Category: Κοινωνικά

Οικογενειακός προγραμματισμός…

Όταν πριν από πολλά χρόνια η σύζυξ και εγώ αποφασίσαμε να συνδέσουμε τη ζωή μας και να “ανοίξουμε σπιτικό” είχαμε κάποια επαγγελματικά δεδομένα. Πήραμε τις αποφάσεις μας και ξεκινήσαμε τη συμπόρευση.

Στη πορεία μας προέκυψαν τα τρία παιδάκια μας κατόπιν συνειδητής επιλογής και λαμβάνοντας υπόψη τα επαγγελματικά δεδομένα.

Σε όλη τη διάρκεια της κοινής μας πορείας βάλαμε σαν βασική αρχή να απλώνουμε το χέρι μας όσο φτάνει η τσέπη μας, να είμαστε εντάξει στις υποχρεώσεις μας τόσο απέναντι στους ανθρώπους με τους οποίους είχαμε συναλλαγές όσο και απέναντι στο κράτος. Δεν μπορώ να με θυμηθώ στα εικοσιπέντε χρόνια επαγγελματικού βίου να έχω κάποια εκκρεμότητα απέναντι στο κράτος.

Ο καιρός περνούσε και εμείς προοδεύαμε. Τα παιδιά μας μεγαλώνανε. Όλα πηγαίνανε καλά αλλά κάτι δεν πήγαινε καλά με το κράτος. Συνέχεια ακουγότανε γκρίνια.  Και ο καιρός περνούσε. Είχαμε  σχεδιάσει τη ζωή μας με βάση τις δραστηριότητες και τις αποδοχές μας . Είχαμε κανονίσει που θα πάνε τα παιδιά μας σχολείο, τι θέλουν να σπουδάσουν, ποιες εξωσχολικές δραστηριότητες θα έχουν. Είχαμε βάλει κάποια δάνεια προκειμένου να αγοράσουμε αυτά που εμείς θεωρούσαμε απαραίτητα. Αποφασίσαμε να πάρουμε ένα αυτοκίνητο 2000 κε προκειμένου να μετακινούμαστε οικογενειακά με άνεση και ασφάλεια θεωρώντας ότι μετά 25 χρόνια δουλειάς κάποια πράγματα δικαιούμαστε να τα έχουμε.

Και τότε έρχεται η ανατροπή.

Αρχίζουν οι περικοπές και οι μειώσεις. Θεωρούμαι ένοχος γιατί έχω σπίτι και μένω, εργάζομαι και μπορώ να στείλω τα παιδιά μου σε ιδιωτικό σχολείο, αγόρασα μεγάλο (έτσι το λένε) αυτοκίνητο, και τόλμησα να σχεδιάσω τη ζωή μου θεωρώντας ότι θα μπορέσω να κάνω τα χρήματά μου ότι θέλω. Α! ναι πληρώνω και περίπου 700 € ΚΑΘΕ ΜΗΝΑ (εγώ και ο εργοδότης μου) για να έχω μια ιατρική περίθαλψη και (άκου λέει τι σκέφτηκα) να πάρω και σύνταξη.  Ναι ένοχος σε όλα κυρίες και κύριοι… και όχι μόνο αυτό αλλά και ένοχος συνέπειας και λαθεμένης εμπιστοσύνης στο κράτος. Γιατί δυστυχώς έχω μάθει να πιστεύω σε κάποιους θεσμούς και κάποιες αξίες.

Καλούμαι λοιπόν να πληρώσω την εμπιστοσύνη μου στο κράτος με εξτρά εισφορές, με μειωμένα δώρα και επιδόματα, με αυξημένες κρατήσεις και όλα όσα έχουν προβλεφθεί σε έμμεσους φόρους. Και ρωτάω, ο αφελής.

Ναι κυρίες και κύριοι να πληρώσω.

Αλλά εσείς τρέξατε σαν γνήσιοι οικολόγοι και αγοράσατε με τα λεφτά μου τα LEXUS  (με leasing εντάξει)  επειδή είναι 4500 κε αλλά οικολογικά. Πόσοι πήραν PRIUS η CIVIC των 20.000 ή μήπως δεν βολεύονται οι μεταξωτοί…. στα υφασμάτινα καθίσματα.

Εγώ κάθε φορά που κυκλοφορώ με το μηχανάκι μου κινδυνεύω να σκοτωθώ στις λακκούβες και τις τρύπες που έχουν αφήσει οι εργολάβοι που αναλαμβάνουν τα έργα που εσείς δημοπρατείτε με δικά μου λεφτά. Και ρωτάω ποιος υπογράφει και παραλαμβάνει αυτές τις σκοτώστρες δρόμους μετά την ολοκλήρωση “των έργων”; Θα τους φτιάξετε τους δρόμους;

Με δικά μου λεφτά πάτε στη όποια ορεινή Κορινθία για να συσκεφτείτε και να αποφασίσετε την παραπέρα πορεία του υπουργείου σας. Αν είχατε καούρα να δουλέψετε θα μπορούσατε να κλείσετε την πόρτα του γραφείου σας και να δουλέψετε. Δεν νομίζω ότι ο αέρας της Ορεινής Κορινθίας ήταν αυτός που έλειπε για να δραστηριοποιηθείτε.

Δηλαδή γιατί εγώ πρέπει να μετράω τα χρήματά μου για να βρω αν μου περισσεύουν να βάλω βενζίνη και να πάω στη δουλειά μου. Και καλά μου τα παίρνετε στην αγορά του αυτοκινήτου, μου τα παίρνετε επειδή τόλμησα να το έχω με τα τέλη κυκλοφορίας, μου βάζετε πρόστιμο 25 %  επειδή ονειρεύτηκα ένα ασφαλές αυτοκίνητο, μου τα παίρνετε και μέσα από τη χρήση με τη βενζίνη. Μόνο και μόνο επειδή μπορείτε να με βρείτε όλα αυτά.

Τα δικά μου λεφτά πήγα να εξαργυρώσω προχθές στο Ασκληπιείο της Βούλας που είχε ορθοπεδική εφημερία και έκανα μία ώρα για να προχωρήσει 2 νούμερα στο ακτινολογικό. Και στο χέρι ζωγραφισμένο να ήταν πιο γρήγορα θα το κάνανε. Για να μη μιλήσω για θαλάμους, εγχειρήσεις και άλλα τέτοια ” ανέκδοτα’. Με τα δικά μου λεφτά αγοράζετε τα αναλώσιμα που εγώ αγοράζω στη μισή και βγάλε τιμή στο φαρμακείο της γειτονιά μου στη λιανική.

Ένοχος λοιπόν εμπιστοσύνης σε ένα κράτος που δεν μπορεί να διαχειριστεί τα δικά του. Που χάνει υπαλλήλους. (Αλήθεια τους βρήκατε τους πυροσβέστες; Μήπως βρήκατε όλους εκείνους που τους γνωρίζουν μόνο τα λογιστήρια και αυτά μόνο μέσω τραπεζικού λογαριασμού. Από εκεί και μετά κανείς συνάδελφος τους δεν τους έχει δει ποτέ στο γραφείο). Που πληρώνει με νούμερα που δεν θα βγάλω σε όλη μου τη ζωή, κάποιους σωτήρες(!!!)σε υγιείς εταιρείες με τεράστια έσοδα. Και συνήθως τις παραδίδουν προβληματικές στην αποχώρηση.  Και επειδή τα έκανε σκ…τα ζητάει τα ρέστα.

Αλλά να σας πω ένα μυστικό. Με αυτά που κάνετε θα δανειστείτε με spread (ναι το μάθαμε και αυτό)  μικρό αλλά θα κυνηγάτε να πληρώσετε την ύφεση. Γιατί; Απλά ΔΕΝ ΘΑ ΑΓΟΡΑΣΩ. ΔΕΝ ΘΑ ΑΓΟΡΑΣΩ ΤΙΠΟΤΑ ΠΕΡΙΤΤΟ. Και τότε θα δούμε πως θα δουλέψει η αγορά. Πως θα ζήσουν οι βιομήχανοι που τόσο “ζορίζονται”. Πως θα ζήσουν οι έμποροι, πως θα πληρωθούν οι υπάλληλοι πως…πως…πως….Μπορώ να κάνω το μόνο που μπορώ να κάνω…. Να υποστηρίξω τα λιγοστά ελληνικά προϊόντα στις αγορές μου. Τα άλλα να τα βάλουν εκεί που ξέρουν…. και να τα βλέπουν αυτοί που τα φτιάχνουν. Όσον αφορά τους Γερμανούς για εξαφανιστείτε λίγο από PRAKTIKER, LIDL  και άλλα τέτοια, άστε τους να βάλουν τα μάρκα τους μασούρι, και να τα βλέπουν.

Για δε τους διοικούντες όσο έχουν  αυτό τον αλαζονικό τρόπο ζωής και διαχειρίζονται τα χρήματα μου με τέτοιο τρόπο, πολύ σύντομα θα μας δούνε μπροστά τους. Στο πεζοδρόμιο.  Από όλες τις περικοπές δεν συγκράτησα ποιες περικοπές έγιναν στις βουλευτικές αποζημιώσεις. Όπως δεν θυμάμαι ποιες επιτροπές ΔΕΝ θα πληρώνονται γιατί κάτι άκουσα για κάποιες επιτροπές του δημοσίου ότι δεν θα αποζημιώνονται.  Μήπως οι επιτροπές των βουλευτών δεν ανήκουν  στις επιτροπές του Δημοσίου. Α!!!! Αλήθεια οι Λυκειακές Επιτροπές εξετάσεων ανήκουν στις επιτροπές του Δημοσίου; (Ε ρε γέλια!!!!!).

Δεν ξέρω κυρίες και κύριοι για εσάς αλλά εμένα τα νέα μέτρα μου έχουν ανατρέψει τον οικογενειακό μου προγραμματισμό. Και σαν τέτοια ΔΕΝ μπορώ να επιτρέψω μια τέτοια παρέμβαση στο σπίτι μου. Το πράγμα ξεπερνάει τα συνηθισμένα.

Και κάτι άλλο. Έχω κρύψει τους καθρέπτες στο σπίτι μου, για να μη μουτζώνομαι κάθε φορά που περνάω από μπροστά. Επίσης θεωρώ ευτύχημα ότι έχω και τα δυο μου χέρια. Ναι δεν είμαι “κοψοχέρης” Ευτυχώς. Δεν θα το άντεχα

Και ένα τελευταίο, για όλους σας. Αν εκεί που περπατάτε σας έρθει καμία σταγόνα σας λέω ότι  ΔΕΝ ΒΡΕΧΕΙ….

Βαρέθηκα. Τα είπα και ξεθύμανα. Αν κάποιος τα διαβάσει και καταλάβει κάποια πράγματα καλώς. Αλλιώς…

Τη καλησπέρα μου.

Φωτιά, φωτιά…

Δευτέρα πρωί στο σχολείο. Δεύτερη ώρα με τη κατεύθυνση της β’ λυκείου, έχουμε κάνει την ανακεφαλαίωση, έχουμε φτάσει εκεί που πρέπει και ετοιμάζομαι να δούμε τις ασκήσεις και να προχωρήσουμε παρακάτω. Και τότε…

Αρχίζει να ακούγεται δαιμονισμένα η σειρήνα του σχολείου. Το σήμα είναι για πυρκαϊά. Μερικές φορές έχουμε false alarm οπότε άμεσα ακούγεται από τα μεγάφωνα η ακύρωση του συναγερμού. Περνάνε καμία δεκαριά δευτερόλεπτα, δεν ακούω τίποτα, και βγαίνω έξω. Πολλοί συνάδελφοι είχαν κάνει το ίδιο.  Μυρίζω τον αέρα αλλά δεν μου έρχεται κάτι περίεργο.Η σειρήνα εν τω μεταξύ να ουρλιάζει. Η απόφαση πάρθηκε. Αδειάζω την αίθουσα. Γυρνάω μέσα, τα παιδιά ρωτάνε για το τι γίνεται και εισπράττουν τη κοφτή απάντηση: “Μαζέψτε τα και έξω όλοι.” Κανένα άλλο σχόλιο καμία κουβέντα. “Όλοι έξω.” Φεύγω τελευταίος. Σε ερώτηση που πάμε η απάντηση ήταν αρχικά μακριά από το σχολείο. Μετά στο χώρο συγκέντρωσης.

Τι έγινε; Η αίθουσα μας ήταν στο ισόγειο μόλις 5 μέτρα από τη πόρτα της αυλής. Αντί λοιπόν να τους πανικοβάλλω λέγοντας να αφήσουν όλα τα πράγματά τους και να βγουν γρήγορα έξω, ρισκάροντας κάποιο τραυματισμό, και επειδή δεν είχα κάποια αίσθηση κινδύνου, αν και η σειρήνα εξακολουθούσε να ουρλιάζει, τους είπα να τα μαζέψουν γρήγορα και να βγουν έξω. Δεν είχαν περάσει πάνω από 2 λεπτά και είμασταν στην αυλή ήδη 15 μέτρα μακριά από το οίκημα. Ήμασταν προνομιούχοι λόγω θέσης.Αυτό μου έδωσε το πλεονέκτημα να τους κινητοποιήσω γρήγορα, χωρίς να τους πανικοβάλλω.

Βγαίνοντας έμαθα ότι ήταν άσκηση από τη πυροσβεστική. Μας χρονομέτρησαν, μας είδαν, και δεν ξέρω τι άλλο παρατήρησαν και είπαν.

Συζητώντας το μετά στην τάξη, μου είπαν ότι είδαν στο πρόσωπό μου την ανησυχία, αλλά δεν ανησύχησαν γιατί δεν τους έβαλα τις φωνές. Επίσης σχολίασαν το ότι τους είπα να πάρουν τα πράγματα τους αλλά γρήγορα, και αυτό πάλι τους ηρέμησε. Συνήθως στις προγραμματισμένες ασκήσεις εκκένωσης δεν παίρνουν τίποτα.

Είναι δύσκολη περίπτωση,όταν είναι πραγματική κατάσταση κινδύνου. Στη περίπτωση αυτή αξιολογώντας την έλλειψη της μυρωδιάς και γνωρίζοντας καλά το μέγεθος και τη δομή του σχολίου, από τη μία μεριά. Από την άλλη η -συγκυριακή – προνομιακή θέση δίπλα στην αυλή, μου έδωσε την δυνατότητα να μη τους πανικοβάλλω και να δημιουργήσω ενδεχομένως μεγαλύτερο πρόβλημα.

Εδώ μπαίνει ένα άλλο θέμα. Στην αρχή του έτους μας ενημέρωσαν για ένα πρόγραμμα 48 ωρών, εκπαίδευσης από μακριά, με θέμα τη “πολιτική προστασία” στο σχολείο. Οργανωνόταν από το ΕΜΠ με “εκ του μακρόθεν” εκπαίδευση, και εξετάσεις με εργασίες και τέλος εκπόνησης εργασίας για το συγκεκριμένο σχολείο, πάνω στην εκκένωση και μετά ακτινικά εκπαίδευση όλων των συναδέλφων του σχολείου. Πολύ καλό και πολύ ενδιαφέρον σαν θέμα. Και, τουλάχιστον στα χαρτιά, εξαιρετικά ενδιαφέρον. Με την αλλαγή στο υπουργείο Παιδείας το πρόγραμμα “χάθηκε”. Γίνεται, δεν γίνεται. Ξεκίνησε ή κόπηκε, δεν ξέρω. Μήπως ήταν από τα προγράμματα που κόπηκαν για εξοικονόμηση πόρων; Δεν ξέρω. Πάντως ήταν κρίμα. Σε εμάς ήταν η υποδιευθύντρια, ο υπογράφων (λόγω εξάρτησης από Η/Υ και όχι μόνο) και ο συνάδελφος της γυμναστικής (γιατί μπορεί να “διαχειριστεί” κόσμο σε ανοικτό χώρο. – Κάτι απαραίτητο σε περίπτωση εκκένωσης) Αλλά…

Πολλοί ίσως αναρωτηθούν…Και καλά που ήταν άσκηση. Αν δεν ήταν; Πάντως στις ασκήσεις εκκένωσης, το σχολείο αδειάζει σε περίπου 5 λεπτά. Πολύ καλός χρόνος για περίπου 1500 παιδιά πολλά από τα οποία μικρής ηλικίας ( λόγω δημοτικού και νηπιαγωγείου). Από την άλλη, όλοι ξέρουμε τα βασικά που πρέπει να κάνουμε σε περίπτωση φωτιάς η σεισμού.  Από εκεί και μετά μακάρι να μη χρειαστούν ποτέ, αλλά να χρειαστεί σίγουρα θα κάνουμε το καλύτερο δυνατόν.

Αν κάποιος ξέρει για το πρόγραμμα, ας μας πει και εμάς τι γίνεται…

Μέχρι τότε… τη καλησπέρα μου.

Ναι, αλλά χάσατε…

Χθες βρέθηκα πάλι στις τάξεις. Έχοντας όλη την Α και Β λυκείου θεώρησα και δική μου υποχρέωση να συγχαρώ τα παιδιά “δια ζώσης”. Είχε στη πρωινή σύνταξη, προηγηθεί η διευθύντρια της Σχολής, όπου έδωσε συγχαρητήρια σε όλη την ομάδα. Στη πρωινή σύνταξη όμως, έχοντας μια άρνηση στο μικρόφωνο και τα μεγάφωνα, πολλοί δεν άκουσαν ακριβώς τι έγινε. Έτσι είπα να τους ενημερώσω για λίγο μέσα στη τάξη. Όπερ και εγένετο.

Έχοντας σε κάποια τμήματα, μέλη της ομάδας απέναντί μου μπορούσα να διακρίνω από τη μια την ικανοποίηση και από την άλλη μια συστολή, για να μη πω ντροπή. Αυτό το συμπέρανα από τη μια από το χαμόγελο που άνθισε στα πρόσωπά τους και από την άλλη από το χαμηλωμένο βλέμμα και μια “αδιόρατη” τάση να “εξαφανιστούν”.

Σε ένα από τα τμήματα λοιπόν, της Β’ Λυκείου, όπου υπήρχε και μέλος της ομάδας, πετάγεται ο… Γιάννης και λέει : ” Ναι, αλλά χάσατε…”

Αμέσως να φωνάξω τη “πυροσβεστική” διότι η …Μαρία άρπαξε. Και η πυροσβεστική αντέδρασε άμεσα και ευτυχώς “έσβησε αμέσως τη φωτιά” πριν καν εκδηλωθεί.

Πρώτα “καρφώνουμε” το Γιάννη για να ηρεμήσει, λέγοντάς του ότι στον επόμενο διαγωνισμό ευχαρίστως να πάρει μέρος για να πάμε καλύτερα. Σε απλά Ελληνικά, “Αφού δεν ξέρεις και δεν συμμετείχες μη μιλάς. Έλα να τα δεις από κοντά και μετά μίλα”. Μετά σειρά είχε να “σβήσει” η Μαρία. Εκεί τα πράγματα είναι πιο εύκολα, γιατί ήδη από την πρώτη ατάκα στο …Γιάννη, είχε ήδη ηρεμήσει κάπως. Μετά έγινε ένας απλός απολογισμός.

Σε πρώτη προσπάθεια, με ελλιπή προετοιμασία, να έχουμε μια νίκη και δύο ήττες και οι ήττες προέκυψαν από τους πρώτους και τους πέμπτους στον προκριματικό. Αν χάνεις από τέτοιους αντιπάλους, μόνο υποτιμητικό δεν είναι. Από την άλλη είναι μοναδική εμπειρία έχοντας απέναντί σου τους καλύτερους, για να μπορέσεις να εκτιμήσεις πως γίνεται ο διαγωνισμός και με ποιο τρόπο μπορείς να εξελιχθείς φτάνοντας και ξεπερνώντας  αυτούς που έχεις απέναντι σου. Όλα αυτά έγιναν άμεσα και έτσι όλοι κατάλαβαν τι σημαίνει διαγωνισμός και πως δεν είναι μόνο η νίκη το αποτέλεσμα. Ο “δρόμος” είναι που μετράει. Η εμπειρία που αποκτάς και το τρόπος που αντιμετωπίζεις αυτούς που έχεις απέναντί σου.  Στις κουβέντες που κάναμε ανάμεσα στους αγώνες, η φράση που χρησιμοποιούσα ήταν : “Μη  βγαίνετε στο διαγωνισμό σαν να κουβαλάτε όλα τα φορτία του κόσμου πάνω σας. Χαρείτε τον αγώνα. Μαζέψτε εμπειρίες και ευχαριστηθείτε τη “διαδρομή”.” Και μετά χαμηλόφωνα και συνωμοτικά…”σκίστε τους”. Το τελευταίο αν και δεν είναι ακριβώς πρέπον “για καθηγητή” νομίζω ότι ήταν περισσότερο χρήσιμο, μια και μετά τον δεύτερο αγώνα, είχε φανεί ότι δεν πήγαν καλά και είχαν ανάγκη να “αισθανθούν” μάχιμοι. (Τουλάχιστον κατά την άποψη μου).

Αυτά τα άκουσαν όλοι πολύ προσεκτικά, και μπόρεσαν – πιστεύω – να εκτιμήσουν καλύτερα τη προσπάθεια των συμμαθητών του.

Και το κερασάκι. Ο συγκεκριμένος …Γιάννης είναι και αθλητής του σχολείου στο μπάσκετ. Και κατά τον Οκτώβρη σε νοκ αουτ αγώνες δυστυχώς δεν είδαμε τον δεύτερο γύρο. Εκεί όμως όλοι, είπαμε ότι “δεν έγινε και τίποτα. Αγώνας ήταν και θα προσπαθήσουμε για κάτι καλύτερο του χρόνου”. Η αλήθεια είναι ότι μπήκανε πολύ κατσούφηδες τότε στο σχολείο και τύχανε της υποδοχής που τους άρμοζε. Με τα μπράβο και τα συγχαρητήρια για τη προσπάθεια και τη συμμετοχή. Και όταν λέγανε τα λάθη που κάνανε η απάντηση ήταν…” έτσι μαθαίνουμε”. Τώρα όμως σαν εξωτερικός κριτής εμφανίστηκε πολύ αυστηρός στους συμμαθητές του.

Γιατί τα γράφω αυτά; Τα γράφω μήπως όλοι αυτοί που στο ρόλο του καθηγητή βλέπουν ένα κασετόφωνο, ή τον Ιούνιο – Ιούλιο – Αύγουστο καταλάβουν τι γίνεται και τι μαθαίνει ένα παιδί μέσα σε μια τάξη. Μαθαίνει να αξιολογεί, να σέβεται τους γύρω του, να σκέφτεται πριν μιλήσει, να εκτιμά την προσπάθεια των άλλων – ανεξαρτήτως αποτελέσματος – να αγωνίζεται για το καλύτερο, και τέλος μαθαίνει και …Χημεία.

Τη καλημέρα μου.

Αχ αυτά τα παιδιά…

Το έχω ξαναπεί. Οι δάσκαλοι έχουν ένα μισθό παραπάνω. Ένα μισθό που δεν δηλώνουν. Βέβαια αντιλαμβάνομαι ότι με τέτοιες δηλώσεις που κάνω αυτή τη στιγμή κάποιος θα βρεθεί να τα μετρήσει και να μας πει ότι παίρνουμε πάρα πολλά και να μας κόψει τα “μισθά” μας. Ο δε κλάδος των εκπαιδευτικών θα βυθιστεί σε μια μέγιστη και απύθμενη μιζέρια, η οποία θα μεταφερθεί στους μαθητές, μηδενίζοντας τις όποιες προοπτικές ανάπτυξης και εξόδου από τη κρίση με αποτέλεσμα πλέον να φτάσουμε στην οριστική κατάλυση του κράτους μέσω της οικονομικής κατάρρευσης.

Μισό λεπτό να το ξαναδιαβάσω γιατί μου βγήκαν πολλά μαζί και μπορεί να καώ από τη συγκίνηση και τις πολύπλοκες σκέψεις.

Ωραίο… Νομίζω κάνει για σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

Λοιπόν έχουμε και λέμε… Υπάρχει μια αμοιβή που δεν δηλώνεται πουθενά . Δεν κόβεται από καμία επιτροπή της Ευρώπης αλλά και δεν φορολογείται. Είναι αυτό το κάτι που φαίνεται στο βλέμμα των παιδιών, στο χαμόγελό τους, στην έκφρασή τους. Εκεί που η έδρα χάνει την απόσταση της και το ύψος της. Εκεί που ο καθηγητής είναι συζητητής, εμψυχωτής, φίλος, καθοδηγητής και συνοδοιπόρος. Εκεί που όλοι μαθαίνουμε και εκπαιδευόμαστε.

Αυτή την εμπειρία είχα σήμερα, για πολλοστή φορά στη καριέρα μου. Είναι η εμπειρία που με πείθει κάθε φορά ότι κάνω το σωστό “επάγγελμα” και αν μπορούσα να διαλέξω πάλι το ίδιο θα διάλεγα.

Για να καταλάβετε τι εννοώ, ας τα βάλουμε σε μια σειρά.

Σάββατο σήμερα. Δεν έχουμε σχολείο και αν μη τι άλλο έχουμε χρόνο, για περισσότερο ύπνο και ξεκούραση. Για ψώνια ή και δουλειές ή τέλος πάντων για να μη κάνεις τίποτα και να αράξεις σπίτι. Για δε τα παιδιά του λυκείου με τις καθημερινές τους υποχρεώσεις σε σχολείο – φροντιστήριο ή ότι άλλο, το Σαββατοκύριακο σίγουρα έχει μια άλλη σημασία. Σωστά;  ΛΑΘΟΣ!!!!

Γιατί σήμερα σηκωθήκαμε όλοι (7 άτομα τουλάχιστον και όχι μόνο) από τα άγρια χαράματα για να μαζευτούμε από Αγία Παρασκευή, Παιανία, Βριλήσσια, Βύρωνα, Φάληρο και να πάμε όλοι στο Αιγάλεω. Έτσι πρωί 8.30 είμασταν όλοι στο 3ο Λύκειο Αιγάλεω για τον διαγωνισμό Επιχειρηματολογίας – Αντιλογίας. Με ελλιπή προετοιμασία (εν γνώση μας μια και φέτος προετοιμάζουμε για πρώτη φορά την ομάδα) και άγνοια, ακόμα και από μεριάς μας βασικών διεργασιών, μια και η “ψυχή” της ομάδας συνταξιοδοτήθηκε  προσφάτως και οι υπολειπόμενοι είχαμε αποσπασματικές γνώσεις. Όμως δεν το αφήσαμε και δώσαμε το παρόν και “πέσαμε” αξιοπρεπώς, με μια νίκη και δύο ήττες. Μία νίκη πολλαπλά χρήσιμη και πολύτιμη αλλά και δυο ήττες πολύτιμες σαν εμπειρίες για έναν απολογισμό. Όλα αυτά αποτελούν μια εμπειρία που θα μπορέσει να γίνει η αφετηρία για μια καλύτερη πορεία.

Όμως όλες αυτές τς ώρες που περάσαμε μαζί μα τα παιδιά, επιβεβαιώθηκαν πάλι αυτά που έχω πει πολλές φορές. ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΩ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΜΟΥ. Αυτό που γνωρίζω μέσα στο σχολείο είναι το καλός, κακός, μέτριος μαθητής. Εργάζεται – δεν εργάζεται. Καταλαβαίνει τη χημεία – δεν καταλαβαίνει τη χημεία. Και μετά… τίποτα. Σήμερα λοιπόν μέσα στις 7 ώρες που περάσαμε μαζί και μιλήσαμε, γελάσαμε, συζητήσαμε είδα όλα εκείνα που δεν μπορώ να δω μέσα στη τάξη. Είδα όλες εκείνες τις σκέψεις που δεν μπορούν να βγουν μέσα σε μια διδακτική ώρα, με συγκεκριμένο θέμα και προσανατολισμό. Είδα όλους εκείνους τους προβληματισμούς και τις σκέψεις που γενικά δεν λέγονται και δεν ακούγονται.

Σε εκείνα τα χαμόγελα και τα καθάρια βλέμματα που παρά τη κούραση εξακολουθούσαν να μας μοιράζουν, υπήρχε η αμοιβή που λέω. Σε εκείνη τη προσπάθεια να μας ικανοποιήσουν και να φανούν αντάξιοι στις προσδοκίες μας, παρά τη φυσική κούραση και τη κάποια απογοήτευση, από την πορεία τους αγώνα (που το καταλαβαίνανε παρά την απειρία). Στην αγωνιστική διάθεση, παρά το άγχος και την αγωνία υπάρχει εκείνο το άδηλο ευχαριστώ. Σε εκείνο το αυθόρμητο γέλιο στα σχόλια, όταν προσπαθούσαμε όλοι να αποφορτιστούμε από την ένταση και τη κούραση είναι η εκτόνωση.

Μετά από όλα αυτά νομίζω ότι ένα πράγμα μπορώ να πω. Ευχαριστώ που μοιραστήκατε μαζί μου αυτό το πολύτιμο Σάββατο σας. Ευχαριστώ που δώσατε τον καλύτερο εαυτό σας για να πετύχουμε κάτι πολύ δύσκολο. Και το πετύχαμε ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Γίναμε ομάδα. Ευχαριστώ που μου δώσατε την ευκαιρία να δω μέσα από τη συζήτηση, τη σκέψη και το προβληματισμό σας, μια και αυτό μου είναι πολύτιμο. Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να χάσω αυτή την εικόνα του δεκαεξάχρονου, γιατί τότε δεν θα μπορέσω να ξεπεράσω το οποιοδήποτε… κασετόφωνο.

Μπορεί να γύρισα πολύ κουρασμένος και σίγουρα και τα παιδιά και οι συνάδελφοι το ίδιο. Αλλά τώρα μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι δεν θα μπορούσα να σκεφτώ καλύτερη ιδέα για να περάσω το Σάββατο μου. Χθες αν με ρωτούσατε μάλλον δεν θα απαντούσα έτσι. Σήμερα όμως ξέρω.

Τη καλησπέρα μου.

Οι μέρες δεν είναι για μέσα…

Τέτοιες  μέρες με αυτό τον ήλιο, και με αυτή τη ζέστη σίγουρα δεν είναι για να κάθεσαι μέσα. Αυτό έκανα και εγώ.

Τι είναι λέει, Φλεβάρης; Μήνας του χειμώνα; Ναι καλά. Για να το λέτε κάτι θα ξέρετε. Μάλλον έτσι θα λένε τα βιβλία. Τέλος πάντων.

Το φατσοβιβλίο ( που λέει και η Βιβή) καλό είναι, αλλά εγώ ποτέ δεν το συμπάθησα. Φυσικά και έχω λογαριασμό, όπως και σχεδόν σε κάθε “μέσο κοινωνικής δικτύωσης”. Ο λόγος είναι ότι είναι μια ανοικτή πόρτα στο κόσμο. Οι φίλοι μου είναι όλοι προσωπικοί μου φίλοι ή παλιοί μου μαθητές, κάτι που με τιμά ιδιαίτερα μια και περίπου 600 από τους μαθητές που πέρασαν “από τα χέρια μου” με τίμησαν με αίτημα φιλίας του φατσοβιβλίου. Έχει και άλλες “χρήσεις” το φατσοβιβλίο, εκτός από τις χαζοσφυγμομετρήσεις ή τα “χαζοκουίζ”. Βοηθάει να βρεις φίλους. Ανθρώπους που για κάποιους λόγους – συνήθως όχι σοβαρούς – έχουμε χαθεί.

Έτσι έγινε και προ ημερών. “Βρήκα” την Εύη. Η πιο σωστά με βρήκε. Συνάδελφος πριν 15 περίπου χρόνια, από εκείνους που από τη πρώτη στιγμή που τους γνωρίζεις, αισθάνεσαι κάτι αλλιώτικο. Ένα δυναμισμό, μια ευθύτητα, μια άλλη άποψη. Άλλοι τα εκτίμησαν και άλλοι όχι… πάντα έτσι γίνεται άλλωστε. Εμένα μου άρεσε, και οι κουβέντες που είχαμε ήταν πάντα σημεία αναφοράς. Μετά έφυγε, πήγε στο δημόσιο και χαθήκαμε. Γνωρίζοντας ότι ήταν πάντα στη γειτονιά, μια και είχαμε συναντηθεί 2-3 φορές αυτά τα δέκα χρόνια, παρόλα αυτά δεν είχαμε καταφέρει να τα πούμε. Μετά το φατσοβιβλίο, “μιλήσαμε” 2-3 φορές και μια και δεν είμαστε φαν του πληκτρολογίου, είπαμε να πάμε…για καφέ. Περιττό να πω ότι ήταν η καλύτερη μου. Και έτσι έγινε.

Η Εύη, μετά από αρκετά χρόνια, εμφανίζεται όπως ακριβώς τη θυμόμουνα, στη μορφή και στη σκέψη. Με το κοφτερό μυαλό και την άλλη άποψη, με τη καθαρή σκέψη και την συλλογιστική που “δεν ταιριάζει” σε φιλόλογο. (Δεν θέλω σχόλια του τύπου ποια είναι αυτή η συλλογιστική…Ας το θέσω διαφορετικά). Άμεση, καίρια διατύπωση, χωρίς πολλά λόγια. Πολύ χάρηκα που την είδα. Είπαμε όσα μπορούν να χωρέσουν από 10 περίπου χρόνια μέσα σε δύο ώρες. Και φυσικά αφήσαμε “κάβα” για την επόμενη συνάντηση.

Τελικά είμαι καφε-μανής. Αν κάποιος μου πει “πάμε για καφέ” να τα πούμε… πάει έπεσα. Νομίζω πρέπει να το “ελέγξω” αν και δεν ξέρω αν πρέπει κιόλας. Αυτό γιατί ο καφές με φίλους για μένα είναι πάντοτε μια μοναδική και αξιομνημόνευτη εμπειρία. Για τους φίλους μου δε… δεν το συζητάω. Και  ένα, και δυο, και πολλούς καφέδες. Και για μια ακόμα φορά, μπορώ να πω, ότι είμαι ευτυχισμένος και πολύ πλούσιος. Πάρα πολύ πλούσιος. Και δεν είναι τα χρήματα αυτά που μετράω. Αυτά ποτέ δεν φτάνουν.

Γιαυτό το λέω και το ξαναλέω. Οι άνθρωποι γύρω μας είναι “αυτά” που αξίζουν και μετράνε. Μην τα χάνετε.

Και το άσχετο… : χωρίς να το ξέρει, βρήκε τη περίφημη συνταγή μου για τα πιροσκί από τη ΒΔΕΛΛΑ. Αυτό το πράγμα δεν μπορώ να το καταλάβω. Με εξαίρεση την αρχική σελίδα, με τη περισσότερη κίνηση από όσα έχω γράψει κατά καιρούς… η εγγραφή με το πιροσκί έρχεται δεύτερη (!!!) Τι να πω. (Ψιτ… να σας πω ένα μυστικό… αλλά μη το φωνάξετε… η συνταγή δεν είναι δική μου. Η Κατερίνα μου την έδωσε. Ποια Κατερίνα; Συνταξιούχος πλέον φίλη και συνάδελφος, η οποία υπήρξε μέντοράς μου στη συνδικαλιστική σκέψη αλλά και στην διεξοδική μελέτη και άποψη.Αλλά και σε πολλά άλλα… άλλη φορά θα συνεχίσω.  Αλλά έπρεπε να το πω… για την αποκατάσταση της αλήθειας.)

Τη καλησπέρα μου.

Η μπέσα…

Τη λέξη αυτή την έμαθα σε προχωρημένη ηλικία. Μου είπαν είναι αρβανίτικη και σημαίνει με δυο λόγια ότι όταν λες κάτι, ο λόγος σου είναι συμβόλαιο. Δεν χρειάζεσαι τίποτα παραπάνω. Μόνο το λόγο σου.

Αυτό το είχα μάθει πολλά χρόνια νωρίτερα από τον πατέρα μου. Η φράση που μου έλεγε ήταν απλή. Όταν ανοίγεις το στόμα σου να μιλήσεις να είσαι σίγουρος για αυτά που θα πεις. Δεν πρέπει να λες και να ξελές. Όταν μιλάς τελείωσε. Αυτό είναι.

Έχω μάθει λοιπόν έτσι. Και πάντα προσέχω όταν ανοίγω το στόμα μου. Και όταν λέω ότι θα κάνω κάτι  ο κόσμος να έρθει ανάποδα εγώ θα το κάνω.

Με αυτό στο μυαλό μου ανέλαβα συγκεκριμένες δεσμεύσεις για συγκεκριμένα πράγματα. Σε πολλές μεριές. Επαγγελματικές, φιλικές, οικογενειακές. Και όπου έπρεπε να γίνουν συζητήσεις και να αναληφθούν αμοιβαίες δεσμεύσεις έγιναν οι συζητήσεις που έπρεπε και αναλήφθηκαν οι δεσμεύσεις που έπρεπε.

Από ότι φαίνεται πάντως, κάποιοι δεν έχουν την ίδια άποψη για την προφορική δέσμευση. Κάποιοι είναι “είπα – ξείπα”. Κατά την άποψη μου αυτή η στάση σε “ισότιμους” μπορεί να είναι σπαστική αλλά εκεί πιάνεις το κολλητό – φίλο – γνωστό του λες δυο πράγματα και ξεμπερδεύεις. Αν τα καταλάβει συνεχίζεις τη παρέα. Αν δεν τα καταλάβει τα ξεκόβουμε και ξεμπερδεύουμε. Από την άλλη όμως αν αυτός ο άλλος είναι ανώτερος – στη ιεραρχία  – προϊστάμενος, διευθυντής, προσωπάρχης ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο τότε το πράγμα αλλάζει. Αν αυτός χρησιμοποιεί τις υποσχέσεις για να σε πείσει να δραστηριοποιηθείς στο παραπάνω, και να δώσεις κάτι καλύτερο και μόλις σε βάλει στο “τριπάκι” και στη λογική, ξεχνάει τις δεσμεύσεις του και τις υποσχέσεις του, τότε το λιγότερο που μπορείς να κάνεις είναι να μη κάνεις τίποτα. Απλό είναι … να μη κάνεις τίποτα παραπάνω από αυτά που πρέπει να κάνεις, αλλά και τίποτα λιγότερο. Έτσι ώστε να καταλάβει ότι δεν έχει να κάνει με παιδάκια, που τους τάζουν καραμέλα και μετά τους λένε “χα χα σου την έσκασα, δεν εννοούσα αυτό” και άλλες τέτοιες μ…ς.

Λυπάμαι που το λέω, αλλά οποιοσδήποτε διαβάζει αυτό το κειμενάκι και έχει κόσμο “από κάτω του” (δηλαδή είναι προϊστάμενος κάθε είδους) να θυμάται ότι βρίσκεται  ψηλά γιατί στηρίζεται στους ώμους κάποιων από κάτω. Αυτοί οι κάποιοι έχουν αξιοπρέπεια και δεν έχουν σκοπό να σκύβουν συνέχεια για να μπορεί να φαίνεται και να βλέπει καλύτερα ο “κος Διευθυντής” κάθε είδους. Και αν αυτοί οι “από κάτω” αποφασίσουν  να μη σηκώσουν το φορτίο στους ώμους τους τότε ο “υψηλά ιστάμενος” δεν θα βλέπει τίποτα. Και δεν θα ξεχωρίζει σαφώς.

Η μπέσα λοιπόν κυρίες και κύριοι διευθυντές είναι βασικό προσόν κάθε διευθύνοντα που σέβεται τον εαυτό του και κυρίως τους ανθρώπους που του βγάζουν τη δουλειά. Όταν ανοίγετε το στόμα σας να ξέρετε τι λέτε και να το στηρίζετε, για να μπορείτε να σταθείτε απέναντι στους υφισταμένους σας.  Όταν κρατάτε σημειώσεις για τις δεσμεύσεις να είστε σίγουροι ότι χρησιμοποιείτε μέσο που πιάνει το μελάνι και μένει, για να μπορέσετε να το διαβάσετε αργότερα. Αλλιώς θα μείνετε μόνοι σας απαξιωμένοι να σκέφτεστε πως θα δραστηριοποιήσετε το κόσμο σας. Βέβαια πάντα θα υπάρχουν οι “προσκείμενοι” που θα φροντίζουν να σας πείθουν ότι όλα είναι καλά. Αλλά προσέξτε όταν περπατάτε μη γλιστρήσετε στα σάλια ή μη πατήσετε καμία γλώσσα. Για μένα το χειρότερο που μπορεί να πάθει ένας μάνατζερ είναι να χάσει την αξιοπιστία του. Για εσάς;

Τα είπα πάλι. Όποιος διαβάσει διάβασε. Όποιος καταλάβει κατάλαβε.  Με μισό αιώνα στη πλάτη δύσκολα σκύβεις το κεφάλι. Λυπάμαι.

Τη καλησπέρα μου.

Πηγαίνοντας για ψώνια…

Το λεγόμενο shopping therapy, έχει μπει στη ζωή μας. Έχουν δοθεί διάφορες ερμηνείες για τον λόγο που μας κάνει να “βγαίνουμε για ψώνια” και κυρίως να αισθανόμαστε καλύτερα μετά από αυτά – συνήθως.

Κατά μία άποψη, μας έχουν πείσει ότι ζούμε σε κλουβιά, οδηγούμε κασόνια, ντυνόμαστε με κουρέλια, και άλλα τέτοια όμορφα και εμείς σε αντίδραση πάμε να ψωνίσουμε “για να τους δείξουμε εμείς τι είμαστε.” Κατά μια άλλη άποψη, βομβαρδιζόμαστε από τόση μαυρίλα στα ΜΜΕ που πηγαίνοντας στην αγορά και ψωνίζοντας αισθανόμαστε “ζωντανοί”  και ενεργοί.  Και πολλές άλλες ερμηνείες.

Εμείς,  τα αγοράκια, θεωρούμαστε εύκολοι πελάτες με τη λογική ότι, ή ξέρουμε τι θέλουμε και τα παίρνουμε και φεύγουμε, ή είμαστε “εύκολη λεία” στα χέρια της έμπειρης πωλήτριας, η οποία συνήθως μας “χειραγωγεί” δίνοντας μας αυτό που ναι μεν δε μας πολυαρέσει ή δεν είναι ακριβώς αυτό που θέλουμε αλλά μας λέει ότι είναι πολύ ωραίο πάνω μας, ή είναι μοναδικό κομμάτι. Αν δε, είναι και “καλοβλεπούμενη” η πωλήτρια εκεί το έχουμε “χάσει”.

Τα κοριτσάκια όμως είναι “άλλοι” πελάτες.  Η σύζυξ έχει σταματήσει να “με παίρνει” για ψώνια μαζί της γιατί λέει την “αγχώνω”. Η αλήθεια είναι ότι τότε που “με έπαιρνε μαζί της” κατά κανόνα τηρούσα διπλωματική στάση και προσπαθούσα να μην δημιουργώ αρνητικές “ενέργειες”. Τέλος πάντων.

Την εμπειρία όμως των γυναικείων “ψώνιων” τα τελευταία χρόνια, την έχω με τη φίλη μου τη …Μαρία. Μετρώντας καμιά τριανταριά χρόνια σχέσης, βγαίνουμε αρκετά συχνά για να κάνει τα ψώνια της και κάθε φορά είναι μια εμπειρία. Βλέπετε δεν είμαι “σύζυξ” για να προκαλώ άγχος ή ενοχές, και έτσι εγώ το διασκεδάζω. Και αυτό είναι που δεν μπορεί να καταλάβει.Και συνήθως με ρωτάει : “Σε έπρηξα;” Η απάντηση είναι αρνητική. Συνήθως λέω πως “τη βρίσκω” να πηγαίνουμε για ψώνια. Εγώ όμως δεν της το έχω πει… αλλά “εκπαιδεύομαι”.

Κάνω τις παρατηρήσεις μου και μαθαίνω.

Ένα πράγμα που μου έχει κάνει εντύπωση είναι πόσο “μικρά” είναι τα εμπορικά κέντρα. Μέσα σε μισή ώρα τα έχεις γυρίσεις ολόκληρα… Είναι εντυπωσιακό πόσο γρήγορα πας στα μαγαζιά που πρέπει.

Ας πούμε ένα άλλο πράγμα που μου έχει κάνει εντύπωση είναι πόσο γρήγορα “σκανάρει” ένα μαγαζί (!!!) Όχι ράφι, μαγαζί. Δηλαδή από την πόρτα με μια ματιά “κόβει κίνηση”, κατευθύνεται στο τμήμα που την ενδιαφέρει, και με μια περιστροφή 360 μοιρών – αν προλάβει και την ολοκληρώσει – τα έχει δει όλα, χαράζει πορεία και διαλέγει… ( Η εμπειρία δεν κρύβεται άλλωστε).

Ένα άλλο εντυπωσιακό είναι η ταχύτητα επιλογής, και ξεδιαλέγματος. Σε ελάχιστο χρόνο μαζεύει κάποια κομμάτια, συνήθως μου πασάρει την τσάντα ή/και τα άλλα ψώνια ( ο κύριος “κρεμάστρα” ή “βαστάζος” ) και χάνεται στα δοκιμαστήρια. Καμιά φορά ρωτάει και τη γνώμη μου, αλλά συνήθως με την ίδια αγκαλιά που “χάθηκε” επανεμφανίζεται και αφήνει κάποια και κρατάει κάποια άλλα (αν κατά την άποψη της της “κάνουν”).

Η καλύτερη φάση είναι όταν “τρελαίνουμε” τους υπαλλήλους. Εκεί σπάμε πολύ πλάκα, τουλάχιστον εμείς. Είναι τόση η άνεση που έχουμε μεταξύ μας που τις περισσότερες φορές μας περνάνε για αντρόγυνο, και εκεί γίνεται το γέλιο. Η συνηθισμένη της έκφραση για μένα αν κάποια υπάλληλος πει για το “σύζυγο” είναι… “Δεν είναι δικός μου, δανεικός είναι…” και εκεί είναι που ξεραίνεται η υπάλληλος. Δεν θα ξεχάσω το σοκ που προκαλέσαμε σε μια υπάλληλο σε μαγαζί με παπούτσια όταν της αποκαλύψαμε την ηλικία μας, και την ηλικία των παιδιών μας. Εγώ ήθελα να την αποτελειώσω λέγοντας της ότι “εμείς οι δυο έχουμε πέντε παιδιά” αποκρύπτοντας της σημαντικές λεπτομέρειες, αλλά μου είπε να την “λυπηθώ” και κρατήθηκα. Πάντως φεύγοντας πήρε το μάτι μου την υπάλληλο να κάθεται αποκαμωμένη σε μια καρέκλα και μια συνάδελφό της να της κάνει αέρα.

Το γέλιο γίνεται στα καλλυντικά, όπου εγώ άσχετος ων, με τα διάφορα που κυκλοφορούν, από τη μια δεν βάζω γλώσσα μέσα σχολιάζοντας και από την άλλη λέω τις… βλακείες. Η δε υπάλληλος προσπαθεί να επιχειρηματολογήσει για την αξία του χ καλλυντικού και τα άμεσα αποτελέσματα που θα εμφανίσει μετά από 10 μήνες εντατικής χρήσης. Τελικά μου φαίνεται ότι το σίγουρο  άμεσα αποτέλεσμα είναι αυτό της πληρωμής του προϊόντος αλλά αυτό ακούγεται πολύ “αντρικό”. (Βλέπετε “εμείς” δεν μπορούμε να καταλάβουμε…)

Πάντως πρέπει να ομολογήσω ότι οι υπάλληλοι γενικώς είναι πολύ καλά εκπαιδευμένοι. Αντέχουν το σοκ και διατηρούν την ευγένεια τους και την ηρεμία τους.

Με όλα τα παραπάνω γίνεται φανερό γιατί μου “αρέσει να βγαίνω για ψώνια”. Κάθε φορά είναι και μια διασκεδαστική εμπειρία. Μπορώ να θυμηθώ μαγαζιά που “ντρέπομαι” να ξαναπάω, μετά την εικόνα που δώσαμε. Τέλος πάντων. Αν είναι έτσι το shopping therapy θα έλεγα ότι είμαι θιασώτης αυτής της θεραπείας.

Τη καλημέρα μου.

Ο Αττικός ουρανός…

…έστω και με αφρικάνικη σκόνη σε φτιάχνει.

Δηλαδή ξυπνάς το πρωί και βλέπεις το γαλάζιο χρώμα και αμέσως σου φεύγουν όλα. Μαύρες σκέψεις, κρίσεις ηλικίας, απογοήτευση για το γνωστό διαζύγιο και τη βεβαιότητα για τη ματαιότητα των πραγμάτων που σου προκαλεί, όλα μα όλα φεύγουν.

Όλα ξεκίνησαν το πρωί που πηγαίνοντας στη λαϊκή βλέπω ένα τύπο ξαπλωμένο στο γκαζόν, με το κινητό του να μιλάει. Δεν ξέρω αν έλυνε κάποιο πολύ σοβαρό θέμα, πάντως από τη στάση του και μόνο έδειχνε πολύ χαλαρός και άνετος. Λιαζόταν και απολάμβανε το γρασίδι και την ηρεμία. (δεν θέλω συνειρμούς με αγελάδες ή σκύλους… μου το χαλάτε).

Η αλήθεια είναι ότι τέτοια άνεση έχω να την αισθανθώ από φοιτητής… δηλαδή… μόλις 10 χρόνια πριν… (άντε πάλι γελάκια…. τσκ τσκ τσκ). Ζήλεψα λοιπόν και πήγα να βρω φρέσκο γκαζόν. Καλά εντάξει, μια καφετέρια βρήκα με καλό προσανατολισμό και απόλαυσα ένα παγωμένο καφέ, κλείνοντας πότε πότε τα μάτια και κοιτάζοντας ψηλά προς τον ήλιο, προσπαθώντας να μην αφήσω ούτε μια ακτίνα του να πάει χαμένη.

Και μετά σκέφτηκα τη χθεσινή εγγραφή. Και θυμήθηκα τη λίστα. Και το σχόλιο της Αμαλίας. Τελικά είναι πολύ εύκολο να σε πάρει από κάτω. Βλέπεις, ψάχνεις, ζητάς, μετράς, βγαίνεις ανικανοποίητος, ψυχοπλακώνεσαι και … σε παίρνει από κάτω. Χαζό είναι τελικά και χάνεις αυτό που πραγματικά έχεις και δεν αξιοποιείς: χρόνο για να περάσεις καλά. Τελικά…

Θυμήθηκα τον φίλο μου τον Τάκη που είχε πει κάποτε ότι έχουμε τα πιο όμορφα πράγματα τσάμπα και δεν το ξέρουμε. Το πρώτο που είχε αναφέρει ήταν ο ήλιος, το δεύτερο η θάλασσα και το τρίτο η Ελλάδα, που μπορεί μέσα σε μια ώρα να σε πάει από βουνό στη θάλασσα. Είχε δίκιο πάντως. Εμείς δεν τα βλέπουμε. Ας τα δούμε για να τα εκτιμήσουμε…

Τη καλησπέρα μου.

Με παίρνει από κάτω…

Είναι μερικές φορές που αισθάνομαι κάπως. Δεν ξέρω αν είναι η ηλικία, δεν ξέρω αν είναι όλες οι ευχάριστες ειδήσεις που ακούω και με εξιτάρουν, δεν ξέρω αν είναι το γνωστό διαζύγιο που με έχει πείσει ότι όλα πια είναι μάταια, δεν ξέρω…

Τείνω να καταλήξω ότι έχω κρίση ηλικίας. (Όχι ότι τα άλλα δεν βοηθούν αλλά λέμε τώρα). Βλέπω τα πρώτα …ήντα να πλησιάζουν και με πιάνει μια απολογιστική διάθεση, λες και πρέπει να βγάλω τον ισολογισμό της εταιρείας. Και όσο μετράω τόσο κάτι μου λείπει. Και όσο βλέπω τι έπρεπε να κάνω. όλο και κάτι μου λείπει. Και πάω να κάνω σχεδιασμό και όλο και κάτι που περισσεύει. Και όσο δεν “ισολογίζω” τόσο μπλέκομαι. Και όσο μπλέκομαι τόσο αγχώνομαι και όσο αγχώνομαι τόσο με …παίρνει από κάτω. Ωραίο έτσι; Φαύλος κύκλος.

Σήμερα λοιπόν σε παγκόσμια πρώτη…. (να “βλογήσουμε” και τα γένια μας…) θα εμφανίσω ένα μοναδικό κόλπο θετικής ανατροφοδότησης (feedback επί το Ελληνικότερον), το οποίο έχει ηλικία μόλις 2000 ετών (το κόλπο) . Το πρωτοχρησιμοποίησε ο Μάρκος Αυρήλιος στο σύγγραμμά του “ΤΑ ΕΙΣ ΕΜΑΥΤΟΝ”. Και τώρα η αποκάλυψη…

Θα φτιάξω μια λίστα με τα πράγματα για τα οποία είμαι ευγνώμων. Προσέξτε όχι αυτά που έχω “καταφέρει στη ζωή μου”  αλλά αυτά για τα οποία είμαι ευγνώμων επειδή… υπάρχουν. Η λίστα είναι ανοικτή και από αυτά που θα γράψω θα καταλάβετε ότι πάρα πολλά “πράγματα” από αυτά για τα οποία είμαι ευγνώμων, θεωρούμε δεδομένα, ενώ δεν είναι. Φυσικά εσείς μπορείτε να συμπληρώσετε και τα δικά σας. Όταν λοιπόν έχω (έχετε) μαυρίλες, μια ματιά στη λίστα θα σας πείσει ότι έχετε πολλά πράγματα τα οποία δεν εκτιμάτε και θα έρθετε στα ίσα σας.

Λοιπόν ξεκινάμε. (όπως μου έρχονται – χωρίς αξιολογική ή άλλη σειρά)

Είμαι ευγνώμων γιατί…

  • Είδα και σήμερα την καινούργια μέρα να ξημερώνει (και είναι και φανταστική εδώ που τα λέμε).
  • Έχω την οικογένειά μου.
  • Έχω μερικούς πολύ καλούς φίλους αλλά και πολλούς φίλους που με περιβάλλουν και μπορώ να μιλήσω.
  • έχω ρούχα να φορέσω.
  • έχω δουλειά που μου αρέσει και με καλύπτει συναισθηματικά και “βιοποριστικά”.
  • Έχω κρεβάτι να κοιμηθώ.
  • έχω τρεχούμενο νερό στο σπίτι.
  • Έχω την υγεία μου.
  • έχω την αξιοπρέπεια μου.
  • μπορώ να σκέπτομαι.
  • έχω ηλεκτρικό ρεύμα στο σπίτι μου.
  • έχω την δυνατότητα να κινούμαι.
  • δεν είμαι μόνος.
  • έχω αρκετά χρήματα να διαβιώνω “αξιοπρεπώς”.
  • έχω ανθρώπους γύρω μου που ενδιαφέρονται για μένα και εγώ για αυτούς.
  • μπορώ να κάνω σχέδια για το μέλλον.
  • έχω όλα εκείνα τα καταναλωτικά προϊόντα που χρειάζομαι αλλά και δεν χρειάζομαι… (γι αυτό είναι καταναλωτικά).
  • μπορώ να καλύψω τις ανάγκες των παιδιών μου.
  • μπορώ να καλύψω τις υποχρεώσεις μου.
  • μπορώ ακόμα να μαθαίνω.
  • μπορώ να βλέπω και να “βλέπω”.
  • έχω “ποιότητα ζωής” (ότι και αν σημαίνει αυτό… Επιδέχεται πολλές ερμηνείες)
  • έχω χρόνο για μένα αλλά και για τους άλλους γύρω μου.
  • …

Μπορώ να πω ότι κάπου σταμάτησα. Δεν μου έρχονται άλλα… Τώρα να μην αρχίσω να μιλάω για κινητά, πισιά και άλλα… θα το ρίξω πολύ χαμηλά το επίπεδο. Σίγουρα όμως κάτι έχω ξεχάσει… Να αυτά κάνω και τσαντίζομαι. Κάτι έχω ξεχάσει… τι όμως;

Δεν ξέρω συμπληρώστε εσείς ό,τι νομίζετε πως μπορεί να κολλήσει και φτιάξτε τη δική σας λίστα. Καλό είναι πότε πότε να της ρίχνετε καμιά ματιά και να συμπληρώνετε ό,τι σας έρχεται κάθε φορά που τη διαβάζετε. Έτσι θα μπορείτε να συνειδητοποιείτε τι έχετε και να τα χαρείτε …

Επί του πιεστηρίου : Αυτό εννοούσα για τη συμπλήρωση. Είναι 5 λεπτά που το ανέβασα και ήδη συμπλήρωσα τρία ακόμα πράγματα.

Τέλος πάντων… τη καλημέρα μου.

Κύριε… τι είναι η ασπαρτάμη; (μέρος 2ο)

Η δεύτερη αυτή εγγραφή είναι συνέχεια της προηγούμενης και γίνεται με αφορμή ένα σχόλιο του Αντώνη.

Ρωτάει ο Αντώνης:  Το ερώτημα είναι αυτά τα 20 λεπτά ήταν μέσα στη στοχοθεσία της μέρας ή απλά δεν πρόσφεραν κάτι. Αν αυριο σε ρωτήσουν κάτι άλλο τι θα κάνεις; Αν εσύ αύριο τους ρωτήσεις τι είναι η απαρτάμη θα απαντήσουν;

Εδώ βάζει πάρα πολλά θέματα μέσα σε δυο γραμμές. Θα προσπαθήσω να τα αναπτύξω ένα ένα και να πω τη θέση μου.

“…ήταν μέσα στη στοχοθεσία της ημέρας…” Τι ακριβώς είναι άραγε η στοχοθεσία της ημέρας; Η στοχοθεσία είναι μια έννοια που με δυο λόγια λέει : όταν τελειώσουν το κεφάλαιο οι μαθητές πρέπει να έχουν επιτευχθεί  οι παρακάτω στόχοι… και μπαίνουν οι στόχοι που είναι ζητούμενοι. Σπάνια η στοχοθεσία έχει όριο μέρας. Γίνεται ένα σχέδιο για το τι θα πούμε στο μάθημα και πως θα το πούμε. Από εκεί και μετά όμως η τάξη έχει και αυτή το ρόλο της. Νομίζω ότι σημαντικός στόχος της Α’ λυκείου είναι να κατανοήσουν που βρίσκεται η Χημεία σήμερα και τι σημασία έχει για τη ζωή τους. Να πάψουν να θεωρούν τη χημεία μάθημα και μάλιστα δύσκολο και να μπορέσουν να την αντιληφθούν σαν μια καθημερινότητα. Όπως δηλαδή πραγματικά είναι.

“…ή απλά δεν προσέφεραν κάτι…” : Εδώ είμαι όπως λένε κάθετα αντίθετος. Τα παιδιά όταν ρωτάνε κάτι περιμένουν μια απάντηση. Άρα τα έχει προβληματίσει με κάποιο τρόπο αυτό που ρωτάνε. Κατά συνέπεια οφείλουμε μια απάντηση. Κυρίως σε θέματα προσδιορισμού της θέση τους στο κόσμο και αν μοιάζουν ή όχι με τα μοντέλα που τους πλασάρουν, οφείλουμε όχι να τους δώσουμε έτοιμη λύση αλλά να τους δώσουμε ένα τρόπο να κρίνουν για να μπορέσουν να δουν που βρίσκονται. 22 χρόνια καθηγητής μπορώ να διαβεβαιώσω ότι αυτά που θυμούνται οι παλιοί μου μαθητές δεν είναι πως γράφονται οι αντιδράσεις αλλά αυτές οι συζητήσεις για θέματα καθημερινά και πως μπαίνει η Χημεία μέσα σε αυτά. Και μια και εδώ θίγονται λεπτά θέματα διατροφής, δίαιτας, αλλά και επικίνδυνα θέματα όπως η νευρική ανορεξία, χρειάζεται πολύ προσοχή. Δεν σηκώνουμε το χαλάκι να τα βάλουμε από κάτω αλλά τα αντιμετωπίζουμε όπως είναι και στο βαθμό που γνωρίζουμε, Προχθές πολλές φορές είπα δεν ξέρω. Γιατί όντως δεν ήξερα. Δεν παραπληροφόρησα, και αυτά που τους είπα είναι σωστά. Άρα αν προβληματίστηκαν και ψάχτηκαν λιγάκι σας διαβεβαιώνω ότι προσέφεραν απείρως περισσότερα από το να μάθουν ποιες είναι οι μεταθετικές αντιδράσεις. Αν δε, σε βάθος χρόνου, έστω και ένας μαθητής το σκεφτεί μια φορά παραπάνω για κάποια επιλογή, από αυτά τα θέματα – εκτός ύλης που συζητάμε εντός τάξης – και το ψάξει λίγο παραπάνω – τότε δεν το συζητάμε, προσφέρουν πάρα πολλά. Μη μετρήσιμα πολλά.

Αν η αγωνία βρίσκεται στο αν θα βγει η ύλη, υπάρχει πάντα η υπεύθυνη αντιμετώπιση, γιατί είναι γνωστό ότι η Χημεία είναι μάθημα υποδομής. Το σημερινό μάθημα υποστηρίζει το αυριανό κοκ.Η ύλη βγαίνει και βγαίνει σωστά. Τα παιδιά πάνε στην επόμενη τάξη με δεδομένο ότι έχουν διδαχθεί όλα όσα θα τους επιτρέψουν να επιλέξουν την παραπέρα πορεία τους χωρίς να περιορίζονται από τις γνώσεις τους σε ένα μάθημα. Το ότι τα έχουν διδαχθεί είναι δεδομένο. Το αν τα έχουν μάθει είναι ζητούμενο.

“…Αν αύριο σε ρωτήσουν κάτι άλλο τι θα κάνεις…” : Το αύριο είναι μακριά. Αλλά όταν με ρωτήσουν, ανάλογα την ερώτηση και αν έχω κάτι να τους πω που κατά την κρίση μου θα ήταν χρήσιμο, τότε μπορεί να το ξανακάνω. Αλλά αν κρίνω ότι είναι ερώτηση “μασουλήματος χρόνου” τότε απλά θα προσπεράσω με μια δήλωση του τύπου …Έλα στο μάθημά μας τώρα… και γυρνώντας στον μαθητή θα του πω ότι αν θέλει να του πω δυο πράγματα να έρθει στο διάλειμμα. Εγώ του δίνω την επιλογή. Αν πράγματι τον ενδιαφέρει το θέμα θα έρθει να ρωτήσει και εγώ του προσφέρω το διάλειμμα μου και το χρόνο της ανάπαυλας μου από ώρα σε ώρα. Αν δεν τον ενδιαφέρει… τότε θα πάει διάλειμμα και εγώ θα κάνω το δικό μου.

“…Αν αύριο εσύ τους ρωτήσεις τι είναι η ασπαρτάμη θα ξέρουν;” Και γιατί να τους “εξετάσω” για την ασπαρτάμη;  Σίγουρα θα έχουν  μια ιδέα. Δεν χρειάζεται να ξέρουν τύπους. Χρειάζεται να γνωρίζουν ότι δεν πρέπει να παίρνουν με το τόνο την ουσία αυτή γιατί “κουράζει” το συκώτι, μια και εκεί μεταβολίζεται, και ότι αν πάρουν πολλή ποσότητα από αυτή την ουσία καλά θα κάνουν να μην απομακρύνονται από τη τουαλέτα.

Όμως κατάλαβαν τη σημασία ενός σωστού πρωινού, την έννοια του σακχάρου και πως δουλεύει ο οργανισμός στον μεταβολισμό – τουλάχιστον όσοι το παρακολούθησαν προσεκτικά και συμμετείχαν στη συζήτηση.

Η τάξη είναι μια κατάσταση που είναι δυναμική. Αν ο ρόλος του καθηγητή είναι αυτός του κασετοφώνου και του εξεταστή το έχεις χάσει. Τη τάξη την αφουγκράζεσαι. Μια μισοκοιμισμένη τάξη με μια συμβατική διδασκαλία θα αποκοιμηθεί και κανείς δεν θα ακούσει τίποτα. Αν αντίθετα τη τραβήξεις και τη παρασύρεις σε μια κουβέντα και τους βάλεις να δραστηριοποιηθούν σε θέματα που τους ενδιαφέρουν τότε τους “έχεις”.  Δεν μπορεί να είσαι κασετόφωνο για να μη χάσεις την ύλη. Οι μαθητές είναι άνθρωποι που έχουν και άλλα να τους απασχολούν, εκτός από τη σωστή γραφή των χημικών εξισώσεων. Και ποιος θα τους λύσει αυτές τις απορίες; Πως θα μπορέσουν και αυτοί να δουν ότι τους αντιμετωπίζεις σαν ανθρώπους και δέχεσαι την απορία τους.

Όσοι είναι στις τάξεις το έχουν δει να γίνεται. Δεν μπορεί να είσαι αφ’ υψηλού και “υπεράνω”. Νομίζω ότι πρέπει να υπάρχει ο σεβασμός απέναντι στου μαθητές και τις απορίες τους και τις ανάγκες τους. Από την άλλη πρέπει να υπάρχει υπεύθυνη αντιμετώπιση της γνώσης, ώστε να έχουν όλοι τη δυνατότητα να αποκτήσουν τα εφόδια που τους είναι απαραίτητα για να μπορέσουν, όταν χρειαστεί να επιλέξουν κατεύθυνση σπουδών, να μην έχουν περιορισμό του τύπου “αυτό το μάθημα δεν το καταλαβαίνω άρα δεν μπορώ να πάρω αυτή τη κατεύθυνση” και άλλα τέτοια. Μπορώ να αναφέρομαι για πολύ ώρα ακόμα σε παραδείγματα τέτοιου τύπου. Δεν νομίζω ότι έχει όμως κάποιο νόημα.

Ο τύπος της εκπαίδευσης και η ουσία της εκπαίδευσης δυστυχώς δεν ταυτίζονται. Θα έπρεπε αλλά είναι δύσκολο. Ετοιμάζουμε τους μαθητές μας για ένα αύριο που κανείς δεν ξέρει πως θα είναι. Βγάλαμε σχέδια και προγράμματα με βάση τα δικά μας δεδομένα τότε που δεν ξέραμε τι είναι ΙΝΤΕΡΝΕΤ και θέλουμε να τα εφαρμόσουμε. Κάνουμε μάθημα με βιβλία γραμμένα το 1997 μεταφρασμένα από αμερικάνικο βιβλίο του 1992 που σημαίνει ότι γράφτηκε γύρω στο 1990 και έχει θέμα “ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ”. Να πω τι στα παιδιά για τα floppy disk και για τη βιντεοκάμερα με το σωλήνα VIDIKON (!!!) όταν τα DVD, MP3, c-mos, tft, lcd, … είναι άγνωστες λέξεις για το βιβλίο. Και όμως το μάθημα έχει και αναλυτικό πρόγραμμα και παιδαγωγικούς στόχους σε ένα κόσμο που έχει πεθάνει (αυτόν του βιβλίου) εδώ και 10 χρόνια. Αυτά για τη στοχοθεσία.

Πολλά είπα. Σας έπρηξα πάλι…Τέλος πάντων. Οι συνάδελφοι θα καταλάβουν. Οι μη συνάδελφοι θα πάρουν μια ιδέα για το τι γίνεται μέσα στη τάξη. Όχι τίποτα άλλο αλλά μου τη δίνει όποτε λέω ότι είμαι καθηγητής να ακούω “Χμ!!! τρεις μήνες διακοπές…” Τη ευθύνη μας και το άγχος μας για το πως θα βγάλουμε αυτά τα παιδιά σε ένα αύριο… περίεργο. Το ότι πρέπει να είμαστε “αιώνια έφηβοι” και “μέσα στα πράγματα” για να μπορέσουμε να πιάσουμε το σφυγμό των πραγμάτων, το συνεχές διάβασμα και τη συνεχή ανανέωση…. Όλα αυτά είναι δεδομένα. Εδώ τα φυσικά σας παιδιά (που είναι 1-2 άντε τρία) δεν τα αντέχετε για πολύ, εμείς που έχουμε 25-30 και όλα διαφορετικά… για εμάς είναι εντάξει και άνετα.

Τέλος πάντων. Τη καλησπέρα μου…. (έρχεται συνέχεια)