέα που πέρασε από το μυαλό μου ήταν με την άδεια των μαθητών να βγάλω το κινητό μου στην έδρα και να μαγνητοφωνώ όλο το μάθημα. Απομαγνητοφωνώντας το θα μπορούσα και με μεγαλύτερη ακρίβεια και σαφήνεια να απαντήσω στα ερωτήματα. Αλλά δεν ξέρω αν είναι “πρέπον”. Θα μπορούσε από την άλλη να χρησιμεύσει και σαν ένα ηχητικό αρχείο, επανάληψης για τους μαθητές. Ακόμα καλύτερα θα ήταν μια βιντεοκάμερα. Αλλά και πάλι δεν ξέρω.

Αυτές οι ιδέες μου “ήρθαν” όταν προ καιρού βρήκα στο διαδίκτυο μαγνητοσκοπημένες διαλέξεις από αμφιθέατρα κολλεγίων και πανεπιστημίων σε διάφορα θέματα, χημείας και βιολογίας. Ίσως το ηχητικό μαζί με τον διαδραστικό πίνακα να έδιναν μια λύση επανάληψης. Από την άλλη έχουμε το διαδίκτυο. Το MOODLE εξακολουθεί να αποτελεί πρόκληση αν και δεν μπαίνουν οι μαθητές όσο θα ήθελα. Σε ερώτηση γιατί, η απάντηση ήταν … Μα κύριε είναι σχολείο. Είμαστε όλο το πρωί, θα είμαστε και το απόγευμα; Αυτό δείχνει ότι δεν έχουμε πείσει ακόμα για κάποια πράγματα.

Πήρε μεγάλες διαστάσεις η συζήτηση της υπουργού παιδείας με τους μαθητές στο αμφιθέατρο του Υπουργείου παιδείας, Είδαμε και ακούσαμε πολλά. Πολλά από αυτά γνωστά σε όλους εμάς τους μάχιμους καθηγητές τάξης. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί προκάλεσε έκπληξη η ειλικρίνεια των παιδιών. Αφού έτσι είναι. Αλλά από την άλλη είναι και πολλά παιδιά που δεν έχουν ξεκαθαρίσει τα ίδια τι θέλουν και πως θέλουν να κινηθούν. Δηλαδή μέσα στη τάξη οι συμπεριφορές διαφοροποιούνται. Κάποια παιδιά όντως διεκδικούν το καλύτερο – και καλά κάνουν – κάποια άλλα δεν έχουν καμία διάθεση για οτιδήποτε και δυναμιτίζουν το μάθημα. Εκεί  είναι αυτές οι ισορροπίες που πρέπει να κρατάει κάθε καθηγητής μέσα στη τάξη. Θα συμφωνήσω με την υπουργό ότι η διδασκαλία θέλει ταλέντο. Αλλά δεν φτάνει και μόνο αυτό. Για μένα μετά από 22 χρόνια, η διδασκαλία θέλει να ακούς, να μαθαίνεις να ελίσσεσαι και να κατέχεις το μάθημα. Να μπορείς να το “κατεβάσεις” στο επίπεδο του 15χρονου και να μπορεί να σε παρακολουθήσει. Αλλά επιμένω. Κυρίως να ακούς. Αν δεν μπορείς να αντιληφθείς τι γίνεται μπροστά σου, στη τάξη σου, με τους μαθητές σου το έχεις χάσει. Δηλαδή έχεις ξεμείνει μόνος πάνω στην ” έδρα” να σολάρεις με ένα αδιάφορο κοινό να χασμουριέται από κάτω, και εσύ απεγνωσμένα, να προσπαθείς να τραβήξεις το ενδιαφέρον με “αστεία” που μόνο εσύ καταλαβαίνεις, με αναφορές που μόνο εσύ μπορείς να ερμηνεύσεις. Ναι μπορεί να είναι πολύ σκληρή η τάξη αν δεν μπορείς να τη παρακολουθήσεις.

Διάβασα σήμερα ένα άρθρο για το ηλεκτρονικό βιβλίο. Είναι καλή ιδέα. Κυρίως λειτουργική. Αλλά εγώ δεν κατάλαβα. Όλος εκείνος ο κύκλος εργασιών με τα δεκάδες χιλιάδες βιβλία ανά μάθημα και ανα τάξη και ανά βαθμίδα τι θα γίνει; Δηλαδή για να γίνω σαφής. Πάρτε τα βιβλία των παιδιών σας και κοιτάξτε πόσες χιλιάδες βιβλιά έχουν βγει από το καθένα.  Και μετά σκεφτείτε αυτά το νούμερο Χ 12 για όλες τις τάξεις γυμνασίου – δημοτικού και θα έχετε χοντρικά το πλήθος των βιβλίων που τυπώνονται κάθε χρόνο (για παράδειγμα 6 τυχαία βιβλία που πήρα του γιού μου του μικρού – γ’ γυμνασίου- είχαν όλα τιραζ πάνω από 150.000 αντίτυπα). Ολόκληρο το καλοκαίρι, ένας ολόκληρος κόσμος δουλεύει και πληρώνεται για κάποια εκατομύρια αντίτυπα. Και αυτά θα αντικατασταθούν με ένα ηλεκτρονικό βιβλίο αξίας 250 € και ένα στικάκι με όλα τα βιβλία και πολλά παραπάνω. Μπορεί το πραγματικό κόστος να είναι περίπου το ίδιο με το βιβλίο, τη πρώτη φορά, με δεδομένο όμως ότι το βιβλίο e-book θα παραμείνει και για τις επόμενες χρονιές, θα έχουμε μια τεράστια εξοικονόμηση χρημάτων. Ακόμα και αν αντικατασταθούν τα σπασμένα e-books στο τέλος της χρονιάς (η έστω και με ένα κόστος συμμετοχής μικρότερο της αρχικής αγοράς- για να έχουμε και ένα κίνηρο να τα προσέξουν) , πάλι θα έχουμε εξοικονόμηση. Αυτά τα χρηματα που θα πάνε; Θα γυρίσουν στη παιδεία; Θα γίνουν υποδομές ή θα χαθούν σε κάποιο απύθμενο βαρέλι, από αυτά που έχει πάρα πολλά το ελληνικό δημόσιο. Γιατί εντάξει, να ελαφρύνουμε τη πλάτη των παιδιών από το φορτίο των βιβλίων. Να αναλάβουμε το κόστος της αγοράς και το κοινωνικό κόστος του κλάδου των εργαζομένων στην αναπαραγωγή των βιβλίων, αλλά κάπου πρέπει να δούμε και την ουσία των πραγμάτων. Δεν τα κάνουμε αυτά ώστε στις επόμενες εκλογές να κάνουμε απολογισμό για το τι κάναμε. Τα κάνουμε για να φέρουμε αποτελέσματα. Να κάνουμε τους μαθητές να ψάχνουν, να εργάζονται, να έχουν κίνητρο να μαθαίνουν. Όσο έρχονται στο σχολείο γιατί τους στέλνουμε και όχι γιατί θέλουν, το βλέπω δύσκολο.

Είναι πολλά πάρα πολλά. Σας έφτιαξα ένα “χαρμάνι” δεκαπέντε θεμάτων – που λεει ο λόγος – τα ανακάτεψα όλα. Ψάξτε τα και προβληματιστείτε. Εγώ θα επανέλθω ίσως με πιο συγκεκριμένες σκέψεις σε ορισμένα θέματα. Αυτό που ήθελα να πω ξεκινώντας είναι ότι αποφάσισα να ξεκολλήσω. Να αφήσω όλα εκείνα τα “μικρά” πράγματα που με ρίξανε πίσω, γιατί τελικά δεν αξίζει να ασχολείσαι, και να ξεκινήσω να φτιάχνω καινούργια πράγματα. Αρχίζοντας από τις “απαρχαιωμένες” σημειώσεις, όπως τις χαρακτήρισε κάποιος “μοντέρνος” συνάδελφος. Όσοι πιστοί προσέλθετε και συνεισφέρετε με τις απόψεις σας.

Μέχρι τότε χρόνια πολλά σε όσους γιορτάζουν σήμερα και γενικά στις μέρες που έρχονται. Τη καλησπέρα μου. Πάω για τηλέφωνα.

Δευτέρα πρωί στο σούπερ μάρκετ.

Είπαμε το κλείσιμο του σχολείου έδωσε κάποιες αλλαγές στο καθημερινό μου πρόγραμμα. Έτσι βρέθηκα Δευτέρα πρωί στο Σούπερ Μάρκετ σε ώρα εντελώς ασυνήθιστη για μένα. Εκεί λοιπόν μπροστά στο πάγκο των τυριών έχοντας απέναντι μου τον Λευτέρη, υπάλληλο που με εξυπηρετεί πολλά χρόνια τώρα, ώστε τελικά να έχουμε και μια κουβέντα παραπάνω, έδινα μιά μια τις εντολές για το τι ήθελα. Σε κάποια φάση λοιπόν αφού είχα πάρει τα περισσότερα με ρωτάει αν θέλω κάτι άλλο και λέω …

– Να δω τι άλλο έχει γράψει το αφεντικό….

Πίσω μου λοιπόν ακούω μια φωνή…

– Χμ!!! Καταλαβα,…πάρε το κατάλογο από το τραπέζι και πήγαινε από το σούπερ μάρκετ….

Γυρνάω να δω ποιος είναι και βλέπω ένα κύριο… στη κλάση μου, κουστουμάτο και γραββατάτο, με μια λίστα για τα ψώνια στο χέρι να περιμένει μετά από  εμένα. Τον κοιτάω καλά…δεν τον είχα ξαναδεί…

– Περίπου …λέω. Εδώ πρέπει να πω οτι η λίστα για τα ψώνια είναι ένα σημείο αιχμής που συσπειρώνει όλη την οικογένεια και όλοι συνεισφέρουν – για να τη γεμίσουν εννοείται – . Και συνεχίζω…

…Ναι αλλά την προηγούμενη εβδομάδα έκανα την επανάστασή μου. Δεν πήγα καθόλου Σούπερ Μάρκετ και άφησα τη σύζυξ να ψωνίσει μόνη της…

– Καλά … απαντάει με ύφος όλο νόημα. Και συνεχίζει. Το έχω κάνει και εγώ αυτό και πήρε τα απολύτως απαραίτητα και την επόμενη φορά που πήγα φορτώθηκα τα διπλάσια.

– Μάλιστα… συμφώνησα και εγώ μια και ακριβώς τα ίδια έγιναν και σε μένα. Έχοντας το σουπερ μάρκετ ακριβώς απέναντι από το σπίτι μας, όντως πήγε δυο φορές πήρε ακριβώς ό,τι έλειπε και όσα ακριβώς χρειαζονταν και επέστρεψε. Σε σχόλιο μου γιατί δεν πήρες και το …. Η απάντηση ήρθε πληρωμένη:”Δεν μπορώ να κουβαλάω όσα μπορείς εσύ” (κν αν θες προχώρα… απέναντι είναι). Το αποτέλεσμα είναι ότι αφενός μεν δεν “κόλλωσε” η σύζυξ στα ψώνια και αφετέρου την επόμενη φορά η κατάσταση ήταν μεγαλύτερη.

Και συνεχίζει ο “συνάδελφος”…

-Έτσι λοιπόν και εγώ προτιμώ να κάνω τη δουλειά μου όπως ξέρω τόσα χρόνια και να έχω το κεφάλι μου ήσυχο…

– Χμ !! (σειρά μου τώρα) Ναι έτσι είναι. Πάντως καλά είναι – γυρνάω και λέω στο Λευτέρη…Τώρα είμαι πιο ήσυχος.

– Γιατί;  με ρωτάει ο Λευτέρης (που πολύ το διασκέδαζε όλο αυτό το παιγνίδι).

– Μα γατί δεν αισθάνομαι μόνος μου πλέον…..

– Ααααααα! Ναιιιιι…. και πολλοί άλλλλοοιιιι  μου λέει με νόημα ο Λευτέρης που προφανώς λόγω θέσης πολλά είχε δει.

Γελάσαμε και οι τρεις και σκορπίσαμε… και μη ξανακούσω αηδιές για αδύνατο φύλο και άλλες ……ς γιατί όποιος τις πει θα βρεθεί μπλεγμένος….

Τη καλημέρα μου.

Καφές με φίλους…

Για του φίλους μου έχω ξαναγράψει. Δεν ξέρω τι από όλα ισχύει. Είναι τα αδέλφια που διαλέγουμε, που λέει και η πρόσφατη διαφήμιση, τους φίλους τους διαλέγουμε γι’αυτο δεν τους παιδεύουμε και άλλα τέτοια.

Η φάση που μου αρέσει περισσότερο από όλες όμως είναι όταν είμαι για καφέ με τους φίλους μου. Τότε “περνάω σε άλλη διάσταση”. Δηλαδή το γεγονός ότι είμαι με ανθρώπους δικούς μου και μιλάμε χωρίς μισόλογα και λέξεις κρυμμένες πίσω από αυτα που ακούγονται, είναι ό,τι καλύτερο. Το να έχω τους ανθρώπους που αισθάνομαι κοντά μου και να μοιράζομαι τις εμπειρίες μου, τις απόψεις μου… τον εαυτό μου τέλος πάντων, είναι ό,τι καλύτερο. Το να βλέπω τις εκφράσεις τους και τις αντιδράσεις τους σε αυτά που ακούνε, το να μου δίνουν τη γνώμη τους, που άσχετα αν συμφωνώ ή όχι, με ευχαρίστηση ακούω και παίρνω υπόψη μου, με τιμά.

Αυτές τις μέρες έκλεισε το σχολείο λόγω γρίππης, και τι έκανα… πήγα για καφέ με φίλους. Φίλους αγαπημένους που είχα καιρό να δω. Αλλά και φίλους που “βλέπω”  καθημερινά, αλλά δεν είχα ποτέ το χρόνο να δώ και να μιλήσω μαζί τους. Έτσι το μενού είχε καφέ στην Αγία Παρασκευή, στο Μουσείο (φανταστικό – είχα πολύ καιρό να πάω ), στο Φλοίσβο (επίσης φανταστικό αλλά δυστυχώς μόνο δι’ ορθίους ) ( Υπόδειξη: αν πάτε κατά τις 11.30 φύγετε κατευθείαν προς τα δεξιά και παρκάρετε κοντά προς το Αβέρωφ. Από την άλλη δεν θα βρείτε τίποτα και θα κάνετε μισή ώρα να φτάσετε στο τέλος της διαδρομής για να πειστείτε και άλλο τόσο για να γυρίσετε – δεν λέει) Επίσης 12 το μεσημέρι ανοίγει το Fridays και μόνο τότε μπορείτε να βρείτε θέση να κάτσετε. Μετά από ένα τέταρτο, μόνο “ζεστές” θέσεις μπορείτε να βρείτε (κν μόνο όταν φεύγει κάποιος και είστε από πάνω). Δυό επισκέψεις σε σπίτια και σήμερα επίσκεψη σε γραφείο.

Σε όλες τις περιπτώσεις είχα απέναντί μου ανθρώπους που γνωρίζομαι χρόνια και πέρασα φανταστικά. Ας ήταν έστω και μισή ώρα η επίσκεψη. Γιατί τελικά αυτό που αξίζει – όπως είπε σήμερα η Αργυρώ (και συμφωνώ απολύτως) – είναι αυτές οι στιγμές που περνάμε με αγαπημένα πρόσωπα και τελικά είναι λίγες.

Και μόνο για αυτό, μπορώ να πω ότι καλά μου ήρθαν οι “μίνι διακοπές” από τη γρίππη. Λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να τις χαρακτηρίσω διαφορετικά. Γνωρίζω πολύ καλά ότι θα ακολουθήσει περίοδος άγχους και τρεξίματος αλλά “ζω τη μέρα” (κν live the day). Το θέμα της ύλης και της δουλειάς θα διευθετηθεί. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που έχουμε πήξιμο. Είναι πολύ κοινό το φαινόμενο. Φέτος οι ημερομηνίες δεν βοηθάνε με το Πάσχα πάαααααρα πολύ νωρίς αλλά κάπως θα τα καταφέρουμε.

Τα καινούργια μου παιγνίδα ακόμα προσπαθώ να τα στήσω. Μου έχουν φάει σχεδόν άπειρες ώρες και ακόμα το ψάχνω. Τώρα τελειώνει (σε 17 λεπτά για την ακρίβεια) την αντιγραφή όλων των αρχείων από τον παλιό υπολογιστή στον καινούργιο. Δεν θα σβήσω ακόμα τίποτα – εννοείται – από το παλιό. Μόλις βεβαιωθώ ότι δεν ξέχασα τίποτα θα του κάνω ένα FORMAT, που το μισό να είναι δικό του θα του φτάνει. Επί έξι χρόνια έβαζα, έβαζα, έβαζα… αχούρι τον έκανα. Τώρα ένα συγύρισμα του χρειάζεται.

Από την άλλη τα WINDOWS 7 είναι μάλλον καλά (“Not as bad as expected” όπως διάβασα κάπου) αλλά βρε αδέρφια… καταργήθηκε η συμβατότητα “προς τα πίσω” που υπήρχε μέχρι τώρα; Έτσι έχουμε πλέον μια πολύ καλή κάρτα οθόνης εξωτερική σε αχρησία και ένα σκανεράκι με αναγνώστη αρνητικών και slides επίσης σε αχρησία. Δεν τα βλέπει με τίποτα. Επίσης το δίκτυο… άλλη πονεμένη ιστορία. (Εδώ ειλικρινά θα δεχόμουν ευχαρίστως τη βοήθεια όποιου μπορεί να μου δώσει οδηγίες πως φτιάχνω οικιακό καλωδιακό δίκτυο ανάμεσα σε ένα Η/Υ με windows 7 και άλλλους 4 με ΧΡ).  Τα χάσαμε όλα. Πρέπει να εγκαταστήσω τον εκτυπωτή σε δίκτυο πλέον γιατί δεν τον βλέπουν και άλλα τέτοια καλά. Εντάξει βρήκα πάλι να ασχολούμαι. Θα περάσω αξέχαστα.

Μέχρι να καταφέρω να κάνω λοιπόν όλες αυτές τις δουλειές σας χαιρετώ και τα λέμε σε επόμενη φάση . Τη καληνύχτα μου (άργησα πλέον να γράψω σήμερα)

HoHoHo!!! Ο Άη Βασίλης έρχεται…στη πόλη.

Τι πράμα και αυτό ρε παιδί μου. Να μη μπορώ να το ξεπεράσω με τίποτα. Μα για το σύνδρομο του Άη Βασίλη μιλάω. Κάθε χρόνο λοιπόν θέλω να αλλάξω λίγο το σκηνικό στο σχολείο. Και τα καταφέρνω νομίζω φτιάχνοντας ένα δεντράκι με το κάτι τις του πάνω. Φέτος προβληματίστηκα πολύ. Μα πάρα πολύ. Βλέπεις και η οικονομική κατάσταση δεν αφήνει πολλά περιθώρια. Αλλά κάτι βρέθηκε πάλι και θα γίνει νταβαντουράκι. Βασικά τη βρίσκω με την όλη φάση.Δηλαδή δεν είναι τα δώρα αλλά το “παιγνίδι” πίσω από αυτά. Να πάρεις το στολιδάκι με τον αριθμό, να βρεις τον αριθμό στις σακκούλες και να πάρεις το δώρο σου. Έχει φάση. Το διασκεδάζω. Βέβαια θέλει το χρόνο του γιατί πρεπει να βγάλω 100 στολιδάκια με  χριστουγεννιάτικα θέματα να γράψω το αριθμό στο καθένα μέσα από το 1 έως το 100, να πάρω σακκουλάκια να τα αριθμήσω, να βάλω τα δωράκια μέσα, να τα δέσω και όλα μαζί κάτω από το δέντρο και φυσικά χωρίς σειρά, ανακατεμένα, Εμ!!! Σιγά μη τα βάλω με σεριά. Ας “κουραστούν” λίγο, κακό δεν κάνει.

Έτσι λοιπόν “μύρισαν” Χριστούγεννα   – καλό το ανεκδοτάκι; Να σα; πω άλλο ένα…- Πως μύρισαν με τα κονομάνικα είναι άλλο πράγμα αλλά τέλος πάντων. Κόντρα στη γκρίνια και τη μιζέρια λοιπόν ψάξτε για δώρα. Τα χρήματα είναι δεύτερα. Δεν είναι ανάγκη να είνα ακριβά. Η κίνηση, έχει σημασία και το νταβαντούρι γύρω από αυτα είναι που μετράει. Η έκπληξη όταν ανοίγεις το δώρο. Μη μιζεριάζετε με το είδος του δώρου. Χαρείτε με τη διαδικασία. Μη ψάχνετε τι υπάρχει πίσω από τη χειρονομία. Χάνετε την ουσία. Και η ουσία είναι ότι ΗΡΘΑΝ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ. Ό,τι και αν σημαίνει αυτό για τον καθένα.

Τη καλησπέρα μου.