Month: March 2011

Όπου έρθει έρθει…

Και έτσι το τριήμερο βρέθηκα στα Γιάννενα. Και για μια ακόμα φορά “μύρισα” το άρωμα των λουλουδιών στο Κάστρο, περπάτησα μέσα στα σοκάκια του,λιάστηκα μπροστά στη λίμνη. Και ΔΕΝ ήπια καφέ μπροστά στη λίμνη, στο Μώλο. Όχι για κανένα άλλο λόγο αλλά γιατί πλέον δεν σερβίρουν καφέ στο μώλο. Βλέπετε μόνο η “κυρά Φροσύνη” είναι στο Μώλο αλλά δεν μπορώ τη “γυάλα” (εκείνα τα γυάλινα κουτιά με τα παράθυρα που ανοίγουν…).

Και φυσικά ήταν όλοι εκεί. Όλοι εκείνοι οι άνθρωποι που περάσαμε μαζί στα Γιάννενα τα φοιτητικά μας χρόνια και είναι γνωστό ότι είναι πάντα εκεί. Αυτό είναι ίσως η καλύτερη “αποζημίωση” για το μοναχικό ταξίδι. Οι ώρες με φίλους και ο καφές με κουβέντα απλή, καθαρή, είναι ίσως ό,τι χρειαζόμουνα, ενόψει των επερχόμενων εξετάσεων, αλλά και της επιμόρφωσης που παρακολουθώ και είναι απαιτητική και αρκετά κουραστική.

Η Αμαλία με τον Δημήτρη, ο Γιάννης με τη Κατερίνα, η Μαρία με τον Κώστα, ο Μιλτιάδης, ο Τάσος με την Άννα, ο Αντώνης… όλοι αυτοί ήταν εκεί και περάσαμε πολλές ώρες μαζί, λέγοντας, λέγοντας, λέγοντας… είπαμε πολλά και για πολλά, μιλήσαμε, σχεδιάσαμε, ονειρευτήκαμε.

Ένα υπέροχο τριήμερο που έγινε καλύτερο από τους φίλους μου που τους ευχαριστώ  που πέρασα τόσο καλά.

Να σας δείξω και μερικές φωτό…από Γιάννενα.

Τη καλησπέρα μου…

Όπου φύγει φύγει…

Άνοιξη ενόψει… και αύριο τη κάνω. Πάω να πιω καφέ στο Μώλο… Όχι Mall αλλά στο Μώλο της Λίμνης των Ιωαννίνων. Αύριο μεσημεράκι λοιπόν θα πίνω καφέ στο Μώλο στη Κυρά Φροσύνη. Κάτω από τα πλατάνια και με θέα το Μιτσικέλι.

Είναι κάτι…πως να το πω… Σαν τον ταχυδρόμο που χτυπάει και μια και δυο και τρεις και τέσσερις φορές…Να μη πω παραπάνω. Έτσι ξεσηκώθηκα κατά Φλεβάρη μεριά και κουβέντα στη κουβέντα έκλεισε. Έτσι το τριήμερο θα δω τους φίλους που έχω πάνω στα Γιάννενα. Να τα πούμε και να θυμηθούμε αλλά και να σχεδιάσουμε. Μη ξεχνάτε φίλοι χημικοί του 1979… το 2012 είναι κοντά… Με το Γιάννη θα δούμε τι θα σκαρώσουμε για το καινούργιο reunion. Με τη Μαρία, θα συζητήσουμε για την πιστοποίηση Β επιπέδου, με το Τάσο θα συζητήσουμε για δεύτερη ζωή… Second Life στην εκπαίδευση και SLOODLE… (ίσως το μέλλον στην εκπαίδευση… ένα μέλλον που ίσως ούτε στο Υπουργείο Παιδείας να φαντάζονται.Μια και ο Τάσος δουλεύει πολλά χρόνια στη “Δεύτερη Ζωή” αλλά και πως μπορεί να εφαρμοστεί σαν περιβάλλον εκπαίδευσης.) με τον Μιλτιάδη, για εργαστήρια και δίκτυα καθηγητών, με την Αμαλία περί ανέμων και υδάτων, και με τον Αντώνη για πολλά και τίποτα.

Μοιάζει με τριήμερο εργασίας και μάλιστα πλήρους εργασίας. Αλλά το σημαντικότερο, είναι άλλο… Τα Γιάννενα. Αυτό είναι κάτι που μόνο όσοι το έχουν ζήσει το μετράνε στη σωστή του έκταση.

Έτσι λοιπόν με έπιασε μια ανοιξιάτικη τάση φυγής. Να πάω να αλλάξω τον αέρα μου και να δω τους φίλους μου. Και όπως συνήθως να πιω καφέδες… Πολλούς καφέδες…

Λοιπόν υπομονή… Θα σας φέρω αποδείξεις της άνοιξης από τα Γιάννενα και αν επαληθευτεί η ΕΜΥ ο καιρός θα είναι φανταστικός.

Άρα… καλό τριήμερο σε όλους, καλά να περάσετε… Χρόνια Πολλά σε Βαγγέληδες, Ευαγγελίες, και όποιους άλλους γιορτάζουν. Καλά ξαλμυρισμένο το μπακαλιάρο – μη μας ανέβει και η πίεση – και κόσμια με τη σκορδαλιά… μια και υπάρχουν και άλλοι γύρω τριγύρω ( αν και όλοι θα την έχουν τσακίσει επίσης αλλά λέμε τώρα ).

Τη καλησπέρα μου….

Ένας πολύ μικρός κόσμος…

Λένε ότι το Ιντερνετ απομονώνει και αποξενώνει τον άνθρωπο. Ίσως. Πάντως εμένα μου έχει διευρύνει σημαντικά τους ορίζοντες και με έχει γνωρίσει με ανθρώπους που έχουν μπει στη ζωή μου. Ανθρώπους που δεν θα γνώριζα ποτέ και σαφώς δεν θα είχα αυτή την προσωπική επαφή.

Αφορμή για αυτή την εγγραφή είναι το χθεσινό Ασμπέτα. Το ασμπέτα για όσους δεν γνωρίζουν είναι μια συγκέντρωση – χωρίς πρόγραμμα, σε άσχετο χρόνο και για όποια αφορμή – ανθρώπων κατά τα άλλα άγνωστων μεταξύ τους που μοιράζονται ένα κοινό χαρακτηριστικό : είναι Bloggers. Πρωτοβρέθηκα σε ΑΣΜΠΕΤΑ πριν περίπου 3-4 χρόνια, δεν θυμάμαι, αλλά από τότε προσπαθώ όποτε γίνεται να είμαι μέσα. Θυμάμαι όταν πρωτοπήγα είχα με περίεργη αίσθηση. Πήγαινα να βρω μια ομάδα ανθρώπων που δεν είχα δει ποτέ μου αλλά είχα “μιλήσει” πολλές φορές μαζί τους μέσα από τα blog τους. Είχα μια εικόνα για το ποιοι είναι – μέσα από τα κείμενα τους – αλλά πέραν τούτου ουδέν. Δεν ξέρω ποιον “αυξοντα αριθμό” είχε εκείνο το ΑΣΜΠΕΤΑ ούτε τι “αριθμό μέλους” πήρα, γνωρίζω όμως ότι ο ενθουσιασμός με τον οποίο με δέχτηκαν ήταν το κάτι άλλο. Και το πως έπεσαν οι όποιες αναστολές μου σε ελάχιστο χρόνο και βρέθηκα να μιλάω και να καλαμπουρίζω με ανθρώπους που γνώρισα μόλις πριν πέντε λεπτά σαν να τους ήξερα χρόνια. Αυτό ήταν… Από τότε πέρασε καιρός, πολλοί ήρθαν και έφυγαν από το ΑΣΜΠΕΤΑ αλλά ένας πυρήνας που ήταν και σε μεγάλο βαθμό ο αρχικός, έμεινε και έτσι έχω μια παρέα που μια δυο φορές το χρόνο, όποτε και αν, βρισκόμαστε, καλαμπουρίζουμε, γελάμε, και περνάμε καλά σε πεισμα των καιρών. Έτσι στο χθεσινό ΑΣΜΠΕΤΑ η αφορμή ήταν μια φίλη blogger από τη Κύπρο. Ποια καλύτερη αφορμή. Και τσουπ νάμαστε όλoι στα Πετράλωνα στη Κάππαρη. Για ένα φανταστικό Σαββατομεσήμερο. Με τη καλύτερη παρέα, ίσως και τη πιο θορυβώδικη, αν και έχουμε χάσει τη φόρμα μας.

Μέσα από το διαδίκτυο έχω γνωρίσει και άλλους, φίλους πλέον. Αφορμή υπήρξαν τα Χρυσοστόμεια του Γιώργου όπου μαζευόμασταν και μιλάγαμε και λέγαμε ό,τι θέλαμε, και μετά το συζητάγαμε. Πάντα βρισκόταν ο χώρος… πότε μια αυλή στο Χολαργό, άλλοτε ένα ιατρείο (!!!) ( εκεί δεν είχα πάει), άλλοτε η αγορά στη Κυψέλη. Εκεί, σαν σε μια μοντέρνα εκκλησία του Δήμου, “αγορεύαμε” και αντιμετωπίζαμε τη κριτική και τα σχόλια του κοινού. Όσες φορές είχα βρεθεί, υπήρχε μια κοσμιότης και ένας αυτοέλεγχος μοναδικός. Εκεί γνώρισα το Γιώργο τον Έψιμο ( τον ιδρυτή – ζητείστε τα Χρυσοστόμεια και θα τον βρείτε ) αλλά και τον Γιώργο τον Παναγιωτακόπουλο, τον Γιώργο Φασουλόπουλο και τον Διονύση Μάργαρη, όλοι του κλάδου που κάναμε κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις μεταξύ “τυρού και αχλαδιού”, πάνω στο κλάδο και τα προβλήματά του και όχι μόνο. Ο Γιώργος διορίστηκε στη Θράκη και δυστυχώς τον “χάσαμε” εμείς αλλά είμαι σίγουρος από ότι διαβάζω ότι τον κέρδισε αλλά και κέρδισε η Θράκη. Είναι ένας άνθρωπος γεμάτος ιδέες και όρεξη. Εγώ “κόλλησα” με τον Παναγιωτακόπουλο και όπου βρω τον Γιώργο και το Διονύση, ξέρω ότι έχω δυο φίλους που μπορούμε να πούμε μια κουβέντα παραπάνω. Έρχεται η Σύρος και πιθανότατα εκεί θα έχουμε πολλά να πούμε.

Και μιλώντας για Σύρο έχουμε τη Σμαράγδα. Μια φίλη που έχουμε μιλήσει πολύ. Γνωριστήκαμε από ένα φόρουμ για το MOODLE και κολλήσαμε. Έχουμε κάνει άπειρες συζητήσεις, για εκπαίδευση, νέες τεχνολογίες, ιδέες και εφαρμογές πάνω στη δουλειά μας (έχει φροντιστήριο Αγγλικών). Απλά δεν έχουμε βρεθεί “απέναντι”. Αισθάνομαι ότι έχω μια πολύ καλη φίλη την οποία ξέρω, χωρίς να έχω δει. Θα γίνει και αυτό σύντομα.

Μετά είναι τα Γιάννενα. Το τριήμερο θα είμαι “πάνω”. Να δω τους φίλους μου εκεί αλλά να γνωρίσω και καινούργιους. Και οι καινούργιοι είναι ΙΝΤΕΡΝΕΤΙΚΟΙ μια και ο Στέργιος ο Ναστόπουλος, συνάδελφος στα Γιάννενα, έχει έντονη παρουσία στο ΔΦΕ και είναι ευκαιρία να πιούμε ένα καφέ και να γνωριστούμε. Μαζί του θα είναι πιθανότατα και 2-3 φίλοι από το ΕΚΦΕ Ιωαννίνων και θα πούμε πολλά. (Θα έχει ανακοινωθεί και το νέο σχολείο, οπότε… θα έχουμε πολλά).

Ποιους άλλους να πω… Δεν ξέρω πια… ο Βαγγέλης ο Κολτσάκης και ο Γιάννης ο Σαλονικίδης που βρεθήκαμε στα συνέδρια, αλλά διαδικτυακά είναι πάντα παρόντες… Νομίζω ότι αν συνεχίσω αφενός μεν ο κατάλογος θα γίνει τεράστιος από την άλλη σίγουρα  κάποιοι θα μεινουν απ’ έξω. Οπότε σταματάω…

Τώρα όσον αφορα τη δυνατότητα επικοινωνίας παγκοσμίως… αυτό είναι άλλο θέμα. Μιλώντας για τους παλιούς μου μαθητές, πολλοί από τους οποίους είναι πλέον φίλοι, τους βρίσκω και με βρίσκουν μέσω ΙΝΤΕΡΝΕΤ πολύ εύκολα. Προχθές κυνηγούσα μέσω Skype, ένα φίλο στο Ντένβερ και τον βρήκα στο Dubai (!!!). Έχει μικρύνει ο κόσμος πάρα πολύ και ταυτόχρονα έχει μεγαλώσει μέσα από το Ιντερνετ. Το αν εμείς θα μείνουμε να τον βλέπουμε μέσα από το μόνιτορ ή αν θα βγούμε έξω να τον γυρίσουμε είναι δική μας επιλογή.

Τη καλημέρα μου… (αν και λίγο γκρίζα)

ΥΓ : Σήμερα βγήκα μια βόλτα και έχω άλλη μια απόδειξη ότι είναι εδώ…

και άλλη μια…

Λέμε τώρα : άνοιξη γενικώς… 🙂

Σσσσ…. (μέρος δεύτερο)

Έρχεται… Μη τη τρομάξετε… Την είδα χθες που έστριβα από το Καρέα για να μπω στον περιφερειακό. Ήταν εκεί όπως κάθε χρόνο και έλαμπε. Μόλις βγήκα στο δρόμο ένα ολόλευκο δέντρο – δεν ξέρω τι ήταν… σαν κερασιά έδειχνε. Αμυγδαλιά θα ήταν μόνο αν είχε ξεχαστεί…Πάντως έκανε εντυπωσιακή αντίθεση με το καφεγκρίζο όγκο του Υμηττού. Μπορείτε να τη δείτε και εσείς…Μόλις περάσετε τα φανάρια του Καρέα στο δεξί σας χέρι…

Η άνοιξη έρχεται και οι μυρωδιές πλημμυρίζουν τον τόπο. Και δεν μιλάμε για την “άνοιξη” που μας έχουν υποσχεθεί κάποιοι. Αυτά είναι αηδίες. Μιλάω για την άνοιξη που γεμίζει ο χώρος γύρω μας χρώματα και αρώματα. Που κάθε μέρα όπου και αν κοιτάξεις βλέπεις κάτι καινούργιο. Μπορεί να είναι ένα φυλλαράκι που μεγάλωσε, ένα λουλουδάκι που άνθισε, ένα χορταράκι που φύτρωσε.

Το να κυκλοφορείς με μηχανάκι έχει πολλά “κακά” αλλά και πολλά καλά. Ένα από τα καλά είναι ότι έχεις την αίσθηση της όσφρησης… Περνώντας από το περιφερειακό όλο και κάτι πιάνεις. Τωρα αν έχεις κανένα πούλμαν μπροστά είναι δύσκολο αλλά στις άλλες περιπτώσεις έχεις την “αίσθηση της άνοιξης”.

Έτσι λοιπόν αρκετή μαυρίλα έχουμε φάει όλες αυτές τις μέρες. Από Ιαπωνία και Φουκουσίμα μεριά, μέχρι ΔΝΤ και το πήραμε δεν πήραμε το δάνειο, τι δώσαμε και τι δεν δώσαμε… (πάντως πήρα καινούργια “σώβρακα” για να αφήσω κάτι στα παιδιά… αν με εννοείτε τι εννοώ… ) αλλλλλλλαααααα Η ΑΝΟΙΞΗ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ.

Βγείτε, περπατείστε, κοιτάξτε λίγο χαμηλά… όχι για κανένα ευρώπουλο ή τα παπούτσια σας…Θα τη δείτε να ξεπηδάει ανάμεσα στα μπετά. Δίπλα στα πεζοδρόμια. Για να καταλάβετε τι εννοώ κοιτάξτε τι είδα σήμερα το πρωί…(Οι άλλοι είδαν ένα περίεργο να φωτογραφίζει ένα δέντρο και κάτι στο γρασίδι…..  τσκ τσκ πεζότης…)

Από τα “ψηλά” στα “χαμηλά” η άνοιξη είναι εδώ.

Μερικά είναι στα πόδια μας τόσο που πρέπει να προσέξουμε με τα πατήσουμε.

Εμένα με έχει πιάσει για τα καλά η άνοιξη. Τόσο που σκέφτομαι να πάω να τη δω κάπου παραέξω… Θα δείξει…

Τη καλημέρα μου…και να κοιτάτε γύρω γύρω…

Για ένα βιδάκι….

Με παίρνει τηλέφωνο χθες μεσημέρι ο πατέρας μου και με ρωτάει αν θα κατέβω Παγκράτι…Το απαντάω ότι δεν έχω πρόθεση γιατί έχω δουλειές στο σπίτι να τελειώσω. Ξέρεις θέλω για μια δουλειά… Σου είπα δεν θα πάω… (Το Παγκράτι το βαριέμαι, κατεβαίνω μόνο με μηχανάκι – “χτυπάω” και φεύγω). Να, ξέρεις… μου έφυγε ένα βιδάκι από τα γυαλιά μου…(Σαν να μη μιλούσα εγώ… εκεί μονόλογος…) Σου είπα δεν πάω σήμερα… Τώρα η μάνα σου προσπαθεί να το στερώσει μέσα… αλλά δεν κάθεται στη θέση του… Εμφανώς τσαντισμένος του λέω …καλά θα έρθω.  Ο λόγος είναι ότι δεν θεωρούσα ότι το να πάω σήμερα ήταν τόσο σημαντικό… τουλάχιστον για μένα. Και θεωρούσα ότι οι δουλειές που είχα προγραμματίσει είχαν προτεραιότητα. Θα μπορούσα να πάω σήμερα…

Ετσι κατά τις 7 το απόγευμα βρέθηκα στο πατρικό με πλήρη εξάρτηση (κράνος – μπουφάν – γάντια – μπότες και όλα τα καλούδια που σημαίνουν μηχανάκι), για να πάρω τα γυαλιά. Εκεί λοιπόν μου δίνει τα γυαλιά και μου λέει…

Χωρίς τα γυαλιά δεν μπορώ να σηκωθώ και να περπατήσω γιατί ζαλίζομαι και φοβάμει μην πέσω… Και εκεί κατάλαβα τη βιασύνη και την ανάγκη. Αισθάνθηκα άσχημα γιατί το είχα θεωρήσει “γεροντίστικη” παραξενιά την επιμονή του να του τα φτιάξω. Βλέπετε άλλα σημαίνουν για μένα τα γυαλιά και άλλα για τον πατέρα μου.

Έτσι αποφάσισα να μη γυρίσω αν δεν τα φτιάξω. Έφυγα λοιπόν και μπήκα στο πρώτο κατάστημα οπτικών στη γειτονιά μου.

Ο νέος του μαγαζιού, εντελώς διεκπεραιωτικός στις ενέργειες του, εμφανώς σε κατάσταση βαρεμαρίτιδας, παίρνει τα γυαλιά, δοκιμάζει μια βίδα, δεν του κάθεται (γυρνούσε τρελλά), βγάζει τη βίδα “κοιτάζει” το σπείρωμα και αποφαίνεται… “έχουν χαλάσει οι βόλτες” μόνο με κόλλα αν κάνεις κάτι και όσο κρατήσει. Και μου δίνει τα τεύχη.

Δεν μπορεί σκέφτηκα… ο πατέρας μου μου είπε ότι ξεβίδωσε το βιδάκι και έπεσε και δεν μπορούσαν να το βρουν. Άρα ήταν βιδωμένο και από όσο γνωρίζω οι βίδες δεν αυτοκαταστρέφονται. Θα πάω σε άλλο μαγαζί. Όπερ και εγένετο.

Στο δεύτερο μαγαζί, ο νέος – επίσης – του μαγαζιού, βάζει το αυτάκι κάτω κοιτάζει το σπείρωμα, και βρίσκει τη διάσταση της βίδας. Διαλέγει τη κατάλληλη από το κουτάκι με τις εκατοντάδες βίδες, δοκιμάζει, μια χαρά σφίγγει – άρα έχουμε σπείρωμα – αλλά ήταν μεγάλη σε μήκος.

– Ωραία μου λεει τη βρήκαμε…Λίγο κοντύτερη θέλουμε… μισό λεπτό… Νάτη.

Μετά από λίγο μου παραδίδει τα γυαλιά έτοιμα μετά από ένα σύντομο σέρβις (βίδωσε τις λασκαρισμένες βίδες, τα ζύγισε, τα καθάρισε). Τον ρωτάω τι οφείλω και μου απαντάει… Τίποτα. Σιγά… για ένα βιδάκι…

Μη το λες… του απαντάω. Αυτό το βιδάκι έχει τεράστια σημασία για κάποιους… και του εξηγώ.

– Δεν μπορούσα να το φανταστώ… μου απάντησε.

– Και όμως….

Και έφυγα. Μετά από 10 λεπτά γυρνάω στο σπίτι με το “εμπόρευμα” έτοιμο. Βρίσκω τον πατέρα μου μπροστά στη τηλεόραση να βλέπει δεν ξέρω τι…και να περιμένει. Έτοιμα του λέω… Πήγες στον ….. στο Παγκράτι; (ο οπτικός του την προηγούμενη εικοσαετία). Του εξήγησα ότι δεν κατεβαίνω εύκολα αν μπορώ να κάνω τη δουλειά μου εδώ και γύρισα να φύγω για να πάω στις δουλειές μου. Κλείνοντας τη πόρτα, άκουσα τη σκληρότερη λέξη που θα μπορούσα να ακούσω… “Ευχαριστώ”. Μάζεψα τα βρεγμένα μου και έφυγα.

Τελικά τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως δείχνουν και αυτά που για εμάς είναι απλά και δεδομένα, για κάποιους έχουν άλλη σημασία και αξία. Γιαυτό καλό θα είναι να σκεφτόμαστε λιγάκι πριν απαντήσουμε. Και αυτό να γίνεται αφού μάθουμε όλες τις παραμέτρους.

Τη καλημέρα μου.

Έξω από το παράθυρό μου…Μέρος 2ο

Μερικές φορές δημιουργείται μια κατάσταση χωρίς να υπάρχει λόγος. Βέβαια γνωρίζω ότι κάποιοι ταλαιπωρήθηκαν και ταλαιπωρούνται από την κακοκαιρία. Πραγματικά όμως μου κάνει εντύπωση πως τελικά τα καταφέρνουμε πραγματικά να παθαίνουμε “έμφραγμα” με το παραμικρό. Εντάξει χειμώνας είναι και λογικό είναι να σφίξουν τα κρύα. Που θα πάει… θα περάσει. Όπως και πέρασε. Το Σαββατοκύριακο λέει θα έχουμε 15-16 βαθμούς Κελσίου. Οπότε θα έρθουμε στα ίσα μας…

Δεν είμαστε για πολλά κρύα στην Αθήνα. Δηλαδή αν δείτε έξω από το παράθυρό μου … σήμερα στις 7.45 μπορείτε να δείτε…

…ότι δεν έχει καμμία σχέση με αυτό που έβλεπα πριν 3 χρόνια. Δηλαδή τότε ναι να πεις για χιόνι. Ενώ τώρα ίσα για το χρώμα. Δηλαδή ίσα να δούμε μια άσπρη μέρα. Έστω και έτσι καλό είναι. Στην εξοχή, θα γεμίσουν οι πηγές νεράκι, και ανέβει ο υδροφόρος ορίζοντας και έτσι θα έχουμε νεράκι και φέτος το καλοκαίρι.

Τέλος πάντων. Σήμερα μας κλείσανε. Ο λόγος είναι ο πάγος και η αδυναμία πρόσβασης. Βλέπετε εμείς μαζεύουμε μαθητές από όλη την Αθήνα και τα λεωφορεία δύσκολα κινούνται και ακόμα πιο δύσκολα θα φτάνανε στο σχολείο. Έτσι τώρα έχω το καφέ μπροστά μου και οργανώνομαι για το τι θα κάνω.

Τη καλημέρα μου…

Εξω από το παράθυρό μου…

Πολλά συμβαίνουν έξω από το παράθυρό μου. Μπορείτε να πάρετε μια ιδέα αν δείτε εδώ τι εννοώ.

Σήμερα όμως θα σας δείξω τι συμβαίνει έξω από το παράθυρό μου.

Κυριακή 7 Μαρτίου λοιπόν, Καθαρή Δευτέρα 10 το βράδυ και ορίστε τι συμβαίνει έξω από το παράθυρό μου :

Η θερμοκρασία έξω είναι 4 βαθμοί και ήδη ο σκεπή του γκαράζ έχει χίονια. Μάλλον πάμε για αποκλεισμό. Μη το γελάτε…έχει ξαναγίνει. Μπορείτε να το διαβάσετε εδώ… Τότε αποκλειστήκαμε τρεις μέρες. Διαβάστε τις συνέχειες αν δεν βαριέστε.

Πάντως αύριο θα δούμε άσπρη μέρα κυριολεκτικά.

Καλό ξημέρωμα.

Sharing the treasure… Μέρος 2ο

Το να μοιράζεσαι είναι καλό για όλους. Το πρωτοδιάβασα στο site του Διονύση του Μάργαρη. Δεν ξέρω αν είναι δικό του ή όχι σαν “σλόγκαν” πάντως με εκφράζει πλήρως. Το έχω ξαναχρησιμοποιήσει στο πρώτο μέρος (για όποιον δεν βαριέται).

Τι έχουμε αυτή τη φορά για μοίρασμα… καλούδια… Πολλά καλούδια…

Έχω ήδη αναφέρει, αρκετές φορές νομίζω, το γεγονός ότι παρακολουθώ ένα σεμινάριο για την Πιστοποίηση Β επιπέδου, όπως λέγεται και είναι η πιστοποίηση ότι κατέχω τις βασικες δεξιότητες πάνω στη χρήση των νέων τεχνολογιών πάνω στη διδακτική πρακτική. Είναι ένα απαιτητικό σεμινάριο. Όσο και αν η εξοικείωση μου με τους υπολογιστές είναι μεγάλη, όσο και η άνεση στο να ανακατεύομαι σε προγράμματα και να βρίσκω νέα πράγματα είναι μεγάλη… ζορίζομαι. Ζορίζομαι γιατί υπάρχει πολύ υλικό. Πολλά πράγματα τα οποία θέλουν ταξινόμηση και τακτοποίηση. Ο λόγος που έχω χαθεί είναι κυρίως αυτός. Βέβαια προέκυψαν και άλλα. Έπρεπε να παραδώσω την εργασία για το συνέδριο, έπρεπε να καταθέσω την αίτηση για ένα καινούργιο σεμινάριο, (φοβάμαι ότι θα μου γίνει συνήθεια…), έπρεπε να φτιάξω κάποιες εκκρεμότητες, που ειχαν χρονίσει και δυστυχώς μου έβγαλαν “παράπλευρες” εκκρεμότητες και γενικά, όλο και κάτι βρίσκεται για να ασχολούμαστε.

Μέσα από όλες αυτές τις διαδικασίες, όμως συνέχεια μαθαίνα, και μαθαίνω καινούργια πράγματα και αυτά είναι που θέλω να μοιραστώ μαζί σας. Δεν έχω ανακαλύψει την Αμερική, το ξέρω. Αλλά κάποια από αυτά που “ανακάλυψα” πιστεύω ότι μπορεί να είναι χρήσιμα και για εσάς.

Ξεκινάμε λοιπόν την καταγραφή…

Livebinders…

Το κλασσικό ντοσιέ. Όμως είναι ψηφιακό και προσβάσιμο από όλο το κόσμο σε όποιον εσείς θέλετε. Και πριέχει ότι εσείς θέλετε. Είναι εργασία, είναι σημειώσεις, βίντεο, παραπομπές… ό,τι μπορείτε να φανταστείτε και να οργανώσετε τους μαθητές σας ή την δουλειά σας. Να φτιάξετε τα ντοσιεδάκια σας και να οργανωθείτε. Ψάξτε το.

Elev8ted…

Νέο παιδί στη πιάτσα… Χθες άνοιξε και σκοπό έχει να αναβάσετε την άποψη σας για το μέλλον της εκπαίδευσης. Δεν ξέρω τι έχει στο μυαλό του ο δημιουργός του αλλά ψαχουλεύοντας βρίσκεις και πιάνεις λίγο τον σφυγμό των πραγμάτων. Βέβαια η αφετηρία είναι από την Αμερική… Αυτό σημαίνει άλλα δεδομένα, άλλες νοοτροπίες, αλλά πάλι κάτι θα βρούμε… Το καλό είναι ότι από τις 4.30 που γράφηκα μέχρι τις 7.30 οι 48 εγγεγραμμένοι γίνανε 80 και είναι από όλο το κόσμο… κυριολεκτικά. Και τα βίντεο… από 8 γίνανε κάποιες δεκάδες…Δεν ξέρω… το ξαναλέω τι θα βγάλει… αλλά μάλλον καλό θα είναι.

Sxoleio.eu…

Ένα portal με 650 προγράμματα δωρεάν, από το διαδίκτυο, για ό,τι θέλετε. Κυριλοεκτικά. Και το κυριότερο με μια σύντομη περιγραφή, για να δείτε αν σας κάνει. Θα βρείτε ότι θέλετε… και αυτοί που είναι από πίσω το ψάχνουν και κάνουν πολύ καλή δουλειά. Πριν 20 μέρες είχαν 610 προγράμματα και σήμερα 649… Αύριο ποιος ξέρει πόσα… Βγείτε μια βόλτα αξίζει.

Κάποια προγραμματάκια τώρα…

DownloadHelper… :Ένα πρόσθετο για τον Mozilla που κατεβάζει… ότι σας γυαλίσει από το διαδίκτυο από ταινιάκια. Δεν ξέρω με ποιο από όλα συνεργάζεται  αλλά το ΣυΣωλήν το κατεβάζει μια χαρά.

Wink… : Ένα μικρό προγραμματάκι, που κάνει κάτι πολύ απλό…Παίρνει στιγμιότυπα από την οθόνη, σε όποιο πρόγραμμα εσείς θέλετε, ανάλογα με τις οθόνες που εναλλάσσονται και σε όποια διαδικασία εσείς θέλετε να περιγράψετε. Αφού μαζέψετε τις φωτογραφίες, μπορείτε να βάλετε πλαίσια κειμένου με επεξηγήσεις, και οδηγίες. Αν θέλετε να τα πείτε… τα λέτε και αυτό τα γράφει… και τέλος τα κάνει ένα αρχείο φλας που παίζει από τον ΙΝΤΕΡΝΕΤ EXPLORER ή τον MOZILLA. Χωρίς κανένα άλλο πρόγραμμα απαραίτητο.  Καλό, μικρό και εύχρηστο.

FormatFactory…: Τι κατεβάσατε και δεν παίζει; Ποιο τραγούδι βρήκατε και δεν μπορείτε να το ακούσετε; Η λύση είναι στο FormatFactory…Βάζετε αυτά που σας ενοχλούν και τα κάνετε ό,τι εσείς θέλετε… Μικρά μεγάλα… σε όποιο format επιθυμείτε. Βίντεο, μουσική, φωτογραφίες. Και το καλύτερο από κάποιο video θέλετε ένα τμήμα… Αντιγράφετε το βίντεο, σε όποια μορφή θέλετε (mpg το καλύτερο) και μετά το κόβετε όπου θέλετε. Δεν ξέρω τι άλλο μπορεί  να κάνει… Ψάξτε το και εσείς…

Avidemux…: Το πιγκουινάκι σε πρώτο πλάνο λέει την προέλευση του προγράμματος. Αλλά για “κοπτοραφή” βίντεο μάλλον είναι ένα καταπληκτικό εργαλείο. Ριχτε τα βίντεο μέσα και “ψαλιδίστε τα” όπως θέλετε. Μετά το περίσσευμα βγάλτε το όπως θέλετε.

iSpring…: Φτιάξατε ένα PowerPoint για το οποίο καμαρώνετε. Θέλετε να το δείξετε σε όλο το κόσμο αλλά είναι πολύ μεγάλο, με πολλές διαφάνειες, με με με…Φτιάξτε το με αυτόματο παίξιμο… χωρίς κλικ, να τρέχει… Διαλέξτε τη μουσική που θέλετε και πατείστε το iSpring. Τότε θα πάρετε ένα φλας ταινιάκι με όλη τη παρουσίαση, έτοιμη για το διαδίκτυο και για μοιρασιά. Καλό. Και δωρεάν, στη βασική του μορφή. Το κατεβάζετε, κάνετε την εγκατάσταση και μόνο του ενσωματώνεται στο ΡΡ. Από εκεί και μετά τα κάνει μόνο του. Πειραματιστείτε και δοκιμάστε… κάνει πολλά.

Μπορώ να γράφω ώρες… που δεν έχω. Όρεξη να έχετε να ψάξετε. Υπάρχει πολύ υλικό. Αυτά τα σταχυολόγησα από την επιμόρφωση του Β επιπέδου, αλλά και από το σεμινάριο για τις ΤΠΕ που παρακολουθώ από την Δ/νση Δευτεροβάθμιας της Ηλείας… Φυσικά μέσω Ιντερνετ.

Νομίζω ότι σας έδωσα δουλειά… Ξεσκόνισα λιγάκι, αέρισα και το site  μια και είχα καιρό να το ανοίξω, οπότε να σας καλησπερίσω και να σας αφήσω.

Τη καλησπέρα μου λοιπόν…