Category: Κοινωνικά

Έχω μερικές απορίες.

Είναι μερικά πράγματα που δεν τα καταλαβαίνω και θα τα γράψω εδώ, μπας και τα καταλάβει κανείς και μου λύσει καμία απορία.

Κάθε πρωί που κατεβαίνω στο κέντρο με το μηχανάκι, παρατηρώ σε ένα δρόμο στο Παγκράτι ένα κάδο απορριμάτων μέσα στη μέση του δρόμου. Τη πρώτη φορά πρόλαβα να δω μόνο το κάδο, την επόμενη μέρα όμως κοίταξα “παραμέσα” και είδα ένα φορτηγό να έχει κλείσει το δρόμο και να ξεφορτώνει σε ένα σουπερμάρκετ. Θα μου πείτε τη δουλειά τους κάνουν. Από μια μεριά εντάξει αλλά από την άλλη τι φταίω εγώ, που επίσης πάω στη δουλειά μου, να βρίσκομαι αντιμέτωπος με το κάδο στη μέση του δρόμου; Και γιατί να ψάχνω για εναλλακτική διαδρομή. Δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει αλλά νομίζω ότι ο δρόμος πρέπει να μένει ανοικτός.  Ας μου απαντήσει κάποιος.

Άλλο τώρα. Σήμερα ήμουν στον περιφερειακό, στο ύψος της Καισαριανής. Ένας τύπος λοιπόν με ένα σκούτερ – χωρίς κράνος είχε καμπουριάσει πάνω από το τιμόνι, πήγαινε με 40 έχοντας σχηματίσει μια τεράστια ουρά πίσω του. Όταν πήγα να τον προσπεράσω είδα ότι οδηγούσε με το ένα χέρι (δεξί που έχει γκάζι και μπροστινό φρένο μόνο) ενώ με το αριστερό μιλούσε στο κινητό.  Αν για οποιοδήποτε λόγο έπρεπε να φρενάρει είχε απλωθεί και ξαπλωθεί στην άσφαλτο. Και καλά αν έπρεπε να απαντήσει γιατί δεν έκανε δεξιά να ανέβει στο δρόμο – πεζοδρόμιο που έχει δεξιά να μιλήσει με την ησυχία του και κυρίως την ασφάλεια του. Και αν κάποιος τον πλησίαζε λίγο παραπάνω ή τρόμαζε ή έπεφτε σε μια από  – τις εξαιρετικά σπάνιες πρέπει να το πω –  λακκούβες που έχουν οι δρόμοι και τον χτυπούσε το αυτοκίνητο που ακολουθούσε τότε τι έφταιγε ο άτυχος που ακολουθούσε να τραβιέται για την μ@…κία του “σκουτεράκια”. ( Και εγώ σκούτερ οδηγάω αλλά δεν απαντάω στο κινητό. Όποιος θέλει ας ξαναπάρει.) Ας μου απαντήσει κάποιος.

Το καλύτερο το άφησα για το τέλος. Η περίφημη γρίπη που ξεκίνησε από γρίπη των γουρουνιών, αλλά επειδή τα συμπαθή τετράποδα μέσω των φορέων των χοιροτρόφων εξέφρασαν τις αντιρρήσεις τους για το όνομα, μετονομάστηκε σε Η1Ν1.

  • Γιατί κανείς δεν θυμάται τα περίφημα εμβόλια που κατά καιρούς έχουν εξαγγελθεί ότι δίνουν ελπίδα σε πάρα πολύ κόσμο για δύσκολες ασθένειες θα κυκλοφορήσουν όλα μετά από 5 με 10 χρόνια από την εξαγγελία, ενώ τους φαίνεται λογικό το εμβόλιο της γρίπης να βγει σε ένα εξάμηνο;
  • Γιατί ενώ τα ερευνητικά εργαστήρια θέλουν να κάνουν κλινικές έρευνες … στις οδοντόπαστες (για να δείξουν ότι είναι καλές και δεν χαλάνε τα δόντια),  για το εμβόλιο αυτό οι έρευνες γίνονται με συνοπτικές διαδικασίες; (Από όσο μπορούμε φυσικά εμείς να γνωρίζουμε ότι γίνονται κλινικές έρευνες και κατά πόσο γίνονται).
  • Γιατί ενώ κάθε χρόνο πεθαίνουν 5000 άνθρωποι (έκανα λάθος τα νούμερα είναι πολύ μεγαλύτερα 250.000-500.000 άτομα το χρόνο – όπως φαίνεται από το σύνδεσμο – (ευχαριστώ Μαριάννα για την πληροφορία)) από τη κοινή γρίπη και όλοι λένε ότι ο ιός κάθε χρόνο είναι διαφορετικός και δεν πιάνουν τα αντιβιοτικά – “άρα μη τα παίρνετε και περιμένετε να σας περάσει” – τώρα με 500 νεκρούς μιλάνε για πανδημία (όχι ότι είναι λίγοι αλλά να το βάλω σε μια κυνική βάση… για να μη ξεχνιόμαστε “ένα καλοκαίρι στους Ελληνικούς δρόμους είναι”. Χοντρό; Ίσως.) και το αντιβιοτικό ΤΑΜΙΦΛΟΥ πουλιέται σαν καραμέλα. (Και το τελευταίο για την σύγκριση των θυμάτων ακούγεται μόνο τελευταία.)
  • Τι θα γίνει στο πρώτο σχολείο που θα εμφανιστεί η γρίπη; (αυτό είναι απορία της φίλης μου της Έφης). Μήπως παρατηρήσατε τι έγινε στο Γαλλικό θερινό σχολείο; Μπορείτε να αναπλάσετε μια παρόμοια εικόνα σε ένα ελληνικό σχολείο; Μήπως μπορείτε να σκεφτείτε πόσα παιδιά θα πάνε για μάθημα, την επόμενη μέρα μόλις μαθευτεί ότι υπάρχει ασθενής;  Και καλά εντάξει είμαστε σε μια “ευπαθή ομάδα” μια και μαζευόμαστε πολλοί σε μια αίθουσα.
  • Αλλά τις παρενέργειες του εμβολίου τις ξέρουμε; Και αν – από όσο θυμάμαι ότι γίνονται τα εμβόλια με “εξασθενημένο” στέλεχος του ιού που ενεργοποιεί τον οργανισμό και παράγει αντισώματα, ώστε αν τελικά προσβληθεί από κανονικό ιό να μπορεί να τον αντιμετωπίσει – αν λοιπόν το στέλεχος αυτό βρεθεί σε ένα ήδη εξαντλημένο οργανισμό και αρρωστήσει αυτός; (Δεν ξέρω, γιατρός δεν είμαι αλλά έχω μερικές απορίες).
  • Γιατί αισθάνομαι σαν πειραματόζωο; Συμμετέχω επί 15 χρόνια στο πείραμα με τα κινητά – σαν πειραματόΖΩΟ εννοείται αλλά εδώ θα με “μπολιάσουν” κιόλας. Πρέπει να ξαναγίνω πειραματόζωο;
  • Και αν αρνηθώ να εμβολιαστώ, γιατί δεν είμαι σίγουρος για την ασφάλεια του εμβολίου, τι θα είμαι; Εχθρός της κοινωνίας; Ανεύθυνος; Υπεύθυνος για τυχόν ασθένεια κάποιου του περιβάλλοντός μου που “μάζεψε” τον ιό δεν ξέρω από που;
  • Και τα παιδιά μου (τα φυσικά μου παιδιά αλλά και οι μαθητές μου) τι θα κάνουν όταν έρθουν στο σχολείο οι βεβαιώσεις ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο και πως θα γίνει για τα εμβόλια;

Και ένα ακόμα καλό … Ακούστηκε ότι θα χρησιμοποιηθεί στην ανάγκη η εκπαίδευση από απόσταση(!!!!).

  • Πως θα γίνει αυτό; Με τι υποδομές; Και ποιοι θα το κάνουν; Και τι ακριβώς θα κάνουν;

Και το ακούσαμε όλοι και ησυχάσαμε ότι έχουμε και εναλλακτικές λύσεις, αν ζορίσουν τα πράγματα. Όμως δεν βλέπουμε τι πραγματικά έχουμε χάσει. Την ικανότητά μας να σκεπτόμαστε. Την ικανότητά μας να κρίνουμε. Δεχόμαστε ότι μας σερβίρουν σαν δεδομένο και δεν σκεφτόμαστε το απλό : Τι… είπε τώρα; Και αυτό που είπε τι σημαίνει; Ας μου το ερμηνεύσει κάποιος. Ας μου απαντήσει κάποιος.

Δεν περιμένω πολλά όμως ήθελα να τα γράψω για να υπάρχουν κάπου. Το πρόβλημα των ημερών είναι αν θα κάνουμε εκλογές ή όχι και πότε, και ποιοι έπλυναν τα πόδια τους που, και ο Μήτσος είναι με τη Καίτη η όχι. Χ…στήκαμε. Καμιά απάντηση μπορεί να μου δώσει κάποιος; Και να σκεφτεί κανείς ότι είμαστε…

ΚΛΕΙΣΤΟ ΛΟΓΩ ΔΙΑΚΟΠΩΝ

Ε ρε γέλια όταν ανοίξει το μαγαζί. Τη καλημέρα μου (όσο μπορώ να το λέω ακόμα).

Κοινωνική διαδικτύωση.

Social Networking επί το ελληνικότερον. Ετοιμαστείτε θα ανακαλύψουμε την Αμερική – πάλι. Ο Κολόμβος δεν έκανε καλή δουλειά. Έκτακτη εγγραφή λοιπόν – χωρίς να ξεκρεμάσω το ταμπελλάκι των διακοπών από τη πόρτα. Ποιο ταμπελλάκι; Αυτό ντε!!!!

ΚΛΕΙΣΤΟ ΛΟΓΩ ΔΙΑΚΟΠΩΝ

Τι έγινε λοιπόν και γράφω. Μέσα σε δυο μέρες από τη στιγμή που επέστρεψα έγιναν μερικά γεγονότα που δείχνουν τελικά πως βοηθάει το διαδίκτυο να κάνει όλη τη Γη ένα χωριό.

Γυρνώντας λοιπόν βλέπω ένα mail από τον Νίκο. Ποιος είναι ο Νίκος. Ο παιδικός μου φίλος και συμμαθητής από το δημοτικό. Ναι και τότε είχαν δημοτικά. Και ναι  πηγαίναμε στο σχολείο. Αλλά τότε δίπλα στο σπίτι είχε ένα δάσος με αμυγδαλιές και τα βράδια βγαίναμε όλα τα παιδιά και παίζαμε κρυφτό. Και ΑΝ περνούσε κανένα αυτοκίνητο το κράζαμε γιατί μας ενοχλούσε. Και ναι είχε πολλά παιδιά. Εμείς δηλαδή στη γειτονιά μαζευόμασταν καμιά ντουζίνα. Και ναι εκεί είχαμε και τα πρώτα καρδιοχτυπήματα και όλα τα καλά. Ε! αυτό λοιπόν ο Νίκος με είχε βρει στο Facebook και είχε κάνει “αίτημα φιλίας”. Βέβαια το είχα δει από την παραλία (!!!) με το κινητό αλλά έκανε δέκα χρόνια να κατεβάσει και έτσι περίμενα πως και πως να γυρίσω. Αυτόν λοιπόν τον Νίκο που γνωρίζω μόλις 42 χρόνια και έχω να τον δω μόλις 30 χρόνια είχα πλέον τη δυνατότητα να μάθω νέα του.Και φυσικά δεν έχασα χρόνο αλλά ούτε και αυτός.  Και σήμερα τα λέγαμε τηλεφωνικά στη Σουηδία που πλέον μένει μόνιμα (ας είναι καλά οι συνδέσεις) και μιλάγαμε σαν να είχαμε πάει να πιούμε χθες ένα καφέ και απλά συνεχίζαμε. Αλλά τα θέματα ήταν πολλά και εμείς δεν ξέραμε ποιο να πιάσουμε και ποιο να αφήσουμε. Και έτσι ηρεμήσαμε είπαμε τα βασικά, δώσαμε ραντεβού για την επόμενη φορά – που σίγουρα δεν θα είναι μετά από άλλα 30 χρόνια – και κλείσαμε για να πάμε στις δουλειές μας.

Μετά βγήκα μια βόλτα στο blog μου. Και εκεί συνειδητοποίησα ότι μου λείπουν οι φίλοι μου από την παλιά μου γειτονιά. Από την στιγμή που πήρα δικό μου οικόπεδο – χάθηκα – από τους παλιούς μου φίλους. Και ακόμα στεναχωρήθηκα όταν είδα ότι έχασα συνέχειες για κάποιους από αυτούς. Και εκεί συνειδητοποιείς ότι πίσω από τα blogs υπάρχουν άνθρωποι – πολλούς από τους οποίους είχα την μοναδική τιμή να γνωρίσω – με απόψεις, ιδέες, καλοί φίλοι με τους οποίους έχεις ανταλλάξει σχόλια – κουβέντες αλλά έχεις πιει και ένα κρασί, είτε είναι σε ένα εστιατόριο της Κυψέλης, είτε σε ένα μπιφτεκάδικο στη Νέα Ιωνία. Και εκεί συνειδητοποιώ ότι έχω γνωρίσει – πραγματικά – πολλούς καινούργιους φίλους μέσα από το blog. Βέβαια έχοντας πλέον την ασφάλεια της ηλικίας αλλά και το κριτήριο, μπορώ πιο εύκολα να επιλέξω αν θα πάω σε μια συγκέντρωση που στήνεται διαδικτυακά, όπως είναι το ΑΣΜΠΕΤΑ. Η αλήθεια είναι ότι όταν πρωτοπήγα δεν ήξερα τι θα αντιμετώπιζα. Μόλις όμως αντιμετώπισα τα χαμόγελα και τα καλωσορίσματα όσων είχαν ήδη μαζευτεί στο τραπέζι, αισθάνθηκα ότι βρέθηκα μέσα σε μια παρέα φίλων. Και δεν έκανα λάθος.Μετά από ενάμιση και χρόνο που είμαι “Ασμπετιανός” έχω ευχαριστηθεί κάθε συγκέντρωση.

Όμως ο τρόπος και η αγωνία με την οποία διάβαζα τα blogs για να δω τι κάνουν και πως είναι μου έδειξε τελικά ότι υπάρχει ένα δέσιμο σε όλη αυτή τη κοινότητα. Γιαυτό επιτέλους πρέπει να ολοκληρώσω τους συνδέσμους των φίλων μου για να μπορώ με ένα κλικ να δω τι κάνουν.

Μετά είναι οι συναθροίσεις. Η πρώτη έγινε τον Ιούνιο και μαζευτήκαμε 40 από τους 120 απόφοιτους του σχολείου μας. Αν προσθέσουμε τους ξεχασμένους αλλά και τους “απόντες”, ήταν μια πολύ καλή συγκέντρωση. Και σε αυτό πάλι το διαδίκτυο βοήθησε και όχι μόνο βοήθησε αλλά άφησε μια παρακαταθήκη σε όλους μας μια και μέσα από το διαδίκτυο πλέον θα ενημερωνόμαστε αλλά και θα επικοινωνούμε.

Το ίδιο θα γίνει και στην επερχόμενη συγκέντρωση των Χημικών στα Γιάννενα. Και εκεί το διαδίκτυο έχει παίξει το ρόλο του. Και εκεί ήδη έχουν δημιουργηθεί μερικές ομάδες και έχουν ανέβει φωτογραφίες αλλά και έχει ξεκινήσει διάλογος. Και συνέχεια υπάρχει επικοινωνία.

Μετά υπάρχουν τα forums. Δεν θα αναφερθώ σε όλα είναι τόσα πολλά και είμαι σε τόσα πολλά. Δεν μπορώ φυσικά να τα παρακολουθώ όλα αλλά κατά καιρούς όλο και κάτι χρειάζομαι και όλο και εμφανίζομαι. Αυτό στο οποίο θα σταθώ είναι το forum των καθηγητών φυσικών επιστημών που ξεκίνησε σαν ιδέα του Γιώργου και του Βασίλη και τώρα έχει πάνω από 300 μέλη και είναι και καλοκαίρι. Εκεί μοιραζόμαστε τις ιδέες μας, τις σκέψεις μας, τις απορίες μας αλλά και τις αγωνίες μας. Και ήδη έχω βρει απαντήσεις σε αρκετές απορίες μου. Ή για παράδειγμα όταν λέει η Google ότι δεν υποστηρίζει το κινητό μου στα mail εγώ μέσα από τα forum βρήκα τις ρυθμίσεις και τα βλέπω. Και αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η αμεσότητα των απαντήσεων. Μέσα σε μερικές ώρες πήρα την απάντησή μου και κυρίως σωστή και λειτουργική. Δεν ξέρω αν αυτοί οι άνθρωποι πίσω από τα ψευδώνυμα είναι ερασιτέχνες ή επαγγελματίες τεχνικοί σίγουρα όμως κάνουν καλή δουλειά.

Θα μπορούσα να συνεχίσω να περιγράφω πολλές περιπτώσεις. Βέβαια έχουμε ένα μειονέκτημα σε όλα αυτά. Ο χρόνος. Θα πρέπει να είσαι με τις ώρες μπροστά στο μόνιτορ.  Η αλήθεια είναι ότι θέλει πολύ χρόνο αλλά από την άλλη οι δυνατότητες είναι πολλές. Όπως πάντα κάπου στη μέση είναι η σωστή θέση.  Πως θα τη βρει ο καθένας αυτή τη θέση είναι θέμα δικό του.

Λοιπόν κυρίες και κύριοι… η Αμερική.  Ο νέος κόσμος.

Τη καλησπέρα μου.

Κάνετε την δουλειά που σας αρέσει;

Ο επαγγελματικός προσανατολισμός είναι άγνωστο φρούτο για ανθρώπους  της ηλικίας μου. Η επιλογή γινόταν συνήθως αφού μπαίναμε στη σχολή – όπου τύχαινε και πετυχαίναμε – αν πετυχαίναμε – και εκεί  πια το ψάχναμε να δούμε  τι μπορεί να κάνει κανείς με αυτή τη σχολή. Από την άλλη ήταν και η λογική του να βρούμε μια δουλίτσα για να ζήσουμε – για όσους δεν μπαίνανε σε πανεπιστήμια και σχολές. Τώρα όμως αν δεν μπω στη τάδε σχολή που θέλω, ξαναδίνω ή φεύγω έξω. Δεν ξέρω εγώ είμαι πιο απλοϊκός στη σκέψη. Τέλος πάντων, Γιατί τα γράφω αυτά.

Τις μέρες αυτές έτρεχα για διάφορες δουλειές και υποχρεώσεις. Σε πολλές περιπτώσεις βρέθηκα απέναντι σε πωλητές – υπαλλήλους και στις περισσότερες αισθάνθηκα ότι είχα “σκοτώσει τη μάνα τους”. Ήταν φοβερό.

Μπαίνεις καλημερίζεις και δεν σηκώνει καν το βλέμμα. Κοιτάζει την θυρίδα πότε θα βάλεις την απόδειξη (ΔΕΗ) και μετά το χρήμα για να πληρωθεί. Καμία έκφραση καμία αντίδραση. Καταλαβαίνω ότι η μια καλημέρα η δικιά μου είναι κάποιες δεκάδες ή εκατοντάδες για αυτήν αλλά ας ρίξει μια ματιά και να κουνήσει έστω το κεφάλι αν δεν θέλει να μιλήσει. Όχι. “Ένα γρανάζι της μηχανής” και πιο ανέκφραστο από αυτή.

Σε ταμείο υγείας τράπεζας, τα ίδια. Το ίδιο και στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς μου.

Θα μπορούσε κάποιος να πει : ” Δεν μας χέ…ς ρε…Μήτσο και εσύ και τα προβλήματά σου”. (Μη φάμε καμία κλήση σαν τον Τζιμάκο!!!). Όμως αν δεν είσαι ικανοποιημένος με τη δουλειά σου είναι δουλεία. (Αλήθεια κανένας φιλόλογος : Φαίνεται να έχουν την ίδια ρίζα. Ισχύει;) Και η βαρεμάρα σου και ανία για την δουλειά εκφράζεται σε όποιον έχεις απέναντι.

Από την άλλη είναι κάποιοι άνθρωποι που και μονο που μπαίνει στο μαγαζί που δουλεύουν ανοίγει η καρδιά σου. Και δεν μιλάω για την πλασματική ευγένεια, μιλάω για τη γλώσσα του σώματος και την έκφραση του προσώπου. Και δεν μιλάω να είσαι τακτικός πελάτης. Μιλάω και για “πρώτη είσοδο” όπου πάλι βλέπεις έναν άνθρωπο που σε αντιμετωπίζει σαν άνθρωπο και όχι σαν πορτοφόλι. Αυτή η αίσθηση ήταν πολύ έντονη στη Σύρο. Δεν ξέρω αν αυτό γίνεται επειδή δεν είναι πολύ “τουριστικό” το μέρος. Αν είναι γι’ αυτό να μη γίνει τουριστικό. Αν και όπως δείχνει σε καμιά δεκαριά χρόνια θα είναι “πολύ ανεβασμένο”. Αλλά τώρα είναι ανθρώπινο. Και αυτό είναι το ωραίο.

Τώρα αν έχετε απορία τι γίνεται με εμένα. Εντάξει και εγώ ψάχτηκα. Στη τρίτη γυμνασίου αποφάσισα να γίνω χημικός γιατί με είχε συνεπάρει ο χημικός του φροντιστηρίου, ο οποίος τελικά ήταν φυσικός και δίδασκε χημεία. Τότε όμως εγώ είχα αγαπήσει τη χημεία από τον …Κούλη. Είπα λοιπόν ότι θα γίνω χημικός. Για καλή μου τύχη μπήκα Χημικό  στα Γιάννενα όπως έχω ξαναγράψει και μπαίνοντας είπα “Ναι αλλά όχι εκπαίδευση αλλά βιομηχανία.” Τελειώνοντας το πρώτο έτος κάναμε μια εκπαιδευτική εκδρομή σε εργοστάσια της Δυτικής Ελλάδας. Τελειώνοντας είπα : “Αποκλείεται εγώ να γίνω Χημικός Βιομηχανίας – η σταθερότητα άποψης προσόν μας!!! – θα γίνω καθηγητής.” Μετά 29 χρόνια δεν έχω μετανιώσει στο ελάχιστο για την επιλογή μου. Η κάθε μέρα είναι μοναδική, το κάθε παιδί είναι μοναδικό, η κάθε τάξη είναι μοναδική. Η ποικιλία σε όλες τις καταστάσεις είναι το κάτι άλλο. Και η πρόκληση τεράστια και αυτό είναι το σημαντικό.  Βέβαια, έριξα δουλειά. Σε διάβασμα πάνω στη χημεία αλλά και στα παιδαγωγικά, διδακτική και ότι άλλο έπεφτε στα χέρια μου (ψυχολογία εφήβου, διαχείριση τάξης, διδακτική και… και… και… ). Το άγχος μου και η ανασφάλεια μη τύχει “κάτι που δεν ξέρω” με έκανε να διαβάζω μετά μανίας. Τώρα μετά από 22 χρόνια εκπαίδευση και πολλές συζητήσεις με παιδιά (feedback) μπορώ να πω ότι έχω κατασταλάξει σε πολλά αλλά πάντα έχει κάτι νέο να μάθω. Για μένα λοιπόν η απάντηση είναι ναι. Γιαυτό  και έχω “κατηγορηθεί” από μαθητές, ότι “παίρνω ληγμένα” όταν μπαίνω στη τάξη Δευτέρα πρώτη ώρα και προσπαθώ να τους ξεσηκώσω μπας και “ξυπνήσουν” (ή και χωρίς εισαγωγικά), και κάνουμε μάθημα. (“Μα που το βρίσκετε το κέφι Δευτέρα πρωί κύριε; Ληγμένα παίρνετε;”)

Λοιπόν σε λίγο θα κρεμάσω το ταμπελάκι. “ΚΛΕΙΣΤΟ ΛΟΓΩ ΔΙΑΚΟΠΩΝ”.

Βέβαια θα ελέγχω από το netbook (Αν δεν το πιάσατε έχω netbook και θα το έχω στη παραλία – για να κάνω καμάκι (μη χ..άσω)) αλλά μάλλον για καμιά δεκαπενταριά μέρες δεν θα με δείτε. Μετά παίρνουμε απολυτήριο (ναι όλοι μαζί – ο “μεγάλος” από το στρατό και εμείς από το .. τρελάδικο) και ακολουθεί μια οικογενειακή εβδομάδα … κάπου. Άρα όλα μαζί μας κάνουν 22 Αυγούστου. Ίσως “χτυπήσω” καμία φορά αλλά μέχρι τότε να περάσετε καλά, να ευχαριστηθείτε κάθε μέρα και με το καλό να ξαναβρεθούμε.

Τη καλημέρα μου.

ΚΛΕΙΣΤΟ ΛΟΓΩ ΔΙΑΚΟΠΩΝ

Επαγγελματική συνείδηση

Για τα φανάρια και τους ανθρώπους που καθαρίζουν τα τζάμια έχω ξαναγράψει.

Προχθές όμως έγινε κάτι που δεν το περίμενα. Ήμουνα στο φανάρι με τζάμια σε άσχημη κατάσταση – είναι γεγονός – έρχεται λοιπόν ο γνωστός μελαμψός κύριος του φαναριού μας και δείχνει προς το τζάμι με το λάστιχο βούρτσα του.

Κοιτάζω στο ταψάκι και είχα κάποια ψιλά και του λέω να προχωρήσει. Με ταχύτητα και επιδεξιότητα το καθάρισε μέσα στα λίγα δευτερόλεπτα που είχε ακόμα κόκκινο φανάρι. ( Να σημειώσω ότι το αυτοκίνητο είναι λίγο μεγάλο – δηλαδή εγώ δεν μπορώ να καθαρίσω στη μέση το μπροστινό κρύσταλλο αν δεν βάλω σκαμπόσκαλο). Ξεκίνησα κανονικά στο φανάρι αλλά τελικά δεν το πρόλαβα γιατί ήταν οι “υπερβατικοί” μπροστά. (Άλλη φορά αυτό).  Και έτσι έμεινα να περιμένω το επόμενο. Βλέπω λοιπόν τον γνωστό μελαμψό κύριο να τρέχει και να έρχεται προς το μέρος μου.

Ώπα  λέω τι έγινε τώρα.

Σταματάει, σηκώνει τον πίσω υαλοκαθαριστήρα και καθαρίζει το πίσω τζάμι, έτσι γιατί ήθελε, με χαιρέτισε και έφυγε. Μου έκανε εντύπωση. Τον ευχαρίστησα και εγώ και έφυγα μόλις άναψε πράσινο. Και όλα υτά για 60 λεπτά.

Πολλά ακούγονται  και όλα σχεδόν είναι σωστά. Σίγουρα  δεν είναι όλοι έτσι και σίγουρα δεν δουλεύουν όλοι για τον εαυτό τους. Δεν μπορώ να γνωρίζω τι σημαίνει για αυτό τον άνθρωπο  αυτό το ποσό. Από τον τρόπο που το εκτίμησε μάλλον πολλά. Γνωρίζω ότι οι γυναίκες οδηγοί περνούν δύσκολες καταστάσεις με μερικούς που ποντάρουν ότι αν το καθαρίσουν θα τους δώσουν με το έτσι θέλω, όπως και άλλους που μουρμουράνε “ακατάληπτες” για εμάς εκφράσεις όταν τους αρνηθείς.

Πάλι μπερδεύομαι. Πάλι δεν ξέρω τι στάση να κρατήσω.  Και αυτά που λέει η Βιβή σωστά είναι αλλά και τα άλλα που έλεγε προχθές πάλι σωστά ήταν…

Ουφ μπερδεύτηκα. Σταματάω. Τη καλησπέρα μου.

Νέες εμπειρίες.

Αυτό το καιρό πάλι βιώνω νέες πρωτόγνωρες καταστάσεις.

Ο  μεγάλος μου γιος είναι εδώ με άδεια απόλυσης, 20 κιλά ελαφρύτερος (παιδί του μπαμπά του γαρ είχε το περιθώριο). Τώρα είναι οριακά αδύνατος.  Μου κάνει εντύπωση που έχω γιο που “τέλειωσε στρατό”.

Στις διακοπές μας θέλει να ακολουθήσει με το δεύτερο αυτοκίνητο. Και αυτό νέο είναι.  Από τη μια φοβάμαι, από την άλλη τα δείγματα δείχνουν ότι είναι αρκετά σοβαρός. Πως ακριβώς θα γίνει δεν ξέρω. Μάλλον θα το παίξουμε 1-2. Εγώ μπροστά να δίνω τον ρυθμό και αυτό πίσω να ακολουθεί. Πάντως το έχω έγνοια. Θα έχει και πολύ κίνηση το Σαββατοκύριακο.

Αυτό το καιρό ετοιμάζω μια νέα μάζωξη και είμαι πάλι ενθουσιασμένος. Θα βρεθούμε στα Γιάννενα όσοι είχαμε μπει το  1979 στο  Χημικό. Για μια ακόμα φορά η “κόλλα” των συμμαθητών με έχει συνεπάρει. Ο τρόπος που μιλάω με τους συναδέλφους – πολλούς από τους οποίους έχω να δω πολλά χρόνια – έως και 30 – ή άντε 10 αν ήταν στην περασμένη συγκέντρωση, είναι “όλα τα λεφτά”. Είναι αυτό που λέμε αξίζει. Θα μαζευτούνε από όλο το κόσμο – κυριολεκτώντας μια και ένας θα έρθει από το Denver (!) . Ο άλλος από την Νέα Υόρκη   δεν θα μπορέσει. Οι άλλοι όλοι είναι από την Ελλάδα και οι περισσότεροι δηλώνουν ενθουσιασμένοι. Φέτος το οργανώνω εγώ και με έχει συνεπάρει. (Δηλαδή εγώ κάνω τις επαφές). Και αυτό καινούργιο.

Έχω ξεκινήσει γυμναστήριο.Αυτό το έχω ξαναπεί το ξέρω. Ενώ όμως ήμουν πολέμιος γιατί το βαριόμουνα και τώρα κοιτάω πως θα το ενσωματώσω στο πρόγραμμά μου. Αυτό και αν είναι νέο.

Έχω ξεκινήσει διάβασμα. Και αυτό το έχω ξαναπεί. Όμως αυτά που  μαθαίνω πολύ μου αρέσουν. Με πιάνει ένας ενθουσιασμός “να τα κάνω όλα”. Αλλά μετά με πιάνει πάλι ο συντηρητισμός μου και μαζεύομαι. Ναι θα τα κάνω όλα όχι όμως αύριο. Θα γίνουν με σταθερά βήματα.  Όλα αυτά πάλι αποτελούν νέες καταστάσεις.

Τώρα να μην ξεκινήσω με τις νέες καταστάσεις όσον αφορά τις ασθένειες και τις κινητικές δυνατότητες των γονιών μου που βάζει όλη την υπόθεση των μετακινήσεων σε νέες βάσεις γιατί μάλλον θα σας στεναχωρήσω. Αλλά και αυτά είναι νέες καταστάσεις.

Ωραία είναι να ξεφεύγεις από την ρουτίνα. Αλλά αν γίνονται όλα ταυτόχρονα τότε πρέπει να τα ιεραρχήσεις γιατί χάνεσαι. Φέτος λοιπόν η χρονιά προβλέπεται “ενδιαφέρουσα”…

Τέσερις και σήμερα… ( Με επηρέασε ο γιος μου μου φαίνεται).

Τη καλησπέρα μου.

ΥΓ : Οι φωτογραφίες που βλέπετε είναι από τη Σύρο.

Η μορφή των πραγμάτων που θα έρθουν. Μέρος 3 (και τελευταίο)

Για να κλείσει ο κύκλος που από αλλού ξεκίνησε και αλλού κατάληξε – αλλά δεν πειράζει – να πούμε τις αντιδράσεις που αντιλήφθηκα από τους συναδέλφους. Δεν θα σχολιάσω αλλά πραγματικά θα ήθελα αν κάποιος έχει κάτι να σχολιάσει, ας το κάνει για να δούμε και απόψεις άλλων.

Ας ξεκινήσουμε λίγο με μια εισαγωγή και μια μικρή ιστορική αναδρομή, όπως συνηθίζω άλλωστε.

Σήμερα βρέθηκα μετά από περίπου 20 χρόνια με ένα φίλο και συνάδελφο χημικό από τα Γιάννενα που ζει μόνιμα πλέον στην Νέα Υόρκη. Ανάμεσα στα “άπειρα” που προλάβαμε να πούμε ακούστηκε μια φράση που τη μεταφέρω. “Όταν μια εταιρεία πουλάει συνέχεια το ίδιο προϊόν και δεν εξελίσσεται τότε είναι καταδικασμένη να πεθάνει. Πρέπει να εξελίσσει νέα προϊόντα και να εξελίσσεται.” Σταματάω εδώ και δεν συνεχίζω. Οι παραλληλισμοί είναι εύκολο να γίνουν.

Και πάμε στην ιστορική αναδρομή όπου πέρυσι συνάδελφος ξεκίνησε μια αρχική πρώτη προσπάθεια με την Α’ γυμνασίου. Οι συνάδελφοί του τον κατηγόρησαν ότι άνοιξε “δουλειές” και ότι έπρεπε να συνεννοηθεί και άλλα τέτοια.

Και φέτος έγινε ανοικτή πρόσκληση για όποιον ήθελε να συμμετάσχει στο πρόγραμμα. Όταν λοιπόν αποφάσισα να πάρω μέρος το ανακοίνωσα στους συναδέλφους του κλάδου, ενημερωτικά, και τους είπα τι θέλω να κάνω (όπως διαβάσατε στο 2 μέρος). Άκουσα τις εξής ερωτήσεις.

– Τώρα εσύ γιατί το κάνεις αυτό;

– Δηλαδή του χρόνου θα είναι για όλους μας;

Η πρόσκληση έγινε αφού παρουσιάστηκε η πλατφόρμα σε όλους τους συναδέλφους και έγινε μια μικρή επίδειξη των δυνατοτήτων της. Οι ερωτήσεις που παρουσιάστηκαν ήταν αυτές των πολλαπλών επιλογών.

Τα σχόλια μετά.

– Καλά ερωτήσεις είναι αυτές. Εγώ θέλω γραμματικούς τύπους, συντακτικό.

– Εγώ έχω κάνει δουλειά πολλά χρόνια και τώρα θα το ανεβάσω στο διαδίκτυο;

– Εγώ δεν ξέρω από υπολογιστή. Πως θα  κάτσω να γράψω όλα αυτά.

– Η δουλειά που θα κάνω εγώ θα την χρησιμοποιούν και άλλοι;

– Θα πρέπει αν είμαι συνέχεια στον υπολογιστή;

-Και γιατί να το κάνω αυτό;

-Πως θα πληρωθώ για αυτή τη δουλειά.

Δεν μπορώ να θυμηθώ άλλα Κάποιες απορίες είναι σίγουρα εύλογες. Αλλά νομίζω δεν υπάρχει άσπρο μαύρο αλλά και πολλοί τόνοι γκρίζου ανάμεσα.

Προχθές που συζητούσαμε στη βάρδια στο σχολείο, είπα μέσα στη κουβέντα ότι έχω πολύ διάβασμα γιατί πρέπει να προετοιμάσω αυτό το πρόγραμμα (project). Εκεί λοιπόν συνάδελφος νέος (2 ετών) μου λέει, “Αυτό δεν είναι εντατικοποίηση;”  Το σκέφτηκα λίγο και τον ρώτησα αν αυτός διαβάζει για το μάθημα ή για να φτιάξει σημειώσεις πριν μπει στη τάξη; Άρα δεν δουλεύει στο σπίτι…; Δεν πήρα καμία απάντηση.

Είναι μπλεγμένα όλα αυτά γιατί είναι καινούργια πράγματα. Όπως είπα και τα δικά μου βήματα θα είναι πολύ προσεκτικά και μετρημένα. Αλλά νομίζω ότι η άρνηση ή και ο μηδενισμός της προσπάθειας σίγουρα δεν είναι λύση. Μήπως το “εμπόρευμά” μας πάλιωσε;  Για θυμηθείτε γκραβούρες και σχέδια από τις τάξεις και την εκπαίδευση τον προηγούμενο αιώνα – η και πιο πριν – και αν σας θυμίζει κάτι από τις σημερινές αίθουσες… αυτό είναι κακό.

Η εικόνα των πραγμάτων που θα έρθει εδώ… είναι άγνωστη όπως και άγνωστο είναι το αποτέλεσμα. Άρα κάθε πρόβλεψη δεκτή και πιθανή.

Λοιπόν με λένε Μανώλη με πολύ καλοκαιρινή διάθεση και μόλις τελείωσα … τη γκρίνια μου.

Τη καλησπέρα μου… σε όσους είναι ακόμα εδώ και όχι μόνο. (επτά και σήμερα…)

Η μορφή των πραγμάτων που θα έρθει. Μέρος 2ο.

Η εγγραφή αυτή γίνεται σε “λάθος μέρος”. Κανονικά θα έπρεπε να γίνει εδώ που έχει ανάψει η κουβέντα για τις νέες τεχνολογίες και την εκπαίδευση.  Όπως συνήθως θα κάνω μια μικρή αναδρομή και μια εκτίμηση των πραγμάτων που θα έρθουν.

Όλα ξεκίνησαν το 1986 όπου τελειώνοντας τον στρατό ξεκίνησα τα μαθήματα από τα φροντιστήρια. Η αγωνία μου και η ανησυχία μου ήταν μη  τύχει και με πιάσουν “αδιάβαστο” και διάβαζα ό,τι κυκλοφορούσε τότε και έλυνα ό,τι άσκηση είχαν. Και ήταν καλό, γιατί με αυτό το τρόπο μπόρεσα να φτάσω σε ένα επίπεδο μέσα σε λίγα χρόνια χωρίς να φοβάμαι τις ερωτήσεις των παιδιών στη τάξη ή την άγνωστη και δύσκολη άσκηση που έβαλε ο Χ ή Ψ καθηγητής. (άλλες εποχές τότε και άλλος ο ρόλος του φροντιστηρίου). Θυμάμαι αξέχαστα ότι διάβαζα καθημερινά 5-6 ώρες για το μάθημα της ημέρας. Έφτιαξα σημειώσεις και επειδή την είχα ψυλιαστεί τη δουλειά αγόρασα τον πρώτο μου υπολογιστή (PC έτσι;  Το 1986 και μου κόστισε το 1986… 126.000 δρχ. Όσοι έχουν εμπειρία της εποχής μπορούν να αντιληφθούν το κόστος – Ενδεικτικά ο πρωτοδιόριστος σε τράπεζα έπαιρνε τότε 32.000 δρχ). Και ενώ όλοι περνούσαν τις σημειώσεις σε γραφομηχανή εγώ χρησιμοποιούσα τον υπολογιστή… σαν γραφομηχανή.

Πέρασε ο καιρός και 23 χρόνια μετά ακόμα γράφω τις σημειώσεις μου στον υπολογιστή.

Πέρυσι όμως ξεκίνησα να κάνω μια προσπάθεια να βγάλω τις σημειώσεις αυτές στο διαδίκτυο και ταυτόχρονα να φτιάξω μια ιστοσελίδα για την πρώτη Λυκείου στην Χημεία φυσικά. Η προσπάθεια πήγε καλά και η αλληλεπίδραση ήταν καλή με τα παιδιά. αλλά η όλη προσπάθεια ήταν “στατική”. Δηλαδή οι μαθητές δεν μπορύσαν να σχολιάσουν ή να γράψουν. Θα μπορούσαν βέβαια αν τους έδινα το αντίστοιχο δικαίωμα, αλλά για πτώτη προσπάθεια ήμουν πολύ επιφυλακτικός  γιατί και εγώ έψαχνα το δρόμο μου.

Και μετά από μια συζήτηση με τον Γιώργο μου μίλησε για το MOODLE που είχα διαβάσει και μου είχε προκαλέσει το ενδιαφέρον.  Έκατσα λοιπόν βρήκα βιβλία, άρθρα και… και … και… διάβασα. Ακόμα έχω την αίσθηση ότι δεν ξέρω τίποτα γιατί δεν έχω φτιάξει τίποτα. Όμως είμαι λίγο “πρωτόγονος”. Θέλω να το σκεφτώ σε χαρτί και να το σχεδιάσω. Να δω τα βιβλία τα σχολικά και να δω ποια κομμάτια πρέπει να δουλέψω. Έφτασα όμως σε κάποια συμπεράσματα και ευτυχώς βρήκα πρόσφορο έδαφος από το σχολείο. Έτσι για φέτος θα ξαναδουλέψω με την πρώτη Λυκείου αλλά σε περιβάλλον MOODLE και θα εγγραφούν όλοι οι μαθητές. Ρωτώντας πέρυσι οι περισσότεροι μαθητές είχαν ευρυζωνικές αλλά μερικοί δεν έχουν ελευθερία χρήσης από τους γονείς τους.

Τι έχω σκοπό να κάνω και κυρίως γιατί, γιατί νομίζω ότι αυτό είναι το περισσότερο συνηθισμένο ερώτημα.

Θα κάνω ένα FORUM. Όλοι οι μαθητές θα μπορούν να γράφουν τις απορίες τους και εγώ δεσμεύομαι ότι πριν μπω στην τάξη θα ενημερώνομαι. Αλλά θα υπάρχει καταληκτική ώρα.Δηλαδή την προηγούμενη μέρα πριν την διδασκαλία μέχρι τις 10 το βράδυ θα ενημερώνομαι για ό,τι απορίες έχουν καταχωρηθεί. Αυτό για να μη δημιουργηθεί θέμα του τύπου μα έβαλα ερώτηση στις 2 μμ (μετά μεσονύκτιο) γιατί δεν την είδατε (!!!). Εγώ δεν πρόκειται να απαντήσω γραπτά στο FORUM αλλά αν κάποιος άλλος μαθητής θέλει να απαντήσει σε κάποιο συμμαθητή. Έτσι δίνεται μια ανατροφοδότηση από τους μαθητές όταν έχουν διαβάσει στο σπίτι το μάθημα. Και οι μαθητές – οι οποίοι έχουν μια πολύ μεγαλύτερη εξοικείωση με τα FORUMS πολύ σύντομα θα αισθάνονται σαν το σπίτι τους.

Θα κάνω τρία διαγωνίσματα για λύση στο διαδίκτυο με αυτόματη διόρθωση και βαθμολόγηση. Το κίνητρο για τους μαθητές θα είναι η εξοικείωση με το θέμα του διαγωνίσματος και όσοι ασχοληθούν θα μετρήσει μόνο θετικά. Από την άλλη ακόμα δεν έχω βρειμια ικανοποιητική λύση για αυτούς που δεν θα μπουν να το δουλέψουν. Εννοείται ότι θα υπάρχει και παραδοσιακό διαγώνισμα εντός τάξης, για όλους.

Θα κάνω ένα λεξικό, το οποίο θα συγγράψουν οι ίδιοι οι μαθητές. Όλοι οι όροι του μαθήματος θα καταχωρούνται από τους μαθητές και ταυτόχρονα και ελέγχονται από τους ίδιους με μια κλίμακα αξιολόγησης. Έτσι θα φτιάξουν κάτι δικό τους που θα μείνει για τους επόμενους.

Θα ανεβάσω παλιά θέματα σαν βιβλιοθήκη ή βάση δεδομένων για να μπορούν οι μαθητές να ενημερώνονται για την μορφή των θεμάτων και να κάνουν εξάσκηση αν θέλουν.

Το τελευταίο είναι ένα chat. Για αυτό ιδέα είναι πάλι του Γιώργου. Θα το εφαρμόσω και εγώ πριν το διαγώνισμα και σε προκαθορισμένη μέρα και ώρα. Γιατί; Μιλάνε πολύ καλύτερα οι μαθητές όταν δεν έχουν τον καθηγητή απέναντι, και να αισθάνονται ότι υπόκεινται σε άμεση κριτική. Όλο το τμήμα θα γίνει μια παρέα και θα συζητάνε για το μάθημα από όπου και αν βρίσκονται. Εννοείται ότι εδώ πρέπει να μπουν κάποιοι κανόνες για τον τρόπο που θα στηθεί και πρέπει επίσης να είμαστε πολύ αυστηροί στο ραντεβού.

Θεωρώ ότι είναι λίγα αλλά προχωράω με μετρημένα βήματα γιατί δεν ξέρω πως θα το αντιμετωπίσω. Όταν μπουν οι πρώτες βάσεις και στηθούν οι πρώτες υποδομές μετά θα μπορέσω να περάσω σε WiKi ή μάθημα ή να ανεβάσω προγράμματα και applets. Αυτά δεν ξέρω καν πως είναι και που τα βρίσκω. Έτσι σιγά σιγά θα μάθω και εγώ πως γίνονται τα πράγματα και σιγά σιγά θα μπορέσουν και οι μαθητές να εξοικειωθούν με τις λειτουργίες.

Έγραψα τελικά πολλά. Και πάλι δεν είμαι σίγουρος ότι έδωσα την εικόνα των πραγμάτων που θα έρθουν. Σίγουρα όμως μέσα στη χρονιά που θα έρθει θα σας μεταφέρω τις εμπειρίες μου από τα βήματα αυτά.

Θα ακολουθήσει τελικά και τρίτο μέρος όπου θα μεταφέρω την εικόνα των πραγμάτων που θα έρθουν από το πως αντέδρασαν οι συνάδελφοι. Έχει ενδιαφέρον. Αύριο όμως … (η συνέχεια όπως λέγανε σε κάποια σήριαλ!!!)

Τη καλησπέρα μου.

Η μορφή των πραγμάτων που θα έρθει – Μέρος 1

Είναι δύσκολο να μπορέσεις να προβλέψεις την μορφή των πραγμάτων. Πολλές φορές λέμε πράγματα ή σκεφτόμαστε πράγματα για το πως θα είναι το πράγμα στο μέλλον  και μετά το ξεχνάμε ή το βλέπουμε να γίνεται. Σε αυτό θα θέμα θα σταθώ αναφέροντας τρία περιστατικά από τη ζωή μου με σκέψεις για το μέλλον. Τα δύο από αυτά είναι ήδη πραγματικότητα το τρίτο… θα γίνει το Σεπτέμβρη.

Είμαστε στο 1970 περίπου όταν ο αδελφός μου γύρω στα 11-13 τότε ζωγραφίζει… αυτοκίνητα. Καθόλου πρωτότυπο μια και τα αγόρια σε αυτή την ηλικία συνήθως ζωγραφίζουν αυτοκίνητα ή αεροπλάνα, μια φάση που κρατάει 5-6 χρόνια. Τότε λοιπόν σχεδίαζε κάποια αυτοκίνητα πόλης όπως τα έλεγε, περίεργα, με μικρούς προβόλους, η “κουτιά”, ή ενός όγκου, τότε που τα αυτοκίνητα ήταν δυο ειδών : ή “κούρσες” (τριών όγκων οικογενειακά) ή “νεκροφόρες” ή “του υδραυλικού” (τα station wagon).  Φυσικά και το ξεπέρασε και τα χαρτιά πετάχτηκαν προ πολλού. Σήμερα όμως αυτά τα οχήματα κυκλοφορούν στο δρόμο. Λέγονται smart, IQ, CUBE και  αλλιώς.  Εγώ έχοντας την εικόνα μπορώ να τα θυμηθώ. Φυσικά και δεν είναι τα ίδια με τα σχέδια ενός δωδεκάχρονου του 1970. Όμως οι βασικές αρχές είναι οι ίδιες. Η βασική σκέψη είναι η ίδια. Αν σε εκείνες τις εποχές υπήρχε το διαδίκτυο του σήμερα, θα μπορούσε ενδεχομένως να τα είχαν δει και άλλοι.

Είμαστε στις αρχές της νέας χιλιετίας. Σκεφτόμουνα να αποκτήσω το πρώτο μου smart phone και το συζητούσα με τον κουμπάρο μου – στέλεχος σε πολυεθνική εταιρία παραγωγής λογισμικού. Στη κουβέντα λοιπόν μου λέει. Όλα αυτά για τα notebook έχουν ημερομηνία λήξης. Σε 5-6  χρόνια όλα αυτά θα έχουν καταργηθεί και θα είναι όλα σε ένα τηλέφωνο. Σήμερα αυτός κυκλοφορεί με ένα Blackberry Storm και εγώ με ένα LG Arena στη τσέπη. Και τα δυο κάνουν πολλά περισσότερα από αυτά που συζητάγαμε σαν δυνατότητες το 2003.  Και μάλλον ακόμα δεν τα έχουμε δει όλα.

Και πάμε στο σήμερα. Ή καλύτερα στο χθες.  Είχα υπηρεσία στο σχολείο. Κάθε Τετάρτη κάποιοι καθηγητές είναι στο σχολείο. Μας παίρνουν λοιπόν από την Διεύθυνση ΔΕ και μας ζήτησαν μια επίσημη βεβαίωση με τον αριθμό των μαθητών της Α΄γυμνασίου, για τα netbook και επίσης τα αριστεία και βραβεία. Και ρωτάω – γιατί δεν τα καταλαβαίνω μερικά πράγματα. Πόσοι διευθυντές Γυμνασίου είναι στο σχολείο τους 15 Ιουλίου για να υπογράψει επίσημο χαρτί με αυτές τις πληροφορίες. Και όταν το είπαμε η απάντηση ήταν απλή. Αν δεν τα έχουμε μέχρι τις 20 Ιουλίου δεν θα μπείτε στο πρόγραμμα. Φυσικά και τα είχαν. Αλλά εγώ όντας πονηρός και κακός και προκατειλημμένος και … έμπειρος σε τέτοιες διαδικασίες δεν μπορώ να μη σκεφτώ και το πονηρό και κακό, “άστους να τρέχουν και αν προλάβουν…”. Όμως αυτά τα ζητάνε μέχρι 30 Ιουνίου που  είναι όλο το σχολείο ενεργό. Και η δικιά μας διευθύντρια έφυγε 8 Ιουλίου (ίσως από τους ελάχιστους διευθυντές Γυμνασίου που “δεν το έκλεισαν” 30 Ιουνίου). Για το Λύκειο δεν συζητάμε γιατί προχθές πήραμε τα αποτελέσματα των ειδικών μαθημάτων και εχθές το γραφείο ήταν σε πλήρη σύνθεση για να ολοκληρωθούν κάποιες γραφειοκρατικές διαδικασίες.

Για να ενημερώσω και όσους δεν ξέρουν. Θα δοθεί για όλα τα “πρωτάκια” του γυμνασίου ένα κουπόνι 450 € για την αγορά μαθητικού υπολογιστή ορισμένων και συγκεκριμένων προδιαγραφών – που έχουν ήδη δοθεί – και ουσιαστικά παραπέμπουν σε netbook.  Αλλά εγώ όντας πονηρός και κακός και προκατειλημμένος και … έμπειρος σε τέτοιες διαδικασίες δεν μπορώ να μη σκεφτώ τα εξής: Εγώ το πήρα πριν 6 μήνες αντί 400 € και ήταν από τα “μεγάλα” – με το σκληρό των 160 GB  και τα XP και 10άρα οθόνη (LG X 110). Και από εμένα έβγαλε ο πωλητής, ο κατασκευαστής, ο μεταφορέας, ο αποθηκάριος, το κράτος με τους φόρους, ο Μήτσος, ο Γιάννης (δεν τους ξέρω αλλά δεν θα υπάρχουν…θα υπάρχουν). Που θέλω να καταλήξω. ΑΝ το υπουργείο έκανε μια παραγγελία για περίπου 60-70.000 κομμάτια, πόσο νομίζετε ότι θα τα έπαιρνε; Σε μια τέτοια παραγωγή. Εγώ λέω 100 € και ίσως έβαλα και πολλά.  Δεν ξέρω τα του εμπορίου, αλλά σκέφτομαι ότι από την μεγάλη αλυσίδα που το πήρα εγώ, τα ενοίκια, οι μισθοί των δεκάδων υπαλλήλων που είχε το κατάστημα, τα ενοίκια, το “ρεύμα” και όλα όσα σημαίνει ένα τέτοιο κατάστημα μόνο από όλα αυτά, κάποιος πρέπει να τα πληρώσει. Και αυτό ο κάποιος είμαι εγώ ο τελικός καταναλωτής. Άρα… μάλλον καλά τα έβαλα.  Είναι και η ισοτιμία δολαρίου ευρώ που λειτουργεί υπέρ μας. Όλα καλά λοιπόν.

Και εντάξει το ποσό είναι υπεραρκετό. (Αν και, κατά τη δική μου ταπεινή άποψη, θα μπορούσαν τα 3/4 του ποσού ΑΝ είχαν εξοικονομηθεί να διατεθούν σε άλλα εποπτικά μέσα (projectors, οθόνες, DVD players και άλλα τέτοια), τα οποία να σημειωθεί ότι το καθένα κοστίζει όση μια επιδότηση netbook. (Σε τιμές τελικού καταναλωτή και όχι χονδρικές υπουργείου)

Και ωραία τα πήραμε. Αλλά “εμένα ο μπαμπάς μου, μου το είχε πάρει δώρο το καλοκαίρι….” και τώρα θα τα χάσω τα λεφτά; Όχι βέβαια… Θα πάρω δυο;;;; Να τα κάνω τι;;; Καλά θα βρεθεί κάποια λύση. Δεν “ξέρω ποια λύση” ακριβώς αλλά τα χρήματα δεν θα χαθούν και θα έχουμε win – win situation που λένε τα αμερικανάκια.” Δεν έχω κάτι υπόψη μου αλλά άκουσα πολλά για άλλες επιδοτήσεις τέτοιου τύπου.

Και εντάξει μπήκαμε στις τάξεις με τους νέους μας υπολογιστές, γυαλισμένους, φροντισμένους κλπ κλπ κλπ. Και απέναντί μας είναι ο καθηγητής. Ο ενημερωμένος στα ψηφιακά συστήματα με τα καινούργια προγράμματα τα ψηφιακά, ξέρετε αυτά που μας δώσανε και τα πήραν πίσω, όπως έχω ήδη γράψει, και οι ενημερωμένοι και πειθαρχημένοι μαθητές από την άλλη. Και ξεκινάμε.

– Ανοίξτε το πρόγραμμα …Ιστορίας.

– Κύριε εμένα δεν μου ανοίγει, λέει ο ένας.

– Κύριε που είναι αυτό;  λέει ο δεύτερος

– Κύριε μισό  λεπτό να ανοίξει λέει ο τρίτος

– Κύριε Ιστορία είπατε; Που είναι αυτό;

– Κύριε πάτησα λάθος κουμπί…

Να συνεχίσω ή το πιάσατε το υπονοούμενο; Θα γίνει χαμός. Διότι τα προγράμματα πρέπει να είναι idiot proof.  Όχι ότι οι  μαθητές ανήκουν σε αυτή τη κατηγορία. Κάθε άλλο. Αλλά είναι μάλλον βέβαιο ότι στον “κενό χρόνο” κάτι θα κάνουν, κάτι θα πατήσουν, κάποιο πρόγραμμα θα ανοίξουν, κάτι…. κάτι…. κάτι. Και αν έχει “φως” για άμεσο έλεγχο από το καθηγητή όπως διαφημίζει μια εταιρεία, ο καθηγητής μάλλον θα αλληθωρίσει για να παρακολουθήσει όλα τα φωτάκια.

Αυτό θα το δούμε μαζί να γίνεται… σε ένα δίμηνο περίπου με δεδομένο ότι όλα τα παιδιά θα προμηθευτούν έγκαιρα τα netbooks και όλα τα προγράμματα θα είναι έγκαιρα στα σχολεία, και όλες οι ψηφιακές εκδόσεις των βιβλίων θα είναι έγκαιρα έτοιμες.  Αλλά είπαμε εγώ είμαι κακός, …..

Τέλος πάντων. Τη καλημέρα μου και αφήστε τη σκέψη σας ελεύθερη να ταξιδέψει. Ονειρευτείτε και θα δείτε τελικά τα όνειρά σας να γίνονται πραγματικότητα.

Οδυνηρή εγγραφή.

Η εγγραφή που ακολουθεί είναι γραμμένη με πολύ κόπο αλλά και πολύ πόνο. (κυριολεκτικά).

Να γίνω σαφής για να καταλάβετε τι εννοώ.

Προχθές όπως έχω πει ξεκίνησαν επισήμως οι διακοπές στο σχολείο. Έτσι επιτέλους απελευθερώθηκαν τα πρωινά και σκέφτηκα… κάθομαι που κάθομαι γιατί λοιπόν να μη πάω να γραφτώ σε ένα γυμναστήριο να “σμιλέψω το κορμί μου το φιδίσιο” μια και έρχονται παραλίες και έχουμε χάσει και 17 κιλά (κολλήσαμε εκεί η αλήθεια είναι και έπρεπε να κάνω και κάτι να ξεκολλήσω). Μια και δυο λοιπόν ο δικό σου εμφανίζομαι σε “γνωστό μαγαζί” της περιοχής και ζητάω βοήθεια.Εκεί με “υποδέχεται” ένα σφηνοειδής τύπος με κάτι μπράτσα σαν… και τα δυο χέρια τα δικά μου (και μπορείτε να καταλάβετε ότι δεν είναι και απο τα λεπτότερα τα χεράκια μου).

WOW !!! Να έτσι θέλω να γίνω και εγώ. Φαντάσου ο γυμναστής να… μου έμοιαζε (σωματομετρικά εννοώ). Δεν νομίζω να ήταν διαφήμιση… Τέλος πάντων. Το εξηγώ το πρόβλημα μου… και μου λέει… “τρέχα”

– Μα!!! Που να τρέξω; Κουβαλάω μισό Μανώλη ακόμα. Δεν γίνονται αυτά “γιατρέ μου”.

– Καλά περπάτα τότε…Και με βάζει σε ένα διάδρομο, μου λέει για 30-40 λεπτά στα 6 κμ/ώρα.Το έβγαλα αλλά είναι σπαστικό. Πως μπορείς να είσαι μισή ώρα και να περπατάς και να κοιτάς τα αυτοκίνητα να περνούν. Πολύ ενδιαφέρον!!!. Τέλος πάντων.

Μετά στο ποδήλατο. Άλλα 20 λεπτά. Ωραία λέω… ξεκούραστα. Βαρετά αλλά ξεκούραστα.

Φεύγω λοιπόν μεσ’ στην καλή χαρά και πάω την επομένη (χθες).

Ξανά τα ίδια ΑΛΛΛΛΛΛΑΑΑΑ είχα φέρει το ΜΡ3 όφωνο και άκουγα μουσικούλα της επιλογής μου.  Μια από τα ίδια και μετά μου λέει… πάμε στα όργανα… βασανιστηρίων.

Οι γυμναστές έχουν ένα μοναδικό τρόπο να κάνουν οποιαδήποτε άσκηση να δείχνει εύκολη και αστεία. Κάνε αυτό, έτσι, έτσι κλπ κλπ. Ωραία εύκολο δείχνει.

-Πόσα κιλά έχει; Ρώτησα εγώ….

-45 (!!!! )

– καλά να το κάνουμε κάτι λιγότερο;;; 15 για παράδειγμα;

-ΟΚ.

Ζορίστηκα και σε κάποια φάση ¨κάτι¨ζόρισε στο δεξί μπράτσο. (!!!) Σταματάω αμέσως ενημερώνω ότι κάτι δεν πήγε καλά. Με “κοιτάζει”, ρωτάει που πονάω κλπ κλπ. Μου λέει άσε τα υπόλοιπα για σήμερα και πάλι αυριο.

Και νάμαστε σήμερα όπου έκανα όλο το πακέτο και την “μοιραία” άσκηση. Και τώρα πονάω παντού. Όχι μόνο στο δεξί χέρι. Και ήρθα στα ίσα μου. Έτσι για να γράψω αυτά που γράφω, το δεξί είναι παρκαρισμένο πάνω στο πληκτρολόγιο και “όπου φτάνει”. Τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνει το αριστερό. Έχω χαπακωθεί με παυσίπονο κατάλληλο για τους περίεργους που πάνε και καίγονται στα γυμναστήρια.

Έτσι μπήκα σε μια “γυμναστηριακή σειρά” και από Δευτέρα θα δείξει τι κάνουμε.Ελπίζω ότι το Σαββατοκύριακο που θα είμαι Αίγιο, να συνέλθουν λίγο το χέρια, οι ώμοι, η πλάτη …..

Όχι τίποτα αλλά να τη Δευτέρα έχουμε γυμναστήριο. Σιγά μη το βάλω κάτω. Απλά έκανα 20 χρόνια για να έχω το συγκεκριμένο αποτέλεσμα (κν όπως είμαι τώρα), δεν θα το αλλάξω σε είκοσι μέρες. Επιμονή λοιπόν και υπομονή.

Τη καλησπέρα μου.

Αποφοίτηση.

Αύριο είναι η τελευταία ημέρα σχολείου – τουλάχιστον επισήμως. Μετά από αυτό οι καθηγητές ξεκινάνε τις διακοπές τους. Μερικοί γιατί κάποιοι θα καθυστερήσουν λίγο ακόμα.  Έτσι μέχρι τις 10 περίπου του Ιουλίου θα πρέπει να είμαστε stand by μέχρι να δώσουν τα παιδιά τα μηχανογραφικά τους και μόλις τελειώσει αυτό τότε τελειώνουμε και οι υπόλοιποι. Φέτος πιέστηκαν τα πράγματα και θα τελειώσουμε σχετικά νωρίς.  Από τις 19/7 το 2007, στις 13/7 το 2008 φτάσαμε στις αρχές Ιουλίου το 2009.  Καλά είναι.

Τη Τετάρτη είχαμε τη γιορτή αποφοίτησης. Η γιορτή γίνεται στο σχολείο το οποίο μεταμορφώνεται. Μπαίνουν τραπέζια, διακόσμηση, μουσικές εγκαταστάσεις, συσκευές για προβολές. οθόνες σκηνές τα πάντα. Αλλά δεν θα σταθώ στο σκηνικό. Αυτό μπορείτε να το δείτε στη περυσινή αποφοίτηση. Φέτος θα σταθώ στη μεταμόρφωση των παιδιών.

Αυτοί οι οποίοι φύγαν από το σχολείο δεν ήταν μαθητές.  Ήταν νέοι και νέες διαφορετικοί.  Το μάτι τους “γυάλιζε” και κοίταζε μακριά.  Το χαμόγελο τους φώτιζε και έφτανε μέχρι τα αφτιά.  Λάμπανε από όποια μεριά και αν τους κοίταζες. Είναι περίεργο πως αλλάζουν μέσα σε μια μέρα. Ή μήπως δεν αλλάζουν. Είναι πάντα έτσι αλλά εμείς δεν μπορούμε να τα δούμε. Μέσα στο τρέξιμο της καθημερινής διδασκαλίας, του άγχους της ύλης, της αγωνίας τους για να τελειώσει αυτή η χρονιά και να δώσει τα αποτελέσματα που επιθυμούν, δεν αφήνουν κανένα μας να δει. Να δει τι είναι αυτοί οι νέοι άνθρωποι που έχουμε μπροστά μας. Και τα μαθαίνουμε λίγα λίγα και σιγά σιγά. Και εκεί ανακαλύπτουμε ότι για παράδειγμα μπορεί ο Θάνος να με παίδεψε πέρυσι στη χημεία – και τελικά να μην έμαθε – αλλά η αγάπη του είναι η μουσική και στο φετινό schoolwave θα βρεθεί στη σκηνή για να τραγουδήσει για όλους τους συμμαθητές του.  Εμένα δεν μου δόθηκε ποτέ η δυνατότητα να τον ρωτήσω πως πάει το τραγούδι. Συνήθως ρωτούσα ονόματα ενώσεων. Η έπρεπε να πάω εκδρομή μαζί τους (πενθήμερη) για να μάθω την αγάπη της Εύης για το χορό και την αγωνία της για τα “παραπάνω κιλά” που πήρε και τις εξετάσεις χορού που έδινε.  Το κατάλαβα από τα πειράγματα που της κάνανε για το τι τρώει. Όταν την έβλεπα να αδυνατίζει είχα ανησυχήσει για νευρική ανορεξία αλλά … όχι για το μπαλέτο!!!

Αυτό είναι τελικά το σύστημα;  Έχεις στα χέρια σου νέους ανθρώπους και τους δίνεις ό,τι μπορείς καλύτερο από γνώσεις για να πετύχουν τους στόχους τους – που τελικά δεν τους ξέρεις – και τι γνωρίζεις για αυτούς; αν μάθανε ή όχι χημεία, μαθηματικά, αρχαία… Είναι πολύ λίγα. Δεν θα ξεχάσω  το χαμόγελο της Ειρήνης όταν ήρθε όλο καμάρι και μου είπε “Τελικά μάλλον θα γίνουμε συνάδελφοι…” Μόλις συντονίστηκα συνειδητοποίησα ότι περνάει χημικό και ήταν πολύ χαρούμενη για αυτό.  Η την έκφραση της Μυρτώς (μη μου πείτε Μυρτούς!!!! φρικάρω λίγο) – που είχε τον μεγαλύτερο βααθμό πρόσβασης (κάπου 19500) όταν τη ρώτησα “τι χτυπάς”, και μου είπε “Μα… φυσικό… φυσικά”. Δίπλα ήταν ο συνάδελφος φυσικός τον οποίο και κατηγόρησα άμεσα … για τα παραδείγματα που δίνει στα παιδιά.  Αυτά τα μαθαίνουμε τυχαία και από σπόντα.

Και πόσα άλλα δεν ξέρουμε και ούτε θα μάθουμε ποτέ.  Το σίγουρο είναι ότι τα παιδιά έχουν ανοίξει τα φτερά τους και φεύγουν. Εμείς ίσα που προλαβαίνουμε να “καθαρίσουμε” τη φωλιά και να περιμένουμε τα καινούργια παιδιά για να μπορέσουμε “να τα μάθουμε να πετάνε”. Να τους δώσουμε τη δυνατότητα να ονειρευτούν και να μπορέσουμε να τα στηρίξουμε σε αυτή τους τη προσπάθεια.

Καλό ταξίδι λοιπόν μέσα στη ζωή που ανοίγεται μπροστά σας. Και μη ξεχνάτε να γυρνάτε καμιά φορά από τη “φωλιά” να μαθαίνουμε νέα σας, γιατί αυτό μας δίνει κουράγιο να συνεχίζουμε. Όσο σας βλέπουμε να προοδεύετε και να προχωράτε τόσο “φουσκώνουμε” από υπερηφάνεια. (Για όσους με ξέρουνε μπορούν να καταλάβουν ότι είμαι πολύ περήφανος… μα πάρα πολύ περήφανος)

Τη καλησπέρα μου.