“Μιλώντας” με τα παιδιά…

Διάβασα σήμερα στην Ημερησία του Σαββάτου,  για τους 317 καθηγητές και δασκάλους που βραβεύτηκαν για τη καινοτομία τους στην εκπαίδευση. Τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα. Χαρά και ικανοποίηση αλλά και ζήλια.

Χαρά γιατί κάποιοι άνθρωποι που αποφασίζουν να κάνουν το παραπάνω, να δώσουν το χρόνο τους, παίρνοντας τον από τον προσωπικό τους χρόνο, από το χρόνο που είχαν για τα παιδιά τους και την οικογένεια τους, επιτέλους ανακαλύφθηκαν και βραβεύτηκαν. Βέβαια αν δεν τους παίρνανε και τις θέσεις, όπως χαρακτηριστικά είπε  κάποιος συνάδελφος, όταν ΄”έτρεχε” να βελτιώσει την εργασία του για να βοηθήσει τα παιδιά με ειδικές δεξιότητες, θα ήταν καλύτερα. Και αν όταν – σαν γνήσιος Έλληνας – προτείνει να το δώσει σε όλα τα σχολεία για τα παιδιά αυτά ΔΩΡΕΑΝ(!!!) καλό θα ήταν να το δεχτούν και να αξιοποιήσουν όλο αυτό το δυναμικό που υπάρχει – όχι να του προτείνουν να το προωθήσει “ιδιωτικά”. Δηλαδή τι κατάλαβαν από τη κίνηση… Ότι ήθελε να ανοίξει την αγορά μέσα από το Υπουργείο; Τότε δεν θα το έδινε δωρεάν. Τι να πω. Τέλος πάντων. Νομίζω ότι αν ρωτήσουμε θα μάθουμε και άλλες τέτοιες περιπτώσεις… αξιοκρατίας και αναγνώρισης.

Αλλά αισθάνθηκα και ζήλια. Ναι… Εκείνη τη ζήλια όμως τη “κινητήρια”. Εκείνη τη ζήλια που λέει “Θέλω και εγώ…”, που λέει  ότι πρέπει να προσπαθήσω ακόμα περισσότερο, για να διακριθώ… Λέμε τώρα. Αλλά ναι, είναι παραδείγματα προς μίμηση και ζήλια όλοι οι παραπάνω συνάδελφοι, αλλά και όλοι όσοι δουλεύουν “ήσυχα και ταπεινά” δίνοντας τον καλύτερο τους εαυτό στους μαθητές τους. Καλό είναι επίσης να μη μάθουμε μόνο τη βράβευση και  πότε θα γίνει, αλλά καλύτερο θα ήταν να μάθουμε τι κάνανε όλοι αυτοί οι συνάδελφοι, για να μάθουμε και να προσπαθήσουμε και εμείς…

Προχθές άνοιξα πρώτη φορά chat room και “γλυκάθηκα”. Βέβαια η προσέλευση ήταν “υποτυπώδης”. Δύο μαθητές από του 20 περίπου που θα μπορούσαν να συμμετέχουν αλλά για ξεκίνημα καλά ήταν. Ανανεώσαμε το ραντεβού για τη Δευτέρα και μετά θα πάει στο τέλος της εβδομάδας όπου οι μισοί θα βρίσκονται σε εκπαιδευτικό ταξίδι στη Σκωτία. Εκεί μάλλον θα έχει “φάση” μια και θα συζητήσουν όλοι μαζί. Για να δούμε τι θα βγάλει.

Πάντως η εμπειρία είναι ότι είναι δύσκολη υπόθεση με την έννοια ότι αν αρχίσουν να ρωτάνε όλοι ταυτόχρονα τότε αντικειμενικά μπλέκει το πράμα. Πρέπει να τηρηθεί η αρχή First In First Out για τις ερωτήσεις. Βέβαια το προχθεσινό ήταν αναγνωριστικό, με την έννοια να δούμε τις δυνατότητες αξιοποίησης. Από εκεί και μετά θα το δούμε περισσότερο στη πράξη. Τη Κυριακή έχω το ίδιο με την Α’ λυκείου αλλά εκεί έχω περισσότερο κοινό. Δεν ξέρω για ενδιαφέρον αλλά κοινό υπάρχει.

Σήμερα στο Classroom 2.0 έχει σεμινάριο με θέμα πως θα ενεργοποιήσουμε τους μαθητές στις νέες τεχνολογίες. Είναι στα Αγγλικά και πολλά από αυτά που λέει αναφέρονται στην Αμερικάνικη πραγματικότητα αλλά όλο και κάτι θα κερδίσουμε παρακολουθώντας τα. Αλλά και το περιβάλλον είναι καλό. Είναι το Elluminate και αυτό είναι όλα τα λεφτά. Μια φίλη από τη Σύρο μου είπε για το DIM DIM που είναι αντίστοιχο. Περιττό να πω ότι μου άνοιξε η όρεξη. Θα δω τι θα γίνει. Ας ξεκινήσω από το “ταπεινό” chat room, και μετά θα δούμε τι άλλο μπορεί να γίνει. Όπως πάντα αν υπάρχει κάτι καινούργιο ή καμία ιδέα για το πως θα ενσωματώσω το DIM DIM στο MOODLE θα ήθελα πολύ να τη μάθω.

Αυτά για σήμερα. Τη καλημέρα μου.

“Περίεργα” συναισθήματα…

Δεν σταματώ να με εκπλήσσω. Έτσι έγινε και εχθές και πραγματικά απόρησα με εμένα. Δεν περίμενα να αντιδράσω έτσι.  Είδα και έπαθα να τα συνειδητοποιήσω. Να σας τα εξηγήσω για να καταλάβετε και εσείς.

Σας είχα μιλήσει για ένα συνέδριο στη Βέροια. Είχα ετοιμάσει λοιπόν μια εισήγηση και την είχα στείλει για κρίση από την επιτροπή του συνεδρίου. Χθες λοιπόν ήρθε η απάντηση της επιτροπής.  Θα προσπαθήσω να περιγράψω ένα ένα τα βήματα και τα συναισθήματα, όπως και τι με παραξένεψε σε αυτά.

Έρχεται λοιπόν η απάντηση. Το βλέπω στο “γραμματοκιβώτιο” και όλο αγωνία (πρώτο συναίσθημα) πάω να το ανοίξω. Όπως ακριβώς περιμένουμε ένα πολύ σημαντικό γράμμα και όλο αγωνία σκίζουμε το φάκελλο. Το ίδιο ακριβώς. Και είδα κάτι πίνακες με νουμεράκια, δεν έδωσα και πολύ σημασία, και φτάνω γρήγορα στο τέλος, όπου είχε την απόφαση.

Η απόφαση έλεγε ότι η εργασία ΔΕΝ θα διαβαστεί στο συνέδριο. Μεγάλη έκπληξη (το δεύτερο συναίσθημα).  Εργασία ΜΟΥ και να ΑΠΟΡΡΙΦΘΕΙ (!!!). Κάποιο λάθος θα έγινε. Να το ξαναδώ.

Βλέπετε τόσα χρόνια αυθεντία, και δεν έχω “ξαναφάει απόρριψη”. Μπορώ να πω ότι τσαντίστηκα (τρίτο συναίσθημα). Αλλά δεν είχα προσδιορίσει γιατί τσαντίστηκα. Με εμένα ή με τους άλλους. Δεν το περίμενα απλά.

Για να δω με ποια κριτήρια με έκριναν,  για να μπορέσω να κρίνω αν κάνουν καλά τη δουλειά τους. Η αμφισβήτηση της απόφασης (τέταρτο “συναίσθημα”). Για να δω τι γίνεται. Ναι εδώ καλά τα λέει, και εδώ και εδώ , χμ εδώ όχι και τόσο, μμμ εδώ τα λέει καλύτερα… κλπ κλπ. Δηλαδή κρίνω του κρίνοντες. Δηλαδή προσπαθώ να υποβαθμίσω τα κριτήρια και την απόφασή τους.

Μετά βλέπω στην κρίση ότι τη χαρακτήρισαν πολύ απλή και θεμελιώδη… Αυτό ήταν. Δεν μπόρεσαν να καταλάβουν το πνεύμα του “ποιητή”. Μα αυτό ήθελα, να είναι απλή, θεμελιώδης. Μα πως δεν το κατάλαβαν (!!!) Κάτι πρέπει να κάνω. Πρέπει να δράσω… να τους εξηγήσω…(πέμπτο “συναίσθημα”). Να καταλάβουν.

Και γράφω ένα μηνυματάκι ότι ακριβώς αυτός ήταν ο στόχος και εσείς δεν το καταλάβατε. Δεν ξέρω αν έκανα μετάθεση ευθυνών, λέγοντας εμμέσως πλην σαφώς ότι εγώ είμαι εντάξει αλλά εσείς δεν μπορέσατε να το καταλάβετε. Και έτσι θα στερηθείτε την εργασία ΜΟΥ. Και αν εσείς θέλετε να ανεβάσετε το επίπεδο του συνεδρίου, εσείς θα χάσετε που δεν θα έχετε θεμελιώδεις εισηγήσεις. (βαρέθηκα να μετράω “συναισθήματα”)

Μετά σκέφτηκα να περάσω στην “αντεπίθεση…” Να στείλω μια άλλη εργασία… Τι σκ… πόσο δύσκολο είναι πια να φτιάξω μια εργασία. Αλλά από την άλλη η τεκμηρίωση που μου έστειλαν ήταν σωστή. Αφού σχολίασαν ακριβώς τα σημεία που είχα επιλέξει να είναι έτσι. Και γιατί να στείλω άλλη. Για να δείξω ότι μπορώ; Να ικανοποιήσω τον πληγωμένο μου εγωισμό; Μα δεν είχα κάτι να κερδίσω. Η συγκεκριμένη επιλογή μου προφανώς ξέφευγε από τα κριτήρια που είχαν βάλει. Άρα ήμουν εκτός. Είναι απλό.

Γιατί τα γράφω πάλι όλα αυτά… Θέλω να το σκεφτούμε όλοι όσοι έχουμε κόσμο μπροστά μας στη δουλειά μας. Είτε είμαστε καθηγητές είτε μάνατζερς. Λέμε ότι οι καθηγητές κρινόμαστε καθημερινά από τους μαθητές, αλλά πόσοι μαθητές εκφράζουν αυτή τη κρίση. Χμ !!!Μάλλον κανείς ή κάποιος “ανάγωγος” ίσως. Για τους μάνατζερς δεν συζητάω. Εκεί έχει απόλυση. Έτσι πολύ εύκολα περνάμε στο αλάθητο. Και όταν έρθει “η ώρα της κρίσης” και δεν είναι αυτή που περιμένουμε αρχικά βγάζουμε οργή. Αλλά μετά τι βλέπουμε… ότι πάντα υπάρχει περιθώριο για κάτι καινούργιο και διαφορετικό και πάντα υπάρχει χώρος για κάτι καλύτερο.

Βέβαια εγώ “παρασύρθηκα” από το σχόλιο μιας συναδέλφου στη Σύρο, που είπε το εξής πολύ απλό : “Επιτέλους και μια εισήγηση που μπορέσαμε να καταλάβουμε…” Παίρνοντας αυτό σαν αφορμή, έκανα τη γενίκευση ότι πολλοί από τους συναδέλφους έχουν “άγνωστες” λέξεις στις ΤΠΕ και είπα ότι από εκεί πρέπει να ξεκινήσουμε για να μπορέσουμε να καταλάβουμε για το τι λέμε.

Νομίζω ότι όλοι μας πρέπει να προσπαθούμε για το καλύτερο και κυρίως να δεχόμαστε την κριτική, για να μπορέσουμε να δούμε πράγματα που αλλιώς δεν θα βλέπαμε.

Τη καλησπέρα μου.

Και αν σβήσουν τα φώτα…

Το έχω ανάγκη τώρα και έτσι κάνω διάλειμμα πριν ξεκινήσω. Σήμερα στο σχολείο είχαμε μαραθώνιο. Μετά ένα σπέσιαλ οκτάωρο διδασκαλίας, στις 3.30 άρχισε η παιδαγωγική συνεδρίαση του τετραμήνου – για τα αποτελέσματα και όχι μόνο – η οποία τελείωσε μόλις στις 6 το απόγευμα. Βουρ για το σούπερ μάρκετ για “φόρτωμα” και τώρα είναι μια ώρα που έχω γυρίσει στο σπίτι. Πρέπει να καθαρογράψω τις βαθμολογίες αλλά δεν έχω το κουράγιο. Διάλειμμα προεόρτιο για να ξελαμπικάρω λίγο και μετά … τα κεφάλια μέσα.

Αφορμή παίρνω από τα παιδάκια μου… όταν πριν κάποιο καιρό έγινε μια διακοπή ρεύματος, και έρχονται και τα τρία ξαφνικά πανικόβλητα και μου λένε…

-Κόπηκε το ρεύμα….

-Πω πω δεν το κατάλαβα (όλο το σπίτι στο σκοτάδι εν τω μεταξύ…).

– Και τι θα κάνουμε τώρα…;

– Θα περιμένουμε…

Οι σωστές ερωτήσεις ήταν : Τι θα κάνουμε χωρίς ΙΝΤΕΡΝΕΤ;Έχασα το παιγνίδι που έπαιζα… Και πως θα σερφάρω στο ΙΝΤΕΡΝΕΤ… και άλλα τέτοια. Μετά τους έπιασε πείνα, αλλά η τοστιέρα ή ο φούρνος μικροκυμάτων δεν δούλευε… Μετά δεν μπορούσαν να δουν τηλεόραση… Ένα δράμα δηλαδή…

Με τα χίλια ζόρια τους έπεισα ότι μπορούμε να ανάψουμε κεράκια, και να καθίσουμε να μιλήσουμε λίγο, να πούμε μια κουβέντα έτσι απλά…

Δεν ήξεραν ακριβώς πως γίνεται αυτό το πράγμα…

Πως μου ήρθε πάλι;

Βρέθηκα προ ημερών σε μια Δευτέρα Γυμνασίου. Δεν κάνω μάθημα στο Γυμνάσιο αλλά μπήκα σε αναπλήρωση (θέση συναδέλφου που έτυχε να λείπει).Τι να κάνω λοιπόν; Baby sitting; Όχι… το σκέφτηκα καλά  και είπα να τους κάνω Ιστορία…Επιστημών. Για να τους βάλω λοιπόν στο κλίμα… τους έκανα της εξής ερώτηση : Γίνεται διακοπή ρεύματος για 5 ώρες… τι κάνετε; Γιατί την έκανα την ερώτηση αυτή; Ήθελα να τους δείξω την εξάρτηση από κάποια πράγματα και μετά ήθελα να τους πω ότι δεν ήταν πάντα έτσι… και βήμα βήμα να τους πάω στον Αρχιμήδη και τον Αριστοτέλη για να φτάσουμε όσο μπορούσαμε πιο κοντά στις μέρες μας.

Οι απαντήσεις τους δεν με απογήτευσαν και μου δώσανε όλες εκείνες τις λαβές που ήθελα για να τους πάω εκεί που ήθελα.

Διαβάστε μερικές…

– Θα παίξω με το κινητό μου…, Θα παίξω PSP…, θα ανάψω ένα φακό…, θα ανάψω κεράκια…

Όταν σχολίασα γιατί δεν ψάχνετε για κανένα επιτραπέζιο ή να κάνετε καμία κουβέντα… η απάντηση ήταν “…μα είμαστε μόνοι στο σπίτι (!!!)”

Σχολιάζοντας για το πως θα ήταν η ζωή μας χωρίς φως, ή χωρίς τηλέφωνο, η χωρίς τηλεόραση, έγινε φανερό ότι δεν υπήρχαν τέτοια δεδομένα… για να τα σκεφτούν.

Η αλήθεια είναι ότι είχαν δίκιο τα παιδιά… Αυτά τα δεδομένα είχαν. Τι άλλο να γνωρίζουν…

Πόσο άραγε είμαστε όλοι μας έτοιμοι να διαχειριστούμε μια μέρα, χωρίς τηλεόραση, ραδιόφωνο, τηλέφωνο. Πόσο καλά είμαστε με τον εαυτό μας. Ή πόσοι άνθρωποι είναι κοντά μας, ώστε να μπορέσουμε να επικοινωνήσουμε χωρίς να έχουν προηγηθεί οι άπειρες συνεννοήσεις. Η Αθήνα είναι μοναδική στο να μην μπορείς να επικοινωνήσεις.

Πάντως νομίζω ότι οι γονείς πρέπει να εξοικειώσουμε λίγο τα παιδάκια μας με εναλλακτικές μορφές απασχόλησης ώστε να μπορούν να διαχειριστούν τέτοιες “κρίσεις”.

Δεν γράφω άλλο. Είμαι deforme σήμερα. Νομίζω ότι μετά από ένα δωδεκάωρο… μάλλον δεν τραβάω…

Δείτε το πάντως… Σκεφτείτε λιγάκι τι θα γίνει αν σβήσουν τα φώτα… Επ!!!!!! Σεμνά… Δεν μιλάμε για baby boom μετά από 9 μήνες…Καλά κάντε ό,τι θέλετε…

Τη καλησπέρα μου…

Αλλαγές σε όλα

Είπα να αλλάξω λίγο την εικόνα. Αυτό μου άρεσε. Περισσότερο χρώμα. Βέβαια δεν έχει τις φωτογραφίες μου αλλά κάτι θα κάνουμε.

Η περίοδος είναι δύσκολη. Ο λόγος είναι ότι τελειώνει το τετράμηνο. Αυτό για ένα καθηγητή λυκείου σημαίνει ότι έχει περισσότερη δουλειά. Να βγουν αποτελέσματα.Να τελειώσουν τα διαγωνίσματα, και τέλος να βγουν οι βαθμολογίες για το τετράμηνο.

Εδώ έχουμε ένα άλλο θέμα πολύ κοινό επίσης. Την άγνοια των γονέων στη κατάσταση των παιδιών τους όσον αφορά τα αποτελέσματα. Συνήθως τα παιδιά ξεχνάνε να ενημερώσουν για τα γραπτά, ή δεν ξέρουν πως πήραν το τάδε βαθμό. Τα έχουμε ξαναγράψει. Δυστυχώς το θέμα είναι κοινωνικό και έχει πολλές προεκτάσεις.

Για να καταλάβετε τι εννοώ, θα σας μεταφέρω μια ιστορία όπως την άκουσα από τρίτους. Αφορά ένα περιστατικό σε αστικό λεωφορείο. Μπαμπάς μπαίνει στο λεωφορείο με το γιό του (περίπου 15-16 χρονών) και ο νεαρός πατάει πάνω στο κάθισμα του λεωφορείου. Μετά από 2-3 λεπτά και αφού δεν έκατσε “συμβατικά” ο νεαρός, γυρνάει ο πατέρας του και του λέει :

– Πως κάθεσαι έτσι, αυτά σου μαθαίνουν στο σχολείο;

Η πρώτη φράση ήταν αυτή. Και εμένα μου δημιουργείται η απορία, το σχολείο θα του τα μάθει αυτά τα στοιχειώδη; Εμείς που βλέπουμε τα παιδιά μέσα στη τάξη 2 με 4 φορές την εβδομάδα μέσα στη τάξη όπου πρέπει να μάθουν ένα σωρό καινούργια πράγματα, πρέπει να τους μάθουμε και πως θα κάθονται και θα συμπεριφέρονται σωστά. Και καλά να το πει ένας τρίτος αλλα ο ίδιος ο πατέρας του αποποιείται της ευθύνης του και μεταθέτει την ευθύνη αυτή στο σχολείο; Περίεργα μου φαίνονται όλα αυτά. Τέλος πάντων. Από τις πιο δύσκολες στο σχολείο είναι η ημέρα της ενημέρωσης γονέων. Που προσπαθείς να εξηγήσεις σε ένα γονέα για ποιο λόγο το παιδί του δεν διαβάζει και πήρε το βαθμό που πήρε. Τέλος πάντων (δεύτερη φορά).

Γίναμε διεθνείς και μάλιστα διηπειρωτικοί. ‘Ετσι τη προηγούμενη εβδομάδα έγινε το τελευταίο ΑΣΜΠΕΤΑ (το σημερινό mini δεν το μετράω – όχι ότι δεν είναι αλλά έγινε πολύ γρήγορα…) Ηπιαμε τις μπύρες μας στο CRAFT και συνδεθήκαμε με ΚΑΝΑΔΑ (!!!) που έχουμε δυο ξενιτεμένους Ασμπετιανούς, και η τεχνολογία τους έφερε στο τραπέζι μας, στην παρέα μας και τσουγκρίσαμε για μια ακόμα φορά τα ποτήρια μας. Έτσι για μια ακόμα φορά καταφέραμε να γεφυρώσουμε το πληκτρολόγιο με την πραγματικότητα. Να χρησιμοποιήσουμε την τεχνολογία για να μικρύνουμε τον κόσμο. Και το καταφέραμε. Και φυσικά κόψαμε και πίτα. Βέβαια! Δεν είμαστε σύλλογος, δεν είμαστε φορέας, αλλά μάλλον τελικά έχουμε κάποιους δεσμούς που μας συνδέουν. Να είμαστε καλά, να περνάμε καλά και να βρισκόμαστε να τα λέμε και να τα πίνουμε. Αφιερωμένο όπως και το ΑΣΜΠΕΤΑ στη Μάνια και τον Πάρη.

Για σήμερα καλά είναι…

Σταματάω γιατί πρέπει να τελειώσω μια εργασία… για τα forum. Βέβαια. Μου άρεσε η Σύρος και χτυπάω τώρα Βέροια. Τον Απρίλη. Θα σας ενημερώσω και θα τα πούμε.

Τη καλησπέρα μου…

e-book : κάποιες πρώτες σκέψεις.

Είχα πει ότι θα ξαναερχόμουν στο θέμα του e-book για κάποιοες σκέψεις έτσι πρόχειρα. Θα προσπαθήσω να βάλω σε σειρά λίγο τις σκέψεις και να δω τα υπέρ και τα κατά, όσο μπορώ να κρίνω, με τα λίγα δεδομένα που έχω.

Τι είναι πρώτα απ’όλα το e-book. Είναι ένα νέο μέσο που κερδίζει συνέχεια έδαφος. Είναι ένα ηλεκτρονικό μέσο ανάγνωσης, σε μέγεθος βιβλίου και σε βάρος βιβλίου αλλά στην οθόνη του εμφανίζει κείμενο. Η οθόνη είναι έτσι ρυθμισμένη ώστε να προσομοιάζει με αυτή ενός κειμένου, στα χρώματα, στην αντίθεση, στην ανανέωση, ώστε ο αναγνώστης να έχει την ίδια αίσθηση που θα είχε αν διάβαζε βιβλίο. Όπως ίσως φαντάζεστε το πιο σημαντικό μέρος είναι ακριβώς αυτό. Η οθόνη. Από εκεί και μετά η χωρητικότητα είναι πολύ μεγάλη. Μιλάμε για κάποιες εκατοντάδες βιβλία. Ίσως και χιλιάδες

Μπορούν να αναπαραχθούν ψηφιακά αρχεία όπως μουσική αλλά και εικόνες και βίντεο (αν και δεν είναι αυτή η πρωταρχική χρήση). Τώρα για να δούμε τι οφέλη…

1. Όλα σε ένα. Ένα βιβλίο τα περιέχει όλα. Χμ!!! Και καλά να δουλεύει. Αν ας πούμε αδειάσει η μπαταρία, εκεί που δεν πρέπει, όπως; γίνεται συνήθως άλλωστε. Η ακόμα χειρότερα αν σπάσει; Παιδιά θα το έχουν μη το ξεχνάμε. Αν δείτε πως “φέρονται” στις τσάντες τους… δεν θα ήθελα να είμαι βιβλίο μέσα σε αυτές. Πολύ περισσότερο e-book. Δεν ξέρω. Θέλει λίγο σκέψη για τη σωστή χρήση…

2. Μικρό φορτίο . Ναι σίγουρα. Δεν το συζητάω. Είναι πολύ ελαφρύ. Και σαφώς τα παιδιά υποφέρουν με όλα αυτά τα βιβλία που μεταφέρουν. Σίγουρα εκεί υπάρχει όφελος. Αναμφισβήτητο.

3. Κόστος. Εδώ επιμένω. Οπως και στα net-book. Να τα αγοράσει το Υπουργείο κεντρικά. Το κόστος θα είναι αστείο αν πάρει 200.000 e-books κοψοχρονιά. Το είδαμε με τις διατακτικές των 450 € για τα netbooks. Φτάνανε και περισσευανε. Οι έμποροι σπρώξανε printer, USB stick, προγράμματα, scanner, εξωτερικούς και ό,τι άλλο μπορούσαν προκειμενου να φτάσει το κόστος του netbook στο κόστος της διατακτικής. Το είχα πει. Εγώ πριν ένα χρόνο αγόρασα ένα από τα “ακριβά” με 400 €, πόσο μάλλον τώρα μετά από 10 μήνες που το κόστος έχει μειωθεί κλπ κλπ κλπ. Και θα είναι όλα ίδια και θα είναι όλα συμβατά και θα έχουν όλα τις ίδιες οδηγίες χρήσεις. Αρα θα μπορούν ο ένας να βοηθήσει τον άλλο και ο κάθε καθηγητής δεν θα πρέπει να γίνει τεχνικός Η/Υ για να μπορέσει να δουλέψει.

4. Υπάρχει και κάτι άλλο. Μπορεί να γίνει το εξής. Εγώ στο netbook έχω περάσει όλα τα βιβλία τα σχολικά σε ψηφιακή μορφή και διαβάζονται μια χαρά. Έτσι δεν κουβαλάω στη τάξη όλα τα βιβλία αλλά το netbook. Γιατί να μη γίνει δοκιμή σε πρώτη φάση και να δωθούν τα βιβλία σε ψηφιακή μορφή – για όλα τα μαθήματα μαζί με τα net-books. Να δούμε αν δουλεύει το σύστημα, και αν μπορεί να λειτουργήσει, πριν προχωρήσουμε σε μια επένδυση συγκεκριμένου κόστους. Γνωρίζω ότι στα net-books της Α’ γυμνασίου υπάρχουν τα βιβλία, αλλά γνωρίζω επίσης ότι τα “πρωτάκια” εξακολουθούν να κουβαλούν τη μισή βιβλιοθήκη μαζί τους. Και μην ακούσω για “χρήματα της ΕΕ”. Ας τα ρίξουν αλλού. Τόσες ανάγκες υπάρχουν. Οι συνάδελφοι του δημοσίου το γνωρίζουν καλύτερα από εμένα. Αλλά πρώτα απ’ όλα πρέπει να το υιοθετήσουμε εμείς οι ίδιοι. Εντάξει, η αυτονομία δεν είναι η ίδια, αλλά μπορεί να λειτουργήσει επικουρικά στο σχολείο, και στο σπίτι η μελέτη μπορεί να γίνει στον οικιακό υπολογιστή ή “στη πρίζα”.

5. Είχα αναφέρει προχθές για όλη εκείνη τη βιομηχανία των εκδόσεων και όλου εκείνους που εργάζονται στην παραγωγή αυτών των βιβλίων. Τα τιράζ είναι “εξωπραγματικά” για συνήθεις εκδόσεις. Εντάξει μπορεί να έχουν χαρτί δημοσιογραφικό, μπορεί να έχουν απαλλαγές από εδώ απαλλαγές από εκεί (διάφορα που δεν ξέρω για να μείνει χαμηλό το κόστος) αλλά και πάλι δεν παύει να είναι ένας κόσμος ολόκληρος. Θα μπορούσα να πω – σκοτίστηκα ελεύθερη αγορά είναι ας κάνουν ό,τι θέλουν – απλά δεν μου βγαίνει έτσι απλά.

Τέλος πάντων. Δεν ξέρω. Εγώ τα βγάζω στον αέρα. Δεν διεκδικώ κανένα τίτλο ειδήμονα. Στο μόνο που θεωρώ ειδήμονα τον εαυτό μου είναι να τα “χώνω” στη τεχνολογία 24 χρόνια τώρα, που θα μπορούσα να έχω ας πούμε ένα διαμερισματάκι ακόμα (υπερβολικό εντάξει αλλά το πιάσατε το υπονοούμενο). Είναι σκέψεις και αγωνίες, κάποιου που τη ψάχνει λίγο τη δουλειά και τσαντίζεται όταν βλέπει να μοιράζουν χρήμα – που δεν έχουμε – έτσι, κατά την άποψη μου πολύ χαλαρά. Όλα αυτά τα είχα γράψει παλιότερα (εδώ) και από  ότι φαίνεται δεν έπεσα και πολύ έξω. Κάπως έτσι εξελίχτηκαν τα πράγματα. Και οι μεγάλες αλυσίδες με τις χιλιάδες παραγγελίες net-books κοιτάνε τώρα να ξεστοκάρουν. Πάρτε ένα τηλέφωνο και ένα netbook. Ένα διαδρομο γυμναστικής και ένα netbook. Ένα ….(οτιδήποτε) και ένα netbook. Και ακόμα δεν ήρθαν τα Χριστούγεννα. Θα “βρωμέσει ο τόπος” από προσφορές netbook. Σε 15-20 μέρες θα δείτε τι έχει να γίνει.

Ααααχχχχ!!! Έβγαλα πάλι τη γκρίνια μου. Ξαλάφρωσα. Ήδη αισθάνομαι καλύτερα.

Τη καλησπέρα μου.

Και έτσι κλείσαμε … λογω γρίπης.

Από χθες είμαστε σε υποχρεωτική αργία. Τα παιδιά κάνανε διαδήλωση ζητώντας το σχολείο να μη κλείσει. Είχαν δεθεί στα κάγκελα ζητώντας μας επίμονα να μη επιτρέψουμε να κάτσουν μια βδομάδα στο σπίτι.  Σκηνές τραγικές εκτυλίχτηκαν στην είσοδο του σχολείου. Από τις 8 το βράδυ της Τρίτης είχε αρχίσει η κινδυνολογία. Η αγωνία είχε κορυφωθεί και μόνο όταν στις 11.15 ανακοινώθηκε στο site της Νομαρχίας άρχισαν οι κινητοποιήσεις.

Το MSN πήρε φωτιά. “Τα έμαθες… Μας κλείσανε… Κάτι πρέπει να κάνουνε… Δεν μπορεί να περάσει έτσι…Διέδωσε το νέο… Πές το και στους υπόλοιπους… ” και άλλα τέτοια. Πολύ σύντομα ήταν όλοι ενήμεροι. Την επόμενη το πρωί όλα ήταν έτοιμα. Μόνο 10 άτομα δεν ήρθαν στο σχολείο και οι απόντες – κυριολεκτικά – λόγω ασθενείας.  Οι δραστηριότητες είχαν καθορισθεί στην εντέλεια.

Εμείς προσπαθούσαμε να εξηγήσουμε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό. Είμαστε υποχρεωμένοι να κλείσουμε, μας υποχρεώνει η Νομαρχία. Σκηνές σκληρές ξετυλίχτηκαν οι μαθητές μέσα από τα κάγκελα και εμείς από έξω. Τίποτα. Καμία αλλαγή. Επιμένανε να κάνουν μάθημα.  Και “ποιοι είναι αυτοί που αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς…” και άλλα τέτοια.

Μόλις πήρατε μια ιδέα τι μπορεί να φανταστεί κανείς – άμα θέλει. Η φαντασία – ως γνωστόν – δεν έχει όρια.

Λοιπόν αφού βεβαιωθήκαμε ότι φύγανε οι 10 μαθητές που κοιμούνται νωρίς σε όλο το σχολείο και δεν έχουν MSN άρα δεν είχαν ενημερωθεί, είπαμε και εμείς (οι 10 που πήγαμε για να βοηθήσουμε αν χρειαζόταν κάτι στο σχολείο), να πάμε για κανένα καφέ πρωινό και χαλαρά. Και έτσι ήπιαμε ένα πρωινό καφέ δύο ολόκληρες ώρες, χωρίς να χτυπάει κουδούνι, χωρίς να έχουμε φωτοτυπίες ή διορθώσεις ή όλα εκείνα που συνήθως κάνουμε το πρωί κάθε μέρας. Όμως αυτό που ακούστηκε πολύ συχνά στη κουβέντα ήταν…”πως θα καλύψουμε την ύλη… τι θα κάνουμε με τις κατευθύνσεις… που θα βρούμε ώρες… ” και άλλα τέτοια. Βίτσιο; Ίσως. Αλλά αν εσείς βρείτε πολλούς εργαζομένους που τους κλείνουν για μια εβδομάδα (με αποδοχές) και να κάθονται να δούνε πότε θα διορθώσουν τα γραπτά, να ανεβάσουν εργασίες στο διαδίκτυο, να δούμε πως θα καλύψουμε τις ώρες που χάνονται. Νομίζω ότι είναι θέμα μελέτης αυτό. (Διατριβής ίσως σε …αποκλίνουσες συμπεριφορές εργαζομένων…).

Αυτά για τα χθεσινά και …όχι μόνο.

Κάτι άλλο τώρα. Εδώ και μέρες προσπαθούν να με πείσουν ότι ο λογαριασμός μου στο GMail θέλει επιβεβαίωση. Αλλά τη ψιλιάστηκα τη δουλειά και κοιτάζοντας το site που είναι πανομοιότυπο με αυτό του GMail, είδα κάτω στη τελευταία γραμμή και είδα ότι είναι Hosted σε κάποιον Free Web Server. Και λέω, τόσο άσχημα πάει η Google που ψάχνει για Free Servers για να την φιλοξενήσουν (!!!). Νομίζω δεν θέλει και πολύ φαντασία για το τι γίνεται…Άρα αφήστε το “GMail” να θέλει να κάνει επιβεβαίωση. Μη τσιμπάτε γιατί θέλει και το password και μετά θα αρχίσει να ψαχουλεύει στο γραμματοκιβώτιό σας – σαν να είστε εσείς. Το καλύτερο είναι να στείλει spam στις επαφές σας – σαν να είστε εσείς. Αν έχετε κάνει όμως διαδικτυακές αγορές – πράγμα πολύ πιθανό – τότε όλοι οι κωδικοί και οι συνδέσεις… που κάνατε γίνονται δικοί τους. Αυτά τα ολίγα για να μη ξεχνιόμαστε.

Τη καλημέρα μου.