Category: Αυτοκριτική

Και αυτό δικό μας είναι;….

Ναι ναι… Άμα τα έχει πολλά δεν ξέρεις τι έχεις….Έτσι λοιπόν άρχισε να πιάνει αράχνες το μαγαζί από εδώ. Σήμερα η μέρα δεν είναι η καλυτερη για ξεσκόνισμα και καθάρισμα μια και βρέχει από το πρωί. Τη μισή τη πήρα μαζί μου…

Χθες βλέπετε με έπιασε βροχή… Έβγαλα τον εξοπλισμό , νιτσεράδα, κάπα και όλα τα σχετικά… Έτσι φάγανε αυτά τη βροχή και εγώ έμεινα στεγνός. Σήμερα λοιπόν το πρωί, αφού έβρεχε όλο το βράδυ και είχε το πρωί ξανοίξει ο καιρός, λέω ας αφήσω τα νάυλον ρούχα να στεγνώσουν μη πιάσουν μούχλα, μα δεν θα ξαναβρέξει… είπα… Αλλά  φευ!!!!! Άλλα ο καιρός βούλεται…Έτσι πήρα βροχή στις τσέπες μου, στα παπούτσια μου, στο μπουφάν στο κράνος… Ό,τι έπεφτε εγώ το μάζευα…

Νομίζω ότι τώρα αερίστηκε το blog…Λοιπόν σας έχω νέα… Κλείσαμε!!!!Ναιιιι Έκλεισε το σχολείο και ετοιμαζόμαστε πλέον για τις εξετάσεις…

Εμείς για κάποιο λόγο που μόνο οι ιθύνοντες γνωρίζουνε, μας στείλανε στην άλλη άκρη της Αθήνας για βαθμολογία…Για να καταλάβετε πως δουλεύει το σύστημα, όλοι οι καθηγητές που διδάσκουν Γ’ Λυκείου βοηθάνε στην διεξαγωγή των εξετάσεων με τη συμμετοχή τους στην εξέταση των φυσικώς αδυνάτων (εδώ όντως μας βάλανε σε ένα σχολείο 1 χιλιόμετρο περίπου μακριά από το σχολείο μας…που είναι στο Σταυρό στη Μεσογείων.) Για τη βαθμολογία, μας στείλανε στη Πεύκη !!!! Δηλαδή περνάμε Μεσογείων, Χαλανδρίου, Κηφισίας, μετά την Ιντεραμέρικαν αριστερά και περίπου 5-6 χιλιόμετρα και…έφτασες!!!!!Σύνολο 10-12 χιλιόμετρα από το σχολείο μας… Σε συνεννόηση με τους ιθύνοντες, ότι δεν μπορούμε να πηγαίνουμε από τη μία άκρη της Διεύθυνσης μας στην άλλη… η απάντηση ήταν… δεν ξέρω…θα δούμε… ναι θα το κοιτάξουμε… και άλλα τέτοια πολύ συγκεκριμένα. Δηλαδή από το σπίτι μου θα πρέπει να κάνω μια διαδρομή περίπου 20 – 25 χλμ για να διορθώσω… και αν δεν πάω; Ή αν πάω στο βαθμολογικό κέντρο που είναι αυτό που  υπάγεται το σχολείο μου τόσα χρόνια τώρα… Το έχω γράψει δεκάδες φορές… Η κοινή λογική είναι το πιο σπάνιο είδος. Το να εξυπηρετήσεις τους συναδέλφους για να κάνουν πιο άνετα τη δουλειά τους, και τελικά τη δουλειά σου, είναι δύσκολο να το σκεφτείς… Υπομονή… θα βγάλει γέλιο…

Τη Τρίτη κάναμε την παρουσίαση των ερευνητικών εργασιών του δευτέρου τετραμήνου… Μαραθώνιος, ομολογουμένως… αλλά και πάλι… αυτοσχεδιάσαμε… Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, παρακολούθησα ένα συνέδριο για την ποιότητα στην εκπαίδευση και το μέλλον και τις προοπτικές. Εκεί λοιπόν σε ένα στρογγυλό τραπέζι, που ούτε στρογγυλό ήταν ούτε τραπέζι, συζητήσαμε και εκθέσαμε τις απόψεις μας πως πήγαν οι ερευνητικές εργασίες. Εκεί λοιπόν όταν είπα στο κοινό, παρόντος του κ. Ματσαγγούρα, ο οποίος είναι  ο συγγραφέας των βιβλίων που χρησιμοποιούμε και ο άνθρωπος (μαζί με την ομάδα του) πίσω από τις ερευνητικές εργασίες, ότι παρουσιάσαμε τις εργασίες σε ολομέλεια, η απάντησή του ήταν ότι δεν γίνεται (!!!!) να παρακολουθήσουν τόσες ώρες οι μαθητές, όταν ο ίδιος στις οδηγίες ρητά αναφέρει, ότι με παρουσίαση σε ολομέλεια, η γνώση όλων των μαθητών γίνεται κτήμα ολονών, με τη διάχυση των γνώσεων που αποκόμισαν, και των πρακτικών που χρησιμοποίησαν. Και ρωτάω λοιπόν, και τι να κάνουμε…και η απάντηση ήταν παράλληλες συνεδριάσεις… με άλλα λόγια να παρακολουθήσει όποιος θέλει, όποια εργασία θέλει, και να τελειώνουμε σε μια – δυο ώρες….

Λοιπόν σας έχω νέα… Τα παιδιά θέλουν να παρουσάζουν όλοι σε όλους. Τους άρεσε πολύ αλλά κουράστηκαν. Και ζήτησαν αντί για μια μέρα να γίνεται σε δύο μέρες, κάτι που το βλέπουμε μια και του χρόνου έχουμε και στην δευτέρα λυκείου και θα χρειαστεί να σπάσει… ούτως ή άλλως σε περισσότερες από μία μέρες. Όμως να ρωτήσω κάτι… Όταν ο “θεωρητικός” των ερευνητικών εργασιών σε αδειάζει έτσι, γιατί έτσι αισθάνθηκα, εσύ τι στάση κρατάς; Αυτοσχεδιάζεις και επιλέγεις το πιο ωφέλιμο για τους μαθητές σου και πιθανότατα το πιο κουραστικό για όλους, παρά το εύκολο, γρήγορο, διεκπεραιωτικό, μόνο και μονο για να πεις ότι έκανες τη παρουσίαση. Εμείς είχαμε εννιάωρο και η μαγνητοσκόπηση κράτησε περίπου 7 ώρες, μαζί με την συζήτηση – ολομέλεια για τον απολογισμό. (20 λεπτά περίπου). Δεν ξέρω πως κάποιο άλλο σχολείο που έκανε το ίδιο τελειωσε σε δύο ώρες… (όπως είπε). Τέλος πάντων… εδώ έχουμε ένα κενό…

Και πάμε στη χθεσινή μέρα…Το ανοικτό σχολείο, ή Portes Ouvertes μια πραγματική γιορτή… Παρουσιάσαμε όλα όσα κάναμε τη χρονιά που πέρασε. Σε όποιον ήθελε να έρθει να δει, και όχι μόνο στους γονείς των παιδιών μας. Αυτό το παρερμήνευσαν πολλοί μεταξύ των οποίων και συνάδελφοι, που πραγματικά έχασαν, και δεν είδαν ένα διαφορετικό σχολείο, ανοικτό στη κοινωνία.. κλπ κλπ κλπ. Σταματάω γιατί σε λίγο θα κάνω εξαγγελία για το Νέο Σχολείο 2 ας πούμε, κάτι σαν Ζάππειο 2.

Δεν θα σταθώ στην εκδήλωση. Θα σταθώ σε κάτι άλλο… λίγο διαφορετικό. Τις διακρίσεις… Όσοι μπορούν να θυμηθούν τα σχολικά τους χρόνια θα έχουν να θυμηθούν φάσες που αδικήθηκαν από κάποιο καθηγητή… ακόμα και εγώ θυμάμαι φάσεις διάφορες… Γιατί γίνεται αυτό…(δεν θα γίνω απολογητής του κλάδου…) Απλά ο κάθε καθηγητής – όπως και εργοδότης, προϊστάμενος κλπ κλπ…. – δίνει μια εργασία σε κάποιον που θεωρεί ότι μπορεί να την ολοκληρώσει. Έτσι υπάρχουν κάποιοι μαθητές που προβάλλονται με εργασίες, αναθέσεις, δραστηριότητες κλπ κλπ κλπ… και κάποιοι άλλοι μένουν στην αφάνεια. Εδώ είναι το λάθος. Μην αναθέτετε δραστηριότητες επιλεκτικά. Προκαλέστε τους όλους… θα εκπλαγείτε… Η φαντασία και η ανταπόκριση στη πρόκληση θα σας εκπλήξει… Έτσι και εμείς… Το U4energy το ξεκινήσαμε για να ευαισθητοποιηθούν οι μαθητές και να προκαλέσουν μέσα από τα έργα τους το κοινό, να προσέχει όταν χρησιμοποιεί ενέργεια. Λοιπόν, δεν λυπήθηκαν καθόλου τον χρόνο τους – που στην Β’ Λυκείου είναι μάλλον λίγος – ούτε τη δουλειά τους. Άφησαν την φαντασία τους ελεύθερη και αυτό που σκέφτηκαν το έφτιαξαν… Διπλή αφίσα, που έκοψαν πόρτες και παράθυρα, για να αποκαλύψουν τις οικολογικές εφαρμογές από πίσω τους, άλλη ζωγραφισμένη στο χέρι, ολόκληρη αφίσα 50 Χ 70 με την αξιοποίηση του Ήλιου, κολλάζ, κείμενα, φωτό “πειραγμένες” και διαμορφωμένες για να φτιάξουν αυτό που ήθελαν… και το σημαντικότερο…. ΟΛΟΙ. Αλλά δυστυχώς όταν λέμε όλοι… δεν εννοούμε όλοι αλλά η σημαντική πλειοψηφία. Ακόμα και οι συνήθως αδιάφοροι, τους ανατέθηκε αρμοδιότητα από τους συμμαθιητές τους και την έφεραν εις πέρας!!!. Και μόνο για αυτό άξιζε… και πέρασαν όλοι και είδαν την έκθεση τους και τη φωτογράφισαν κιόλας…Και κάναμε το μόνο που θα μπορούσαμε να κάνουμε… Την αφήσαμε εκεί για να την δει όλο το σχολείο. Κάτι που έγινε χθες, τελευταία μέρα σχολείου… και φωτογραφήσαμε μία μία την αφίσα, για να φτιάξουμε ένα λεύκωμα, και να σας το δείξουμε… Στην φωτό ο Δημήτρης φωτογραφίζει Αλέξανδρο…

Κάποια στιγμή θα εμφανίσω στο άλμπουμ και θα σας δώσω τους συνδέσμους…

Λοιπόν… καλό διάβασμα στους “μικρούς”, καλή αντοχή και δύναμη στους “μεγάλους”, καλή διόρθωση, αν έχει νόημα ένας τέτοιος όρος για τους καθηγητές…

Κάποια στιγμή αύριο μεθάυριο, θα γράψω ένα άρθρο για τους μαθητές της Γ΄Λυκείου… οδηγίες για τις εξετάσεις… (προδιαφήμιση λέγεται… ) Υπομονή.

Τη καλησπέρα μου… και πάρτε και καμία ομπρέλλα.

 

Μεγάλο Σάββατο σήμερα…

Περίεργη η Μεγάλη Εβδομάδα…Το Θείο Δράμα…πέρασε αλλά δεν είμαι σίγουρος αν το κατάλαβε κανείς. Μήπως είμαστε πολύ εγωιστές και σκεφτόμαστε μόνο το δικό μας δράμα…

Δεν ξέρω… Θέλω κάτι να γράψω αλλά δεν ξέρω τι…Φοβάμαι ότι κρύβω περίεργα συναισθήματα σήμερα…Ανάμεικτα. Έχουν να κάνουν με απογοήτευση, πίκρα, οργή ίσως…Η αβεβαιότητα του μέλλοντος…είναι αυτή που με ενοχλεί περισσότερο από όλα. Σε πολλά επίπεδα…

Τέλος πάντων…η Μεγάλη Βδομάδα πέρασε…αύριο θα φορτώσουμε τριγλυκερίδια και κιλά. Όσα πιθανόν χάσαμε λόγω νηστείας θα επανέλθουν σε πλήρη δόξα και τιμή. Μετά θα μαζευτούμε και σιγά σιγά θα μπούμε σε μια σειρά,  με την προοπτική να επανέλθουμε στη δουλειά μας. Και μετά θα μας παραμυθιάσουν με τα προεκλογικά…θα ψηφίσουμε με ένα κάρο διλήματα…(συνήθως το δίλημμα είναι ένα…Τα πολλά διλήματα είναι χάος). Θα βγεί ό,τι βγεί… και μετά θα αποθέσουμε την ελπίδα μας στους σωτήρες μας…και θα θεωρήσουμε ότι κάναμε το καθήκον μας…

Τέλος πάντων… και πάλι.

Σταματάω γιατι βγάζω πολύ μαυρίλα και απογοήτευση…και δεν πρέπει. Μάλλον τελικά με έχει επηρεάσει η Μεγάλη Βδομάδα…Σε τρεις ώρες έχουμε Ανάσταση. Μακάρι να είναι σε όλα τα επίπεδα, ώστε να μπορέσουμε να ξεκινήσουμε διαφορετικά. Να δούμε από αύριο το κόσμο αλλιώς… Και το κυριότερο… να μπορέσουμε να περάσουμε αυτή την άλλη άποψη σε όλους…

Καλή Ανάσταση…Καλό Πάσχα σε όλους σας… Να είμαστε καλά…σημαντική παράμετρος, επιμένω… να χαμογελάμε… να εκμεταλλευτούμε τα απλά και χρήσιμα που μας περιβάλλουν…, να βγούμε έξω και να μυρίσουμε Άνοιξη και κυρίως να τη δούμε…είναι εκεί…κοιτάξτε λίγο κάτω…στα πόδια σας… στη χαραμάδα κάτω από τις πλάκες του πεζοδρομίου, στηνάκρη του τοίχου, στο λουλουδάκι που ξεφύτρωσε στη γωνία του τοίχου… Ας μας γίνει παράδειγμα…ο τρόπος που λειτουργεί η φύση…

Καλή Ανάσταση.

Ρε σεις… μπας και χάσαμε το μέτρο;

Βρέθηκα σήμερα σε μια διημερίδα για τις τεχνολογίες αιχμής και άκουσα την εξής φράση… “Είναι τραγικό σήμερα ένα σπίτι να μην έχει ΙΝΤΕΡΝΕΤ…” και συνέχισε…. “Έτσι που είναι σήμερα τα πράγματα, ένας υπολογιστής κοστίζει ένα πεντακοσάρικο…(για ευρώ μιλούσε)…”

Λοιπόν να σας πω τα δικά μου δεδομένα…Εργάζομαι σε ένα σχολείο που σε κάθε αίθουσα έχω δυο γραμμές για ΙΝΤΕΡΝΕΤ, πρίζες που δουλεύουν όλες και είναι στη θέση τους, πάνω από τις μισές αίθουσες έχουν προτζέκτορα και από αυτές οι μισές έχουν και υπολογιστή συνδεδεμένο, τέσσερις έχουν διαδραστικό πίνακα… και πολλά άλλα καλούδια. Υπάρχουν δύο αίθουσες πληροφορικής, με 15 υπολογιστές η κάθε μια που δουλεύουν όλοι και ο πληροφορικάριος παραχωρεί την αίθουσα του για χρήση. Μια βιβλιοθήκη πλήρης, με βιβλιοθηκάριο και καμιά δεκαριά  υπολογιστές που επίσης δουλεύουν. Και οι μαθητές μου έχουν όλοι, έχουν τουλάχιστον ένα υπολογιστή στο σπίτι. (Συνήθως ένα σταθερό και ένα φορητό). Και ρωτάω… Είναι το σχολείο που εργάζομαι, ένα σχολείο που ανήκει στο μέσο όρο για να μεταφέρω τις εμπειρίες μου σε όλους τους άλλους;

Γιατί εγώ ακούω άλλα πράγματα…Δηλαδή για αίθουσες πληροφορικής με 5-6 υπολογιστές που οι μισοί δουλεύουν και ο πληροφορικάριος δεν αφήνει άλλους να τους χρησιμοποιήσουν μη διαλύσουν το δίκτυο. (ακούστηκε κατά κόρον στην επιμόρφωση Β επιπέδου από πολλούς συναδέλφους για τις εργασίες που έπρεπε να κάνουν.) Γνωρίζω για  Διευθυντές που έχουν υπολογιστές “φυλαγμένους” για να μη χαλάσουν… ενώ στην αίθουσα των εργαστηρίων ΦΕ δεν υπάρχει Η/Υ (Θα μπορούσε να φτιαχτεί για τις Ερευνητικές Εργασίες). Ξέρω για παιδιά που είναι σε χωριό στην ορεινή Αχαΐα και οι γονείς τους, αγρότες, με μόρφωση κάπου στο Γυμνάσιο και άμα…, δουλεύουν για “ένα πεντακοσάρικο”…  το μήνα και τα παιδιά κάθε μέρα κάνουν 22 + 22 =44 χιλιόμετρα τη μέρα με το υπεραστικό λεωφορείο, (για τον “μεγάλο” Α γυμνασίου) για να πάνε και να έρθουν στο Αίγιο και να μορφωθούν. Και για τα Αγγλικά τους, ξανακατεβαίνουν το απόγευμα, και διαβάζουν στο αυτοκίνητο, με τη μαμά, περιμένοντας το ένα το άλλο για να τελειώσουν τα αγγλικά. Και τα δύο μικρά του δημοτικού επίσης κάνουν το ίδιο ταξίδι καθημερινά αλλά με ταξί… λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι… το “25άρι” του ΙΝΤΕΡΝΕΤ το μετράνε αλλιώς…Και αντί να πληρώσουν το “πεντακοσάρικο” του υπολογιστή, χρησιμοποιούν τον παλιό υπολογιστή των παιδιών μου που “ήταν για πέταμα” με βάση τα Αθηναϊκά δεδομένα.

Λοιπόν ας ξεφύγουμε από τον μικρόκοσμό μας και να δούμε τι γίνεται γύρω μας. Θέλουμε να βοηθήσουμε; Να σας πω εγώ μερικούς τρόπους….

1. Ψάξτε σε φίλους που δουλεύουν σε μεγάλες εταιρείες. Συχνά πυκνά κάνουν αναβάθμιση υπολογιστών και βγάζουν υπολογιστές πενταετίας – συνήθως – σε καλή κατάσταση. Βάλτε τους Διευθυντές σας στο παιγνίδι, να κάνουν μια βεβαίωση αποδοχής δωρεάς…Ας εκτεθούν και λιγάκι… Διευθυντές είναι… και να πάρουν τους υπολογιστές αυτούς και να τους κάνουν ένα σέρβις. Τι σημαίνει σέρβις…Εγκαταστείστε LINUX, φωνάξτε την ΕΛΑΚ και ζητείστε να σας φτιάξουν δίκτυο με τους υπολογιστές αυτούς. Το έχουν κάνουν πολλές φορές και δουλεύει (Thin Client λέγεται… και υποστηρίζεται πλήρως από το Linux). Αλλά και αυτόνομοι να είναι οι υπολογιστές πάλι θα δουλέψουν καλά. Με 30 ευρώ παίρνετε ένα router και κάνετε την αίθουσα ασύρματο δίκτυο.

2. Παψτε να ψάχνετε στο διαδίκτυο για την δουλειά των άλλων. Φτιάξτε τη δική σας…τη καλύτερη δυνατή και ανεβάστε την. Και κάντε την και κοινόχρηστη. Όλοι ψάχνουμε την δουλειά των άλλων και ξεχνάμε να δείξουμε την δουλειά τη δική μας. Γιατί η δική μας μας πήρε πολύ χρόνο, είναι δική μας και είναι πολύτιμη. Χρησιμοποιείστε δημοφιλείς σελίδες όπως το Slideshare για τις παρουσιάσεις σας, το Scribd για τα κείμενά σας, ή το Calameo ή κάποιο αντίστοιχο για τις ηλεκτρονικές σας εκδόσεις. Και διαλέξτε τα καλύτερα κομμάτια και στείλτε τα “πάνω” (UPLOAD). Φτιάξτε τα βιντεάκια σας και ανεβάστε τα σε κοινή θέα στο YOU TUBE για να τα αξιοποιήσουν όσοι θέλουν.  Και μη νομίζετε ότι είμαι μόνο λόγια. Αν σε οποιοδήποτε από αυτά τα site ζητήσετε manaliss θα με βρείτε. Άρα μη περιμένετε από το Υπουργείο ή κανένα άλλο να κάνει την δουλειά. Τη δουλειά θα τη κάνετε εσείς. Και αν χρησιμοποιήσατε “πρώτη ύλη” από το διαδίκτυο, μη ξεχάσετε να δηλώσετε τη πηγή.

Το συζήτησα το “περιστατικό” με τη παρέα του καφέ του Σαββάτου… (τους συμμαθητές μου). Η άποψή τους ήταν διπλή… Από την μια η θέση για το Ίντερνετ χαρακτηρίστηκε ακραία και μη αντιπροσωπευτική. Από την άλλη όμως αυτή η ακραία άποψη, ίσως μπορέσει να αποτελέσει κινητήρια δύναμη, για να αλλάξουν κάποια πράγματα.  Μπορεί σήμερα να μας φαίνονται ακραία, αλλά σε βάθος χρόνου, μπορεί να είναι μια πραγματικότητα. Δεν ξέρω.

Πάντως νομίζω ότι όλοι όσοι ασχολούμαστε με την εκπαίδευση “και την ψάχνουμε” τη δουλειά, όσον αφορά τις δυνατότητες που δίνουν οι νέες τεχνολογίες, καλό είναι να αρχίσουμε να παράγουμε υλικό, πρωτότυπο, καλό, και κυρίως χρήσιμο. Από όλους. Ανοίξτε ένα site στο διαδίκτυο (τα 100 MB είναι ο χώρος που δίνουν τα περισσότερα sites δωρεάν) και βάλτε τη δουλειά σας εκεί. (Δείτε το chemallfh που αφορά τη Χημεία Α λυκείου. Δεν έχει ανανεωθεί εδώ και τρία χρόνια όμως ακόμα το βλέπουν 1000 άτομα το μήνα – προφανώς μαθητές Α λυκείου ή/και  καθηγητές).

Ξανά τέλος πάντων. Μη κρίνουμε τα πάντα με τα δεδομένα που έχουμε. Δεν είναι σίγουρο ότι είναι ο κανόνας. Να κοιτάξουμε να εμπνεύσουμε τους μαθητές μας, να αξιοποιήσουμε όσο μπορούμε καλύτερα τις κλασσικές μεθόδους διδασκαλίας και να ενισχύσουμε όσο μπορούμε αυτές τις μεθόδους με τις νέες τεχνολογίες.

Ρίξτε μια ματιά γύρω σας και πράξτε ανάλογα. Αλλά μη χάσουμε το μέτρο. Εμείς οι “Αθηναίοι” έχουμε άλλα δεδομένα. Μη τα γενικεύουμε.

Αχ!!! Τα είπα πάλι. Σκεφτείτε τα.

Τη καλησπέρα μου…

Αξιολόγηση…

Ένα τεράστιο θέμα… με μια περιοδικότητα τρίμηνη ή τετράμηνη ανάλογα το άν διδάσκεις σε γυμνάσιο ή λύκειο. Έτσι φύγαν οι βαθμοί του πρώτου τετραμήνου από τα χέρια μου και αρχίζουν να εμφανίζονται οι βαθμοί του δεύτερου τετραμήνου.

Αφορμή για την εγγραφή αυτή είναι η “γκρίνια” που ακούω όποτε βάζω διαγώνισμα. Η αίσθηση που έχω είναι ότι, ό,τι και να βάλω…είναι δύσκολα. Και μπαίνει το ερώτημα…Πως βάζει κάποιος θέματα; Δηλαδή, τι ζητάς, πως τα ζητάς και τι περιμένεις από τους μαθητές να γράψουν.

Η ύλη είναι πάντα προκαθορισμένη και δηλωμένη από πριν…ότι είναι ύλη διαγωνίσματος. Άρα δεν γίνονται δεκτές δικαιολογίες του τύπου δεν πρόλαβα όταν το μάθημα γίνεται εδώ και τρεις βδομάδες συνήθως…Όμως προτιμάνε κάποιοι να δώσουν λευκή κόλλα επειδή δεν “προλαβαν να διαβάσουν”  από το να προσπαθήσουν να θυμηθούν όλα όσα έχουν ακούσει σε όλα τα μαθήματα. (Αυτό ποτέ δεν το κατάλαβα!!!).

Πάμε στα θέματα αυτά καθεαυτά. Πρέπει να υπάρχει διαβάθμιση. Δεν είναι δυνατόν να είναι “αστεία” αλλά και “από άλλο κόσμο”. Τα αστεία θέματα, υποτιμούν τους μαθητές με συνεχή προσπάθεια και εργασία, γιατί απλά βρίσκονται όλοι στο είκοσι και έτσι αδικούνται οι μαθητές που δουλέουν συνέχεια. Από την άλλη τα πολύ δύσκολα θέματα, δεν εξυπηρετούν κανένα. Οι αδύναμοι μαθητές δεν έχουν τη δυνατότητα να γράψουν κάτι, ενώ οι καλοί μαθητές δεν γράφουν συνήθως με συνέπεια να αμφισβητούν την αποτελεσματικότητα της δουλειάς τους.

Χρειαζόμαστε λοιπόν μια διαβάθμιση. Βασικά θέματα, που εξετάζουν απαραίτητες γνώσεις υποδομής, γνώσεις που πρέπει να γνωρίζουν όλοι. Στη συνέχεια έχουμε τα θέματα που οι μαθητές χρειάζεται να έχουν καταλάβει κάποια πράγματα και να μπορούν να συνδυάσουν γνώσεις από όλο το κεφάλαιο. Ακολουθούν τα πιο σύνθετα θέματα και τέλος έχουμε τις ερωτήσεις που “κάνουν τη διαφορά.” Αυτές οι τελευταίες είναι 3-4 μονάδες για να ξεχωρίσουν οι μαθητές που έχουν κατανοήσει πλήρως το αντικείμενο και έχουν τη δυνατότητα να συνδυάσουν συνολικά τις γνώσεις πάνω στο αντικείμενο. Έτσι έχουμε μια διαβάθμιση που θα μπορέσουν οι μαθητές να αξιοποιήσουν αλλά και να ξεχωρίσουν.

Και πάμε στις τελευταίες μονάδες που έχουν συνήθως και τη γκρίνια. Οι μονάδες αυτές δεν είναι “άγραφτες” αλλά σίγουρα δεν είναι για όλους. Έτσι λοιπόν ήταν και τα τελευταία διαγωνίσματα στην Χημική Κινητική. Δεν τα έχω διορθώσει ακόμα…για να δω αν η γκρίνια είναι δικαιολογημένη, αλλά θα γίνει σύντομα. Το ερώτημα είναι…τι κάνουμε;

Αυτό πάντα είναι ένα πολύ μεγάλο θέμα. Ξεκινώντας από τη  διδασκαλία, τις απορίες, την εμπέδωση, όλα όσα πρέπει να γίνουν. Έχοντας ένα αναλύτικό πρόγραμμα κλειστό, με αυστηρο χρονοδιάγραμμα και ένα αντικείμενο που στηρίζεται στις προαπαιτούμενες γνώσεις, δεν έχεις πολλά περιθώρια από το να προχωράς.

Μετά από 24 χρόνια και άπειρες ώρες πάνω από βιβλία και γραπτά, ακόμα το θέμα της αξιολόγησης φαντάζει από τα πιό δύσκολα που έχεις να αντιμετωπίσεις. Τι είναι ο βαθμός…επιβράβευση, παρότρυνση, τιμωρία (!!!), κριτήριο κατάταξης, βραβείο και αναγνώριση, σπουδές στο σπίτι ή στην επαρχία, αποδοχή σε πανεπιστήμιο εξωτερικού, οικογενειακή γαλήνη; Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο για την βαθμολογία και την αξιολόγηση. Όλα αυτά τα χρόνια, όλα τα έχω ακούσει. Και προσπαθείς να μετρήσεις την βαθμολογία, που είναι ψυχρή (γράφεις : παίρνεις μονάδες – δεν γράφεις : χάνεις μονάδες ) με την αξιολόγηση, που θα μετρήσεις, προσπάθεια, παρουσία, συνέπεια, επίδοση, κοινωνικούς παράγοντες (όσο και αν θέλουμε να πούμε ότι είναι άσχετοι με το μάθημα – ξέρουμε ότι δεν είναι), και να βγάλεις ένα νούμερο…Και μαθαίνεις μετά από δέκα και δώδεκα χρόνια, από παλιούς σου μαθητές ότι ακόμα θυμούνται “εκείνο το 6άρι ή 7άρι στο διαγώνισμα…” και αναρωτιέσαι αν μετά από τόσα χρόνια είναι μόνο αυτό που μένει; Αν μένει η αίσθηση της αδικίας ή της δίκαιης βαθμολογίας. Ψιλά γράμματα θα μου πείτε; Πείτε μου όμως, όσοι βαθμολογείτε, πόσοι βάζετε βαθμό από το μέρο όρο των γραπτών και των προφορικών μόνο… και δεν ψάχνετε να θυμηθείτε ποιος είναι ο μαθητής για να φέρετε “την εικόνα του μέσα στη τάξη”; Δεν ξέρω αν είπε κανένας ΝΑΙ.

Για εμένα οι δυο βδομάδες συνήθως που προηγούνται του κλεισίματος είναι αρκετά αγχωτικοί μια και πρέπει να ανακαλέσω όλο τον “πρότερο βίο” στην τάξη και να σταθμίσω “τα αστάθμητα”.

Μη με ρωτήσετε γιατί τα έγραψα όλα αυτά. Είπαμε εκτός των άλλων ο χώρος αυτός είναι “η βαλβίδα ασφαλείας” για φεύγει λίγο πίεση και να ηρεμούν κάποια πράγματα. Έτσι επειδή τις βδομάδες που προηγήθηκαν είδα ξανά το ίδιο έργο…απλά τα είπα.

Τη καλημέρα μου….

Ημερίδα Ερευνητικών Εργασιών…

Αυλαία σήμερα για το πρώτο τετράμηνο των ερευνητικών εργασιών. Σήμερα στο σχολείο είχαμε την ημερίδα των ερευνητικών εργασιών. Εκτεθήκαμε δημοσίως με τα καλά μας (που ήταν περισσότερα) και τα κακά μας ( που ήταν κυρίως τεχνικά) και παρουσιάσαμε τις ερευνητικές εργασίες των μαθητών μας στο κοινό. Παρακάτω θα σας αναφέρω, τι κάναμε, το σκεπικό πίσω από αυτά που κάναμε και το αποτέλεσμα, μετά θα μιλήσω λίγο για τα λάθη – που εγώ είδα – αλλά και τα σχέδια μας για το μέλλον. Γιατί όλα αυτά; Για ανταλλαγή εμπειριών αλλά και για να μοιραστούμε  ίσως κάποιες ιδέες με συναδέλφους που σκοπεύουν να κάνουν κάτι παρόμοιο για τις Ερευνητικές εργασίες των μαθητών τους.

Πρώτα από όλα να ξεκαθαρίσω ότι ο δικός μου ρόλος ήταν αυτός του συντονιστή και δεν είχα τμήμα να παρακολουθήσω. Αυτό μου έδινε μια άνεση να παρακολουθήσω κάπως αποστασιοποιημένος τις εργασίες και παρακολούθησα όλες τις εργασίες και τις δεκαέξι ( 4 τμήματα Χ 4 ομάδες στο καθένα).

Αρχικά ο σχεδιασμός. Σήμερα όλη την ημέρα, η Α’ Λυκείου ήταν στο χολ ( ο πολυμορφικός χώρος του σχολείου για εκδηλώσεις), και παρακολουθούσε τις εργασίες. Άρα, οι μαθητές δεν κάνανε κανένα μάθημα όπως και οι οκτώ καθηγητές που είχαν εμπλακεί στις ερευνητικές εργασίες. Οι ώρες τους είχαν αναπληρωθεί από συναδέλφους και όλοι οι εμπλεκόμενοι συνάδελφοι ήταν σε όλο το ωράριο παρόντες – και σε όλες τις εργασίες. Έτσι όλοι είχαν μια πλήρη εικόνα. Αυτό είναι απαραίτητο για την αξιολόγηση και τον απολογισμό όπως επίσης και το επόμενο τετράμηνο. Η διάρκεια κάθε παρουσίασης ορίστηκε αυστηρά στα 15 λεπτά και 5 λεπτά σε ερωτήσεις (αν υπήρχαν). Αυτό τηρήθηκε αυστηρότατα. Με ελαστικότητα 15 δευτερολέπτων. Ισα να ολοκληρώσουν τη φράση τους σε μια και μοναδική περίπτωση, όπου όμως έμενε μία μόνο διαφάνεια που τη δείξαμε και έκλεισε.

Αυτό ήταν απαραίτητο γιατί αν κάνετε τους υπολογισμούς θα δείτε ότι είναι…πολλές ώρες (16Χ 20 =320 λεπτά…(5 ώρες και 20 λεπτά…). Αρχίσαμε τις παρουσιάσεις 8.30 και κλείσαμε στις 2.10 το μεσημέρι με σχόλασμα στις 2.30. Εντελώς οριακό με κάποια δεκάλεπτα διαλείμματα ανά 4 εργασίες για ξεμούδιασμα. Εδώ πρέπει να το πω. Όλα τα παιδιά ήταν άψογα. Και στα διαλείμματα – μια και δεν ακολουθούσαμε τα κουδούνια αλλά κάναμε διάλειμμα κάθε 80 λεπτά – αλλά κυρίως στην επιστροφή τους. Με μια ανοχή 2-3 λεπτών ήταν όλοι στις θέσεις τους. Επίσης όλοι οι μαθητές παρακολούθησαν όλες τις εργασίες για να έχουν και αυτοί μια πλήρη εικόνα. Η συμπεριφορά τους στις εργασίες των συμμαθητών τους ήταν άψογη μέχρι και την τελευταία. Γίνανε ερωτήσεις…λίγες πρέπει να ομολογήσω, και γι’ αυτό τελειώσαμε πριν τη λήξη του ωραρίου. Ο σχεδιασμός ήταν να φτάσουμε στο όριο του χρόνου. (Σε αυτό πρέπει να πω ευτυχώς αν και οι συνάδελφοι που προεδρεύανε είχαμε πει να “ξεκλέψουμε” 1 λεπτό από κάθε εργασία ίσα για να φεύγουν οι μεν και να έρχονται οι δε)και να προλάβουμε 2-3 λεπτά πριν το κουδούνι να έχουμε ολοκληρώσει. Στο διάλειμμα η τετράδα των εργασιών που θα παρουσιάζονταν μετά, κάνανε πρώτα την εγκατάσταση και τον έλεγχο της ποσρουσίασης τους και μετά φεύγανε για διάλειμμα. Οι τετράδες ήταν από όλα τα τμήματα ενδιαφέροντος κάθε φορά και με σειρά “ρολόι” ώστε να είναι από διαφορετικό τμήμα κάθε φορά η πρώτη εργασία (για λόγους ισονομίας σε θέματα τάξης – μέχρι να κάτσουν – και κούραση στη τελευτάια εργασία). Αν και το ξαναλέω δεν χρειάστηκε να παρέμβουμε. Επίσης υπήρχε ένα netbook ανοικτό συνέχεια για τα λάθη της τελευταίας στιγμής και υπήρξαν δυο ομάδες που το αξιοποίησαν. Το ζευγάρι των συντονιστών κάθε τμήματος πρότειναν τη σειρά των εργασιών και απλά εγώ έκανα τη τελική κατανομή.

Όλο το εγχείρημα καταγράφηκε σε βιντεοταινία. Μετά την επεξεργασία θα αναρτηθούν διαδικτυακά. Αυτό θα γίνει για λόγους ενημέρωσης πρώτα απ’ όλα των ίδιων των παιδιών, που θέλουν να δούν “πως φαίνονταν” και μετά για να δημιουργηθεί μια βάση με τις εργασίες ώστε μέσα από αυτές να μπορέσουν να βελτιωθούν.

Το κοινό ήταν εκτός από τους συμμαθητές τους της Α’ λυκείου και οι μαθητές της Γ’ γυμνασίου, που η αλήθεια είναι ότι δεν νομίζω να πολυκατάλαβαν τι έβλεπαν. (Το μέλλον τους ήταν αλλά δεν το ξέρανε). Στα σχολεία του Δημοσίου, σίγουρα κάπου δίπλα είναι το “αδελφό” Γυμνάσιο, που τροφοδοτεί με αθητές το Λύκειο και νομίζω ότι το να γίνει μια επίσκεψη για 2-3 ώρες χρειάζεται ένα τηλέφωνο και καλή διάθεση. Εκτός όμως από τη Γ’ γυμνασίου πέρασαν κατά “καιρούς” και άλλα τμήματα Λυκείου. Επίσης πολλοί γονείς ήρθαν για να δούν τα παιδάκια τους – και όχι μόνο – (Γενικά παρακολούθησαν συνήθως όλη την τετράδα). Επίσης από τους φορείς είχαμε ανταπόκριση – από όσο είδα – μόνο από το Υπουργείο Παιδείας όπου η κ. Σωτηράκη (σύμβουλος της κ. Χριστοφιλοπούλου) παρακολούθησε σχεδόν όλη την εκδήλωση.

Μετά από την εκδήλωση όλοι οι συνάδελφοι μαζί με τη Διευθύντρια του Λυκείου και τη κ. Σωτηράκη και εμένα, κάναμε μια μίνι συζήτηση, εκθέτοντας τις εμπειρίες μας πάνω στο θέμα Ερευντηικές Εργασίες, όπως το είδαμε στη πράξη. (τώρα που τα είχαμε “φρέσκα” και τα θυμόμασταν). Επίσης όλη η ομάδα – και οι εννέα – δώσαμε ραντεβού την Παρασκευή να βρεθούμε να δούμε πως θα αξιολογήσουμε. Ένα τεράστιο θέμα, μια και έγινε φανερό, ότι κάποιοι δουλεύανε και κάποιοι “δουλεύανε”. Επίσης σχολιάστηκε το θέμα των κριτηρίων αλλά και της “αντικειμενικότητας” του βαθμού σε μια λογική συγκρίσεων των βαθμών μεταξύ σχολείων και βάλαμε και το θέμα του “βαθμολογικού πληθωρισμού”.( Αυτά που έγραφα προ ημερών).

Τώρα για τα επόμενα βήματα…

Οι συνάδελφοι μαζέψανε τους φακέλους των εργασιών – οι οποίοι ήταν και “θρεμμένοι” – και αύριο που είναι η τελευταίω ώρα του τετραμήνου θα γίνει απολογισμός της εμπειρίας, προκειμενου να καταγραφούν τα θετικά και τα αρνητικά, και να δούμε πως θα γίνουν καλύτερα στα δεύτερο τετράμηνο. Αυτό το είχε προτείνει και ο Σχ. Σύμβουλος κ. Γιάννης Βλάχος, όταν συζητώντας μου είχε πει ότι ο απολογισμός των εργασιών είναι ίσως το σημαντικότερο κομμάτι, για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε.

Τη Δευτέρα είμαστε στο Β τετράμηνο. Όμως έχουμε ήδη μαζέψει από το Α τετράμηνο, τις προτάσεςι των παιδιών, για το τι θέματα θα θέλανε να έχουνε και να ασχοληθούν. Έτσι θα ομαδοποιηθούν οι προτάσεις τους, θα τις συζητήσουμε και μεταξύ μας, να δούμε αν μπορούμε να τις εμπλουτίσουμε και να βγουν τα 4 καινούργια τμήματα ενδιαφέροντος και άντε πάλι από την αρχή. Μάλλον θα έχουμε ολομέλειες για 1 – 2 βδομάδδες, ώστε να δούμε κάποια πράγματα με τις παρουσιάσεις και να μαζέψουμε και να καταγράψουμε τις τεχνικές απορίες και τα προβλήματα και μετά πάλι να ξεκινήσουμε. Τα μόνα που θα μείνουν τα ίδια είναι τα ζευγάρια των συναδέλφων. ( Αν και αυτό αν υπάρχει διαφορετική άποψη πάλι είναι ανοικτό). Αν έχετε απορίες σχετικά με το τι κάναμε σας παραπέμπω στον Σεπτέμβριο στην Πρώτη βδομάδα και στη Δεύτερη βδομάδα.

Το θυμήθηκα και το γράφω…Αλλάξαμε λίγο το πρόγραμμα λόγω της μείωσης του χρόνου με τις ερωτήσεις που δεν έγιναν και κάποιοι γονείς έχασαν τα παιδάκια τους στην παρουσίαση. Εδώ έχουμε ένα θέμα με τους γονείς. Ίσως ήταν δικό μας λάθος… Απλά το αναφέρω.

Να σας δειξω και δύο φωτό. Το κόντρα φως κάνει λίγο ζημιά αλλά βλέπετε τη γενική άποψη…

Λοιπόν εδώ σταματάω. Πιστεύω να βοήθησα λιγάκι. Αν έχετε κάτι να προτείνετε μη διστάσετε. Αν έχετε απορίες επίσης μη διστάσετε.

Τη καλησπέρα μου…πάω να διορθώσω…(μη ξανακούσω για τρεις μήνες διακοπές γιατί είμαι σε κρίσιμη ηλικία… και δεν κάνει).

Ένας κόσμος τόσο μεγάλος και όμως τόσο μικρός…

Μερικές φορές προβληματίζομαι πιο είναι το όριο και που πρέπει να σταματήσω. Άλλες φορές σκέφτομαι : μα τόσες δυνατότητες πριν 10 χρόνια ούτε που μπορούσα να τις φανταστώ…Δεν μπορώ να τις αφήσω έτσι…Κάτι πρέπει να κάνω…Κάπως να τις αξιοποιήσω, να τις εκμεταλλευτώ…Και εκεί μάλλον τη πατάω. Γιατί το ΙΝΤΕΡΝΕΤ είναι γνωστή σειρήνα και σου παίρνει τα μυαλά. Δεν είναι ανάγκη να είναι “περίεργες” σελιδες αυτές που επισκέπτεσαι. Ούτε απαγορευμένα site, σεσημασμένα με διάφορες επισημάνσεις. Αρκεί να έχεις διάθεση να μάθεις…Και αν έχεις διάθεση να μάθεις, και έχεις ένα υπολογιστή μπροστά σου, την πάτησες…

Η φυσική τάση του ανθρώπου να βάζει ερωτήματα του τύπου : πως έγινε αυτό, τι είναι αυτό, τι θα γινόταν αν… και άλλα τέτοια είναι ο καλύτερος τρόπος να χαθείς στο ΙΝΤΕΡΝΕΤ. Κάποτε θα διάβαζες ένα βιβλίο, κάποτε θα “στρατοπαίδευες” σε μια βιβλιοθήκη για να βρεις τις απαντήσεις στα ερωτήματα. Τώρα θες μια σύνδεση…απλά. Κάπου εκεί βρίσκομαι από ότι ίσως καταλάβατε. Κάποιοι με θαυμάζουν ή θαυμάζουν (= απορούν) με όσα κάνω. Όμως για εμένα είναι μάλλον διαφορετικά…γιατί έχω φτάσει στο “θέλω και άλλα” του κακομαθημένου παιδιού. Προχθές στις ευχές που έδινα λόγω γιορτών σε φίλους και γνωστούς…κάποιος μου είπε…”Δεν κάνεις κανένα μεταπτυχιακό… (μπας και ηρεμήσεις λίγο ίσως θα ήθελε να συμπληρώσει).” Τι το ήθελες βρε Τασούλη αυτό το σχόλιο. Εδώ και δέκα μέρες δεν έχω ησυχάσει με τη σκέψη…Έτσι μετά το εννεάμηνο σεμινάριο για την εκπαιδευτική ψυχολογία (πρόπερσι), την εξάμηνη επιμόρφωση (πέρυσι) στο Β επίπεδο, και το 7μηνο σεμινάριο (φέτος) φέτος στην εκπαίδευση απο μακριά (e-learning MOODLE) άρχισα να ψάχνω κάτι πιο “βαρύ” και μόνιμο…(που στο καιρό μου ήταν πολύ δύσκολο να κάνω…)

Πριν από αυτό όμως θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάποια πράγματα. Τι θα λέγατε για την αναζήτηση της σκέψης…Να το πω αλλιώς…THINK QUEST  (της ORACLE). Να σας πω…Όλοι οι μεγάλοι της πληροφορικής έχουν ένα κομμάτι που αναφέρεται στην εκπαίδευση. Λογικό το βρίσκω…( πελάαααααατες ΜΟΥ…που έλεγε κάποια διαφήμιση παλιά…) μια και οι μαθητές είναι το αυριανό κοινό που θα τους στηρίξει. Αλλά το θέμα είναι πόσο μπορούμε εμεις να αξιοποιήσουμε αυτά τα sites προς όφελος των μαθητών μας. Και – εδώ που τα λέμε είναι σημαντικό – πόσο διατεθειμένοι είμαστε να διαθέσουμε χρόνο για να αξιοποιήσουμε.  Ο καθένας το ξέρει και το κρίνει από τα δικά του δεδομένα.

Να σας πω δυο λόγια λοιπόν και κρίνετε μόνοι σας…

THINKQUESΤ μία λέξη για το διαδίκτυο ή η αναζήτηση της σκέψης…Είναι  μια πλατφόρμα για σχολεία μόνο. Και άλλα τέτοια περιβάλλοντα υπάρχουν σίγουρα. Να σας θυμίσω…Το ΣΧΟΛΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟ το δικό μας πρώτο και καλύτερο, αν και έχει βγάλει ένα κακό όνομα ότι περισσότερο είναι “κρεμασμένο” παρά ΟΚ. Πάντως πρέπει να πω ότι οι άνθρωποι που το στηρίζουν ΕΙΝΑΙ ΗΡΩΕΣ. Αν μάθετε κάτω από τι δύσκολες συνθήκες προσπαθούν να στηρίξουν αυτό το σύστημα, το ελάχιστο που μπορούμε να τους πούμε είναι “Ευχαριστώ”. Και του προσθέτουν συνέχεια νέες δυνατότητες. Σίγουρα η πρώτη επιλογή για τον εκπαιδευτικό. Μετά το EDMODO επίσης για εκπαιδευτικούς και σχολεία με πολλές δυαντότητες για συνεργασίες. Το EDUTOPIA για τους εκπαιδευτικούς, (της Αμερικής) αλλά έχει πολύυυυυ πράμα και χρήσιμο. Όλα προσφέρουν υλικό, δυνατότητες, επικοινωνία. Εδώ στην Ελλάδα έχουν αναπτυχθεί αξιολογότατα δίκτυα όπως το ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΑΣ ΦΥΣΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ και το ΥΛΙΚΟ ΦΥΣΙΚΗΣ ΧΗΜΕΙΑΣ που υποστηρίζονται και υποστηρίζουν εκπαιδευτικούς.

Πάμε στο THINKQUEST τώρα. Εκεί γράφεσαι αρχικά σαν σχολείο. Κάνει αίτηση ο καθηγητής – όποιος καθηγητής θέλει – αλλά την εγγραφή τη κάνει ο διευθυντής του σχολείου. Ο δε καθηγητής γίνεται αυτομάτως admin. Μετά φτιάχνει προφιλ δικό του, σχολείου κλπ κλπ όλη η προεργασία. Και μετά περνάμε στο “ψαχνό”. Πρόσκληση συναδέλφων και μαθητών. Και εδώ καλό είναι να υπάρχει ένας “πυρήνας” καθηγητών, που να το ψάχνουν το θέμα για να το προωθήσουν. Για τους μαθητές παίρνουν ένα κωδικό και θα πρέπει ο καθηγητής τους να εγκρίνει την εγγραφή. Είναι ένα κλειστό περιβάλλον, μονο για μαθητές και καθηγητές και φυσικά είναι καθήκον μας να το προστατεύσουμε και να το κρατήσουμε έτσι. Μη δίνουμε το κωδικό όπου να είναι και να μην εγκρίνουμε όποιον να είναι. Απλά πράγματα.

Μέσα σε αυτό τώρα υπάρχουν περίπου 17-18.000 πρότζεκτς από όλο το κόσμο. Σε διάφορα επίπεδα (Δημοτικού – μέχρι 12, Γυμνάσιο – Λύκειο – μέχρι 17 και …”μετά” μέχρι 21) με πλήθος θεμάτων, μια και η θεματολογιά είναι ανοικτή. Μπορούν να συνδεθούν διάφοροι καθηγητές από διάφορα σχολεία, να φτιάξουν τη σελίδα τους και να αναπτύξουν ένα θέμα…αλλά και να βρουν υλικό, να συνεργαστούν με σχολεία του εξωτερικού, να …να…να…(δεν ξέρω ακόμα το ψάχνω). Έχει και ένα ετήσιο διαγωνισμό για διάφορα θέματα…

Γενικά πάντως αυτό που κάνει στη πραγματικότητα, είναι το κόσμο μας μικρό. Μέσα από αυτό η εκπαιδευτική κοινότητα γίνεται ενιαία. Οι καθηγητές και οι μαθητές είναι παντού ίδιοι…(λέμε τώρα) και μπορούν να συνεργαστούν σε θέματα που τους ενδιαφέρουν. Να ανταλλάξουν απόψεις, να προβληματιστούν, να μάθουν. Λοιπόν είστε έτοιμοι να ξαμολυθείτε στην αναζήτηση της σκέψης; Αν ναι…πληκτρολογείστε THINKQUEST και κάνετε την εγγραφή…Υπομονή όμως…θα σας ψάξουν λίγο να δουν το σχολείο, και τον διευθυντή. Εννοείται ότι έχετε συνεννοηθεί με τον Διευθυντή γιατί αυτός θα δώσει το ΟΚ, δηλαδή  ότι θέλει να ξεκινήσει το σχολείο την αναζήτηση. Βρείτε τους υποστηρικτές σας στους συναδέλφους…για τους μαθητές μην ανησυχείτε αυτοί είναι “σαν στο σπίτι τους…” αν τους το πείτε, θα τους δείτε να περιμένουν την έγκρισή σας για εγγραφή την ίδια μέρα κιόλας.  Και μια και το συζητάτε, όταν ξεκινήσετε πείτε το μου γιατί αισθάνομαι λίγο μόνος μου εκεί μέσα…Αντε να κανουμε καμία παρέα… να γίνουμε πολλοί.

Λοπόν…..καλό ψάξιμο, καλά διαβάσματα, καλή εξερεύνηση…Α!!!!Το ξέχασα Η γλώσσα είναι τα Αγγλικά. Μή γράψετε τίποτα στα Ελληνικά δεν θα τα “δει”.

Αυτά…Πάω να δω τα “παιδάκια” μου στο Γαλλικό θέατρο. Ανεβάζουν παράσταση στο σχολείο. Θα υπάρχει ανταπόκριση μετά…

Τη καλησπέρα μου (πάλι Παρασκευή σήμερα…Χμ!!!! Καλά)

Απολογισμός 2011 – Προγραμματισμός 2012

Τώρα που κοιμάστε και προσπαθείτε σιγά σιγά να ξεξυπνήσετε, βρίσκω ευκαιρία να κάνω τον απολογισμό της προηγούμενης  χρονιάς και τον προγραμματισμό της επόμενης. Θυμάμαι ότι κάτι τέτοιο έκανα και πέρυσι, αλλά δεν το έχω διαβάσει. Θα το δοαβάσω μετά να δω αν πρωτοτύπησα… και αν έκανα αυτά που είχα προγραμματίσει.

Τη χρονιά που πέρασε λοιπόν… (τα γράφω όπως μου έρχονται χωρίς αξιολόγηση…)

– Ανακάλυψα το Twitter και μπόρεσα να καταλάβω τους 14-χρονους με το SMS. Ακόμα το μαθαίνω και βρίσκω ότι είναι εντυπωσιακό εργαλείο. Μέσα από αυτό “γνώρισα” πολλούς ενδαφέροντες ανθρώπους σε όλο το κόσμο. Κάποια στιγμή μπορεί να τους έχω και απέναντί μου με τη φυσική τους υπόσταση.

– Τέλειωσα την επιμόρφωση για την πιστοποίηση Β επιπέδου, και έδωσα και τις εξετάσεις για το “χαρτί”. Για εμένα το συγκεκριμένο ήταν μια απογήτευση. Ο λόγος ήταν ότι δώσαμε χρόνο και χρήμα για να μάθουμε προγράμματα της προηγούμενης δεκαετίας (και ξέρετε τι σημαίνει στην πληροφορική 10 χρόνοια κενό), όταν υπάρχουν ελεύθερα στο διαδίκτυο δεκάδες εξαιρετικά προγράμματα και δωρεάν και σύγχρονα και …και… και … Τέλος πάντων. Επίσης μου φάνηκε παράλογο να γίνεται μια τέτοια διαδικασία, όταν ένας μεγάλος αριθμός σχολείων στερείται στοιχειωδών υποδομών για τη πληροφορική, ή το εργαστήριο πληροφορικής αποτελεί “άβατο” για τους άλλους καθηγητές…πλην “πληροφορικάριους”. Τέλος πάντων…έγινε και αυτό.

– Παρακολούθησα την ενημέρωση για τα PROJECTS ή όπως αλλιώς λέγονται Ερευνητικές Εργασίες. Και εδώ καλό θα ήταν να λέγανε τα ίδια πράγματα τον Ιούνιο και τον Σεπτέμβριο. Γιατί δεν είπαν τα ίδια. Μάζεψαν τις ερωτήσεις και τον προβληματισμό που αναπτύχθηκε τον Ιούνιο – διαμόρφωσαν τον Σεπτέμβριο πάνω σε αυτά (σωστό σαν κίνηση…) και έτσι το κάθε σχολείο κάνει τα δικά του ανάλογα το αν έχουν επιμορφωθεί Ιούνιο ή Σεπτέμβριο. Καλό;

-Βρέθηκα στη Κρήτη…Ναι το ξέρω ότι από εκεί κατάγομαι αλλά είχα καιρό να πάω και να γυρίσω. Και έτσι “τους φόρτωσα όλους” και 15 μέρες γυρνάγαμε. Τουλάχιστον τώρα μπορώ να πω ότι τα παιδάκια μου γνώρισαν 5 μπαρμπάδες και 10 ξαδέρφια. Τι θα θυμούνται δεν ξέρω, ξέρω όμως ότι κατάλαβαν ότι υπάρχουν ρίζες εκεί. Και αυτός ήταν ο στόχος.

– Βρέθηκα στις Βρυξέλλες, σε ένα τριήμερο αθλητικό, με τρέξιμο, ενημερώσεις, συζητήσεις. Θετική σαν εμπειρία, αλλά είχε περιθώρια βελτίωσης στον προγραμματισμό. Επίσης δεν μπορέσαμε να δούμε και να μιλήσουμε με τους Ευρωβουλευτές που έλεγε το πρόγραμμα. Τόση δουλειά πια. Τέλος πάντων.

– Πήγα στη Σύρο στο συνέδριο για τις ΤΠΕ στην εκπαίδευση. Με εισήγηση που είχαμε δουλέψει με την Έφη τη Λουκέρη πάνω στο πόσο έτοιμοι είμαστε για το νέο σχολείο, είχαμε αντιφατικά αποτελέσματα και βγήκε ότι οι μαθητές είναι πιο έτοιμοι (έκπληξη!!!!) και οι καθηγητές έχουν αρκετή δουλειά ακόμα. Από την άλλη το Συνέδριο έδειξε σημάδια κόπωσης, στην οργάνωση και στο κόσμο. Η κρίση ήταν εμφανής. Το γεγονός ότι φέτος δεν έγινε το “αδελφό” συνέδριο στην Ημαθία, μάλλον προδιαγράφει και το μέλλον της Σύρου. Ελπίζω και εύχομαι όχι..

– Ασχολήθηκα με το σπίτι στο Αίγιο. Βρέθηκα 10 μέρες το καλοκαίρι και έκανα κάποιες ανακαινίσεις. Το σπίτι εμφανίζει σημάδια κόπωσης και θέλει τη συντήρησή του και το χρόνο του.

– Κάναμε τις εξετάσεις και φιλεξενήσαμε το Αμερικάνικο Κολλέγιο στις Πανελλαδικές εξετάσεις. Καινούργια εμπειρία που πήγε καλά.

– Με το σχολείο ξεκίνησα μια καινούργια διαδικασία, ψηφιακής παρουσίας με διαδικτυακά μαθήματα, εφημερίδες, blog, και άλλα όμορφα. Είναι μια πλήρης απασχόληση με πολλές ώρες και μέχρις στιγμής καλά αποτελέσματα. (Προσωπικά είμαι ενθουσιασμένος αλλά κρατάω μετριοπαθή στάση).

– Έχω “ανακαλύψει” πολλά καινούργια πράγματα, τόσα πολλά που δεν ξέρω πια τι να τα κάνω. Οπότε μάλλον πρέπει να οργανωθώ….

…Και με αυτό περνάμε στον προγραμματισμό.

– Πρέπει να οργανωθώ λοιπόν…να βάλω ένα σχέδιο, σε τι ακριβώς θέλω να κάνω στους διάφορους τομείς που ασχολούμαι και να κάνω προσεκτικά βήματα, με απολογισμό, σε κάθε βήμα.

– Σχέδια, δύσκολο να κάνεις…λόγω συνθηκών. Η κάθε πέρα προγραμματίζει την επόμενη, άντε τη βδομάδα. Παρακάτω δύσκολα. Το σπίτι στο χωριό θέλει ανακαίνιση, οπότε θα πρέπει κάποιες μέρες να τις αφιερώσω. Το σπίτι στην Αθήνα, θέλει τη φροντίδα του… οπότε και εδώ βρήκαμε τι θα κάνουμε. Εγώ θέλω το χρόνο μου και θα φροτνίσω να μου τον δώσω…

Δεν νομίζω ότι μπορώ να σκεφτώ τι θα κάνω. Υπάρχουν πολλά σε πολλούς άξονες : Σπίτι, Οικογένεια, Σχολείο, εγώ….κάποια στιγμή θα μπούνε σε μια σειρά…(καλά…λέμε τώρα)

Το σίγουρο είναι ότι έχουμε μια καινούργια χρονιά…Αυτό σημαίνει καινούργια αρχή… Αυτό σημαίνει καινούργιες δυνατότητες, καινούργιες προοπτικές, καινούργιες ιδέες…και άλλα καινούργια πράγματα. Άρα όλα εκείνα που πέρυσι φροντίσανε να τα βάλουνε στη καθημερινότητά μας και να μας κόψουν το χαμόγελο, τα όνειρα, τη χαρά…εμείς πρέπει να τα αφήσουμε πίσω και να φροντίσουμε με τα απλά καθημερινά να αλλάξουμε τη δική μας καθημερινότητα.

Καλή χρονιά σε όλους, με υγεία. δημιουργικότητα, αισιοδοξία, επιτυχίες.

Τη καλημέρα μου…

Μύρισαν Χριστούγεννα…

…Δηλαδή τι μύρισαν, εδώ είναι έφτασαν…τα βλέπω. Τα τριγωνα ξεσκονίζονται και γυαλίζονται, για να ορμήσουν αύριο στους δρόμους με τα παιδιά που θα τα κρατάνε. Ίσως τους το χαλάσει ο καιρός… (7 βαθμούς αυτή τη στιγμή στο Καρέα) αλλά τη διάθεση δεν πρέπει να τους την χαλάσει κανείς. Σε κανένα μας.

Για τρεις μέρες, ασχοληθείτε με τα σημαντικά και κλείστε τη τηλεόραση που μας έχει κάνει καταθλιπτικούς. Δεν θα αλλάξει κάτι. Ούτως η άλλως δενθα άλλαζε. Τώρα αρχίζουν και συζητάνε λέει νομοσχέδια, και βγαίνουν οι αντιθέσεις στην επιφάνεια. Κοινώς…Χ…καμε και η βάρκα γέρνει. Αν το κλείσουμε το μαγαζί στις 19 Γενάρη μια και στις 19 Φλεβάρη θα κάνουμε εκλογές, καταλάβατε τι θα έχουν προλάβει να ψηφίσουν. Προσωπικά πιστεύω ότι αυτή τη κυβέρνηση που μας κυβερνάει με εντολή “άλλων” θα την έχουμε πολύ καιρό. Αλλά είπαμε κλείνουμε τη τηλεόραση όχι για να τα γράφουμε απλά κάνουμε αποχή…για 4 μέρες.

Έτσι τα σημαντικά είναι :

1. Να μιλήσετε. Να μιλήσετε με τους ανθρώπους που πάντα θέλατε (ακόμα και εκείνη την άγνωστη ή εκείνο τον άγνωστο στο γραφείο). Να πείτε μια καλημέρα, να ανταλλάξετε ένα χαμόγελο, ανοιχτό από καρδιάς όχι “ξινό”. Να πείτε τη καλημέρα και να ακουστεί καθαρά, γιατί θα την εννοείτε, όχι μέσα από τα δόντια που θα ακουστεί σαν γρύλλισμα. Δε νομίζω ότι κοστίζει κάτι και θα δείτε το κόσμο γύρω σας να αλλάζει και να φωτίζεται.

2. Να θυμηθείτε. Να θυμηθείτε όλους εκείνους που κάποτε είσασταν πολύ μαζί, και να πάρετε ένα τηλέφωνο για ευχές. (Ψιτ…δεν είναι ανάγκη να είναι η παλιά σας γκ…ή ό παλιός σας γκ…)Ένας φίλος, ένας παλιός συμμαθητής, ένας γείτονας παλιός. Εντάξει και τα παλιά σας ταίρια….(δεν μπορώ τη γκρίνια χρονιάρες μέρες). Αλλά κυρίως θυμηθείτε τους γηραιούς της κοινωνίας μας…Δεν λέω τους γέρους γιατί πλέον ο “γέρος” σαν λέξη σημαίνει το “τελειωμένο”. Οι γηραιοί λοιπόν αυτές τις μέρες έχουν τη πιο βαθιά κατάθλιψη που θα μπορούσαν να έχουν. Μόνοι στο σπίτι, με τις ατελείωτες 24 ώρες να μη περνάνε. Βλέποντας την τηλεόραση, να αιτιολογεί, γιατί θα πρέπει να πληρώσουν ακόμα μια φορά αυτά που πληρώνανε μια ζωή, γιατί θα πρέπει το ήδη περιορισμένο επίδομα επιβίωσης, που παίρνουν να περιοριστεί περισσότερο. Να τους εξηγούν ότι μια από τις ελάχιστες χαρές που έχουν οι παραδοσιακοί παππούδες, να δίνουν χαρτζηλίκι στα εγγόνια τους δεν θα μπορέσουν να το κάνουν φέτος… γιατί πρέπει να φάνε, να πληρώσουν τη ΔΕΗ, να πάρουν τα φάρμακά τους και δεν φτάνουν. Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι το ελάχιστο που μπορούν να έχουν από εμάς είναι ένα τηλέφωνο για μια “καλημέρα” και ένα “γεια τι κάνεις.” Δεν είναι ανάγκη να είναι μόνο ο παππούς και η γιαγιά. Στην οικογένεια υπάρχουν και άλλοι μεγάλης ηλικίας. Ένα τηλέφωνο μάκριά είναι. Και συνήθως είναι και προπληρωμένο “απεριόριστο” όπως λέμε. Άρα και εδώ δεν έχουμε κόστος.

3. Να δείτε. Να δείτε τι συμβαίνει γύρω σας. Να καταλάβετε ότι αν εσεις ειστε καλά, δεν είναι όλοι. Κάποιοι ζορίζονται. Τι μπορύμε να κανουμε για αυτούς; Ίσως τίποτα. Ίσως πολλά. Δεν το ξέρω. Ξέρω όμως ότι εκείνα τα σεντόνια που είχα από τα παιδιά μου (22, 19, 16 σήμερα) με τα αρκουδάκια και τα ελαφάκια δεν επρόκειτο να τα χρησιμοποιήσουν ποτέ, ενώ στο ΠΙΚΠΑ Πεντέλης θα τα χρησιμοποιήσουν. Μπορεί να είναι “δουλεμένα” αλλά έχουν αρκετή ζωή μπροστά τους μια και έχουμε το συνήθειο “για τα παιδιά μας να παίρνουμε το καλύτερο”. Ο παλιός υπολογιστής που κλωτσούσα δεξιά αριστερά, μια και ο Άγιος Βασίλης έφερε νωρίτερα φέτος το καινούργιο υπολογιστή, αν τον φυλάξω μόνο παλιότερος θα γίνει και άχρηστότερος ( αν υπάρχει η λέξη ). Ένα φορμά λοιπόν, ένα UBUNTU μέσα και όλα τα απαραίτητα προγράμματα από το ΕΛ/ΛΑΚ και χάρισμα. Όσο και αν τον πληρώσατε τότε τώρα δεν παίρνετε μία. Πάρτε τουλάχιστον την εικόνα ενός φωτισμένου προσώπου ενός παιδιού σε ένα χωριό, ή στην διπλανή σας πόρτα. Εκείνο το DISCMAN που κάπου το είχατε και σκονίζεται…αν είστε συλλέκτης σκόνης αφείστε το εκεί. Αν όμως δεν το ξαναγγίξετε (το πιθανότερο, λόγω MP3), ξεσκονίστε το, γράψτε και 2-3 CD και δώστε το. Κάποιος θα περάσει πολλές ώρες ακούγοντας μουσική. Φυσικά μπορείτε και να αγοράσετε, αλλά εγώ ψάχνω για “φτηνές λύσεις”.

4. Να δώσετε χρόνο στους ανθρώπους σας. Είπαμε…άλλο ανατρέφω και άλλο διατρέφω. Τα παιδιά μας, έχουν ανάγκη μια κουβέντα. Να βγούμε μια βόλτα έτσι όλοι μαζί  και να μιλήσουμε λιγάκι. Όχι στη διαδρομή…την έχετε δει την εικόνα…Ο πατήρ οδηγός “κοιτάζει μπροστά”, ή μητηρ συνοδηγός “κοιτάζει από το παράθυρο” της προς τα έξω, τα βλαστάρια στα πίσω καθίσματα “καλωδιωμένα” κοιτάζουν…γενικώς. Αυτή είναι η εμπρακτη εικόνα του “Μην ομιλείτε εις τον οδηγόν” που έχουν τα λεωφορεία. Επικοινωνία αλά “παντρεμένοι με παιδιά” με βάση εκείνο το σήριαλ Αμερικάνικης προέλευσης που γελάγαμε πριν δέκα χρόνια και ζούμε σήμερα.

Αυτά τα ολίγα για σήμερα. Πάλι Παρασκευή γράφω. Πρέπει επειγόντως να γράψω μια άλλη μέρα…να αλλάξω.

Πάρτε και ένα Χριστουγεννιάτικο τοπίο…

Θυμηθείτε ότι η ποιότητα ζωής δεν μετριέται από το μήκος του αυτοκινήτου ή τις ίντσες της τηλεόρασης. Το με τι μετριέται το ξέρει ο καθένας μας. Το έχουμε ξεχάσει όμως.

Τις καλύτερες ευχές μου σε όλους σας. Δεν θέλω να αρχίσω να απαριθμώ…θα κουραστώ. Ελπίζοντας σε ένα χαμογελαστό 2012, ξέρω ότι έτσι θα είναι μόνο αν το κάνουμε εμείς χαμογελαστό. Κανείς άλλος.  Οπότε ας το κάνουμε πραγματικότητα.

Τη καλημέρα μου και Καλά Χριστούγεννα.

Ο Νίκος Γκάτσος, εμείς και οι άλλοι…

Πέρασε άλλη μια βδομάδα και Παρασκευή πρωί, πίνω το πρωινό μου καφέ πριν ξεκινήσω και γράφω πάλι εδώ. Βλέπετε Παρασκευή ξεκινάω αργά, και δεν μπορώ να κοιμηθώ παραπάνω..κάτσε να δεις….πως το είπανε….κατάθλιψη, μεγάλη ηλικία, συνήθειο από πολλά χρόνια τώρα…Δεν μπορώ να θυμηθώ αλλά και δεν μπορώ να κοιμηθώ μετά από μια ώρα. Τέλος πάντων. Τρομάζω γιατί η ίδια μέρα και η ίδια ώρα μου θυμίζει ρουτίνα και αυτό με ανησυχεί και με τρομάζει.

Τέλος πάντων. Ήταν μια βδομάδα γεμάτη και η επόμενη προβλέπεται ακόμα πιο γεμάτη.

Τα είχε όλα. Έτσι ξεκινώντας από τη προηγούμενη εγγραφή που αναφερότανε στο διαδικτυακό μάθημα – που πολύ με ενθουσίασε όπως καταλάβατε, από την αρχή της εβδομάδας, ξεκίνησε μια σειρά από πρόβες που αφορούσαν τη μουσική βραδιά, γιορτή, αφιέρωμα, πολυθέαμα, ….. ότι θέλετε βάλτε μέσα… για το Νίκο Γκάτσο. Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη…τρία τρίωρα για να δούμε αν δουλεύουν τα μικρόφωνα,αν παίζουν οι ταινίες, αν ανάβουν τα φώτα. Παρακολουθησα την πρόβα της Τρίτης την οποία βιντεογράφησα και μέρος της είδατε και εσείς. Θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω τι είδα, αλλά και κάποιες απορίες που μου δημιουργήθηκαν.

Οι μαθητές χωρίζονταν σε δύο ομάδες. Αυτοί που συμμετείχαν και το κοινό. Αυτοί που συμμετείχαν πάλι σε δύο ομάδες, οι μπροστά από τα φώτα και οι πίσω από τα φώτα. Ας δούμε αυτούς που δεν φαίνονται και χωρίς τη παρουσία τους δεν θα γινόταν τίποτα. Χωρίς τον Σταμάτη να περνάει μικρόφωνα στις σκάλες, τον Αλέξανδρο να ρυθμίζει τον ήχο, τον Αλέξανδρο (άλλος) να ρίχνει το προβολέα εκεί που πρέπει, αλλά και τους άλλους που “κουβαλάνε”, στήνουν, ρυθμίζουν, ανεβοκατεβάζουν το μικρόφωνο στο ύψος του εκάστοτε ομιλητή… και όλους τους άλλους, τίποτα δεν θα γινόταν. Οι μπροστά από τα φώτα, προσπαθούν να δώσουν το καλύτερο εαυτό τους και να τον ξεπεράσουν ακόμα, αλλά ξεχνάμε όλοι ότι είναι παιδιά. Θα θέλαμε να το ξεχάσουν και αυτά και να φερθούν “πιό σοβαρά” αλλά δεν μπορούν γιατί αυτά είναι παιδιά και εμείς οι μεγάλοι. Οπότε…θα τη κανουν τη σκανδαλιά, θα δουν το πιάνο και θα ορμήσουν να παίξουν ένα κοματάκι… θα ξεφύγει κανένας καπνός στο νερό (Smoke on the water) από καμιά κιθάρα, θα ξεχαστούν μιλώντας, δημιουργώντας “κενά” στη πρόβα, θα χειροκρτήσουν και θα κάνουν κερκίδα όταν ο κολλητός τους πει ένα κομάτι καλά. Γιατί τους αρέσει αυτό που κάνουν και δεν το κάνουν για εμάς. Τουλάχιστον όχι μόνο για εμάς.

Το κοινό και αυτό χωρίζεται σε δύο ομάδες. Είναι οι περαστικοί, οι οποίοι συνήθως δεν παίρνουν γρήγορα “χαμπάρι” τι γίνεται και μιλάνε δυνατά, φωνάζουν,…και μετά μαζεύονται. Και είναι οι “υπόλοιπο” από το τμήμα που έχουν οι συνάδελφοι που συντονίζουν τα της εκδήλωσης. Αυτοί γενικά έχουν δεί τη γιορτή καλά, μια και έχουν παρακολουθήσει τις πρόβες. Γενικά προσπαθούμε να μην είναι συνέχεια τα ίδια παιδιά στις πρόβες, ώστε να μη χάνονται πολλές ώρες από το ίδιο τμήμα. Εννιά ώρες πρόβες συνολικά, αλλά και πολλές άλλες ώρες δουλειάς στο σπίτι ή και μερικές διάσπαρτες μέσα στις τάξεις, (κατανομή ρόλων, επιλογή θεμάτων – τραγουδιών κλπ κλπ κλπ)

Ομως… δεν μπορώ να σκεφτώ και το “ψυχρό” καθηγητικό ερώτημα. Τα παιδιά μπροστά από τα φώτα, έχουν αφιερώσει πολλές ώρες στην εκδήλωση. Ώρες μέσα από τη τάξη και το μάθημα…που δεν κάνανε. Αυτές τις ώρες, πως θα τις αναπληρώσουν; Στις σκέψεις αυτές με έβαλε ο Αλέξανδρος και ο γιόκας μου (το μπάσσο της γιορτής). Ο Αλέξανδρος όταν μου είπε ότι στη παράδοση τη συγκεκριμένη, έλειπε γιατί ήταν στις πρόβες (του Πολυτεχνείου), και ο γιόκας μου ο μικρός όταν δήλωσε ότι πάλι θα χάσει γενική παιδεία και κατεύθυνση λόγω πρόβας (τον έχω και στα δύο). Και εκεί συνειδητοποίησα ότι υπάρχει ένα κόστος, άλλου τύπου. Το οποίο εμείς οι καθηγητές πρέπει να αντιμετωπίσουμε με κάποιο τρόπο. Ποιος θα είναι αυτός; Η κατανόηση, η ενίσχυση, να δώσουμε λίγο χρόνο παραπάνω για να μπορέσουμε να εξηγήσουμε και μια δεύτερη φορά αυτό που δεν κατάλαβε ο όποιος Αλέξανδρος, ήταν στους αγώνες μπάσκετ του  σχολείου (άσχετο άλλά έγινε και αυτό), στις πρόβες ή στην εκδήλωση. Δηλαδή πρέπει να βοηθήσουμε όλοι σε κάθε εκδήλωση, να αναπληρώσουμε αυτή την απώλεια. Ώστε όλοι αυτοί οι μαθητές που συμμετέχουν να μη βγαίνουν “χαμένοι” από την προσπάθεια τους να δώσουν το καλύτερο, στην εκδήλωση. Από την άλλοι και οι ίδιοι οι μαθητές πρέπει να δουλέψουν λίγο παραπάνω (πόσο δεν ξέρω και που θα το χωρέσουν επίσης αυτό το “παραπάνω”).

Μετά είναι και ένα άλλο, το οποίο με προβληματίζει…Μετά την λήξη της γιορτής δίνουμε συγχαρητήρια στους καθηγητές που την οργάνωσαν και ένα γενικά μπράβο, στα παιδιά, και συνήθως ξεχνάμε τους πίσω από τα φώτα. Μήπως όμως κάνουμε κάτι λάθος; Η ψυχή που έχει η κάθε γιορτή οφείλεται στα παιδιά και στη διάθεση τους. Αυτό που μόνο ένας καθηγητής καταλαβαίνει μέσα σε μια τάξη. Ότι δηλαδή “δεν θα γεράσει ποτέ” μια και ορμή των παιδιών τον κρατάει μέσα στα πράγματα. Αν αφεθεί θα “γεράσει” όπως τόσοι καθηγητές που ξέρουμε όλοι. Αν όμως αφεθεί στα παιδιά θα τον παρασύρουν στον καινούργιο κόσμο. Οφείλω να ομολογήσω ότι η φράση του Βασίλη στη τεχνολογική κατεύθυνση κάπου το 2006-7 δεν θυμάμαι όταν τους έλεγα ότι ο κόσμος αλλάζει και εμείς πρέπει να είμαστε έτοιμοι να προχωρήσουμε (μάθημα τεχνολογίας επικοινωνιών συγγραφή 87!!!! και μιλούσαμε για νέες τεχνολογίες μέσα από το μάθημα της “αρχαίας ιστορίας” τους) ήταν το κλικ. Ποια ήταν η φράση; “Κύριε ο κόσμος άλλαξε δεν αλλάζει”. (Βασίλη αν το διαβάζεις για να μη νομίζεις ότι δεν σε πρόσεχα). Εκεί καταλαβαινεις ότι το χάνεις το τραίνο. (βλέπεις Ευανθια ότι δεν είναι όλα βαθμοί).

Κάποιες σκέψεις χύμα, όλες στο χαρτί. Όσοι έρθετε να μας παρακολουθήσετε σήμερα στην εκδήλωση – αφιέρωμα για το Νίκο Γκάτσο, να τα σκεφτείτε αυτά. Και ίσως η γιορτή πάρει μια άλλη διάσταση.  Το λάθος ή το φάλτσο στο τραγούδι, θα εξαφανιστεί και η ατμόσφαιρα θα μας παρασύρει αλλού… όπως άλλωστε είναι και ο στόχος. Και βλέποντας τα παιδιά “επί σκηνής” ψάξτε και όλους του άλλους γύρω γύρω που όλο αγωνία κοιτάνε αν όλα πάνε καλά, και τρέχουνε για να διορθώσουν αν κάτι ξεφύγει. Είναι οι μαθητές οι πίσω από τα φώτα, που έχουν και αυτοί τη δική τους αγωνία. Και στο τέλος μη τους ξεχάσετε.

Εγώ θα είμαι εκεί, πληρώνοντας το τίμημα μου. Να βλέπω τις γιορτές μέσα από την οθόνη της βιντεοκάμερας. Όχι για κανένα άλλο λόγο αλλά για να μπορέσουμε κάποτε να τα δούμε και να μπορέσουμε να θυμηθούμε όλα όσα γίνανε. Όπως έγινε με τη χρονιά του 95 και την πενθήμερή της.

Αυτά. Μεγάλη εγγραφή σήμερα. Αλλά νομίζω ότι μπορούμε να σκεφτούμε κάποια πράγματα. Τα λέμε το βράδυ.

Τη καλημέρα μου…Ώρα να πηγαίνω.

Ένας ιδιότυπος εμφύλιος…

Εμφύλιο δεν γνώρισα – και ευτυχώς – αλλά νομίζω ότι αυτό το καιρό, ένα τέτοιο κλίμα έχει αρχίσει να αναπτύσσεται στο χώρο. Να το κάνω σαφές…

Όλη αυτή η κατάσταση, στην οποία με περισσή προσπάθεια κατάφεραν και μας έφεραν οι κατά καιρούς κυβερνώντες, μας έχουν οδηγήσει να λοξοκοιτάμε ο ένας τον άλλο. Προσέχουμε τι κάνει ο διπλανός, πως κινείται, τι αγοράζει κάθε πότε… και πάει λέγοντας.

Αφορμή για όσα διαβάσετε είναι μια συζήτηση που είχα χθες με τη φίλη μου τη…Μαρία (ως συνήθως). Είχα καιρό να τη δω και βρεθήκαμε χθες. Στη κλασσική ερώτηση “τι κάνεις” και “πως τα πας”, σκύβει και μου ψιθυρίζει στο αυτί…”Εγώ είμαι καλά, αλλά όλοι οι άλλοι έξω από τη δουλειά μου είναι χάλια…και έτσι “ντρέπομαι” και δεν λέω τίποτα…” Δηλαδή τι είπε… Ότι πλέον δεν μπορούμε να πούμε ότι είμαστε καλά γιατί θα μας στραβοκοιτάξουν.  Δεν μιλάμε για σχέδια και όνειρα, γιατί πλέον κανείς δεν κάνει.

Στη Σαββατιάτικη παρέα του καφέ είναι και ο φίλος μου ο…Γιάννης (ως συνήθως επίσης). Η δουλειά του φοβερά υπεύθυνη με κόστος λάθους πολλές ανθρώπινες ζωές… Δεν μιλάμε δηλαδή για άγχος δουλειάς. Δουλεύει συνέχει σε πολύ υψηλές πιέσεις. Ο μισθός του ήταν πολύ καλός, κυρίως γιατί υπήρχε ένα επίδομα από φορέα του εξωτερικού, που δεν επιβάρυνε τον προϋπολογισμό, σαν ανταποδοτικό όφελος. Είναι μισθωτός οπότε ο ετήσιος φόρος καταβάλλεται κανονικότατα, και φυσικά βρίσκεται στα ανώτερα κλιμάκια. Ο Γιάννης λοιπόν ονειρεύτηκε…(μέγα λάθος). Μια μεγάλη οικογένεια (5 μελή) και ένα σπίτι για το κάθε παιδί του. Έψαξε τη τσέπη του, πήρε ένα καλό δάνειο και έφτιαξε μια οικογενειακή “πολυκατοικία” για να πραγματοποιήσει το όνειρό του. Με τα νέα μέτρα κόπηκαν τα επιδόματα, (τα οποία επιστρέφονται στον φορέα του εξωτερικού σαν αζήτητα !!!!) και η δόση του δανείου πλέον είναι όλος του ο μισθός (60 % μείωση). Αυτή τη στιγμή είναι με δυο παιδιά φοιτητές και ένα μαθητή… Αποτέλεσμα…φεύγει οικογενειακά μετανάστης…Έχει ξεσηκωθεί και ετοιμάζεται. Όλα τα πρόσθετα που έχουν μπει δεν του αφήνουν περιθώρια. Ο προγραμματισμός της ζωής του έχει ανατραπεί μέσα σε δύο χρόνια.

Ο άλλος φίλος μου…Γιάννης επίσης ξενιτεύτηκε ήδη και από τον Νοέμβρη θα είναι 10 μέρες/δίμηνο στην Ελλάδα, να τον βλέπουμε…

Ο τρίτος Γιάννης της παρέας είναι σε θέση που καθορίζει ποιος θα δουλέψει και ποιος όχι. Έχει χάσει τον ύπνο του, γιατί η εταιρία που δουλεύει πάει για κλείσιμο και κάθε μήνα διώχνει κόσμο, που “διαλέγει αυτός….” Το μόνο που τον παρηγορεί είναι ότι αυτοί θα πάρουν κάποια αποζημίωση ενώ ο ίδιος αν φαλιρίσει η εταιρεία δεν θα πάρει τίποτα. Στέλεχος εταιρείας στα πενήντα του…και μετά;

Και στις συζητήσεις μεταξύ μας, τους δουλεύουμε ότι με τόσα που παίρνανε τι περιμένανε…και τσαντίζονται (για εμένα πολύ λογικά). Το θέμα είναι ότι – και οι τρεις μισθωτοί – τροφοδοτούσανε το δημόσιο με μεγάλους φόρους. Τώρα διαλύθηκαν τα σπιτικά αυτά, φόροι πλέον δεν θα πληρώνουν – αν και με τις νέες κλίμακες παρά τις μειώσεις θα πληρώνουν τα ίδια – και το όφελος; Ανατράπηκε η καθημερινότητά τους σε μια μέρα.

Για εμένα τι να πω…πληρώνω χρυσό το αυτοκίνητό μου…μια και είναι 2000 κε, (μεγαλοπιάστηκα και εγώ μετά από 25 χρόνια δουλειάς). Ήρθε το ειδικό τέλος…(5400 Χ5 % = 270 ) μαζί με όλα τα άλλα…Του χρόνου …(8000Χ10 % = 800) τριπλάσια. Και παλιότερο αυτοκίνητο και πολλαπλάσιος φόρος. Να το πουλήσω; Θα το πουλήσω για μηχανάκι (4-5.000 γιατί κανείς δεν τα αγοράζει). Να πάρω άλλο που θα πληρώνω για 3-4 χρόνια, και να εξοικονομήσω τι; Τα εισοδήματά μου… τι να πω.  Μόνο ότι είμαι συγκινημένος, γιατί πλέον αναγνωρίστηκε η αξία μου και φορολογούμαι σαν ανώνυμη εταιρεία με 35 % ( αν δεν αλλάξει κάτι…). Υπάρχει όμως μια διαφορά… Η Α.Ε. μπορεί να μη πληρώσει…(λέμε τώρα). Εγώ δεν μπορώ…Θα πληρώσω. Για σχέδια… άσε καλύτερα…Στην οικογένεια έχουμε μαθητή, φοιτητή, άνεργο …. μια ευτυχία είμαστε.

Και πάντα το θέμα είναι…”να πεθάνει η κατσίκα του γείτονα”. Και δεν μιλάω για μεγάλους… Μιλάω για τους μικρούς που ο μισθός έχει εξανεμισθεί στο πρώτο 10ήμερο (όποιο και αν είναι το μέγεθός του πλέον) και μετά…πάμε με το μέτρημα…τιμωρούμε όλους τους εμπόρους, μη αγοράζοντας, αφήνοντας για αργότερα ό,τι μπορούμε να αφήσουμε, τιμωρούμε το κράτος μη αγοράζοντας, οπότε δεν αποδίδονται φόροι, μας τιμωρεί το κράτος, παίρνοντας μας τα τελευταία ευρώ, και ο κύκλος ξαναρχίζει… Είμαστε όμως μια ευτυχισμένη ατμόσφαιρα.

Τέλος πάντων…Μαύρισα πρωί πρωί και σας μαύρισα και εσάς. Ήθελα όμως να αφήσω λίγο ατμό να φύγει. Κοιτάμε λοξά ο ένας τον άλλο, κρύβουμε τη λίστα αγορών, πάμε άσχετες ώρες για ψώνια σε απομακρυσμένο σούπερ μάρκετ, μη πέσουμε σε κανένα γνωστό, καταστρέφουμε τις καταστάσεις μισθοδοσίας. Δεν γελάμε πλέον, παραμιλάμε – αν θέλουμε – , έχουμε νεύρα και τσακωνόμαστε άμεσα με όποιον τολμήσει να μας λοξοκοιτάξει… και γενικά κοιτάμε να βγάλουμε τη μέρα για να έρθει η επανάληψή της την επόμενη μέρα.

Μετά από όλα τα παραπάνω… Καλημέρα και καλό Σαββατοκύριακο…με ομπρέλα…