Month: January 2011

Τη πρωτογνώρισα στο σπίτι του φίλου μου του Γιώργου. Ήταν εκεί στο γραφείο του και με κοιτούσε…Τη κοιτούσα και εγώ… Αμήχανος… Μη γνωρίζοντας τις δυνατότητές της…προσπάθησα να τη πλησιάσω…και τελικά βγήκα κερδισμένος. Έπρεπε να την αποκτήσω… Δεν βρήκα την ίδια αλλά μια που της έμοιαζε πολύ. Για ποια μιλάω τόση ώρα… μα την ταμπλέτα ή digitizer σε απλά Ελληνικά. Δεν ξέρω τι σκεφτήκατε εσείς αλλά εγώ αυτή είχα στο μυαλό μου.

Και έτσι άρχισα να την εξερευνώ. Όπως κάνω συνήθως την είχα καμιά βδομάδα στο γραφείο μου και την έβλεπα… Σαν να τη φοβόμουνα… σαν να την μελετούσα. Σαν να προσπαθούσα να εξοικειωθώ με την παρουσία της. Κάποια στιγμή την τράβηξα κοντά μου… και άρχισα να ζωγραφίζω πάνω της… με το στυλάκι που την συνοδεύει. Και προσπάθησα να μάθω καινούργια πράγματα. Το πιο σημαντικό που προσπάθησα να μάθω είναι να γράφω χωρίς να κοιτάω στο χαρτί που γράφω. Δεν είναι εύκολο μετά από τόσα χρόνια γραψίματος. Πάντα κοιτούσα το χαρτί… Τώρα το έμαθα και αυτό… γράφω και κοιτάω το μόνιτορ. Και αυτό καινούργιο είναι. Στην αρχή τα γράμματα ξεφεύγανε… δεν πετύχαινα πάντα τον στόχο όταν έγραφα.  Κάποιες παρενθέσεις πέφτανε σε λάθος μέρος. Οι γραμμές “γλυστράγανε” και βγαίνανε περίεργα. Αυτά γιατί είναι κάπως περίεργο να γράφεις σχεδόν χωρίς τριβή. Αλλά μαθαίνεται. Τόσα χρόνια γραψίματος δεν πήγαν χαμένα. Τόσο γράψιμο με πένα και μαρκαδοράκια, ελαφριά ελαφριά, για να μην χαράζει… απέδωσαν καρπούς. Σιγά σιγά τα γραμματάκια μου γίνανε καλύτερα.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά…Δείτε το βίντεάκι και τα λέμε ξανά…

Αυτό το βίντεο φτιάχτηκε για να δούνε οι μαθητές μου πως γίνεται η ανάμειξη των διαλυμάτων.  Είναι μια μικρή παράδοση. Δεν είναι κάτι υπερβολικό αλλά είναι σίγουρα κάτι χρήσιμο. Και μπορούμε κάλλιστα να έχουμε ένα “διαδραστικό” πίνακα… σε κόμπακτ μορφή. Με κόστος… μόνο 38 €. Τόσο κόστισε η ταμπλέτα. Η φτηνότερη που κυκλοφορούσε και σε προσφορά. Βέβαια ο στόχος ήταν αν τελικά δεν μου κάνει να μην κλαίω το ποσό. Αλλά μου κάνει και μου παρακάνει. Και τα αποτελέσματα εμένα τουλάχιστον με ενθουσίασαν.  Υπάρχουν καμιά σαρανταριά βίντεο… τέτοια στο ΣυΣωλήν (πολύ μου άρεσε : YOU TUBE)  στο κανάλι μου… manaliss όπως συνήθως κυκλοφορώ στο διαδίκτυο. Είναι ανοικτά και ελεύθερα για χρήση. Βέβαια είναι λίγο δύσκολο να γράφεις και ταυτόχρονα να μιλάς. Έτσι αναγκαστικά μιλάω αργά….αλλά πιστεύω και ελπίζω ότι δεν σας κοιμίζω.

Φυσικά και δεν έχω ανακαλύψει την Αμερική – όπως συνήθως λέω. Αλλά δίνω μια ιδέα σε όποιον θα ήθελε, να ανεβάσει κάποιες παραδόσεις στο διαδίκτυο. Ή αν θέλει να προετοιμάσει μια παράδοση για την τάξη μέσω υπολογιστή και προτζέκτορα.

Η σύλληψη έγινε με πρόγραμμα σύλληψης βίντεο : Βίντεο grabber. Δεν ξέρω τι κυκλοφορεί και σε ελεύθερη έκδοση…Εγώ χρησιμοποιώ μια παλιά έκδοση του Camtasia που είναι υπεραρκετή. Το γράψιμο έχει γίνει πάνω σε μια καινούργια “φωτογραφία” από το GIMP με πολλαπλά layers που έχουν το κάθε ένα, μια καινούργια πληροφορία. Τα layers εμφανίζονται ένα ένα και τα άλλα είναι αόρατα. Οπότε έχουμε πολλές καινούργιες οθόνες για να γεμίσουμε.. Όταν τελειώσει όλη η διαδικασία όλες αυτές οι επμέρους εικόνες αποθηκεύονται για παραπέρα επεξεργασία – αν κάποιος θέλει.

Αυτά τα ολίγα σαν πρώτη προσέγγιση. Αν κάποιος έχει κάποια πρόταση τόσο σε επίπεδο προγραμμάτων, ή άλλων εφαρμογών, θα ήταν ευπρόσδεκτες οι προτάσεις και οι υποδείξεις.

Το ψηφιακό σχολείο θα γίνει με τον καθένα από εμάς και όχι από εξαγγελίες βαρύγδουπες και συνήθως χωρίς συνέχεια. Ας κάνουμε εμείς τις προσπάθειες μας μήπως και δώσουμε ερεθίσματα και πετύχουμε πολλά περισσότερα από μια… ανακοίνωση.

Σκεφτείτε τα…

Την καλησπέρα μου.

Είναι γνωστό ότι  “δεν μπορεί να έχεις το σκύλο χορτάτο και τη πίτα ολάκερη”. Ούτε μπορείς να έχεις όλο το κόσμο ευχαριστημένο.Όσοι το προσπάθησαν είχαν ένα σκύλο που έχασε το μέτρο και ζητούσε και άλλη πίτα και όταν προσπάθησαν να τον μαζέψουν τα διάλυσε όλα.

Τα μικρά παιδιά δεν έχουν μέτρο και θέλουν συνέχεια. Και εμείς σαν καλοί γονείς φροντίζουμε να τους εξηγήσουμε ότι δεν μπορούν να έχουν όλα τα παιγνίδια σε ένα σπίτι – για παράδειγμα – γιατί είναι και άλλα παιδάκια εκεί και πρέπει να παίξουν και αυτά. Προσπαθούμε με όποιο τρόπο – στο σούπερ μάρκετ ας πούμε – να τα πείσουμε ότι δεν μπορούμε να αγοράσουμε ότι θέλουνε γιατί κάποια πράγματα έχουν προτεραιότητα. Πρέπει δηλαδή πρώτα να πάρουμε το φαγητό που θα φάμε όλοι και θα επιζήσουμε και μετά το αυτοκινητάκι ή την κούκλα που είδε. Και αν δεν μπορέσουμε έγκαιρα να τους δώσουμε την έννοια της προτεραιότητας και του μέτρου, έχουμε αυτά τα “κακομαθημένα” – όπως τα λέμε – παιδιά που κατά καιρούς δίνουν σόου στα διάφορα μαγαζιά και εμείς όλο αποδοκιμασία κοιτάζουμε και σχολιάζουμε. Κοιτάμε πότε τα παιδιά και πότε τους γονείς. Και δεν ξέρουμε αν λυπούμαστε ή κρίνουμε. Δεν ξέρουμε ποιος φταίει που έκανε το παιδί “κακομαθημένο”.

Σε μια ομάδα ανθρώπων με διαφορετικά δεδομένα, πρέπει να υπάρχουν κάποια σταθερά κριτήρια και αρχές. Αν έχεις αρχές λάστιχο, φτιάχνεις κακομαθημένους συνεργάτες. Λυπάμαι κυρίες και κύριοι, χάσατε το μέτρο. Και λυπάμαι που ήμουνα εγώ το “εκτελεστικό όργανο” που έπρεπε να τους έχω όλους ευχαριστημένους, μικρούς μεγάλους.

Στο μισό αιώνα ζωής μου όπως έχω ήδη πει… από τα χαρακτηριστικά που έχω μάθει να προστατεύω είναι ο λόγος μου (κν μπέσα αρβανιστί) και η αξιοπρέπειά μου. Έτσι θεωρώντας ότι δεν μπορώ πλέον να επιτελέσω το έργο που μου έχει ανατεθεί, μαζεύω την αξιοπρέπεια μου αποχωρώ. Δεν εγκαταλείπω το πλοίο που βουλιάζει. Ποτέ δεν ήμουν “ρίψασπις” και ούτε θα γίνω στα “γεράματα”. Απλά όταν ο καπετάνιος είναι αναποφάσιστος κάποιος πρέπει να του το πει. Έχω άλλες δουλειές να κάνω στο καράβι, από το να τσακώνομαι πως θα μοιραστεί όσο το δυνατόν περισσότερη πίτα και να μείνει ολάκερη. Όταν ο βασιλιάς δοκιμάζει τα καινούργια ρούχα του, κάποιος πρέπει να του πει ότι είναι γυμνός. Νομίζω ότι δεν έχω άλλες παροιμίες να αναφέρω.

Αυτή η άσχετη εγγραφή, κάποιους θα τους προβληματίσει. Κάποιοι είναι βέβαιο ότι θα καταλάβουν αμέσως. Όπως και να έχει, ο κάθε εργαζόμενος μπορεί να σκεφτεί περιπτώσεις που έχουν γίνει παρόμοιες καταστάσεις. Που αισθάνθηκε αδικημένος ή ευνοημένος. Ας σκεφτεί λοιπόν ποια είναι η μεγάλη εικόνα – που λέμε -. Πριν αρχίσει να χτυπιέται ας σκεφτεί μήπως η μαμά πρέπει πρώτα να μαγειρέψει και μετά να του πάρει το παιγνίδι του; Το σίγουρο είναι ότι οι αποφάσεις και οι επιλογές μας πάντα έχουν ένα κόστος. Και καλούμαστε να το πληρώσουμε κάποτε. Πριν λοιπόν κάνουμε τις κινήσεις μας, καλό θα είναι να το σκεφτούμε. Εγώ το σκέφτηκα καλά και σας χαιρετώ. Εσείς;

Τη καλησπέρα μου.