Αχ αυτά τα παιδιά…

Το έχω ξαναπεί. Οι δάσκαλοι έχουν ένα μισθό παραπάνω. Ένα μισθό που δεν δηλώνουν. Βέβαια αντιλαμβάνομαι ότι με τέτοιες δηλώσεις που κάνω αυτή τη στιγμή κάποιος θα βρεθεί να τα μετρήσει και να μας πει ότι παίρνουμε πάρα πολλά και να μας κόψει τα “μισθά” μας. Ο δε κλάδος των εκπαιδευτικών θα βυθιστεί σε μια μέγιστη και απύθμενη μιζέρια, η οποία θα μεταφερθεί στους μαθητές, μηδενίζοντας τις όποιες προοπτικές ανάπτυξης και εξόδου από τη κρίση με αποτέλεσμα πλέον να φτάσουμε στην οριστική κατάλυση του κράτους μέσω της οικονομικής κατάρρευσης.

Μισό λεπτό να το ξαναδιαβάσω γιατί μου βγήκαν πολλά μαζί και μπορεί να καώ από τη συγκίνηση και τις πολύπλοκες σκέψεις.

Ωραίο… Νομίζω κάνει για σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

Λοιπόν έχουμε και λέμε… Υπάρχει μια αμοιβή που δεν δηλώνεται πουθενά . Δεν κόβεται από καμία επιτροπή της Ευρώπης αλλά και δεν φορολογείται. Είναι αυτό το κάτι που φαίνεται στο βλέμμα των παιδιών, στο χαμόγελό τους, στην έκφρασή τους. Εκεί που η έδρα χάνει την απόσταση της και το ύψος της. Εκεί που ο καθηγητής είναι συζητητής, εμψυχωτής, φίλος, καθοδηγητής και συνοδοιπόρος. Εκεί που όλοι μαθαίνουμε και εκπαιδευόμαστε.

Αυτή την εμπειρία είχα σήμερα, για πολλοστή φορά στη καριέρα μου. Είναι η εμπειρία που με πείθει κάθε φορά ότι κάνω το σωστό “επάγγελμα” και αν μπορούσα να διαλέξω πάλι το ίδιο θα διάλεγα.

Για να καταλάβετε τι εννοώ, ας τα βάλουμε σε μια σειρά.

Σάββατο σήμερα. Δεν έχουμε σχολείο και αν μη τι άλλο έχουμε χρόνο, για περισσότερο ύπνο και ξεκούραση. Για ψώνια ή και δουλειές ή τέλος πάντων για να μη κάνεις τίποτα και να αράξεις σπίτι. Για δε τα παιδιά του λυκείου με τις καθημερινές τους υποχρεώσεις σε σχολείο – φροντιστήριο ή ότι άλλο, το Σαββατοκύριακο σίγουρα έχει μια άλλη σημασία. Σωστά;  ΛΑΘΟΣ!!!!

Γιατί σήμερα σηκωθήκαμε όλοι (7 άτομα τουλάχιστον και όχι μόνο) από τα άγρια χαράματα για να μαζευτούμε από Αγία Παρασκευή, Παιανία, Βριλήσσια, Βύρωνα, Φάληρο και να πάμε όλοι στο Αιγάλεω. Έτσι πρωί 8.30 είμασταν όλοι στο 3ο Λύκειο Αιγάλεω για τον διαγωνισμό Επιχειρηματολογίας – Αντιλογίας. Με ελλιπή προετοιμασία (εν γνώση μας μια και φέτος προετοιμάζουμε για πρώτη φορά την ομάδα) και άγνοια, ακόμα και από μεριάς μας βασικών διεργασιών, μια και η “ψυχή” της ομάδας συνταξιοδοτήθηκε  προσφάτως και οι υπολειπόμενοι είχαμε αποσπασματικές γνώσεις. Όμως δεν το αφήσαμε και δώσαμε το παρόν και “πέσαμε” αξιοπρεπώς, με μια νίκη και δύο ήττες. Μία νίκη πολλαπλά χρήσιμη και πολύτιμη αλλά και δυο ήττες πολύτιμες σαν εμπειρίες για έναν απολογισμό. Όλα αυτά αποτελούν μια εμπειρία που θα μπορέσει να γίνει η αφετηρία για μια καλύτερη πορεία.

Όμως όλες αυτές τς ώρες που περάσαμε μαζί μα τα παιδιά, επιβεβαιώθηκαν πάλι αυτά που έχω πει πολλές φορές. ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΩ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΜΟΥ. Αυτό που γνωρίζω μέσα στο σχολείο είναι το καλός, κακός, μέτριος μαθητής. Εργάζεται – δεν εργάζεται. Καταλαβαίνει τη χημεία – δεν καταλαβαίνει τη χημεία. Και μετά… τίποτα. Σήμερα λοιπόν μέσα στις 7 ώρες που περάσαμε μαζί και μιλήσαμε, γελάσαμε, συζητήσαμε είδα όλα εκείνα που δεν μπορώ να δω μέσα στη τάξη. Είδα όλες εκείνες τις σκέψεις που δεν μπορούν να βγουν μέσα σε μια διδακτική ώρα, με συγκεκριμένο θέμα και προσανατολισμό. Είδα όλους εκείνους τους προβληματισμούς και τις σκέψεις που γενικά δεν λέγονται και δεν ακούγονται.

Σε εκείνα τα χαμόγελα και τα καθάρια βλέμματα που παρά τη κούραση εξακολουθούσαν να μας μοιράζουν, υπήρχε η αμοιβή που λέω. Σε εκείνη τη προσπάθεια να μας ικανοποιήσουν και να φανούν αντάξιοι στις προσδοκίες μας, παρά τη φυσική κούραση και τη κάποια απογοήτευση, από την πορεία τους αγώνα (που το καταλαβαίνανε παρά την απειρία). Στην αγωνιστική διάθεση, παρά το άγχος και την αγωνία υπάρχει εκείνο το άδηλο ευχαριστώ. Σε εκείνο το αυθόρμητο γέλιο στα σχόλια, όταν προσπαθούσαμε όλοι να αποφορτιστούμε από την ένταση και τη κούραση είναι η εκτόνωση.

Μετά από όλα αυτά νομίζω ότι ένα πράγμα μπορώ να πω. Ευχαριστώ που μοιραστήκατε μαζί μου αυτό το πολύτιμο Σάββατο σας. Ευχαριστώ που δώσατε τον καλύτερο εαυτό σας για να πετύχουμε κάτι πολύ δύσκολο. Και το πετύχαμε ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Γίναμε ομάδα. Ευχαριστώ που μου δώσατε την ευκαιρία να δω μέσα από τη συζήτηση, τη σκέψη και το προβληματισμό σας, μια και αυτό μου είναι πολύτιμο. Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να χάσω αυτή την εικόνα του δεκαεξάχρονου, γιατί τότε δεν θα μπορέσω να ξεπεράσω το οποιοδήποτε… κασετόφωνο.

Μπορεί να γύρισα πολύ κουρασμένος και σίγουρα και τα παιδιά και οι συνάδελφοι το ίδιο. Αλλά τώρα μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι δεν θα μπορούσα να σκεφτώ καλύτερη ιδέα για να περάσω το Σάββατο μου. Χθες αν με ρωτούσατε μάλλον δεν θα απαντούσα έτσι. Σήμερα όμως ξέρω.

Τη καλησπέρα μου.

Οι μέρες δεν είναι για μέσα…

Τέτοιες  μέρες με αυτό τον ήλιο, και με αυτή τη ζέστη σίγουρα δεν είναι για να κάθεσαι μέσα. Αυτό έκανα και εγώ.

Τι είναι λέει, Φλεβάρης; Μήνας του χειμώνα; Ναι καλά. Για να το λέτε κάτι θα ξέρετε. Μάλλον έτσι θα λένε τα βιβλία. Τέλος πάντων.

Το φατσοβιβλίο ( που λέει και η Βιβή) καλό είναι, αλλά εγώ ποτέ δεν το συμπάθησα. Φυσικά και έχω λογαριασμό, όπως και σχεδόν σε κάθε “μέσο κοινωνικής δικτύωσης”. Ο λόγος είναι ότι είναι μια ανοικτή πόρτα στο κόσμο. Οι φίλοι μου είναι όλοι προσωπικοί μου φίλοι ή παλιοί μου μαθητές, κάτι που με τιμά ιδιαίτερα μια και περίπου 600 από τους μαθητές που πέρασαν “από τα χέρια μου” με τίμησαν με αίτημα φιλίας του φατσοβιβλίου. Έχει και άλλες “χρήσεις” το φατσοβιβλίο, εκτός από τις χαζοσφυγμομετρήσεις ή τα “χαζοκουίζ”. Βοηθάει να βρεις φίλους. Ανθρώπους που για κάποιους λόγους – συνήθως όχι σοβαρούς – έχουμε χαθεί.

Έτσι έγινε και προ ημερών. “Βρήκα” την Εύη. Η πιο σωστά με βρήκε. Συνάδελφος πριν 15 περίπου χρόνια, από εκείνους που από τη πρώτη στιγμή που τους γνωρίζεις, αισθάνεσαι κάτι αλλιώτικο. Ένα δυναμισμό, μια ευθύτητα, μια άλλη άποψη. Άλλοι τα εκτίμησαν και άλλοι όχι… πάντα έτσι γίνεται άλλωστε. Εμένα μου άρεσε, και οι κουβέντες που είχαμε ήταν πάντα σημεία αναφοράς. Μετά έφυγε, πήγε στο δημόσιο και χαθήκαμε. Γνωρίζοντας ότι ήταν πάντα στη γειτονιά, μια και είχαμε συναντηθεί 2-3 φορές αυτά τα δέκα χρόνια, παρόλα αυτά δεν είχαμε καταφέρει να τα πούμε. Μετά το φατσοβιβλίο, “μιλήσαμε” 2-3 φορές και μια και δεν είμαστε φαν του πληκτρολογίου, είπαμε να πάμε…για καφέ. Περιττό να πω ότι ήταν η καλύτερη μου. Και έτσι έγινε.

Η Εύη, μετά από αρκετά χρόνια, εμφανίζεται όπως ακριβώς τη θυμόμουνα, στη μορφή και στη σκέψη. Με το κοφτερό μυαλό και την άλλη άποψη, με τη καθαρή σκέψη και την συλλογιστική που “δεν ταιριάζει” σε φιλόλογο. (Δεν θέλω σχόλια του τύπου ποια είναι αυτή η συλλογιστική…Ας το θέσω διαφορετικά). Άμεση, καίρια διατύπωση, χωρίς πολλά λόγια. Πολύ χάρηκα που την είδα. Είπαμε όσα μπορούν να χωρέσουν από 10 περίπου χρόνια μέσα σε δύο ώρες. Και φυσικά αφήσαμε “κάβα” για την επόμενη συνάντηση.

Τελικά είμαι καφε-μανής. Αν κάποιος μου πει “πάμε για καφέ” να τα πούμε… πάει έπεσα. Νομίζω πρέπει να το “ελέγξω” αν και δεν ξέρω αν πρέπει κιόλας. Αυτό γιατί ο καφές με φίλους για μένα είναι πάντοτε μια μοναδική και αξιομνημόνευτη εμπειρία. Για τους φίλους μου δε… δεν το συζητάω. Και  ένα, και δυο, και πολλούς καφέδες. Και για μια ακόμα φορά, μπορώ να πω, ότι είμαι ευτυχισμένος και πολύ πλούσιος. Πάρα πολύ πλούσιος. Και δεν είναι τα χρήματα αυτά που μετράω. Αυτά ποτέ δεν φτάνουν.

Γιαυτό το λέω και το ξαναλέω. Οι άνθρωποι γύρω μας είναι “αυτά” που αξίζουν και μετράνε. Μην τα χάνετε.

Και το άσχετο… : χωρίς να το ξέρει, βρήκε τη περίφημη συνταγή μου για τα πιροσκί από τη ΒΔΕΛΛΑ. Αυτό το πράγμα δεν μπορώ να το καταλάβω. Με εξαίρεση την αρχική σελίδα, με τη περισσότερη κίνηση από όσα έχω γράψει κατά καιρούς… η εγγραφή με το πιροσκί έρχεται δεύτερη (!!!) Τι να πω. (Ψιτ… να σας πω ένα μυστικό… αλλά μη το φωνάξετε… η συνταγή δεν είναι δική μου. Η Κατερίνα μου την έδωσε. Ποια Κατερίνα; Συνταξιούχος πλέον φίλη και συνάδελφος, η οποία υπήρξε μέντοράς μου στη συνδικαλιστική σκέψη αλλά και στην διεξοδική μελέτη και άποψη.Αλλά και σε πολλά άλλα… άλλη φορά θα συνεχίσω.  Αλλά έπρεπε να το πω… για την αποκατάσταση της αλήθειας.)

Τη καλησπέρα μου.

Η μπέσα…

Τη λέξη αυτή την έμαθα σε προχωρημένη ηλικία. Μου είπαν είναι αρβανίτικη και σημαίνει με δυο λόγια ότι όταν λες κάτι, ο λόγος σου είναι συμβόλαιο. Δεν χρειάζεσαι τίποτα παραπάνω. Μόνο το λόγο σου.

Αυτό το είχα μάθει πολλά χρόνια νωρίτερα από τον πατέρα μου. Η φράση που μου έλεγε ήταν απλή. Όταν ανοίγεις το στόμα σου να μιλήσεις να είσαι σίγουρος για αυτά που θα πεις. Δεν πρέπει να λες και να ξελές. Όταν μιλάς τελείωσε. Αυτό είναι.

Έχω μάθει λοιπόν έτσι. Και πάντα προσέχω όταν ανοίγω το στόμα μου. Και όταν λέω ότι θα κάνω κάτι  ο κόσμος να έρθει ανάποδα εγώ θα το κάνω.

Με αυτό στο μυαλό μου ανέλαβα συγκεκριμένες δεσμεύσεις για συγκεκριμένα πράγματα. Σε πολλές μεριές. Επαγγελματικές, φιλικές, οικογενειακές. Και όπου έπρεπε να γίνουν συζητήσεις και να αναληφθούν αμοιβαίες δεσμεύσεις έγιναν οι συζητήσεις που έπρεπε και αναλήφθηκαν οι δεσμεύσεις που έπρεπε.

Από ότι φαίνεται πάντως, κάποιοι δεν έχουν την ίδια άποψη για την προφορική δέσμευση. Κάποιοι είναι “είπα – ξείπα”. Κατά την άποψη μου αυτή η στάση σε “ισότιμους” μπορεί να είναι σπαστική αλλά εκεί πιάνεις το κολλητό – φίλο – γνωστό του λες δυο πράγματα και ξεμπερδεύεις. Αν τα καταλάβει συνεχίζεις τη παρέα. Αν δεν τα καταλάβει τα ξεκόβουμε και ξεμπερδεύουμε. Από την άλλη όμως αν αυτός ο άλλος είναι ανώτερος – στη ιεραρχία  – προϊστάμενος, διευθυντής, προσωπάρχης ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο τότε το πράγμα αλλάζει. Αν αυτός χρησιμοποιεί τις υποσχέσεις για να σε πείσει να δραστηριοποιηθείς στο παραπάνω, και να δώσεις κάτι καλύτερο και μόλις σε βάλει στο “τριπάκι” και στη λογική, ξεχνάει τις δεσμεύσεις του και τις υποσχέσεις του, τότε το λιγότερο που μπορείς να κάνεις είναι να μη κάνεις τίποτα. Απλό είναι … να μη κάνεις τίποτα παραπάνω από αυτά που πρέπει να κάνεις, αλλά και τίποτα λιγότερο. Έτσι ώστε να καταλάβει ότι δεν έχει να κάνει με παιδάκια, που τους τάζουν καραμέλα και μετά τους λένε “χα χα σου την έσκασα, δεν εννοούσα αυτό” και άλλες τέτοιες μ…ς.

Λυπάμαι που το λέω, αλλά οποιοσδήποτε διαβάζει αυτό το κειμενάκι και έχει κόσμο “από κάτω του” (δηλαδή είναι προϊστάμενος κάθε είδους) να θυμάται ότι βρίσκεται  ψηλά γιατί στηρίζεται στους ώμους κάποιων από κάτω. Αυτοί οι κάποιοι έχουν αξιοπρέπεια και δεν έχουν σκοπό να σκύβουν συνέχεια για να μπορεί να φαίνεται και να βλέπει καλύτερα ο “κος Διευθυντής” κάθε είδους. Και αν αυτοί οι “από κάτω” αποφασίσουν  να μη σηκώσουν το φορτίο στους ώμους τους τότε ο “υψηλά ιστάμενος” δεν θα βλέπει τίποτα. Και δεν θα ξεχωρίζει σαφώς.

Η μπέσα λοιπόν κυρίες και κύριοι διευθυντές είναι βασικό προσόν κάθε διευθύνοντα που σέβεται τον εαυτό του και κυρίως τους ανθρώπους που του βγάζουν τη δουλειά. Όταν ανοίγετε το στόμα σας να ξέρετε τι λέτε και να το στηρίζετε, για να μπορείτε να σταθείτε απέναντι στους υφισταμένους σας.  Όταν κρατάτε σημειώσεις για τις δεσμεύσεις να είστε σίγουροι ότι χρησιμοποιείτε μέσο που πιάνει το μελάνι και μένει, για να μπορέσετε να το διαβάσετε αργότερα. Αλλιώς θα μείνετε μόνοι σας απαξιωμένοι να σκέφτεστε πως θα δραστηριοποιήσετε το κόσμο σας. Βέβαια πάντα θα υπάρχουν οι “προσκείμενοι” που θα φροντίζουν να σας πείθουν ότι όλα είναι καλά. Αλλά προσέξτε όταν περπατάτε μη γλιστρήσετε στα σάλια ή μη πατήσετε καμία γλώσσα. Για μένα το χειρότερο που μπορεί να πάθει ένας μάνατζερ είναι να χάσει την αξιοπιστία του. Για εσάς;

Τα είπα πάλι. Όποιος διαβάσει διάβασε. Όποιος καταλάβει κατάλαβε.  Με μισό αιώνα στη πλάτη δύσκολα σκύβεις το κεφάλι. Λυπάμαι.

Τη καλησπέρα μου.

Πηγαίνοντας για ψώνια…

Το λεγόμενο shopping therapy, έχει μπει στη ζωή μας. Έχουν δοθεί διάφορες ερμηνείες για τον λόγο που μας κάνει να “βγαίνουμε για ψώνια” και κυρίως να αισθανόμαστε καλύτερα μετά από αυτά – συνήθως.

Κατά μία άποψη, μας έχουν πείσει ότι ζούμε σε κλουβιά, οδηγούμε κασόνια, ντυνόμαστε με κουρέλια, και άλλα τέτοια όμορφα και εμείς σε αντίδραση πάμε να ψωνίσουμε “για να τους δείξουμε εμείς τι είμαστε.” Κατά μια άλλη άποψη, βομβαρδιζόμαστε από τόση μαυρίλα στα ΜΜΕ που πηγαίνοντας στην αγορά και ψωνίζοντας αισθανόμαστε “ζωντανοί”  και ενεργοί.  Και πολλές άλλες ερμηνείες.

Εμείς,  τα αγοράκια, θεωρούμαστε εύκολοι πελάτες με τη λογική ότι, ή ξέρουμε τι θέλουμε και τα παίρνουμε και φεύγουμε, ή είμαστε “εύκολη λεία” στα χέρια της έμπειρης πωλήτριας, η οποία συνήθως μας “χειραγωγεί” δίνοντας μας αυτό που ναι μεν δε μας πολυαρέσει ή δεν είναι ακριβώς αυτό που θέλουμε αλλά μας λέει ότι είναι πολύ ωραίο πάνω μας, ή είναι μοναδικό κομμάτι. Αν δε, είναι και “καλοβλεπούμενη” η πωλήτρια εκεί το έχουμε “χάσει”.

Τα κοριτσάκια όμως είναι “άλλοι” πελάτες.  Η σύζυξ έχει σταματήσει να “με παίρνει” για ψώνια μαζί της γιατί λέει την “αγχώνω”. Η αλήθεια είναι ότι τότε που “με έπαιρνε μαζί της” κατά κανόνα τηρούσα διπλωματική στάση και προσπαθούσα να μην δημιουργώ αρνητικές “ενέργειες”. Τέλος πάντων.

Την εμπειρία όμως των γυναικείων “ψώνιων” τα τελευταία χρόνια, την έχω με τη φίλη μου τη …Μαρία. Μετρώντας καμιά τριανταριά χρόνια σχέσης, βγαίνουμε αρκετά συχνά για να κάνει τα ψώνια της και κάθε φορά είναι μια εμπειρία. Βλέπετε δεν είμαι “σύζυξ” για να προκαλώ άγχος ή ενοχές, και έτσι εγώ το διασκεδάζω. Και αυτό είναι που δεν μπορεί να καταλάβει.Και συνήθως με ρωτάει : “Σε έπρηξα;” Η απάντηση είναι αρνητική. Συνήθως λέω πως “τη βρίσκω” να πηγαίνουμε για ψώνια. Εγώ όμως δεν της το έχω πει… αλλά “εκπαιδεύομαι”.

Κάνω τις παρατηρήσεις μου και μαθαίνω.

Ένα πράγμα που μου έχει κάνει εντύπωση είναι πόσο “μικρά” είναι τα εμπορικά κέντρα. Μέσα σε μισή ώρα τα έχεις γυρίσεις ολόκληρα… Είναι εντυπωσιακό πόσο γρήγορα πας στα μαγαζιά που πρέπει.

Ας πούμε ένα άλλο πράγμα που μου έχει κάνει εντύπωση είναι πόσο γρήγορα “σκανάρει” ένα μαγαζί (!!!) Όχι ράφι, μαγαζί. Δηλαδή από την πόρτα με μια ματιά “κόβει κίνηση”, κατευθύνεται στο τμήμα που την ενδιαφέρει, και με μια περιστροφή 360 μοιρών – αν προλάβει και την ολοκληρώσει – τα έχει δει όλα, χαράζει πορεία και διαλέγει… ( Η εμπειρία δεν κρύβεται άλλωστε).

Ένα άλλο εντυπωσιακό είναι η ταχύτητα επιλογής, και ξεδιαλέγματος. Σε ελάχιστο χρόνο μαζεύει κάποια κομμάτια, συνήθως μου πασάρει την τσάντα ή/και τα άλλα ψώνια ( ο κύριος “κρεμάστρα” ή “βαστάζος” ) και χάνεται στα δοκιμαστήρια. Καμιά φορά ρωτάει και τη γνώμη μου, αλλά συνήθως με την ίδια αγκαλιά που “χάθηκε” επανεμφανίζεται και αφήνει κάποια και κρατάει κάποια άλλα (αν κατά την άποψη της της “κάνουν”).

Η καλύτερη φάση είναι όταν “τρελαίνουμε” τους υπαλλήλους. Εκεί σπάμε πολύ πλάκα, τουλάχιστον εμείς. Είναι τόση η άνεση που έχουμε μεταξύ μας που τις περισσότερες φορές μας περνάνε για αντρόγυνο, και εκεί γίνεται το γέλιο. Η συνηθισμένη της έκφραση για μένα αν κάποια υπάλληλος πει για το “σύζυγο” είναι… “Δεν είναι δικός μου, δανεικός είναι…” και εκεί είναι που ξεραίνεται η υπάλληλος. Δεν θα ξεχάσω το σοκ που προκαλέσαμε σε μια υπάλληλο σε μαγαζί με παπούτσια όταν της αποκαλύψαμε την ηλικία μας, και την ηλικία των παιδιών μας. Εγώ ήθελα να την αποτελειώσω λέγοντας της ότι “εμείς οι δυο έχουμε πέντε παιδιά” αποκρύπτοντας της σημαντικές λεπτομέρειες, αλλά μου είπε να την “λυπηθώ” και κρατήθηκα. Πάντως φεύγοντας πήρε το μάτι μου την υπάλληλο να κάθεται αποκαμωμένη σε μια καρέκλα και μια συνάδελφό της να της κάνει αέρα.

Το γέλιο γίνεται στα καλλυντικά, όπου εγώ άσχετος ων, με τα διάφορα που κυκλοφορούν, από τη μια δεν βάζω γλώσσα μέσα σχολιάζοντας και από την άλλη λέω τις… βλακείες. Η δε υπάλληλος προσπαθεί να επιχειρηματολογήσει για την αξία του χ καλλυντικού και τα άμεσα αποτελέσματα που θα εμφανίσει μετά από 10 μήνες εντατικής χρήσης. Τελικά μου φαίνεται ότι το σίγουρο  άμεσα αποτέλεσμα είναι αυτό της πληρωμής του προϊόντος αλλά αυτό ακούγεται πολύ “αντρικό”. (Βλέπετε “εμείς” δεν μπορούμε να καταλάβουμε…)

Πάντως πρέπει να ομολογήσω ότι οι υπάλληλοι γενικώς είναι πολύ καλά εκπαιδευμένοι. Αντέχουν το σοκ και διατηρούν την ευγένεια τους και την ηρεμία τους.

Με όλα τα παραπάνω γίνεται φανερό γιατί μου “αρέσει να βγαίνω για ψώνια”. Κάθε φορά είναι και μια διασκεδαστική εμπειρία. Μπορώ να θυμηθώ μαγαζιά που “ντρέπομαι” να ξαναπάω, μετά την εικόνα που δώσαμε. Τέλος πάντων. Αν είναι έτσι το shopping therapy θα έλεγα ότι είμαι θιασώτης αυτής της θεραπείας.

Τη καλημέρα μου.

Ο Αττικός ουρανός…

…έστω και με αφρικάνικη σκόνη σε φτιάχνει.

Δηλαδή ξυπνάς το πρωί και βλέπεις το γαλάζιο χρώμα και αμέσως σου φεύγουν όλα. Μαύρες σκέψεις, κρίσεις ηλικίας, απογοήτευση για το γνωστό διαζύγιο και τη βεβαιότητα για τη ματαιότητα των πραγμάτων που σου προκαλεί, όλα μα όλα φεύγουν.

Όλα ξεκίνησαν το πρωί που πηγαίνοντας στη λαϊκή βλέπω ένα τύπο ξαπλωμένο στο γκαζόν, με το κινητό του να μιλάει. Δεν ξέρω αν έλυνε κάποιο πολύ σοβαρό θέμα, πάντως από τη στάση του και μόνο έδειχνε πολύ χαλαρός και άνετος. Λιαζόταν και απολάμβανε το γρασίδι και την ηρεμία. (δεν θέλω συνειρμούς με αγελάδες ή σκύλους… μου το χαλάτε).

Η αλήθεια είναι ότι τέτοια άνεση έχω να την αισθανθώ από φοιτητής… δηλαδή… μόλις 10 χρόνια πριν… (άντε πάλι γελάκια…. τσκ τσκ τσκ). Ζήλεψα λοιπόν και πήγα να βρω φρέσκο γκαζόν. Καλά εντάξει, μια καφετέρια βρήκα με καλό προσανατολισμό και απόλαυσα ένα παγωμένο καφέ, κλείνοντας πότε πότε τα μάτια και κοιτάζοντας ψηλά προς τον ήλιο, προσπαθώντας να μην αφήσω ούτε μια ακτίνα του να πάει χαμένη.

Και μετά σκέφτηκα τη χθεσινή εγγραφή. Και θυμήθηκα τη λίστα. Και το σχόλιο της Αμαλίας. Τελικά είναι πολύ εύκολο να σε πάρει από κάτω. Βλέπεις, ψάχνεις, ζητάς, μετράς, βγαίνεις ανικανοποίητος, ψυχοπλακώνεσαι και … σε παίρνει από κάτω. Χαζό είναι τελικά και χάνεις αυτό που πραγματικά έχεις και δεν αξιοποιείς: χρόνο για να περάσεις καλά. Τελικά…

Θυμήθηκα τον φίλο μου τον Τάκη που είχε πει κάποτε ότι έχουμε τα πιο όμορφα πράγματα τσάμπα και δεν το ξέρουμε. Το πρώτο που είχε αναφέρει ήταν ο ήλιος, το δεύτερο η θάλασσα και το τρίτο η Ελλάδα, που μπορεί μέσα σε μια ώρα να σε πάει από βουνό στη θάλασσα. Είχε δίκιο πάντως. Εμείς δεν τα βλέπουμε. Ας τα δούμε για να τα εκτιμήσουμε…

Τη καλησπέρα μου.

Με παίρνει από κάτω…

Είναι μερικές φορές που αισθάνομαι κάπως. Δεν ξέρω αν είναι η ηλικία, δεν ξέρω αν είναι όλες οι ευχάριστες ειδήσεις που ακούω και με εξιτάρουν, δεν ξέρω αν είναι το γνωστό διαζύγιο που με έχει πείσει ότι όλα πια είναι μάταια, δεν ξέρω…

Τείνω να καταλήξω ότι έχω κρίση ηλικίας. (Όχι ότι τα άλλα δεν βοηθούν αλλά λέμε τώρα). Βλέπω τα πρώτα …ήντα να πλησιάζουν και με πιάνει μια απολογιστική διάθεση, λες και πρέπει να βγάλω τον ισολογισμό της εταιρείας. Και όσο μετράω τόσο κάτι μου λείπει. Και όσο βλέπω τι έπρεπε να κάνω. όλο και κάτι μου λείπει. Και πάω να κάνω σχεδιασμό και όλο και κάτι που περισσεύει. Και όσο δεν “ισολογίζω” τόσο μπλέκομαι. Και όσο μπλέκομαι τόσο αγχώνομαι και όσο αγχώνομαι τόσο με …παίρνει από κάτω. Ωραίο έτσι; Φαύλος κύκλος.

Σήμερα λοιπόν σε παγκόσμια πρώτη…. (να “βλογήσουμε” και τα γένια μας…) θα εμφανίσω ένα μοναδικό κόλπο θετικής ανατροφοδότησης (feedback επί το Ελληνικότερον), το οποίο έχει ηλικία μόλις 2000 ετών (το κόλπο) . Το πρωτοχρησιμοποίησε ο Μάρκος Αυρήλιος στο σύγγραμμά του “ΤΑ ΕΙΣ ΕΜΑΥΤΟΝ”. Και τώρα η αποκάλυψη…

Θα φτιάξω μια λίστα με τα πράγματα για τα οποία είμαι ευγνώμων. Προσέξτε όχι αυτά που έχω “καταφέρει στη ζωή μου”  αλλά αυτά για τα οποία είμαι ευγνώμων επειδή… υπάρχουν. Η λίστα είναι ανοικτή και από αυτά που θα γράψω θα καταλάβετε ότι πάρα πολλά “πράγματα” από αυτά για τα οποία είμαι ευγνώμων, θεωρούμε δεδομένα, ενώ δεν είναι. Φυσικά εσείς μπορείτε να συμπληρώσετε και τα δικά σας. Όταν λοιπόν έχω (έχετε) μαυρίλες, μια ματιά στη λίστα θα σας πείσει ότι έχετε πολλά πράγματα τα οποία δεν εκτιμάτε και θα έρθετε στα ίσα σας.

Λοιπόν ξεκινάμε. (όπως μου έρχονται – χωρίς αξιολογική ή άλλη σειρά)

Είμαι ευγνώμων γιατί…

  • Είδα και σήμερα την καινούργια μέρα να ξημερώνει (και είναι και φανταστική εδώ που τα λέμε).
  • Έχω την οικογένειά μου.
  • Έχω μερικούς πολύ καλούς φίλους αλλά και πολλούς φίλους που με περιβάλλουν και μπορώ να μιλήσω.
  • έχω ρούχα να φορέσω.
  • έχω δουλειά που μου αρέσει και με καλύπτει συναισθηματικά και “βιοποριστικά”.
  • Έχω κρεβάτι να κοιμηθώ.
  • έχω τρεχούμενο νερό στο σπίτι.
  • Έχω την υγεία μου.
  • έχω την αξιοπρέπεια μου.
  • μπορώ να σκέπτομαι.
  • έχω ηλεκτρικό ρεύμα στο σπίτι μου.
  • έχω την δυνατότητα να κινούμαι.
  • δεν είμαι μόνος.
  • έχω αρκετά χρήματα να διαβιώνω “αξιοπρεπώς”.
  • έχω ανθρώπους γύρω μου που ενδιαφέρονται για μένα και εγώ για αυτούς.
  • μπορώ να κάνω σχέδια για το μέλλον.
  • έχω όλα εκείνα τα καταναλωτικά προϊόντα που χρειάζομαι αλλά και δεν χρειάζομαι… (γι αυτό είναι καταναλωτικά).
  • μπορώ να καλύψω τις ανάγκες των παιδιών μου.
  • μπορώ να καλύψω τις υποχρεώσεις μου.
  • μπορώ ακόμα να μαθαίνω.
  • μπορώ να βλέπω και να “βλέπω”.
  • έχω “ποιότητα ζωής” (ότι και αν σημαίνει αυτό… Επιδέχεται πολλές ερμηνείες)
  • έχω χρόνο για μένα αλλά και για τους άλλους γύρω μου.
  • …

Μπορώ να πω ότι κάπου σταμάτησα. Δεν μου έρχονται άλλα… Τώρα να μην αρχίσω να μιλάω για κινητά, πισιά και άλλα… θα το ρίξω πολύ χαμηλά το επίπεδο. Σίγουρα όμως κάτι έχω ξεχάσει… Να αυτά κάνω και τσαντίζομαι. Κάτι έχω ξεχάσει… τι όμως;

Δεν ξέρω συμπληρώστε εσείς ό,τι νομίζετε πως μπορεί να κολλήσει και φτιάξτε τη δική σας λίστα. Καλό είναι πότε πότε να της ρίχνετε καμιά ματιά και να συμπληρώνετε ό,τι σας έρχεται κάθε φορά που τη διαβάζετε. Έτσι θα μπορείτε να συνειδητοποιείτε τι έχετε και να τα χαρείτε …

Επί του πιεστηρίου : Αυτό εννοούσα για τη συμπλήρωση. Είναι 5 λεπτά που το ανέβασα και ήδη συμπλήρωσα τρία ακόμα πράγματα.

Τέλος πάντων… τη καλημέρα μου.

Τριήμερο… τι να σημαίνει άραγε!!!

Τι να σημαίνει άραγε ένα τριήμερο. Για να το σκεφτούμε λίγο.

Όλοι οι εργαζόμενοι κάθε μέρα στη ρουτίνα και στη δουλειά περιμένουν ένα τριήμερο για να ξεκουραστούν λιγάκι. Ευκαιρία είναι λοιπόν να πάρουν μια ανάσα

Το έχουν μυριστεί λοιπόν το τριήμερο από την αρχή του χρόνου. Έχουν κάνει όλους τους προγραμματισμούς, έχουν κλείσει τα ξενοδοχεία που χρειάζονται, έχουν βρει τη κατάλληλη παρέα και είναι έτοιμοι.

Ένα μικρό προβληματάκι μόνο. Την ίδια ιδέα την είχαν και ένα εκατομμύριο άλλοι συνέλληνες. Το αποτέλεσμα ποιο είναι; Όλοι μαζί στους δρόμους για καινούργιες γνωριμίες. Όλοι φεύγουν σαν δαιμονισμένοι και δυστυχώς αρκετοί δεν θα φτάσουν. Και καλά να είναι μόνο “φαναρτζοδουλειά” Αν μπει και νοσοκομείο στη δουλειά τότε χαλάνε όλα.  Για να μη μιλήσω για τα χειρότερα. Την διαδρομή των δυόμιση ωρών τη κάνουν πέντε ώρες αλλά δεν πειράζει. Μπορεί να χρειαστούν άλλες τόσες στην επιστροφή -αν όχι παραπάνω αλλά δεν πειράζει. ( οι παραπάνω οφείλονται σε αυτούς που θα φύγουν αύριο και θα προστεθούν στους προηγούμενους). Αλλά θα πάνε. Όλοι μαζί και όλοι στο ίδιο μέρος.

Για να δούμε μια άλλη εκδοχή. Οι άλλοι που δεν πάνε πουθενά, Μένουν στο σπίτι, για να ξεκουραστούν και να φορτίσουν τις μπαταρίες τους. Να δούνε μια Αθήνα άδεια, να πάρουν κανένα τηλέφωνο σε φίλους – αν είναι εδώ – να βγουν να πάνε σε κανένα κέντρο. Γυρνώντας να έχουν τα νεύρα τους για την ποιότητα της εξυπηρέτησης που είχαν και για το πόσο πολλά πλήρωσαν για αυ΄το που τους παρείχαν σαν υπηρεσία.

Τελικά τι είναι ένα τριήμερο; Μακάρι και να ήξερα. Τρεις μέρες στη σειρά είναι μια καλή ερμηνεία.

Τι μπορείς να κάνεις σε ένα τριήμερο; Μα ό,τι θέλεις.  Όπως πάντα άλλωστε. Θες να βγεις εκτός Αθηνών και να “διασκεδάσεις”; Κάνε το αλλά μη ζητάς τα ρέστα που την ίδια ιδέα είχαν και όλοι οι άλλοι. Θες να πας “έξω”. Κάνε το αλλά να θυμηθείς ότι αυτές τι μέρες ξεκαθαρίζουν τα ψυγεία, βγαίνουν τα στραβά έξοδα, και την ίδια ιδέα έχει πολύς κόσμος. Μα πάρα πολύς κόσμος. Άρα μη ζητάς τα ρέστα που δεν ευχαριστήθηκες.

Μήπως να κανονίσεις να μαζέψεις δυο φίλους στο σπίτι; Εντάξει έχει λίγη δουλειά παραπάνω, αλλά για να θυμηθείς πόσες φορές έχεις φέρει φίλους στο σπίτι και κυρίως πόσες φορές το έχετε διασκεδάσει.

Αν μπορούσα να διαλέξω θα διάλεγα το τρίτο, αλλά τώρα πρέπει να κοιμηθώ νωρίς γιατί έχω δρομολόγιο αύριο. Βλέπετε είμαι πονηρός εγώ και θα τους πιάσω στον ύπνο. Και μετά ξύπνησα. Τέλος πάντων

Να περάσει ο καθένας όπως επιλέξει και κυρίως να ευχαριστηθεί με όποια παρέα επιλέξει και να περάσει καλά. Η επόμενη αργία είναι η 25 Μαρτίου και είναι Πέμπτη (άσχετη μέρα για τριήμερο).

Τη καλησπέρα μου σε όλους.

Ασφαλής πλoήγηση στο διαδίκτυο.

Χθες που λέτε βρέθηκα στο Τιτάνια. Το μεγάλο ξενοδοχείο στο κέντρο της Αθήνας, στη Πανεπιστημίου.

Εκεί λοιπόν γινόταν μια ημερίδα για την ασφαλή πλοήγηση στο διαδίκτυο για παιδιά. Αν και δεν είμαι άμεσα εμπλεκόμενος, λόγω επαγγέλματος θεώρησα ότι έπρεπε να ενημερωθώ και έτσι ζητώντας μια μικρή άδεια από το σχολείο (τη Τρίτη έχω λίγες ώρες αλλά συνήθως παραμένω για γραφική δουλειά.) Ε! σήμερα ζήτησα να μη παραμείνω – μια και ξεκινούσε στις 12 το μεσημέρι και χωρίς να αναστατωθεί το πρόγραμμά βρέθηκα στην ημερίδα, μαζί με τον συνάδελφο πληροφορικάριο.

Πολλά πράγματα ακούστηκαν και θα έλεγα όλα καλά και χρήσιμα.  Αλλά – για μένα – το συμπέρασμα ήταν ότι έχουμε ακόμα πολύ δρόμο κυρίως στο να εντάξουμε σωστά τους νέους ανθρώπους στις νέες τεχνολογίες. Και αυτό σημαίνει ότι πρώτα πρέπει να ενταχθούμε εμείς (οι “παλιοί” άνθρωποι).  Από την ημερίδα αυτή θα μεταφέρω μια φράση που δείχνει τα βασικά προβλήματα :

“Η χρήση του διαδικτύου αποκλειστικά για διασκέδαση από τα παιδιά” … Με αυτό το κομμάτι της φράσης εννοεί ότι τα παιδιά δεν έχουν συνειδητοποιήσει την μεγάλη αξία που έχει αυτό το εργαλείο που έχουν στα χέρια τους, και λέγεται διαδίκτυο.

“… ο ψηφιακός αναλφαβητισμός των γονέων…” που δείχνει την δεύτερη πτυχή του προβλήματος που μας λέει ότι πάρα πολλοί γονείς των σημερινών εφήβων έχουν άγνοια βασικών δεξιοτήτων πάνω στη χρήση του διαδικτύου.

“… και η παλινδρόμηση των εκπαιδευτικών ανάμεσα στον άκριτη αποδοχή και την άρνηση της χρήσης.” Εδώ δείχνε την αδυναμία πολλών εκπαιδευτικών να αξιοποιήσουν στην εκπαίδευση τις νέες τεχνολογίες.

Αυτοί είναι τρεις άξονες που πρέπει να δουλευτούν μαζί και πολύ. Για να μπορέσουμε όλοι να εξασφαλίσουμε στους νέους ανθρώπους τα κριτήρια εκείνα που είναι απαραίτητα για να αποφασίσουν πως πρέπει χρησιμοποιήσουν.

Όπως ήταν αναμενόμενο βρήκα γνωστούς και φίλους. Έτσι δυο παλιοί μου μαθητές ήταν στο συνέδριο. Ο ένας ακτινολόγος πλέον με μεγάλο ενδιαφέρον στο θέμα μια και για πολύ καιρό ειδικεύτηκε στο παίδων. Η άλλη στην οργανωτική επιτροπή μια και για πολλά χρόνια ασχολείται με επιτροπές σχετικές με την Ευρώπη και τις τεχνολογίες. Αλλά η μεγάλη έκπληξη ήταν μια φίλη από τις σπουδές μου στα Γιάννενα που είχα να τη δω από τότε(!!!!). Πόσες αναμνήσεις εμφανίστηκαν με μιας. Από το φοιτητικό σπίτι και τις συγκεντρώσεις που κάναμε. Εννοείτε ότι ανταλλάξαμε πληροφορίες για όλη τη παρέα της εποχής και φυσικά τηλέφωνα.

Ωραία μέρα η χθεσινή. Πλούσια.

Τη καλησπέρα μου.

O χρόνος τρέχει…

Το ήξερα ότι θα σας αιφνιδίαζα. Με πιάνουν μερικές φορές οι φιλοσοφικές μου διαθέσεις και αφήνομαι “ελεύθερος” να τις εκφράσω. Αυτή τη στιγμή όμως δεν μιλάω για το χρόνο σαν έννοια αλλά για τη σχολική χρονιά. Είναι νωρίς ακόμα αλλά αν το δούμε λίγο στο ημερολόγιο, τα χρονικά περιθώρια για να ολοκληρωθεί η σχολική χρονιά στενεύουν. Δηλαδή έχουμε ενάμιση μήνα μέχρι τις διακοπές του Πάσχα και μετά; Στο ημερολόγιο έχουμε 5 εβδομάδες. Στη πράξη, όμως με τις πολυήμερες εκδρομές, με τις απουσίες που κάνουν οι μαθητές της Γ’ λυκείου για διάβασμα, με τις εκδηλώσεις που συνήθως πραγματοποιούνται την άνοιξη, θα έλεγα ότι δεν έχουμε τελικά πολύ χρόνο.

Πως μου ήρθε πάλι; Εχθές ήταν από τις πιο δύσκολες ημέρες του χρόνου. Ήταν η μέρα που δεχόμαστε γονείς. Γιατί ήταν δύσκολη; Γιατί είχαμε το πρωινό μάθημα και μετά “καπάκι” όπως λέμε, τρεισήμισι ώρες ενημέρωση. Σε απλά Ελληνικά ήμουν μόλις ενδεκάμιση ώρες στο σχολείο και τις περισσότερες από αυτές όρθιος.

Έχοντας και το πρόβλημα με τη φωνή μου φοβόμουνα ότι δεν θα την έβγαζα καθαρή και θα έκλεινε ξανά. Τελικά με λίγη “ρέγουλα” και προσοχή, πολλά ζεστά και “τα χάπια μου” κατάφερα και άντεξα.  Σήμερα, τα φαινόμενα δείχνουν ότι μπορώ να μιλήσω.  Θα δείξει.

Αυτά για σήμερα. Τη καλησπέρα μου.

Η ήσυχη τάξη…

Συνέβη τη Παρασκευή. Ξεκίνησε τη Τετάρτη και μάλλον περνάω τη κορύφωσή του σήμερα.

Τη Τετάρτη λοιπόν σε κάποια φάση μια “παρέα” παιδιών, κάνανε φιλότιμες προσπάθειες και τελικά κατάφεραν και τους έβαλα τις φωνές.

Μέγα λάθος. Τη ξέρω τη δουλειά. Όλη η Τετάρτη ήταν με πονοκέφαλο και η φωνή μου με “τσιμπούσε”. Προσπάθησα να τη προστατέψω όσο μπορούσα αλλά τη Πέμπτη είχα “καπάκι” ένα εξάωρο διδακτικό στο επτάωρο. Δηλαδή μια ώρα κενό για ξεκούραση. Και μάλιστα προς το τέλος (4 – Κ – 2 ώρες). Την είδα λοιπόν τη δουλειά και προς το τέλος της 4ης ώρας άρχισα να “χάνω” σε συχνότητες. Σκέφτηκα ότι αν την βγάλω τη μέρα καλά θα είναι.

Τη τελευταία ώρα το είχα χάσει. Ακουγόμουν μεν αλλά που εκείνη η “φωνάρα” που είχα. Κάτι ανάμεσα σε μπάσο και κενά, χωρίς ψιλές, κάπου έχανα τον ήχο γενικά. Τα κατάφερα πάντως και την έβγαλα. Τα παιδιά – κυρίως αυτά που είχα και νωρίτερα σε κατευθύνσεις – την κατάλαβαν την διαφορά. Προσφέρθηκαν να βοηθήσουν με καραμέλες που είχαν και γενιά έκαναν ό,τι μπορούσαν να μου κάνουν τη ζωή πιο εύκολη.

Γύρισα σπίτι και τα είχα χάσει όλα. Άλαλος… η ευτυχία της γυναίκας μου. Για να γυρίσουν να με κοιτάξουν… σφύριζα σαν τσέλιγκας, για με δουν και να καταλάβουν από τους ψιθύρους και τα χείλη τι έλεγα. Σκηνές απείρου κάλλους. Κάπως έτσι πέρασε και το απόγευμα της Πέμπτης – ήρεμα όπως και να έχει και όπως λέμε με λίγα λόγια.

Και φτάνουμε Παρασκευή πρωί. Είχα κάνει τις γαργάρες μου με το γνωστό διάλυμα για την περίσταση, είχα λιώσει τις γνωστές φαρμακευτικές καραμέλες για την περίσταση, και ετοιμάστηκα για δουλειά.

– ΦΦΦ ΦΦΦ δοκιμή ένα – ένα…(γκουχ γκουχ ) Γμτ αποτυχία.

Πάμε πάλι…

– ΦΦΦ ΦΦΦ (γκουχ γκουχ) Γμτ ούτε ένα – ένα τώρα. Τη πατήσαμε. Και τώρα τι κάνουμε;Πως το βολεύουμε το πράμα;

Καλά… σκέφτομαι. Πάω στο σχολείο. Ένα τρίωρο έχω να δω πως θα το βγάλω. Ενημερώνω τη διεύθυνση για τα “χάλια” μου, οπλίζομαι με θάρρος και ορμάω.

Πρώτη ώρα με το Α3. Μπαίνω μέσα… Βούιζε πρωί πρωί η τάξη. Δεν λέω λέξη. Πως θα μπορούσα άλλωστε. Κάποια παιδιά με παίρνουν είδηση και με καλημερίζουν αλλά εγώ στη “μούγκα”. Αφού δεν έβγαινε τίποτα…

Γράφω λοιπόν στο πίνακα…”Σήμερα θα κάνουμε ένα πολύ ήσυχο μάθημα… γιατί δεν μπορώ να μιλήσω. Για να δούμε τι θα καταφέρουμε.” Ρίχνω πάλι ένα σφύριγμα (είπαμε το είχα μάθει πια) γυρνάνε, κοιτάνε και τους δείχνω τον πίνακα. Διαβάζουνε και σιγά σιγά η στάθμη θορύβου πέφτει. Τους κάνω νόημα να καθίσουν ήσυχα  και ξεκινάω να βγάζω κάποιους ήχους ανάμεσα σε ψίθυρο, σφύριγμα ή δεν ξέρω πως αλλιώς να τον χαρακτηρίσω.Κάτι όμως ακουγότανε. Κάποια γελάκια για την -όντως – κωμική κατάσταση σκάσανε, όμως πέρασαν γρήγορα. Τους προχώρησα το λίγο που ήθελα να προχωρήσω για να ολοκληρώσω το κεφάλαιο. Τους έταξα ένα διαγωνισματάκι για κάπου στα τέλη Φλεβάρη, και μετά … τι κάνουμε που έχει μείνει ένα τέταρτο έτσι άδειο; Θα κοιταζόμασταν; Μπα μάλλον όχι.Βρήκαμε ένα θέμα για τις νέες τεχνολογίες και τα μαθήματα… και μετά από μια μικρή εισήγηση δική μου το μπαλάκι πέρασε στα παιδιά να πουν τη γνώμη τους. Σίγουρα προβληματίστηκαν και έτσι ακούστηκαν  ενδιαφέρουσες απόψεις και ιδέες.

Πάντως σε όλη την ώρα επικρατούσε υποδειγματική ησυχία, αυτό πρέπει να το αναγνωρίσω.

Ωραία – one down – two to go…

Πάμε στην επόμενη ώρα. Το Α2 τώρα. Άλλη φάση. Πιο ζωηρή τάξη αλλά κυρίως με ανήσυχα μυαλά. Εγώ από την άλλη είχα ξοδέψει τα λίγα αποθέματα φωνής που είχα. Και πάμε να δούμε τώρα τι κάνουμε. Και εδώ “μιλώντας” πια τους εξήγησα το πρόβλημα και ακολούθησα την ίδια τακτική. Και εδώ τα παιδιά ανταποκρίθηκαν και έτσι με τον ίδιο τρόπο πέρασε και εδώ η ώρα.

Ωραία – two down – one to go…

Έλα όμως που εδώ ήταν κατεύθυνση. Και εδώ δεν έχει κουβεντούλα και brainstorming…Κάπως πρέπει να γίνει μάθημα.Μόλις έχω ολοκληρώσει το τρίτο κεφάλαιο και τους έχω υποσχεθεί “μονότερμα” παράδοσης στο τέταρτο κεφάλαιο.  Για να ξεκινήσουμε…Με τι προσόντα όμως….Κάτι πρέπει να γίνει. Ενόψει επερχόμενου διαγωνίσματος, πρέπει να κάνουμε επανάληψη… και ποιος θα μιλήσει και θα διορθώσει… Ζόρικα τα πράγματα. Εμφάνιζα παντελή αδυναμία να μιλήσω. Τελικά μη μπορώντας να κάνω μάθημα… τους μάζεψα κοντά (12 παιδιά είναι) και άρχισα να τους μιλάω για την ψηφιακή εποχή που έρχεται… Άσχετο. Όχι θα έλεγα. Γιατί έχουμε φτιάξει μαζί ένα ψηφιακό χώρο και προσπαθούμε να εκμεταλλευτούμε τις δυνατότητες που μας δίνουν οι νέες τεχνολογίες. Το παλεύουμε μαζί. Δηλαδή με την καθοδήγηση των παιδιών, εγώ κάνω. Το καλό με αυτή την υπόθεση είναι ότι μίλησαν και οι μαθητές και έτσι δεν χρειάστηκε να μιλάω εγώ όλη την ώρα. Από την άλλη κράτησα κάποιες σημειώσεις που θα τις έλεγα μάλλον πολύ χρήσιμες, για το πως βλέπουν  όλη αυτή την προσπάθεια και κυρίως τι περιμένουν. Φυσικά τους υποσχέθηκα τα χρωστούμενα την επόμενη φορά που θα βρεθούμε, και έτσι πέρασε και η τρίτη ώρα.

Πρέπει να τονίσω ότι όλες οι τάξεις από τη Πέμπτη που έχανα τη φωνούλα μου, κάνανε ό,τι μπορούσαν καλύτερο για να με διευκολύνουν. Αυτό πρέπει να τους το αναγνωρίσω.  Ήταν λοιπόν μια ήσυχη τάξη η κάθε μία τους.

Τη καλημέρα μου.