Category: Αυτοκριτική

Η πρόκληση της χρονιάς.

Κάθε χρόνο, βάζω κάποιους στόχους. Οι στόχοι αυτοί είναι πολλών ειδών. Μπορεί να είναι κιλά. (Έτσι για τα Χριστούγεννα θέλω -30 μπορώ;) Μπορεί να είναι βιβλία. (Ήθελα να διαβάσω το καλοκαίρι κάποια βιβλία πληροφορικής αλλά και δυο τρία άλλα – Καλά πήγα, μάλλον τα κατάφερα). Μπορεί να είναι sites (ήθελα να το μαζέψω λιγάκι το οικόπεδό μου αλλά εκεί δεν τα πολυκατάφερα. Υπερίσχυσε η νεοελληνική νοοτροπία για το ουδέν μονιμότερο του προσωρινού). Η πρόκληση όμως έσκασε χθες και μάλιστα από το φόρουμ των διδασκόντων φυσικές επιστήμες αν και ήταν από σπόντα. Ήταν το Συνέδριο της Ημαθίας.

Να σας εξηγήσω γιατί.

Πέρυσι έμαθα για τα συγκεκριμένα συνέδρια τα οποία γίνονται μια χρονιά στη Σύρο και μια χρονιά στην Βέροια – Νάουσα. Αποφάσισα λοιπόν να πάω και σε συνεννόηση με το σχολείο έδωσα το παρόν. Όμως ήθελα να πάω με εισήγηση. Όχι απλός θεατής. Δεν έχω το βίτσιο του καθηγητή (καλά δεν το έχω πολύ… καλά μη το κάνουμε θέμα…Ωωωωχχ! Έτσι ήθελα) ήθελα όμως να απαντήσω στη πρόκληση να δω αν μπορώ να το κάνω. Βλέπετε έχω ένα μικρό προβληματάκι.

Άντε να βγάλω τα σώψυχά μου αλλά μη τα πείτε πουθενά… Λοιπόν το καιρό το δικό μου οι χημικοί δεν κάνανε καθόλου παιδαγωγικά, διδακτική και άλλα τέτοια μαθήματα. Οι δε χημικοί πηγαίνανε στη βιομηχανία. Αν “ξέπεφτε” κανείς πήγαινε στην εκπαίδευση. Έλα όμως που εγώ ποτέ δεν κοίταξα βιομηχανία. Μα ποτέ!!! Από το τρίτο έτος έβλεπα εκπαίδευση.  Τελειώνοντας λοιπόν το έριξα στο διάβασμα μπας και μπορέσω να καταλάβω αυτά τα παιδιά που ήταν οκτώ χρόνια μικρότερα μου και εγώ ήμουν καθηγητής τους και αυτά μαθητές μου ΑΛΛΛΛΛΛΑ δεν μοιάζανε καθόλου με εμένα σαν μαθητή. Από τότε λοιπόν ψάχνομαι. Διαβάζω, κοιτάζω, αφουγκράζομαι και αν δω κάτι νέο με τεχνολογία – διότι έχω και ένα κόλλημα με το σπορ εδώ και περίπου 25 χρόνια – εγώ μέσα.  Πέρυσι λοιπόν ήθελα να δω αν μπορώ να σταθώ απέναντι σε όλους εκείνους τους νέους με τα μεταπτυχιακά και τις ειδικότητες και τα διπλώματα πάνω σε διδακτικές, παιδαγωγικές, τεχνολογίες έτσι και τεχνολογίες γιουβέτσι. (Μάλλον πεινάω… τέλος πάντων). Το φαινόμενο λέγεται ανασφάλεια. Οφείλεται σε πολλούς παράγοντες… ας μην επεκταθούμε.

Πήρα λοιπόν ένα θεματάκι που μου άρεσε, τα blogs, (δεν το περιμένατε ε; Σας αιφνιδίασα…) και το παρουσίασα. Το κοινό μου (καμιά τριανταριά συνάδελφοι – με το fan club μαζί) έδειξε ότι τους άρεσε και το σχόλιο που νομίζω έκανε τη διαφορά ήταν μιας συναδέλφου που δεν ήξερα (ούτε και έμαθα). Είπε το εξής: “Επιτέλους ακούσαμε και κάτι που καταλαβαίνουμε”. Καταλαβαίνετε ότι φούσκωσα από υπερηφάνεια (πολύ συχνά το κάνω αυτό… μπας και τελικά …απλά είμαι περήφανος;)

Το μεγάλο κέρδος για μένα ήταν ότι για να φτιάξω την εργασία των δέκα σελίδων κατέβασα το μισό ιντερνέτι και διάβασα πάρα πολλά για να μπορέσω να βγάλω το ρεζουμέ. Επίσης συνειδητοποίησα ότι όταν δουλεύω “υπό πίεση” με καταληκτική ημερομηνία πάω καλύτερα (το ξέρω ότι είναι ανησυχητικό αλλά μου βγαίνει αυθόρμητα).

Έτσι φέτος λέω να πω για το MOODLE αλλά για να πω για το MOODLE πρέπει να το φτιάξω, να το τεστάρω, να το δουλέψω, να μπορέσω να κάνω μια αξιολόγηση. Χμ!!! I’ll pass. Τουλάχιστον για φέτος. Θα δω. Θα το ψάξω. Και όταν το βρω θα το δείτε και εσείς… Χμ!!! (…και αν μου πάρουν την ιδέα…)Καλά θα το δω….Εσείς δεν ξέρω αν θα το δείτε… εγώ θα το δω.

Τη καλημέρα μου και ειδικά σε όσους επιμένουν…

Χάνω το χιούμορ μου…

Είναι αρκετός καιρός τώρα που με έχει πιάσει μια σοβαρότητα που ξεφεύγει από τα δεδομένα μου. Έχω την εντύπωση ότι με έχουν απαλλοτριώσει και δεν μπορώ πια να εκφραστώ όπως συνήθως.  Παλιά αντιμετώπιζα τα πράγματα με πιο καλή  διάθεση. Τώρα τις ανεξαρτησίες που ακούω τις δουλεύω συνέχεια μέσα στο μυαλό μου και καταλήγω μέσω της μεθόδου “της εις άτοπον προσαγωγής” σε συμπεράσματα που συνήθως είναι απαισιόδοξα. Πολύ μπερδεύομαι . Νομίζω ότι με έχει επηρεάσει το περιβάλλον μου και πλέον δεν μπορώ να σκεφτώ ξεκάθαρα.  Αυτο που με ανησυχεί περισσότερο είναι ότι έχω αρχίσει να μεγαλώνω και σοβαρεύω. Αυτό νομίζω είναι ότι χειρότερο. Αλλά αν δεν μπορώ να κάνω και λιγη “πλάκα” να γελάσω και να καλαμπουρίσω, παθαίνω ένα κατι τις. Ψυχοπλακώνομαι. Για αυτο ανησυχώ.

Νομίζω ότι πρέπει να αρχίσω να το βλέπω σοβαρά.  Στεναχωριέμαι όμως. Από τη  μια το συνειδητοποιώ ότι “μεγαλώνω” και από την άλλη δεν το δέχομαι.  Έχουν αρχίσει να με “ψάχνουν” για να μεταφέρω τις εμπειρίες μου στους νεότερους. Οι νέοι συνάδελφοι μου μιλάνε στο πληθυντικό από σεβασμό. Και έχω τους άλλους που είναι 2-3 χρόνια μικρότεροι να το παίζουν “τζόβενα”. Κακά σημάδια όλα αυτά.

Τι να κάνω όμως. Το πετρωμένο φαγείν αδύνατον. Γιαυτό δυσκολεύομαι να το φάω και κυρίως να το χωνέψω. Χωνεύεται η πέτρα, μάλλον όχι.

Θα το ψάξω όμως, για να δω τι γίνεται. Μέχρι τότε … τη καλησπέρα μου.

Η βιογραφία μου…

Είναι αντιγραφή. Αντιγράφω τον εαυτό μου… Τι κάνω πια…

Λοιπόν καλά είμαι. Μου είχαν ζητήσει τη βιογραφία μου πριν 2 χρόνια οι φίλοι μου από το ΑΣΜΠΕΤΑ και έφτιαξα το κειμενάκι που ακολουθεί. Το ξετρύπωσα λοιπόν ψάχνοντας, μου άρεσε πολύ και το ξανανεβάζω.

Φέρτε μου μολύβια, τόνους το χαρτί και άστε με να γράψω όλα όσα έχω να γράψω. (Στο ρυθμό γνωστού τραγουδιού). Λοιπόν.

Ξεκινάω.

Από την αρχή έτσι; Ωραία.
AG00013_.GIF Γεννήθηκα …(δεν θέλω αδιάκριτες ερωτήσεις) σ’ ένα νησί. Μεγάλο νησί, μα πολύ μεγάλο νησί, για να μπορέσει να με χωρέσει (το μεγαλείο μου). Η μαμά μου παιδί της κατοχής. Ο μπαμπάς μου παιδί της κατοχής. Τη σημαίνει αυτό; Ότι μεγάλωσα μέσα στη κουζίνα. (το σύνδρομο της στέρησης γαρ). Αυτό που άκουγα συνήθως ήταν “Φάε παιδί μου.” Και έτρωγα.
AG00211_.GIF
Πέρασε αρκετός καιρός να καταλάβω ότι αυτό το έλεγε στον αδελφό μου που -τότε- ήταν λιτοδίαιτος. Τώρα μοιάζουμε “σαν” αδελφάκια. Όμως τα αποτελέσματα δεν άργησαν να φανούν.

Ήμουνα πολύ μικρός όταν αναγκαστήκαμε να αφήσουμε αυτό το πολύ μεγάλο νησί και φτάσαμε σε ένα πολύ μεγάλο χωριό. Ήταν περίεργα γιατί ο κόσμος δεν περπατούσε και οι αποστάσεις ήταν πολύ μεγάλες. Όλοι ρωτούσαν τους άλλους από που είσαι και κανένας δεν έλεγε από εδώ Όλοι ήταν από κάπου αλλού.
AG00030_.GIF
Και τότε ξεκίνησα το σχολείο. Ήμουν μελετηρό παιδί και από μικρός έδειξα ότι θα μεγαλώσω.Πολύ. Όμως στο σχολείο συμπεριφερόμουν περίεργα. Πολλές φορές αισθανόμουν περίεργα γιατί έψαχνα. Έψαχνα πολύ. Πέρασε ο καιρός και αποφοίτησα από το σχολείο. Ήταν περίεργες εποχές. Θυμάμαι ότι μετά από 3 χρόνια στο γυμνάσιο γράφτηκα στη τετάρτη Γυμνασίου και πήρα βαθμούς της Α’ λυκείου. Ποτέ δεν κατάλαβα πως έγινε αυτό το θαύμα. Μετά ενώ γράφτηκα στο Λύκειο Αρρένων Βύρωνα, τελείωσα το Λύκειο Βύρωνα. Κόπηκε το Αρρένων και η αυλή γέμισε κοριτσάκια της Α΄γυμνασίου. AG00028_.GIFΟύτε αυτό το κατάλαβα.
Και συνέχισα τις σπουδές μου με μεγάλη επιτυχία.Το χημικό των Ιωαννίνων μου έδωσε πολλές δυνατότητες, όπως γίνεται φανερό δίπλα, αλλά το κυριότερο είναι ότι με βοήθησε να γνωρίσω τον εαυτό μου. Οι σπουδές εκτός σπιτιού μου δώσανε την ευκαιρία να οργανώσω τη ζωή μου. Το συγκεκριμένο κουσούρι μου έμεινε με αποτέλεσμα να έχω αρχείο για τα πάντα. Μόνο αρχείο για το τι αρχεία έχω δεν έχω. Αλλά που θα μου πάει θα το φτιάξω και αυτό. Πρέπει γιατί καιροφυλακτεί και ο Αλτσχάϊμερ.

Ό,τι ζητάς το έχω. Και αν δεν το έχω ξέρω που θα το βρεις. Αυτό όλα είναι αποθηκευμένα σε ένα υπολογιστή. AG00062_.GIF Τον ανακάλυψα το 1986 και από τότε μεγάλωσα μαζί του. Οι έμποροι Η/Υ ήταν ευτυχισμένοι μαζί μου αλλά και εγώ γιατί τους έδωσα τη δυνατότητα να φτιάξουν τη περιουσία που πάντα ονειρεύονταν. Πάντα “κινιόμουνα” στην αιχμή της τεχνολογίας αγόραζα ακριβά και έβλεπα τις τιμές να πέφτουν κάθε βδομάδα που περνούσε. Ακόμα έτσι είμαι.

AG00285_.GIF

Ένα άλλο τεράστιο κεφάλαιο της ζωής μου είναι η σύζυξ. Μετράμε μόλις 30 χρόνια μαζί και είμαστε όπως φαίνεται.

AG00074_.GIF

Γενικά περνάμε καλά με τα τρία παιδάκια μας.Μεγαλώσαν και μας δώσανε καινούργια ενδιαφέροντα και προοπτικές όπως γίνεται φανερό παρακάτω.

AG00032_.GIF AG00222_.GIF

Η δουλειά μου είναι πολύ ενδιαφέρουσα. AG00281_.GIF Ασχολούμαι με νέους ανθρώπους και προσπαθώ να τους μάθω Χημεία.Νομίζω όμως ότι περισσότερο προσπαθώ να τους μάθω πως πρέπει να συμπεριφέρονται και να αντιμετωπίζουν καταστάσεις. Πολλές φορές παίρνω δουλειά στο σπίτι η οποία είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Με κρατάει απασχολημένο πολλές ώρες και γεμίζει ευχάριστα τα βράδια μου.

Αυτά λοιπόν περιγράφουν σε τρία λεπτά τα πενήντα σχεδόν χρόνια της ζωής μου. Αν τα πω λεπτομερειακά θέλω 55 χρόνια (είμαι αργός αφηγητής) άρα δεν συμφέρει. Θα αρκεστείτε λοιπόν στην περίληψη.

Τη καλημέρα μου.

Living in the past…

Πρέπει να είναι πάνω από 10 χρόνια όταν είχα μαθητή το Γεράσιμο. Ήταν τότε Β’ δέσμη, ατίθασο μυαλό, φοβερό πειραχτήρι, ατάκες μοναδικές αλλά και μια συχνότητα επικοινωνίας “άλλη”. Σε βαθμό που ήθελες πολύ προσπάθεια να συντονιστείς. Ίσως έφταιγε και η “κεφαλλονίτικη προέλευσή” του. Προσωπικά είμαι εκπαιδευμένος σε μια τέτοια επικοινωνία – εδώ και πολλά χρόνια (γεια σου Έφη) – και έτσι ήταν απλή υπόθεση να συντονιστώ. Έτσι χαιρόμουν κάθε ώρα μαζί τους (9 παιδάκια ήταν όλα όλα) και φυσικά το μάθημα γινόταν σε ρυθμούς… Γεράσιμου. Πέρασε σε ΤΕΙ αισθητικής, κάτι που μας τρομοκράτησε όλους(!!!).

Μετά την αποφοίτηση του μου έκανε ένα δωράκι. Το CD των Jethro Tull “Living in the past” . Επειδή το συγκεκριμένο συγκρότημα είναι από τα αγαπημένα μου μου άρεσε πολύ το δώρο. Μετά κατάλαβα. Το δώρο ήταν “καρφί”. Ένα “καρφί” που μόνο ο Γεράσιμος μπορούσε να κάνει έτσι απλά, ξεκάθαρα και ειλικρινά. Πέρασε ο καιρός, τα παιδιά αυτά σκορπίσανε. Μια είναι στη Γερμανία γιατρός, άλλοι είναι εδώ, άλλοι κυνηγάνε ειδικότητες αλλά για τον Γεράσιμο δεν ξέρω τι κάνει. Τέλος πάντων.

Προς το παρόν απολαύστε το ομώνυμο τραγουδάκι… και συνεχίζω.

Έχω σε πάρα πολλές περιπτώσεις πιάσει τον εαυτό μου να “ζει στο παρελθόν”. Δεν ξέρω αν είναι ρομαντισμός, αν είναι άμυνα, αν είναι άρνηση. Πάντως πραγματικά  μου αρέσει. Δεν ξέρω αν αυτό έχει να κάνει με τη πρόοδο της ηλικίας μου… γιατί όσο να είναι προοδεύει… τι να κάνει.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά. Πήρα προχθές τις φωτογραφίες που είχα δώσει για ψηφιοποίηση από τη φοιτητική μου ζωή. Τότε κυκλοφορούσα… έτσι.

Φωτογραφίζοντας στα Γιάννενα.
Φωτογραφίζοντας στα Γιάννενα.

Είχα αγοράσει τη πρώτη μου φωτοτραφική μηχανή και ό,τι κουνιόταν το φωτογράφιζα. Ήταν μια Canon και είχα κάνει το σλόγκαν της πράξη “If it moves… shoot it with a Canon”. Τα χρήματα πηγαίνανε σε φιλμ, χαρτιά και ο σκοτεινός θάλαμος παρά το “σκοτεινό” του χαρακτήρα του, δεν είχe μυστικά. Άπειρες ώρες, άπειρο χρήμα και φυσικά άπειρες φωτογραφίες. Το κυριότερο όμως δεν ήταν αυτό. Το κυριότερο ήταν το “ελευθέρας” που είχα αποκτήσει. Σε εποχές που μια φωτογραφική μηχανή κατά τη διάρκεια μια κινητοποίησης ή μια πορείας ήταν κόκκινο πανί, εγώ μπορούσα να κινηθώ ελεύθερα και να φωτογραφίσω ό,τι ήθελα. Η αλήθεα είναι ότι κινδύνευσα να τις φάω μερικές φορές από “θερμόαιμους” αλλά όλοι οι άλλοι έτρεξαν να με προστατέψουν και τα κατάφεραν. Αποτέλεσμα κάπου 4-5.000 φωτογραφίες από εκείνη τη περίοδο. (Γύρω στα 150 φίλμ δηλαδή) Από αυτές οι 500 περίπου αφορούσαν τους συναδέλφους του χημικού και αυτές ψηφιοποίησα. Βλέποντας τις λοιπόν θυμήθηκα κάθε φάση, κάθε στιγμή, κάθε περίσταση που είχε τραβηχτεί. Και φυσικά θυμήθηκα τον Γεράσιμο, με εκείνη την τόσο εύστοχη “παρατήρησή του”. Νομίζω ότι όλο αυτό το αρχείο πρέπει σιγά σιγά να γίνει ψηφιακό προς μεγάλη δυστυχία του εργαστηρίου. Θα το συνεχίσω πάντως γιατί σε λίγο τα αρνητικά θα αρχίσουν να κολλάνε.

Μια υπέροχη μέρα ειναι εδώ και είναι μια καλή ιδέα να την απολαύσουμε. Έστω και στη πόρτα του μαγαζιού που δουλεύουμε ή μια κλεφτή ματιά από το παράθυρο, να δούμε τα χρώματα, (δεν θέλω γκρίνια για γκριζάδα…  κλπ κλπ – έχει χρώματα και αν τα δεις έχουν και τη μεγαλύτερη αξία), και ακόμα καλύτερα να δώσουμε 2-3 λεπτά στον εαυτό μας να κλείσουμε τα μάτια (ρίξτε μια ματιά πριν για το προϊστάμενο εντάξει;)  και να ονειρευτούμε ότι είμαστε “αλλού”.

Τη καλημέρα μου.

Κάνετε την δουλειά που σας αρέσει;

Ο επαγγελματικός προσανατολισμός είναι άγνωστο φρούτο για ανθρώπους  της ηλικίας μου. Η επιλογή γινόταν συνήθως αφού μπαίναμε στη σχολή – όπου τύχαινε και πετυχαίναμε – αν πετυχαίναμε – και εκεί  πια το ψάχναμε να δούμε  τι μπορεί να κάνει κανείς με αυτή τη σχολή. Από την άλλη ήταν και η λογική του να βρούμε μια δουλίτσα για να ζήσουμε – για όσους δεν μπαίνανε σε πανεπιστήμια και σχολές. Τώρα όμως αν δεν μπω στη τάδε σχολή που θέλω, ξαναδίνω ή φεύγω έξω. Δεν ξέρω εγώ είμαι πιο απλοϊκός στη σκέψη. Τέλος πάντων, Γιατί τα γράφω αυτά.

Τις μέρες αυτές έτρεχα για διάφορες δουλειές και υποχρεώσεις. Σε πολλές περιπτώσεις βρέθηκα απέναντι σε πωλητές – υπαλλήλους και στις περισσότερες αισθάνθηκα ότι είχα “σκοτώσει τη μάνα τους”. Ήταν φοβερό.

Μπαίνεις καλημερίζεις και δεν σηκώνει καν το βλέμμα. Κοιτάζει την θυρίδα πότε θα βάλεις την απόδειξη (ΔΕΗ) και μετά το χρήμα για να πληρωθεί. Καμία έκφραση καμία αντίδραση. Καταλαβαίνω ότι η μια καλημέρα η δικιά μου είναι κάποιες δεκάδες ή εκατοντάδες για αυτήν αλλά ας ρίξει μια ματιά και να κουνήσει έστω το κεφάλι αν δεν θέλει να μιλήσει. Όχι. “Ένα γρανάζι της μηχανής” και πιο ανέκφραστο από αυτή.

Σε ταμείο υγείας τράπεζας, τα ίδια. Το ίδιο και στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς μου.

Θα μπορούσε κάποιος να πει : ” Δεν μας χέ…ς ρε…Μήτσο και εσύ και τα προβλήματά σου”. (Μη φάμε καμία κλήση σαν τον Τζιμάκο!!!). Όμως αν δεν είσαι ικανοποιημένος με τη δουλειά σου είναι δουλεία. (Αλήθεια κανένας φιλόλογος : Φαίνεται να έχουν την ίδια ρίζα. Ισχύει;) Και η βαρεμάρα σου και ανία για την δουλειά εκφράζεται σε όποιον έχεις απέναντι.

Από την άλλη είναι κάποιοι άνθρωποι που και μονο που μπαίνει στο μαγαζί που δουλεύουν ανοίγει η καρδιά σου. Και δεν μιλάω για την πλασματική ευγένεια, μιλάω για τη γλώσσα του σώματος και την έκφραση του προσώπου. Και δεν μιλάω να είσαι τακτικός πελάτης. Μιλάω και για “πρώτη είσοδο” όπου πάλι βλέπεις έναν άνθρωπο που σε αντιμετωπίζει σαν άνθρωπο και όχι σαν πορτοφόλι. Αυτή η αίσθηση ήταν πολύ έντονη στη Σύρο. Δεν ξέρω αν αυτό γίνεται επειδή δεν είναι πολύ “τουριστικό” το μέρος. Αν είναι γι’ αυτό να μη γίνει τουριστικό. Αν και όπως δείχνει σε καμιά δεκαριά χρόνια θα είναι “πολύ ανεβασμένο”. Αλλά τώρα είναι ανθρώπινο. Και αυτό είναι το ωραίο.

Τώρα αν έχετε απορία τι γίνεται με εμένα. Εντάξει και εγώ ψάχτηκα. Στη τρίτη γυμνασίου αποφάσισα να γίνω χημικός γιατί με είχε συνεπάρει ο χημικός του φροντιστηρίου, ο οποίος τελικά ήταν φυσικός και δίδασκε χημεία. Τότε όμως εγώ είχα αγαπήσει τη χημεία από τον …Κούλη. Είπα λοιπόν ότι θα γίνω χημικός. Για καλή μου τύχη μπήκα Χημικό  στα Γιάννενα όπως έχω ξαναγράψει και μπαίνοντας είπα “Ναι αλλά όχι εκπαίδευση αλλά βιομηχανία.” Τελειώνοντας το πρώτο έτος κάναμε μια εκπαιδευτική εκδρομή σε εργοστάσια της Δυτικής Ελλάδας. Τελειώνοντας είπα : “Αποκλείεται εγώ να γίνω Χημικός Βιομηχανίας – η σταθερότητα άποψης προσόν μας!!! – θα γίνω καθηγητής.” Μετά 29 χρόνια δεν έχω μετανιώσει στο ελάχιστο για την επιλογή μου. Η κάθε μέρα είναι μοναδική, το κάθε παιδί είναι μοναδικό, η κάθε τάξη είναι μοναδική. Η ποικιλία σε όλες τις καταστάσεις είναι το κάτι άλλο. Και η πρόκληση τεράστια και αυτό είναι το σημαντικό.  Βέβαια, έριξα δουλειά. Σε διάβασμα πάνω στη χημεία αλλά και στα παιδαγωγικά, διδακτική και ότι άλλο έπεφτε στα χέρια μου (ψυχολογία εφήβου, διαχείριση τάξης, διδακτική και… και… και… ). Το άγχος μου και η ανασφάλεια μη τύχει “κάτι που δεν ξέρω” με έκανε να διαβάζω μετά μανίας. Τώρα μετά από 22 χρόνια εκπαίδευση και πολλές συζητήσεις με παιδιά (feedback) μπορώ να πω ότι έχω κατασταλάξει σε πολλά αλλά πάντα έχει κάτι νέο να μάθω. Για μένα λοιπόν η απάντηση είναι ναι. Γιαυτό  και έχω “κατηγορηθεί” από μαθητές, ότι “παίρνω ληγμένα” όταν μπαίνω στη τάξη Δευτέρα πρώτη ώρα και προσπαθώ να τους ξεσηκώσω μπας και “ξυπνήσουν” (ή και χωρίς εισαγωγικά), και κάνουμε μάθημα. (“Μα που το βρίσκετε το κέφι Δευτέρα πρωί κύριε; Ληγμένα παίρνετε;”)

Λοιπόν σε λίγο θα κρεμάσω το ταμπελάκι. “ΚΛΕΙΣΤΟ ΛΟΓΩ ΔΙΑΚΟΠΩΝ”.

Βέβαια θα ελέγχω από το netbook (Αν δεν το πιάσατε έχω netbook και θα το έχω στη παραλία – για να κάνω καμάκι (μη χ..άσω)) αλλά μάλλον για καμιά δεκαπενταριά μέρες δεν θα με δείτε. Μετά παίρνουμε απολυτήριο (ναι όλοι μαζί – ο “μεγάλος” από το στρατό και εμείς από το .. τρελάδικο) και ακολουθεί μια οικογενειακή εβδομάδα … κάπου. Άρα όλα μαζί μας κάνουν 22 Αυγούστου. Ίσως “χτυπήσω” καμία φορά αλλά μέχρι τότε να περάσετε καλά, να ευχαριστηθείτε κάθε μέρα και με το καλό να ξαναβρεθούμε.

Τη καλημέρα μου.

ΚΛΕΙΣΤΟ ΛΟΓΩ ΔΙΑΚΟΠΩΝ

Νέες εμπειρίες.

Αυτό το καιρό πάλι βιώνω νέες πρωτόγνωρες καταστάσεις.

Ο  μεγάλος μου γιος είναι εδώ με άδεια απόλυσης, 20 κιλά ελαφρύτερος (παιδί του μπαμπά του γαρ είχε το περιθώριο). Τώρα είναι οριακά αδύνατος.  Μου κάνει εντύπωση που έχω γιο που “τέλειωσε στρατό”.

Στις διακοπές μας θέλει να ακολουθήσει με το δεύτερο αυτοκίνητο. Και αυτό νέο είναι.  Από τη μια φοβάμαι, από την άλλη τα δείγματα δείχνουν ότι είναι αρκετά σοβαρός. Πως ακριβώς θα γίνει δεν ξέρω. Μάλλον θα το παίξουμε 1-2. Εγώ μπροστά να δίνω τον ρυθμό και αυτό πίσω να ακολουθεί. Πάντως το έχω έγνοια. Θα έχει και πολύ κίνηση το Σαββατοκύριακο.

Αυτό το καιρό ετοιμάζω μια νέα μάζωξη και είμαι πάλι ενθουσιασμένος. Θα βρεθούμε στα Γιάννενα όσοι είχαμε μπει το  1979 στο  Χημικό. Για μια ακόμα φορά η “κόλλα” των συμμαθητών με έχει συνεπάρει. Ο τρόπος που μιλάω με τους συναδέλφους – πολλούς από τους οποίους έχω να δω πολλά χρόνια – έως και 30 – ή άντε 10 αν ήταν στην περασμένη συγκέντρωση, είναι “όλα τα λεφτά”. Είναι αυτό που λέμε αξίζει. Θα μαζευτούνε από όλο το κόσμο – κυριολεκτώντας μια και ένας θα έρθει από το Denver (!) . Ο άλλος από την Νέα Υόρκη   δεν θα μπορέσει. Οι άλλοι όλοι είναι από την Ελλάδα και οι περισσότεροι δηλώνουν ενθουσιασμένοι. Φέτος το οργανώνω εγώ και με έχει συνεπάρει. (Δηλαδή εγώ κάνω τις επαφές). Και αυτό καινούργιο.

Έχω ξεκινήσει γυμναστήριο.Αυτό το έχω ξαναπεί το ξέρω. Ενώ όμως ήμουν πολέμιος γιατί το βαριόμουνα και τώρα κοιτάω πως θα το ενσωματώσω στο πρόγραμμά μου. Αυτό και αν είναι νέο.

Έχω ξεκινήσει διάβασμα. Και αυτό το έχω ξαναπεί. Όμως αυτά που  μαθαίνω πολύ μου αρέσουν. Με πιάνει ένας ενθουσιασμός “να τα κάνω όλα”. Αλλά μετά με πιάνει πάλι ο συντηρητισμός μου και μαζεύομαι. Ναι θα τα κάνω όλα όχι όμως αύριο. Θα γίνουν με σταθερά βήματα.  Όλα αυτά πάλι αποτελούν νέες καταστάσεις.

Τώρα να μην ξεκινήσω με τις νέες καταστάσεις όσον αφορά τις ασθένειες και τις κινητικές δυνατότητες των γονιών μου που βάζει όλη την υπόθεση των μετακινήσεων σε νέες βάσεις γιατί μάλλον θα σας στεναχωρήσω. Αλλά και αυτά είναι νέες καταστάσεις.

Ωραία είναι να ξεφεύγεις από την ρουτίνα. Αλλά αν γίνονται όλα ταυτόχρονα τότε πρέπει να τα ιεραρχήσεις γιατί χάνεσαι. Φέτος λοιπόν η χρονιά προβλέπεται “ενδιαφέρουσα”…

Τέσερις και σήμερα… ( Με επηρέασε ο γιος μου μου φαίνεται).

Τη καλησπέρα μου.

ΥΓ : Οι φωτογραφίες που βλέπετε είναι από τη Σύρο.

Οδυνηρή εγγραφή.

Η εγγραφή που ακολουθεί είναι γραμμένη με πολύ κόπο αλλά και πολύ πόνο. (κυριολεκτικά).

Να γίνω σαφής για να καταλάβετε τι εννοώ.

Προχθές όπως έχω πει ξεκίνησαν επισήμως οι διακοπές στο σχολείο. Έτσι επιτέλους απελευθερώθηκαν τα πρωινά και σκέφτηκα… κάθομαι που κάθομαι γιατί λοιπόν να μη πάω να γραφτώ σε ένα γυμναστήριο να “σμιλέψω το κορμί μου το φιδίσιο” μια και έρχονται παραλίες και έχουμε χάσει και 17 κιλά (κολλήσαμε εκεί η αλήθεια είναι και έπρεπε να κάνω και κάτι να ξεκολλήσω). Μια και δυο λοιπόν ο δικό σου εμφανίζομαι σε “γνωστό μαγαζί” της περιοχής και ζητάω βοήθεια.Εκεί με “υποδέχεται” ένα σφηνοειδής τύπος με κάτι μπράτσα σαν… και τα δυο χέρια τα δικά μου (και μπορείτε να καταλάβετε ότι δεν είναι και απο τα λεπτότερα τα χεράκια μου).

WOW !!! Να έτσι θέλω να γίνω και εγώ. Φαντάσου ο γυμναστής να… μου έμοιαζε (σωματομετρικά εννοώ). Δεν νομίζω να ήταν διαφήμιση… Τέλος πάντων. Το εξηγώ το πρόβλημα μου… και μου λέει… “τρέχα”

– Μα!!! Που να τρέξω; Κουβαλάω μισό Μανώλη ακόμα. Δεν γίνονται αυτά “γιατρέ μου”.

– Καλά περπάτα τότε…Και με βάζει σε ένα διάδρομο, μου λέει για 30-40 λεπτά στα 6 κμ/ώρα.Το έβγαλα αλλά είναι σπαστικό. Πως μπορείς να είσαι μισή ώρα και να περπατάς και να κοιτάς τα αυτοκίνητα να περνούν. Πολύ ενδιαφέρον!!!. Τέλος πάντων.

Μετά στο ποδήλατο. Άλλα 20 λεπτά. Ωραία λέω… ξεκούραστα. Βαρετά αλλά ξεκούραστα.

Φεύγω λοιπόν μεσ’ στην καλή χαρά και πάω την επομένη (χθες).

Ξανά τα ίδια ΑΛΛΛΛΛΛΑΑΑΑ είχα φέρει το ΜΡ3 όφωνο και άκουγα μουσικούλα της επιλογής μου.  Μια από τα ίδια και μετά μου λέει… πάμε στα όργανα… βασανιστηρίων.

Οι γυμναστές έχουν ένα μοναδικό τρόπο να κάνουν οποιαδήποτε άσκηση να δείχνει εύκολη και αστεία. Κάνε αυτό, έτσι, έτσι κλπ κλπ. Ωραία εύκολο δείχνει.

-Πόσα κιλά έχει; Ρώτησα εγώ….

-45 (!!!! )

– καλά να το κάνουμε κάτι λιγότερο;;; 15 για παράδειγμα;

-ΟΚ.

Ζορίστηκα και σε κάποια φάση ¨κάτι¨ζόρισε στο δεξί μπράτσο. (!!!) Σταματάω αμέσως ενημερώνω ότι κάτι δεν πήγε καλά. Με “κοιτάζει”, ρωτάει που πονάω κλπ κλπ. Μου λέει άσε τα υπόλοιπα για σήμερα και πάλι αυριο.

Και νάμαστε σήμερα όπου έκανα όλο το πακέτο και την “μοιραία” άσκηση. Και τώρα πονάω παντού. Όχι μόνο στο δεξί χέρι. Και ήρθα στα ίσα μου. Έτσι για να γράψω αυτά που γράφω, το δεξί είναι παρκαρισμένο πάνω στο πληκτρολόγιο και “όπου φτάνει”. Τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνει το αριστερό. Έχω χαπακωθεί με παυσίπονο κατάλληλο για τους περίεργους που πάνε και καίγονται στα γυμναστήρια.

Έτσι μπήκα σε μια “γυμναστηριακή σειρά” και από Δευτέρα θα δείξει τι κάνουμε.Ελπίζω ότι το Σαββατοκύριακο που θα είμαι Αίγιο, να συνέλθουν λίγο το χέρια, οι ώμοι, η πλάτη …..

Όχι τίποτα αλλά να τη Δευτέρα έχουμε γυμναστήριο. Σιγά μη το βάλω κάτω. Απλά έκανα 20 χρόνια για να έχω το συγκεκριμένο αποτέλεσμα (κν όπως είμαι τώρα), δεν θα το αλλάξω σε είκοσι μέρες. Επιμονή λοιπόν και υπομονή.

Τη καλησπέρα μου.

Τελειώνει ο μαραθώνιος των εξετάσεων.

Αύριο είναι η τελευταία μέρα των εξετάσεων.  Όπως γίνεται πάντα σε κάθε τέλος έχουμε και μια αρχή. Έτσι μετά από 34 μέρες εξετάσεων επιτέλους αύριο είναι η τελευταία μέρα. Οι μαθητές είναι αυτοί που ταλαιπωρήθηκαν περισσότερο μια και στα είκοσι μου χρόνια δεν θυμάμαι εξετάσεις να έχουν τόσο μεγάλη διάρκεια.  Αύριο θα ζητήσουμε από τους μαθητές να αφήσουν τις πετσέτες και τα βατραχοπέδιλα έξω από τη τάξη και να κάτσουν τουλάχιστον για μισή ώρα. Γιατί τα λέω αυτά…

Μα είναι φανερό ότι αύριο θα είναι “φευγάτοι” και όχι άδικα. Άρα το τελευταίο μάθημα… θα είναι συνοπτικό. Πάει και αυτό.  Καθόμουν στην επιτήρηση προ ημερών και έβλεπα πάλι τους καινούργιους απόφοιτους. Πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις προσπαθώ να θυμηθώ τι μου μένει από όλα αυτά τα παιδιά. Και το μόνο που μπορώ να πω και αυτό με επιφύλαξη είναι αν είναι καλοί μαθητές. Και αναλογίζομαι αν έχοντας αυτά τα παιδιά στη τάξη δύο ή τρία χρόνια, το μόνο που γνωρίζω για αυτά είναι τι βαθμό πήραν στη χημεία(!). Και προσπαθώ να σκεφτώ αν είναι τελικά αυτό που αξίζει…Τι γνωρίζουμε από το χαρακτήρα των παιδιών; Εντάξει κάτι βγαίνει αλλά και πάλι είναι σε μια ηλικία “ρευστή” με αποτέλεσμα και αυτό να  μην είναι κάτι σίγουρο. Μη ξεχνάμε ότι σε αυτές τις ηλικίες τα παιδιά λειτουργούν προσωποκεντρικά. Σε απλά ελληνικά αν “δεν σε πάνε” θα δεις το χειρότερο χαρακτήρα τους, και όταν τα ξανασυναντήσεις μετά από κάποια χρόνια βρίσκεσαι προ εκπλήξεως. (ευχάριστης).  Δεν ξέρω. Μετά από τόσα χρόνια ακόμα έχω αυτή την ανησυχία. Και ακόμα σκέφτομαι ότι πάλι “φύγανε” 80 παιδιά και θα έρθουν τα επόμενα. Και πάλι τα ίδια. Και τι μένει… μια εικόνα ασαφής.

Και πάμε στην αρχή… Αύριο βγαίνουν τα αποτελέσματα των εξετάσεων. Θα αναρτηθούν – αν γίνουν όπως λένε – σε όλα τα σχολεία. Και αρχίζουν οι υπολογισμοί, τα μόρια, οι αλγόριθμοι και έρχονται τα όνειρα, οι αγωνίες, οι διαδικασίες, η γραφειοκρατία και όλα όσα είναι απαραίτητα για ένα καινούργιο ξεκίνημα… η για ένα απολογισμό και προγραμματισμό για το επόμενο βήμα.

Πάμε  μετά… άλλο ξεκίνημα.

Οι μαθητές της Β’ Λυκείου ξεκινάνε τη καινούργια διαδικασία για τις εξετάσεις της επόμενης χρονιάς.

Και συνεχίζουμε έχει και τρίτο…

Για τους καθηγητές έχουμε ένα αγώνα δρόμου, να βγουν αποτελέσματα, να αναρτηθούν, να περαστούν στα ατομικά δελτία, να γίνουν οι νέες εγγραφές, για να προλάβουμε την ερχόμενη Τρίτη να το κλείσουμε το “μαγαζί”. Κάποιοι θα παραμείνουν για καμιά δεκαριά μέρες – όπως ο γράφων – γιατί πρέπει να είναι εκεί μήπως χρειαστεί κάτι από το σύστημα  Βέβαια έχουμε ένα “όραμα” αυτό του καλοκαιριού. Και δεν θέλω να ακούω τα τετριμμένα περί τριών μηνών διακοπών κλπ κλπ. Σκεφτείτε το εξής απλό : Πόσοι από εσάς αντέχουν τα 2 δικά σας παιδιά όταν έχουν το κάτι τις τους (κν νευράκια). Εμείς έχουμε τριάντα “διαφορετικά” και δεν είναι και δικά μας. (για να δείχνουμε υπομονή και ανοχή). Με τριάντα διαφορετικές ανατροφές – όχι πάντα οι καλύτερες – και μετά τα διδάσκουμε κάποια μαθήματα που τα περισσότερα από αυτά δεν τους ενδιαφέρουν… και εμείς πρέπει να τα κρατήσουμε και να τα διδάξουμε. Και σε πολλές περιπτώσεις να τα ακούσουμε, να τα συμβουλέψουμε, να τα παρηγορήσουμε, να τα μάθουμε να εκτιμούν και να συμπεριφέρονται σωστά, και γενικά να κάνουμε πολλά πράγματα που δεν είναι όλα μέσα στην περιγραφή του επαγγέλματος… (αν με εννοείτε τι εννοώ). Αν τα σκεφτείτε όλα αυτά, νομίζω ότι μπορείτε να καταλάβετε τη σημασία της “αποτοξίνωσης” των δυο μηνών. Και από την άλλη δεν είναι ακριβώς έτσι. Γιατί πάντα κάτι θα πρέπει να κάνεις για την επόμενη χρονιά, να προετοιμαστείς, να προγραμματίσεις… με δυο λόγια να προετοιμάσεις την επόμενη χρονιά. Τέλος πάντων δεν νομίζω ότι σας πολυενδιαφέρουν όλα αυτά. Άλλωστε είτε έτσι είτε αλλιώς οι εκπαιδευτικοί έχουν δυο μήνες άδεια το καλοκαίρι.

Τέλος πάντων. Τη καλησπέρα μου σε όλους.

Τελικά μείναμε λίγοι…

Πριν λίγες μέρες έγινε μια εκδήλωση στο σχολείο για τη λήξη της σχολικής χρονιάς. Είναι ένας τρόπος να βρεθεί όλο το προσωπικό μαζί και να διασκεδάσει με “ένα ποτάκι”. Σε αυτή την εκδήλωση συνήθως ανακοινώνονται οι αποχωρήσεις από το σχολείο λόγω συνταξιοδότησης ή μετάθεσης.

Έτσι και φέτος αποχώρησαν λόγω συνταξιοδότησης έξι συνάδελφοι από τους οποίους οι τέσσερις του Ελληνικού τομέα – όπως λέμε- και τους οποίους τέσσερις γνώριζα μόλις 20 χρόνια – και κάτι ψιλά.  Η συγκίνηση ήταν πολύ έντονη γιατί με κάποιους από αυτούς τους συναδέλφους είμασταν πολύ κοντά όλα αυτά τα χρόνια. Δεν έχω σκοπό να αναφέρω ποιοι ήταν και τι ήταν ο καθένας – άλλωστε δεν λέει τίποτα για εσάς – αλλά θα αναφέρω κάποιες δικές μου σκέψεις σε αυτή τη τελετή.

Φυσικά ήμουν πίσω από τη κάμερα, και έτσι δεν θα με δει κανείς στη τηλεόραση, και δεν θα καταλάβει κανείς τίποτα… μόνο αυτοί που ήταν δίπλα μου ξέρουν.

Όμως αυτοί οι άνθρωποι όταν εγώ ξεκινούσα και είχα την ανάγκη στήριξης και υποστήριξης ήταν εκεί έτοιμοι να προσφέρουν. Γιατί έτσι είχαν μάθει. Ποτέ δεν το “έπαιξαν” παλιοί  και υπεράνω. Πάντα ήταν εύκολο να τους βρεις και να τους μιλήσεις. Και πάντα ήταν έτοιμοι να προσφέρουν. Γιατί έτσι είχαν μάθει. Σήμερα από τη μια οι νέοι καθηγητές – πολλοί από αυτούς για να μην είμαι απόλυτος – γεννήθηκαν έτοιμοι και δεν έχουν ανάγκη κανένα, και από την άλλη αν τολμήσεις να συμβουλέψεις ή να πεις κάτι σε κοιτάνε… κάπως. Οι δυο φιλόλογοι με έμαθαν να σκέπτομαι και να διαβάζω. Ακούγεται περίεργο αλλά δεν είναι. Το βάθος ενός κειμένου και οι έννοιες που κρύβονται μέσα σε αυτό αποκαλύπτονται μόνο  αν ξέρεις να διαβάζεις. Και εγώ έμαθα στα… 30-35 μου. Η μία μάλιστα από αυτές όταν βρεθήκαμε να προετοιμάζουμε μια ομάδα για ένα αγώνα επιχειρηματολογίας – αντιλογίας σαν συνεργάτες, δεν είχε καταλάβει ότι ήταν μόνη της και όλοι μαθαίναμε από αυτά που έλεγε. Πολύ περισσότερο εγώ που καταλάβαινα πολύ περισσότερο τις αδυναμίες μου. (Για όσους έχουν απορία που κολλούσα εγώ σε αυτό, ενημερώνω ότι με έχει απασχολήσει πολύ η λεγόμενη γλώσσα του σώματος και πως γενικά “στεκόμαστε” μπροστά σε κοινό. Έτσι εγώ είχα αναλάβει το στήσιμο της ομάδα και η Κατερίνα το θέμα της επιχειρηματολογίας). Ο δε Θανάσης, η λεγόμενη ήρεμη δύναμη των φυσικών επιστημών, νομίζω δεν θέλει άλλο χαρακτηρισμό.

Τώρα γιατί το πρώτο πληθυντικό; Γιατί έχουμε μείνει 6 όλοι όλοι αυτοί που έχουμε πολλά χρόνια στο σχολείο. Οι υπόλοιποι 35 περίπου είναι κατά πολύ νεώτεροι. Και τι σημαίνει αυτό; Πρώτα απ’ όλα δεν γνωρίζουν την ιστορία και προϊστορία του σχολείου. Δεν μπορούν να αντιληφθούν πως κάποια πράγματα είναι όπως είναι και για πολλά από αυτά τι αγώνες έχουν γίνει. Οι απόφοιτοι – που για μένα αποτελεί ένα τεράστιο κεφάλαιο – χάνονται και ξεχνιούνται. (εκεί έχω ένα κόλλημα. Αυτά τα πάλαι ποτέ παιδιά και νυν νέοι, οικογενειάρχες, επαγγελματίες …πιστεύω ότι θα έπρεπε να είναι κοντά στο σχολείο. Και για τους ίδιους και για το σχολείο. Είναι ένας ισχυρός συνδετικός κρίκος μεταξύ τους. Τώρα που ανανεώνεται ο κόσμος οι παλιοί απόφοιτοι δεν θα σημαίνουν κάτι για το προσωπικό… άρα ούτε κρύο ούτε ζέστη). Θα μου πείτε ότι αφού ανανεώνεται ο σύλλογος είναι καλό. Ναι … εντάξει… αλλά και πάλι… αλλάζει μια φυσιογνωμία που δημιουργήθηκε με πολύ προσπάθεια, από πολλούς ανθρώπους πριν. Να μην αλλάξει θα μου πείτε. Δεν ξέρω ίσως αλλά … μάλλον γέρασα.  Είπαμε ο περυσινός μαθητής το είπε…”το αύριο είναι εδώ”  και μάλλον εγώ αγωνίζομαι να το φτάσω και να το καταλάβω.

Πολλές σκέψεις χύμα, όπως συνήθως άλλωστε. Τακτοποιείστε τις εσείς όπως νομίζετε. Α! Έβαλα και 2-3 τούρτες να ¨παίζουν” στις φωτογραφίες αλλά μη τις φάτε ολόκληρες και μου πάθετε ζάχαρο…

Τη καλημέρα μου.

Η θέση μου στο κόσμο (!).

Βαρύγδουπος τίτλος. Δεν ξέρω καν αν αντιπροσωπεύει και αυτά που θέλω να πω. Θα το ξεκινήσω και όπου βγάλει. Άλλωστε πάντα έτσι κάνω. Το έχω ξαναγράψει. Στο blog συμπεριφέρομαι σαν τον προφορικό λόγο. Τα γράφω όπως μου έρχονται, μετά διορθώνω τα ορθογραφικά και έφυγε. Γιαυτό μερικές φορές ίσως οι βιαστικοί αναγνώστες έχουν παρατηρήσει ότι κατεβάζω ολόκληρη καταχώρηση. Τέλος πάντων.

Το ερώτημα είναι τι κάνω και γιατί τα κάνω όλα αυτά. Δηλαδή ο χρόνος που αφιερώνω μπροστά στο μόνιτορ είναι πολύς. Πάρα πολύς. Μα πάρα πολύς. Υπάρχει εξάρτηση (σίγουρα). Είναι κατάντια; Μάλλον αν και δεν θέλω να το παραδεχτώ. Και αν δεν ήμουνα στο μόνιτορ τι θα έκανα; Και αυτό είναι ένα πρόβλημα. Θα έβγαινα βόλτα να πάω που; Πάλι δεν μου βγαίνει. Τις καθημερινές οι περισσότεροι πήζουμε όλη την ημέρα και τα βράδυ μαζευόμαστε στα σπίτια μας και αράζουμε γιατί έχουμε και αύριο “μια από τα ίδια”. Μήπως εγώ το κάνω αυτό και δεν είναι ο κανόνας; Μήπως βολεύομαι και δεσμεύομαι με αυτό το τρόπο; Μερικές φορές έχω την ανάγκη να τη κοπανήσω. Να πάω να δω το απέραντο γαλάζιο του Σαρωνικού. Μαζί με άλλο ένα εκατομμύριο συν-Αθηναίους. Και όσες φορές το έκανα “βλαστήμησα”. Οπότε άσε καλύτερα. Οι συζητήσεις με νόημα σπανίζουν.  Συνήθως ο καθένας έχει την ανάγκη να μιλήσει και προσπαθεί να μονοπωλήσει τη συζήτηση. Και δεν γίνεται συζήτηση αλλά “ανακοινώσεις”. Μήπως και εγώ αυτό δεν κάνω τώρα. Λέω έτσι αυτά που θέλω να πω. Βγάζω τις σκέψεις μου έξω ανοικτά. Σε όλους σας. Κάποιοι ίσως το σκεφτούν και δουν ότι και αυτοί είναι σε ίδια φάση. Κάποιοι ίσως αναλάβουν δράση. Κάποιοι ίσως πουν “Ε! και;”.  Πάντως μερικές φορές πραγματικάαισθάνομαι εγκλωβισμένος.

Τι κάνω λοιπόν… μου βάζω “θέματα” για να βρίσκομαι σε δουλειά και να απασχολούμαι. Να κάνω πράγματα που δεν ξέρω, για να “τα καταφέρνω” και να λέω μπράβο στον εαυτό μου αλλά και να τα βλέπουν οι γύρω μου και να με “θαυμάζουν”.  Και με θαυμάζουν; Ε! και;  Εντάξει εγώ αισθάνομαι καλύτερα όταν πετυχαίνω κάτι από τους στόχους που βάζω. Και μετά μου φεύγει και πάμε για το επόμενο. Τι θα κάνουμε τώρα…. Α! Ναι να κάνω… ένα site, μια ταινία. Να τη δουν και να μου πουν “μπράβο”. Και αν δεν μου πουν τίποτα; Τότε τι γίνεται; Χμ !!! Απογοητεύομαι και μάλιστα πολύ. Και αρχίζω και ψάχνομαι τι έκανα λάθος … και συνήθως όλα λάθος τα βρίσκω.

Και έτσι δουλεύω “για μένα”, μια δουλειά που τελικά με κλείνει όλο και περισσότερο μέσα σε μένα. Με κάνει όσο πάει και πιο ευαίσθητο στις εξωτερικές επιδράσεις, γιατί απλούστατα έχω αποκοπεί από αυτές. Κάτι δε πάει καλά.  Ήδη έχω προβεί σε κάποιες κινήσεις. Για παράδειγμα πλέον δεν βλέπω τηλεόραση συνέχεια στον υπολογιστή. Ακούω μουσικούλα. Ανακαλύπτω ξανά τον ήχο και ακούω τραγούδια που κάποτε αγάπησα και παραλίγο να ξεχάσω. Διαβάζω κανένα βιβλιαράκι για να ξεφεύγω. Πολλά διαδικτυακά φιλαράκια, θα έχουν ίσως προσέξει ότι δεν τους επισκέπτομαι τόσο συχνά. Η αλήθεια είναι ότι μερικές φορές περνάω αλλά δεν “δίνω παρόν”. Από την άλλη όποτε αισθανθώ την ανάγκη να περάσω, περνάω και μου αρέσει που τους βρίσκω εκεί. Οι περισσότεροι είναι ΑΣΜΠΕΤΙΑΝΟΙ που σημαίνει ότι έχουμε πιει ένα κρασί μαζί και αυτό σημαίνει κάτι για μένα. Έχουμε γελάσει και έχουμε περάσει καλά, άρα τους ξέρω. Από την άλλη πάλι μέσα από την οθόνη γίνεται η επικοινωνία. Γμτ δεν μου πάει.

Ένας φίλος που γνωρίζω μόλις 35 χρόνια (;) ) έλεγε προ ημερών : ” Αν δεν έχεις ψηφιακή υπόσταση πολύ σύντομα δεν θα υπάρχεις…” Μήπως χάσαμε την υλική μας υπόσταση; Δεν ξέρω.

Βγάλατε κανένα συμπέρασμα; Ούτε εγώ. Θα τα ξαναδιαβάσω μήπως καταλήξω κάπου.  Πάντως κάτι δεν πάει καλά. Μήπως να ζητήσω “επαγγελματική βοήθεια”. Δεν ξέρω. Πάω στο μπαλκόνι να χαζέψω τα παιδάκια της γειτονιάς που παίζουν στην αυλή. Ναι είμαι προνομιούχος. Τα παιδιά ακόμα μπορούν να παίζουν και να τσιρίζουν στο δρόμο.

Οι σκέψεις έπεσαν “χύμα” στο πληκτρολόγιο και απλώθηκαν σε όλο το κόσμο. Για πείτε μου τι γνώμη σας. Θα το ήθελα. Να δω τουλάχιστον αν μόνο εγώ το βλέπω έτσι. Τη καλησπέρα μου.