Εκπαιδευτικά – Page 18

Σε κάνει να σκέφτεσαι… (μέρος 2ο)

Προχωρώντας λίγο παρακάτω στο βίντεο, στο τέταρτο λεπτό περίπου, αρχίζει αναφορά στο θεατρικό στο σχολείο του γιου του, όπου έπαιζε τον Ιωσήφ. Εκεί λοιπόν κάνει μια αναφορά στον τρίτο “μάγο” που έχοντας ανακατευτεί μεταξύ τους μπερδεύει τα λόγια και προκειμένου να μη πει τίποτα είπε ότι “αυτό το έστειλε ο Φρανκ…!” Και ο σχόλιο είναι : Φοβόμαστε να κάνουμε λάθος.

Σε αυτό το σημείο θα σταθώ. στο : φοβόμαστε να κάνουμε λάθος.

Για να το σκεφτούμε λίγο. Ας πάμε πίσω στη παιδική μας ηλικία και να προσπαθήσουμε να θυμηθούμε πόσες φορές οι γονείς μας μας είχαν βάλει τις φωνές και μας είχαν ρωτήσει “Τι έκανες;” καλώντας μας σε απολογία για κάτι…Πολλές φορές μπορεί να ήταν κάτι χαζό, παιδικό, μια βλακεία της στιγμής ή μια άτυχη συγκυρία και εμείς έπρεπε να απολογηθούμε. Την επόμενη φορά η ερώτηση ήταν : “τι έκανες πάλι;” Αυτό το πάλι ήταν η βαρύτερη λέξη στην παρατήρηση. Ήσουν υπότροπος. Το είχες ξανακάνει. Άρα είσαι υπό επιτήρηση. Δηλαδή ΔΕΝ πρέπει να το ξανακάνεις. Άρα πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός και ή δεν το ξανακάνεις – το όποιο λάθος – ή αν το ξανακάνεις ΔΕΝ το λες. Περνάμε δηλαδή στις ενοχές αλλά στην πονηρία “της απόκρυψης” και στο να μην έχουμε το θάρρος να αναλάβουμε την ευθύνη των πράξεων μας. Αν εκτός από την παρατήρηση έχουμε και άσκηση βίας (ξύλο) ή ποινές (αποκλεισμός – στέρηση Σαββατιάτικης εξόδου ή δεν ξέρω και εγώ τι άλλο) τότε τα πράγματα γίνονται πιο σοβαρά.

Έτσι λοιπόν έχουμε μια ενοχική ανατροφή, και περνάμε στην εκπαίδευση που είναι και το θέμα μας. Εκεί λοιπόν η σωστή απάντηση έχει σαν επιβράβευση τον καλό βαθμό και το μπράβο και το λάθος έχει σαν αποτέλεσμα τον κακό βαθμό και την παρατήρηση. Το σχολιασμό από τον δάσκαλο ή τον καθηγητή για την επίδοσή σου και ακόμα χειρότερα, μομφή από συμμαθητές (!). Λέω ότι είναι χειρότερα γιατί αν δεχτούμε ότι ένας από τους ρόλους του δάσκαλου είναι η “γκρίνια”, η κριτική από τους συμμαθητές δεν επιτρέπεται. Εδώ ο ρόλος του εκπαιδευτικού είναι καθοριστικός στο να αποτρέψει τέτοια φαινόμενα στη τάξη του. Από την άλλη η άσκηση κριτικής από την μεριά του, πρέπει να είναι με τέτοιο τρόπο ώστε να μη κάνει το παιδί να νιώθει ένοχο. Αυτά όλα ακούγονται δύσκολα σε μια τάξη που έχουμε 25 – 30 παιδιά με τις ιδιορρυθμίες του το καθένα. Και εμείς πρέπει να γεφυρώσουμε όλα αυτά και να κρατήσουμε ισορροπίες, να παροτρύνουμε τους μαθητές να δίνουν απαντήσεις στο μάθημα, να μη σκέφτονται ότι αν κάνουν λάθος ότι θα κακοχαρακτηρισθούν ή ότι θα βαθμολογηθούν άσχημα. Από την άλλη το εκπαιδευτικό σύστημα είναι έτσι που αν οι μαθητές δεν έχουν “κίνητρο” από εξετάσεις για να διαβάσουν ένα μάθημα, δεν το κάνουν . Απλά αδιαφορούν και δεν κάνουν καμιά προσπάθεια και φυσικά δεν “κάνουν λάθος” αλλά από την άλλη δεν προσπαθούν καθόλου.

Στην αφήγηση λέει ότι στο εκπαιδευτικό σύστημα – και προφανώς μιλάει για όλα – “στιγματίζουμε το λάθος” και έτσι έχουμε πολύ συχνό το φαινόμενο όπου ένας μαθητής δεν συμμετέχει στην τάξη. Δίνεις μια άσκηση για να την λύσουν και σαν απάντηση παίρνεις ένα “δεν μπορώ” και ένα κενό χαρτί. Καμία προσπάθεια έστω και λάθος για να γράψουν κάτι. Δεν ρισκάρουν να κάνουν λάθος. Προτιμούν να μη κάνουν τίποτα.

Και συνεχίζει : “αν δεν είσαι προετοιμασμένος να κάνεις λάθος δεν ρισκάρεις. Φυσικά το λάθος δεν ταυτίζεται με τη δημιουργικότητα… ” αλλά έτσι γεννιούνται οι νέες ιδέες.

Και πάμε στον αυριανό επαγγελματία, που κάνει την δουλειά του χωρίς να “φαίνεται” και να δίνει στόχο. Ο μισθός να πέφτει, η δουλειά να βγαίνει και τα όνειρα να ξεθωριάζουν.Τα σχέδια να πηγαίνουν πίσω και η δημιουργικότητα να χάνεται.

Ωραία θα μου πείτε όλα αυτά. Και εσύ τι κάνεις; Εσύ σαν καθηγητής τι κάνεις; Μέσα στη τάξη, απέναντι στους μαθητές σου τι κάνεις.

Δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερη λέξη από το “ακροβατώ”. Γιατί; Γιατί από τη μία προσπαθώ να παροτρύνω όλους τους μαθητές να συμμετέχουν. Να τους κάνω να μιλήσουν και να δοκιμάσουν μια απάντηση ανεξάρτητα από το αν είναι σωστή η λάθος. Να τους κάνω να μιλήσουν αδιαφορώντας για τους “εξυπνάκηδες” μαθητές που σχολιάζουν τις λάθος απαντήσεις γιατί αυτοί “τα ξέρουν όλα”. Να τους εξηγήσω μέσα από τα λάθη τους, τι δεν έχουν καταλάβει και ποια θα έπρεπε να είναι η σωστή απάντηση. Από την άλλη πρέπει να ελέγξω τι κάνανε στη μελέτη τους. Αν διαβάσανε, αν κάνανε τις εργασίες τους. Αν καταλάβανε τι διαβάσανε και να τους εξετάσω. Να επιβραβεύσω τις καλές επιδόσεις και να σχολιάσω τις κακές προσπαθώντας να τους παροτρύνω να δουλέψουν. Συμπεριφορές αντιφατικές. Ισορροπίες σε συμπεριφορές ανάμεσα στη παιδαγωγική που σκοπό έχει να κινητοποιήσει τους μαθητές και στην – πως να τη πω τώρα – …αυτή, τέλος πάντων, που σκοπό έχει να τους μάθει με το “στανιό” να γράφουν τις αντιδράσεις, να μελετάνε, να υπολογίζουν. Η μια συμπεριφορά προάγει δεξιότητες που θα χρησιμοποιήσουν σε κάθε φάση της ζωής τους. Η άλλη συμπεριφορά, μαθαίνει μέσα από τη χημεία την “αναλογία” έτσι ώστε να “μη τους κλέβει ο μπακάλης” όπως τους λέω. Και αυτό χρήσιμο για μια ζωή. Αλλά είπαμε “πρέπει να μάθουν και χημεία” γιατί μέσα από αυτή θα μπορέσουν να προχωρήσουν στα όνειρά τους και να συνεχίσουν τη ζωή τους.

Αυτό που πρέπει να μάθουμε όλοι – μικροί μεγάλοι όπως λέω – είναι ότι μέσα από τα λάθη μας μαθαίνουμε. Και αν δεν κάνουμε λάθη, δεν μπορούμε να δούμε τι δεν κάνουμε καλά και να προχωρήσουμε μέσα από τον απολογισμό που θα κάνουμε.

Αλλά – αχ αυτό το αλλά !!! – υπάρχει και το άλλο άκρο. Υπάρχει εκείνη η κατηγορία των ανθρώπων, που έχουν κάνει τέχνη το να κάνουν λάθη, και μη αναλογιζόμενοι τις συνέπειες των λαθών, αποδέχονται εξαιρετικά εύκολα ότι “Εντάξει, έκανα λάθος… (τι το συζητάμε τώρα…) ας προχωρήσουμε παρακάτω.” Με αυτό το τρόπο ουσιαστικά προβάλει την ανθρώπινη φύση (“άνθρωποι είμαστε – σφάλματα κάνουμε” ) και δεν προχωράει παρακάτω. Εννοείται ότι τέτοια “λάθη” σε καμία περίπτωση δεν προάγουν την δημιουργικότητα ή τη σκέψη.

Νομίζω τα έπιασα όλα πάλι, και πολλά περισσότερα. Όπως πολλές φορές έχω γράψει δεν υπάρχει άσπρο και μαύρο μόνο. Ανάμεσα τους υπάρχουν άπειροι τόνοι του γκρι. Δεν είναι δυνατόν να συζητάς κάθε φάση του μαθήματος όταν σε πιέζει το πρόγραμμα να βγάλεις την ύλη, να τους μάθεις όλα εκείνα που το Υπουργείο έχει βάλει σαν παιδαγωγικό στόχο για το μάθημα.

Είπαμε…”σε κάνει να σκέφτεσαι…” Δεν σημαίνει ότι βγάζεις και συμπέρασμα έτσι;

Τη καλησπέρα μου.

Σε κάνει να σκέφτεσαι… (1ο μέρος).

Για να σας προετοιμάσω, θα προσπαθήσω να καταγράψω τις σκέψεις που μου προκάλεσε αυτό το βιντεάκι. Αυτά τα είκοσι λεπτά ενός μονόλογου από ένα κάποιο κύριο (Sir) Ken Robinson. Δεν τον ξέρω τον άνθρωπο. Ούτε ξέρω τι είναι και ποιος είναι. Οι Άγγλοι για να του δώσουν την προσφώνηση “Sir” κάτι σημαντικό έχει κάνει. Δεν με νοιάζει τι ακριβώς έχει κάνει και ποιος είναι. Εμένα με “προκάλεσε” και κάθε φορά που βλέπω το βιντεάκι κάτι καινούργιο ακούω και κάτι βλέπω που δεν είχα δει.

Είναι κάτι που με απασχολεί πολύ τα τελευταία χρόνια. Ξεκινώντας το 1986 με φροντιστήρια, και μάλιστα στο φροντιστήριο που ήμουν μαθητής και έχοντας εργοδότες τους χθεσινούς μου καθηγητές και γίνανε οι πρώτοι μου μέντορες στο “επάγγελμα”, κλείνω φέτος 24 χρόνια διδακτικού έργου.

Μπήκα λοιπόν στη τάξη 7 χρόνια (σαν καθηγητής) αφού βγήκα από αυτή (σαν μαθητής). Και μετά τη πρώτη ώρα διδασκαλίας – το θυμάμαι αξέχαστα – πάω τρέχοντας στο Χρήστο και τον ρωτάω πανικόβλητος… : “καλά τι γίνεται εδώ πέρα;;;;” Τι είχε γίνει; Είχα βρεθεί σε μια τάξη που κανείς δεν πρόσεχε, κανείς δεν ενδιαφερόταν για το μάθημα, κανένας δεν ασχολιόταν με τον καθηγητή.

Μέσα σε 7 χρόνια άλλαξε η νοοτροπία των μαθητών (!), άλλαξα εγώ (!) αλλάξαν όλα. Μέσα σε 7 χρόνια.

Όταν μπήκα στο πανεπιστήμιο το 1979 οι χημικοί διορίζοναν άμεσα στην εκπαίδευση – γιατί απλούστατα δεν πήγαιναν. Όταν κατέθεσα τα χαρτιά μου στην επετηρίδα – τότε – ο διορισμός γινότανε σε …42 χρόνια κάνοντας την διαίρεση των 50 χημικών κατ΄έτος και του αριθμού 2212 που είχα (!), μέσα σε τέσσερα χρόνια (!).

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Για να καταλάβετε τι “έπαθα” όταν στο δεύτερο περίπου λεπτό της ομιλίας του λέει… ” Οι μαθητές που θα πάνε φέτος (2006) για πρώτη χρονιά σχολείο, θα βγουν στη σύνταξη το 2065″ και συνεχίζει…Δεν μπορούμε να προβλέψουμε πως θα είναι το μέλλον σε 5 χρόνια και καλούμαστε να προετοιμάσουμε τους ανθρώπους για τα επόμενα 60 (!) χρόνια.

Είναι συγκλονιστική σαν φράση αν την συνειδητοποιήσεις. Έχοντας παιδαγωγικά δεδομένα της … βιομηχανικής επανάστασης και εμπειρίες του προηγούμενου αιώνα, καλούμαστε να προετοιμάσουμε τους επιστήμονες του αύριο… που δεν ξέρουμε πως θα είναι. Ούτε μπορούμε καν να διανοηθούμε πως θα μοιάζει. Και να τους δώσουμε τα εφόδια να προχωρήσουν…Ποια εφόδια, πως να προχωρήσουν; που να πάνε;

Προχθές πήρα ένα mail από ένα παλιό μου μαθητή (Γεια σου Μάνο), για το που βρίσκεται και τι κάνει… Πάντα ρωτάω όλα τα “παιδιά μου” γιατί πάντα έχω αγωνία τι κάνουν. Από την άλλη έχω και ένα πονηρό σχέδιο (χε χε !!!!) αν βρω δυο που μπορούν να ταιριάξουν στις δουλειές τους τους ενημερώνω και τους φέρνω σε επαφή. Τέλος πάντων…

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι μέσα σε 14 χρόνια, έχει γυρίσει σχεδόν όλο το κόσμο σπουδάζοντας – και όχι μόνο – έχει επαναπροσδιορίσει τις σπουδές του τρεις ή τέσσερις φορές (αν μέτρησα καλά) και ακόμα ψάχνει τι θα κάνει μετά. Και πόσοι άλλοι υπάρχουν… και ακόμα περισσότερο πόσοι θα υπάρξουν.

Και ο ρόλος του καθηγητή που είναι . Πάει η αυθεντία… πάει το κέντρο της τάξης… πάει η αυτοπροβολή… (για μερικούς) πάει το βόλεμα… (για άλλους).

Έρχεται η αμφισβήτηση, έρχεται το “μαθητοκεντρικό” μοντέλο, έρχεται η συνεργατική μάθηση, έρχεται…. , έρχεται… Νέες λέξεις, νέοι όροι, νέα πράγματα… και πράγματα που μέσα στην άγνοιά μας, μας φοβίζουν. Τι είναι όλα αυτά, Τι πρέπει να κάνουμε εμείς, πως να προσαρμοστούμε; Και τα παιδιά πως θα μπορέσουν να αξιοποιήσουν τα νέα δεδομένα; Πως θα μπορέσουμε να ελέγξουμε τη νέα τεχνολογία και να την αξιοποιήσουμε; Πόσα θα πρέπει να μάθουμε;. Γιατί να πρέπει να διαβάζω συνέχεια και να μη μπορώ να αξιοποιήσω αυτά που ξέρω. Πάλι από την αρχή;

Επίτηδες τα γράφω έτσι. Ο κόσμος αλλάζει. Μου το είχε πει ο Βασίλης πριν τρία χρόνια, σε μια “συζήτηση – κήρυγμα” όταν τους έλεγα ότι ο κόσμος αλλάζει… Μου είπε απλά…: Ο κόσμος άλλαξε κύριε (και εσείς δεν το πήρατε χαμπάρι). Εμείς το ξέρουμε μάθετέ το και εσείς. Και αυτό ήταν κάτι που όταν το σκέφτεσαι βλέπεις ότι έτσι είναι αλλά δεν θέλεις να το δεχτείς.

Πάντως όλες αυτές οι σκέψεις κυκλοφορούν στο μυαλό μου πολλά χρόνια τώρα. Πάντα ψαχνόμουνα για το πως θα μπορέσω να γίνω καλύτερος από αυτό που είμαι τώρα. Είχα τον υπολογιστή και πάντα αναρωτιόμουν πως θα μπορούσα να τον αξιοποιήσω καλύτερα. Τι θα μπορούσε να μου προσφέρει μέσα στη τάξη, Τι κάνουν οι άλλοι “στα εξωτερικά”. Άπειρες ώρες δουλειά, διαβάσματα, κατεβάσματα από το ΙΝΤΕΡΝΕΤΙ, βίντεο εικόνες, ό,τι… ό,τι… ό,τι… Το αποτέλεσμα είναι οι σκληροί δίσκοι να γεμίζουν. Τα 2,5 ΤΒ (!) είναι λίγα – ανήκουστο για μένα όταν ο πρώτος μου σκληρός ήταν 20 ΜΒ (Ναι ΜΒ στο 80286 το 1988). Και μετά το ξεδιάλεγμα. Να δούμε τι έχουμε και πως θα το αξιοποιήσουμε. Αλλά ψάχνω μόνος μου ( με τη βοήθεια λίγων καλών φίλων που επίσης ψάχνονται), και το κυριότερο χωρίς πρόγραμμα. Στηριζόμενος στην εμπειρία μου και στις αγωνίες μου ψάχνω. Δεν ξέρω τι, αλλά ψάχνω.

Το μόνο – άμεσα – που μπορώ τελικά να κάνω είναι να μπορέσω σε όλα αυτά τα παιδιά που περνάνε κάθε χρόνο από τα χέρια μου, να τους δώσω τη δυνατότητα να ξεκινήσουν το όνειρό τους. Να κάνω όσο το δυνατόν καλύτερα τη δουλειά μου για να μπορέσουν να πετύχουν τον πρωταρχικό τους στόχο… και τουλάχιστον να είναι ψυλλιασμένοι για το μέλλον. Να καταλάβουν ότι οι σπουδές αυτές είναι η αρχή και να έχουν τα μάτια τους και τα αυτιά τους ανοικτά. Να ενημερώνονται για τα νέα στο κλάδο τους. Να ακολουθούν τη καρδιά τους και τα δοκιμάζουν. Με αυτό το τρόπο θα μπορέσουν να προχωρήσουν σε ένα μέλλον που τελικά θα είναι αυτό που θα διαμορφώσουν οι ίδιοι και κανένας δεν μπορεί να προβλέψει.

Το ξέρω ότι στην αρχή φαίνομαι “μηδενιστικός” αμφισβητώντας πάρα πολλά πράγματα. Πολλές φορές αισθάνομαι ότι δεν \μπορώ να τα προλάβω όλα. Τρέχω, γίνομαι “πολυσχιδής” (multitasking) και πάλι παρά την ισχύ του νευρωνικού υπολογιστή που έχω… δεν φτάνω. Αρχίζω και ξεφεύγω γι’ αυτό καλύτερα να σταματήσω.

Δεν έχω τελειώσει… θα επανέλθω. Μέχρι τότε να μη ξεχάσω να πω χρόνια πολλά σε όλους και όλες που γιορτάζουν και φυσικά …

Τη καλησπέρα μου.

Σε κάνει να σκέφτεσαι…

Παλιό ταινιάκι, χιλιοειδωμένο, με κάποιες σκέψεις του sir Ken Robinson που σε βάζουν σε σκέψεις. Κυρίως για εμάς τους εκπαιδευτικούς και τον πολύμορφο ρόλο μας. Δείτε το και σε επόμενη φάση θα σας πω τις σκέψεις που μου προκάλεσε το συγκεκριμένο ταινιάκι.

Έχει και υπότιτλους αν θέλετε, αν και οι εκφράσεις στα αγγλικά δεν αποδίδονται με το καλύτερο τρόπο στον υποτιτλισμό. Με ένα κλικ δίπλα στο play επιλέγετε τους υπότιτλους που θέλετε.

Μέχρι τότε τη καλησπέρα μου…

Όταν τα παιδιά λάμπουν…

Σήμερα είχαμε τη παρουσίαση ενός projet γαστρονομίας. Ξεκινώντας από την αρχή του χρόνου, οι μαθητές έμαθαν για τις συνταγές των αρχαίων Ελλήνων και στη συνέχεια μαγείρεψαν αυτές τις συνταγές.

Ήρθαν λοιπόν σήμερα με τα ταπεράκια τους, τα ταψιά τους, τα δισκάκια και όλα όσα είναι απαραίτητα για τη παρουσίαση. Μιλήσανε για τη δουλειά τους, παρουσίασαν στους συμμαθητές τους τις διαδικασίες παρασκευής και τα τρόφιμα τους. Υπήρχαν και επαγγελματίες σεφ που παρακολουθούσαν και συμβούλεψαν τα παιδιά και τα έβαλαν στα μυστικά του επαγγέλματος.

Ο ενθουσιασμός τους ήταν φανερός σε κάθε βήμα. Η περιγραφές ήταν τόσο ζωντανές και έδειχναν ότι το προηγούμενο απόγευμα που πέρασαν μαγειρεύοντας, ήταν κατενθουσιασμένα.

Αφού ολοκληρώθηκε η παρουσίαση, …φάγανε τα εκθέματα. Ήταν η μόνη έκθεση που δεν είχαμε πράγματα να μαζέψουμε. Τα “πήραμε μαζί μας”.

Μετά συζητώντας μου μίλησαν για το τι κάνανε, τι ήταν η κάθε συνταγή, πως τα φτιάξανε και άλλα τέτοια. Σε κάθε τους φράση μιλούσαν ολόκληρα. Όχι μόνο με τον ήχο. Αλλά με το πρόσωπο ολόκληρο, με τα μάτια που λάμπαν όπως όταν έχεις φιλοξενούμενους αγαπημένους. Νομίζω ότι το καταχάρηκαν. Αλλά μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι και εμείς το χαρήκαμε.

Η Ιωάννα που συντόνισε το πρόγραμμά αλλά και όλα τα παιδιά που πήραν μέρος στο πρόγραμμα αξίζουν τα συγχαρητήρια μας.

Νομίζω ότι πρέπει να δίνουμε περισσότερες αφορμές στα παιδιά να δημιουργούν. Μόνο για να βλέπεις όλα αυτά τα χαρούμενα πρόσωπα αξίζει, κάθε ώρα που “χάνεται” σε τέτοια προγράμματα.

Αν το δείτε θα καταλάβετε. Μέχρι τότε…

Τη καλησπέρα μου.

Μ’ αρέσει να μη λέω πολλά…

Μ’ αρέσει να μη λέω πολλά….

Ypogeia Revmata – M’aresei na mi leo polla

… μ’ αρέσει να κοιτάω μακριά…(Κάτι δεν κάνω καλά και δεν μπορώ να ανεβάσω το βίντεο αλλά μόνο τον σύνδεσμό του- ας μου πει κάποιος πως μπορώ να βάλω και την εικόνα. )

(Καταλάβατε βέβαια ότι το έμαθα και αυτό… Είπαμε δεν σβήνω τίποτα….)

Πιστεύω να απολαύσατε το τραγουδάκι από τα Υπόγεια Ρεύματα. Είναι από τα αγαπημένα μου κυρίως λόγω στίχων. Παρ’ όλα αυτά όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν καλά ότι αυτοί οι στίχοι μικρή σχέση έχουν με εμένα. Κρατάω λοιπόν το ρεφρέν “πειραγμένο” και αντί το “ψηλά” έχω βάλει το “μακριά”.

Και μπαίνω στο θέμα. Η Δευτέρα είναι μια δύσκολη μέρα. Με 7 ώρες στο οκτάωρο του σχολείου περνάει λίγο δύσκολα. Αλλά περνάει. Γυρνώντας λοιπόν σπίτι δεν μπορώ να πω ότι είχα και πολύ διάθεση για δουλειά – με την συνηθισμένη έννοια – έτσι έβγαλα τα γραπτά στην άκρη, (έχουν μείνει καμιά εξηνταριά για διόρθωμα από τα 150 καλά πάμε…). Άνοιξα λοιπόν τον υπολογιστή – τι πρωτότυπο – και μπήκα στον εκπαιδευτικό μου χώρο, και έψαξα το DIMDIM και φυσικά το βρήκα. Και άρχισα να ψάχνω τις δυνατότητες του, διάβαζα φόρουμ, διάβαζα manual, αλλά όλο και κάτι έλειπε. Και τότε… ο από μηχανής θεός στο πρόσωπο της Σμαράγδας. Μου είχε πει ότι το είχε εγκαταστήσει και …τσακ να την στο MSN. Μετά από τη καλησπέρα τη ρώτησα αν είχε χρόνο να με βοηθήσει να το στήσω και μετά το ΝΑΙ, με το MSN στη μια γωνιά και το MOZILLA στην άλλη γωνιά (τα καλά των “φαρδιών” μόνιτορ) , στο στήσαμε σε 10 λεπτά. (Δηλαδή για να τα λέμε όλα… μου έλεγε και έκανα…Εντάξει;). Αλλά στήθηκε.Και voila μπήκα (για την ακρίβεια μπήκαμε γιατί είχε και ξενάγηση το “πρόγραμμα”). Μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα. Πατούσα από εδώ, πατούσα από εκεί διάφορα πλήκτρα. Βγήκα και “στο κήπο” μια δυο φορές (λάθος κουμπιά…) αλλά έτσι μαθαίνεις. Η Σμαράγδα παρά τα “πετάγματα” έξω, άντεξε και μου έδωσε πολύτιμες πληροφορίες, και οδηγίες.

Λοιπόν μια γρήγορη ξενάγηση…

Ένας πίνακας που μπορεί να εμφανίζει ιστοσελίδα, ένα Power Point, ένα αρχείο PDF, ένας διαδραστικός πίνακας, με τα απαραίτητα. Μπορείς να “προφορτώσεις” αρχεία για να δείξεις και να καλέσεις όποιον θέλει να συμμετάσχει. Έχει μια βιντεοκάμερα και τρία μικρόφωνα – εκτός του διαχειριστή. Δηλαδή από ένα σημείο και μετά πιάσαμε τη κουβέντα – κυριολεκτικά – και ήταν πολύ πιο καλά. (Παρά το γεγονός ότι έχω λιώσει τα πληκτρολόγια ακόμα ΔΕΝ μπορώ το chat… με κουράζει…). Και μετά το έψαχνα. Και συνεχίζω σήμερα. Και δεν ξέρω για πόσο ακόμα. Εγώ ήδη άρχισα να σκέφτομαι πιθανές χρήσεις και εφαρμογές. Τώρα έχει ένα μικρό προβληματάκι…. Δεν υποστηρίζει τα Ελληνικά στο διαδραστικό πίνακα, αλλά δεν πειράζει… Μια γρήγορη βόλτα στα φόρα μου έδειξε ότι από το 2009 τα ψάχνουν, άρα σύντομα θα βρουν τη λύση αν δεν την έχουν ήδη βρει. Εν τω μεταξύ η κουβέντα γίνεται για να μετατραπεί το περιβάλλον στα Ελληνικά. Δυστυχώς ακόμα δεν το έχω βάλει στο δικό μου MOODLE και φιλοξενούμαι σε ένα άλλο οικόπεδο ειδικά για το MOODLE αλλά αυτό είναι ένα μικροπταίσμα. Με ένα σύνδεσμο βρίσκεσαι σε ελάχιστο χρόνο στη συζήτηση. Και αυτό θα γίνει.

Οι μαθητούληδες μου με στήσανε χθες!!! Κανείς δεν εμφανίστηκε. Μάλλον και αυτοί ήταν κουρασμένοι από τη Δευτέρα. Δεν πειράζει… αυτοί δεν πειραματίστηκαν εγώ όμως έμαθα.

Ενθουσιασμένος λοιπόν πήρα μια συνάδελφο να της πω τα νέα μου…Και κάνει έτσι, και κάνει γιουβέτσι, και μετά κοκορέτσι…Από την άλλη άκρη μια επιφύλαξη και ένας σκεπτικισμός. Και δηλαδή θα γίνει έτσι, και θα γίνει αλλιώς, και η τάξη, και ο πίνακας και… και… και … Μακάρι και να ήξερα. Και αυτή ήταν η απάντηση. Δεν ξέρω… αλλά δεν μπορώ να βλέπω το κόσμο να αλλάζει και εγώ να είμαι παρατηρητής. Αισθάνομαι ότι ανοίγει μπροστά μας μια νέα διάσταση. Δεν ξέρω τι θα βγάλει. Σίγουρα μας λείπει η παιδεία για να μπορέσουμε να χειριστούμε αυτές τις νέες εξελίξεις. Ο ενθουσιασμός ο δικός μου στην ακραία του μορφή μπορεί να είναι “Ναι – υπολογιστές και πάλι υπολογιστές – Και η λύση σε όλα τα προβλήματά μας είναι ο υπολογιστής.” από την άλλη η επιφύλαξη της φίλης μου στην ακραία της μορφή μπορεί να ερμηνευτεί σε μια΄άρνηση και ένα μηδενισμό των νέων τεχνολογιών. Όπως πάντα στη μέση είναι η αλήθεια. Μικρά, μελετημένα βήματα και απολογισμός σε κάθε κίνηση, για να γίνει η επόμενη σωστά.

Πάλι από το υπουργείο εξαγγέλθηκαν διαδραστικοί πίνακες σε όλα τα σχολεία. Δυστυχώς η μέχρι τώρα πρακτική σε αυτά είναι : ” που θα βρούμε χώρο να τα “παρκάρουμε αυτά τα πράγματα” . Δυστυχώς η αξιοποίηση αργεί, για να μη πω ότι δεν γίνεται. Οι συζητήσεις με φίλους του δημοσίου σχολείου, μου λένε ότι γενικά υπάρχει επιφύλαξη έως αδιαφορία σε αυτές τις νέες τεχνολογίες. Φοβάμαι ότι θα πάρουν μαρκαδόρους “ασπροπίνακα” και… απλά θα γράφουν πάνω τους. Είμαι κακός και προκατειλημμένος; Δεν είμαι και τόσο σίγουρος. Με τα netbooks τι γίνεται; Θα δοθούν και φέτος; Δεν άκουσα τίποτα. Έχουμε κανένα απολογισμό για το τι έγινε στις τάξεις; Αν χρησιμοποιήθηκαν και πως; ¨Η μήπως επειδή ήταν “των προηγούμενων” εμείς θα κάνουμε άλλα καλύτερα!!!. Και εμείς μικροί – μεγάλοι – όπως έχω ξαναπεί – δεν θα ξέρουμε που είμαστε και που πατάμε. Πάλι κάποιοι θα φέρουν containers με πίνακες και στο τέλος θα τα δίνουν… μαζί με ό,τι αγοράσεις τα Χριστούγεννα. Φέτος μέχρι και σε διαδρόμους γυμναστηρίων δίνανε netbooks (!!!! – για να μετράς θερμίδες…) Τι να κάνουμε ξεμείνανε στα απούλητα. Τα netbooks των 450 € του Νοέμβρη τώρα πουλιούνται 250 -300 € (Θαύμα!!!!! και μετά λένε δεν πέφτουν οι τιμές… Α! και ένα μυστικό …Πάλι κερδίζουν όλοι αυτοί που τα πουλάνε….). Δουλευόμαστε!!!! Να σταματήσει επιτέλους το δούλεμα και να γίνει κάτι σοβαρό και με σχέδιο και ΚΥΡΙΩΣ με βάθος χρόνου.

Πολλά είπα, πολλά έπιασα. Σας το είπα το τραγούδι δεν με αφορά. Δεν με πιστέψατε. Ξανακούστε το τώρα να ηρεμήσετε και μετά σκεφτείτε τι γίνεται.

Τη καλημέρα μου.

“Μιλώντας” με τα παιδιά…

Διάβασα σήμερα στην Ημερησία του Σαββάτου, για τους 317 καθηγητές και δασκάλους που βραβεύτηκαν για τη καινοτομία τους στην εκπαίδευση. Τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα. Χαρά και ικανοποίηση αλλά και ζήλια.

Χαρά γιατί κάποιοι άνθρωποι που αποφασίζουν να κάνουν το παραπάνω, να δώσουν το χρόνο τους, παίρνοντας τον από τον προσωπικό τους χρόνο, από το χρόνο που είχαν για τα παιδιά τους και την οικογένεια τους, επιτέλους ανακαλύφθηκαν και βραβεύτηκαν. Βέβαια αν δεν τους παίρνανε και τις θέσεις, όπως χαρακτηριστικά είπε κάποιος συνάδελφος, όταν ΄”έτρεχε” να βελτιώσει την εργασία του για να βοηθήσει τα παιδιά με ειδικές δεξιότητες, θα ήταν καλύτερα. Και αν όταν – σαν γνήσιος Έλληνας – προτείνει να το δώσει σε όλα τα σχολεία για τα παιδιά αυτά ΔΩΡΕΑΝ(!!!) καλό θα ήταν να το δεχτούν και να αξιοποιήσουν όλο αυτό το δυναμικό που υπάρχει – όχι να του προτείνουν να το προωθήσει “ιδιωτικά”. Δηλαδή τι κατάλαβαν από τη κίνηση… Ότι ήθελε να ανοίξει την αγορά μέσα από το Υπουργείο; Τότε δεν θα το έδινε δωρεάν. Τι να πω. Τέλος πάντων. Νομίζω ότι αν ρωτήσουμε θα μάθουμε και άλλες τέτοιες περιπτώσεις… αξιοκρατίας και αναγνώρισης.

Αλλά αισθάνθηκα και ζήλια. Ναι… Εκείνη τη ζήλια όμως τη “κινητήρια”. Εκείνη τη ζήλια που λέει “Θέλω και εγώ…”, που λέει ότι πρέπει να προσπαθήσω ακόμα περισσότερο, για να διακριθώ… Λέμε τώρα. Αλλά ναι, είναι παραδείγματα προς μίμηση και ζήλια όλοι οι παραπάνω συνάδελφοι, αλλά και όλοι όσοι δουλεύουν “ήσυχα και ταπεινά” δίνοντας τον καλύτερο τους εαυτό στους μαθητές τους. Καλό είναι επίσης να μη μάθουμε μόνο τη βράβευση και πότε θα γίνει, αλλά καλύτερο θα ήταν να μάθουμε τι κάνανε όλοι αυτοί οι συνάδελφοι, για να μάθουμε και να προσπαθήσουμε και εμείς…

Προχθές άνοιξα πρώτη φορά chat room και “γλυκάθηκα”. Βέβαια η προσέλευση ήταν “υποτυπώδης”. Δύο μαθητές από του 20 περίπου που θα μπορούσαν να συμμετέχουν αλλά για ξεκίνημα καλά ήταν. Ανανεώσαμε το ραντεβού για τη Δευτέρα και μετά θα πάει στο τέλος της εβδομάδας όπου οι μισοί θα βρίσκονται σε εκπαιδευτικό ταξίδι στη Σκωτία. Εκεί μάλλον θα έχει “φάση” μια και θα συζητήσουν όλοι μαζί. Για να δούμε τι θα βγάλει.

Πάντως η εμπειρία είναι ότι είναι δύσκολη υπόθεση με την έννοια ότι αν αρχίσουν να ρωτάνε όλοι ταυτόχρονα τότε αντικειμενικά μπλέκει το πράμα. Πρέπει να τηρηθεί η αρχή First In First Out για τις ερωτήσεις. Βέβαια το προχθεσινό ήταν αναγνωριστικό, με την έννοια να δούμε τις δυνατότητες αξιοποίησης. Από εκεί και μετά θα το δούμε περισσότερο στη πράξη. Τη Κυριακή έχω το ίδιο με την Α’ λυκείου αλλά εκεί έχω περισσότερο κοινό. Δεν ξέρω για ενδιαφέρον αλλά κοινό υπάρχει.

Σήμερα στο Classroom 2.0 έχει σεμινάριο με θέμα πως θα ενεργοποιήσουμε τους μαθητές στις νέες τεχνολογίες. Είναι στα Αγγλικά και πολλά από αυτά που λέει αναφέρονται στην Αμερικάνικη πραγματικότητα αλλά όλο και κάτι θα κερδίσουμε παρακολουθώντας τα. Αλλά και το περιβάλλον είναι καλό. Είναι το Elluminate και αυτό είναι όλα τα λεφτά. Μια φίλη από τη Σύρο μου είπε για το DIM DIM που είναι αντίστοιχο. Περιττό να πω ότι μου άνοιξε η όρεξη. Θα δω τι θα γίνει. Ας ξεκινήσω από το “ταπεινό” chat room, και μετά θα δούμε τι άλλο μπορεί να γίνει. Όπως πάντα αν υπάρχει κάτι καινούργιο ή καμία ιδέα για το πως θα ενσωματώσω το DIM DIM στο MOODLE θα ήθελα πολύ να τη μάθω.

Αυτά για σήμερα. Τη καλημέρα μου.

Φωτιά, φωτιά…

Δευτέρα πρωί στο σχολείο. Δεύτερη ώρα με τη κατεύθυνση της β’ λυκείου, έχουμε κάνει την ανακεφαλαίωση, έχουμε φτάσει εκεί που πρέπει και ετοιμάζομαι να δούμε τις ασκήσεις και να προχωρήσουμε παρακάτω. Και τότε…

Αρχίζει να ακούγεται δαιμονισμένα η σειρήνα του σχολείου. Το σήμα είναι για πυρκαϊά. Μερικές φορές έχουμε false alarm οπότε άμεσα ακούγεται από τα μεγάφωνα η ακύρωση του συναγερμού. Περνάνε καμία δεκαριά δευτερόλεπτα, δεν ακούω τίποτα, και βγαίνω έξω. Πολλοί συνάδελφοι είχαν κάνει το ίδιο. Μυρίζω τον αέρα αλλά δεν μου έρχεται κάτι περίεργο.Η σειρήνα εν τω μεταξύ να ουρλιάζει. Η απόφαση πάρθηκε. Αδειάζω την αίθουσα. Γυρνάω μέσα, τα παιδιά ρωτάνε για το τι γίνεται και εισπράττουν τη κοφτή απάντηση: “Μαζέψτε τα και έξω όλοι.” Κανένα άλλο σχόλιο καμία κουβέντα. “Όλοι έξω.” Φεύγω τελευταίος. Σε ερώτηση που πάμε η απάντηση ήταν αρχικά μακριά από το σχολείο. Μετά στο χώρο συγκέντρωσης.

Τι έγινε; Η αίθουσα μας ήταν στο ισόγειο μόλις 5 μέτρα από τη πόρτα της αυλής. Αντί λοιπόν να τους πανικοβάλλω λέγοντας να αφήσουν όλα τα πράγματά τους και να βγουν γρήγορα έξω, ρισκάροντας κάποιο τραυματισμό, και επειδή δεν είχα κάποια αίσθηση κινδύνου, αν και η σειρήνα εξακολουθούσε να ουρλιάζει, τους είπα να τα μαζέψουν γρήγορα και να βγουν έξω. Δεν είχαν περάσει πάνω από 2 λεπτά και είμασταν στην αυλή ήδη 15 μέτρα μακριά από το οίκημα. Ήμασταν προνομιούχοι λόγω θέσης.Αυτό μου έδωσε το πλεονέκτημα να τους κινητοποιήσω γρήγορα, χωρίς να τους πανικοβάλλω.

Βγαίνοντας έμαθα ότι ήταν άσκηση από τη πυροσβεστική. Μας χρονομέτρησαν, μας είδαν, και δεν ξέρω τι άλλο παρατήρησαν και είπαν.

Συζητώντας το μετά στην τάξη, μου είπαν ότι είδαν στο πρόσωπό μου την ανησυχία, αλλά δεν ανησύχησαν γιατί δεν τους έβαλα τις φωνές. Επίσης σχολίασαν το ότι τους είπα να πάρουν τα πράγματα τους αλλά γρήγορα, και αυτό πάλι τους ηρέμησε. Συνήθως στις προγραμματισμένες ασκήσεις εκκένωσης δεν παίρνουν τίποτα.

Είναι δύσκολη περίπτωση,όταν είναι πραγματική κατάσταση κινδύνου. Στη περίπτωση αυτή αξιολογώντας την έλλειψη της μυρωδιάς και γνωρίζοντας καλά το μέγεθος και τη δομή του σχολίου, από τη μία μεριά. Από την άλλη η -συγκυριακή – προνομιακή θέση δίπλα στην αυλή, μου έδωσε την δυνατότητα να μη τους πανικοβάλλω και να δημιουργήσω ενδεχομένως μεγαλύτερο πρόβλημα.

Εδώ μπαίνει ένα άλλο θέμα. Στην αρχή του έτους μας ενημέρωσαν για ένα πρόγραμμα 48 ωρών, εκπαίδευσης από μακριά, με θέμα τη “πολιτική προστασία” στο σχολείο. Οργανωνόταν από το ΕΜΠ με “εκ του μακρόθεν” εκπαίδευση, και εξετάσεις με εργασίες και τέλος εκπόνησης εργασίας για το συγκεκριμένο σχολείο, πάνω στην εκκένωση και μετά ακτινικά εκπαίδευση όλων των συναδέλφων του σχολείου. Πολύ καλό και πολύ ενδιαφέρον σαν θέμα. Και, τουλάχιστον στα χαρτιά, εξαιρετικά ενδιαφέρον. Με την αλλαγή στο υπουργείο Παιδείας το πρόγραμμα “χάθηκε”. Γίνεται, δεν γίνεται. Ξεκίνησε ή κόπηκε, δεν ξέρω. Μήπως ήταν από τα προγράμματα που κόπηκαν για εξοικονόμηση πόρων; Δεν ξέρω. Πάντως ήταν κρίμα. Σε εμάς ήταν η υποδιευθύντρια, ο υπογράφων (λόγω εξάρτησης από Η/Υ και όχι μόνο) και ο συνάδελφος της γυμναστικής (γιατί μπορεί να “διαχειριστεί” κόσμο σε ανοικτό χώρο. – Κάτι απαραίτητο σε περίπτωση εκκένωσης) Αλλά…

Πολλοί ίσως αναρωτηθούν…Και καλά που ήταν άσκηση. Αν δεν ήταν; Πάντως στις ασκήσεις εκκένωσης, το σχολείο αδειάζει σε περίπου 5 λεπτά. Πολύ καλός χρόνος για περίπου 1500 παιδιά πολλά από τα οποία μικρής ηλικίας ( λόγω δημοτικού και νηπιαγωγείου). Από την άλλη, όλοι ξέρουμε τα βασικά που πρέπει να κάνουμε σε περίπτωση φωτιάς η σεισμού. Από εκεί και μετά μακάρι να μη χρειαστούν ποτέ, αλλά να χρειαστεί σίγουρα θα κάνουμε το καλύτερο δυνατόν.

Αν κάποιος ξέρει για το πρόγραμμα, ας μας πει και εμάς τι γίνεται…

Μέχρι τότε… τη καλησπέρα μου.

Ναι, αλλά χάσατε…

Χθες βρέθηκα πάλι στις τάξεις. Έχοντας όλη την Α και Β λυκείου θεώρησα και δική μου υποχρέωση να συγχαρώ τα παιδιά “δια ζώσης”. Είχε στη πρωινή σύνταξη, προηγηθεί η διευθύντρια της Σχολής, όπου έδωσε συγχαρητήρια σε όλη την ομάδα. Στη πρωινή σύνταξη όμως, έχοντας μια άρνηση στο μικρόφωνο και τα μεγάφωνα, πολλοί δεν άκουσαν ακριβώς τι έγινε. Έτσι είπα να τους ενημερώσω για λίγο μέσα στη τάξη. Όπερ και εγένετο.

Έχοντας σε κάποια τμήματα, μέλη της ομάδας απέναντί μου μπορούσα να διακρίνω από τη μια την ικανοποίηση και από την άλλη μια συστολή, για να μη πω ντροπή. Αυτό το συμπέρανα από τη μια από το χαμόγελο που άνθισε στα πρόσωπά τους και από την άλλη από το χαμηλωμένο βλέμμα και μια “αδιόρατη” τάση να “εξαφανιστούν”.

Σε ένα από τα τμήματα λοιπόν, της Β’ Λυκείου, όπου υπήρχε και μέλος της ομάδας, πετάγεται ο… Γιάννης και λέει : ” Ναι, αλλά χάσατε…”

Αμέσως να φωνάξω τη “πυροσβεστική” διότι η …Μαρία άρπαξε. Και η πυροσβεστική αντέδρασε άμεσα και ευτυχώς “έσβησε αμέσως τη φωτιά” πριν καν εκδηλωθεί.

Πρώτα “καρφώνουμε” το Γιάννη για να ηρεμήσει, λέγοντάς του ότι στον επόμενο διαγωνισμό ευχαρίστως να πάρει μέρος για να πάμε καλύτερα. Σε απλά Ελληνικά, “Αφού δεν ξέρεις και δεν συμμετείχες μη μιλάς. Έλα να τα δεις από κοντά και μετά μίλα”. Μετά σειρά είχε να “σβήσει” η Μαρία. Εκεί τα πράγματα είναι πιο εύκολα, γιατί ήδη από την πρώτη ατάκα στο …Γιάννη, είχε ήδη ηρεμήσει κάπως. Μετά έγινε ένας απλός απολογισμός.

Σε πρώτη προσπάθεια, με ελλιπή προετοιμασία, να έχουμε μια νίκη και δύο ήττες και οι ήττες προέκυψαν από τους πρώτους και τους πέμπτους στον προκριματικό. Αν χάνεις από τέτοιους αντιπάλους, μόνο υποτιμητικό δεν είναι. Από την άλλη είναι μοναδική εμπειρία έχοντας απέναντί σου τους καλύτερους, για να μπορέσεις να εκτιμήσεις πως γίνεται ο διαγωνισμός και με ποιο τρόπο μπορείς να εξελιχθείς φτάνοντας και ξεπερνώντας αυτούς που έχεις απέναντι σου. Όλα αυτά έγιναν άμεσα και έτσι όλοι κατάλαβαν τι σημαίνει διαγωνισμός και πως δεν είναι μόνο η νίκη το αποτέλεσμα. Ο “δρόμος” είναι που μετράει. Η εμπειρία που αποκτάς και το τρόπος που αντιμετωπίζεις αυτούς που έχεις απέναντί σου. Στις κουβέντες που κάναμε ανάμεσα στους αγώνες, η φράση που χρησιμοποιούσα ήταν : “Μη βγαίνετε στο διαγωνισμό σαν να κουβαλάτε όλα τα φορτία του κόσμου πάνω σας. Χαρείτε τον αγώνα. Μαζέψτε εμπειρίες και ευχαριστηθείτε τη “διαδρομή”.” Και μετά χαμηλόφωνα και συνωμοτικά…”σκίστε τους”. Το τελευταίο αν και δεν είναι ακριβώς πρέπον “για καθηγητή” νομίζω ότι ήταν περισσότερο χρήσιμο, μια και μετά τον δεύτερο αγώνα, είχε φανεί ότι δεν πήγαν καλά και είχαν ανάγκη να “αισθανθούν” μάχιμοι. (Τουλάχιστον κατά την άποψη μου).

Αυτά τα άκουσαν όλοι πολύ προσεκτικά, και μπόρεσαν – πιστεύω – να εκτιμήσουν καλύτερα τη προσπάθεια των συμμαθητών του.

Και το κερασάκι. Ο συγκεκριμένος …Γιάννης είναι και αθλητής του σχολείου στο μπάσκετ. Και κατά τον Οκτώβρη σε νοκ αουτ αγώνες δυστυχώς δεν είδαμε τον δεύτερο γύρο. Εκεί όμως όλοι, είπαμε ότι “δεν έγινε και τίποτα. Αγώνας ήταν και θα προσπαθήσουμε για κάτι καλύτερο του χρόνου”. Η αλήθεια είναι ότι μπήκανε πολύ κατσούφηδες τότε στο σχολείο και τύχανε της υποδοχής που τους άρμοζε. Με τα μπράβο και τα συγχαρητήρια για τη προσπάθεια και τη συμμετοχή. Και όταν λέγανε τα λάθη που κάνανε η απάντηση ήταν…” έτσι μαθαίνουμε”. Τώρα όμως σαν εξωτερικός κριτής εμφανίστηκε πολύ αυστηρός στους συμμαθητές του.

Γιατί τα γράφω αυτά; Τα γράφω μήπως όλοι αυτοί που στο ρόλο του καθηγητή βλέπουν ένα κασετόφωνο, ή τον Ιούνιο – Ιούλιο – Αύγουστο καταλάβουν τι γίνεται και τι μαθαίνει ένα παιδί μέσα σε μια τάξη. Μαθαίνει να αξιολογεί, να σέβεται τους γύρω του, να σκέφτεται πριν μιλήσει, να εκτιμά την προσπάθεια των άλλων – ανεξαρτήτως αποτελέσματος – να αγωνίζεται για το καλύτερο, και τέλος μαθαίνει και …Χημεία.

Τη καλημέρα μου.

Αχ αυτά τα παιδιά…

Το έχω ξαναπεί. Οι δάσκαλοι έχουν ένα μισθό παραπάνω. Ένα μισθό που δεν δηλώνουν. Βέβαια αντιλαμβάνομαι ότι με τέτοιες δηλώσεις που κάνω αυτή τη στιγμή κάποιος θα βρεθεί να τα μετρήσει και να μας πει ότι παίρνουμε πάρα πολλά και να μας κόψει τα “μισθά” μας. Ο δε κλάδος των εκπαιδευτικών θα βυθιστεί σε μια μέγιστη και απύθμενη μιζέρια, η οποία θα μεταφερθεί στους μαθητές, μηδενίζοντας τις όποιες προοπτικές ανάπτυξης και εξόδου από τη κρίση με αποτέλεσμα πλέον να φτάσουμε στην οριστική κατάλυση του κράτους μέσω της οικονομικής κατάρρευσης.

Μισό λεπτό να το ξαναδιαβάσω γιατί μου βγήκαν πολλά μαζί και μπορεί να καώ από τη συγκίνηση και τις πολύπλοκες σκέψεις.

Ωραίο… Νομίζω κάνει για σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

Λοιπόν έχουμε και λέμε… Υπάρχει μια αμοιβή που δεν δηλώνεται πουθενά . Δεν κόβεται από καμία επιτροπή της Ευρώπης αλλά και δεν φορολογείται. Είναι αυτό το κάτι που φαίνεται στο βλέμμα των παιδιών, στο χαμόγελό τους, στην έκφρασή τους. Εκεί που η έδρα χάνει την απόσταση της και το ύψος της. Εκεί που ο καθηγητής είναι συζητητής, εμψυχωτής, φίλος, καθοδηγητής και συνοδοιπόρος. Εκεί που όλοι μαθαίνουμε και εκπαιδευόμαστε.

Αυτή την εμπειρία είχα σήμερα, για πολλοστή φορά στη καριέρα μου. Είναι η εμπειρία που με πείθει κάθε φορά ότι κάνω το σωστό “επάγγελμα” και αν μπορούσα να διαλέξω πάλι το ίδιο θα διάλεγα.

Για να καταλάβετε τι εννοώ, ας τα βάλουμε σε μια σειρά.

Σάββατο σήμερα. Δεν έχουμε σχολείο και αν μη τι άλλο έχουμε χρόνο, για περισσότερο ύπνο και ξεκούραση. Για ψώνια ή και δουλειές ή τέλος πάντων για να μη κάνεις τίποτα και να αράξεις σπίτι. Για δε τα παιδιά του λυκείου με τις καθημερινές τους υποχρεώσεις σε σχολείο – φροντιστήριο ή ότι άλλο, το Σαββατοκύριακο σίγουρα έχει μια άλλη σημασία. Σωστά; ΛΑΘΟΣ!!!!

Γιατί σήμερα σηκωθήκαμε όλοι (7 άτομα τουλάχιστον και όχι μόνο) από τα άγρια χαράματα για να μαζευτούμε από Αγία Παρασκευή, Παιανία, Βριλήσσια, Βύρωνα, Φάληρο και να πάμε όλοι στο Αιγάλεω. Έτσι πρωί 8.30 είμασταν όλοι στο 3ο Λύκειο Αιγάλεω για τον διαγωνισμό Επιχειρηματολογίας – Αντιλογίας. Με ελλιπή προετοιμασία (εν γνώση μας μια και φέτος προετοιμάζουμε για πρώτη φορά την ομάδα) και άγνοια, ακόμα και από μεριάς μας βασικών διεργασιών, μια και η “ψυχή” της ομάδας συνταξιοδοτήθηκε προσφάτως και οι υπολειπόμενοι είχαμε αποσπασματικές γνώσεις. Όμως δεν το αφήσαμε και δώσαμε το παρόν και “πέσαμε” αξιοπρεπώς, με μια νίκη και δύο ήττες. Μία νίκη πολλαπλά χρήσιμη και πολύτιμη αλλά και δυο ήττες πολύτιμες σαν εμπειρίες για έναν απολογισμό. Όλα αυτά αποτελούν μια εμπειρία που θα μπορέσει να γίνει η αφετηρία για μια καλύτερη πορεία.

Όμως όλες αυτές τς ώρες που περάσαμε μαζί μα τα παιδιά, επιβεβαιώθηκαν πάλι αυτά που έχω πει πολλές φορές. ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΩ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΜΟΥ. Αυτό που γνωρίζω μέσα στο σχολείο είναι το καλός, κακός, μέτριος μαθητής. Εργάζεται – δεν εργάζεται. Καταλαβαίνει τη χημεία – δεν καταλαβαίνει τη χημεία. Και μετά… τίποτα. Σήμερα λοιπόν μέσα στις 7 ώρες που περάσαμε μαζί και μιλήσαμε, γελάσαμε, συζητήσαμε είδα όλα εκείνα που δεν μπορώ να δω μέσα στη τάξη. Είδα όλες εκείνες τις σκέψεις που δεν μπορούν να βγουν μέσα σε μια διδακτική ώρα, με συγκεκριμένο θέμα και προσανατολισμό. Είδα όλους εκείνους τους προβληματισμούς και τις σκέψεις που γενικά δεν λέγονται και δεν ακούγονται.

Σε εκείνα τα χαμόγελα και τα καθάρια βλέμματα που παρά τη κούραση εξακολουθούσαν να μας μοιράζουν, υπήρχε η αμοιβή που λέω. Σε εκείνη τη προσπάθεια να μας ικανοποιήσουν και να φανούν αντάξιοι στις προσδοκίες μας, παρά τη φυσική κούραση και τη κάποια απογοήτευση, από την πορεία τους αγώνα (που το καταλαβαίνανε παρά την απειρία). Στην αγωνιστική διάθεση, παρά το άγχος και την αγωνία υπάρχει εκείνο το άδηλο ευχαριστώ. Σε εκείνο το αυθόρμητο γέλιο στα σχόλια, όταν προσπαθούσαμε όλοι να αποφορτιστούμε από την ένταση και τη κούραση είναι η εκτόνωση.

Μετά από όλα αυτά νομίζω ότι ένα πράγμα μπορώ να πω. Ευχαριστώ που μοιραστήκατε μαζί μου αυτό το πολύτιμο Σάββατο σας. Ευχαριστώ που δώσατε τον καλύτερο εαυτό σας για να πετύχουμε κάτι πολύ δύσκολο. Και το πετύχαμε ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Γίναμε ομάδα. Ευχαριστώ που μου δώσατε την ευκαιρία να δω μέσα από τη συζήτηση, τη σκέψη και το προβληματισμό σας, μια και αυτό μου είναι πολύτιμο. Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να χάσω αυτή την εικόνα του δεκαεξάχρονου, γιατί τότε δεν θα μπορέσω να ξεπεράσω το οποιοδήποτε… κασετόφωνο.

Μπορεί να γύρισα πολύ κουρασμένος και σίγουρα και τα παιδιά και οι συνάδελφοι το ίδιο. Αλλά τώρα μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι δεν θα μπορούσα να σκεφτώ καλύτερη ιδέα για να περάσω το Σάββατο μου. Χθες αν με ρωτούσατε μάλλον δεν θα απαντούσα έτσι. Σήμερα όμως ξέρω.

Τη καλησπέρα μου.

O χρόνος τρέχει…

Το ήξερα ότι θα σας αιφνιδίαζα. Με πιάνουν μερικές φορές οι φιλοσοφικές μου διαθέσεις και αφήνομαι “ελεύθερος” να τις εκφράσω. Αυτή τη στιγμή όμως δεν μιλάω για το χρόνο σαν έννοια αλλά για τη σχολική χρονιά. Είναι νωρίς ακόμα αλλά αν το δούμε λίγο στο ημερολόγιο, τα χρονικά περιθώρια για να ολοκληρωθεί η σχολική χρονιά στενεύουν. Δηλαδή έχουμε ενάμιση μήνα μέχρι τις διακοπές του Πάσχα και μετά; Στο ημερολόγιο έχουμε 5 εβδομάδες. Στη πράξη, όμως με τις πολυήμερες εκδρομές, με τις απουσίες που κάνουν οι μαθητές της Γ’ λυκείου για διάβασμα, με τις εκδηλώσεις που συνήθως πραγματοποιούνται την άνοιξη, θα έλεγα ότι δεν έχουμε τελικά πολύ χρόνο.

Πως μου ήρθε πάλι; Εχθές ήταν από τις πιο δύσκολες ημέρες του χρόνου. Ήταν η μέρα που δεχόμαστε γονείς. Γιατί ήταν δύσκολη; Γιατί είχαμε το πρωινό μάθημα και μετά “καπάκι” όπως λέμε, τρεισήμισι ώρες ενημέρωση. Σε απλά Ελληνικά ήμουν μόλις ενδεκάμιση ώρες στο σχολείο και τις περισσότερες από αυτές όρθιος.

Έχοντας και το πρόβλημα με τη φωνή μου φοβόμουνα ότι δεν θα την έβγαζα καθαρή και θα έκλεινε ξανά. Τελικά με λίγη “ρέγουλα” και προσοχή, πολλά ζεστά και “τα χάπια μου” κατάφερα και άντεξα. Σήμερα, τα φαινόμενα δείχνουν ότι μπορώ να μιλήσω. Θα δείξει.

Αυτά για σήμερα. Τη καλησπέρα μου.