Παλιό ταινιάκι, χιλιοειδωμένο, με κάποιες σκέψεις του sir Ken Robinson που σε βάζουν σε σκέψεις. Κυρίως για εμάς τους εκπαιδευτικούς και τον πολύμορφο ρόλο μας. Δείτε το και σε επόμενη φάση θα σας πω τις σκέψεις που μου προκάλεσε το συγκεκριμένο ταινιάκι.
Έχει και υπότιτλους αν θέλετε, αν και οι εκφράσεις στα αγγλικά δεν αποδίδονται με το καλύτερο τρόπο στον υποτιτλισμό. Με ένα κλικ δίπλα στο play επιλέγετε τους υπότιτλους που θέλετε.
Μέχρι τότε τη καλησπέρα μου…
Ναι… δεν είμαι εγώ πάντως. Το διάβασα και στις Κυριακάτικες εφημερίδες σήμερα και “αποφτιάχτηκα”. Το συγκεκριμένο κείμενο το βρήκα στο blog “Της τρελλής” της Βιβής και το αναδημοσιεύω. Είναι η δεύτερη φορά που το κάνω γιατί πιστεύω ότι αξίζει να το διαβάσουν και να προβληματιστούν – τουλάχιστον – όσο γίνεται περισσότεροι.
Ελπίζω να το διαβάσουν και αυτοί που πρέπει και να κάνουν κάτι. Αν και από όσο έχω καταλάβει όλα αυτά τα χρόνια, απλά θα περάσει. Δυστυχώς. Τέλος πάντων. “καλή διασκέδαση”.
EΝΩΠΙΟΝ ΠΑΝΤΟΣ ΑΡΜΟΔΙΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ Εξώδικη Διαμαρτυρία-Δήλωση-Πρόσκληση.
——————————————————————————–
Π Ρ Ο Σ
1) ΒΟΥΛΗΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, νομίμως εκπρ/νην από τον κον Πρόεδρόν της.
2) Εναν έκαστον των κ .κ. ΒΟΥΛΕΥΤΏΝ ατομικώς και
3) Κον ΠΡΟΕΔΡΟΝ της Ελληνικής Δημοκρατίας, κατοίκων όλων Αθήνας
———————————————
Κύριοι,
Με την παρούσα μου διαμαρτύρομαι εντονότατα σε εσάς, διά την εκ μέρους του Κοινοβουλίου, πρόσληψη, λίαν προσφάτως, 232 νέων υπαλλήλων, πλέον των ήδη υπεραρίθμων υπαρχόντων, για τους οποίους μάλιστα δεν επαρκούσαν και δεν επαρκούν και τα έδρανα!
Διαμαρτύρομαι εντονότατα ως απλή Ελληνίδα, φορολογούμενη πολίτις, η οποία, μαζί με τους υπολοίπους συμπολίτες μου, καλούμεθα, σ’ αυτήν την οικονομική κρίση, (την οποία δημιουργήσατε ΕΣΕΙΣ , κατά κύριον λόγον) να μειώσουμε το βιοτικό μας επίπεδο, υποβαλλόμενοι σε περικοπές μισθών και δώρων και καταβάλλοντες πληθώρα εμμέσων φόρων, που θα κάνουν το ακριβό κόστος ζωής μας, ακόμη ακριβότερο, πλέον των λοιπών αμέσων φόρων που έχετε ήδη εξαγγείλει!
Διαμαρτύρομαι εντονότατα διότι ενώ η Κυβέρνηση δια στόματος του Πρωθυπουργού, πάγωσε τις προσλήψεις στο Δημόσιο, εσείς πίσω από την πλάτη μας, προβήκατε στην πρόσληψη των δικών σας παιδιών, ισχυριζόμενοι ότι δήθεν υπήρχε νομοθετική ρύθμιση (του Σιούφα) και ότι δήθεν δεν μπορείτε να την αγνοήσετε! Εσείς που έχετε, ήδη, συλλήβδην, αγνοήσει και εν τη πράξει, καταργήσει πολύ περισσότερους από έναν Νόμους θεμελιωτικούς υφισταμένων από παλιά εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων!!!
Διαμαρτύρομαι για μένα ατομικώς αλλά και για τις λοιπές Ελληνίδες μάνες, που βλέπουμε τα παιδιά μας να αγωνιούν καθημερινώς, αναζητώντας μια θέση εργασίας, μια οποιαδήποτε, παρά τα πτυχία τους, θέση εργασίας και να μην μπορούν να την έχουν!
Διαμαρτύρομαι εντονότατα, διότι μας εμπαίζετε για μια ακόμη φορά, ασύστολα!
Κύριοι,
Αν και το γνωρίζετε καλώς, οι Νόμοι ΚΑΤΑΡΓΟΎΝΤΑΙ από άλλους, νέους Νόμους, που ρυθμίζουν διαφορετικώς την ίδια περίπτωση.Είναι τα Νομικά, που μαθαίνουν οι πρωτοετείς φοιτητές της Νομικής! Θα μπορούσατε, λοιπόν, εάν το θέλατε, με νεώτερο Νόμο να καταργήσετε την όποια νομοθετική ρύθμιση και να παγώσετε τις προσλήψεις και των δικών σας παιδιών! Δεν το κάνατε! Επιλέξατε δύο μέτρα και δύο σταθμά! Όπως πάντα! Όπως και με τις αποζημιώσεις σας, τις συντάξεις σας, τις κρατήσεις σας, τα προνόμιά σας!
Κύριοι, ποιος σας έδωσε το δικαίωμα να χρισθείτε Ηγεμόνες μας; Ποιος σας έδωσε το δικαίωμα να κάνετε την Ελλάδα φέουδο σας και εμάς, φόρου υποτελείς στα κελεύσματά σας; Πού είναι επιτέλους η αρχή της ισότητας, της ισονομίας, των ίσων ευκαιριών στην εργασία; Πού είναι επιτέλους η Δημοκρατία, την οποίαν, σας επιλέξαμε να υπηρετείτε; Και που με την προκλητική συμπεριφορά σας, παραβιάζετε κατ’ επανάληψη!
Επειδή, η συμπεριφορά σας αυτή δεν συνάδει ούτε με την ιδιότητά σας ούτε και με το λειτούργημά σας, διαμαρτύρομαι για πολλοστή φορά ενώπιόν σας και
ΣΑΣ ΚΑΛΩ
Όπως, εντός μιας (1) εβδομάδος, από την γνωστοποίηση της παρούσας μου, προβείτε στις κάτωθι ενέργειες:
1) Δώσετε στην δημοσιότητα όλα τα ονόματα των υπαλλήλων της Βουλής και των νεοπροσληφθέντων.
2) Μας γνωρίσετε τι είδους έργον επιτελούν ακριβώς και ποια ανάγκη επέβαλε την πρόσληψη νέων, με την διαδικασία του κατεπείγοντος, σε περίοδο λιτότητος, για τον δοκιμαζόμενο ελληνικό λαό. Δικαιούμαστε, εν πάσει περιπτώσει, ως φορολογούμενοι σκληρά πολίτες, να γνωρίζουμε πού πάνε τα χρήματά μας!
Άλλως, επιφυλάσσομαι παντός νομίμου δικαιώματός μου, τείνοντος, στον, δια της εφαρμογής των προβλεπομένων νομίμων κυρώσεων, εξαναγκασμόν σας σε συμμόρφωση, προς όσα ανωτέρω αναφέρω και αιτούμαι.
Γεωργία Γρηγοροπούλου-Μουγιάκου
π.Νομικός σύμβουλος Δήμου Βούλας
Νομική-Οικονομική Αναλύτρια, Λογοτέχνις
Τη καλησπέρα μου.
Σήμερα είχαμε τη παρουσίαση ενός projet γαστρονομίας. Ξεκινώντας από την αρχή του χρόνου, οι μαθητές έμαθαν για τις συνταγές των αρχαίων Ελλήνων και στη συνέχεια μαγείρεψαν αυτές τις συνταγές.
Ήρθαν λοιπόν σήμερα με τα ταπεράκια τους, τα ταψιά τους, τα δισκάκια και όλα όσα είναι απαραίτητα για τη παρουσίαση. Μιλήσανε για τη δουλειά τους, παρουσίασαν στους συμμαθητές τους τις διαδικασίες παρασκευής και τα τρόφιμα τους. Υπήρχαν και επαγγελματίες σεφ που παρακολουθούσαν και συμβούλεψαν τα παιδιά και τα έβαλαν στα μυστικά του επαγγέλματος.
Ο ενθουσιασμός τους ήταν φανερός σε κάθε βήμα. Η περιγραφές ήταν τόσο ζωντανές και έδειχναν ότι το προηγούμενο απόγευμα που πέρασαν μαγειρεύοντας, ήταν κατενθουσιασμένα.
Αφού ολοκληρώθηκε η παρουσίαση, …φάγανε τα εκθέματα. Ήταν η μόνη έκθεση που δεν είχαμε πράγματα να μαζέψουμε. Τα “πήραμε μαζί μας”.
Μετά συζητώντας μου μίλησαν για το τι κάνανε, τι ήταν η κάθε συνταγή, πως τα φτιάξανε και άλλα τέτοια. Σε κάθε τους φράση μιλούσαν ολόκληρα. Όχι μόνο με τον ήχο. Αλλά με το πρόσωπο ολόκληρο, με τα μάτια που λάμπαν όπως όταν έχεις φιλοξενούμενους αγαπημένους. Νομίζω ότι το καταχάρηκαν. Αλλά μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι και εμείς το χαρήκαμε.
Η Ιωάννα που συντόνισε το πρόγραμμά αλλά και όλα τα παιδιά που πήραν μέρος στο πρόγραμμα αξίζουν τα συγχαρητήρια μας.
Νομίζω ότι πρέπει να δίνουμε περισσότερες αφορμές στα παιδιά να δημιουργούν. Μόνο για να βλέπεις όλα αυτά τα χαρούμενα πρόσωπα αξίζει, κάθε ώρα που “χάνεται” σε τέτοια προγράμματα.
Αν το δείτε θα καταλάβετε. Μέχρι τότε…
Τη καλησπέρα μου.
Ypogeia Revmata – M’aresei na mi leo polla
… μ’ αρέσει να κοιτάω μακριά…(Κάτι δεν κάνω καλά και δεν μπορώ να ανεβάσω το βίντεο αλλά μόνο τον σύνδεσμό του- ας μου πει κάποιος πως μπορώ να βάλω και την εικόνα. )
(Καταλάβατε βέβαια ότι το έμαθα και αυτό… Είπαμε δεν σβήνω τίποτα….)
Πιστεύω να απολαύσατε το τραγουδάκι από τα Υπόγεια Ρεύματα. Είναι από τα αγαπημένα μου κυρίως λόγω στίχων. Παρ’ όλα αυτά όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν καλά ότι αυτοί οι στίχοι μικρή σχέση έχουν με εμένα. Κρατάω λοιπόν το ρεφρέν “πειραγμένο” και αντί το “ψηλά” έχω βάλει το “μακριά”.
Και μπαίνω στο θέμα. Η Δευτέρα είναι μια δύσκολη μέρα. Με 7 ώρες στο οκτάωρο του σχολείου περνάει λίγο δύσκολα. Αλλά περνάει. Γυρνώντας λοιπόν σπίτι δεν μπορώ να πω ότι είχα και πολύ διάθεση για δουλειά – με την συνηθισμένη έννοια – έτσι έβγαλα τα γραπτά στην άκρη, (έχουν μείνει καμιά εξηνταριά για διόρθωμα από τα 150 καλά πάμε…). Άνοιξα λοιπόν τον υπολογιστή – τι πρωτότυπο – και μπήκα στον εκπαιδευτικό μου χώρο, και έψαξα το DIMDIM και φυσικά το βρήκα. Και άρχισα να ψάχνω τις δυνατότητες του, διάβαζα φόρουμ, διάβαζα manual, αλλά όλο και κάτι έλειπε. Και τότε… ο από μηχανής θεός στο πρόσωπο της Σμαράγδας. Μου είχε πει ότι το είχε εγκαταστήσει και …τσακ να την στο MSN. Μετά από τη καλησπέρα τη ρώτησα αν είχε χρόνο να με βοηθήσει να το στήσω και μετά το ΝΑΙ, με το MSN στη μια γωνιά και το MOZILLA στην άλλη γωνιά (τα καλά των “φαρδιών” μόνιτορ) , στο στήσαμε σε 10 λεπτά. (Δηλαδή για να τα λέμε όλα… μου έλεγε και έκανα…Εντάξει;). Αλλά στήθηκε.Και voila μπήκα (για την ακρίβεια μπήκαμε γιατί είχε και ξενάγηση το “πρόγραμμα”). Μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα. Πατούσα από εδώ, πατούσα από εκεί διάφορα πλήκτρα. Βγήκα και “στο κήπο” μια δυο φορές (λάθος κουμπιά…) αλλά έτσι μαθαίνεις. Η Σμαράγδα παρά τα “πετάγματα” έξω, άντεξε και μου έδωσε πολύτιμες πληροφορίες, και οδηγίες.
Λοιπόν μια γρήγορη ξενάγηση…
Ένας πίνακας που μπορεί να εμφανίζει ιστοσελίδα, ένα Power Point, ένα αρχείο PDF, ένας διαδραστικός πίνακας, με τα απαραίτητα. Μπορείς να “προφορτώσεις” αρχεία για να δείξεις και να καλέσεις όποιον θέλει να συμμετάσχει. Έχει μια βιντεοκάμερα και τρία μικρόφωνα – εκτός του διαχειριστή. Δηλαδή από ένα σημείο και μετά πιάσαμε τη κουβέντα – κυριολεκτικά – και ήταν πολύ πιο καλά. (Παρά το γεγονός ότι έχω λιώσει τα πληκτρολόγια ακόμα ΔΕΝ μπορώ το chat… με κουράζει…). Και μετά το έψαχνα. Και συνεχίζω σήμερα. Και δεν ξέρω για πόσο ακόμα. Εγώ ήδη άρχισα να σκέφτομαι πιθανές χρήσεις και εφαρμογές. Τώρα έχει ένα μικρό προβληματάκι…. Δεν υποστηρίζει τα Ελληνικά στο διαδραστικό πίνακα, αλλά δεν πειράζει… Μια γρήγορη βόλτα στα φόρα μου έδειξε ότι από το 2009 τα ψάχνουν, άρα σύντομα θα βρουν τη λύση αν δεν την έχουν ήδη βρει. Εν τω μεταξύ η κουβέντα γίνεται για να μετατραπεί το περιβάλλον στα Ελληνικά. Δυστυχώς ακόμα δεν το έχω βάλει στο δικό μου MOODLE και φιλοξενούμαι σε ένα άλλο οικόπεδο ειδικά για το MOODLE αλλά αυτό είναι ένα μικροπταίσμα. Με ένα σύνδεσμο βρίσκεσαι σε ελάχιστο χρόνο στη συζήτηση. Και αυτό θα γίνει.
Οι μαθητούληδες μου με στήσανε χθες!!! Κανείς δεν εμφανίστηκε. Μάλλον και αυτοί ήταν κουρασμένοι από τη Δευτέρα. Δεν πειράζει… αυτοί δεν πειραματίστηκαν εγώ όμως έμαθα.
Ενθουσιασμένος λοιπόν πήρα μια συνάδελφο να της πω τα νέα μου…Και κάνει έτσι, και κάνει γιουβέτσι, και μετά κοκορέτσι…Από την άλλη άκρη μια επιφύλαξη και ένας σκεπτικισμός. Και δηλαδή θα γίνει έτσι, και θα γίνει αλλιώς, και η τάξη, και ο πίνακας και… και… και … Μακάρι και να ήξερα. Και αυτή ήταν η απάντηση. Δεν ξέρω… αλλά δεν μπορώ να βλέπω το κόσμο να αλλάζει και εγώ να είμαι παρατηρητής. Αισθάνομαι ότι ανοίγει μπροστά μας μια νέα διάσταση. Δεν ξέρω τι θα βγάλει. Σίγουρα μας λείπει η παιδεία για να μπορέσουμε να χειριστούμε αυτές τις νέες εξελίξεις. Ο ενθουσιασμός ο δικός μου στην ακραία του μορφή μπορεί να είναι “Ναι – υπολογιστές και πάλι υπολογιστές – Και η λύση σε όλα τα προβλήματά μας είναι ο υπολογιστής.” από την άλλη η επιφύλαξη της φίλης μου στην ακραία της μορφή μπορεί να ερμηνευτεί σε μια΄άρνηση και ένα μηδενισμό των νέων τεχνολογιών. Όπως πάντα στη μέση είναι η αλήθεια. Μικρά, μελετημένα βήματα και απολογισμός σε κάθε κίνηση, για να γίνει η επόμενη σωστά.
Πάλι από το υπουργείο εξαγγέλθηκαν διαδραστικοί πίνακες σε όλα τα σχολεία. Δυστυχώς η μέχρι τώρα πρακτική σε αυτά είναι : ” που θα βρούμε χώρο να τα “παρκάρουμε αυτά τα πράγματα” . Δυστυχώς η αξιοποίηση αργεί, για να μη πω ότι δεν γίνεται. Οι συζητήσεις με φίλους του δημοσίου σχολείου, μου λένε ότι γενικά υπάρχει επιφύλαξη έως αδιαφορία σε αυτές τις νέες τεχνολογίες. Φοβάμαι ότι θα πάρουν μαρκαδόρους “ασπροπίνακα” και… απλά θα γράφουν πάνω τους. Είμαι κακός και προκατειλημμένος; Δεν είμαι και τόσο σίγουρος. Με τα netbooks τι γίνεται; Θα δοθούν και φέτος; Δεν άκουσα τίποτα. Έχουμε κανένα απολογισμό για το τι έγινε στις τάξεις; Αν χρησιμοποιήθηκαν και πως; ¨Η μήπως επειδή ήταν “των προηγούμενων” εμείς θα κάνουμε άλλα καλύτερα!!!. Και εμείς μικροί – μεγάλοι – όπως έχω ξαναπεί – δεν θα ξέρουμε που είμαστε και που πατάμε. Πάλι κάποιοι θα φέρουν containers με πίνακες και στο τέλος θα τα δίνουν… μαζί με ό,τι αγοράσεις τα Χριστούγεννα. Φέτος μέχρι και σε διαδρόμους γυμναστηρίων δίνανε netbooks (!!!! – για να μετράς θερμίδες…) Τι να κάνουμε ξεμείνανε στα απούλητα. Τα netbooks των 450 € του Νοέμβρη τώρα πουλιούνται 250 -300 € (Θαύμα!!!!! και μετά λένε δεν πέφτουν οι τιμές… Α! και ένα μυστικό …Πάλι κερδίζουν όλοι αυτοί που τα πουλάνε….). Δουλευόμαστε!!!! Να σταματήσει επιτέλους το δούλεμα και να γίνει κάτι σοβαρό και με σχέδιο και ΚΥΡΙΩΣ με βάθος χρόνου.
Πολλά είπα, πολλά έπιασα. Σας το είπα το τραγούδι δεν με αφορά. Δεν με πιστέψατε. Ξανακούστε το τώρα να ηρεμήσετε και μετά σκεφτείτε τι γίνεται.
Τη καλημέρα μου.
Διάβασα σήμερα στην Ημερησία του Σαββάτου, για τους 317 καθηγητές και δασκάλους που βραβεύτηκαν για τη καινοτομία τους στην εκπαίδευση. Τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα. Χαρά και ικανοποίηση αλλά και ζήλια.
Χαρά γιατί κάποιοι άνθρωποι που αποφασίζουν να κάνουν το παραπάνω, να δώσουν το χρόνο τους, παίρνοντας τον από τον προσωπικό τους χρόνο, από το χρόνο που είχαν για τα παιδιά τους και την οικογένεια τους, επιτέλους ανακαλύφθηκαν και βραβεύτηκαν. Βέβαια αν δεν τους παίρνανε και τις θέσεις, όπως χαρακτηριστικά είπε κάποιος συνάδελφος, όταν ΄”έτρεχε” να βελτιώσει την εργασία του για να βοηθήσει τα παιδιά με ειδικές δεξιότητες, θα ήταν καλύτερα. Και αν όταν – σαν γνήσιος Έλληνας – προτείνει να το δώσει σε όλα τα σχολεία για τα παιδιά αυτά ΔΩΡΕΑΝ(!!!) καλό θα ήταν να το δεχτούν και να αξιοποιήσουν όλο αυτό το δυναμικό που υπάρχει – όχι να του προτείνουν να το προωθήσει “ιδιωτικά”. Δηλαδή τι κατάλαβαν από τη κίνηση… Ότι ήθελε να ανοίξει την αγορά μέσα από το Υπουργείο; Τότε δεν θα το έδινε δωρεάν. Τι να πω. Τέλος πάντων. Νομίζω ότι αν ρωτήσουμε θα μάθουμε και άλλες τέτοιες περιπτώσεις… αξιοκρατίας και αναγνώρισης.
Αλλά αισθάνθηκα και ζήλια. Ναι… Εκείνη τη ζήλια όμως τη “κινητήρια”. Εκείνη τη ζήλια που λέει “Θέλω και εγώ…”, που λέει ότι πρέπει να προσπαθήσω ακόμα περισσότερο, για να διακριθώ… Λέμε τώρα. Αλλά ναι, είναι παραδείγματα προς μίμηση και ζήλια όλοι οι παραπάνω συνάδελφοι, αλλά και όλοι όσοι δουλεύουν “ήσυχα και ταπεινά” δίνοντας τον καλύτερο τους εαυτό στους μαθητές τους. Καλό είναι επίσης να μη μάθουμε μόνο τη βράβευση και πότε θα γίνει, αλλά καλύτερο θα ήταν να μάθουμε τι κάνανε όλοι αυτοί οι συνάδελφοι, για να μάθουμε και να προσπαθήσουμε και εμείς…
Προχθές άνοιξα πρώτη φορά chat room και “γλυκάθηκα”. Βέβαια η προσέλευση ήταν “υποτυπώδης”. Δύο μαθητές από του 20 περίπου που θα μπορούσαν να συμμετέχουν αλλά για ξεκίνημα καλά ήταν. Ανανεώσαμε το ραντεβού για τη Δευτέρα και μετά θα πάει στο τέλος της εβδομάδας όπου οι μισοί θα βρίσκονται σε εκπαιδευτικό ταξίδι στη Σκωτία. Εκεί μάλλον θα έχει “φάση” μια και θα συζητήσουν όλοι μαζί. Για να δούμε τι θα βγάλει.
Πάντως η εμπειρία είναι ότι είναι δύσκολη υπόθεση με την έννοια ότι αν αρχίσουν να ρωτάνε όλοι ταυτόχρονα τότε αντικειμενικά μπλέκει το πράμα. Πρέπει να τηρηθεί η αρχή First In First Out για τις ερωτήσεις. Βέβαια το προχθεσινό ήταν αναγνωριστικό, με την έννοια να δούμε τις δυνατότητες αξιοποίησης. Από εκεί και μετά θα το δούμε περισσότερο στη πράξη. Τη Κυριακή έχω το ίδιο με την Α’ λυκείου αλλά εκεί έχω περισσότερο κοινό. Δεν ξέρω για ενδιαφέρον αλλά κοινό υπάρχει.
Σήμερα στο Classroom 2.0 έχει σεμινάριο με θέμα πως θα ενεργοποιήσουμε τους μαθητές στις νέες τεχνολογίες. Είναι στα Αγγλικά και πολλά από αυτά που λέει αναφέρονται στην Αμερικάνικη πραγματικότητα αλλά όλο και κάτι θα κερδίσουμε παρακολουθώντας τα. Αλλά και το περιβάλλον είναι καλό. Είναι το Elluminate και αυτό είναι όλα τα λεφτά. Μια φίλη από τη Σύρο μου είπε για το DIM DIM που είναι αντίστοιχο. Περιττό να πω ότι μου άνοιξε η όρεξη. Θα δω τι θα γίνει. Ας ξεκινήσω από το “ταπεινό” chat room, και μετά θα δούμε τι άλλο μπορεί να γίνει. Όπως πάντα αν υπάρχει κάτι καινούργιο ή καμία ιδέα για το πως θα ενσωματώσω το DIM DIM στο MOODLE θα ήθελα πολύ να τη μάθω.
Αυτά για σήμερα. Τη καλημέρα μου.
Κάποιες πρώτες σκέψεις που μου ήρθαν διαβάζοντας το σχέδιο που κυκλοφόρησε για το Νέο Σχολείο. Γιατί τα γράφω αυτά; Όπως πάντα γιατί έτσι θέλω και από την άλλη για να κυκλοφορήσουν κάποιες σκέψεις μήπως τελικά βγει κάτι καλό. Η αλήθεια είναι ότι 21 χρόνια στην εκπαίδευση, μάλλον κρατάω μικρό καλάθι, αλλά από την άλλη δεν μπορεί να είμαστε συνέχεια στη γκρίνια και στη μιζέρια. Ας τα δούμε λοιπόν, και ….βλέπουμε.
Από την άλλη με έπιασε και μια παράγραφος στον επίλογο για το ανοικτό προσκλητήριο και επειδή “Ναι με νοιάζει!” θα τα βάλω κάτω, και θα στείλω και ένα σύνδεσμο στην Υπουργό, για να βάλω και σε εφαρμογή την ψηφιακή υπόσταση της νέας κυβέρνησης. (για μένα πρώτη φορά κάτι τέτοιο).
Ας τα δούμε, όπως εγώ τα βλέπω αλλά και όπως έχω “μαζέψει” εικόνες από συναδέλφους και φίλους.
Σε πρώτη φάση ναι μου φαίνεται θετικά πολλά από αυτά που αναφέρονται. Έχω όμως πολλές απορίες.
Έχοντας μια εμπειρία σε υπολογιστές περίπου 26 χρόνων και έχοντας περάσει όλες τις τεχνολογικές εξελίξεις, το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι πολύ δύσκολα θα γίνουν όλα αυτά. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να ξεκινήσουν αλλά…
Πως θα γίνει η αναβάθμιση του ρόλου του καθηγητή όταν σε πολλά πολλά σχολεία το γραφείο καθηγητών είναι τόσο γεμάτο από γραφεία που όλοι στριμώχνονται και κανείς δεν έχει το δικό του χώρο εργασίας, αλλά βολεύεται όπου μπορεί.
Πως θα μπορέσουν οι συνάδελφοι που είναι στην ηλικία περίπου των 50 -σαν εμένα δηλαδή – και δεν αισθάνονται τόσο εξοικειωμένοι με τις νέες τεχνολογίες να μπορέσουν να περάσουν από το καθηγητοκεντρικό μοντέλο στο μαθητοκεντρικό μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα ( μέχρι το 2013 θα έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία).
Οι υποδομές – αυτό με το δίκτυο των οπτικών ινών πολύ με έπιασε – πως θα ολοκληρωθούν; Και καλά στα μεγάλα αστικά κέντρα, πες εντάξει αλλά παραέξω; Πάλι δυο – ή και παραπάνω ταχύτητες – μου μυρίζουν.
Προχωρώντας παραπέρα στο τμήμα Α2 που μιλάει για το μαθητή, έχουμε πολύ δουλειά, γιατί σαφώς η νέα γενιά κινείται πολύ πιο άνετα από εμάς στις νέες τεχνολογίες αλλά δεν έχουν τα κριτήρια να επιλέξουν τι θα δουν. Πολλές φορές βρίσκουν “σκουπίδια” αλλά και “θησαυρούς”. Εκεί εμείς πρέπει να μπορέσουμε να τους αναπτύξουμε κριτήρια επιλογής. Και είναι άραγε εύκολο αυτό όταν στη μέση οικογένεια το ΙΝΤΕΡΝΕΤ έχει δαιμονοποιηθεί μια και όποτε αναφέρεται στα ΜΜΕ έχει να κάνει με παιδεραστές, εγκλήματα, απάτες και άλλα τέτοια. Γιατί κακά τα ψέματα ο μέσος γονιός δεν θα δει τις ειδικές εκπομπές αλλά θα “ακούσει” τις ειδήσεις και ό,τι αυτές δείχνουν.
Στο τμήμα Β1 που μιλάει για τους άξονες στον άξονα 3 για τον εκπαιδευτικό έχω μια ένσταση που τη φωνάζω πολλά χρόνια. Οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί ήταν με διάφορες “τεχνικές” αποκλεισμένοι από τις πιστοποιήσεις. Αρχικά με την υποχρεωτική παρακολούθηση των σεμιναρίων προκειμένου να πάρουν την πιστοποίηση ( ενώ οι μόνιμοι και αναπληρωτές συνάδελφοι του δημοσίου μπορούσαν εφόσον γνώριζαν τη χρήση των Η/Υ να πάρουν μέρος στις εξετάσεις χωρίς την υποχρεωτική παρακολούθηση των σεμιναρίων) και μετά με την ποσόστωση του 6 % που δίνανε στις θέσεις. Τώρα που ολοκληρώνεται η επιμόρφωση στο Β επίπεδο για τη συμμετοχή χρειάζεται ο κωδικός του επιμορφούμενου από την επιμόρφωση του Α επιπέδου. Άρα … πάλι απέξω. Το δε σχολικό δίκτυο που έχει πολύτιμο και χρήσιμο υλικό δόθηκε η δυνατότητα πρόσβασης στους καθηγητές αορίστου χρόνου μόλις φέτος.Αλήθεια γιατί οι καινούργιοι συνάδελφοι – που το έχουν και μεγαλύτερη ανάγκη – θα πρέπει για 6 χρόνια (2 + 4 χρόνια ) να είναι αποκλεισμένοι από αυτή τη πηγή των πληροφοριών ποτέ δεν το κατάλαβα…Η δική μου αίτηση για κωδικό και έγκριση εκκρεμεί από τα τέλη Νοέμβρη και ακόμα δεν έχω πάρει απάντηση. Άρα… πάλι “στο κήπο” οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί.
Στον τέταρτο άξονα που αναφέρεται στα ψηφιακά βιβλία, ελπίζω και εύχομαι η έννοια του ψηφιακού χώρου και ψηφιακής τάξης να μη μείνει σε αυτό το επίπεδο γιατί τότε το μόνο που θα πετύχουμε θα είναι να αδειάσει η σχολική τσάντα. Έτσι οι ορθοπεδικοί γιατροί θα έχουν μικρότερη πελατεία αλλά θα αυξηθεί η πελατεία των οφθαλμιάτρων μια και όλα τα παιδιά πλέον θα είναι “καρφωμένα” μπροστά σε ένα μόνιτορ. Δεν νομίζω ότι μόνο αυτό φτάνει. Όσον αφορά τα e-book παρακαλώ πάλι μη γίνουμε η χαρά των εμπόρων όπως έγινε με τα netbooks. Ας μπει το υπουργείο στη διαδικασία να τα αποκτήσει μαζικά πετυχαίνοντας τιμές ανταγωνιστικές αλλά προσφέροντας σε όλους τους μαθητές το “ίδιο μηχάνημα” δίνοντας τη δυνατότητα καλύτερου ελέγχου και χρήσης ( ο ένας θα βοηθάει τον άλλο).
Στο τμήμα Β2 που αφορά τους καθηγητές νομίζω ότι κάτι όντως πρέπει να γίνει. Όλοι τα συζητάμε μεταξύ μας αλλά όλοι τα ξορκίζουμε μόλις μας τα αναφέρουνε κάποιοι ότι γίνεται το ένα ή γίνεται το άλλο. Εμένα σαν ιδιωτικό εκπαιδευτικό δεν με αφορούν προσωπικά αλλά νομίζω ότι όλοι ξέρουμε για τι μιλάμε. Αν τα κάνει αυτά που λέει μάλλον καλό θα είναι.
Στο τρίτο μέρος αναφέρονται πολλά. Η αλήθεια είναι ότι με έχει τρομάξει η σπουδή με την οποία γίνονται όλα. Φοβάμαι ότι πάλι μικροί (μαθητές) – μεγάλοι (καθηγητές – γονείς) θα τρέχουμε να προσαρμοστούμε και να καταλάβουμε τι γίνεται.
Το θέμα της επιμόρφωσης των καθηγητών, δεν ξέρω, αλλά έχω κάποιες επιφυλάξεις… Και νομίζω τις ίδιες επιφυλάξεις έχουν όσοι έχουν παρακολουθήσει επιμορφώσεις. Ο χαρακτηρισμός “χαμένος χρόνος” ακούγεται δυστυχώς πολύ συχνά. Φυσικά πάντα υπάρχουν οι λαμπρές εξαιρέσεις, αλλά ο κανόνας είναι … χαμένος χρόνος.
Για των κλάδο των φυσικών επιστημών πως μιλάμε για αναβάθμιση όταν υπάρχουν συνάδελφοι που πάνε στα ΕΚΦΕ με το “κουτάκι” για να πάρουν μια άσκηση και μετά να τα επιστρέψουν για τους άλλους. Όταν τα εργαστήρια είναι συνήθως αποθήκες. Και βέβαια μιλάμε για πειράματα επίδειξης συνήθως μια και τα παιδιά είναι πολλά για μετωπικό εργαστήριο, για να μη πούμε ότι μη έχοντας εργαστηριακή παιδεία οι μαθητές, υπάρχει και ο κίνδυνος λόγω της αδυναμίας εποπτείας. (Ένας καθηγητής με 20-25 μαθητές).
Το ξέρω ότι έβγαλα γκρίνια πάλι αλλά είναι σκέψεις και ανησυχίες που υπάρχουν και καλό είναι να ακούγονται. Φυσικά δεν μπορώ ούτε να καταγράψω όλα τα καλά (γιατί υπάρχουν και αυτά) ή όλα τα κακά (αυτά είναι επίσης πολλά). Θα ήθελα όμως να αναφέρω ανθρώπους που εδώ και πολλά χρόνια έχουν βάλει τους υπολογιστές στην διδακτική πρακτική τους και ειλικρινά έχουν πολλά να προσφέρουν – αν τους ζητηθεί η βοήθεια τους – Αυτοί που θα αναφέρω σίγουρα αποτελούν ένα μικρό δείγμα και είναι αυτοί που προσωπικά γνωρίζω. Σίγουρα είναι πολύ περισσότεροι. Πρώτος στο μυαλό μου έρχεται ο Γιώργος Παναγιωτακόπουλος με τη κοινωνική δικτύωση για τις φυσικές επιστήμες (Το ξεκίνησε μαζί με το Βαγγέλη Κολτσάκη – αν θυμάμαι καλά) και μέσα στο καλοκαίρι έφτασε τα 300 μέλη κάτι που δείχνει την ανάγκη των συναδέλφων για επικοινωνία και βοήθεια. Φυσικά έχει και τη προσωπική του προσπάθεια μέσα από το MOODLE Μετά ο Διονύσης Μάργαρης με ένα άλλο δίκτυο ανταλλαγής υλικού. Αλλά και τη δική του προσπάθεια σε blog. Ακολουθεί ο Παντελής Μπαζάνος με τη σελίδα του. Και πόσοι άλλοι. Όλοι αυτοί ξεκίνησαν το μοναχικό δρόμο της εξερεύνησης και πολλές φορές αντιμετωπίζοντας την αδιαφορία (στη καλύτερη) ή και την επιθετικότητα (στη χειρότερη περίπτωση) των συναδέλφων. Τα ξέρω από πρώτο χέρι μια και η δική μου διαδρομή φαίνεται στη καρτέλα “Το ψηφιακό μου ίχνος”. Προχώρησαν και έδωσαν στους μαθητές τους μια πρόγευση από το μέλλον. Αν το ψάξουν από το υπουργείο σίγουρα θα βρουν ανθρώπους που έχουν την εμπειρία και κυρίως τη διάθεση να μοιραστούν αυτή την εμπειρία με όλους. Ο κόσμος είναι έξω και “Ναι τους νοιάζει!” και περιμένει να τους ρωτήσετε και να σας δώσουν την εμπειρία τους. Εμπειρία που, όσο μεγάλα παράθυρα και αν έχει το Υπουργείο Παιδείας, δεν φτάνει μόνη της εκεί.
Τη καλημέρα μου.
Ήταν Οκτώβρης του 1999, ανήμερα του Αγίου Δημητρίου, όταν βρέθηκα για πρώτη φορά στη Κουνινά. Σε υψόμετρο 650 μέτρα, και περίπου 20 χιλιόμετρα από το Αίγιο, με πλάτη στη θάλασσα και μέτωπο στο βουνό. Δεν ήξερα καν που είναι. Και οι χάρτες δεν την είχανε γιατί κυκλοφορούσε με το όνομα Βαρελά, όνομα που έμαθα πολύ αργότερα.
Βρέθηκα λοιπόν στη Κουνινά ψάχνοντας για σπίτι. Από μια αγγελία, επικοινώνησα, πήρα οδηγίες και με παράπεμψαν στο μπάρμπα Μήτσο που είχε τα κλειδιά.
Βρίσκω λοιπόν ένα καλοσυνάτο γέροντα απροσδιόριστης ηλικίας. Για τα δεδομένα της Αθήνας έδειχνε γύρω στα 65-70. Αργότερα έμαθα ότι ήταν ογδόντα. Μου δίνει τα κλειδιά και πάμε να δούμε το σπίτι. Ψάχνοντας ήδη 2-3 χρόνια στην περιοχή, είχε κάποια στοιχεία που μας άρεσαν και κάποια όχι. Αποφασίσαμε ότι αυτά που μας άρεσαν ήταν περισσότερα από αυτά που δεν μας άρεσαν και έτσι προχωρήσαμε στην αγορά.
Αυτή ήταν η πρώτη φορά που είδαμε τον μπάρμπα Μήτσο. Όλα αυτά τα χρόνια ήταν ο άνθρωπός μας στο χωριό. Αυτός που μας πήρε “υπό τη προστασία του” και μας έβαλε στη κλειστή κοινωνία της Κουνινάς. Μας γνώρισε σε ανθρώπους, φρόντισε ό,τι χρειαζόμασταν να το έχουμε, γνωρίζοντας τους κατάλληλους ανθρώπους.
Άνθρωπος με ζωή που ήταν ολόκληρη η σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας. Με κατοχή, Γερμανούς, Αντάρτικο, ένα ανοικτό βιβλίο, με θέματα φιλτραρισμένα και “αμβλυμένα” μέσα από το χρόνο, παρουσιασμένα με τον μοναδικό τρόπο που αφηγούνται οι γέροντες. Υπήρξε μια φάση που πάνω στη συζήτηση άρχισε να μου αφηγείται ιστορίες από τη κατοχή και τον εμφύλιο. Τον μαγνητοφωνούσα με το κινητό μου.
Φτάνοντας χθες το μεσημέρι στο Αίγιο έμαθα ότι ένα εγκεφαλικό πριν 10 μέρες περίπου τον είχε στείλει στο νοσοκομείο. Αυτή ήταν η αρχική πληροφορία. Αργότερα έμαθα ότι τα πράγματα ήταν πολύ χειρότερα και μάλιστα, δεν υπήρχε περιθώριο επιστροφής.
Πήγαμε και τον είδαμε στο νοσοκομείο, όπου τα παιδιά του μας τα είπαν όπως ήταν, και όπως τους υποχρέωσαν και αυτούς να τα δουν. Γιατί δεν μπορούσαν να τα δουν αλλιώς.
Σήμερα το πρωί ακούσαμε τις καμπάνες της εκκλησίας με τον χαρακτηριστικό ήχο που δηλώνουν την “αναχώρηση”. Μέσα μου έμεινε μια μικρή δόση αμφιβολίας, αν και δεν ξέρω τι είναι καλύτερο. Μετά από λίγη ώρα, οι αμφιβολίες διαλύθηκαν. Ο μπάρμπα Μήτσος είχε ξεκινήσει για το μεγάλο ταξίδι. “Πλήρης ημερών” όπως συνηθίζουν να λένε, αν και δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνει αυτό. Αν δηλαδή υπάρχει τέτοια έννοια.
Καλό ταξίδι μπάρμπα Μήτσο. Σίγουρα θα βρεις γνωστούς και φίλους να θυμηθείτε τα παλιά και τη κυρά Διαμάντω, που έφυγε νωρίτερα να σε περιμένει. Όσο για μένα η μορφή σου σίγουρα θα μου μείνει αξέχαστη.
Τη καλησπέρα μου.
Όταν πριν από πολλά χρόνια η σύζυξ και εγώ αποφασίσαμε να συνδέσουμε τη ζωή μας και να “ανοίξουμε σπιτικό” είχαμε κάποια επαγγελματικά δεδομένα. Πήραμε τις αποφάσεις μας και ξεκινήσαμε τη συμπόρευση.
Στη πορεία μας προέκυψαν τα τρία παιδάκια μας κατόπιν συνειδητής επιλογής και λαμβάνοντας υπόψη τα επαγγελματικά δεδομένα.
Σε όλη τη διάρκεια της κοινής μας πορείας βάλαμε σαν βασική αρχή να απλώνουμε το χέρι μας όσο φτάνει η τσέπη μας, να είμαστε εντάξει στις υποχρεώσεις μας τόσο απέναντι στους ανθρώπους με τους οποίους είχαμε συναλλαγές όσο και απέναντι στο κράτος. Δεν μπορώ να με θυμηθώ στα εικοσιπέντε χρόνια επαγγελματικού βίου να έχω κάποια εκκρεμότητα απέναντι στο κράτος.
Ο καιρός περνούσε και εμείς προοδεύαμε. Τα παιδιά μας μεγαλώνανε. Όλα πηγαίνανε καλά αλλά κάτι δεν πήγαινε καλά με το κράτος. Συνέχεια ακουγότανε γκρίνια. Και ο καιρός περνούσε. Είχαμε σχεδιάσει τη ζωή μας με βάση τις δραστηριότητες και τις αποδοχές μας . Είχαμε κανονίσει που θα πάνε τα παιδιά μας σχολείο, τι θέλουν να σπουδάσουν, ποιες εξωσχολικές δραστηριότητες θα έχουν. Είχαμε βάλει κάποια δάνεια προκειμένου να αγοράσουμε αυτά που εμείς θεωρούσαμε απαραίτητα. Αποφασίσαμε να πάρουμε ένα αυτοκίνητο 2000 κε προκειμένου να μετακινούμαστε οικογενειακά με άνεση και ασφάλεια θεωρώντας ότι μετά 25 χρόνια δουλειάς κάποια πράγματα δικαιούμαστε να τα έχουμε.
Και τότε έρχεται η ανατροπή.
Αρχίζουν οι περικοπές και οι μειώσεις. Θεωρούμαι ένοχος γιατί έχω σπίτι και μένω, εργάζομαι και μπορώ να στείλω τα παιδιά μου σε ιδιωτικό σχολείο, αγόρασα μεγάλο (έτσι το λένε) αυτοκίνητο, και τόλμησα να σχεδιάσω τη ζωή μου θεωρώντας ότι θα μπορέσω να κάνω τα χρήματά μου ότι θέλω. Α! ναι πληρώνω και περίπου 700 € ΚΑΘΕ ΜΗΝΑ (εγώ και ο εργοδότης μου) για να έχω μια ιατρική περίθαλψη και (άκου λέει τι σκέφτηκα) να πάρω και σύνταξη. Ναι ένοχος σε όλα κυρίες και κύριοι… και όχι μόνο αυτό αλλά και ένοχος συνέπειας και λαθεμένης εμπιστοσύνης στο κράτος. Γιατί δυστυχώς έχω μάθει να πιστεύω σε κάποιους θεσμούς και κάποιες αξίες.
Καλούμαι λοιπόν να πληρώσω την εμπιστοσύνη μου στο κράτος με εξτρά εισφορές, με μειωμένα δώρα και επιδόματα, με αυξημένες κρατήσεις και όλα όσα έχουν προβλεφθεί σε έμμεσους φόρους. Και ρωτάω, ο αφελής.
Ναι κυρίες και κύριοι να πληρώσω.
Αλλά εσείς τρέξατε σαν γνήσιοι οικολόγοι και αγοράσατε με τα λεφτά μου τα LEXUS (με leasing εντάξει) επειδή είναι 4500 κε αλλά οικολογικά. Πόσοι πήραν PRIUS η CIVIC των 20.000 ή μήπως δεν βολεύονται οι μεταξωτοί…. στα υφασμάτινα καθίσματα.
Εγώ κάθε φορά που κυκλοφορώ με το μηχανάκι μου κινδυνεύω να σκοτωθώ στις λακκούβες και τις τρύπες που έχουν αφήσει οι εργολάβοι που αναλαμβάνουν τα έργα που εσείς δημοπρατείτε με δικά μου λεφτά. Και ρωτάω ποιος υπογράφει και παραλαμβάνει αυτές τις σκοτώστρες δρόμους μετά την ολοκλήρωση “των έργων”; Θα τους φτιάξετε τους δρόμους;
Με δικά μου λεφτά πάτε στη όποια ορεινή Κορινθία για να συσκεφτείτε και να αποφασίσετε την παραπέρα πορεία του υπουργείου σας. Αν είχατε καούρα να δουλέψετε θα μπορούσατε να κλείσετε την πόρτα του γραφείου σας και να δουλέψετε. Δεν νομίζω ότι ο αέρας της Ορεινής Κορινθίας ήταν αυτός που έλειπε για να δραστηριοποιηθείτε.
Δηλαδή γιατί εγώ πρέπει να μετράω τα χρήματά μου για να βρω αν μου περισσεύουν να βάλω βενζίνη και να πάω στη δουλειά μου. Και καλά μου τα παίρνετε στην αγορά του αυτοκινήτου, μου τα παίρνετε επειδή τόλμησα να το έχω με τα τέλη κυκλοφορίας, μου βάζετε πρόστιμο 25 % επειδή ονειρεύτηκα ένα ασφαλές αυτοκίνητο, μου τα παίρνετε και μέσα από τη χρήση με τη βενζίνη. Μόνο και μόνο επειδή μπορείτε να με βρείτε όλα αυτά.
Τα δικά μου λεφτά πήγα να εξαργυρώσω προχθές στο Ασκληπιείο της Βούλας που είχε ορθοπεδική εφημερία και έκανα μία ώρα για να προχωρήσει 2 νούμερα στο ακτινολογικό. Και στο χέρι ζωγραφισμένο να ήταν πιο γρήγορα θα το κάνανε. Για να μη μιλήσω για θαλάμους, εγχειρήσεις και άλλα τέτοια ” ανέκδοτα’. Με τα δικά μου λεφτά αγοράζετε τα αναλώσιμα που εγώ αγοράζω στη μισή και βγάλε τιμή στο φαρμακείο της γειτονιά μου στη λιανική.
Ένοχος λοιπόν εμπιστοσύνης σε ένα κράτος που δεν μπορεί να διαχειριστεί τα δικά του. Που χάνει υπαλλήλους. (Αλήθεια τους βρήκατε τους πυροσβέστες; Μήπως βρήκατε όλους εκείνους που τους γνωρίζουν μόνο τα λογιστήρια και αυτά μόνο μέσω τραπεζικού λογαριασμού. Από εκεί και μετά κανείς συνάδελφος τους δεν τους έχει δει ποτέ στο γραφείο). Που πληρώνει με νούμερα που δεν θα βγάλω σε όλη μου τη ζωή, κάποιους σωτήρες(!!!)σε υγιείς εταιρείες με τεράστια έσοδα. Και συνήθως τις παραδίδουν προβληματικές στην αποχώρηση. Και επειδή τα έκανε σκ…τα ζητάει τα ρέστα.
Αλλά να σας πω ένα μυστικό. Με αυτά που κάνετε θα δανειστείτε με spread (ναι το μάθαμε και αυτό) μικρό αλλά θα κυνηγάτε να πληρώσετε την ύφεση. Γιατί; Απλά ΔΕΝ ΘΑ ΑΓΟΡΑΣΩ. ΔΕΝ ΘΑ ΑΓΟΡΑΣΩ ΤΙΠΟΤΑ ΠΕΡΙΤΤΟ. Και τότε θα δούμε πως θα δουλέψει η αγορά. Πως θα ζήσουν οι βιομήχανοι που τόσο “ζορίζονται”. Πως θα ζήσουν οι έμποροι, πως θα πληρωθούν οι υπάλληλοι πως…πως…πως….Μπορώ να κάνω το μόνο που μπορώ να κάνω…. Να υποστηρίξω τα λιγοστά ελληνικά προϊόντα στις αγορές μου. Τα άλλα να τα βάλουν εκεί που ξέρουν…. και να τα βλέπουν αυτοί που τα φτιάχνουν. Όσον αφορά τους Γερμανούς για εξαφανιστείτε λίγο από PRAKTIKER, LIDL και άλλα τέτοια, άστε τους να βάλουν τα μάρκα τους μασούρι, και να τα βλέπουν.
Για δε τους διοικούντες όσο έχουν αυτό τον αλαζονικό τρόπο ζωής και διαχειρίζονται τα χρήματα μου με τέτοιο τρόπο, πολύ σύντομα θα μας δούνε μπροστά τους. Στο πεζοδρόμιο. Από όλες τις περικοπές δεν συγκράτησα ποιες περικοπές έγιναν στις βουλευτικές αποζημιώσεις. Όπως δεν θυμάμαι ποιες επιτροπές ΔΕΝ θα πληρώνονται γιατί κάτι άκουσα για κάποιες επιτροπές του δημοσίου ότι δεν θα αποζημιώνονται. Μήπως οι επιτροπές των βουλευτών δεν ανήκουν στις επιτροπές του Δημοσίου. Α!!!! Αλήθεια οι Λυκειακές Επιτροπές εξετάσεων ανήκουν στις επιτροπές του Δημοσίου; (Ε ρε γέλια!!!!!).
Δεν ξέρω κυρίες και κύριοι για εσάς αλλά εμένα τα νέα μέτρα μου έχουν ανατρέψει τον οικογενειακό μου προγραμματισμό. Και σαν τέτοια ΔΕΝ μπορώ να επιτρέψω μια τέτοια παρέμβαση στο σπίτι μου. Το πράγμα ξεπερνάει τα συνηθισμένα.
Και κάτι άλλο. Έχω κρύψει τους καθρέπτες στο σπίτι μου, για να μη μουτζώνομαι κάθε φορά που περνάω από μπροστά. Επίσης θεωρώ ευτύχημα ότι έχω και τα δυο μου χέρια. Ναι δεν είμαι “κοψοχέρης” Ευτυχώς. Δεν θα το άντεχα
Και ένα τελευταίο, για όλους σας. Αν εκεί που περπατάτε σας έρθει καμία σταγόνα σας λέω ότι ΔΕΝ ΒΡΕΧΕΙ….
Βαρέθηκα. Τα είπα και ξεθύμανα. Αν κάποιος τα διαβάσει και καταλάβει κάποια πράγματα καλώς. Αλλιώς…
Τη καλησπέρα μου.
Δευτέρα πρωί στο σχολείο. Δεύτερη ώρα με τη κατεύθυνση της β’ λυκείου, έχουμε κάνει την ανακεφαλαίωση, έχουμε φτάσει εκεί που πρέπει και ετοιμάζομαι να δούμε τις ασκήσεις και να προχωρήσουμε παρακάτω. Και τότε…
Αρχίζει να ακούγεται δαιμονισμένα η σειρήνα του σχολείου. Το σήμα είναι για πυρκαϊά. Μερικές φορές έχουμε false alarm οπότε άμεσα ακούγεται από τα μεγάφωνα η ακύρωση του συναγερμού. Περνάνε καμία δεκαριά δευτερόλεπτα, δεν ακούω τίποτα, και βγαίνω έξω. Πολλοί συνάδελφοι είχαν κάνει το ίδιο. Μυρίζω τον αέρα αλλά δεν μου έρχεται κάτι περίεργο.Η σειρήνα εν τω μεταξύ να ουρλιάζει. Η απόφαση πάρθηκε. Αδειάζω την αίθουσα. Γυρνάω μέσα, τα παιδιά ρωτάνε για το τι γίνεται και εισπράττουν τη κοφτή απάντηση: “Μαζέψτε τα και έξω όλοι.” Κανένα άλλο σχόλιο καμία κουβέντα. “Όλοι έξω.” Φεύγω τελευταίος. Σε ερώτηση που πάμε η απάντηση ήταν αρχικά μακριά από το σχολείο. Μετά στο χώρο συγκέντρωσης.
Τι έγινε; Η αίθουσα μας ήταν στο ισόγειο μόλις 5 μέτρα από τη πόρτα της αυλής. Αντί λοιπόν να τους πανικοβάλλω λέγοντας να αφήσουν όλα τα πράγματά τους και να βγουν γρήγορα έξω, ρισκάροντας κάποιο τραυματισμό, και επειδή δεν είχα κάποια αίσθηση κινδύνου, αν και η σειρήνα εξακολουθούσε να ουρλιάζει, τους είπα να τα μαζέψουν γρήγορα και να βγουν έξω. Δεν είχαν περάσει πάνω από 2 λεπτά και είμασταν στην αυλή ήδη 15 μέτρα μακριά από το οίκημα. Ήμασταν προνομιούχοι λόγω θέσης.Αυτό μου έδωσε το πλεονέκτημα να τους κινητοποιήσω γρήγορα, χωρίς να τους πανικοβάλλω.
Βγαίνοντας έμαθα ότι ήταν άσκηση από τη πυροσβεστική. Μας χρονομέτρησαν, μας είδαν, και δεν ξέρω τι άλλο παρατήρησαν και είπαν.
Συζητώντας το μετά στην τάξη, μου είπαν ότι είδαν στο πρόσωπό μου την ανησυχία, αλλά δεν ανησύχησαν γιατί δεν τους έβαλα τις φωνές. Επίσης σχολίασαν το ότι τους είπα να πάρουν τα πράγματα τους αλλά γρήγορα, και αυτό πάλι τους ηρέμησε. Συνήθως στις προγραμματισμένες ασκήσεις εκκένωσης δεν παίρνουν τίποτα.
Είναι δύσκολη περίπτωση,όταν είναι πραγματική κατάσταση κινδύνου. Στη περίπτωση αυτή αξιολογώντας την έλλειψη της μυρωδιάς και γνωρίζοντας καλά το μέγεθος και τη δομή του σχολίου, από τη μία μεριά. Από την άλλη η -συγκυριακή – προνομιακή θέση δίπλα στην αυλή, μου έδωσε την δυνατότητα να μη τους πανικοβάλλω και να δημιουργήσω ενδεχομένως μεγαλύτερο πρόβλημα.
Εδώ μπαίνει ένα άλλο θέμα. Στην αρχή του έτους μας ενημέρωσαν για ένα πρόγραμμα 48 ωρών, εκπαίδευσης από μακριά, με θέμα τη “πολιτική προστασία” στο σχολείο. Οργανωνόταν από το ΕΜΠ με “εκ του μακρόθεν” εκπαίδευση, και εξετάσεις με εργασίες και τέλος εκπόνησης εργασίας για το συγκεκριμένο σχολείο, πάνω στην εκκένωση και μετά ακτινικά εκπαίδευση όλων των συναδέλφων του σχολείου. Πολύ καλό και πολύ ενδιαφέρον σαν θέμα. Και, τουλάχιστον στα χαρτιά, εξαιρετικά ενδιαφέρον. Με την αλλαγή στο υπουργείο Παιδείας το πρόγραμμα “χάθηκε”. Γίνεται, δεν γίνεται. Ξεκίνησε ή κόπηκε, δεν ξέρω. Μήπως ήταν από τα προγράμματα που κόπηκαν για εξοικονόμηση πόρων; Δεν ξέρω. Πάντως ήταν κρίμα. Σε εμάς ήταν η υποδιευθύντρια, ο υπογράφων (λόγω εξάρτησης από Η/Υ και όχι μόνο) και ο συνάδελφος της γυμναστικής (γιατί μπορεί να “διαχειριστεί” κόσμο σε ανοικτό χώρο. – Κάτι απαραίτητο σε περίπτωση εκκένωσης) Αλλά…
Πολλοί ίσως αναρωτηθούν…Και καλά που ήταν άσκηση. Αν δεν ήταν; Πάντως στις ασκήσεις εκκένωσης, το σχολείο αδειάζει σε περίπου 5 λεπτά. Πολύ καλός χρόνος για περίπου 1500 παιδιά πολλά από τα οποία μικρής ηλικίας ( λόγω δημοτικού και νηπιαγωγείου). Από την άλλη, όλοι ξέρουμε τα βασικά που πρέπει να κάνουμε σε περίπτωση φωτιάς η σεισμού. Από εκεί και μετά μακάρι να μη χρειαστούν ποτέ, αλλά να χρειαστεί σίγουρα θα κάνουμε το καλύτερο δυνατόν.
Αν κάποιος ξέρει για το πρόγραμμα, ας μας πει και εμάς τι γίνεται…
Μέχρι τότε… τη καλησπέρα μου.
Χθες βρέθηκα πάλι στις τάξεις. Έχοντας όλη την Α και Β λυκείου θεώρησα και δική μου υποχρέωση να συγχαρώ τα παιδιά “δια ζώσης”. Είχε στη πρωινή σύνταξη, προηγηθεί η διευθύντρια της Σχολής, όπου έδωσε συγχαρητήρια σε όλη την ομάδα. Στη πρωινή σύνταξη όμως, έχοντας μια άρνηση στο μικρόφωνο και τα μεγάφωνα, πολλοί δεν άκουσαν ακριβώς τι έγινε. Έτσι είπα να τους ενημερώσω για λίγο μέσα στη τάξη. Όπερ και εγένετο.
Έχοντας σε κάποια τμήματα, μέλη της ομάδας απέναντί μου μπορούσα να διακρίνω από τη μια την ικανοποίηση και από την άλλη μια συστολή, για να μη πω ντροπή. Αυτό το συμπέρανα από τη μια από το χαμόγελο που άνθισε στα πρόσωπά τους και από την άλλη από το χαμηλωμένο βλέμμα και μια “αδιόρατη” τάση να “εξαφανιστούν”.
Σε ένα από τα τμήματα λοιπόν, της Β’ Λυκείου, όπου υπήρχε και μέλος της ομάδας, πετάγεται ο… Γιάννης και λέει : ” Ναι, αλλά χάσατε…”
Αμέσως να φωνάξω τη “πυροσβεστική” διότι η …Μαρία άρπαξε. Και η πυροσβεστική αντέδρασε άμεσα και ευτυχώς “έσβησε αμέσως τη φωτιά” πριν καν εκδηλωθεί.
Πρώτα “καρφώνουμε” το Γιάννη για να ηρεμήσει, λέγοντάς του ότι στον επόμενο διαγωνισμό ευχαρίστως να πάρει μέρος για να πάμε καλύτερα. Σε απλά Ελληνικά, “Αφού δεν ξέρεις και δεν συμμετείχες μη μιλάς. Έλα να τα δεις από κοντά και μετά μίλα”. Μετά σειρά είχε να “σβήσει” η Μαρία. Εκεί τα πράγματα είναι πιο εύκολα, γιατί ήδη από την πρώτη ατάκα στο …Γιάννη, είχε ήδη ηρεμήσει κάπως. Μετά έγινε ένας απλός απολογισμός.
Σε πρώτη προσπάθεια, με ελλιπή προετοιμασία, να έχουμε μια νίκη και δύο ήττες και οι ήττες προέκυψαν από τους πρώτους και τους πέμπτους στον προκριματικό. Αν χάνεις από τέτοιους αντιπάλους, μόνο υποτιμητικό δεν είναι. Από την άλλη είναι μοναδική εμπειρία έχοντας απέναντί σου τους καλύτερους, για να μπορέσεις να εκτιμήσεις πως γίνεται ο διαγωνισμός και με ποιο τρόπο μπορείς να εξελιχθείς φτάνοντας και ξεπερνώντας αυτούς που έχεις απέναντι σου. Όλα αυτά έγιναν άμεσα και έτσι όλοι κατάλαβαν τι σημαίνει διαγωνισμός και πως δεν είναι μόνο η νίκη το αποτέλεσμα. Ο “δρόμος” είναι που μετράει. Η εμπειρία που αποκτάς και το τρόπος που αντιμετωπίζεις αυτούς που έχεις απέναντί σου. Στις κουβέντες που κάναμε ανάμεσα στους αγώνες, η φράση που χρησιμοποιούσα ήταν : “Μη βγαίνετε στο διαγωνισμό σαν να κουβαλάτε όλα τα φορτία του κόσμου πάνω σας. Χαρείτε τον αγώνα. Μαζέψτε εμπειρίες και ευχαριστηθείτε τη “διαδρομή”.” Και μετά χαμηλόφωνα και συνωμοτικά…”σκίστε τους”. Το τελευταίο αν και δεν είναι ακριβώς πρέπον “για καθηγητή” νομίζω ότι ήταν περισσότερο χρήσιμο, μια και μετά τον δεύτερο αγώνα, είχε φανεί ότι δεν πήγαν καλά και είχαν ανάγκη να “αισθανθούν” μάχιμοι. (Τουλάχιστον κατά την άποψη μου).
Αυτά τα άκουσαν όλοι πολύ προσεκτικά, και μπόρεσαν – πιστεύω – να εκτιμήσουν καλύτερα τη προσπάθεια των συμμαθητών του.
Και το κερασάκι. Ο συγκεκριμένος …Γιάννης είναι και αθλητής του σχολείου στο μπάσκετ. Και κατά τον Οκτώβρη σε νοκ αουτ αγώνες δυστυχώς δεν είδαμε τον δεύτερο γύρο. Εκεί όμως όλοι, είπαμε ότι “δεν έγινε και τίποτα. Αγώνας ήταν και θα προσπαθήσουμε για κάτι καλύτερο του χρόνου”. Η αλήθεια είναι ότι μπήκανε πολύ κατσούφηδες τότε στο σχολείο και τύχανε της υποδοχής που τους άρμοζε. Με τα μπράβο και τα συγχαρητήρια για τη προσπάθεια και τη συμμετοχή. Και όταν λέγανε τα λάθη που κάνανε η απάντηση ήταν…” έτσι μαθαίνουμε”. Τώρα όμως σαν εξωτερικός κριτής εμφανίστηκε πολύ αυστηρός στους συμμαθητές του.
Γιατί τα γράφω αυτά; Τα γράφω μήπως όλοι αυτοί που στο ρόλο του καθηγητή βλέπουν ένα κασετόφωνο, ή τον Ιούνιο – Ιούλιο – Αύγουστο καταλάβουν τι γίνεται και τι μαθαίνει ένα παιδί μέσα σε μια τάξη. Μαθαίνει να αξιολογεί, να σέβεται τους γύρω του, να σκέφτεται πριν μιλήσει, να εκτιμά την προσπάθεια των άλλων – ανεξαρτήτως αποτελέσματος – να αγωνίζεται για το καλύτερο, και τέλος μαθαίνει και …Χημεία.
Τη καλημέρα μου.