Category: Γενικά

Τα Γιάννενα, εγώ και οι άλλοι…

Χθες ταξίδευα στη Δυτική Ελλάδα με κατεύθυνση για Αθήνα. Γυρνούσα από τα Γιάννενα όπου είχαμε κανονίσει τη τρίτη συνάντηση αποφοίτων του Χημικού του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων του 1979  – χρονιά που μπήκαμε στο Πανεπιστήμιο.

Πρώτη φορά βρέθηκα στα Γιάννενα γύρω στο 1975 με οικογενειακή εκδρομή που κάναμε το γύρο της Δυτικής Ελλάδας, με πρώτη διανυκτέρευση στο Αγρίνιο και Δεύτερη στο Μέτσοβο λέγαμε και τελικά κοιμηθήκαμε στην Υπάτη…Ναι δεν έκανα λάθος, περνώντας από το Μέτσοβο, μόνο παγκάκια είχε, το ίδιο και στα Τρίκαλα, στη Λάρισα και φτάσαμε κάπου στις 4 τα χαράματα στην Υπάτη και πήγαμε τελικά για ύπνο.

Όταν λοιπόν πέρασα από τα Γιάννενα, είχε πει ένας; θείος μου…”πολύ ωραία πόλη, έχει και Πανεπιστήμιο… Θα ήταν ωραία να σπούδαζες εδώ…” Εγώ στα 14μου… δεν νομίζω ότι κατάλαβα τι είπε…τότε.

Από την ηλικία εκείνη ήθελα να γίνω Χημικός… (για κάποιους λόγους που σε κάποια φάση θα γράψω…) αλλά τα Γιάννενα δεν μου λέγανε και τίποτα. Τον Οκτώβρη του 1979 λοιπόν βρέθηκα στα Γιάννενα, πρωτοετής φοιτητής στα Γιάννενα στο Χημικό…Το “χημικό” μου άρεσε, το “Γιάννενα” με ξεβόλεψε, γιατί ήμουνα και εγώ κακομαθημένο ή καλομαθημένο παιδάκι της μαμάς μου…και το να μείνω μόνος μου με ξεβόλευε…Όμως πήγα και σήμερα μετά από 33 χρόνια μπορώ να πω ότι ήταν η καλύτερη επιλογή που έκανα.

Πηγαίνοντας εκεί βρεθήκαμε 38 παιδάκια από όλη την Ελλάδα, με τα όνειρά μας, με τα δεδομένα που κουβαλούσα ο καθένας μας από την οικογένεια του και την τοπική κοινωνία που είχε ζήσει…  Και βρεθήκαμε ο ένας πλάι στον άλλο, μιλήσαμε, γελάσαμε, δουλέψαμε, ξενυχτήσαμε… πότε πάνω από το βιβλίο, πότε στου Τσοκάνη ή σε φιλικό σπίτι. Το βασικότερο αποτέλεσμα όμως από τη ζωή μου στα Γιάννενα, είναι η ολοκλήρωση της προσωπικότητας. Η υπευθυνότητα, η αυτονομία, ή ικανότητα να αξιολογείς καταστάσεις και να παίρνεις αποφάσεις, είναι ίσως τα σοβαρότερα μαθήματα. Εκεί ήταν και οι συνάδελφοι μου… στη πλάκα, στο γέλιο, στο κλάμα, στα νεύρα. Τότε δεν το αξιολογούσαμε. Έπρεπε να περάσουν χρόνια, πολλά χρόνια για να καταλάβουμε τι είχαμε ο καθένας δίπλα μας. Και πάλι μέσα στη καθημερινότητα που τρέχαμε επειδή είμασταν νέοι και έπρεπε να δουλέψουμε, να κάνουμε οικογένεια, να πάρουμε σπίτι, να πάρουμε αυτοκίνητο…να… να… ξεχάσαμε όλους αυτούς τους συμφοιτητές. Και κάποια στιγμή μετά από 20 χρόνια… που είχαμε λιγάκι ηρεμήσει είπαμε…

“Ρε συ … τι να γίνονται όλοι αυτοί οι συμφοιτητες…” Δηλαδή δεν το είπαμε όλοι… ο Γιάννης το είπε και εγώ “τσίμπησα”… Πολύ μου αρέσουν αυτά…. Και ξεκίνησε ένα κυνήγι ξετρυπώματος και τους βρήκαμε όλους…Κανείς δεν γλύτωσε.Μας πήρε ένα χρόνο και έτσι στα 21 χρόνια (2000 ήτανε) βρεθήκαμε να τα πούμε… και τα είπαμε… Δηλαδή ξεκινήσαμε αλλά δεν τελειώσαμε… αφήσαμε τη συζήτηση για αργότερα. Είπαμε για δέκα χρόνια και βρεθήκαμε στα 9… (το 2009) και συνεχίσαμε τη συζήτηση αλλά είμασταν διαφορετικοί από ότι το 2000. Δεν είχε καμία σημασία…λες και ήταν χθες που είμασταν στην συνέλευση, κάναμε κατάληψη, είμασταν στα εργαστήρια ή στο μώλο για καφέ. Σαν να μη πέρασε μια μέρα. Και μιλήσαμε για όλα… και μας άρεσε… και είπαμε να το ξανακάνουμε αλλά τα δέκα χρόνια μας φάνηκαν μακριά και είπαμε να βρεθούμε στα τρία χρόνια… για να προλάβουμε τη καταστροφή των Mayas. Την καταστροφή των Mayas την προλάβαμε… την καταστροφή της Ελλάδος δεν είχαμε προβλέψει. Έτσι στο προχθεσινό ραντεβού ήρθαν μόνο οκτώ από τους 38. Τις δυο προηγούμενες φορές είχαμε μαζευτεί καμιά 25αριά.

Το πρώτο συναίσθημα ήταν στεναχώρια και λίγο πληγωμένος… Όχι ότι δεν μπορούσα να καταλάβω τις συνθήκες για το καθένα… αλλά γνωρίζοντας το από την αρχή του χρόνου “είχα κάνει το κουμάντο μου”. Δεν θα με κρατούσε καμία κρίση μακριά.  Στεναχωρήθηκα περισσότερο, γιατί οι μισοί και, δεν μπήκαν κάν στο κόπο να απαντήσουν. Δεν το φαντάστηκα τόσο πολύπλοκο να στείλεις δυο λέξεις ή ένα SMS με το έρχομαι ή δεν έρχομαι. Αυτό όμως κράτησε λίγο, πολύ λίγο  και αμέσως μόλις βρήκα τους υπόλοιπους ξεχάστηκε. Γιατί αυτός ο αόρατος δεσμός, αυτή η χημεία που μας δένει είναι μια μοναδική αίσθηση που δεν σηκώνει πίκρες και γκρίνιες. Και με το που βρεθήκαμε στο μώλο… είπαμε δυο κουβέντες και αρχίσαμε να μιλάμε… και μιλάγαμε τρεις μέρες… συνέχεια. Και γνωριστήκαμε πολύ καλύτερα από οποτεδήποτε άλλοτε. Οι συζητήσεις, το γέλιο, οι περίπατοι μέχρι και ξεποδάριασμα (στα όρια θα έλεγα), ο λίγος ύπνος και ο χώρος…και κυρίως οι αναμνήσεις ήταν ο καταλύτης. Ένας καταλύτης μοναδικός. Μας έδωσε την δυνατότητα να μιλήσουμε σαν να μην είχαμε σταματήσει ποτέ. Σαν να μην υπήρξε ποτέ κενό στη σχέση μας. Απλά, καθαρά, ειλικρινά, με γέλιο και κυρίως με καλή διάθεση.

Ποιο είναι το συμπέρασμα από αυτό το τριήμερο… Θα έλεγα ότι είμαι πολύ τυχερός που βρεθήκατε στα Γιάννενα, το 1979, στους διπλανούς πάγκους. Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω όλους για τη συμβολή σας σε αυτό που είμαι τώρα. Ίσως να μην το έχετε καταλάβει αλλά όλοι σας έχετε ένα μικρό ή μεγάλο ρόλο σε αυτό. Το σημαντικότερο είναι ότι χαίρομαι που είστε ακόμα στη ζωή μου. Για να καταλάβετε πως γύρισα χθες από τα Γιάννενα μετά από περίπου 6 ώρες δρόμο (μετά φαγητού) θα σας πω μια φράση… Μπορώ να το κάνω αυτό κάθε χρόνο; Δεν νομίζω ότι μπορώ να σκεφτώ καλυτερο κλείσιμο των διακοπών μου από ένα τριήμερο στα Γιάννενα, παρέα με όλους σας. Το ότι δεν είμασταν πολλοί τελικά δεν ήταν μειονέκτημα, γιατί μας έδωσε τη δυνατότητα να έρθουμε πιο κοντά… Παρόλα αυτά μ’ αρέσει η μεγάλη παρέα… και ας χανόμαστε μέσα σε αυτή. Πάντα βρίσκουμε τον τρόπο να μιλήσουμε μεταξύ μας.

Για να σας εξιτάρω λιγάκι λοιπόν κυρίες και κύριοι Χημικοί του 1979 από τα Γιάννενα, όσοι δεν ήρθατε χάσατε… και όχι τίποτα άλλο άλλά έχω και ένα κάρο DVD από τη προηγούμενη συγκέντρωση και τώρα πρέπει να σας τα ταχυδρομήσω… ή μήπως “οι αθηναίοι” να κάνουμε μια τοπική συγκέντρωση να τα πούμε… Ειμαστε αρκετοί εδώ…

Το έχω πει πολλές φορές. Σε πολλές περιπτώσεις ο γραπτός λόγος έχει μικρές δυνατότητες να περιγράψει συναισθήματα. Έτσι μια και εγώ δεν φημίζομαι για τις συγγραφικές μου ικανότητες, θα σταματήσω εδώ, κρατώντας βαθιά στη καρδιά μου και το μυαλό μου την προχθεσινή συνάντηση και προσπαθώντας να σκεφτώ τι θα μπορούσα να κάνω για την επόμενη που θα γίνει… (εγώ θα ήθελα του χρόνου… αλλά θα δούμε). Αθεράπευτος; Μα νομίζω ότι είναι φανερό…

Τη καλησπέρα  μου σε όλους σας αλλά κυρίως στους Χημικούς του 1979.

 

 

Αποτοξίνωση τέλος…

Πέρασαν σχεδόν δυο μήνες από την προηγούμενη εγγραφή. Δύο μήνες με πολλά πράγματα. Το πρώτο και κύριο οι διακοπές. Έκανα διακοπές από όλα. Έτσι άφησα το blog, άφησα τις ειδήσεις, άφησα τα site τα άφησα όλα. Έπιασα τη τσάπα, το κλαδευτήρι, το διάβασμα.

Ήταν καλά… πολύ καλά… Έκοψα μισό τόνο ξύλα για τη στόφα, κουβάλησα ένα τόνο χώμα για να γεμίσω τα παρτέρια, έβγαλα περίπου 200 κιλά κλαδιά και φύλλα από το χωράφι… των 300 τμ που περισσεύουν. Έβαψα τους τοίχους, και έφτιαξα τα παρτέρια. Έφτιαξα ένα κουτί για τα ξύλα…. και… και…

Αυτές οι διακοπές εργασίας ήταν απαραίτητες για αλλαγή παραστάσεων… αλλά πέρασα και καλά, έκανα μπανάκια, διάβασα βιβλία που πάντα ήθελα, είδα τους φίλους μου. Σίγουρα ήταν κάτι διαφορετικό. Το πιο σημαντικό ήταν ότι αποξινώθηκα από τις “καλές” ειδήσεις.  Δεν ήθελα να ξέρω… λες και θα ξέφευγα από τα νέα μέτρα. Τέλος πάντων…

Το σημαντικότερο είναι με όλη αυτή τη μαυρίλα ότι έχουμε χάσαμε την ικανότητα να ονειρευόμαστε… και αυτό είναι ίσως το χειρότερο… αλλά δεν είναι η πρώτη φορά. Πριν τρία χρόνια είχα γράψει το ίδιο πράγμα εδώ. Πάλι το ιδιο σενάριο… πάλι τα ίδια πράγματα…πάλι τα ίδια. Εγώ αντί για οτιδήποτε άλλο θα σες δείξω κάποιες φωτογραφίες πριν και μετά. Το πριν είναι το σήμερα… εγώ θέλω να ελπίζω ότι το μετά θα είναι το αύριο.

Τι να κάνω είμαι αισιόδοξη φύση…

ΠΡΙΝ : Ο τοίχος με τα σημάδια του πάγου…

ΜΕΤΑ : Ο τοίχος μετά την επισκευή…

ΠΡΙΝ : Η τριανταφυλλιά χωρίς φροντίδα…

ΜΕΤΑ : Η τριανταφυλλιά μετά τη φροντίδα…

ΠΡΙΝ : Η τριανταφυλλιά μπροστά πριν τη φροντίδα…

ΜΕΤΑ : Η τριανταφυλλιά μετά την φροντίδα…

Τι μεσολάβησε ανάμεσα στο πριν και το μετά…προσωπική εργασία και μεράκι… Από αυτό έχουμε όλοι… Ο νοών νοείτω και τα συμπεράσματα δικά σας.

Και καθώς το καλοκαίρι τελειώνει… μιλώντας για τον Αύγουστο που είναι ο κατεξοχήν μήνας των διακοπών, έχει μείνει κάτι ακόμα…

Πριν τρία χρόνια έγραφα για την επίσκεψη στα Γιάννενα των χημικών… και λίγα έγραψα… πολύ λίγα από όσα θα μπορούσα να γράψω… Όπως έχω ήδη πει, το κείμενο  και το blog είναι πολύ λίγα για να περιγράψουν όλα όσα είχαμε ζήσει εκείνο το τριήμερο. Μας άρεσε λοιπόν και είπαμε να το ξανακάνουμε… Τότε έπαιζε η καταστροφή το 2012 με βάση το ημερολόγιο των Μάγιας… και είπαμε να προλάβουμε.. (μετά μας τα άλλαξαν με το ημερολόγιο…). Οπότε Γιάννενα… ερχόμαστε… Οι χημικοί του 1979 θα έρθουν εκεί για να περπατήσουν και να θυμηθούν ότι έχει μείνει ίδιο… και είναι πολύ λίγα αυτά που έχουν μείνει ίδια.

Πρόπερσι με αποτρέψανε από το να τους βγάζω βίντεο… φέτος δεν θα ακούσω κανένα…Θα βγάλω όσο έχω μπαταρία και ταινία. Ο λόγος είναι ότι μας έπιασεη η κρίση και μάλλον θα έχουμε σχετικά μικρή προσέλευση, οπότε να έχουμε μεγάλο βίντεο…

Θα έχετε νεότερα…

Τη καλησπέρα μου…

Καλοκαιρινές διακοπές…

…για πάντα έλεγε ένα τραγούδι… αρκετά παλιό θα έλεγα.

Αύριο ξεκινάνε… το αυτοκίνητο είναι ήδη φορτωμένο…βιβλία, σημειώσεις, εργαλεία, σκαλωσιές… τα πάντα. Είναι η εξάρτηση των διακοπών. Να διαβάσεις, να μετρήσεις μέρες, να υπολογίσεις ώρες, να δεις τι θα κάνεις και πως…Έτσι είναι οι διακοπές. Μετά από 24 χρόνια, κάθε χρόνο είναι ίδιες, αλλά φέτος έχει και άλλα…

Φέτος έχει πολύ πήγαινε – έλα μια και τα παιδιά θα αποδεσμευθούν στα τέλη Ιουλίου, οπότε σε πρώτη φάση θα έχουμε “διακοπές εργασίας”…

Ανακαίνιση στο σπίτι. Κάτι βαψιματάκια, όπου και η σκαλωσιά, ένα “κουτάκι” για τα κούτσουρα του χειμώνα. Ανάποδο “π” θα είναι, όπου και τα εργαλεία. Επίσης το μεγάλο έργο του καλοκαιριού ακούει στο όνομα “αποθήκη”. Ξέρετε το χώρο που τα πετάς όλα μέσα με την υπόσχεση ότι θα τα τακτοποιήσω κάποτε…Φέτος είναι το “κάποτε”. Μετά είναι οι καινοτομίες…

Φέτος έχει τριανταφυλιές… Δηλαδή φροντίδα, γέμισμα με χώμα… Το άρωμά τους μόνο φτάνει σαν πληρωμή για το κόπο. Και μετά ζωγραφική… Αυτό και αν είναι καινοτομία… Είναι ένα απωθημένο ετών…Ή που θα βγει κάτι ή που δεν θα βγει… απλό είναι.Θα δείξει.

Έχουμε και κανένα – δύο βιβλιαράκια “άσχετα” για διάβασμα οπότε θα περάσει ο καιρός. Για ότα θα μεζευτούμε όλοι μαζί και θα είναι πιο χαλαρά…

Θα έχουμε και σχετική αποχή… λέμε τώρα… κανένα twitter, θα  παίξει, κανένα instagram για καμία φωτό…και βλέπουμε… Χαλαρά πάντως όλα…καλοκαίρι είναι άλλωστε.

Φέτος το καλοκαίρι θα κλείσει με μια σημαντική εκδήλωση…τη συγκέντρωση των χημικών του 79 στα Γιάννενα… Αυτή και αν είναι εκδήλωση…

Έτσι λοιπόν… Καλό καλοκαίρι σε όλους… μικρούς, μεγάλους

Η κατάργηση της αξιοκρατίας…

– Πως πάνε οι εξετάσεις κύριε Μανώλη; Με ρώτησε η πάντα γελαστή φουρνάρισσα κυρία Σοφία.

– Καλά… ξεκινήσαμε και είχα ήδη χθες το πρώτο μάθημα…

– Βάζετε εύκολα στα παιδάκια;…

– Όχι…

– Ααααχχχ!!! Τα κάψατε τα παιδάκια…

– Δεν νομίζω… Θα ήταν αδικία να βάλω εύκολα θέματα…

Στο βλέμμα της απορίας που αντιμετώπισα, θεώρησα ότι έπρεπε να εξηγήσω…

Ο καθηγητής μέσα στη τάξη εκτός όλων των άλλων είναι ο εκφραστής της ισονομίας και της αξιοκρατίας.  Μέσα στη τάξη, όλοι οι μαθητές κρίνονται με τα ίδια κριτήρια και οι βαθμοί τους είναι ανάλογοι με αυτά τα κριτήρια. Έτσι όλοι ξέρουν που βρίσκονται και τι να περιμένουν για βαθμό γιατί οι πρώτοι που ξέρουν τι ξέρουν είναι οι μαθητές. Αυτό είναι κάτι που το προσπαθώ όλα τα χρόνια σαν καθηγητής, γιατί απλά θυμάμαι από το καιρό που ήμουν μαθητής πολλές περιπτώσεις “αδικίας”. Η αξιολόγηση πάντα έχει υποκειμενικό παράγοντα μέσα, γιατι σταθμίζεις προσπάθεια, συμμετοχή, παρουσία και άλλα μη μετρήσιμα μεγέθη. Στα γραπτά υπάρχει βαθμολογηση και όχι αξιολόγηση. Εκεί τα πράγματα μπορούν να είναι αντικειμενικά αν έχεις προκαθορίσει τις μονάδες σε κάθε φάση.

Για να δούμε λοιπόν,  τι θα σήμαινε να βάλω εύκολα θέματα…

Αν έβαζα εύκολα θέματα… θα έγραφαν όλοι. Γιατί να είναι κακό αυτό; Αν γράψουν όλοι, τότε οι μαθητές που παρακολουθούσαν όλο το χρόνο και προσπαθούσαν, θα βρεθούν μαζί με τους μαθητές που δεν δούλεψαν καθόλου και δεν κατέβαλαν την παραμικρή προσπάθεια. Οι μαθητές που ναι μεν προσπαθούσαν όλο το χρόνο, και δεν είχαν υψηλές επιδόσεις, μια και η χημεία δεν συγκαταλέγεται στα εύκολα μαθήματα, θα βρεθούν μαζί ή και χαμηλότερα με τους μαθητές που δεν έκαναν καμία προσπάθεια όλο το χρόνο.

Μα με αυτό το τρόπο θα μείνουν στο μάθημα… Ωραία αλλά υπάρχει κάτι που το ξέρουν μόνο οι μαθητές. Δεν μένεις πλέον σε ένα ή δύο μαθήματα. Το σύστημα προβλέπει μέσο όρο γραπτώς εξεταζομένων μαθημάτων πάνω από το 9,5. Δηλαδή αν μείνεις θα μείνεις σε 7 – 8 μαθήματα μαζί και μόνο αν προσπαθήσεις. Δηλαδή στα 12 – 13 μαθήματα που εξετάζονται πάνω από τα μισά πρέπει να είναι πολύ κάτω από τη βάση και τα άλλα γύρω στη βάση. Έτσι μένεις… αλλά δεν γίνεται να μείνεις μόνο σε 1 ή 2 μαθήματα.

Και τι κάνεις τελικά. Βάζεις διαβαθμισμένα θέματα. Δηλαδή θέματα με το 1/3 των μονάδων να είναι  θέματα εύκολα και αναμενόμενα…το 1/3 θέματα που να είναι βασικές γνώσεις και το 1/3 να έχουν θεματάκια έξυπνα για τους μαθητές που έχουν ασχοληθεί. Έτσι ο μαθητής που δούλεψε όλο το χρόνο και έχει σφαιρική άποψη της ύλης θα μπορέσει να βρεθεί ψηλά, αλλά ακόμα και ο μαθητής που δεν ασχολήθηκε καθόλου, ακόμα και τώρα αν ασχοληθεί λίγο θα μπορέσει να γράψει κάποιες μονάδες. Εφόσον όλο το χρόνο αποφάσισε ότι δεν θέλει να ασχοληθεί, ας είναι προετοιμασμένος για τι συνέπειες. Το παιγνίδι παίζεται με συγκεκριμένους κανόνες, γνωστούς από την αρχή, και κοινούς για όλους.

Μία άλλη παράμετρος είναι οι εξετάσεις…

Αν κατά την διάρκεια των εξετάσεων ο αδύναμος μαθητής ζητήσει τη βοήθεια ενός καλού μαθητή – φίλου, κάτι που είναι πολύ κοινό, τότε έχουμε το εξής φαινόμενο. Αν οι επιτηρητές συνάδελφοι δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους… αφήνοντας τους μαθητές να αντιγράφουν… ( δεν μιλάμε για το τι πρέπει να γίνει και τι πρέπει να κάνουν. Παρόλα αυτά υπάρχουν κάποιοι συνάδελφοι που εννοούν με λάθος τρόπο την βοήθεια προς τους μαθητές.) …τότε έχουμε πλήρη ανατροπή. Δηλαδή, ο αδύναμος μαθητής που καταφέρνει να αντιγράψει, βρίσκεται αξιολογικά υψηλότερα από άλλους μαθητές που προσπαθούν μόνοι τους και πιθανόν να μη πάνε τόσο καλά. Οι μαθητές που βοηθούν τους συμμαθητές τους βοηθάνε να γίνει η παραπάνω ανατροπή. Βέβαια μεταξύ μαθητών υπάρχει η “συναδελφική αλληλεγγύη”, και δύσκολα δεν θα βοηθήσει ένα συμμαθητή του. Από την άλλη θα γκρινιάξει αν ο ίδιος έχει μικρότερο βαθμό, ενώ διάβασε και προσπάθησε, ενώ κάποιος που δεν προσπάθησε έχει μεγαλύτερο βαθμό.

Μπορείτε να δείτε λοιπόν, ότι αν οι εξετάσεις δεν γίνουν με τον ενδεδειγμένο τρόπο, η αξιολόγηση ενός χρόνου ανατρέπεται μέσα σε ελάχιστο χρόνο. Οι μαθητές εκπαιδεύονται στην πρακτική της “λούφας” και της “επίπλευσης” σε οποιοδήποτε περιβάλλον. Θα μπορούσα να μιλήσω και για παρασιτική συνύπαρξη μέσα στη τάξη. Το είδα και στις εργασίες πάνω στο U4energy. Όλη η ομάδα δούλευε, αλλά όπως είπαμε όταν λέμε όλοι…τελικά δεν εννοούμε όλοι. Η ομάδα θριάμβευσε και κάποιοι πήραν δόξα που δεν τους έπρεπε…

Κλείνοντας… νομίζω ότι είναι καθήκον μας να υπερασπιστούμε κάποιες βασικές κοινωνικές αξίες… για να έχουμε ελπίδες κάποτε να έχουμε μια διαφορετική εικόνα στη κοινωνία που ζούμε. Η απαξίωση βασικών δομών και αξιών σίγουρα δεν εξυπηρετεί κανένα. Ας τα σκεφτούμε λοιπόν την επόμενη φορα που θα βγάλουμε θέματα ή θα επιτηρήσουμε. Από την μεριά των μαθητών ισχύει ότι πάντα θα βοηθήσουν το συμμαθητή τους… Από εμάς εξαρτάται να μη καταργηθεί η αξιοκρατία.

Να δούμε και δυο απόψεις για την αξιοκρατία…

Ο τρίχερος!!! μαθητής.

Η αξιοκρατία… αλλιώς.

Έτσι για να ξεκινήσει λίγο πιο ευχάριστα η μέρα…

Τη καλημέρα μου…

Και αυτό δικό μας είναι;….

Ναι ναι… Άμα τα έχει πολλά δεν ξέρεις τι έχεις….Έτσι λοιπόν άρχισε να πιάνει αράχνες το μαγαζί από εδώ. Σήμερα η μέρα δεν είναι η καλυτερη για ξεσκόνισμα και καθάρισμα μια και βρέχει από το πρωί. Τη μισή τη πήρα μαζί μου…

Χθες βλέπετε με έπιασε βροχή… Έβγαλα τον εξοπλισμό , νιτσεράδα, κάπα και όλα τα σχετικά… Έτσι φάγανε αυτά τη βροχή και εγώ έμεινα στεγνός. Σήμερα λοιπόν το πρωί, αφού έβρεχε όλο το βράδυ και είχε το πρωί ξανοίξει ο καιρός, λέω ας αφήσω τα νάυλον ρούχα να στεγνώσουν μη πιάσουν μούχλα, μα δεν θα ξαναβρέξει… είπα… Αλλά  φευ!!!!! Άλλα ο καιρός βούλεται…Έτσι πήρα βροχή στις τσέπες μου, στα παπούτσια μου, στο μπουφάν στο κράνος… Ό,τι έπεφτε εγώ το μάζευα…

Νομίζω ότι τώρα αερίστηκε το blog…Λοιπόν σας έχω νέα… Κλείσαμε!!!!Ναιιιι Έκλεισε το σχολείο και ετοιμαζόμαστε πλέον για τις εξετάσεις…

Εμείς για κάποιο λόγο που μόνο οι ιθύνοντες γνωρίζουνε, μας στείλανε στην άλλη άκρη της Αθήνας για βαθμολογία…Για να καταλάβετε πως δουλεύει το σύστημα, όλοι οι καθηγητές που διδάσκουν Γ’ Λυκείου βοηθάνε στην διεξαγωγή των εξετάσεων με τη συμμετοχή τους στην εξέταση των φυσικώς αδυνάτων (εδώ όντως μας βάλανε σε ένα σχολείο 1 χιλιόμετρο περίπου μακριά από το σχολείο μας…που είναι στο Σταυρό στη Μεσογείων.) Για τη βαθμολογία, μας στείλανε στη Πεύκη !!!! Δηλαδή περνάμε Μεσογείων, Χαλανδρίου, Κηφισίας, μετά την Ιντεραμέρικαν αριστερά και περίπου 5-6 χιλιόμετρα και…έφτασες!!!!!Σύνολο 10-12 χιλιόμετρα από το σχολείο μας… Σε συνεννόηση με τους ιθύνοντες, ότι δεν μπορούμε να πηγαίνουμε από τη μία άκρη της Διεύθυνσης μας στην άλλη… η απάντηση ήταν… δεν ξέρω…θα δούμε… ναι θα το κοιτάξουμε… και άλλα τέτοια πολύ συγκεκριμένα. Δηλαδή από το σπίτι μου θα πρέπει να κάνω μια διαδρομή περίπου 20 – 25 χλμ για να διορθώσω… και αν δεν πάω; Ή αν πάω στο βαθμολογικό κέντρο που είναι αυτό που  υπάγεται το σχολείο μου τόσα χρόνια τώρα… Το έχω γράψει δεκάδες φορές… Η κοινή λογική είναι το πιο σπάνιο είδος. Το να εξυπηρετήσεις τους συναδέλφους για να κάνουν πιο άνετα τη δουλειά τους, και τελικά τη δουλειά σου, είναι δύσκολο να το σκεφτείς… Υπομονή… θα βγάλει γέλιο…

Τη Τρίτη κάναμε την παρουσίαση των ερευνητικών εργασιών του δευτέρου τετραμήνου… Μαραθώνιος, ομολογουμένως… αλλά και πάλι… αυτοσχεδιάσαμε… Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, παρακολούθησα ένα συνέδριο για την ποιότητα στην εκπαίδευση και το μέλλον και τις προοπτικές. Εκεί λοιπόν σε ένα στρογγυλό τραπέζι, που ούτε στρογγυλό ήταν ούτε τραπέζι, συζητήσαμε και εκθέσαμε τις απόψεις μας πως πήγαν οι ερευνητικές εργασίες. Εκεί λοιπόν όταν είπα στο κοινό, παρόντος του κ. Ματσαγγούρα, ο οποίος είναι  ο συγγραφέας των βιβλίων που χρησιμοποιούμε και ο άνθρωπος (μαζί με την ομάδα του) πίσω από τις ερευνητικές εργασίες, ότι παρουσιάσαμε τις εργασίες σε ολομέλεια, η απάντησή του ήταν ότι δεν γίνεται (!!!!) να παρακολουθήσουν τόσες ώρες οι μαθητές, όταν ο ίδιος στις οδηγίες ρητά αναφέρει, ότι με παρουσίαση σε ολομέλεια, η γνώση όλων των μαθητών γίνεται κτήμα ολονών, με τη διάχυση των γνώσεων που αποκόμισαν, και των πρακτικών που χρησιμοποίησαν. Και ρωτάω λοιπόν, και τι να κάνουμε…και η απάντηση ήταν παράλληλες συνεδριάσεις… με άλλα λόγια να παρακολουθήσει όποιος θέλει, όποια εργασία θέλει, και να τελειώνουμε σε μια – δυο ώρες….

Λοιπόν σας έχω νέα… Τα παιδιά θέλουν να παρουσάζουν όλοι σε όλους. Τους άρεσε πολύ αλλά κουράστηκαν. Και ζήτησαν αντί για μια μέρα να γίνεται σε δύο μέρες, κάτι που το βλέπουμε μια και του χρόνου έχουμε και στην δευτέρα λυκείου και θα χρειαστεί να σπάσει… ούτως ή άλλως σε περισσότερες από μία μέρες. Όμως να ρωτήσω κάτι… Όταν ο “θεωρητικός” των ερευνητικών εργασιών σε αδειάζει έτσι, γιατί έτσι αισθάνθηκα, εσύ τι στάση κρατάς; Αυτοσχεδιάζεις και επιλέγεις το πιο ωφέλιμο για τους μαθητές σου και πιθανότατα το πιο κουραστικό για όλους, παρά το εύκολο, γρήγορο, διεκπεραιωτικό, μόνο και μονο για να πεις ότι έκανες τη παρουσίαση. Εμείς είχαμε εννιάωρο και η μαγνητοσκόπηση κράτησε περίπου 7 ώρες, μαζί με την συζήτηση – ολομέλεια για τον απολογισμό. (20 λεπτά περίπου). Δεν ξέρω πως κάποιο άλλο σχολείο που έκανε το ίδιο τελειωσε σε δύο ώρες… (όπως είπε). Τέλος πάντων… εδώ έχουμε ένα κενό…

Και πάμε στη χθεσινή μέρα…Το ανοικτό σχολείο, ή Portes Ouvertes μια πραγματική γιορτή… Παρουσιάσαμε όλα όσα κάναμε τη χρονιά που πέρασε. Σε όποιον ήθελε να έρθει να δει, και όχι μόνο στους γονείς των παιδιών μας. Αυτό το παρερμήνευσαν πολλοί μεταξύ των οποίων και συνάδελφοι, που πραγματικά έχασαν, και δεν είδαν ένα διαφορετικό σχολείο, ανοικτό στη κοινωνία.. κλπ κλπ κλπ. Σταματάω γιατί σε λίγο θα κάνω εξαγγελία για το Νέο Σχολείο 2 ας πούμε, κάτι σαν Ζάππειο 2.

Δεν θα σταθώ στην εκδήλωση. Θα σταθώ σε κάτι άλλο… λίγο διαφορετικό. Τις διακρίσεις… Όσοι μπορούν να θυμηθούν τα σχολικά τους χρόνια θα έχουν να θυμηθούν φάσες που αδικήθηκαν από κάποιο καθηγητή… ακόμα και εγώ θυμάμαι φάσεις διάφορες… Γιατί γίνεται αυτό…(δεν θα γίνω απολογητής του κλάδου…) Απλά ο κάθε καθηγητής – όπως και εργοδότης, προϊστάμενος κλπ κλπ…. – δίνει μια εργασία σε κάποιον που θεωρεί ότι μπορεί να την ολοκληρώσει. Έτσι υπάρχουν κάποιοι μαθητές που προβάλλονται με εργασίες, αναθέσεις, δραστηριότητες κλπ κλπ κλπ… και κάποιοι άλλοι μένουν στην αφάνεια. Εδώ είναι το λάθος. Μην αναθέτετε δραστηριότητες επιλεκτικά. Προκαλέστε τους όλους… θα εκπλαγείτε… Η φαντασία και η ανταπόκριση στη πρόκληση θα σας εκπλήξει… Έτσι και εμείς… Το U4energy το ξεκινήσαμε για να ευαισθητοποιηθούν οι μαθητές και να προκαλέσουν μέσα από τα έργα τους το κοινό, να προσέχει όταν χρησιμοποιεί ενέργεια. Λοιπόν, δεν λυπήθηκαν καθόλου τον χρόνο τους – που στην Β’ Λυκείου είναι μάλλον λίγος – ούτε τη δουλειά τους. Άφησαν την φαντασία τους ελεύθερη και αυτό που σκέφτηκαν το έφτιαξαν… Διπλή αφίσα, που έκοψαν πόρτες και παράθυρα, για να αποκαλύψουν τις οικολογικές εφαρμογές από πίσω τους, άλλη ζωγραφισμένη στο χέρι, ολόκληρη αφίσα 50 Χ 70 με την αξιοποίηση του Ήλιου, κολλάζ, κείμενα, φωτό “πειραγμένες” και διαμορφωμένες για να φτιάξουν αυτό που ήθελαν… και το σημαντικότερο…. ΟΛΟΙ. Αλλά δυστυχώς όταν λέμε όλοι… δεν εννοούμε όλοι αλλά η σημαντική πλειοψηφία. Ακόμα και οι συνήθως αδιάφοροι, τους ανατέθηκε αρμοδιότητα από τους συμμαθιητές τους και την έφεραν εις πέρας!!!. Και μόνο για αυτό άξιζε… και πέρασαν όλοι και είδαν την έκθεση τους και τη φωτογράφισαν κιόλας…Και κάναμε το μόνο που θα μπορούσαμε να κάνουμε… Την αφήσαμε εκεί για να την δει όλο το σχολείο. Κάτι που έγινε χθες, τελευταία μέρα σχολείου… και φωτογραφήσαμε μία μία την αφίσα, για να φτιάξουμε ένα λεύκωμα, και να σας το δείξουμε… Στην φωτό ο Δημήτρης φωτογραφίζει Αλέξανδρο…

Κάποια στιγμή θα εμφανίσω στο άλμπουμ και θα σας δώσω τους συνδέσμους…

Λοιπόν… καλό διάβασμα στους “μικρούς”, καλή αντοχή και δύναμη στους “μεγάλους”, καλή διόρθωση, αν έχει νόημα ένας τέτοιος όρος για τους καθηγητές…

Κάποια στιγμή αύριο μεθάυριο, θα γράψω ένα άρθρο για τους μαθητές της Γ΄Λυκείου… οδηγίες για τις εξετάσεις… (προδιαφήμιση λέγεται… ) Υπομονή.

Τη καλησπέρα μου… και πάρτε και καμία ομπρέλλα.

 

Κρίμα και άδικο…

Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλη έκφραση… Όσο το σκέφτομαι… Κρίμα και άδικο…δηλαδή τι είπε…”Λεφτά υπάρχουν…” Και ξεσηκώθηκαν όλοι…αμέσως να τον φάνε. Γιατί – λέει – είπε ψέμματα.

Και μετά τι να πω… όλη εκείνη η αγωνία. Ένα ολόκληρο κίνημα ανάστατο μέχρι να γίνουν οι εσωτερικές εκλογές, να βγει ο καινούργιος πρόεδρος… Δηλώσεις, υποψηφιότητες, αγωνία…Όλη εκείνη η αγωνία το βράδυ των αποτελεσμάτων για το ποιος θα είναι ο νέος πρόεδρος… λίγο ήταν. Με τόσες υποψηφιότητες… Εμ το άλλο… για τη διαδικασία βρέθηκαν χρήματα…(άρα καλά έλεγε… και τον φάγανε…). Και μετά ήρθε το ασυμβίβαστο… οι αρχηγοί δεν μπορούν να είναι στη κυβέρνηση… και έτσι… ο καινούργιος πρόεδρος έπρεπε να φύγει… Τόση δουλειά και υπερπροσπάθεια (μας το είπε άλλωστε σε δεκάδες συνεντεύξεις), τόσα ξενύχτια και να “κλείσει άλλος τη δουλειά”… Και αυτό κρίμα και άδικο το βρίσκω…

Και ερχόμαστε στο σήμερα… δηλαδή στο χθες…Όλοι έλεγαν ότι λεφτά υπάρχουν… όλοι βρήκαν εναλλακτικούς τρόπους συγκέντρωσης χρημάτων… που υπήρχαν όλο αυτό το καιρό…αλλά δεν φαίνονταν και τώρα ξαφνικά βρέθηκαν. Και οι λύσεις βρέθηκαν αμέσως… και όλα μπορούν να γίνουν…(καλά λέω εγώ για μαγική εικόνα – βλ προηγούμενη εγγραφή – ). Άρα τον φάγανε γιατί απλά ήταν μπροστά από την εποχή του… όπως γίνεται συνήθως άλλωστε, με τόσους και τόσους πρωτοπόρους. Απλά δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι έλεγε και θεωρήσαν ότι τους ξεγέλασε. Όλοι οι υπόλοιποι κατάλαβαν τι έλεγε… δυο χρόνια μετά… Εμείς έχουμε ένα προβληματάκι να καταλάβουμε που είναι τα λεφτά… γιατί τα δικά μας μειώνονται…Βλέπετε εμείς δεν παίρνουμε αυξήσεις πριν τις περικοπές για να έρθουμε στα ίσα μας…εμείς παίρνουμε αυξήσεις στις περικοπές, για να έρθουνε στα ίσα τους… Μοιάζει αλλά δεν είναι το ίδιο….

Έτσι όλη τη βδομάδα ακούγαμε σε διάφορες αποχρώσεις και τόνους ότι, όλα όσα μας πήρανε θα μας τα γυρίσουν πίσω, γιατί λεφτά υπάρχουν… πάντα υπήρχαν… Εμείς δεν τα βλέπαμε…(μάλλον γιατί μας φεύγανε με τις πολυετείς “έκτακτες εισφορές”). Κάποιοι διορατικοί το είχαν δει και χλευάστηκαν… και τώρα που το είδαν όλοι δεν τους πιστεύουμε… Όχι… σίγουρα είναι κρίμα και άδικο…

Εγώ πάντως σήμερα που ψώνισα, έδωσα γραμμάτια για τη Δευτέρα…γιατί σήμερα δεν είχα λεφτά αλλά τη Δευτέρα θα έχω…οπότε είπα να περάσω το Σαββατοκύριακο οικονομικά και απο Δευτέρα θα τα κανονίσω όλα… Να σας πω και κάτι… κανένας δεν έφερε αντίρρηση… μάλιστα μου είπαν ότι από Δευτέρα και αργότερα να πληρώσω δεν έχουν πρόβλημα γιατί θα έχουν λεφτά. Και είχαν κανονίσει και κάποιες αγορές… Ο περιπτεράς μου είπε για ένα κοτεράκι που έχει κόψει και περιμένει να περάσει το Σαββατοκύριακο….Οπότε όπως λέμε “Μία και σήμερα…” και μετά η Δευτέρα.

Ο μεγάλος μου ο γιος, περιμένει τηλέφωνα από τις εταιρείες που έχει κάνει αίτηση πρόσληψης… και όλοι του είπαν από Δευτέρα…(προφανώς που θα έχουν λεφτά… αλλά δεν το είπαν γιατί θα χαλούσε το image της εταιρείας). Όσοι είχαν πρόβλημα ρευστότητας… μην αγχώνεστε… άλλωστε το Σαββατοκύριακο δεν γίνονται δουλειές…Από Δευτέρα όμως…

Ένα σημαντικό θέμα που με εντυπωσίασε χθες ήταν η προεκλογική ομιλία στο Σύνταγμα… Δεν το συζητάω… Τέτοια οργάνωση πρώτη φορά βλέπω…Φαρδείς διάδρομοι να κινηθείς άνετα από τη μια μεριά της πλατείας στην άλλη… με χώρο στα παγκάκια να κάτσεις… μια χαρά… οργάνωση… όχι αηδίες… όπως τις άλλες φορές που ξεκινούσε από τους Στήλους του Ολυμπίου Διός και έφτανε μέχρι την Ομόνοια και από την άλλη μεριά μέχρι το Μανστηράκι… και δεν μπορούσες να περπατήσεις… Τώρα τακτοποιημένα πράγματα…Μονο μέσα στη πλατεία…Και με περιφρούρηση… γύρω γύρω… Έτσι για να αισθανόμαστε όλοι ασφαλείς… Εμ το άλλο… Στις παλιές συγκεντρώσεις φέρνανε κόσμο από τις γύρω πόλεις με πούλμαν… Τώρα  όχι…δεν το συζητάω… λιτότης… Όλοι κάτοικοι της γύρω περιοχής ήταν… με τα σημαιάκια τους…μερικοί κρατάγανε και δυο σε κάθε χέρι… (τέτοιος ενθουσιασμός)… και όλοι εκεί…μπροστά από το πρόεδρο για να μη χάσουνε λέξη… (θέλουν και λίγο χρόνο στη μετάφραση…αλλά αν δεν χρησιμοποιήσεις τη γλώσσα δεν μαθαίνεις…όλοι το λένε αυτό). ‘Ακουσα κάποιο εδώ στη γειτονιά μου να λέει ότι δεν θα πάει στο Σύνταγμα γιατί είναι σίγουρη η νίκη μεθαύριο (χθες ήταν) και έτσι δεν θέλει να αναστατώσει τη πόλη με μια μεγαλειώδη συγκέντρωση. Θα ήταν κρίμα και άδικο για όλους τους άλλους. Α!!! Αν κατάλαβα γίνανε τρεις συγκεντρώσεις την ίδια μέρα στην Αθήνα… Έτσι είναι, η Αθήνα ανήκει σε όλους…

Δεν μπόρεσα να μη τα γράψω… πάλι. Γράφεις το πόνο σου μου είπε η γυναίκα μου. Δίκιο έχει…γιατι με πνίγει το άδικο… Το άδικο σε όλα εκείνα τα νέα παιδιά που δεν μπορούν να ονειρευτούν… Σε όλους εκείνους τους νέους ανθρώπους που πίστεψαν ότι μπορούν να κάνουν όνειρα…και σε ελάχιστο χρόνο τα είδαν να ανατρέπονται…Σε όλα τα “τιμημένα γηρατειά” που βλέπουν όλα τα χρόνια δουλειάς τους να μη μπορούν να μετατραπούν σε αξιοπρέπεια τώρα που πρέπει να ξεκουραστούν…Που μετράνε το δεκαράκι στο κάθε τι… Που δεν μπορούν να κάνουν “το κομμάτι τους” με τα εγγόνια τους…Που… που… που… Αλλά είπαμε…Αύριο είναι η τελευταία μέρα. Η μαγική εικόνα βγαίνει τη Δευτέρα. Σκεφτείτε λοιπόν αύριο όταν θα είστε μόνοι σας… με το πακέτο των χαρτιών μπροστά σας τι θα βάλετε μέσα στο φάκελλο. Αυτό που θα βάλετε θα καθορίσει το κρίμα και το άδικο ή το σωστό και το δίκαιο… Δεν έχουμε άλλωστε και πολλές δυνατότητες να τους πούμε τη γνώμη μας…

Τη καλημέρα μου…

Είναι κάποια πράγματα που σε εξιτάρουν…

Έχετε αναρωτηθεί γιατί λέγεται ΒΔΕΛΛΑ το ιστολόγιο…και γιατί έχει τον υπέρτιτλο…”γιατί όλοι έχουμε τα κολλήματα μας”. Γιατί ισχύει ακριβώς αυτό, υπάρχουν κάποια θέματα με τα οποία έχω κόλλημα.

Ένα από αυτά είναι οι φίλοι μου…Σε αυτούς ανήκει μια ομάδα ανθρώπων…που λέγονται “Χημικοί του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων – έτους 1979”. Κάποτε πριν 14 χρόνια…είπαμε να βρεθούμε για τα εικοσάχρονα (τότε δεν υπήρχαν blog)…και μετά για τα τριαντάχρονα και βρεθήκαμε…και περάσαμε μοναδικά. (Υπάρχουν 3-4 εγγραφές που ακολουθούν σχετικά με τη συνάντηση αυτή).

Πέρασαν λοιπόν τα τρία χρόνια…σχεδόν και έχουμε ήδη αρχίσει να ψαχνόμαστε. Ήδη ο σκληρός πυρήνας της εκδήλωσης (δυο : ο υπογράφων και ο Γιάννης που είναι καθηγητής στο Πανεμπιστήμιο στα Γιάννενα – ο εκεί σύνδεσμος), συσκεφθήκαμε και συναποφασίσαμε, να ξεσηκώσουμε καμιά 40αριά αιώνιους έφηβους….(έτσι θέλουμε να μας βλέπουμε) από όλο το κόσμο…(κυριολεκτικά μια και τη τελευταία φορά ήρθε και ο Βασίλης από το Denver επί τούτου…για να δούμε φέτος…). Τον άλλο ξενιτεμένο δεν τον καταφέραμε μια και έρχεται Ιούλιο και δύσκολα ξαναέρχεται τον Σεπτέμβριο. Θα τον κυνηγήσω πάντως…(τ’ ακούς Παναγιώτη….).

Και μόνο η ιδέα..εμένα με έχει ξεσηκώσει και ήδη με τις πρώτες επικοινωνίες μαζευτήκαμε καμιά ντουζίνα και οι άλλοι οι τεμπέληδες…θα αναγκαστούν σε απάντηση. Πάντως από ότι κατάλαβα, γενικά υπάρχει ενδιαφέρον.

Βέβαια, είναι γνωστό ότι είναι δύσκολοι καιροί…και δύσκολα κάνεις προγραμματισμό σε τέτοιο βάθος χρόνου… αλλά “επί της αρχής” μπορούμε να έχουμε ένα προγραμματισμό. Όλη αυτή η διαδικασία εμένα με έχει ήδη ξεσηκώσει και αμέσως μετά τη σχολική χρονιά… και τις εξετάσεις θα έχει την πλήρη προσοχή μου…Δεν ξεχνώ ότι χρωστάω ένα βίντεο με φωτό και υλικό από όλα τα χρόνια…του 1979 και του 2000 και του 2009…και βλέπουμε για το 2012 τι θα μαζέψω…

Ένα άλλο κόλλημα μου είναι οι νέες τεχνολογίες… Δεν το έχετε καταλάβει…γι αυτό σας το λέω…Αυτό συνδυάζεται με τη Χημεία… και τι δίνει…μακάρι και να ήξερα…Δηλαδή ξέρω… το έχω στο μυαλό μου… και ετοιμάζομαι να το κάνω πράξη…Ήδη έχω μια σχετική εγγραφή από τον Νοέμβρη για το τι έχω κάνει…Από τότε έγιναν και άλλα… Η σκέψη είναι να μαζέψω όλο το υλικό σε μια στέγη και να το ανοίξω σε όποιον θέλει και το έχει ανάγκη… Έχω ήδη αρχίσει να σχεδιάζω τη δομή. Όποτε βρω χρόνο, γράφω όλα αυτά που θέλω να βάλω, και από υλικό άλλο τίποτα… 26 χρόνια γράφω…και βιβλία έχουν γραφτεί, και άπειρες σημειώσεις, και άπειρα διαγωνίσματα…και εξακολουθώ να γράφω…και να γεμίζω σκληρούς δίσκους…και DVD μήπως χρειαστούν και μαζεύονται και σκονίζονται και με το χρόνο αχρηστεύονται. Οπότε θα βγουν στον αέρα…Αν τα καταφέρω μέσα στο καλοκαίρι…

Πάμε στο τρίτο…Κάπου είχα γράψει ότι ένα από τα “χαρακτηριστικά” μου είναι ότι μου αρέσει να μαθαίνω… Και πολλές φορές, βάζω ένα στόχο και τον κυνηγάω μέχρι να τον πετύχω…μετά συνήθως μου φεύγει η “κάψα” αλλά κατά κανόνα, τελειώνω τη δουλειά. Έτσι φέτος παρακολουθώ ένα σεμινάριο για το MOODLE που ασχολούμαι για τρίτη χρονιά… Ακόμα μαθαίνω πράγματα…και πολύ χρήσιμα και ενδιαφέροντα… αλλά όλα αυτά είναι “άχρηστα” χωρίς την “τεχνογνωσία” του καθηγητή. Δηλαδή αν δεν ξέρεις τι θέλεις να δώσεις…δεν μπορείς να αξιοποιήσεις όλα αυτά τα εργαλεία. Άρα χρειάζονται σχέδια μαθήματος. Για κάθε μάθημα και για κάθε αντικείμενο…Ετσι ολοκληρώνοντας το σεμινάριο θα βάλω σε εφαρμογή το σχέδιο μου και θα στήσω από την αρχή ένα site για το μάθημα της χημείας στο Λύκειο. Το υπουργείο παιδείας τα μάζεψε όλα πίσω σχετικά με το νέο σχολείο…και το νέο σύστημα. Τα πράγματα θα αλλάξουν, “οψέποτε εφαρμοστεί το νέο σύστημα”. Πάντως η καινούργια δομή θα αφορά το μάθημα όχι όπως είναι δομημένο στο λύκειο αλλά θεματικά, με τα αντίστοιχα αντικείμενα…Το έχω σκεφτεί… να δω πως θα το πραγματοποιήσω…

Αυτά με τα κολλήματά μου…Από το Αίγιο, στη Κουνινά,  που έχει μια φναταστική ηλιόλουστη μέρα… και το γρυλλορούτερ που χρησιμοποιώ και το ΙΝΤΕΡΝΕΤ του γείτονα τη καλημέρα μου…

Και έτσι βρεθήκαμε στο συνέδριο…

Είχα γράψει πριν από λίγο καιρό, για το συνέδριο στη Θεσσαλονίκη. Η αλήθεια είναι ότι δεν το ήξερα από πρώτο χέρι. Τώρα όμως που βρέθηκα εκεί έχω πολλά να πω. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με τα βασικά που έχουν να κάνουν με την οργάνωση.

Φτάσαμε το απογευματάκι στη Θεσσαλονίκη μετά από ένα εξαντλητικό εννιάωρο σχεδόν στο πούλμαν. Η ακινησία και η αδράνεια είναι πολύ κουραστική. 80 χιλιόμετρα την ώρα και δυο στάσεις περίπου μια ώρα συνολικά. Πήγαμε στο ξενοδοχείο, και μετά φύγαμε μέσα σε μισή ώρα για το συνέδριο. Και έτσι φτάσαμε στο ANATOLIA COLLEGE, στο Πανόραμα.

Η πρώτη εντύπωση, εντυπωσιακή, με μεγάλους χώρους, κτίρια ψηλοτάβανα 80 χρονών, αλλά και μοντέρνα. Και πράσινο, πολύ πράσινο. Μπαίνοντας μέσα βρεθήκαμε κατευθείαν, μπροστά σε δύο πάγκους, με μαθητές που κάνανε τις εγγραφές. Μας περιλάβανε κατευθείαν, σκανάρανε τις αιτήσεις που είχαμε ήδη κάνει ηλεκτρονικά από την εγγραφή μας. Μετά μας δώσανε κατευθείαν τους φακέλλους του Συνεδρίου με όλα τα απαραίτητα. Ταυτότητα, ντοσιέ, χάρτη, πρόγραμμα, σημειωματάριο, στυλό… όλα όσα ήταν απαραίτητα για να μπορέσεις να κινηθείς. Δυστυχώς τη πρώτη δραστηριότητα, τη χάσαμε, μια και τα εργαστήρια είχαν ήδη ξεκινήσει και δεν μπορούσαμε να διακόψουμε. Έτσι βρήκαμε χρόνο, να μπορέσουμε να μπούμε λίγο στο κλίμα. Βρήκαμε την αίθουσα που παρουσίαζε η πρώτη ομάδα. Κάνανε πρόβα, δοκιμάσανε την παρουσίαση. Γενικά υπήρχε πολύ αγωνία, μια και όλοι συμμετείχανε για πρώτη φορά σε συνέδριο.

Και έφτασε η ώρα που ξεκινήσανε οι παρουσιάσεις. Και “ανοίξαμε το μαγαζί” μια και κάναμε την πρώτη παρουσίαση σε αυτή την αίθουσα. Αυτό ανέβασε το άγχος των μαθητών μας που παρουσίασαν την εργασία για τον εγκέφαλο των εφήβων. Η παρουσίαση έγινε, μέσα στα χρονικά περιθώρια, και όλα πήγαν καλά. Σίγουρα ξεφύσηξαν από ανακούφιση, με την λήξη της παρουσίασης. Την πρώτη μέρα δεν είχε κάτι άλλο. Μια όμως μαθήτρια από την ομάδα, μια μικρή αδιαθεσία στην αρχή της ημέρας εξελίχθηκε σε ψηλό πυρετό. Έτσι μια συνάδελφος πήγε στο ξενοδοχείο μαζί της και οι υπόλοιποι πήγαμε στα Λαδάδικα, για φαγητό. Φτάσαμε στη πλατεία, δώσαμε ένα ραντεβού σε δυο ώρες, δηλώσαμε που θα είμαστε εμείς (πάνω στη πλατεία σε κεντρικό εστιατόριο, για να μπορούν να μας βρούν όλοι οι μαθητές) και δώσαμε το ελέυθερο για φαγητό. Μετά από δυο ώρες – ακριβώς πρέπει να ομολογήσω – μαζευτήκαμε και βουρ για το ξενοδοχείο. Εκεί μάθαμε την κατάσταση της μαθήτριας, που είχε 39 + ακατέβατα.

Την επόμενη μέρα, είχαμε τον μεγάλο όγκο των παρουσιάσεων. Πέντε από τις επτά, αλλά πάλι κάποιος έπρεπε να μείνει στο ξενοδοχείο, Έτσι έγινε αλλαγή βάρδιας και φύγαμε για το Συνέδριο.  Είμασταν όλη την ημέρα και παρακολουθήσαμε όλες τις παρουσιάσεις των μαθητών. Ευτυχώς το απόγευμα η μαθήτρια ήταν καλύτερα και μπόρεσε να παρουσιάσει την εργασία της με την υπόλοπιπη ομάδα…και αμέσως μετά της πέρασαν όλα…Τι να πω. Εντάξει οχι ακριβώς έτσι αλλά συνήλθε και την επόμενη ήταν ακόμα καλύτερα.Τέρμα το παρασκήνιο.

Οι εργασίες τώρα. Σαν περιεχόμενο για εμένα ήταν πολύ ενδιαφέρουσες. Η μία καλύτερη από τις άλλες.

Μετά από ένα μαραθώνιο παρουσιάσεων, κατά τις 9.00 τελειώσαμε πάλι.

Όμως ήταν πολύ αξιόλογες δυο εκδηλώσεις που αξίζει να μνημονευθούν.

Η εναρκτήρια εκδήλωση, όπου μετά τους χαιρετισμούς, ο κ. Σταμάτης Κριμιζής, μας παρουσίασε πενήντα χρόνια διαστημικών ταξιδιών. Με ένα τρόπο που μόνο ένας άνθρωπος που τα έχει ζήσει από μέσα μπορεί να μεταφέρει. Και μας ταξίδεψε μέχρι τις “εσχατείες” του ηλιακού μας συστήματος. Και τα παρουσίαζε με ένα απλό τρόπο, σαν να σου περιγράφει πως να πάρεις το λεωφορείο από τη στάση κλπ κλπ κλπ. Για εμένα που έχω ζήσει αυτά τα βήματα, είχα δει την προσελήνωση σε πραγματικό χρόνο…ναι τόσο παλιός είμαι, αυτή η περιγραφή με συνεπήρε. Τα παιδιά που έχουν μάθει με τα διαστημικά λεωφορεία και το Star Wars μάλλον δεν τους έκανε αίσθηση. Το θέμα είναι ότι για εμένα ο κ. Σταμάτης Κριμιζής είναι ένα ζωντανός θρύλος, ένα κεφάλαιο για τη νέα γενιά, ένας ονειροπόλος της καθημερινότητας, που σχεδιάζει το επόμενο του ταξίδι στον ήλιο…μέσα στα επόμενα…6 χρόνια. Και μόνο να τον ακούς σε συνεπαίρνει στο όνειρό του.

Στην απογευματινή συνεδρίαση – ολομέλεια τρεις άνθρωποι έδωσαν διαφορετικές διαστάσεις σε όλο το απόγευμα. Ο κ. Γιώργος Γάτος, με τις καινοτομίες και τον τρόπο που μια καλη ιδέα μπορούμε να τη “βγάλουμε έξω” στο κόσμο, μπόρεσε μέσα σε πολύ λίγο χρόνο, να αλλάξει την διάθεση και την απαισιοδοξία που πλανάται στο χώρο, σε μια διάθεση για δημιουργία, σε μια πρόκληση για το καινούργιο. Είναι κάτι που πρέπει να το έχεις. Και ο συγκεκριμένος ομιλητής σίγουρα το είχε. Μας έκανε να αναρρωτιόμαστε αν είμαστε οι επόμενοι Zuck.

Ο κ. Κωνσταντίνος Δασκαλάκης μας μίλησε μέσω SKYPE  από το ΜΙΤ και μας μίλησε για την πορεία του αλλά κυρίως για την μαγεία των μαθηματικών και την επίδραση τους στη καθημερινότητα μας. Η αλήθεια είναι ότι δύσκολα μπορεί να συσχετίσεις τα μαθηματικά με όλα όσα γίνοντα κάθε μέρα. Από την άλλη μεριά είδαμε και πως μπορείς να μιλάς από την άλλη άκρη του πλανήτη μέσα από μια οθόνη και να αναπτύσσεις διαδραστικότητα με το κοινό σου μέσα από μια όθόνη. Το θέμα της “εξωστρεφούς θεωρίας των Υπολογισμών” αναπτύχθηκε μοναδικά.

Για το τέλος άφησα τον κ. Τεύκρο Μιχαηλίδη. Ένας χείμαρρος. Μια ομιλία η οποία δεν μπορώ να προσδιορίσω πόσο κράτησε…γιατί απλά δεν με απασχολησε να κοιτάξω το ρολόι μου. Μας ταξίδεψε από την Αίγυπτο, στην αρχαία Ελλάδα, στη Ρώμη, στην σύγχρονη Ελλάδα. Με μια λογικη συνέχεια, με μια σειρά που έτρεχε. Μας παρουσίασε την τυχαιότητα, το παιγνιδι και τα μαθηματικά μέσα από τους αιώνες.

Τη τελευταία μέρα, ξεκινήσαμε νωρίς πάλι για το Συνέδριο σε πληρη σύνθεση. Είχαμε μια εργασία να παρουσιάσουμε ακόμα, αυτή που μας έλεγε πως μπορούμε να παρακολουθήσουμε την εξέλιξη του ανθρώπου μέσα από το DNA του. Δυστυχώς ολοκληρώνοντας την τελευταία παρουσίαση έπρεπε να φύγουμε, γιατί το ταξίδι των εννέα ωρών, ήταν μπροστά μας. Έτσι αποχωρήσαμε πριν την καταληκτική συνεδρίαση.

Φτάνοντας στην Αθήνα, θα μπορούσα να πω ότι είχαμε ένα Σαββατοκύριακο γεμάτο Εμπειρίες. Είδαμε, ακούσαμε, συζητήσαμε, μπορέσαμε να μοιραστούμε εμπειρίες. Σίγουρα μάθαμε πολλά. Νομίζω ότι όλοι περιμενουμε το επόμενο συνέδριο. Μόλις εξαγγελθεί το καινούργιο συνέδριο, θα βάλουμε μπροστά και θα είμαστε έτοιμοι…μικροί, μεγάλοι.

Θα ακολουθήσουν τα βίντεο των παρουσιάσεων και φυσικά θα ενημερωθείτε.

Μέχρι τότε…τη καλησπέρα μου…

Πάμε για ένα συνέδριο;

Η χθεσινή μέρα ήταν καλύτερη. Δεν το συζητάμε. Το Σάββατο τσαντίστηκα. Η αίσθηση που είχα ήταν ότι είχαμε ξεφύγει και ζούσαμε αλλού. Δεν ξέρω αν ήμουνα μόνο εγώ ή και άλλοι συνάδελφοι που είχαν την ίδια αίσθηση. Σίγουρα δεν αφορά όλο το κόσμο, ούτε η δική μου άποψη αλλά ούτε και η άποψη του συγκεκριμένου ομιλητή. Η χθεσινή μέρα όμως ήταν καλή. Είχε ενδιαφέρον, με εξαίρεση μια που ήταν “αναγνώστης” οι άλλες τρεις που παρακολούθησα ήταν καλές. Η καλύτερη ήταν του Χαράλαμπου Γούτσου, βιωματική, απλή, λειτουργική με λύσεις που μπορεί να εφαρμόσει ο καθένας προκειμένουν να δώσει στους μαθητές του κάτι καλό και λειτουργικό.

Όμως για άλλο συνέδριο θα γράψω…Αυτο της Θεσσαλονίκης που λέγεται ACSTAC. Είναι μαθητικό συνέδριο και θα είμαστε εκεί. Οι μαθητές μας έκααν μια σειρά εργασίες και θα τις παρουσιάσουν. Θέλέτε να δείτε τίτλους;

Δείτε λοιπόν :

Β΄ Λυκείου:

1. Μεταλλάξεις : ανιχνεύοντας το παρελθόν.

2. Τα μυστήρια του εγκεφάλου των εφήβων

Α΄ Λυκείου:

1. Χαρτογράφηση του ανθρώπινου γονιδιώματος  και γονιδιακή διατροφολογία

2. Κιρκάδιοι ρυθμοί και σύγχρονη ζωή των εφήβων

3. Συγκριτική Μελέτη  της επιρροής της καφεΐνης στις καρδιακές παθήσεις

4. Η κατάθλιψη στην εφηβεία

Γ΄ Γυμνασίου:

1. Απονέκρωση-φυτική κατάσταση εγκεφάλου

2. Φαινόμενο placebo- Αποτελέσματα, ερμηνείες, ηθικά ζητήματα

Νομίζω ότι είναι φανερό ότι οι καθηγήτριες που υποστηρίζουν τις εργασίες είναι Βιολόγοι. Δεν είναι όμως αυτό το θέμα. Το θέμα είναι οι τίτλοι. Δεν ξέρω για εσάς αλλά εγώ έχω άγνωστες λέξεις. Και οι εργασίες τους δουλεμένες με προσοχή και όλη την αντίστοιχη υποστήριξη. Power Point, υλικό και όλα τα σχετικά.

Το θέμα είναι ότι θα βρεθούμε για ένα τριήμερο στη Θεσσαλονίκη, προσπαθώντας να δώσουμε στους μαθητές μας τη δυνατότητα να βρεθούν σε ένα περιβάλλον με άλλους συμμαθητές τους, να εκφράσουν τις απόψεις τους, να πουν και να μοιραστούν την εργασία τους και να δεχτούν και να κάνουν κριτική. Μια εμπειρία που πέρυσι συμμετείχαμε πιλοτικά και φέτος “κατεβάζουμε ομάδα”. Η περυσινή εμπειρία άφησε τις καλύτερες εμπειρίες και στους μαθητές αλλά και στο συνέδριο μια και η εργασία τους διακρίθηκε σαν η εργασία με το πιο πρωτότυπο θέμα.

Η συμμετοχή μας σε συνέδρια και ημερίδες μας βοηθάει να είμαστε ενήμεροι και να έχουμε ανά πάσα στιγμή διαθέσιμες όλες τις σχετικές πληροφορίες. Από την άλλη όμως, η συμμετοχή των μαθητών σε συνέδρια και ημερίδες είναι σχολείο. Είναι εκπαίδευση, είναι πρόκληση. είναι εμπειρία. Και όσο μπορούμε προσπαθούμε να δώσουμε στους μαθητές μας αυτή τη δυνατότητα.

Έτσι την άλλη βδομάδα θα έχετε ανταπόκριση από Θεσσαλονίκη. Αν βρω χρόνο ίσως και πιο σύντομα. Φυσικά και θα έχω υπολογιστή. Αμφιβάλλατε;

Όμως δεν μας φτάνουν αυτά…Οργανώνουμε και ημερίδες. Και καλούμε κόσμο και ανοίγουμε το σχολείο μας για να έρθουν οι συνάδελφοι και να ενημερωθούνε. Έτσι το Σάββατο είχαμε στο σχολείο μια ημερίδα από τους μαθηματικούς με θέμα τα αναλυτικά προγράμματα και την διδασκαλία των Μαθηματικών. Θα εχετε και από εδώ ανταπόκριση. Μόλις έχω και εγώ.

Χθες βράδυ έγινε διαδικτυακό μάθημα στη Χημεία για ένα δίωρο ενόψει διαγωνίσματος. Όμως είχα να “ανταγωνιστώ” το θέατρο, με αποτέλεσμα, να έχω μικρή προσέλευση όμως έγινε. Ίσως καμιά φορά το δοκιμάσω εντελώς ανοικτό σε όλο το κόσμο, να δω τιανταπόκριση θα υπάρξει.

Ούτε αυτό μας φτάνει όμως… Έτσι το ΠαρασκευοΣαββατοκύριακο μια ομάδα μαθητών ήταν στο Model United Nations. Ένα μοντέλλο των Ηνωμένων Εθνών. Αυτό είναι ουσιαστικά μια σμίκρυνση του μοντέλου με το οποίο δουλεύουν τα Ηνωμένα Έθνη. Έτσι οι μαθητές, αναλαμβάνουν μια χώρα, μπαίνει ένα κεντρικό θέμα, και αρχίζουν μια διαδικασία εκπροσώπησης, συμμετοχής σε επιτροπές, και τέλος καταλήγουν σε ένα ψήφισμα πάνω στο θέμα που εξετάζουν.

Να σας πω τώρα ότι ηρεμήσαμε… Μπα μάλλον όχι. Αυτή τη βδομάδα τρέχει η Εβδομάδα Τύπου στο σχολείο. Έχουμε επισκέψεις από διάφορους δημοσιογράφους στη σχολή και ομιλίες τους για τη δουλειά τους. Όλοι οι μαθητές έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν μία ή δύο ομιλίες. Μάλιστα τη Παρασκευή, η Β λυκείου θα δει τον Κυβερνητικό εκπρόσωπο. Και εδώ μόλις έχω υλικό θα σας γράψω περισσότερα…Τώρα να συνεχίσω….Μπα μάλλον όχι…Τουλάχιστονόχι τόσο αναλυτικά.

Απαριθμώντας…Χθες μια μεγάλη ομάδα μαθητών της Α΄ Λυκείου βρέθηκε στη Φαύστα, την θεατρική παράσταση. Οι περισσότεροι μίλησαν κατενθουσιασμένοι από την παράσταση.

Την Τετάρτη 14/3 έχουμε την παρουσίαση της ταινίας, που γύρισαν οι μαθητές της Β’ λυκείου στο μάθημα των Γαλλικών.

Την βδομάδα, 12 με 17 Μαρτίου μια μεγάλη ομάδα μαθητών της Β Λυκείου θα είναι Σκωτία, σε εκπαιδευτικό ταξίδι.

Στα τέλη Μαρτίου (11-24/3) δύο ομάδες, μια από την Α και μια ομάδα από την Β θα είναι Φλωρεντία. Θα εξετάζουν, η μία ομάδα το ανθρώπινο σώμα μέσα από τα γλυπτά, και η άλλη τα ψηφιδωτά και την εξέλιξή τους. Και οι δύο ομάδες έχουν κάνει εργασίες πάνω στο αντικείμενο τους και θα μπορέσουν να τα δουν μπροστά τους “ζωντανά” πλέον.

Στις 27/3 μια ομάδα της Β λυκείου θα παρακολουθήσει στο Δημόκριτο μια διάλεξη για τη ραδιοχρονολόγηση και θα μελετήσει και πείραμα σχετικό.

Δυστυχώς δεν κληρωθήκαμε στα master classes που οργανωνονται από ΕΜΠ – ΕΚΠΑ και Δημόκριτο για μάθημα πάνω στα στοιχειώδη σωμάτια. Του χρόνου θα προσπαθήσουμε πάλι να μπούμε στη κλήρωση.

28/3 – 2/4 μια ομάδα θα είναι στη Χάγη για το γαλλόφωνο μοντέλο των Ηνωμένων Εθνών.

Από 29/3 μέχρι 5/4 στο σχολείο θα τρέχει Εβδομάδα Γαλλόφωνου Κινηματογράφου με προβολές, προσκεκλημένους, συζητήσεις.

Βλέπετε λοιπόν ότι ο Μάρτιος είναι γεμάτος. Η αλήθεια είναι ότι στο Μάρτιο μαζεύουμε όλες τις εκδηλώσεις και τις δραστηριότητες και κυρίως τα ταξίδια. Έτσι οι μειωμένες τάξεις δεν επηρεάζουν όλο το χρόνο τα μαθήματα.

Μάλλον πρέπει να σταματήσω. Οι δραστηριότητες είναι πολλές. Προσπαθούμε να ανοίξουμε όσο το δυνατόν περισσότερους ορίζοντες στους μαθητές. Πίσω από αυτές τις δραστηριότητες όμως, είναι καθηγητές που αφιερώνουν ώρες, χάνουν Σαββατοκύριακα, εργάζονται εκτός ωραρίου.

Για παράδειγμα χθες οι μαθητές πήγαν στο θέατρο με καθηγητές που άφησαν τα παιδιά τους στο σπίτι για να πάνε στο θέατρο με τους μαθητές. Οι μαθηματικοί ήταν όλο το Σάββατο στο σχολείο. Εγώ ήμουν το Σαββατοκύριακο στη Σχολή Αυγουλέα Λιναρδάτου για την ημερίδα, και το βράδυ τρεις ώρες για το σεμινάριο. Και για όλα τα άλλα κάποιος τρέχει. Γιατί όπως λέω όλα αυτά “δεν γίνονται μόνα τους”.

Ακόμα και αυτό το κείμενο θέλει χρόνο…οπότε το σταματάω εδώ και σας το παραδίδω. Μόλις όμως έχω υλικό από κάποια από τις δραστηριότητε θα το έχετε και εσείς. Μέχρι τότε…

Καλό βράδυ….