εκπαίδευση – Η ΒΔΕΛΛΑ 2

Το πολλαπλό βιβλίο και εγώ…

Άκουσα σήμερα μια συνέντευξή της Υπουργού Παιδείας κ Κεραμέως σχετικά με το πολλαπλό βιβλίο και δεν μπορώ παρά να επισημάνω κάποια πράγματα. Συνήθως δεν βάζω μπροστά την ηλικία μου αλλά νομίζω ότι τώρα πρέπει, μια και ο προβληματισμός μου έχει άμεση σχέση με αυτή, και ο κόσμος που απευθύνομαι, στην συντριπτική τους πλειοψηφία είναι νεώτεροι. ‘Έτσι διανύοντας το εξηκοστό δεύτερο έτος της ηλικίας μου και το τριακοστό έκτο καθηγητικό μου έτος νομίζω ότι οφείλω να μεταφέρω την εμπειρία μου. Η αξιοποίηση της και τα σχόλια είναι δικό σας θέμα και φυσικά είναι καλοδεχούμενη εφόσον κινείται μέσα στα πλαίσια της κοσμιότητας.

Το πολλαπλό βιβλίο το έχω βιώσει τόσο σαν μαθητής όσο και σαν καθηγητής. Ας ξεκινήσουμε από τα μαθητικά μου χρόνια…

Τότε λοιπόν (1977-78) στο Γυμνάσιο Αρρένων Βύρωνα, επιλέγω να πάω στο Πρακτικό. Γράφομαι στην Δ Γυμνασίου και εκείνη τη χρονιά γίνεται ο διαχωρισμός σε Γυμνάσιο – Λύκειο και τελικά τελειώνω την Α Λυκείου στο Λύκεια Αρρένων Βύρωνα… (!!! ). Στο σχολείο είχαμε τα σχολικά εγχειρίδια, τα οποία με το που τα παίρναμε τα βάζαμε στο ράφι. Έπρεπε να τα πάρουμε γιατί το Υπουργείο Παιδείας έδινε τα εγχειρίδια – συμφώνως τω νόμω – αλλά οι καθηγητές μας διαλέγανε από ένα κατάλογο βιβλίων του εμπορίου, το βιβλίο που θα χρησιμοποιούσαμε. Απαραίτητη προϋπόθεση ήταν να έχει πάρει την έγκριση από το Υπουργείο (είχαν μια σφραγίδα στο εξώφυλλο : Εγκεκριμένο από το υπουργείο Παιδείας). Άρα δεν μιλάμε για τέσσερα βιβλία αλλά μάλλον για καμία τριανταριά βιβλία και φυσικά όχι σε όλα τα μαθήματα αλλά Φυσική (Αλεξόπουλος-Μαρίνος στην Α Λυκείου και Μάζης στη Β Λυκείου και Γ Λυκείου) – Χημεία (Παπαγεωργίου στην Α Λυκείου και Μανωλκίδης – Φούσκας στη Γ Λυκείου). και Μαθηματικά (… δεν θυμάμαι το μπλε της Α Λυκείου, Κανέλλος και Σμυρνής – Μπρουχούτας στη Γ Λυκείου). Και φυσικά τα θέματα ήταν στην ύλη και όχι με βάση κάποιο βιβλίο. Κάτι σαν αυτό που ακούστηκε σήμερα. Η εξεταζόμενη ύλη ήταν όλη η ύλη από την Α Λυκείου και κάθε χρόνο γράφαμε σε όλα τα μαθήματα προαγωγικές εξετάσεις (το τονίζω γιατί τώρα στην Χημεία οι μαθητές γράφουν μία φορά μόνο, στο Γυμνάσιο Λύκειο – στην Α Λυκείου εξετάζονται γραπτά και μάλιστα χωρίς τις στοιχειομετρικές ασκήσεις – στην Β Λυκείου και στο Γυμνάσιο δεν εξετάζονται γραπτά και μετά εξετάζονται γραπτά πάλι στην Γ Λυκείου και φυσικά στις Πανελλαδικές εξετάσεις. Άρα δεν μπορούμε να πούμε ότι έχουν εμπειρία στις εξετάσεις και στις ασκήσεις. Και δεν μιλάμε για ασκησιολατρεία – όπως αρέσκονται να λένε πολλοί – αλλά για βασικές δεξιότητες).

Σαφώς και ήταν πιο δύσκολα και σαφώς και δουλεύαμε έξω από το σχολικό βιβλίο. Το δε υπουργείο παιδείας ζητούσε κεφάλαια και όχι σελίδες… Και κάτι άλλο που μου ήρθε… Τέσσερα βιβλία και θέλουμε -πχ- 436 σελίδες !!!! Πως γίνεται αυτό; Πες μια περιοχή πχ από 400 έως 450 σελίδες κάτι τέτοιο όχι 436 …Δεν ξέρω… μπερδεύομαι.

Έτσι ακούγοντας σήμερα την Υπουργό δεν μπόρεσα παρά να θυμηθώ τις δικές μου εξετάσεις πριν 43 χρόνια… (Χμ!!!! δεν ξέρω)

Και πάμε στην καθηγητική μου εμπειρία στο πολλαπλό βιβλίο το 1998, Έχοντας ήδη 12 χρόνια στην εκπαίδευση, ξεκινάει η μεταρρύθμιση Αρσένη. Και μας δίνουν τέσσερα βιβλία να διαλέξουμε : (τα γράφω όπως τα θυμάμαι αν κάποιος θυμάται τις συγγραφικές ομάδες ας τις γρ΄άψει στα σχόλια) του Μαυρομούστακου, του Ζήση (εκδόσεις) του Πατάκη (εκδόσεις) και του Λιοδάκη. Μας λένε λοιπόν “αξιολογείστε τα και επιλέξτε τι θα διδάξετε του χρόνου”. Η κάθε σειρά βιβλίων ήταν διαφορετική. Είχαν όλες τα ίδια κεφάλαια αλλά σε διαφορετική έκταση και με διαφορετική βαρύτητα. Αλλού με έμφαση στη θεωρία, αλλού με έμφαση στις ασκήσεις. Άλλα με πολλές εικόνες και παραπομπές αλλά με τα στοιχειώδη.

Εγώ διάλεξα διαφορετικά βιβλία : Α και Β Λυκείου των εκδόσεων Ζήτη, βιβλία με έμφαση στη θεωρία, πολλές εικόνες και σχήματα, πολλές ασκήσεις σε διάφορα επίπεδα – από εύκολες μέχρι και δύσκολες – . Η λογική να έχω ένα βιβλίο “φιλικό” στον μαθητή, να του κάνει όρεξη να το διαβάσει για να πάρει όσο το δυνατόν περισσότερα. Στη Γ Λυκείου του Λιοδάκη. Ένα βιβλίο περιεκτικό, χωρίς μεγάλη έκταση στην θεωρία, και με ικανοποιητικό αριθμό ασκήσεων. Το σκεπτικό ήταν ότι εγώ έδινα έναν μεγάλο αριθμό σημειώσεων και ένα μεγάλο ασκησολόγιο, το οποίο κάλυπτε αυτό που ήθελα. Έτσι ήθελα ένα σημείο αναφοράς για να μπορούμε να παρακολουθούμε την ύλη και φυσικά να κάνουμε και τις ασκήσεις του.

Και φτάνουμε στις εξετάσεις… και η ΚΕΓΕ ζορίστηκε να βρει θέματα επαρκώς αναπτυγμένα και στα τέσσερα βιβλία ώστε να μπορέσουν να εξεταστούν οι μαθητές την πρώτη χρονιά (1999) . Την επόμενη φορά τα πράγματα ήταν ακόμα πιο δύσκολα. Την τρίτη χρονιά καταργήθηκε το πολλαπλό βιβλίο και έμεινε αυτό που χρησιμοποιήθηκε από τους περισσότερους καθηγητές – του Λιοδάκη, που παραμένει μέχρι και σήμερα.

Και λέω τώρα…εντάξει θα γίνει το πολλαπλό βιβλίο.

Θα πρέπει να αξιολογηθούν από τους καθηγητές για επιλεγεί το ένα. Πότε θα γίνει αυτό; Πως θα γίνει αυτό; Ποιος θα το κάνει αυτό; (και καλά στη χημεία που είναι “κουκιά μετρημένα”. Στα άλλα μαθήματα που πρέπει να προσεχθεί τι ακριβώς γράφεται και πως γράφεται).
Στη πράξη πως θα χρησιμοποιηθεί το πολλαπλό βιβλίο. Προσωπικά ξαναβλέπω το ’99 όπου θα χρησιμοποιείται το επιλεγμένο βιβλίο και τα άλλα θα μπουν στο ψηφιακό ράφι.
Οι μαθητές πως ακριβώς θα εξετάζονται όταν η τράπεζα θεμάτων έχει δημιουργηθεί έχοντας ένα βιβλίο υπόψη. Θα διαγραφεί και θα ξαναδημιουργηθεί στη λογική του πολλαπλού βιβλίου;

Αυτή τη στιγμή αυτά μου έρχονται έτσι στο μυαλό. Και δεν μπορώ να καταλάβω πως οι διαδραστικοί πίνακες που θα τοποθετηθούν μέχρι του χρόνου “σε κάθε τμήμα από Ε δημοτικού μέχρι Γ Λυκείου”, θα βοηθήσουν όταν το τρέξιμο στο κυνήγι της ύλης είναι ήδη τρελό. Και στην ερώτηση της δημοσιογράφου ότι έτσι πολλαπλασιάζεται ο όγκος δουλειάς των μαθητών και πως θα ανταποκριθούν, ουσιαστικά δεν δόθηκε κάποια απάντηση…

Δεν θέλω να γίνω άγγελος κακών ειδήσεων αλλά η εμπειρία μου μου λέει ότι ο κάθε εκπαιδευτικός θα επιλέξει ένα βιβλίο – πιθανότατα το υπάρχον – και με αυτό θα δουλέψει. Πιθανόν – αν χρειαστεί – να συμπληρώσει με κάποιες σημειώσεις (αν και αυτό είναι μάλλον παλιά πρακτική). Και μέχρι εκεί.

Και με τα ιδιωτικά σχολεία, που προμηθεύονται τα βιβλία από την αγορά πως θα γίνει; Τότε αν θυμάμαι μας είχαν έρθει από το Υπουργείο. Τώρα; ποια βιβλία θα κυκλοφορήσουν στην αγορά και σε πόσα αντίτυπα; Και πως θα τα προμηθευτούν οι μαθητές; Από ποια βιβλιοπωλεία; Θα τα έχουν όλα; Δεν θα περισσέψουν πολλά και θα πάνε για πολτοποίηση; Είναι και αυτό ένα θέμα.

Όντας αισιόδοξη φύση ελπίζω σε κάτι καλύτερο. Ας το δούμε στην πράξη και ας προσπαθήσουμε να ανατρέξουμε στην παλαιότερη εμπειρία. Υπάρχουν πολλοί “στην κλάση μου” που ευχαρίστως θα μπορούσαν να μεταφέρουν την εμπειρία τους, ώστε αυτό που θα γίνει να είναι κάτι ουσιαστικό για την εκπαίδευση.

Το 2023 μπήκε πολλά υποσχόμενο. Ίδωμεν.

Η μεταμόρφωση των τελειοφοίτων…

Χθες έγινε η τελετή αποφοίτησης των τελειόφοιτων του 2019. Μια εκδήλωση μοναδική, γεμάτη συγκίνηση. Σε ένα κατάμεστο γήπεδο κλήθηκα να μιλήσω στους μαθητές – και όχι μόνο – για την αποφοίτηση και το πέρασμά τους από το σχολείο στη ζωή.

Και έτσι βρέθηκα πάλι στο πόντιουμ να μιλήσω. Αν και είχα βάλει στο μυαλό μου τέσσερις λέξεις να αναπτύξω… τα έχασα. Δύσκολο να μιλάς σε τόσο κόσμο και κάτω από έντονο συγκινησιακό φορτίο Κάθε Γ Λυκείου στο μυαλό μου συνδυάζεται με έναν αποχωρισμό, αν και σχεδόν πάντα οι απόφοιτοι είναι δίπλα στο σχολείο. Για εμένα ο ικαριώτικος είναι ο “χειρότερος” χορός… Να εξηγήσω γιατί, Στη σχολική γιορτή της 25ης Μαρτίου χορεύει σχεδόν όλη η Γ Λυκείου με παραδοσιακές στολές. Ο τελευταίος χορός είναι ο ικαριώτικος, που είναι η τελευταία εκδήλωση που συμμετέχει η Γ Λυκείου σαν τάξη, οπότε φεύγοντας από το χώρο της γιορτής, συνειδητοποιώ ότι τελειώσαν σαν μαθητές και φεύγουν από το σχολείο, τελειώσαν και αυτοί και ξεκινάνε… γιαυτό είναι ο χειρότερος.

Όλα ξεκίνησαν το πρωινό που τους είχαμε μαζέψει για τελευταία φορά στο χολ για να τους δώσουμε τα δελτία υποψηφίου για τις εξετάσεις. Εκεί βλέποντας τους όλους μαζί άρχισαν να ξεπετάγονται σκέψεις, συναισθήματα, προβληματισμοί.

Και εχθές φτάσαμε στην αποφοίτηση. Και κλήθηκα να πω δυο λόγια. Και πάλι σε τέσσερα λεπτά… Μα τι να πεις σε τέσσερα λεπτά. Πως να κλείσεις τόσα χρόνια, τόσα συναισθήματα, τόσες αναμνήσεις, τόσες εικόνες σε τέσσερα λεπτά. Ζήτησα… έξι με επτά λεπτά… (όχι ότι άλλαζαν πολλά, αλλά να πω δυο λόγια παραπάνω). Μου απάντησαν οι οργανωτές μαθητές, ότι “θα το βολέψουν”. ΟΚ πήραμε την άδεια. Άντε να δούμε τι θα πούμε τώρα. Τι θα πρέπει να πούμε αναλυτικά και τι απλά να το αναφέρουμε. Και πως τα διαλέγεις. Τι αξιολογείς σαν σημαντικό και τι σαν δευτερεύον. Και εκεί ψάχνοντας – δεν πήγα και μακριά – μου ήρθαν οι ίδιες σκέψεις όπως στις 29 Μαΐου που τους είδα στο χολ.

Και λέω για αυτό θα μιλήσω. Τους τέσσερις άξονες της εκπαίδευσης : την εμπιστοσύνη, την αγάπη, την υπομονή και το ευχαριστώ.

Εντάξει λέω… “το έχω”. Και αρχίζω να σκέφτομαι τι να πω… και άντε πάλι, το μυαλό πετάει και φεύγει. Οι σκέψεις εναλλάσσονται με εικόνες, να πω και αυτό, α… ναι και αυτό… και το άλλο…Μα είναι τόσα πολλά… χάος. Σκέφτομαι το χρόνο… 10 -15 λεπτά και βάλε… Χάος…

Πάμε πάλι. Χαρτί και μολύβι. Να μαζέψω τις σκέψεις.Πρέπει να τις περιορίσω. Τα έξι λεπτά είναι αμείλικτα. Να τα γράψω…Καλά… Τα παράτησα αμέσως. Πέρυσι που τα έγραψα τα είδα τα αποτελέσματα…

Όχι πρέπει να τα πω… Και πάνω που είχα αποφασίσει – χονδρικά – τι θα πω, νάσου τα αποτελέσματα των Πανελλαδικών. Με ποσοστά διπλάσια τουλάχιστον από τα Πανελλαδικά αντίστοιχα, άντε να μη κάνεις αναφορά σε αυτό…. Δεν πάει άλλο θα τα “κόψω όλα”, αλλιώς δεν βγαίνει.

Με όλα αυτά να γυρνάνε στο μυαλό μου και τελικά χωρίς καταγραφή, φτάσαμε στη χθεσινή μέρα. Και όπως πέρυσι, ζήτησα να μιλήσω τελευταίος, και όχι πρώτος, όπως συνηθίζεται. Μου έρχεται περισσότερο φυσιολογικό, να είμαι αυτός που θα τους χαιρετίσει και θα τους περάσει από το σχολείο στη ζωή. Και έτσι μίλησα στο τέλος. Σε γενικές -μα πολύ γενικές γραμμές – κράτησα τις σκέψεις μου για να μείνω στο χρόνο. Δεν ξέρω αν τα κατάφερα, αλλά τουλάχιστον προσπάθησα.

Έχοντας λίγο “παιχνιδιάρικη” διάθεση ζήτησα να ανέβω με Romeo and Juliet του Προκόφιεφ από τους Emerson Lake and Palmer. Και ανέβηκα στο ποντιουμ. Και πάλι τα ίδια… το κατάμεστο γήπεδο να με κοιτάζει και να περιμένει.

Ξεκινώντας είπα ότι δεν έχω τίποτα για να διαβάσω, αλλά θα πω μέσα σε τέσσερις λέξεις αυτό που πιστεύω ότι είναι η εκπαίδευση.

Η εμπιστοσύνη σε τρεις φάσεις. Από τους γονείς προς εμάς, όταν φέρανε τα παιδιά τους στο σχολείο. Γιατί αυτή η απόφαση δείχνει εμπιστοσύνη, προς εμάς, φέρνοντας μας ό,τι πολυτιμότερο έχουν, τα παιδιά τους, για να “του μάθουμε γράμματα”, αλλά και για να μπορέσουμε να ανοίξουμε τους ορίζοντές τους, να μπορέσουν να έχουν κριτική σκέψη, να μπορούν να ζήσουν στο κόσμο μας. Από τους μαθητές μας προς εμάς όταν κάπου στην Α, Β ή Γ Λυκείου, μας είπαν τι θέλουν να κάνουν, και μας εμπιστεύτηκαν τα όνειρά τους στα χέρια μας. Εμείς πήραμε την ευθύνη να τους φέρουμε πιο κοντά στα όνειρά τους. Και κάναμε ότι περνάει από τα χέρια μας για αυτό. Η τρίτη φάση είναι η εμπιστοσύνη μας προς τους μαθητές μας ότι θα κάνουν το κόσμο μας καλύτερο. Ότι το πέρασμα τους από τη Γη θα την αφήσει καλύτερη από ότι θα τη βρουν από εμάς.

Η αγάπη σε δύο φάσεις. Από εμάς προς τους μαθητές μας αλλά και από αυτούς προς εμάς. Μια αμφίδρομη σχέση πολύ δυνατή, και αν κρίνω από την εμπειρία μου διαχρονική. Μια χρονιά “αγαπησιάρικη” που επέστρεψαν στο πολλαπλάσιο την αγάπη που δέχτηκαν.

Η υπομονή σε καμία φάση. Απλά την αναφέρω, γιατί συνήθως λέμε ότι θέλει πολύ υπομονή για να είσαι σε σχολείο. Φέτος δεν χρειάστηκε να την αξιοποιήσουμε, πολλώ δε μάλλον να την εξαντλήσουμε. Τα ελάχιστα θέματα που υπήρχαν με συζήτηση, λύθηκαν άμεσα. Οπότε την αναφέρω απλά για να πω ότι δεν μας χρειάστηκε.

Το ευχαριστώ σε τρεις φάσεις τουλάχιστον… Μια λέξη με τόσο μεγάλη σημασία. Ξεκίνησα από την κ Renn που ολοκληρώνει την καριέρα της στο σχολείο μας, μια και βγαίνει σε σύνταξη. Την ευχαρίστησα για την υποστήριξη και την εμπιστοσύνη της όλα τα χρόνια που είναι στο σχολείο. Ακολούθησαν οι συνάδελφοι, όλοι οι συνάδελφοι, γιατί οι απόφοιτοι ξεκίνησαν από το γυμνάσιο, και σιγά σιγά προχώρησαν μέχρι τη Γ Λυκείου άρα τα αποτελέσματα είναι αποτέλεσμα συνολικής και διαχρονικής δουλειάς. Δεν μπήκα στα αποτελέσματα λόγω πίεσης χρόνου, αλλά έκανα την αναφορά για τα ποσοστά. Και η τρίτη φάση του ευχαριστώ απευθύνθηκε στα παιδιά, που με τη ζωντάνια τους, με τη δύναμη τους, μας επιστρέφουν την αισιοδοξία ότι κάτι καλό θα γίνει στο κόσμο μας, και αυτό δίνει δύναμη σε εμάς να συνεχίσουμε.

Κλείνοντας τους είπα εκείνους τους στίχους από τους Emerson Lake and Palmer λίγο πειραγμένους. Αυτούς τους στίχους τους έλεγα την πρώτη ώρα όταν είχαμε μάθημα εκείνα τα κρύα πρωινά του χειμώνα, που με περίμεναν για να ξεκινήσουμε. Τώρα ήταν πρόσκληση για όλους. Έτσι τους είπα όποτε βλέπουν το σχολείο να τους θυμούνται και να έρχονται να μας βλέπουν, μια και – περίπου – αυτό λένε οι στίχοι.

Welcome back my friends to the School that never ends,

we’re so glad you could attend, come inside come inside…

Κλείνοντας ο Παύλος πρόσφερε στο σχολείο μια ροδιά για να τη φυτέψουμε και να τους θυμόμαστε. Τους είπα ότι σαφώς θα τη φυτέψουμε σε θέση που να τη βλέπουμε καθημερινά, αν και δεν είναι η ροδιά που θα μας κάνει να τους θυμόμαστε γιατί θα είναι πάντα στη καρδιά μας.

Και έτσι οι μαθητές μας μεταμορφώθηκαν σε νέους που θα ξεκινήσουν τη ζωή τους γεμάτοι εφόδια, όρεξη, δύναμη, για να μπορέσουν να αλλάξουν τον κόσμο, να τον κάνουν καλύτερο. Λες και χθες τα νεαρά πουλάκια στις φωλιές, που περίμεναν να τα ταΐσουν, έκαναν τις πρώτες τους πτήσεις, και άφησαν τις φωλιές τους, πετώντας σε όλες τις κατευθύνσεις, ξεκινώντας το καθένα τη δική του πορεία. Τι καλύτερο για εμάς.

Βέβαια “σχολείο χωρίς μαθητές είναι δωμάτιο χωρίς παράθυρα” αλλά αυτό είναι για λίγο…ίσα να ξεσκονίσουμε τη φωλιά, και να ξεκινήσουμε ξανά το Σεπτέμβρη.

Κλείνοντας θα ήταν μέγιστη παράλειψη να μην αναφέρω την Ιωάννα και τη Βερόνικα, που καθημερινά τρέχουμε – πολλές φορές κυριολεκτικά – για να μπορέσουμε να καλύψουμε όλες τις ανάγκες του σχολείου. Οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ, (αν και γνωρίζω καλά ότι είναι πολύ λίγο σε ανταποδοτικότητα) για την καθημερινή υποστήριξη στο να μπορέσουμε να “τρέξουμε” το σχολείο. Είναι σημαντικό να έχεις συνεργάτες στους οποίους μπορείς να βασιστείς .

Κάπως έτσι κλείνει σιγά σιγά και αυτή η χρονιά. Το γεγονός ότι έγραψα πέρυσι τέτοιο καιρό εδώ δείχνει το ελεύθερο χρόνο που έχω. Έτσι σήμερα, απλά έκλεψα χρόνο από τον εαυτό μου και είπα να γράψω κάτι.

Την καλημέρα μου και καλό καλοκαίρι.

Το κινητό, τα Webinars, το ΑΣΜΠΕΤΑ και άλλες ιστορίες…

Χθες βραδάκι κατά τις 9.00 χάζευα στη τηλεόραση… στο μόνιτορ ( 🙂 ) και ταυτόχρονα κοιτούσα με το μισό μάτι το Elluminate για τη Τρίτη. Χτυπάει το κινητό και βλέπω το πρόσωπο του γιόκα μου, κάτι πολύ συνηθισμένο για αυτή την ώρα, όπου τελειώνοντας τα μαθήματα πολλές φορές βγαίνει βόλτα και ενημερώνει σχετικά. Απαντάω και ακούω ….κενό και μετά από λίγο μια άγνωστη φωνή… Μέχρι να καταλάβω τι γίνεται ως γνήσιος νεοέλλην πατήρ που σέβεται τον εαυτό του, είχα βάλει στο μυαλό μου, τρακαρίσματα, κλοπές και ό, τι άλλο χαρούμενο. Τελικά τα πράγματα ήταν πολύ καλύτερα. Ο γιόκας μου είχε χάσει το κινητό του και ένα παιδί που το είχε βρει πήρε τηλ στο “μπαμπάς” για να δει πως θα το επιστρέψει… Ναι….να το επιστρέψει. Με δεδομένο ότι ήταν και κάποιο κινητό αξιώσεων… “γιατί δεν παίρνουμε ό,τι κι ό,τι….. 🙂 ” η έκπληξη έγινε ακόμα μεγαλύτερη. Μετά από μια σύντομη συνομιλία βρέθηκα σε 15 λεπτά μπροστά στο “ΠΑΙΔΩΝ” όπου ο ευγενέστατος Σταύρος με περίμενε και μου έδωσε το κινητό. Είναι σίγουρο ότι υπάρχουν πολλοί Σταύροι (ήταν γύρω στα 17- 18) και κάποιοι γονείς πίσω από αυτούς που σκέφτηκε ότι ένα τέτοια κινητό (Vivaz) σε κάποιον θα στοιχίσει και θα κοστίσει ακριβά, και πήρε τηλέφωνο και το επέστρεψε. Μέσα στη γκρίνια και τη μιζέρια που μας έχουν ποτίσει, κάποιοι ξεχωρίζουν και ευτυχώς.

Και φτάνει η κρίσιμη μέρα… της Τρίτης για το Webinar. Να σας πω λίγο την ιστορία. Ήταν Μάης μήνας του 10 όταν σε κάποιο από τα πολλά mail είχα μια πρόσκληση από τη Δέσποινα Μακρή, συνάδελφο από τη Καβάλα, η οποία με προσκαλούσε στο πρώτο webinar στα Ελληνικά. Δεν ξέρω αν είχε προηγηθεί άλλο αλλά ακόμα δεν έχει αμφισβητηθεί. Και μάλιστα μου είχε ζητήσει να είμαι και moderator (!!!) Το θέμα ήταν να “βρεθούμε” διαδικτυακά συνάδελφοι από όλη την Ελλάδα και να διερευνήσουμε το “μέσον” και τις δυνατότητές του. Είχε κάνει όλη τη δουλειά και προετοιμασία και μου πρόσφερε την θέση του διαχειριστή. Μέσα από αυτή τη διαδικασία καταλάβαμε αρκετά και κυρίως μπορέσαμε να δούμε και να εκτιμήσουμε το “μέσον”. Σήμερα θέλω να πιστεύω ότι περνάμε σε μια επόμενη φάση, ίσως όχι τόσο διερευνητική αλλά ουσιαστική. Η πρόθεση είναι να έχουμε εισηγητές “απ΄έξω” που να έχουν να πουν στους συναδέλφους. Αυτό σημαίνει ψάξιμο, συνεννοήσεις, επικοινωνία και προσπάθεια στησίματος, γιατί όλοι μας μαθαίνουμε. Κανείς δεν ξέρει και όλοι προσπαθούμε να δούμε πως θα δώσουμε κάτι καλύτερο και ουσιαστικότερο.

Ξεκινάμε λοιπόν τη Τρίτη με το Elluminate τα σεμινάρια. Υπάρχουν πολλά να πούμε και σίγουρα αυτό το περιβάλλον είναι άγνωστη λέξη για πολλούς. Γι αυτό έχουμε ετοιμάσει μια σειρά βοηθήματα. Δεν θα τα εμφανίζω ολόκληρα αλλά θα βάζω μια σύντομη περιγραφή και τον σύνδεσμο.

Ένα βασικό κείμενο γραμμένο από τη Δέσποινα Μακρή το Μάιο με πολύ χρήσιμες πληροφορίες θα το βρείτε εδώ.
Βίντεο στο YOU ΤUBE με το περιβάλλον και πολύ βασικά στοιχεία για την χρήση του. Αυτού θα πρέπει να το δουν όλοι οι συμμετέχοντες και βρίσκεται εδώ.
Δεύτερο βίντεο πάλι στο YOU TUBE όπου εμφανίζονται τα βασικά χειριστήρια στο περιβάλλον. Μπορείτε να το δείτε εδώ.
Το τελευταίο βίντεο περιέχει τα χειριστήρια που υπάρχουν δίπλα στον ασπροπίνακα και σας επιτρέπεται η χρήση. Μπορείτε να το δείτε εδώ.

Πριν την έναρξη του σεμιναρίου στις 8 το βράδυ, κατά τις 7.30 θα μπορείτε να συνδεθείτε και να πειραματιστείτε όσο θέλετε ώστε να εξοικειωθείτε με το χώρο και τις λειτουργίες του. Για το περιεχόμενο μπορείτε να δείτε λεπτομέρειες εδώ… Μέσα σε αυτή την ανακοίνωση υπάρχει και ο σύνδεσμος σύνδεσης όπως και εδώ. Είπαμε… ο σύνδεσμο θα “κατεβάσει” ένα προγραμματάκι ” και τα Vista και 7, θα σας ρωτήσουν για την εγκατάσταση. Πείτε ναι και σε 1-2 λεπτά θα βρεθείτε στη παρέα. Πριν μπείτε θα σας ζητηθεί το όνομά σας, δώστε το Ελληνικά, τα υποστηρίζει και καλό θα είναι να δώσετε ένα χαιρετισμό μέσα από το Chat room λέγοντας και από που είστε. Παράδειγμα εγώ θα έγραφα : “Καλησπέρα από Αθήνα” Το όνομά μου φαίνεται αυτόματα, οπότε… δεν χρειάζεται τίποτα άλλο.

Όταν ο Παπαγιαννόπουλος δεν μπορούσε να πει το “to know us better” και το έλεγε ΑΣΜΠΕΤΑ, σίγουρα δεν μπορούσε να φανταστεί ότι αυτό θα γινόταν…διάφορα πράγματα. Όλα όμως σημαίνουν παρέα, γνωριμία. Έτσι λοιπόν σήμερα έχουμε ΑΣΜΠΕΤΑ. Δεν θα βρεθώ με ΑΣΜΠΕΤΙΑΝΟΥΣ, θα βρεθώ με φίλους, και θα γνωρίσω και άλλους. Το περιμένω πως και πως… Αν έχετε απορίες…κοιτάξτε δεξιά στους συνδέσμους…Εκεί πρώτο πρώτο … τι λέει…μπράβο. Πατείστε το και βγείτε μια βόλτα στο blog του ασμπέτα. Θα μάθετε πολλά… Από εμένα προς το παρόν τίποτα άλλο.

Το τετραήμερο προβλέπεται να είναι γεμάτο… πολύ γεμάτο… πάρα πολύ γεμάτο. Σας εύχομαι να περάσετε καλά.

Τη καλημέρα μου.

Δεξιότητες εναντίον γνώσεις…

Μου ήρθε από τον Γιώργο Σταυρακαντωνάκη – συνάδελφο χημικό, που πολλές φορές έχουμε μοιραστεί τις ανησυχίες μας πάνω στην Παιδεία και στη Χημεία. Είναι ένα κείμενο που σε βάζει σε σκέψεις. Και σαν τέτοιο το αναδημοσιεύω. Σαν ένα κείμενο που σε προβληματίζει. Αν θα το “πιστέψετε” ή θα το “απορρίψετε” είναι καθαρά δικό σας θέμα.

Βολευτείτε στη πολυθρόνα και διαβάστε το….

Στην Ευρώπη, οι δεξιότητες εναντίον της γνώσης

07/11/2010 – 16:39

Για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ένας είναι ο στόχος: να προετοιμάσουν ένα φυτώριο ευέλικτου εργατικού δυναμικού για να απαντήσουν στις ανάγκες των επιχειρήσεων σε εργάτες με χαμηλή ειδίκευση.

ΤΟΥ ΝΙΚΟ ΧΙΡΤ

Η εκπαιδευτική σκέψη της κας Αντρούλλας Βασιλείου, της κυπρίας επιτρόπου για την εκπαίδευση, συμπυκνώνεται σε μερικές φράσεις: «βελτίωση των δεξιοτήτων και πρόσβαση στην εκπαίδευση και την επαγγελματική κατάρτιση με βάση τις ανάγκες της αγοράς», «να μπορεί η Ευρώπη να αντιμετωπίζει τον παγκόσμιο ανταγωνισμό», «να αποκτούν οι νέοι εφόδια για τη σημερινή αγορά εργασίας» και «να αντιμετωπιστούν οι συνέπειες της οικονομικής κρίσης».¹

Συνοψίζει αρκετά καλά τις αντιλήψεις των Ευρωπαίων ιθυνόντων, οι οποίοι, εδώ και δεκαπέντε χρόνια, θεωρούν ότι η πρωταρχική αποστολή του σχολείου είναι να υποστηρίζει τις αγορές και ότι η λύση στα προβλήματα της ανεργίας και της ανισότητας βρίσκεται σε μια καλύτερη αντιστοιχία ανάμεσα στην εκπαίδευση και στις «ανάγκες» της οικονομίας.

Το Ευρωπαϊκό Κέντρο για την Ανάπτυξη της Επαγγελματικής Κατάρτισης (Cedefop) προβλέπει, για τα επόμενα χρόνια, αύξηση της απασχόλησης υψηλής ειδίκευσης, αλλά επίσης «μια σημαντική αύξηση των θέσεων απασχόλησης στους τομείς των υπηρεσιών, ιδιαίτερα στη λιανική πώληση και τη διανομή, καθώς και σε άλλες στοιχειώδεις εργασίες, που δεν απαιτούν παρά λίγα ή καθόλου τυπικά προσόντα».² Ένα φαινόμενο στο οποίο ο ευρωπαϊκός οργανισμός δίνει το όνομα «πόλωση στη ζήτηση δεξιοτήτων».

Πρόκειται για μια τάση που οι ΗΠΑ γνωρίζουν επίσης: στους σαράντα τομείς απασχόλησης που παρουσιάζουν την μεγαλύτερη αύξηση σε όγκο, οκτώ μόνον απαιτούν πολύ υψηλά επίπεδα προσόντων (baccalauréat + 4 ή περισσότερα), ενώ περίπου είκοσι δεν απαιτούν παρά μια σύντομη εμπειρική κατάρτιση στον τόπο εργασίας (short-term on-the-job training).³ Διάφοροι αγγλοσάξονες συγγραφείς περιγράφουν αυτή την πόλωση με την αντιπαράθεση «MacJobs» και «McJobs» (παραπέμποντας στον Mac, τον υπολογιστή της εταιρίας Apple, και στο «Mc» των McDonaldʼs). Για τους οικονομολόγους David H.Autor, Lawrence F. Katz και Melissa S. Kearney, «η εξέλιξη της απασχόλησης [από] τη δεκαετία του 1990 έχει πολωθεί, παρουσιάζοντας την μεγαλύτερη αύξηση στις θέσεις εργασίας που απαιτούν υψηλή ειδίκευση, την μικρότερη αύξηση στις θέσεις μεσαίου επιπέδου προσόντων και μια μέτρια αύξηση των θέσεων χαμηλής ειδίκευσης».⁴

«Η έννοια της επιτυχίας για όλους δεν πρέπει να παρερμηνεύεται»

Αυτές οι μεταβολές της αγοράς εργασίας, που έρχονται, ως ένα βαθμό, σε αντίθεση με τον συνήθη λόγο περί «κοινωνίας της γνώσης», έχουν αναγκαστικά δραστικές συνέπειες στις εκπαιδευτικές πολιτικές. Ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) βρίσκεται υποχρεωμένος να αναγνωρίσει κυνικά ότι «δεν θα επιλέξουν όλοι μια σταδιοδρομία στον δυναμικό τομέα της “νέας οικονομίας” –στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι δεν θα έχουν αυτή την ευκαιρία –, έτσι ώστε τα σχολικά προγράμματα δεν μπορεί να σχεδιάζονται ως να επρόκειτο όλοι να επιτύχουν».⁵ Στη Γαλλία, ο Claude Thélot, πρόεδρος της επιτροπής του εθνικού διαλόγου για το μέλλον του σχολείου, επανέλαβε την ίδια θέση στην έκθεση που παρέδωσε στον πρωθυπουργό François Fillon, το 2004: «Η έννοια της επιτυχίας για όλους δεν πρέπει να παρερμηνευτεί. Σίγουρα, δεν σημαίνει ότι το σχολείο πρέπει να στοχεύει στο να αποκτήσουν όλοι οι μαθητές τα υψηλότερα σχολικά προσόντα. Αυτό θα ήταν συγχρόνως μια ψευδαίσθηση για τα άτομα και ένας κοινωνικός παραλογισμός, αφού τα σχολικά προσόντα δεν θα αντιστοιχούσαν πλέον, έστω και αμυδρά, στη δομή των θέσεων απασχόλησης».⁶

Το πρόβλημα που τίθεται σε εκείνους που θέλουν να διευθύνουν την εκπαίδευση είναι το ακόλουθο: η περίοδος 1950-1980 μας κληροδότησε μαζικοποιημένα εκπαιδευτικά συστήματα, όπου οι μαθητές, ανάλογα με τη χώρα, ακολουθούν οκτώ έως δέκα χρόνια κοινή εκπαίδευση. Ιστορικά, αυτό απαντούσε στην ελπίδα ενός ακμάζοντος καπιταλισμού, με μεγάλη και διαρκή ανάπτυξη, που θα απαιτούσε συνεχή άνοδο των επιπέδων εκπαίδευσης και κατάρτισης. Αλλά, να που είμαστε στην εποχή των κρίσεων και της πόλωσης των ειδικεύσεων. Σε αυτές τις συνθήκες, ποια μπορεί να είναι η βάση της κοινής εκπαίδευσης για μέλλοντες μηχανικούς αφενός και μέλλοντες εργάτες με ελάχιστη ειδίκευση αφετέρου;

Η απάντηση βρίσκεται στη φύση των νέων «ανειδίκευτων» θέσεων εργασίας, ή των θέσεων που θεωρούνται ως τέτοιες. Γιατί, αν το καλοσκεφτούμε, η ανειδίκευτη εργασία δεν υπάρχει. Απλώς έχει συμφωνηθεί να αποκαλούνται έτσι οι θέσεις εργασίας με μη αναγνωρισμένη ειδίκευση. Έτσι, από τις αρχές του 20ού αιώνα, οι στοιχειώδεις γνώσεις γραφής και ανάγνωσης δεν θεωρούνταν πλέον ειδίκευση. Το ίδιο ισχύει σήμερα για την άδεια οδήγησης ή τη χρήση του πληκτρολογίου ενός υπολογιστή. Αυτές οι μη ειδικεύσεις δεν αποτελούν αντικείμενο καμιάς συλλογικής διαπραγμάτευσης, και άρα δεν προσφέρουν τίποτε πέρα από τα ελάχιστα δικαιώματα που παρέχει ο νόμος, καμία εγγύηση σε ό,τι αφορά τον μισθό, τις συνθήκες εργασίας ή κοινωνικής προστασίας.

Οι σύγχρονες «ανειδίκευτες» θέσεις εργασίας έχουν την ιδιαιτερότητα ότι απαιτούν πολυάριθμες, αλλά αρκετά χαμηλού επιπέδου δεξιότητες. Ο σερβιτόρος που εργάζεται στο βαγόνι-μπαρ μιας διεθνούς αμαξοστοιχίας μεγάλης ταχύτητας (TGV) πρέπει να μπορεί να επικοινωνήσει στοιχειωδώς σε διάφορες γλώσσες, να κάνει λογαριασμούς νοερά, να διαθέτει ένα ελάχιστο τεχνολογικής, ψηφιακής και επιστημονικής παιδείας ώστε να μπορεί να χειρίζεται διάφορες συσκευές (φούρνο μικροκυμάτων, βραστήρα, ταμειακή μηχανή, αναγνώστη πιστωτικών καρτών, ψυγείο, συστήματα προφορικών ανακοινώσεων…). Πρέπει επίσης να δείχνει δεξιότητες κοινωνικών σχέσεων στην επαφή του με πελάτες πολύ διαφορετικούς, αίσθηση πρωτοβουλίας, πνεύμα επιχειρηματικότητας και ευελιξίας (λόγω των ωραρίων και των απροόπτων των τραίνων).

Περιττό να καταρτίζουμε υπερειδικευμένους, και άρα ακριβότερους, εργαζόμενους

Αυτός είναι, ουσιαστικά, ο κατάλογος των «βασικών ικανοτήτων» που κατάρτισε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και ο οποίος πρέπει να χρησιμεύει ως κεντρικός άξονας στη μεταρρύθμιση των εκπαιδευτικών συστημάτων, από το δημοτικό σχολείο ως την επαγγελματική κατάρτιση, περνώντας από το κολέγιο και το λύκειο: «Επικοινωνία στη μητρική γλώσσα· επικοινωνία σε ξένες γλώσσες· μαθηματική ικανότητα και βασικές ικανότητες στις φυσικές επιστήμες και την τεχνολογία^.ψηφιακή ικανότητα· ικανότητες της μεθοδολογίας της μάθησης· κοινωνικές ικανότητες και ικανότητες που σχετίζονται με την ιδιότητα του πολίτη· πρωτοβουλία και επιχειρηματικότητα· πολιτισμική συνείδηση και έκφραση».⁷

Ικανότητες που φαίνεται ότι στερούνται τριάντα εκατομμύρια ευρωπαίοι εργαζόμενοι, οι οποίοι αποκλείονται de facto από τον ανταγωνισμό για την πρόσβαση στις νέες «ανειδίκευτες» θέσεις εργασίας. Αυτό υποχρεώνει ενίοτε τους εργοδότες να προσλαμβάνουν υπερειδικευμένους εργαζόμενους, άρα ακριβότερους. Επιδιώκοντας τη γενικευμένη την πρόσβαση σε αυτές τις βασικές γνώσεις, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υπολογίζει σε προς τα κάτω πίεση των μισθών: «Για ένα δεδομένο επίπεδο ζήτησης, που αντιστοιχεί σε έναν ορισμένο τύπο δεξιοτήτων, η αύξηση της προσφοράς θα έχει ως αποτέλεσμα μια μείωση των πραγματικών μισθών για όλους τους εργαζόμενους που κατείχαν ήδη αυτές τις δεξιότητες».⁸

Η υποκατάσταση της γνώσης από τη δεξιότητα απαντά επίσης σε μια αυξανόμενη ζήτηση για ευέλικτο και ευπροσάρμοστο εργατικό δυναμικό. Η οικονομική αστάθεια, σε συνδυασμό με την ξέφρενη προσφυγή στην τεχνολογική καινοτομία, μειώνει τον ορίζοντα της προβλεψιμότητας. Κανείς δεν γνωρίζει με τι θα μοιάζουν οι τεχνικές παραγωγής σε δέκα χρόνια, και κατά συνέπεια κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τις ακριβείς ανάγκες σε γνώσεις ή σε δεξιότητες. Αντιθέτως, οι δεξιότητες που απαριθμεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θεωρούνται σίγουρες αξίες, που εγγυώνται την ικανότητα προσαρμογής των μελλοντικών εργαζομένων, πράγμα που επιβεβαιώνει και ο ΟΟΣΑ: «Οι εργοδότες έχουν αναγνωρίσει σε αυτές [τις «βασικές ικανότητες»] τους παράγοντες-κλειδιά δυναμισμού και ευελιξίας. Μια εργατική δύναμη προικισμένη με αυτές τις δεξιότητες είναι σε θέση να προσαρμόζεται συνεχώς στη ζήτηση και σε μέσα παραγωγής που διαρκώς εξελίσσονται».⁹

Ο προσανατολισμός προς αυτή την εκπαίδευση σημαίνει επίσης εξατομίκευση των μαθησιακών διαδρομών. Ο διδάσκων δεν είναι πλέον επιφορτισμένος να ωθήσει μια ομάδα-τάξη να προοδεύσει συλλογικά, αλλά μόνον να επιτρέπει στα άτομα να ασκούν και να αναπτύσσουν τις δεξιότητές τους, καθείς με τον ρυθμό του. Ένας καλός τρόπος επίσης να «απελευθερώσουν» την αγορά από τις «αναγκαστικές ρυθμίσεις» που επέβαλλαν οι παραδοσιακές μορφές του διπλώματος και της ειδίκευσης…

Ο Nico Hirtt είναι εκπαιδευτικός, ιδρυτικό μέλος του βελγικού κινήματος Aped (Appel pour une école démocratique [Πρόσκληση για ένα δημοκρατικό σχολείο]).

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο τεύχος Οκτωβρίου 2010 της «Monde-diplomatique ».

Μετάφραση: Ελένη Καλαφάτη

1 Αντρούλλα Βασιλείου, «Οι προτεραιότητες της πολιτικής μου», http://ec.europa.eu/commission_2010-2014/vassiliou/about/priorities/index_el.htm (οι υπογραμμίσεις της ίδιας).

2 Cedefop, Future skill needs in Europe: medium-term forecast. Background technical report, Publications Office of the European Union, Λουξεμβούργο 2009.

3 Douglas Braddock, « Occupational employment projections to 2008», Monthly Labor Review, τ. 122, τχ. 11 (Νοέμβριος 1999).

4 David H. Autor, Lawrence F. Katz, Melissa S. Kearney, «The polarization of the U.S. labor market», American Economic Review, τχ. 96, 2.5.2006.

5 OCDE, «What future for our schools?», Education Policy Analysis, Παρίσι 2001.

6 Claude Thélot, Pour la réussite de tous les élèves. Rapport de la commission du débat national sur lʼavenir de lʼécole, La Documentation française, Παρίσι 2004

7 «Les compétences clés dans un monde en mutation » [Βασικές ικανότητες για έναν κόσμο που αλλάζει], Βρυξέλλες, 25 Νοεμβρίου 2009. [Ανακοίνωση της Επιτροπής προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο]

8 «Progress towards the Lisbon objectives in education and training», κείμενο εργασίας του προσωπικού της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, 2005, αναφ.: SEC (2005) 419.

9 Beatriz Pont et Patrick Werquin, «Nouvelles compétences: vraiment? », LʼObservateur de lʼOCDE,Παρίσι, Απρίλιος 2001.

Καλό; Αν σε κάποια φάση, διαβάζοντάς ανακαθίσατε και ξαναδιαβάσατε κάποια παράγραφο, για να τη καταλάβετε καλύτερα, μάλλον “σας έπιασε” σαν κείμενο. Αν δεν σας έκανε καμία εντύπωση, μάλλον το θεωρήσατε σαν μια από τις “συνήθεις θεωρίες συνωμοσίας” που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο.

Τίποτα άλλο…

Τη καλησπέρα μου.

Επιτέλους ισότητα…

Να σας βάλω λίγο στο κλίμα…

Ήταν 1999. Ο Γεράσιμος Αρσένης εφαρμόζει για πρώτη χρονιά το σύστημα των κατευθύνσεων για την εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο από το Λύκειο. Έχει εξαγγείλει την εξίσωση σε όλες τις διαδικασίες των ιδιωτικών και των δημόσιων εκπαιδευτικών. Εξίσωση….χμ όχι ακριβώς. Ακούστε την ιστορία και κρίνετε:

Μόλις δίνουν τις πρώτες εξετάσεις – θυμάστε 14 μαθήματα, και για Β’ λυκείου. Παράλληλα με τις εξετάσεις των δεσμών της Γ’ λυκείου, το νέο σύστημα είχε φύγει πίσω χρονικά. Κόντευε να μπει ο Ιούλιος, και τα γραπτά δεν τα είχαν αγγίξει γιατί οι συνάδελφοι του δημοσίου κυνηγούσαν τις δέσμες και τα λεφτά που δίνονταν για τις διορθώσεις για το νέο σύστημα “δεν ήταν καλά”. Εμείς μη γνωρίζοντας διαδικασίες, κάναμε τη δουλειά μας στο σχολείο και μέχρι εκεί. Μας καλούν λοιπόν εναγωνίως να βοηθήσουμε και πηγαίνοντας μας δίνουν ένα “χαρτί” να υπογράψουμε ότι δεν θα διεκδικήσουμε καμία άλλη αποζημίωση εκτός από τα διορθωτικά. Ρωτώντας τους συναδέλφους μάθαμε για τα Σάββατα και τις Κυριακές, και μη χρήση αδείας για τον Ιούλιο, και όταν είπαμε ότι ή πληρωνόμαστε όπως όλοι ή καθόλου και σηκωθήκαμε να φύγουμε ακούσαμε ένα “καλά θα δούμε τι θα γίνει”. Να σας πω τι έγινε. Αυτά τα λεφτά δεν τα πήραμε ποτέ. Γιατί; Γιατί η εγκύκλιος που αναφερότανε στους βαθμολογητές είχε μια παραπομπή σε μια άλλη εγκύκλιο του 1988 που έλεγε ότι τις εξετάσεις τις διενεργούν ΔΗΜΟΣΙΟΙ εκπαιδευτικοί, άρα εμείς δεν δικαιούμαστε αποζημίωσης. Καλό; Έχει και άλλο…

Το χρόνο που μεσολάβησε πηγαίνοντας για το 2000 ο υπογράφων έκατσε δίπλα σε ένα διευθυντή οικονομικών – δεν θυμάμαι ακριβώς την ειδικότητα του στο υπουργείο παιδείας – και συντάξαμε τη νέα εγκύκλιο, με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί να πληρωθούν και οι συνάδελφοι των ιδιωτικών σχολείων. Αν και τη πρώτη χρονιά δημιουργήθηκε θέμα αν έπρεπε να πληρωθούν από το ιδιωτικό σχολείο ή από το δημόσιο. Τελικά με τα χίλια ζόρια αρχίσαμε να πληρωνόμαστε. Το ΙΚΑ ήθελε να μας βάζει πρόστιμο γιατί πληρωνόμασταν Νοέμβρη για αμοιβές Ιουλίου και είδαμε και πάθαμε να βγει εγκύκλιος που να λέει ότι αφού τα χρήματα εκταμιεύονται Νοέμβριο από το Δημόσιο δεν πρέπει να πληρώνουμε πρόστιμο. Τα γράφω αυτά γιατί οι νέοι συνάδελφοι νομίζουν ότι τα όποια χρήματα παίρνουν τους έρχονται μόνα τους.

Πάει αυτό. Ρυθμίστηκε.

Πάμε στα παιδαγωγικά και εκπαιδευτικά. Όποτε αλλάζουν τα βιβλία εμείς αποκλειόμαστε από τα αντίγραφα των νέων βιβλίων. Για να βρω τα βιβλία του καθηγητή στις χημείες που διδάσκω έπρεπε μέσα από προσωπικές επαφές να παρακαλέσω φίλους και γνωστούς για να φτάσουν κάποια αντίγραφα στα χέρια μου. Έμαθα ότι βγήκαν μόνο τη πρώτη χρονιά κάποια αντίγραφα και μετά τέρμα.Τίποτα άλλο. Επισήμως στο παιδαγωγικό Ινστιτούτο όσες φορές πήγα δεν πήρα τίποτα. Είτε γιατί δεν είχαν είτε γιατί δεν επιτρεπόταν (όταν είχαν).

Μια φορά μάλιστα μας στείλανε ένα πακέτο για την Λυκειακή χημεία και μετά από 15 μέρες το ζητήσανε πίσω. Ναι…. Δεν επιτρεπόταν. Διαβάστε εδώ την ιστορία.

Μετά ήταν το θέμα με την επιμόρφωση Α επιπέδου. Όλοι όσοι ήξεραν ηλεκτρονικούς υπολογιστές μπορούσαν να δώσουν την πιστοποίηση χωρίς να παρακολουθήσουν το σεμινάριο. Αλλά οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί είναι βέβαιο ότι ΔΕΝ ξέρουν να χρησιμοποιούν τον ηλεκτρονικό υπολογιστή, άρα πρέπει ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ να παρακολουθήσουν το σεμινάριο για να πάρουν την πιστοποίηση. Φέτος τον Απρίλιο ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ δόθηκε η δυνατότητα να πάρουμε την πιστοποίηση χωρίς το σεμινάριο. Και φυσικά την πήρα από τους πρώτους, και όσοι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί δεν το έχουν κάνει να πάνε. Τώρα ετοιμάζομαι για την πιστοποίηση Β’ επιπέδου τον Δεκέμβριο. Εδώ ξέρω ότι είναι υποχρεωτική η παρακολούθηση αλλά και πάλι δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι να “με περιμένει στη γωνία”.

Αλλά είναι και κάτι άλλο. Γιατί να είναι ο ιδιωτικός εκπαιδευτικός με αορίστου χρόνου σύμβαση (δηλαδή με 6 χρόνια προϋπηρεσία) ενώ ο αναπληρωτής συνάδελφος του δημοσίου με μηδέν (ο) χρόνια προϋπηρεσία να μπορεί να πάρει τη πιστοποίηση άμεσα. Φαίνεται ότι στη λογική των κρατούντων ο ιδιωτικός εκπαιδευτικός δεν έχει ανάγκη ή ότι πρέπει να είναι σίγουροι ότι θα παραμείνει καθηγητής (!!!! λες και δεν μπορούν να τον διαγράψουν…ΌΟΟΟΟΧι ισότητα).

Και πάμε στο τελευταίο. Είναι το σχολικό δίκτυο. Ναι οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί δεν μπορούν να εγγραφούν στο σχολικό δίκτυο. Μπορείτε να δείτε λεπτομερή αναφορά εδώ. Λοιπόν από φέτος το ΥΠΕΠΘ εκτιμά ότι η δυνατότητα σύνδεσης στο Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο πρέπει να παρέχεται και στους ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς…με σύμβαση αορίστου χρόνου. Η bold γραφή είναι από την εγκύκλιο. Έχει μια γραφειοκρατική διαδικασία, με την αίτηση, να την υπογράφει ο προϊστάμενος, αφού ελέγξει την σύμβαση αορίστου χρόνου κλπ κλπ κλπ. Πάλι βέβαια για αορίστου χρόνου μιλάμε.

Πως το λέει ο λαός μας… “Ακριβός στα πίτουρα και φτηνός στ’ αλεύρι.” Έ! αυτό. Βρήκαν να περιορίσουν τις δυνατότητες των ιδιωτικών εκπαιδευτικών και να … εξοικονομήσουν τι; Ειλικρινά αν υπάρχει κάποια ερμηνεία θα ήθελα να μου την μεταφέρετε. Γιατί εγώ δυσκολεύομαι να βρω λογική σε αυτή τη μερική “ισότητα”. Όπως λέμε “ολίγον έγκυος….” ε! κάτι τέτοιο μου φαίνονται όλα αυτά.

Τέλος πάντων τα είπα πάλι. Αν διαβάζει κανείς διαθέτων κοινή λογική και νου, να πράξει τα αυτονόητα ας προχωρήσει. Αν πάλι έχω πέσει “θύμα” ελλιπούς ενημέρωσης..ενημερώστε με παρακαλώ.

Τη καλησπέρα μου.

Κόρινθος… και συνέδριο

“Ου παντός πλειν εις Κόρινθον…” λέγανε οι αρχαίοι για την Κόρινθο όταν ήταν στις μεγάλες της δόξες.

Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα μπει ποτέ στην Κόρινθο. Τουλάχιστον δεν το θυμόμουνα.

Από τη Πέμπτη λοιπόν μέχρι και σήμερα πραγματοποιήθηκε στη Κόρινθο το 7ο Πανελλήνιο Συνέδριο με Διεθνή συμμετοχή για την Εφαρμογή των Τεχνολογιών Πληροφορίας και Επικοινωνιών στην Εκπαίδευση.Είναι ένα πολύ μεγάλο θέμα και απασχολεί πολύ τους εκπαιδευτικούς αλλά και το Υπουργείο.

Εδώ κάποιες πρώτες σκέψεις πάνω σε αυτό, οι οποίες έχουν καταγραφεί εδώ και πολύ καιρό και σε κάθε συνέδριο επιβεβαιώνονται είναι ότι…αυτό που πρέπει να αλλάξει είναι η νοοτροπία. Δεν έχει να κάνει με καθηγητές πληροφορικής όπως αναφέρθηκε αρκετά συχνά χθες, ούτε με υποδομές. Έχει να κάνει με το τι έχουμε στο μυαλό μας. Έχει να κάνει με το πόσο θέλουμε να ξεβολευτούμε, και πόσο θέλουμε να μάθουμε για να μπορέσουμε να περάσουμε τη γνώση στους άλλους. Διότι όταν σχολικός σύμβουλος δηλώνει ότι στην Ανατολική Αθήνα, οι καθηγητές πάνε για να πάρουνε σύνταξη… υπονοώντας ότι αφού έχουν πάρει όσες μεταθέσεις ήταν να πάρουν εκεί πάνε και “κατασταλάζουν” περιμένοντας τον καιρό να περάσει, για να βγουν στη σύνταξη. Δεν ξέρω αν το είπε σαν δήλωση ή εννοούσε ότι όλοι αυτοί οι καθηγητές πλέον δύσκολα ξεβολεύονται για κάτι νέο. Σίγουρα το θέμα της εκπαίδευσης πρέπει να το δούμε από άλλη σκοπιά. Ίσως αν κατεβούμε από την έδρα και καθήσουμε λίγο στα θρανία;

Ίσως να δούμε την τάξη και το αντικείμενο μας με τα μάτια του 15χρονου – όσο είναι δυνατόν να θυμηθούμε πως είναι αυτό. Να δώσουμε ποικιλία, ενδιαφέρον, να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε το κόσμο. Ξέρετε τι μου είπε ότι θα ήθελε να έχει ο καθηγητής του, ένας μαθητής; Έντονα χρώματα στα ρούχα του (!!!!)Μήπως η χρωματική γκάμα των ρούχων μας εκτείνεται από στο μπλέ – σκούρο μπλε μέχρι το μαύρο; Ακόμα και αυτό δείχνει κάτι για το πως αντιμετωπίζουμε τη “δουλειά” μας, κάνοντας μια εργασία, με τα ρούχα της δουλειάς… όποια και αν είναι αυτά – ο καθένας μας ξέρει – και όχι σαν να είμαστε οι οικοδεσπότες σε ένα ταξίδι γνώσης και πληροφορίας. Να μπορέσουμε να παρασύρουμε τους μαθητές μας στην ανακάλυψη και όχι στην κονσέρβα της απομνημόνευσης. Αλλά αυτό σημαίνει ότι και εμείς πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αφεθούμε, να παρασυρθούμε. Τέλος πάντων τώρα παρασύρθηκα εγώ. Πάντως οι ΤΠΕ υπόσχονται να δώσουν μια διέξοδο σε αυτά. Αλλά από την άλλη πάλι μέσα από τα συνέδρια μάλλον φαίνεται ότι η νοοτροπία θα αργήσει να αλλάξει.

Γιατί; Μα για όσο διάστημα παρακολουθώ όλη αυτή τη κίνηση (περίπου 3 χρόνια τώρα) έχω την ίδια εικόνα. Οι εργασίες έχουν την ίδια δομή (έχω ήδη αναφέρει για τις σχολές των εισηγητών σε προηγούμενη εγγραφή.) Καταγραφές δεδομένων και αριθμών που σύντομα έκαναν το κοινό να χάνει κάθε ενδιαφέρον. Και όχι μόνο αυτό. Όσο και αν έχεις καλή θέληση και διάθεση δύσκολα δέχεσαι στατιστική ανάλυση με 6 μαθητές. Όπως και να έχει. Τέλος πάντων ίσως είμαι κακός αλλά επιμένω ότι ο κόσμος διψάει για πληροφορίες και γνώσεις όχι για νούμερα. Οι συνήθεις ασθένειες των συνεδρίων ήταν εδώ και κυρίως ο χρόνος (Το είδα και στην Βέροια – Νάουσα ) Το ΙΝΤΕΡΝΕΤΙ καλό και δυνατό. Ο χώρος, όμορφος, μαζεμένος και συγκροτημένος. Λίγες αίθουσες και σχετικά λίγες εισηγήσεις. Έτσι είχες τη δυνατότητα να παρακολουθήσεις κάποιες. Και από το μεσημέρι και μετά λειτουργούσαν κάποιες στη κεντρική αίθουσα. Βέβαια η διάρκεια είχε μια μέρα παραπάνω : από Πε μέχρι Κυ. Το catering αξιοπρεπέστατο – αν και οφείλω να ομολογήσω ότι σε όσα έχω πάει μέχρι στιγμής εδώ όλοι ήταν άψογοι -. Η οργάνωση θα έλεγα ότι ήταν πολύ καλή. Σίγουρα κάποιοι τρέχανε πολύ πιο πριν για αυτό. Τα πρακτικά δόθηκαν μόνο σε ηλεκτρονική μορφή με την μορφή των περιλήψεων των εισηγήσεων. Δεν ξέρω αν τα βιβλία είναι καλύτερα αλλά εγώ είμαι της παλιάς σχολής και θέλω να “μυρίζω” χαρτί όταν διαβάζω.

Αυτά όλα έγιναν το Σάββατο. Αλλά το καλύτερο ήταν ότι εγώ πάλι Σάββατο μεσημέρι έπινα καφέ με φίλους, όχι όμως στο Βύρωνα αλλά στη Κόρινθο και οι φίλοι ήταν ο Τάσος και η Άννα. Ο συγκάτοικος μου από τα φοιτητικά μου χρόνια και η γυναίκα του – από τότε επίσης. Και μετά από πολλά χρόνια που είχαμε να βρεθούμε, χθες είπαμε αρκετά. Βέβαια το ότι ο γιος μου πήγε φαντάρος και ότι ο γιός τους είναι στο τρίτο έτος στο Πολυτεχνείο, τα χάσαμε αλλά τα άλλα τα “καλύψαμε”.

Αλλά και η Κόρινθος ήταν το κάτι άλλο. Πολύ ωραία. Με ένα φανταστικό παραθαλάσσιο πάρκο – πεζόδρομο ότι πρέπει για βόλτα αλλά και οι γύρω δρόμοι – το εμπορικό μέρος επίσης πολύ αξιόλογο. Ωραία η Κόρινθος αλλά μια ζωή περνάμε από έξω πηγαίνοντας όπου πάμε. Πάντως αξίζει για στάση και καφεδάκι. Ίσως αντί για τον Ισθμό θα ήταν μια καλή παράκαμψη.

Με το ΤΠΕ θα υπάρχει συνέχεια και θα υπάρχουν και εξελίξεις, για τις οποίες θα σας ενημερώνω. Υπομονή λοιπόν γιατί το τοπίο είναι “αχαρτογράφητο” και η χαρτογράφηση γίνεται στο χέρι με αργά βήματα.

Μέχρι τότε υπομονή και τη καλησπέρα μου…

Σε κάνει να σκέφτεσαι… (1ο μέρος).

Για να σας προετοιμάσω, θα προσπαθήσω να καταγράψω τις σκέψεις που μου προκάλεσε αυτό το βιντεάκι. Αυτά τα είκοσι λεπτά ενός μονόλογου από ένα κάποιο κύριο (Sir) Ken Robinson. Δεν τον ξέρω τον άνθρωπο. Ούτε ξέρω τι είναι και ποιος είναι. Οι Άγγλοι για να του δώσουν την προσφώνηση “Sir” κάτι σημαντικό έχει κάνει. Δεν με νοιάζει τι ακριβώς έχει κάνει και ποιος είναι. Εμένα με “προκάλεσε” και κάθε φορά που βλέπω το βιντεάκι κάτι καινούργιο ακούω και κάτι βλέπω που δεν είχα δει.

Είναι κάτι που με απασχολεί πολύ τα τελευταία χρόνια. Ξεκινώντας το 1986 με φροντιστήρια, και μάλιστα στο φροντιστήριο που ήμουν μαθητής και έχοντας εργοδότες τους χθεσινούς μου καθηγητές και γίνανε οι πρώτοι μου μέντορες στο “επάγγελμα”, κλείνω φέτος 24 χρόνια διδακτικού έργου.

Μπήκα λοιπόν στη τάξη 7 χρόνια (σαν καθηγητής) αφού βγήκα από αυτή (σαν μαθητής). Και μετά τη πρώτη ώρα διδασκαλίας – το θυμάμαι αξέχαστα – πάω τρέχοντας στο Χρήστο και τον ρωτάω πανικόβλητος… : “καλά τι γίνεται εδώ πέρα;;;;” Τι είχε γίνει; Είχα βρεθεί σε μια τάξη που κανείς δεν πρόσεχε, κανείς δεν ενδιαφερόταν για το μάθημα, κανένας δεν ασχολιόταν με τον καθηγητή.

Μέσα σε 7 χρόνια άλλαξε η νοοτροπία των μαθητών (!), άλλαξα εγώ (!) αλλάξαν όλα. Μέσα σε 7 χρόνια.

Όταν μπήκα στο πανεπιστήμιο το 1979 οι χημικοί διορίζοναν άμεσα στην εκπαίδευση – γιατί απλούστατα δεν πήγαιναν. Όταν κατέθεσα τα χαρτιά μου στην επετηρίδα – τότε – ο διορισμός γινότανε σε …42 χρόνια κάνοντας την διαίρεση των 50 χημικών κατ΄έτος και του αριθμού 2212 που είχα (!), μέσα σε τέσσερα χρόνια (!).

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Για να καταλάβετε τι “έπαθα” όταν στο δεύτερο περίπου λεπτό της ομιλίας του λέει… ” Οι μαθητές που θα πάνε φέτος (2006) για πρώτη χρονιά σχολείο, θα βγουν στη σύνταξη το 2065″ και συνεχίζει…Δεν μπορούμε να προβλέψουμε πως θα είναι το μέλλον σε 5 χρόνια και καλούμαστε να προετοιμάσουμε τους ανθρώπους για τα επόμενα 60 (!) χρόνια.

Είναι συγκλονιστική σαν φράση αν την συνειδητοποιήσεις. Έχοντας παιδαγωγικά δεδομένα της … βιομηχανικής επανάστασης και εμπειρίες του προηγούμενου αιώνα, καλούμαστε να προετοιμάσουμε τους επιστήμονες του αύριο… που δεν ξέρουμε πως θα είναι. Ούτε μπορούμε καν να διανοηθούμε πως θα μοιάζει. Και να τους δώσουμε τα εφόδια να προχωρήσουν…Ποια εφόδια, πως να προχωρήσουν; που να πάνε;

Προχθές πήρα ένα mail από ένα παλιό μου μαθητή (Γεια σου Μάνο), για το που βρίσκεται και τι κάνει… Πάντα ρωτάω όλα τα “παιδιά μου” γιατί πάντα έχω αγωνία τι κάνουν. Από την άλλη έχω και ένα πονηρό σχέδιο (χε χε !!!!) αν βρω δυο που μπορούν να ταιριάξουν στις δουλειές τους τους ενημερώνω και τους φέρνω σε επαφή. Τέλος πάντων…

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι μέσα σε 14 χρόνια, έχει γυρίσει σχεδόν όλο το κόσμο σπουδάζοντας – και όχι μόνο – έχει επαναπροσδιορίσει τις σπουδές του τρεις ή τέσσερις φορές (αν μέτρησα καλά) και ακόμα ψάχνει τι θα κάνει μετά. Και πόσοι άλλοι υπάρχουν… και ακόμα περισσότερο πόσοι θα υπάρξουν.

Και ο ρόλος του καθηγητή που είναι . Πάει η αυθεντία… πάει το κέντρο της τάξης… πάει η αυτοπροβολή… (για μερικούς) πάει το βόλεμα… (για άλλους).

Έρχεται η αμφισβήτηση, έρχεται το “μαθητοκεντρικό” μοντέλο, έρχεται η συνεργατική μάθηση, έρχεται…. , έρχεται… Νέες λέξεις, νέοι όροι, νέα πράγματα… και πράγματα που μέσα στην άγνοιά μας, μας φοβίζουν. Τι είναι όλα αυτά, Τι πρέπει να κάνουμε εμείς, πως να προσαρμοστούμε; Και τα παιδιά πως θα μπορέσουν να αξιοποιήσουν τα νέα δεδομένα; Πως θα μπορέσουμε να ελέγξουμε τη νέα τεχνολογία και να την αξιοποιήσουμε; Πόσα θα πρέπει να μάθουμε;. Γιατί να πρέπει να διαβάζω συνέχεια και να μη μπορώ να αξιοποιήσω αυτά που ξέρω. Πάλι από την αρχή;

Επίτηδες τα γράφω έτσι. Ο κόσμος αλλάζει. Μου το είχε πει ο Βασίλης πριν τρία χρόνια, σε μια “συζήτηση – κήρυγμα” όταν τους έλεγα ότι ο κόσμος αλλάζει… Μου είπε απλά…: Ο κόσμος άλλαξε κύριε (και εσείς δεν το πήρατε χαμπάρι). Εμείς το ξέρουμε μάθετέ το και εσείς. Και αυτό ήταν κάτι που όταν το σκέφτεσαι βλέπεις ότι έτσι είναι αλλά δεν θέλεις να το δεχτείς.

Πάντως όλες αυτές οι σκέψεις κυκλοφορούν στο μυαλό μου πολλά χρόνια τώρα. Πάντα ψαχνόμουνα για το πως θα μπορέσω να γίνω καλύτερος από αυτό που είμαι τώρα. Είχα τον υπολογιστή και πάντα αναρωτιόμουν πως θα μπορούσα να τον αξιοποιήσω καλύτερα. Τι θα μπορούσε να μου προσφέρει μέσα στη τάξη, Τι κάνουν οι άλλοι “στα εξωτερικά”. Άπειρες ώρες δουλειά, διαβάσματα, κατεβάσματα από το ΙΝΤΕΡΝΕΤΙ, βίντεο εικόνες, ό,τι… ό,τι… ό,τι… Το αποτέλεσμα είναι οι σκληροί δίσκοι να γεμίζουν. Τα 2,5 ΤΒ (!) είναι λίγα – ανήκουστο για μένα όταν ο πρώτος μου σκληρός ήταν 20 ΜΒ (Ναι ΜΒ στο 80286 το 1988). Και μετά το ξεδιάλεγμα. Να δούμε τι έχουμε και πως θα το αξιοποιήσουμε. Αλλά ψάχνω μόνος μου ( με τη βοήθεια λίγων καλών φίλων που επίσης ψάχνονται), και το κυριότερο χωρίς πρόγραμμα. Στηριζόμενος στην εμπειρία μου και στις αγωνίες μου ψάχνω. Δεν ξέρω τι, αλλά ψάχνω.

Το μόνο – άμεσα – που μπορώ τελικά να κάνω είναι να μπορέσω σε όλα αυτά τα παιδιά που περνάνε κάθε χρόνο από τα χέρια μου, να τους δώσω τη δυνατότητα να ξεκινήσουν το όνειρό τους. Να κάνω όσο το δυνατόν καλύτερα τη δουλειά μου για να μπορέσουν να πετύχουν τον πρωταρχικό τους στόχο… και τουλάχιστον να είναι ψυλλιασμένοι για το μέλλον. Να καταλάβουν ότι οι σπουδές αυτές είναι η αρχή και να έχουν τα μάτια τους και τα αυτιά τους ανοικτά. Να ενημερώνονται για τα νέα στο κλάδο τους. Να ακολουθούν τη καρδιά τους και τα δοκιμάζουν. Με αυτό το τρόπο θα μπορέσουν να προχωρήσουν σε ένα μέλλον που τελικά θα είναι αυτό που θα διαμορφώσουν οι ίδιοι και κανένας δεν μπορεί να προβλέψει.

Το ξέρω ότι στην αρχή φαίνομαι “μηδενιστικός” αμφισβητώντας πάρα πολλά πράγματα. Πολλές φορές αισθάνομαι ότι δεν \μπορώ να τα προλάβω όλα. Τρέχω, γίνομαι “πολυσχιδής” (multitasking) και πάλι παρά την ισχύ του νευρωνικού υπολογιστή που έχω… δεν φτάνω. Αρχίζω και ξεφεύγω γι’ αυτό καλύτερα να σταματήσω.

Δεν έχω τελειώσει… θα επανέλθω. Μέχρι τότε να μη ξεχάσω να πω χρόνια πολλά σε όλους και όλες που γιορτάζουν και φυσικά …

Τη καλησπέρα μου.

Η πρόκληση της χρονιάς.

Κάθε χρόνο, βάζω κάποιους στόχους. Οι στόχοι αυτοί είναι πολλών ειδών. Μπορεί να είναι κιλά. (Έτσι για τα Χριστούγεννα θέλω -30 μπορώ;) Μπορεί να είναι βιβλία. (Ήθελα να διαβάσω το καλοκαίρι κάποια βιβλία πληροφορικής αλλά και δυο τρία άλλα – Καλά πήγα, μάλλον τα κατάφερα). Μπορεί να είναι sites (ήθελα να το μαζέψω λιγάκι το οικόπεδό μου αλλά εκεί δεν τα πολυκατάφερα. Υπερίσχυσε η νεοελληνική νοοτροπία για το ουδέν μονιμότερο του προσωρινού). Η πρόκληση όμως έσκασε χθες και μάλιστα από το φόρουμ των διδασκόντων φυσικές επιστήμες αν και ήταν από σπόντα. Ήταν το Συνέδριο της Ημαθίας.

Να σας εξηγήσω γιατί.

Πέρυσι έμαθα για τα συγκεκριμένα συνέδρια τα οποία γίνονται μια χρονιά στη Σύρο και μια χρονιά στην Βέροια – Νάουσα. Αποφάσισα λοιπόν να πάω και σε συνεννόηση με το σχολείο έδωσα το παρόν. Όμως ήθελα να πάω με εισήγηση. Όχι απλός θεατής. Δεν έχω το βίτσιο του καθηγητή (καλά δεν το έχω πολύ… καλά μη το κάνουμε θέμα…Ωωωωχχ! Έτσι ήθελα) ήθελα όμως να απαντήσω στη πρόκληση να δω αν μπορώ να το κάνω. Βλέπετε έχω ένα μικρό προβληματάκι.

Άντε να βγάλω τα σώψυχά μου αλλά μη τα πείτε πουθενά… Λοιπόν το καιρό το δικό μου οι χημικοί δεν κάνανε καθόλου παιδαγωγικά, διδακτική και άλλα τέτοια μαθήματα. Οι δε χημικοί πηγαίνανε στη βιομηχανία. Αν “ξέπεφτε” κανείς πήγαινε στην εκπαίδευση. Έλα όμως που εγώ ποτέ δεν κοίταξα βιομηχανία. Μα ποτέ!!! Από το τρίτο έτος έβλεπα εκπαίδευση. Τελειώνοντας λοιπόν το έριξα στο διάβασμα μπας και μπορέσω να καταλάβω αυτά τα παιδιά που ήταν οκτώ χρόνια μικρότερα μου και εγώ ήμουν καθηγητής τους και αυτά μαθητές μου ΑΛΛΛΛΛΛΑ δεν μοιάζανε καθόλου με εμένα σαν μαθητή. Από τότε λοιπόν ψάχνομαι. Διαβάζω, κοιτάζω, αφουγκράζομαι και αν δω κάτι νέο με τεχνολογία – διότι έχω και ένα κόλλημα με το σπορ εδώ και περίπου 25 χρόνια – εγώ μέσα. Πέρυσι λοιπόν ήθελα να δω αν μπορώ να σταθώ απέναντι σε όλους εκείνους τους νέους με τα μεταπτυχιακά και τις ειδικότητες και τα διπλώματα πάνω σε διδακτικές, παιδαγωγικές, τεχνολογίες έτσι και τεχνολογίες γιουβέτσι. (Μάλλον πεινάω… τέλος πάντων). Το φαινόμενο λέγεται ανασφάλεια. Οφείλεται σε πολλούς παράγοντες… ας μην επεκταθούμε.

Πήρα λοιπόν ένα θεματάκι που μου άρεσε, τα blogs, (δεν το περιμένατε ε; Σας αιφνιδίασα…) και το παρουσίασα. Το κοινό μου (καμιά τριανταριά συνάδελφοι – με το fan club μαζί) έδειξε ότι τους άρεσε και το σχόλιο που νομίζω έκανε τη διαφορά ήταν μιας συναδέλφου που δεν ήξερα (ούτε και έμαθα). Είπε το εξής: “Επιτέλους ακούσαμε και κάτι που καταλαβαίνουμε”. Καταλαβαίνετε ότι φούσκωσα από υπερηφάνεια (πολύ συχνά το κάνω αυτό… μπας και τελικά …απλά είμαι περήφανος;)

Το μεγάλο κέρδος για μένα ήταν ότι για να φτιάξω την εργασία των δέκα σελίδων κατέβασα το μισό ιντερνέτι και διάβασα πάρα πολλά για να μπορέσω να βγάλω το ρεζουμέ. Επίσης συνειδητοποίησα ότι όταν δουλεύω “υπό πίεση” με καταληκτική ημερομηνία πάω καλύτερα (το ξέρω ότι είναι ανησυχητικό αλλά μου βγαίνει αυθόρμητα).

Έτσι φέτος λέω να πω για το MOODLE αλλά για να πω για το MOODLE πρέπει να το φτιάξω, να το τεστάρω, να το δουλέψω, να μπορέσω να κάνω μια αξιολόγηση. Χμ!!! I’ll pass. Τουλάχιστον για φέτος. Θα δω. Θα το ψάξω. Και όταν το βρω θα το δείτε και εσείς… Χμ!!! (…και αν μου πάρουν την ιδέα…)Καλά θα το δω….Εσείς δεν ξέρω αν θα το δείτε… εγώ θα το δω.

Τη καλημέρα μου και ειδικά σε όσους επιμένουν…