Category: Εκπαιδευτικά

Θέματα που έχουν να κάνουν με την εκπαίδευση

Γιατί να φταίω πάντα εγώ;

cf80ceb1ceb9ceb4ceb5ceafceb1

Χθες είχαμε ενημέρωση γονέων. Είναι δυο φορές το χρόνο και κάθε φορά είναι μια πρόκληση στις φυσικές αλλά ψυχολογικές αντοχές. Συνήθως γίνονται μετά από το σχολείο και κρατάνε περίπου 4 ώρες (για μένα που έχω περίπου 200 παιδάκια.)

Να εξηγήσω για όσους δεν καταλαβαίνουν : Τα λιγόωρα μαθήματα έχουν πολλά τμήματα. Εγώ έχω συνολικά 5 τμήματα γενικής παιδείας που σημαίνει “χονδρικα” 140 παιδιά και 4 τμήματα κατευθύνσεων (άλλα 60 περίπου). Μη βιαστείτε να πείτε ότι στις κατευθύνσεις είναι τα ίδια παιδιά, γιατί το μάθημα είναι διαφορετικό και η ενημέρωση είναι σαν να είναι “νέος” μαθητής. Άρα χθες κλείσαμε 12-ωρο στο σχολείο (8 με 8 και ξύπνημα από τις 6 με 7 ώρες μάθημα) ,οπότε νομίζω το θέμα των φυσικών αντοχών έγινε κατανοητό.  Για να το κλείσουμε στις 10 “οριζοντιώθηκα” και έκλεισα γενικούς… (κν ξεράθηκα).

Πάμε στα άλλα. Λογικά λοιπόν είχα πολύ κόσμο. Γιατί όμως;

Εντάξει δέχτηκα πολλούς γονείς (καμιά 80-αριά υπολογίζω), αλλά ενώ υπήρχε γκρίνια όση ώρα ήταν έξω μόλις μπαίνανε μέσα τα ξεχνάγανε όλα. Θεώρησα ότι η στοιχειώδης ευγένεια επέβαλλε να έχουν ένα κάθισμα να κάτσουν και να μιλήσουμε σαν “άνθρωποι” για το παιδί τους και μαθητή μου. Όσο όμως έβλεπα ότι κάποιοι, ευτυχώς όχι όλοι, αφού ενημερώνονταν άρχιζαν να βάζουν θέματα παιδαγωγικά και εκπαιδευτικά που ξεκινάς σήμερα και τελειώνεις αύριο τη συζήτηση, εκεί διακριτικά στην αρχή του έδειχνες ότι είναι ένα “πολύ μεγάλο θέμα” αυτό και “θα το έχω υπόψη μου” και έτεινα το χέρι για να χαιρετήσω… δείχνοντας εμμέσως πλην σαφώς την έξοδο. Τι να κάνω; Όταν έχεις 20 γονείς απ’ έξω να είναι στημένοι και περιμένουν, δεν μπορείς να ανοίγεις συζήτηση. Η μισή ντροπή δική μου και η μισή δική τους.  Και μετά ξανά από την αρχή με τον επόμενο, μέχρι πλέον που τους δεχόμουνα “στα όρθια”. Ένας – δυο πήγαν να καθήσουν αλλά εγώ δεν έκανα αντίστοιχη κίνηση και το “έπιασαν το νόημα”

Μετά στην ενημέρωση. Δεν μπορώ να καταλάβω, τι πρέπει να κάνω για να κάνω για να κάνω ένα μάθημα ενδιαφέρον… καμία  κωλοτούμπα (!!!) (Μόνο αυτό δεν κάνω, γιατί δυσκολεύομαι στη… κυβίστηση) διότι κύριε μου όταν σας λένε ότι το παιδάκι σας είναι πολύ καλός έως άριστος μαθητής στα γραπτά του αλλά η συμπεριφορά του είναι ενοχλητική και μιλάει συνέχεια, δεν μπορεί η απάντηση να είναι ότι “εσείς πρέπει να κάνετε το μάθημα πιο ενδιαφέρον” και “λογικό είναι αν δεν βρίσκει ενδιαφέρον στο μάθημα να ξεφεύγει”… Μήπως πιο σωστό θα ήταν να του μάθετε να σέβεται τους καθηγητές του και την προσπάθειά τους να τον μάθουν αυτά που προβλέπεται από το Υπουργείο.  Αλλά αν ο κόσμος γυρνάει μόνο γύρω από εσάς και την οικογένειά σας… τότε οι άλλοι φταίνε.

Από την άλλη όταν λες σε ένα γονέα ότι το παιδάκι του έχει ένα μικρό μονοψήφιο γραπτό, και ότι όσες φορές το ρώτησα δεν του πήρα λέξη (σαν γνήσιος πατριώτης απέναντι στα “βασανιστήρια” του κακού και αυταρχικού καθηγητή), άρα οι “ενδείξεις” είναι ότι μάλλον δεν προσπαθεί και θα πρέπει να κάνει κάτι παραπάνω, δεν μπορείς να του λες… “το αποκλείω γιατί θα πάει θετική κατεύθυνση και δεν είναι έτσι γιατί είναι πάντα διαβασμένο και εγώ το ξέρω” Δηλαδή εσύ δεν ξέρεις τι σου γίνεται. Τότε κύριέ μου το παιδάκι σας είναι πολύ καλό στο να κρατάει μυστικά γιατί όσα γνωρίζει – όπως λέτε – δεν τα λέει σε κανένα. Εγώ είπα ότι πρέπει να αλλάξει ο τρόπος που αντιμετωπίζει το μάθημα και να μου δώσει τα δεδομένα να διορθώσω την εικόνα.  Όσο δεν παίρνω λέξη… δεν μπορώ να βγάλω συμπεράσματα.

Αυτά τα δυο μικρά παραδείγματα τα γράφω για δυο λόγους. Μήπως κάποιος γονέας τα διαβάσει, πριν πάει να δει τους καθηγητές του παιδιού του, να σκεφτεί και δεύτερη φορά πριν πει κάτι και από την άλλη μήπως θα έπρεπε να συζητάνε η να παρατηρούν λίγο καλύτερα τι κάνουν και πως πάνε τα παιδιά τους στο σχολείο. Μερικοί εξεπλάγησαν και όχι όλοι ευχάριστα.

Αυτά και σήμερα… Τη καλησπέρα μου.

MOODLE Κάτι παλιό… αλλά τόσο νέο…

Είναι αρκετός καιρός τώρα που ασχολούμαι με αυτό που λέμε εξ αποστάσεως εκπαίδευση. Έχω ήδη αναφερθεί σε αυτό. Υπάρχουν διάφορες πλατφόρμες CMS όπως τις λένε (Class Management System) και αυτή μάλλον  είναι η πιο διαδεδομένη.

Να πω δυο λόγια μιά και το έχω υποσχεθεί στον Μαύρο Πητ και φυσικά για όλους τους άλλους για να πάρετε μια εικόνα… από το μέλλον.

Το MOODLE είναι μια πλατφόρμα που αναπτύχθηκε για την από απόσταση εκπαίδευση. Είναι ανοικτού κώδικα που σημαίνει ότι δεν έχει κόστος απόκτησης και χρήσης. Έχει μια πολύ δραστήρια κοινότητα και κόσμο που το υποστηρίζει και είναι εξαιρετικά άμεση. Έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες μεταξύ των οποίων και τα Ελληνικά. Δίνει στον εκπαιδευτικό πάρα πολλές δυνατότητες. Θα προσπαθήσω να αναφέρω όσα μου έρχονται στο μυαλό. Δεν τα γράφω όλα γιατί μάλλον σύγχιση θα προκαλέσω παρά που θα ξεκαθαρίσω.

Πρώτα από όλα μπορείς να δημοσιεύσεις οτιδήποτε ψηφιακό έχεις. Κείμενο, εικόνα, βίντεο, ήχο… ό, τι έχει ο καθένας. Και φυσικά υπάρχουν συνδέσεις πάλι με ό,τι θέλεις στο διαδίκτυο. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Από την άλλη, μπορεί να έχεις ένα διαγώνισμα που εξετάζεται διαδικτυακά, να δημιουργήσεις ένα blog,  ένα chat room, ένα φόρουμ για ενημέρωση του καθηγητή αλλά και των μαθητών.

Από την άλλη μπορείς να βάλεις μια εργασία διαδικτυακά, να μπορέσουν οι μαθητές να επικοινωνήσουν διαδικτυακά, να ανταλλάξουν αρχεία. Μπορει να ελέγξει τη κίνηση των μαθητών. Να βάλει χρονο λειτουργίας σε διαγωνίσματα, συζητήσεις και πολλά πολλά ακόμα. Κάποια από αυτά μπορείτε να τα δείτε γιατί υπάρχουν ήδη από κάποιους που ψάχνονται. Μπορείτε ας πούμε να δείτε στον Δάσκαλο Κ μια πολύ καλή και ολοκληρωμένη προσπάθεια. Επίσης μπορείτε να περάσετε από τον Γιώργο και ακόμα να ρίξετε και μια ματιά σε μένα. Η αλήθεια είναι ότι ότι εγώ έχω πολύ δρόμο ακόμα για να φτάσω τους δύο συναδέλφους αλλά μπορείτε να πάρετε μια καλή εικόνα του τι ακριβώς γίνεται. Δεν ξέρω αν θα μπορέσετε να μπείτε και να δείτε γιατί είναι κυρίως φτιαγμένα για τους μαθητές μας. Για το δικό μου μπορώ να μιλήσω ότι γενικά κάθε βήμα θέλει ψάξιμο.

Άραγε είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε την παραπάνω δουλειά που απαιτείται; Πολύ θα ήθελα να ξέρω. Άκουσα ότι οι καθηγητές που κάνουνε Γυμνάσιο, προσπάθησαν πολύ να μην πάρουν Α΄Γυμνασίου εξαιτίας της παραπάνω δουλειάς που θα είχε η ψηφιακή τάξη.  Και μετά μιλάμε για αλλαγή. Νομίζω ότι ο καθένας μας πρέπει να ξεκινήσει από μέσα του και να ψάξει πόσο θέλει να κάνει κάτι άλλο καινούργιο και διαφορετικό. Να προσφέρει κάτι καινούργιο και πρωτότυπο, να ενεργοποιήσει τους μαθητές και να αλλάξει το σκηνικό της διδασκαλίας που χρησιμοποιούσε… ο Χριστός πριν περίπου 2000 χρόνια στις διδασκαλίες Του και “βλέπουμε”… στον Όλιβερ Τουίστ πριν 200 χρόνια. Λοιπόν τι λέτε; Θα αλλάξουμε το σκηνικό;

Σας αφήνω να τα σκεφτούμε. Τη καλησπέρα μου.

Γηράσκω αεί διδασκόμενος… μέρος 2ο

Όποιος θέλει πάντα  βρίσκει τρόπο να μάθει καινούργια πράγματα.

Αυτό το Σαββατοκύριακο βρέθηκα σε μια διημερίδα σχετικά με τις νέες τεχνολογίες στην εκπαίδευση. Οργανωνόταν στο ιδιωτικό σχολείο Αυγουλέα-Λιναρδάτου στο Περιστέρι.

Η διημερίδα είχε πολλά θέματα, και όπως ήταν αναμενόμενο δεν μπορούσες να τα παρακολουθήσεις όλα. Η διάρκεια των εισηγήσεων ήταν “χορταστική”. Μια ώρα σε κάθε εισηγητή, αρκετός χρόνος και για παρουσίαση αλλά κυρίως για συζήτηση. Μέσα από τις εισηγήσεις μπόρεσα να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα πάνω σε μερικά προγράμματα που με ενδιαφέρουν, αλλά, όπως γίνεται συνήθως γνώρισα καινούργιο κόσμο.

Και εδώ θα σταθώ στο δάσκαλο Κ χρόνιο blogger και άνθρωπο που το θέμα της ψηφιακής τάξης το έχει ανακαλύψει ήδη και το έχει βάλει σε πράξη, ακολουθώντας όπως γίνεται συνήθως μια “μοναχική” διαδρομή.  Το θέμα είναι ότι μέσα από τη συζήτηση που ακολούθησε μετά την εισήγηση, κατέληξα ότι έχουμε πολύ δρόμο να περπατήσουμε μέχρι να γίνει η ψηφιακή τάξη πραγματικότητα. Και πάλι δεν είναι σίγουρο, πως θα γίνει.

Από την άλλη το συμπέρασμα είναι  ότι όλα όσα χρειάζονται είναι  ήδη διαθέσιμα. Η σωστή αξιοποίηση είναι αυτή που λείπει. Και αυτή μπορεί να γίνει αν αλλάξει ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε όλες αυτές τις καινοτομίες. Αυτό σημαίνει αλλαγή νοοτροπίας. Και νομίζω ότι αυτό είναι το δυσκολότερο σημείο σε όλα.

Τη καλησπέρα μου.

Γηράσκω αεί διδασκόμενος…

Παλιό ρητό. Το είπε ο… τέλος πάντων αυτός που το είπε.

Μόλις μαζεύτηκα στο σπίτι. Έκλεισα περίπου 12 ώρες στο σχολείο και δυστυχώς μέχρι και την άλλη βδομάδα θα πηγαίνει έτσι. Τέλος πάντων. Δεν έχω διάθεση για τίποτα από δουλειά. Έφτιαξα λοιπόν καφέ χαζεύω στη τηλεόραση στον υπολογιστή και κάνω το μόνο που με ξεκουράζει. Γράφω στο blog. Δηλαδή ανοίγω το καπάκι από την “κατσαρόλα” της καθημερινότητας και αφήνω τον ατμό  της σημερινής μέρας να φύγει.Μετά ίσως κάνω μια δουλειά που πρέπει να κάνω. Βλέπετε τη Δευτέρα έχουμε την πρώτη ενημέρωση γονέων και αυτό σημαίνει ότι θα μαζέψω για κάθε μαθητή μου την άποψη που έχουν όλοι οι καθηγητές του και θα βγάλω την συνολική του εικόνα. Καλό έτσι; Ναι αλλά βαρετό, κυρίως μετά από 12 ώρες στο δρόμο, σχολείο και σπίτι.

Από που ο τίτλος; Τα παιδιά είναι εκπληκτικά. Μέσα από μια ερώτηση σου δίνουν μια άλλη εικόνα. Διαφορετική από όσα είχες μέχρι τότε φανταστεί. Μετά από 22 χρόνια στο φροντιστήριο και το σχολείο, μετά από ατελείωτες ώρες διαβάσματος και διδασκαλίας νομίζεις ότι τα ξέρεις όλα. Και ξαφνικά …τσακ μια ερώτηση που ανατρέπει την ηρεμία που βρίσκεσαι. Συνειδητοποιείς ότι κάποιος βλέπει με μια άλλη οπτική γωνία κάποια πράγματα. Και βάζει ορισμένα ερωτήματα που δεν φανταζόσουνα ότι μπορεί κάποιος να τα ρωτήσει. Και εκεί ανασκουμπώνεσαι και ψάχνεις να βρεις τι είναι αυτό που σου ξέφυγε. Τι είναι αυτό που δεν κατάλαβες ή δεν κατάλαβε το παιδί. Και εκεί λοιπόν που ψάχνεσαι βλέπεις ότι πάλι πρέπει να ξεθάψεις τα βιβλία, να ξαναστρωθείς στο διάβασμα, να ψάξεις να βρεις ερμηνείες. Και αυτή η φάση είναι η καλύτερη. Αισθάνεσαι ότι ανακαλύπτεις ξανά την γνώση. Όταν βλέπεις ότι υπάρχουν πράγματα που σου έχουν ξεφύγει και τα “μαζεύεις”  είναι μια πρόκληση.

Βέβαια σε αυτή τη φάση πήρα τη…βοήθεια του κοινού.  Μη μπορώντας να εντοπίσω ακριβώς αυτό που ήθελα φώναξα σε συμπαράσταση τους συναδέλφους που διδάσκουν φυσικές επιστήμες. Και φυσικά ανταποκρίθηκαν. Μέσα στις δουλειές τους και τις υποχρεώσεις τους βρήκαν το χρόνο να απαντήσουν στην ερώτηση μου και να μου στείλουν σημειώσεις, φωτοτυπίες με διαγράμματα και να απαντήσουν στην απορία μου. Μέσα από όλα αυτά αναπτύχθηκε ένας διάλογος που και εμένα με βοήθησε να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα αλλά και παραπέρα συζήτηση αναπτύχθηκε.  Ωραίο πράμα η τεχνολογία. Πολύ μου άρεσε. Φυσικά οφείλω ένα ευχαριστώ σε όλους για το χρόνο και τη προσπάθεια.

Η αλήθεια είναι ότι όταν έγραψα την ερώτηση αισθάνθηκα κάπως περίεργα. Ακούγεται εγωιστικό αλλά αισθάνθηκα σαν να ομολογώ αδυναμία να απαντήσω όποια ερώτηση μπορούσε να μου κάνει ένας μαθητής. Και ζητώντας την βοήθεια από τους συναδέλφους μου φάνηκε κάπως περίεργα.  Δεν ξέρω αν και άλλοι συνάδελφοι έχουν αυτή την αίσθηση.  Τέλος πάντων. Τελικά ποτέ δεν θα σταματήσουμε να μαθαίνουμε. Και νομίζω ότι αυτό είναι το καλύτερο.

Τη καλησπέρα μου.

Μια σχολική τάξη αλλιώτικη

Βρέθηκα χθες το απόγευμα σε μια διαφορετική σχολική τάξη. Τη λέγανε CLASSROOM 2.0. Είμασταν πολλοί Μέχρι 95 φτάσαμε και είμασταν από παντού… από όλο το κόσμο. Δάσκαλοι μικρών τάξεων κυρίως και καθηγητές (λιγότεροι από ότι κατάλαβα). Όλοι όμως είχαμε ένα κοινό παρονομαστή. Τη ψάχναμε τη δουλειά για το πως θα κάνουμε το μάθημα μας καλύτερο μέσα από τη νέα τεχνολογία.

Το θέμα ήταν πως μπορούμε να βάλουμε ένα widget  στην ιστοσελίδα μας. (Καλά δεν το συζητάμε… εμείς τα ξέρουμε αυτά και τα παίζουμε στα ακροδάκτυλα…τσ !!! 🙂 ) Αλλά ήθελα να δω πως είναι η “τηλε τάξη” Θα έλεγα ότι είναι πολύ μα πολύ αξιόλογη.

Για να είμαι ειλικρινής δεν παρακολούθησα το μάθημα (!!!! τσκ τσκ τσκ θα έπρεπε να ντρέπομαι…) Όμως ΔΕΝ φταίω εγώ…….Η “δασκάλα” σε κάποιο σημείο μπλέχτηκε με τις διαφάνειες και έτσι … βαρέθηκα να περιμένω και χάζευα γύρω γύρω. Εκεί “είδα” την Ann και την Carol. Με ρώτησαν από που είμαι (μάλλον φοβήθηκαν για… άραβες – έχουν ένα κάτι τις με τους μελαχρινούς τύπους – είδες τι έπαθε ο παπάς (τι το ήθελες το μεταπτυχιακό στη Καλιφόρνια. Έπεσες σε πεζοναύτη με γρύλο). Τέλος πάντων …Ναι…  είπα λοιπόν Ελλάδα και άνοιξε το πρόσωπό τους (έχει μια μαγεία η χώρα μας πως να το κάνουμε.Τσσσσ!!!!!). Ανταλλάξαμε e-mail και θέλανε κονέ με Ελλάδα αλλά τις έπιασε το Γαλλικό σχολείο (γμτ καμία χημεία έστω… κάτι τις… Τίποτα. Εκεί κολλήσανε στο Γαλλικό σχολείο). Τέλος πάντων. Άντε να το “καταπιώ” και αυτό. Μετά τις ρώτησα τι ακριβώς θέλανε από το σχολείο. Η μία ήταν φιλόλογος και δίδασκε Ελληνικά αλλά δεν ξέρω παραπάνω. Δεν μπήκαν στο κόπο  να απαντήσουν σε  λεπτομέρειες. Αν θέλουν καλώς. Αν δεν θέλουν πάλι καλώς.

Πάμε στη τάξη. Να τη περιγράψω… Καλά ας το προσπεράσω αυτό… (Τι να περιγράψω… το μόνιτορ;) Να σας πω πως έγινε η διάλεξη. Η εισηγήτρια λοιπόν παρουσίασε σε μια κεντρική οθόνη κάποια sites και links για widgets και έδειξε πως μπορεί να τα εγκαταστήσει. Δίπλα όμως το chat room οργίαζε. Ό,τι θέλεις γραφότανε. Κάποια ήτανε μέσα στο θέμα, κάποια -τα πιο πολλά – άσχετα. Σκέφτηκα προς στιγμή μήπως έριξα μια κλεφτή ματιά στις σχολικές τάξεις ενός ελληνικού σχολείου καμιά δεκαριά χρόνια μετά. Μπορούσε να σηκώσεις το χέρι και να ρωτήσεις σε πραγματικό χρόνο με μικρόφωνο. Αυτό μου άρεσε αλλά δεν το χρησιμοποίησα (είμαι βλέπετε ντροπαλούλης). Είχε ένα “προεδρείο” από τρία άτομα, που μοιράζανε το δικαίωμα λόγου.

Γενικά μου άρεσε σαν εμπειρία αλλά το θέμα δεν μπορώ να πω ότι με κάλυψε. Αν το άκουγα ίσως. Πάντων δίνει τη δυνατότητα να αποθηκεύσεις το chat room πριν φύγεις. (Εγώ το ανακάλυψα αφού έφυγα αλλά δεν πειράζει την άλλη φορά θα ξέρω). Επίσης έγινε εγγραφή όλης της παρουσίασης και θα αναρτηθεί στο site μέσα στη βδομάδα. Δεν ξέρω αν θα είναι ηχητικό η video. Πάντως θα είναι μεγάλο για video γιατί κράτησε περίπου μιάμιση ώρα  (με τη συζήτηση μετά). Μία ώρα η εισήγηση και περίπου μισή ώρα η συζήτηση για όποιους θέλανε.

Μια κλεφτή ματιά στο μέλλον λοιπόν και θα έλεγα μάλλον ενδιαφέρουσα.

Τη καλημέρα μου.

ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΙΟΥ : Αποφάσισα να ξανανοίξω το blog με τις φωτογραφίες. Βρίσκεται εδώ για όποιον θέλει να βγει καμία βόλτα.

Όταν οι μαθητές γίνονται φίλοι…

Σήμερα πέρασε η Δάφνη από το σχολείο.  Μετά από 9 χρόνια που αποφοίτησε μας επισκέφτηκε και μιλήσαμε για περίπου μισή ώρα. Δεν θα σταθώ στο θέμα της συζήτησης αλλά θα σταθώ στο μοναδικό κλίμα που είχε η συνάντηση.

Μια νεαρή κοπέλα με ανάμεικτα συναισθήματα, από τη μία τα συναισθήματα του μαθητή που είναι στο “άβατο” των καθηγητών, με την αμηχανία και την αγωνία του ποιος είναι εκεί και τι θα πει. Και από την άλλη μια νέα, χωρίς να έχει την “εξάρτηση” της βαθμολογίας από τους καθηγητές, που ήθελε να μιλήσει με τους παλιούς της καθηγητές.

Πολύ σύντομα “έσπασε ο πάγος” και μπόρεσε να εκφραστεί ελεύθερα. Όμως μια φράση της είναι αυτή που δείχνει τι ακριβώς ισχύει. “Μια φορά μαθητής, πάντα μαθητής…”  είπε σε κάποια φάση. Και μόνο αυτή η φράση δείχνει την αμηχανία που αισθανόταν. Και να σκεφτεί κανείς ότι από όλους τους παρόντες καθηγητές μόνο δύο ήταν καθηγητές της ενώ από τους άλλους συναδέλφους αρκετοί ήταν … συνομήλικοί της. Παρόλα αυτά ο χώρος είχε την δική του επίδραση.

Προσωπικά, από τις καλύτερες φάσεις της καθηγητικής μου καριέρας είναι όταν βλέπω αποφοίτους και μιλάμε, χαλαρά, και γελάμε και λέμε τι γινόταν τότε.  Φυσικά και υπάρχει μια απομυθοποίηση, διότι πλέον δεν είμαστε καθηγητές – μαθητές αλλά δυο άνθρωποι που συζητάμε. Μέσα από αυτές τις συζητήσεις, εγώ πάντα παίρνω την “ανάδραση” (feedback) που είναι απαραίτητη για να δω τι γίνεται και πως θα μπορέσω να γίνω καλύτερος. Μέσα από αυτές τις συζητήσεις, μέσα από το φίλτρο του χρόνου και χωρίς τους περιορισμούς του “καθηγητή”, είναι πιο εύκολο να εκφραστείς.

Έτσι λοιπόν μια φίλη από τα παλιά σήμερα βρέθηκε στο σχολείο, μιλήσαμε, γελάσαμε ήπιαμε το καφέ μας και … θυμηθήκαμε τα παλιά.

Τη καλησπέρα μου.

Τελικά είμαστε ένας βαθμός…

Έγινε σήμερα στο σχολείο και με έβαλε σε σκέψεις.

Μια μαθήτρια μου η Μαρία (όλες Μαρίες λέγονται και όλοι οι μαθητές μου Γιάννης) σήμερα μου φάνηκε πολύ σκεπτική. Μπαίνοντας λοιπόν στη τάξη τους χαιρέτησα και χαιρέτησα ειδικά τη Μαρία λέγοντας της…

– Γεια σου Μαρία με τα τρελά τα κέφια. Περίμενα να αντιδράσει με κάποιο σχόλιο, να τη βγάλω λίγο από τις σκέψεις και ίσως να χαμογελάσει.

Εκεί ήταν που την πάτησα. Αναλύεται σε κλάματα και γυρνάει “πλάτη”.  Τι τα θέλω τα “καλαμπούρια” μεσημεριάτικα. Άντε να δω πως θα το ελέγξω τώρα. Ντρεπόταν να κλάψει μπροστά μου και έτσι μέχρι να μπει στη τάξη “είχε συνέλθει”. Ρωτώντας έμαθα ότι τη προηγούμενη ώρα, δόθηκαν κάποια διαγωνίσματα και δεν είναι ότι δεν ήταν καλά, μάλλον ήταν τα σχόλια που δημιούργησαν τη κατάσταση. Γιατί σε κάποια φάση όταν ρώτησα τι έγινε η απάντηση που πήρα ήταν ότι “τελικά εμείς οι μαθητές είμαστε μόνο ένας βαθμός. Δεν είμαστε τίποτα.”

Μου έκανε εντύπωση η έκφραση. Δεν ξέρω τι ακριβώς ειπώθηκε ούτε και σε τι ύφος. Αλλά έχω ακούσει αρκετά συχνά και από πολλές πηγές – για διάφορα σχολεία ότι υπάρχει πρόβλημα στο πως εκφραζόμαστε απέναντι στα παιδιά.  Μπορεί κάποια από αυτά να είναι με ιδιαίτερη συμπεριφορά. Κάποια να μη ξέρουν τι θέλουν. Κάποια να μην μπορούν να εκφραστούν σωστά και να εμφανίζονται ανάγωγα και κακότροπα. Κάποια μπορεί και να είναι κάποια ή όλα αυτά. Αλλά εμείς “οι μεγάλοι” και “οι παιδαγωγοί” τους θα πρέπει να είμαστε πιο προσεκτικοί, ανεκτικοί και κυρίως να μην “ανταγωνιζόμαστε” τα παιδιά. Και άφησα το καλύτερο για το τέλος. Είχα και εγώ γραπτά να δώσω. (Χμ ! το κερασάκι στη τούρτα). Ήταν Οργανική στη Γενική παιδεία.  Και φυσικά – όπως συνήθως – είχε όλα τα νούμερα. Από το μικρότερο μέχρι το μεγαλύτερο. Σε εμένα η Μαρία  είχε ένα εικοσάρι όλο δικό της γιατί εκτός των άλλων είναι και μια άριστη μαθήτρια. Εκεί χαμογέλασε, όμως και οι άλλοι που δεν χαμογελάσανε είχα κάτι να τους πω. Δηλαδή σε κάποιους αν και είχαν κάποια λάθη, αν είχαν κάνει κάποια καλή προσπάθεια, τους έλεγα ένα μπράβο για τη προσπάθεια. Ακόμα και σε κάποιους που είχαν μπερδευτεί και είχαν πιάσει το νόημα τους έλεγα ότι ναι μεν δεν πήραν τους βαθμούς που έπρεπε, αλλά φαινότανε ότι είχαν καταλάβει τι γίνεται. Δεν ξέρω αν τους κακομαθαίνω, αλλά μια απογοήτευση θα τους κάνει να μην ξανασχοληθούν. Κάποιοι βέβαια το κάνουν από μόνοι τους. Ακόμα και για αυτούς που δεν γράψανε γιατί δεν θέλανε, τους είπα ότι αν θέλανε είχανε τη δυνατότητα να προσπαθήσουν και να κάνουν κάτι.

Γιατί τα γράφω πάλι αυτά. Μα φυσικά για να τα σκεφτούμε και όποτε έχουμε νέους ανθρώπους απέναντί μας να προσέχουμε τι λέμε και πως το λέμε.

Τη καλησπέρα μου.

Τελικά τι κάνουμε με τα παιδιά;

Σήμερα έγινε ένα περιστατικό και το μεταφέρω θέλοντας απλά να δείξω τι πίεση δέχονται τα παιδιά και βάζοντας κάποια ερωτήματα για ποιος τελικά είναι ο ρόλος μας.

Η Μαρία λοιπόν (χρησιμοποιώ αυτό το σπάνιο όνομα), σήμερα τη πρώτη ώρα ήταν αλλού. Την είδα από την αρχή, πήγα να την “ξυπνήσω” αλλά μετά θυμήθηκα και την άφησα ήσυχη. Έκανα το μάθημα μου με τους άλλους και με το κτύπημα του κουδουνιού την πλησίασα και τη ρώτησα τι έχει. (Το ήξερα αλλά “δεν το ήξερα”). Προβληματίζεται όσον αφορά τη κατεύθυνση που θα ακολουθήσει.  Μου το είπε αμέσως.

Για να εξηγήσω τι ακριβώς γίνεται…Είμαι “πολυσυλλεκτικός”. Έτσι σε άσχετη φάση είχε πει ότι δεν ξέρει αν θα μείνει Τεχνολογική Κατεύθυνση και ρωτώντας τους κολλητούς της γιατί το είπε αυτό, μου είπαν ότι σκέφτεται και τη Θεωρητική. Αν ήταν Θετική έπαιζε, μια και μοιράζονται κάποια μαθήματα. Αλλά θεωρητική … είναι αλλαγή πλεύσης. Εγώ το άφησα…εφόσον δεν μου δόθηκε λόγος και τώρα ο χρόνος τελειώνει, οπότε έπρεπε να πάρει μια απόφαση, και εκεί ήταν το πρόβλημα και το ότι “ήταν αλλού”.

Επανέρχομαι. Μόλις μου είπε η πρώτη μου ερώτηση ήταν “εσύ πως ονειρεύεσαι τη Μαρία” και η απάντηση ήταν “Δεν ξέρω”.  Λογικό το βρίσκω. Είναι δύσκολο να ξέρεις στα 16 σου τι ακριβώς θέλεις να κάνει μετά από 10 χρόνια και τι θα υπάρχει τότε. (χοντρικά τα νούμερα). Δεύτερη ερώτηση: Γιατί πας Τεχνολογική. “Για τα μαθήματα” (Γμτ καθορίζουμε ζωές τελικά…) Διευκρίνηση : “Δηλαδή;” Απάντηση : ” Δεν ξέρω αν μπορώ να τα καταφέρω στη Θεωρητική.” Να σημειωθεί ότι είναι καλή μαθήτρια, ίσως όχι άριστη, αλλά είναι ένα “πεισματάρικο” παιδί που από όσο μπορώ να κρίνω αν βάλει ένα στόχο “τον χτυπάει”.

Δεν θα μεταφέρω όλο τον διάλογο αλλά από τα παραπάνω γίνεται φανερό ότι ο ρόλος μας σαν καθηγητές τελικά ξεφεύγει από τα όρια του μαθήματος μας. Όμως μέσα από τη πρακτική μας στη τάξη τελικά κάνουμε τα παιδιά να επιλέξουν πορεία ζωής. Ίσως κάποιος φιλόλογος την “ψάρωσε” ή την αποπήρε. Ίσως όντως να μην είναι τόσο καλή.  Ίσως κρίνοντας από βαθμό ευκολίας της φαίνεται πιο εύκολο να πάει στη τεχνολογική κάνοντας ένα συμβιβασμό στις επιλογές που θα έχει μετά παρά να διαλέξει τον δύσκολο δρόμο και να ρισκάρει μεν αλλά έχοντας περισσότερες προοπτικές στο μέλλον. Δεν μπορώ να γνωρίζω τι ακριβώς ισχύει.

Προσπάθησα, όπως κάνω συνήθως, να μη δώσω απάντηση στο δίλημμα. Την απόφαση θα την πάρει η ίδια και φυσικά θα την τηρήσει και θα την υποστηρίξει. Εγώ απλά έβαλα τα ερωτήματα , ίσως λίγο πιο ψυχρά, με άλλη λογική (και άλλα δεδομένα φυσικά) και την άφησα να το δει μόνη της.

Έχω ακούσει για σχόλια που ακούγονται για γραπτά, του τύπου ” Καλά τι ήρθες να κάνεις εδώ με τέτοια γραπτά…”, ” Τι αηδίες είναι αυτά που γράφεις…” και άλλα τέτοια ωραία. Φανταστείτε λοιπόν ένα μαθητή που έχει διαβάσει – τουλάχιστον έτσι νομίζει – και γράφει άσχημα σε ένα διαγώνισμα. Και ακούει τέτοια σχόλια. Πως μπορεί να πάρει θάρρος και να συνεχίσει; Να διαβάσει παραπέρα και να ασχοληθεί με το μάθημα.  Όλοι μας θέλουμε τη καλή κουβέντα, κυρίως εκεί που αποτυγχάνουμε. Μια κουβέντα του τύπου… καλά θα γράψουμε και τεστ (δηλαδή θα έχεις μια δεύτερη ευκαιρία), θα έχουμε τα προφορικά, κάτι τέλος πάντων για να καταλάβει ότι δεν είναι η συντέλεια αυτό το άσχημα γραπτό.  Εδώ τώρα μπαίνει και ένα άλλο θέμα… Το ένα διαγώνισμα το έτος στο πρώτο τετράμηνο. Αν κάποιος δεν πάει καλά γιατί να μην έχει μια δεύτερη ευκαιρία. Τέλος πάντων είναι άλλο θέμα.

Δεν την είδα τελικά όλη την υπόλοιπη μέρα για να δω τι αποφάσισε. Πάντως είναι δύσκολη απόφαση. Και η δικιά μας συμβολή είναι μάλλον σημαντική. Θετική ή αρνητική. Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και να αφουγκραζόμαστε. Πριν αρκετά χρόνια είχα μια παρόμοια συζήτηση με κάποιο παιδί… και την ημέρα της αποφοίτησης – που κάνουμε μια γιορτή στο σχολείο – με πλησιάζει και μου λέει… “Κύριε ευχαριστώ (!!!) ” και όταν ρώτησα γιατί μου απάντησε “Που με ακούσατε …τότε”.  Για σκεφτείτε το λιγάκι. Μήπως τελικά είμαστε αυστηροί κριτές των πάντων, χωρίς να γνωρίζουμε, επειδή νομίζουμε ότι γνωρίζουμε και έχουμε άποψη. Μήπως βλέπουμε μόνο τα δικά μας και χάνουμε “το κοινό” μας που είναι οι μαθητές μας;

Δεν ξέρω… Τα έγραψα όπως μου ήρθαν (ως συνήθως άλλωστε). Σκεφτείτε τα λιγάκι. Μη φοβηθείτε να ρωτήσετε ένα μαθητή σας όταν τον δείτε να έχει κάτι να τον ρωτήσετε τι έχει. Δεν είναι ανάγκη να γίνουμε οι ψυχολόγοι του σχολείου αλλά και μόνο να ακούσουμε φτάνει. Αν δεν θέλει να μιλήσει θα ακούσετε το “Δεν έχω τίποτα” και εκεί θα τελειώσει.  Αν όμως θέλει να μιλήσει ακούστε. Είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε. Το ζητούμενο δεν είναι να δώσουμε λύσεις ή να κάνουμε αυτό το πρόβλημα δικό μας. Σκοπός είναι να δώσουμε μια πιο ανθρώπινη χροιά στη δύσκολη ούτως ή άλλως καθημερινότητά μας.

Τη καλησπέρα μου.

Άρχισαν τα όργανα…

Οφείλω να ομολογήσω ότι ήμουν πολύ πιο αισιόδοξος από την σκληρή πραγματικότητα, όσον αφορά τους μαθητικούς υπολογιστές. Η πραγματικότητα αποδείχτηκε πολύ πιο απροσδόκητη αλλά και σκληρή. Μου είπαν και μεταφέρω ότι έγινε αλαλούμ με την ενεργοποίηση των windows γιατί οι κώδικες κάτω από τους υπολογιστές ήταν “λάθος” (;). Δεν ξέρω αν είναι ακριβής η περιγραφή. Μου είπαν οι συνάδελφοι ότι οι υπολογιστές είχαν 25 “ανοίγματα” πριν κλειδώσουν.  Και αυτά εξαντλήθηκαν πριν γίνει η ενεργοποίηση και … “κλειδώσανε” οι υπολογιστές. Μου είπαν ότιήταν λάθος οι κωδικοί. Αυτό μου φαίνεται περίεργο, μια και η προμήθεια των υπολογιστών έγινε ανεξάρτητα. Δεν μπορεί όλες οι εταιρείες να κάνανε λάθος στους κωδικούς. Άρα κάτι άλλο έγινε. Δεν μπορώ να φανταστώ τι. Εγώ απλά τα αναφέρω, ώστε όποιοι συνάδελφοι μπουν  σε τάξεις με τους μαθητές της πρώτης Γυμνασίου, και τους υπολογιστές τους, να είναι ενήμεροι, ώστε να προλάβουν να τα “σώσουν” πριν κλειδώσουν.

Μου είπαν επίσης ότι μέσα στα netbooks υπάρχουν τόσο τα βιβλία, όσο και το βιβλίο του καθηγητή αλλά και οι λύσεις των ασκήσεων. Θα μου πείτε, μήπως και τώρα δεν δίνονται μαζί με τα βιβλία και οι λύσεις; Δίνονται. Αλλά το βιβλίο του καθηγητή; Αυτά γιατί να υπάρχει μέσα στα netbooks; δε το κατάλαβα. Και μάλιστα έχω συγχυστεί, γιατί όταν εμείς οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί ζητάγαμε τα βιβλία των καθηγητών, δεν υπήρχαν πουθενά. Τέλος πάντων μερικές φορές νομίζω ότι συγχύζομαι περισσότερο επειδή θυμάμαι τι τραβάγαμε για να βρούμε τα εργαλεία να κάνουμε τη δουλειά μας. Τέλος πάντων. Ίσως αυτό να δείχνει κάποια αλλαγή σε ορισμένα πράγματα.

Δεν ξέρω αν κάποιοι συνάδελφοι έχουν εμπειρία σχετικά με τους υπολογιστές της πρώτης Γυμνασίου. Αν δηλαδή βρήκαν ή όχι προβλήματα στη χρήση. Καλό θα ήταν να ενημερώσουμε και τους υπόλοιπους συναδέλφους ώστε να ξέρουν τι πρέπει να κάνουν.

Τη καλησπέρα μου.

Η πρόκληση της χρονιάς.

Κάθε χρόνο, βάζω κάποιους στόχους. Οι στόχοι αυτοί είναι πολλών ειδών. Μπορεί να είναι κιλά. (Έτσι για τα Χριστούγεννα θέλω -30 μπορώ;) Μπορεί να είναι βιβλία. (Ήθελα να διαβάσω το καλοκαίρι κάποια βιβλία πληροφορικής αλλά και δυο τρία άλλα – Καλά πήγα, μάλλον τα κατάφερα). Μπορεί να είναι sites (ήθελα να το μαζέψω λιγάκι το οικόπεδό μου αλλά εκεί δεν τα πολυκατάφερα. Υπερίσχυσε η νεοελληνική νοοτροπία για το ουδέν μονιμότερο του προσωρινού). Η πρόκληση όμως έσκασε χθες και μάλιστα από το φόρουμ των διδασκόντων φυσικές επιστήμες αν και ήταν από σπόντα. Ήταν το Συνέδριο της Ημαθίας.

Να σας εξηγήσω γιατί.

Πέρυσι έμαθα για τα συγκεκριμένα συνέδρια τα οποία γίνονται μια χρονιά στη Σύρο και μια χρονιά στην Βέροια – Νάουσα. Αποφάσισα λοιπόν να πάω και σε συνεννόηση με το σχολείο έδωσα το παρόν. Όμως ήθελα να πάω με εισήγηση. Όχι απλός θεατής. Δεν έχω το βίτσιο του καθηγητή (καλά δεν το έχω πολύ… καλά μη το κάνουμε θέμα…Ωωωωχχ! Έτσι ήθελα) ήθελα όμως να απαντήσω στη πρόκληση να δω αν μπορώ να το κάνω. Βλέπετε έχω ένα μικρό προβληματάκι.

Άντε να βγάλω τα σώψυχά μου αλλά μη τα πείτε πουθενά… Λοιπόν το καιρό το δικό μου οι χημικοί δεν κάνανε καθόλου παιδαγωγικά, διδακτική και άλλα τέτοια μαθήματα. Οι δε χημικοί πηγαίνανε στη βιομηχανία. Αν “ξέπεφτε” κανείς πήγαινε στην εκπαίδευση. Έλα όμως που εγώ ποτέ δεν κοίταξα βιομηχανία. Μα ποτέ!!! Από το τρίτο έτος έβλεπα εκπαίδευση.  Τελειώνοντας λοιπόν το έριξα στο διάβασμα μπας και μπορέσω να καταλάβω αυτά τα παιδιά που ήταν οκτώ χρόνια μικρότερα μου και εγώ ήμουν καθηγητής τους και αυτά μαθητές μου ΑΛΛΛΛΛΛΑ δεν μοιάζανε καθόλου με εμένα σαν μαθητή. Από τότε λοιπόν ψάχνομαι. Διαβάζω, κοιτάζω, αφουγκράζομαι και αν δω κάτι νέο με τεχνολογία – διότι έχω και ένα κόλλημα με το σπορ εδώ και περίπου 25 χρόνια – εγώ μέσα.  Πέρυσι λοιπόν ήθελα να δω αν μπορώ να σταθώ απέναντι σε όλους εκείνους τους νέους με τα μεταπτυχιακά και τις ειδικότητες και τα διπλώματα πάνω σε διδακτικές, παιδαγωγικές, τεχνολογίες έτσι και τεχνολογίες γιουβέτσι. (Μάλλον πεινάω… τέλος πάντων). Το φαινόμενο λέγεται ανασφάλεια. Οφείλεται σε πολλούς παράγοντες… ας μην επεκταθούμε.

Πήρα λοιπόν ένα θεματάκι που μου άρεσε, τα blogs, (δεν το περιμένατε ε; Σας αιφνιδίασα…) και το παρουσίασα. Το κοινό μου (καμιά τριανταριά συνάδελφοι – με το fan club μαζί) έδειξε ότι τους άρεσε και το σχόλιο που νομίζω έκανε τη διαφορά ήταν μιας συναδέλφου που δεν ήξερα (ούτε και έμαθα). Είπε το εξής: “Επιτέλους ακούσαμε και κάτι που καταλαβαίνουμε”. Καταλαβαίνετε ότι φούσκωσα από υπερηφάνεια (πολύ συχνά το κάνω αυτό… μπας και τελικά …απλά είμαι περήφανος;)

Το μεγάλο κέρδος για μένα ήταν ότι για να φτιάξω την εργασία των δέκα σελίδων κατέβασα το μισό ιντερνέτι και διάβασα πάρα πολλά για να μπορέσω να βγάλω το ρεζουμέ. Επίσης συνειδητοποίησα ότι όταν δουλεύω “υπό πίεση” με καταληκτική ημερομηνία πάω καλύτερα (το ξέρω ότι είναι ανησυχητικό αλλά μου βγαίνει αυθόρμητα).

Έτσι φέτος λέω να πω για το MOODLE αλλά για να πω για το MOODLE πρέπει να το φτιάξω, να το τεστάρω, να το δουλέψω, να μπορέσω να κάνω μια αξιολόγηση. Χμ!!! I’ll pass. Τουλάχιστον για φέτος. Θα δω. Θα το ψάξω. Και όταν το βρω θα το δείτε και εσείς… Χμ!!! (…και αν μου πάρουν την ιδέα…)Καλά θα το δω….Εσείς δεν ξέρω αν θα το δείτε… εγώ θα το δω.

Τη καλημέρα μου και ειδικά σε όσους επιμένουν…