Author: manaliss

Σάββατο βραδάκι. Έχω φτιάξει ένα καφέ όπως μου αρέσει. Λίγο καπουτσίνο, λίγο εσπρέσσο (τα γνωστά σε σκόνη), το πολύ γάλα που μου αρέσει και βρίσκομαι μπροστά στο μόνιτορ και γράφω. Το ερώτημα είναι γιατί να είμαι μπροστά στο μόνιτορ.

Γιατί δεν έχω σχέδια για έξοδο. Θα μπορούσα να πάω μια βόλτα. Αλλά που να πάω; Να πάω προς παραλία μεριά. Αλλά εκεί θα πηγαίνει η μισή Αθήνα. Και να κάνω τι; Να πάω να κάτσω σε κάποια καφετέρια; Να πιω το καφέ μου; Εντάξει και το έκανα. Με ποιον θα πάω; Και αυτό είναι ένα θέμα. Με φίλους… οι περισσότεροι είναι “κλεισμένοι”.

Να πάμε κανένα σινεμαδάκι. Έχουμε καιρό να πάμε… έλα όμως που όλα παίζουν τις ίδιες ταινίες – εντάξει λογικό είναι – αλλά καμία δεν μας κάνει κλικ.

Να φορτωθούμε και να πάμε επίσκεψη…ούτε σαν σκέψη. Για να γίνει κάτι τέτοιο θα πρέπει να προηγηθούν άπειρες συνεννοήσεις και προγραμματισμός… Άσε καλύτερα.

Τελικά τι μένει… Πάλι τα ίδια. Τηλεόραση, για λίγο… και μετά καμιά ταινία από το DVD club  της γειτονιάς.  Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να πω ότι με καλύπτει σαν λύση αλλά στις δεδομένες συνθήκες δεν υπάρχει κάτι άλλο.

Τελικά μπορούμε να μιλήσουμε για πρόβλημα επικοινωνίας. Είχε πει ένας φίλος προ ημερών ότι λόγω επαγγέλματος, μου έχει μείνει το “σύνδρομο” του κόσμου. Δηλαδή θέλω κοινό. Αλλά αυτό δεν είναι μόνο δικό μου. Όλοι θέλουμε να έχουμε κόσμο γύρω μας.  Ίσως λόγω ιδιοσυγκρασίας κλίματος στην Ελλάδα έχουμε μάθει να είμαστε έξω και να αλλάζουμε εικόνες και παραστάσεις. Ακόμα και όταν είμαστε με φίλους που έχουμε καιρό να δούμε επιλέγουμε θέση κοντά σε παράθυρο – βιτρίνα ώστε να έχουμε παραστάσεις από “το δρόμο”.

Η επικοινωνία είναι μεγάλη “υπόθεση”. Τελικά όμως μου φαίνεται ότι πολύ εύκολα βρίσκουμε δικαιολογίες και “αποφεύγουμε” να μιλάμε. Για να δούμε αν μπορούμε να κάνουμε κάτι. Για παράδειγμα αύριο γιορτάζουν οι :

Αγγελος, Αγγελής, Αγγελική, Αντζελα, Ατζελα, Αντζυ, Αγγέλα, Αγγέλλω, Αγγελίνα, Αγγελικούλα, Γαβριέλα, Γαβρίλα, Γαβριηλίτσα, Γαβριλίτσα, Αραβέλα, Αραμπέλα, Γαβριήλ, Γαβρίλος, Γαβρίλης, Ματίνα, Μεταξία, Μεταξούλα, Ταξούλα, Μιχαήλ, Μιχάλης, Μιχαλός, Μιχαλιός, Μιχαλάκης, Μίχος, Μιχελής, Μιχαηλός, Ραφαήλ, Ραφαήλος, Ραφαέλος, Ραφαέλα, Ραφαήλα, Σταμάτιος, Σταμάτης, Στάμος, Σταμούλης, Σταμέλος, Σταμέλης, Σταμελάς, Ταξιάρχης, Μιχαέλα, Μιχαέλλα, Μιχαήλα, Μιχαηλίτσα, Μιχαλίτσα, Μισέλ, Μιχαλία, Στρατηγός, Στρατηγούλα, Στρατής (Λέσβος), Σταματία, Σταματίνα, Σταμάτα, Μάτα, Ματούλα, Σταμέλα, Σταμούλα, Ματίνα, Σταματή, Μάτω, Σταματέλλα, Ευστρατία (από το εορτολόγιο η αντιγραφή). Ας πάρουμε τηλέφωνο λοιπόν να πούμε μια καλημέρα/σπέρα και φυσικά χρόνια πολλά.

Τη καλησπέρα μου.

Κάπου κάποτε στα αρχαία υπήρχε η φράση…”Πιστεύω τω φίλω…” Μη με ρωτήσετε για παρακάτω δεν τα θυμάμαι… και αυτό πολύ είναι. Όμως από τότε -πριν περίπου 35 χρόνια – άρχισα να ψάχνω το θέμα των φίλων. Πάντα θυμάμαι να έχω φίλους, ίσως γιατί μιλάω πολύ… αλλά θυμάμαι και μια πολύ δύσκολη φάση που “είχα ξεμείνει” από φίλους. Πραγματικά πολύ δύσκολη φάση… Και πάμε στο καφέ.

Ο καφές είναι “ιεροτελεστία”. Μπορεί να μην είναι καφές με τη φυσική του έννοια. Είναι η παρέα. Η σκέψη ότι θα βρεθείς με πρόσωπα αγαπημένα. Ότι θα μιλήσεις, θα γελάσεις, θα δεις τον άλλο. Προσωπικά μου έχει λείψει η καλή κουβέντα. Με βάθος και νόημα. Τις γενικότητες για το καιρό ή την ανάλωση με τα μαθήματα και τι διαγωνίσματα έβαλα – έβαλες, δεν τα θεωρώ κουβέντα. Κουβέντα είναι η πρόκληση… αυτό που θα σε κάνει να σκεφτείς, να πισωγυρίσεις (και οι αναμνήσεις καλές είναι αρκεί να μην είναι μόνο αυτές), να σχολιάσεις, να προγραμματίσεις, να κάνεις σχέδια με τους φίλους σου. Η αλήθεια είναι ότι η καθημερινότητα πιθανόν να τα αποτρέψει από το να πραγματοποιηθούν αλλά αυτό είναι δεύτερο.

Έτσι αυτές τις μέρες βρέθηκα και θα βρεθώ με πολύ κόσμο. Κόσμο που δεν είμαστε μαζί, ούτε βρισκόμαστε στη δουλειά ή στην καθημερινότητα μας γενικά. Όμως είναι πρόσωπα που υπάρχει ένας σύνδεσμος. Ένας σύνδεσμος που μπορεί να έχει μικρή ή μεγάλη διάρκεια αλλά είναι αρκετός, όταν βρεθούμε μαζί, να μιλήσουμε, να γελάσουμε και να περάσουμε όμορφα και ζεστά κάποιες ώρες.

Προχθές λοιπόν βρέθηκε μια φίλη στην Αθήνα και βρεθήκαμε για ένα καφέ – κυριολεκτικά – Κανονίσαμε όσο μας επιτρέπει η Αθήνα και τελικά γίναμε τρεις συνάδελφοι χημικοί και τα είπαμε. Τι να πρωτοπείς μέσα σε δυο ώρες, τι να πρωτοθυμηθείς και τι να κανονίσεις για συναντήσεις ή επόμενα ραντεβού. Όμως ήταν ένα πολύ όμορφο απόγευμα από αυτά που όπως λέω εγώ “οριοθετούν το χρόνο”. Οι μέρες δηλαδή που θυμάσαι και με βάση αυτές λές πόσες μέρες έχουν περάσει. Γιατί οι άλλες οι καθημερινές, η μία είνα ίδια με την άλλη.

Μεθαύριο “έρχεται” το ΑΣΜΠΕΤΑ. Μπορεί τα παιδιά αυτά (χμ!!! μάλλον πλέον είμαι ο μεγαλύτερος, οπότε μπορώ να τα λέω και έτσι…) να μη τα γνωρίζω, όπως γνωρίζω άλλους ανθρώπους, όμως κάθε συγκέντρωση και κάθε συνάντηση έχει τη ζεστασιά της παρέας που γνωρίζονται χρόνια. Η ατμόσφαιρα είναι το κάτι άλλο. Έτσι κάθε φορά που μας επιτρέπει η ζωή στην Αθήνα, να το οργανώσουμε, είναι κάτι που το περιμένω.

Δεν χρειάζεται να αναφέρω τα Σάββατα μεσημέρι με τους φίλους. Τα έχω ξαναπεί. Μοναδική παρέα με μοναδικούς ανθρώπους (καλά όλοι μοναδικοί είμαστε αλλά αυτοί είναι πιο μοναδικοί…) Συζητήσεις και θέματα για τα πάντα. Απόψεις και ιδέες χωρίς φίλτρο και χωρίς υστερόβουλες σκέψεις. Όπως μου είχε πει ένας από τη παρέα, ο φίλος θα σου πει τα πράγματα όπως τα βλέπει και τα αισθάνεται, ανεξάρτητα αν σε πληγώσει ή όχι. Και αν σε πληγώσει πρέπει πρώτα να σκεφτείς αν έχει δίκιο ή όχι και μετά να τσαντιστείς. (αν το κρίνεις απαραίτητο).

Η παρέα των φυσικών επιστημών – θα μπορούσα να τη πω και έτσι – μια παρέα καθηγητές ΠΕ 4 όπως θα λέγαμε. Δυο τρεις φορές έχουμε βρεθεί και οι συζητήσεις είναι πάντα μια πρόκληση. Μπορεί να είναι επικεντρωμένες στο “κλάδο” όπως λέμε αλλά μετά από κάθε μια συζήτηση μένει ένας προβληματισμός και πολλές νέες ιδέες.

Η ανάγκη για έκφραση και ανταλλαγή απόψεων είναι αυτή που με χαρακτηρίζει – και δεν νομίζω ότι είμαι ο μόνος – και για αυτό άφησα για το τέλος τον άνθρωπο που όταν βγαίνουμε για καφέ δεν αφήνουμε θέμα να μη πιάσουμε. Τα τριάντα χρόνια γνωριμίας με την Έφη μας έχουν δώσει τη δυνατότητα να μη μασάμε τα λόγια μας και να μπορούμε να εκφραστούμε ελεύθερα. Εννοείται ότι ο καφές δεν φτάνει, και έτσι όποτε δεν καταφέρνουμε να βρεθούμε το τηλέφωνο καλύπτει τα κενά. Βλέπετε η Αθήνα είναι ασφυκτική σε τέτοια θέματα.

Πολλά έχουν γραφτεί για τους φίλους… “Οι φίλοι είναι τα αδέλφια που διαλέγουμε…” “Τους φίλους τους διαλέγουμε, γιαυτό δεν τους παιδεύουμε…” έλεγε ένα άλλο τραγούδι. Για μένα οι φίλοι είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο. Είναι οι άνθρωποι με τους οποίους μπορώ να μιλήσω. Ίσως όχι με όλους για όλα, αλλά ξέρω ότι είναι εκεί… ένα τηλέφωνο μακριά και απλά … περιμένουν. Οπότε όπως έχω ξαναπεί, μάλλον αισθάνομαι πλούσιος με τους φίλους μου.

Τη καλημέρα μου, χρόνια πολλά για την ημέρα και σε όσους γιόρταζαν προχθές και παρέλειψα να ευχηθώ.

Κυριακή μεσημέρι 1.30 στην Εθνική Οδό Αθηνών Κορίνθου στο καλό κομμάτι. Γύρω στο 50 χιλιόμετρο. Μπορείτε να καμαρώσετε εικόνες.

Πλησιάζοντας βλέπουμε το ποταμάκι. Πιο πριν χάσαμε τους καταρράκτες από το βουνό. Αλλιώς θα τρακάριζα.

Α! Να και η λιμνούλα…

Α! Έχει και βαρκούλες…

Και μια άσπρη βαρκούλα…

Δεν μπόρεσα να βγάλω το κόσμο που περίμενε στην άκρη γιατί έπρεπε και να οδηγήσω. Αυτές βγήκαν εν κινήσει – με 2-3 χιλιόμετρα την ώρα αλλά μετά έπρεπε να φύγω.

Σε όλες τις φωτογραφίες μπορείτε να δείτε τη στάθμη της λίμνης είναι οριακά έως το κράσπεδο. Πιθανότατα τώρα έχει ξεχειλίσει και στο αντίθετο ρεύμα. Φυσικά να μη πούμε για τους άλλους που περιμένουν. Μου κάνει εντύπωση όμως γιατί αυτό δείχνει να έγινε σε λεπτά. Δηλαδή τα πρώτα αυτοκίνητα είναι άτσαλα φρεναρισμένα και τα μισά μέσα  στο νερό. Δηλαδή δεν το είδαν και έπεσαν στα φρένα; Δεν πρόλαβαν να αντιδράσουν; Δεν βρέθηκε κάποιο να σβήσει μέσα στη μέση για να τους προειδοποιήσει; Νομίζω ότι πρέπει να έγινα όλα πολύ γρήγορα.

Ωραίο έτσι, και τους ακριβοπληρώνουμε αυτούς τους δρόμους. Και ρωτάω… Αυτοί που βλέπουν τα αυτοκίνητα τους να …κολυμπάνε από που θα αποζημιωθούν; Μήπως θα φταίει ο καιρός;

Καλησπέρα σε όλους.

(ΥΓ Δεν έλιωσα κιόλας στη δουλειά… Για το Nοrgesic λέω… Αλλά αυτό αύριο.)

Ήταν 6 Αυγούστου όταν έφυγα το καλοκαίρι από το Αίγιο. Πρώτη φορά έφευγα τόσο νωρίς. Ήταν ότι ο τότε φαντάρος γιος έπρεπε να πάρει το απολυτήριο (10/8), η Κεφαλλονιά περίμενε (17/8) οπότε “ξεκουβαλήσαμε” και μαζευτήκαμε Αθήνα.

Από τότε δεν ξαναπήγα στο Αίγιο αλλά θα πάω αύριο. Και πάνω  που το αποφάσισα θα γίνει ο κακός χαμός στο καιρό αρχίζοντας από τα ορεινά στς δυτικά (οποία ευτυχία για τα βουνά μου λεει).

Όμως δεν το βάζω κάτω. Θα πάω, να μαζέψω το καρύδια μου (ξέρετε τι γυμναστική είναι αυτή και τι επικύψεις θα κάνω… Αχ η μεσούλα μου… και μόνο στη σκέψη), τα ακτινίδια μου (ναι φέτος έχω περισσότερα από ένα (καμιά δεκαριά κομμάτια, μη φανταστείτε καμιά τεράστια παραγωγή…)  αλλά έχω καλό γείτονα που δεν τρώει τα δικά του ακτινίδια… (χε χε!!!)) Εδώ η γυμναστική είναι ακροστασία, πρόταση, τέντωμα (stretch επί το ελληνικότερον). Μετά θα κάνω δοκιμή καύσης στη σόμπα (ναι πρέπει να γίνει και αυτό γιατί την επόμενη φορά που θα πάω σίγουρα πρέπει να είναι έτοιμη). Θα βάλω τα χαλάκια (τα βασικότερα, εκεί που έχει πολύ πράμα θα … προσπεράσω).

Αλλά με πουλήσαν όλοι… μικροί – μεγάλη… Όμως δεν μασάμε. Έχω δουλειά να κάνω, να σκεφτώ να προγραμματίσω. Αν και γενικά μου τη δίνει μόνος. Έχω μάθει σε γεμάτο σπίτι, έστω και να δεν είμαστε συνέχεια όλοι μαζί αλλά ο καθένας “στη φωλιά” του. Οταν είμαι μόνος δεν το φχαριστιέμαι. Τέλος πάντων εγώ θα τη κάνω.

Αν έχει και κανένα τριανταφυλλάκι ακόμα – δεν αποκλείεται γιατί δεν έχει κάνει ακόμα κρύα, θα σας φέρω τουλάχιστον μία φωτογραφία, έτσι για να πάρει λίγο χρώμα το blog.

Μέχρι την επόμενη φορά λοιπόν τη καλησπέρα μου.

Είμαι πολλά χρόνια στην ιδιωτική εκπαίδευση και όλα αυτά τα χρόνια ασχολούμαι με 1500 πράγματα. Αυτό το οποίο πάντα μου έλειπε ήταν η επιβράβευση. Ακόμα και στο ξεκίνημα μου που δεν ήξερα τι μου γίνεται και ψαχνόμουνα. Ακόμα και τότε το “μπράβο” και το “ευχαριστώ” ήταν δυσεύρετο. Ποτέ δεν το κατάλαβα γιατί. Και δεν ήταν μόνο για μένα οπότε θα έλεγα για κάτι προσωπικό, αλλά ήταν γενικό. Και όποτε υπήρχε “κάτι” το όνομα μου ήταν πρώτο στη λίστα. Όταν σε κάποια φάση ρώτησα …

– Πως γίνεται και όποτε υπάρχει κάτι να γίνει, το όνομά μου ερχόταν στην επιφάνεια;

– Όταν κάποιος θέλει να γίνει η δουλειά του το λέει σε αυτόν που πιστεύει ότι θα τη κάνει.

– Ναι αλλά είναι όλο οι ίδιοι… (είπα).

– Ε! τι να κάνουμε. Έτσι είναι αυτά τα πράγματα.

Αλλά πάλι δεν είπε ευχαριστώ ή μπράβο.  Πέρασε πολύς καιρός και έκανα διάφορα. Μέχρι ταινίες, αφίσες, βιβλία, και γενικά ό,τι μπορεί να σκεφτεί κανείς. Το σλόγκαν μου ήταν “Κανείς δεν ασχολείται με αυτό που κάνω μέχρι να σταματήσω να το κάνω.”  Αλλά πάντα ήμουν “ο κύριος Δεδομένος.”

Έτσι σιγά σιγά αναδιπλωνόμουνα και μαζευόμουνα. Έβλεπα συνέχεια ότι υπήρχε “εκμετάλλευση” και εγώ άρχισα να μετράω το χρόνο μου, τις ανάγκες μου και τον εαυτό μου. Και έτσι έλεγα όχι – αν ήταν κάτι που δεν ήθελα. Δεν ήμουνα πια “Ναι σε όλα”.

Φέτος με το άνοιγμα του ψηφιακού χώρου, είπα να ασχοληθώ μια και ούτως ή άλλως ήμουνα “μπλεγμένος” στην υπόθεση. Παράλληλα βέβαια είχα και το πρόγραμμα αλλά και τις άλλες υποχρεώσεις μου στο σχολείο. Αφού λοιπόν πήρα δουλειά για το σπίτι και ασχολήθηκα όλο το απόγευμα ενημέρωσα τηλεφωνικά την προϊσταμένη μου αρχή και μου είπε ότι… “Ο κύριος Διευθυντής είναι πολύ ευχαριστημένος που ασχολείσαι με όλα αυτά που ασχολείσαι για το σχολείο.” Και η απάντηση ίσως δεν ήταν και τόσο ευγενική αλλά  είχε πολύ background… “Ποιος διευθυντής δεν θα ήταν;” Σιγή στην άλλη άκρη…” Ε! Ναι…”

Νομίζω ότι είναι λογικό. Δηλαδή τι πρέπει να κάνω… τούμπες που μου αναγνώρισαν ότι κάνω πολλά. ή μήπως πάλι έχω αρχίσει να δίνω κομμάτια από τον εαυτό μου έτσι… Εντάξει ίσως είναι ένα διαφορετικό στυλ – πιο επικοινωνιακό – ίσως γίνω “ο καθηγητής της χρονιάς” (λέμε τώρα)  και αρπάξω το αγκίστρι και τρέχω όλο ( ή και όλα ) το χρόνο (τα χρόνια). Έχω μια επιφυλακτικότητα σε τέτοιες δηλώσεις και γενικά περιμένω να δω τι υπάρχει ανάμεσα στις λέξεις.  Νομίζω ότι μετά από 22 χρόνια το κατάλαβα. Κάποτε ένας φίλος μου είχε πει… “Θέλω τόσα πολλά να κάνω αλλά αισθάνομαι ότι με κλέβουν. Κλέβουν τη διάθεση μου, την όρεξη μου, τη φαντασία μου.” Έτσι είναι… Η “δουλειά” μας είναι κυρίως προσφορά, φαντασία, ετοιμότητα, πρόκληση, και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Μόνο όσοι κάνουν την “δουλειά”  – και δεν είναι κασετόφωνα – μπορούν να καταλάβουν.

Έτσι λοιπόν έχω ένα ευχαριστημένο Διευθυντή, ένα ψιλιασμένο εαυτό, μια στάση αναμονής και όπως γίνεται συνήθως… 1500 πράγματα να κάνω.  Επειδή λοιπόν πρέπει να βιαστώ…

Τη καλησπέρα μου.