Εκπαιδευτικά – Page 19

Η ήσυχη τάξη…

Συνέβη τη Παρασκευή. Ξεκίνησε τη Τετάρτη και μάλλον περνάω τη κορύφωσή του σήμερα.

Τη Τετάρτη λοιπόν σε κάποια φάση μια “παρέα” παιδιών, κάνανε φιλότιμες προσπάθειες και τελικά κατάφεραν και τους έβαλα τις φωνές.

Μέγα λάθος. Τη ξέρω τη δουλειά. Όλη η Τετάρτη ήταν με πονοκέφαλο και η φωνή μου με “τσιμπούσε”. Προσπάθησα να τη προστατέψω όσο μπορούσα αλλά τη Πέμπτη είχα “καπάκι” ένα εξάωρο διδακτικό στο επτάωρο. Δηλαδή μια ώρα κενό για ξεκούραση. Και μάλιστα προς το τέλος (4 – Κ – 2 ώρες). Την είδα λοιπόν τη δουλειά και προς το τέλος της 4ης ώρας άρχισα να “χάνω” σε συχνότητες. Σκέφτηκα ότι αν την βγάλω τη μέρα καλά θα είναι.

Τη τελευταία ώρα το είχα χάσει. Ακουγόμουν μεν αλλά που εκείνη η “φωνάρα” που είχα. Κάτι ανάμεσα σε μπάσο και κενά, χωρίς ψιλές, κάπου έχανα τον ήχο γενικά. Τα κατάφερα πάντως και την έβγαλα. Τα παιδιά – κυρίως αυτά που είχα και νωρίτερα σε κατευθύνσεις – την κατάλαβαν την διαφορά. Προσφέρθηκαν να βοηθήσουν με καραμέλες που είχαν και γενιά έκαναν ό,τι μπορούσαν να μου κάνουν τη ζωή πιο εύκολη.

Γύρισα σπίτι και τα είχα χάσει όλα. Άλαλος… η ευτυχία της γυναίκας μου. Για να γυρίσουν να με κοιτάξουν… σφύριζα σαν τσέλιγκας, για με δουν και να καταλάβουν από τους ψιθύρους και τα χείλη τι έλεγα. Σκηνές απείρου κάλλους. Κάπως έτσι πέρασε και το απόγευμα της Πέμπτης – ήρεμα όπως και να έχει και όπως λέμε με λίγα λόγια.

Και φτάνουμε Παρασκευή πρωί. Είχα κάνει τις γαργάρες μου με το γνωστό διάλυμα για την περίσταση, είχα λιώσει τις γνωστές φαρμακευτικές καραμέλες για την περίσταση, και ετοιμάστηκα για δουλειά.

– ΦΦΦ ΦΦΦ δοκιμή ένα – ένα…(γκουχ γκουχ ) Γμτ αποτυχία.

Πάμε πάλι…

– ΦΦΦ ΦΦΦ (γκουχ γκουχ) Γμτ ούτε ένα – ένα τώρα. Τη πατήσαμε. Και τώρα τι κάνουμε;Πως το βολεύουμε το πράμα;

Καλά… σκέφτομαι. Πάω στο σχολείο. Ένα τρίωρο έχω να δω πως θα το βγάλω. Ενημερώνω τη διεύθυνση για τα “χάλια” μου, οπλίζομαι με θάρρος και ορμάω.

Πρώτη ώρα με το Α3. Μπαίνω μέσα… Βούιζε πρωί πρωί η τάξη. Δεν λέω λέξη. Πως θα μπορούσα άλλωστε. Κάποια παιδιά με παίρνουν είδηση και με καλημερίζουν αλλά εγώ στη “μούγκα”. Αφού δεν έβγαινε τίποτα…

Γράφω λοιπόν στο πίνακα…”Σήμερα θα κάνουμε ένα πολύ ήσυχο μάθημα… γιατί δεν μπορώ να μιλήσω. Για να δούμε τι θα καταφέρουμε.” Ρίχνω πάλι ένα σφύριγμα (είπαμε το είχα μάθει πια) γυρνάνε, κοιτάνε και τους δείχνω τον πίνακα. Διαβάζουνε και σιγά σιγά η στάθμη θορύβου πέφτει. Τους κάνω νόημα να καθίσουν ήσυχα και ξεκινάω να βγάζω κάποιους ήχους ανάμεσα σε ψίθυρο, σφύριγμα ή δεν ξέρω πως αλλιώς να τον χαρακτηρίσω.Κάτι όμως ακουγότανε. Κάποια γελάκια για την -όντως – κωμική κατάσταση σκάσανε, όμως πέρασαν γρήγορα. Τους προχώρησα το λίγο που ήθελα να προχωρήσω για να ολοκληρώσω το κεφάλαιο. Τους έταξα ένα διαγωνισματάκι για κάπου στα τέλη Φλεβάρη, και μετά … τι κάνουμε που έχει μείνει ένα τέταρτο έτσι άδειο; Θα κοιταζόμασταν; Μπα μάλλον όχι.Βρήκαμε ένα θέμα για τις νέες τεχνολογίες και τα μαθήματα… και μετά από μια μικρή εισήγηση δική μου το μπαλάκι πέρασε στα παιδιά να πουν τη γνώμη τους. Σίγουρα προβληματίστηκαν και έτσι ακούστηκαν ενδιαφέρουσες απόψεις και ιδέες.

Πάντως σε όλη την ώρα επικρατούσε υποδειγματική ησυχία, αυτό πρέπει να το αναγνωρίσω.

Ωραία – one down – two to go…

Πάμε στην επόμενη ώρα. Το Α2 τώρα. Άλλη φάση. Πιο ζωηρή τάξη αλλά κυρίως με ανήσυχα μυαλά. Εγώ από την άλλη είχα ξοδέψει τα λίγα αποθέματα φωνής που είχα. Και πάμε να δούμε τώρα τι κάνουμε. Και εδώ “μιλώντας” πια τους εξήγησα το πρόβλημα και ακολούθησα την ίδια τακτική. Και εδώ τα παιδιά ανταποκρίθηκαν και έτσι με τον ίδιο τρόπο πέρασε και εδώ η ώρα.

Ωραία – two down – one to go…

Έλα όμως που εδώ ήταν κατεύθυνση. Και εδώ δεν έχει κουβεντούλα και brainstorming…Κάπως πρέπει να γίνει μάθημα.Μόλις έχω ολοκληρώσει το τρίτο κεφάλαιο και τους έχω υποσχεθεί “μονότερμα” παράδοσης στο τέταρτο κεφάλαιο. Για να ξεκινήσουμε…Με τι προσόντα όμως….Κάτι πρέπει να γίνει. Ενόψει επερχόμενου διαγωνίσματος, πρέπει να κάνουμε επανάληψη… και ποιος θα μιλήσει και θα διορθώσει… Ζόρικα τα πράγματα. Εμφάνιζα παντελή αδυναμία να μιλήσω. Τελικά μη μπορώντας να κάνω μάθημα… τους μάζεψα κοντά (12 παιδιά είναι) και άρχισα να τους μιλάω για την ψηφιακή εποχή που έρχεται… Άσχετο. Όχι θα έλεγα. Γιατί έχουμε φτιάξει μαζί ένα ψηφιακό χώρο και προσπαθούμε να εκμεταλλευτούμε τις δυνατότητες που μας δίνουν οι νέες τεχνολογίες. Το παλεύουμε μαζί. Δηλαδή με την καθοδήγηση των παιδιών, εγώ κάνω. Το καλό με αυτή την υπόθεση είναι ότι μίλησαν και οι μαθητές και έτσι δεν χρειάστηκε να μιλάω εγώ όλη την ώρα. Από την άλλη κράτησα κάποιες σημειώσεις που θα τις έλεγα μάλλον πολύ χρήσιμες, για το πως βλέπουν όλη αυτή την προσπάθεια και κυρίως τι περιμένουν. Φυσικά τους υποσχέθηκα τα χρωστούμενα την επόμενη φορά που θα βρεθούμε, και έτσι πέρασε και η τρίτη ώρα.

Πρέπει να τονίσω ότι όλες οι τάξεις από τη Πέμπτη που έχανα τη φωνούλα μου, κάνανε ό,τι μπορούσαν καλύτερο για να με διευκολύνουν. Αυτό πρέπει να τους το αναγνωρίσω. Ήταν λοιπόν μια ήσυχη τάξη η κάθε μία τους.

Τη καλημέρα μου.

Κύριε… τι είναι η ασπαρτάμη; (μέρος 2ο)

Η δεύτερη αυτή εγγραφή είναι συνέχεια της προηγούμενης και γίνεται με αφορμή ένα σχόλιο του Αντώνη.

Ρωτάει ο Αντώνης: Το ερώτημα είναι αυτά τα 20 λεπτά ήταν μέσα στη στοχοθεσία της μέρας ή απλά δεν πρόσφεραν κάτι. Αν αυριο σε ρωτήσουν κάτι άλλο τι θα κάνεις; Αν εσύ αύριο τους ρωτήσεις τι είναι η απαρτάμη θα απαντήσουν;

Εδώ βάζει πάρα πολλά θέματα μέσα σε δυο γραμμές. Θα προσπαθήσω να τα αναπτύξω ένα ένα και να πω τη θέση μου.

“…ήταν μέσα στη στοχοθεσία της ημέρας…” Τι ακριβώς είναι άραγε η στοχοθεσία της ημέρας; Η στοχοθεσία είναι μια έννοια που με δυο λόγια λέει : όταν τελειώσουν το κεφάλαιο οι μαθητές πρέπει να έχουν επιτευχθεί οι παρακάτω στόχοι… και μπαίνουν οι στόχοι που είναι ζητούμενοι. Σπάνια η στοχοθεσία έχει όριο μέρας. Γίνεται ένα σχέδιο για το τι θα πούμε στο μάθημα και πως θα το πούμε. Από εκεί και μετά όμως η τάξη έχει και αυτή το ρόλο της. Νομίζω ότι σημαντικός στόχος της Α’ λυκείου είναι να κατανοήσουν που βρίσκεται η Χημεία σήμερα και τι σημασία έχει για τη ζωή τους. Να πάψουν να θεωρούν τη χημεία μάθημα και μάλιστα δύσκολο και να μπορέσουν να την αντιληφθούν σαν μια καθημερινότητα. Όπως δηλαδή πραγματικά είναι.

“…ή απλά δεν προσέφεραν κάτι…” : Εδώ είμαι όπως λένε κάθετα αντίθετος. Τα παιδιά όταν ρωτάνε κάτι περιμένουν μια απάντηση. Άρα τα έχει προβληματίσει με κάποιο τρόπο αυτό που ρωτάνε. Κατά συνέπεια οφείλουμε μια απάντηση. Κυρίως σε θέματα προσδιορισμού της θέση τους στο κόσμο και αν μοιάζουν ή όχι με τα μοντέλα που τους πλασάρουν, οφείλουμε όχι να τους δώσουμε έτοιμη λύση αλλά να τους δώσουμε ένα τρόπο να κρίνουν για να μπορέσουν να δουν που βρίσκονται. 22 χρόνια καθηγητής μπορώ να διαβεβαιώσω ότι αυτά που θυμούνται οι παλιοί μου μαθητές δεν είναι πως γράφονται οι αντιδράσεις αλλά αυτές οι συζητήσεις για θέματα καθημερινά και πως μπαίνει η Χημεία μέσα σε αυτά. Και μια και εδώ θίγονται λεπτά θέματα διατροφής, δίαιτας, αλλά και επικίνδυνα θέματα όπως η νευρική ανορεξία, χρειάζεται πολύ προσοχή. Δεν σηκώνουμε το χαλάκι να τα βάλουμε από κάτω αλλά τα αντιμετωπίζουμε όπως είναι και στο βαθμό που γνωρίζουμε, Προχθές πολλές φορές είπα δεν ξέρω. Γιατί όντως δεν ήξερα. Δεν παραπληροφόρησα, και αυτά που τους είπα είναι σωστά. Άρα αν προβληματίστηκαν και ψάχτηκαν λιγάκι σας διαβεβαιώνω ότι προσέφεραν απείρως περισσότερα από το να μάθουν ποιες είναι οι μεταθετικές αντιδράσεις. Αν δε, σε βάθος χρόνου, έστω και ένας μαθητής το σκεφτεί μια φορά παραπάνω για κάποια επιλογή, από αυτά τα θέματα – εκτός ύλης που συζητάμε εντός τάξης – και το ψάξει λίγο παραπάνω – τότε δεν το συζητάμε, προσφέρουν πάρα πολλά. Μη μετρήσιμα πολλά.

Αν η αγωνία βρίσκεται στο αν θα βγει η ύλη, υπάρχει πάντα η υπεύθυνη αντιμετώπιση, γιατί είναι γνωστό ότι η Χημεία είναι μάθημα υποδομής. Το σημερινό μάθημα υποστηρίζει το αυριανό κοκ.Η ύλη βγαίνει και βγαίνει σωστά. Τα παιδιά πάνε στην επόμενη τάξη με δεδομένο ότι έχουν διδαχθεί όλα όσα θα τους επιτρέψουν να επιλέξουν την παραπέρα πορεία τους χωρίς να περιορίζονται από τις γνώσεις τους σε ένα μάθημα. Το ότι τα έχουν διδαχθεί είναι δεδομένο. Το αν τα έχουν μάθει είναι ζητούμενο.

“…Αν αύριο σε ρωτήσουν κάτι άλλο τι θα κάνεις…” : Το αύριο είναι μακριά. Αλλά όταν με ρωτήσουν, ανάλογα την ερώτηση και αν έχω κάτι να τους πω που κατά την κρίση μου θα ήταν χρήσιμο, τότε μπορεί να το ξανακάνω. Αλλά αν κρίνω ότι είναι ερώτηση “μασουλήματος χρόνου” τότε απλά θα προσπεράσω με μια δήλωση του τύπου …Έλα στο μάθημά μας τώρα… και γυρνώντας στον μαθητή θα του πω ότι αν θέλει να του πω δυο πράγματα να έρθει στο διάλειμμα. Εγώ του δίνω την επιλογή. Αν πράγματι τον ενδιαφέρει το θέμα θα έρθει να ρωτήσει και εγώ του προσφέρω το διάλειμμα μου και το χρόνο της ανάπαυλας μου από ώρα σε ώρα. Αν δεν τον ενδιαφέρει… τότε θα πάει διάλειμμα και εγώ θα κάνω το δικό μου.

“…Αν αύριο εσύ τους ρωτήσεις τι είναι η ασπαρτάμη θα ξέρουν;” Και γιατί να τους “εξετάσω” για την ασπαρτάμη; Σίγουρα θα έχουν μια ιδέα. Δεν χρειάζεται να ξέρουν τύπους. Χρειάζεται να γνωρίζουν ότι δεν πρέπει να παίρνουν με το τόνο την ουσία αυτή γιατί “κουράζει” το συκώτι, μια και εκεί μεταβολίζεται, και ότι αν πάρουν πολλή ποσότητα από αυτή την ουσία καλά θα κάνουν να μην απομακρύνονται από τη τουαλέτα.

Όμως κατάλαβαν τη σημασία ενός σωστού πρωινού, την έννοια του σακχάρου και πως δουλεύει ο οργανισμός στον μεταβολισμό – τουλάχιστον όσοι το παρακολούθησαν προσεκτικά και συμμετείχαν στη συζήτηση.

Η τάξη είναι μια κατάσταση που είναι δυναμική. Αν ο ρόλος του καθηγητή είναι αυτός του κασετοφώνου και του εξεταστή το έχεις χάσει. Τη τάξη την αφουγκράζεσαι. Μια μισοκοιμισμένη τάξη με μια συμβατική διδασκαλία θα αποκοιμηθεί και κανείς δεν θα ακούσει τίποτα. Αν αντίθετα τη τραβήξεις και τη παρασύρεις σε μια κουβέντα και τους βάλεις να δραστηριοποιηθούν σε θέματα που τους ενδιαφέρουν τότε τους “έχεις”. Δεν μπορεί να είσαι κασετόφωνο για να μη χάσεις την ύλη. Οι μαθητές είναι άνθρωποι που έχουν και άλλα να τους απασχολούν, εκτός από τη σωστή γραφή των χημικών εξισώσεων. Και ποιος θα τους λύσει αυτές τις απορίες; Πως θα μπορέσουν και αυτοί να δουν ότι τους αντιμετωπίζεις σαν ανθρώπους και δέχεσαι την απορία τους.

Όσοι είναι στις τάξεις το έχουν δει να γίνεται. Δεν μπορεί να είσαι αφ’ υψηλού και “υπεράνω”. Νομίζω ότι πρέπει να υπάρχει ο σεβασμός απέναντι στου μαθητές και τις απορίες τους και τις ανάγκες τους. Από την άλλη πρέπει να υπάρχει υπεύθυνη αντιμετώπιση της γνώσης, ώστε να έχουν όλοι τη δυνατότητα να αποκτήσουν τα εφόδια που τους είναι απαραίτητα για να μπορέσουν, όταν χρειαστεί να επιλέξουν κατεύθυνση σπουδών, να μην έχουν περιορισμό του τύπου “αυτό το μάθημα δεν το καταλαβαίνω άρα δεν μπορώ να πάρω αυτή τη κατεύθυνση” και άλλα τέτοια. Μπορώ να αναφέρομαι για πολύ ώρα ακόμα σε παραδείγματα τέτοιου τύπου. Δεν νομίζω ότι έχει όμως κάποιο νόημα.

Ο τύπος της εκπαίδευσης και η ουσία της εκπαίδευσης δυστυχώς δεν ταυτίζονται. Θα έπρεπε αλλά είναι δύσκολο. Ετοιμάζουμε τους μαθητές μας για ένα αύριο που κανείς δεν ξέρει πως θα είναι. Βγάλαμε σχέδια και προγράμματα με βάση τα δικά μας δεδομένα τότε που δεν ξέραμε τι είναι ΙΝΤΕΡΝΕΤ και θέλουμε να τα εφαρμόσουμε. Κάνουμε μάθημα με βιβλία γραμμένα το 1997 μεταφρασμένα από αμερικάνικο βιβλίο του 1992 που σημαίνει ότι γράφτηκε γύρω στο 1990 και έχει θέμα “ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ”. Να πω τι στα παιδιά για τα floppy disk και για τη βιντεοκάμερα με το σωλήνα VIDIKON (!!!) όταν τα DVD, MP3, c-mos, tft, lcd, … είναι άγνωστες λέξεις για το βιβλίο. Και όμως το μάθημα έχει και αναλυτικό πρόγραμμα και παιδαγωγικούς στόχους σε ένα κόσμο που έχει πεθάνει (αυτόν του βιβλίου) εδώ και 10 χρόνια. Αυτά για τη στοχοθεσία.

Πολλά είπα. Σας έπρηξα πάλι…Τέλος πάντων. Οι συνάδελφοι θα καταλάβουν. Οι μη συνάδελφοι θα πάρουν μια ιδέα για το τι γίνεται μέσα στη τάξη. Όχι τίποτα άλλο αλλά μου τη δίνει όποτε λέω ότι είμαι καθηγητής να ακούω “Χμ!!! τρεις μήνες διακοπές…” Τη ευθύνη μας και το άγχος μας για το πως θα βγάλουμε αυτά τα παιδιά σε ένα αύριο… περίεργο. Το ότι πρέπει να είμαστε “αιώνια έφηβοι” και “μέσα στα πράγματα” για να μπορέσουμε να πιάσουμε το σφυγμό των πραγμάτων, το συνεχές διάβασμα και τη συνεχή ανανέωση…. Όλα αυτά είναι δεδομένα. Εδώ τα φυσικά σας παιδιά (που είναι 1-2 άντε τρία) δεν τα αντέχετε για πολύ, εμείς που έχουμε 25-30 και όλα διαφορετικά… για εμάς είναι εντάξει και άνετα.

Τέλος πάντων. Τη καλησπέρα μου…. (έρχεται συνέχεια)

Κύριε…τι είναι η ασπαρτάμη;

Μπαίνω σήμερα στη Α’ λυκείου, και ετοιμάζομαι για να μπω στις αντιδράσεις. Να πω ότι το κοινό μου ήταν ενθουσιασμένο;;; Θα ήταν ψέμματα. Γενικά το κοινό μου εμφάνιζε σημάδια κόπωσης πριν καν ξεκινήσω.Κάτω έπρεπε να κάνω. Μετά από τα γραφειοκρατικά (απουσιολόγια – ύλη κλπ ) ρωτάω για τις απορίες του προηγούμενου μαθήματος.

Σηκώνει το χέρι η… Μαρία και ρωτάει…

– Κύριε τι είναι η ασπαρτάμη;

Κόκκαλο ο “μικρός” (εγώ είμαι αυτός…ψιτ γέλασες σε είδα…).

– Που είναι παιδί μου αυτό στο βιβλίο; ρώτησα προσπαθώντας να κερδίσω χρόνο. (Αηδίες ήξερα πολύ καλά ότι δεν υπήρχε στο βιβλίο ούτε φυσικά είχε σχέση με το μάθημα, απλά ήθελα χρόνο να δω πως θα το διαχειριστώ μια και είχα μια τάξη σε κατάσταση ημιυπνώσεως (δεν είχα ξεκινήσει μάθημα και να σας λείπουν τα σχόλια). Ταυτόχρονα μετρούσα τον διαθέσιμο χρόνο όπως και την ύλη που είχα βγάλει και τι είχα να κάνω ακόμα και είδα ότι με έπαιρνε…)

– Ξέρετε… δεν είναι στο βιβλίο. Αλλά κάπου το διάβασα και δεν ξέρω τι είναι.

– Χμ!!! Καλά να σου πω δυο πράγματα. (άνεση και αντιμετώπιση αφ’ “υψηλού” – λέμε τώρα )

Και ξεκινάει μια συζήτηση κάπου ανάμεσα στη χημεία στη βιολογία, στην ψυχολογία, και κατέληξε στα… μοντέλα που μας προβάλλουν από τα περιοδικά και τις τηλεοράσεις.

Μιλήσαμε για γευστικούς κάλυκες στη γλώσσα, μιλήσαμε για φυσικές γλυκαντικές ουσίες όπως η ζάχαρη. Μιλήσαμε για τις θερμίδες, για το ποσοστό του “ζαχάρου” στο αίμα και τη σημασία του. Για τη σημασία της ζάχαρης στο ξύπνημα του μυαλού. Περάσαμε στη σημασία του πρωινού για το ξεκίνημα της μέρας. Από το πρωινό, περάσαμε στις δίαιτες – που το πρώτο που κόβουν είναι το πρωινό – μετά περάσαμε στη νευρική ανορεξία και τι ακριβώς γίνεται. Μετά από το τι γίνεται περάσαμε στο γιατί γίνεται και φτάσαμε τελικά στα πρότυπα που μας προβάλλουν από τις τηλεοράσεις και τα περιοδικά. Εκεί λοιπόν μπήκε το θέμα της ένταξης στις παρέες και το πως βελτιώνουμε την εικόνα μας με βάση τα πρότυπα που μας βάζουν και μπήκε τέλος το θέμα… του τι πρέπει να κάνουμε με όλα αυτά. Πρότεινα να μη κάνουμε τίποτα με τα μοντέλα που μας πλασάρουν και να χαρούμε κάθε μέρα της ζωής μας.

Η τάξη είχε γενική συμμετοχή και όλοι παρακολουθούσαν για να δουν ποια είναι η επόμενη ερώτηση… Και όπως έλεγαν κάποτε… “δώστου κλότσο να γυρίσει… (για το παραμύθι μιλάγανε αλλά εδώ είναι το παιγνίδι των ερωτήσεων). Και δώστου και γυρίζανε οι ερωτήσεις. Μετά από περίπου 20 λεπτά θεώρησα ότι είχαν “ξυπνήσει” αρκετά και κάπου να “το μαζέψω το πράμα”. Κάνω λοιπόν ανακεφαλαίωση της “παράδοσης” και σιγά σιγά το κλείνω. Ανακοινώνω ότι δεν θα “εξετάσω” σήμερα… γιατί δεν έχω χρόνο… και παραδίδω κάτι ελάχιστο συμπλήρωμα στο προηγούμενο κεφάλαιο.

Κάνω δε και το σχόλιο.

– Μπράβο σας σήμερα ήσασταν περισσότερο ήσυχοι από κάθε άλλη φορά.

Και από μέσα μου σκεφτόμουν….”ρε μπας και δεν τους αρέσει η Χημεία; Μπα!!! αποκλείεται 🙂 )

Τη καλησπέρα μου.

“Περίεργα” συναισθήματα…

Δεν σταματώ να με εκπλήσσω. Έτσι έγινε και εχθές και πραγματικά απόρησα με εμένα. Δεν περίμενα να αντιδράσω έτσι. Είδα και έπαθα να τα συνειδητοποιήσω. Να σας τα εξηγήσω για να καταλάβετε και εσείς.

Σας είχα μιλήσει για ένα συνέδριο στη Βέροια. Είχα ετοιμάσει λοιπόν μια εισήγηση και την είχα στείλει για κρίση από την επιτροπή του συνεδρίου. Χθες λοιπόν ήρθε η απάντηση της επιτροπής. Θα προσπαθήσω να περιγράψω ένα ένα τα βήματα και τα συναισθήματα, όπως και τι με παραξένεψε σε αυτά.

Έρχεται λοιπόν η απάντηση. Το βλέπω στο “γραμματοκιβώτιο” και όλο αγωνία (πρώτο συναίσθημα) πάω να το ανοίξω. Όπως ακριβώς περιμένουμε ένα πολύ σημαντικό γράμμα και όλο αγωνία σκίζουμε το φάκελλο. Το ίδιο ακριβώς. Και είδα κάτι πίνακες με νουμεράκια, δεν έδωσα και πολύ σημασία, και φτάνω γρήγορα στο τέλος, όπου είχε την απόφαση.

Η απόφαση έλεγε ότι η εργασία ΔΕΝ θα διαβαστεί στο συνέδριο. Μεγάλη έκπληξη (το δεύτερο συναίσθημα). Εργασία ΜΟΥ και να ΑΠΟΡΡΙΦΘΕΙ (!!!). Κάποιο λάθος θα έγινε. Να το ξαναδώ.

Βλέπετε τόσα χρόνια αυθεντία, και δεν έχω “ξαναφάει απόρριψη”. Μπορώ να πω ότι τσαντίστηκα (τρίτο συναίσθημα). Αλλά δεν είχα προσδιορίσει γιατί τσαντίστηκα. Με εμένα ή με τους άλλους. Δεν το περίμενα απλά.

Για να δω με ποια κριτήρια με έκριναν, για να μπορέσω να κρίνω αν κάνουν καλά τη δουλειά τους. Η αμφισβήτηση της απόφασης (τέταρτο “συναίσθημα”). Για να δω τι γίνεται. Ναι εδώ καλά τα λέει, και εδώ και εδώ , χμ εδώ όχι και τόσο, μμμ εδώ τα λέει καλύτερα… κλπ κλπ. Δηλαδή κρίνω του κρίνοντες. Δηλαδή προσπαθώ να υποβαθμίσω τα κριτήρια και την απόφασή τους.

Μετά βλέπω στην κρίση ότι τη χαρακτήρισαν πολύ απλή και θεμελιώδη… Αυτό ήταν. Δεν μπόρεσαν να καταλάβουν το πνεύμα του “ποιητή”. Μα αυτό ήθελα, να είναι απλή, θεμελιώδης. Μα πως δεν το κατάλαβαν (!!!) Κάτι πρέπει να κάνω. Πρέπει να δράσω… να τους εξηγήσω…(πέμπτο “συναίσθημα”). Να καταλάβουν.

Και γράφω ένα μηνυματάκι ότι ακριβώς αυτός ήταν ο στόχος και εσείς δεν το καταλάβατε. Δεν ξέρω αν έκανα μετάθεση ευθυνών, λέγοντας εμμέσως πλην σαφώς ότι εγώ είμαι εντάξει αλλά εσείς δεν μπορέσατε να το καταλάβετε. Και έτσι θα στερηθείτε την εργασία ΜΟΥ. Και αν εσείς θέλετε να ανεβάσετε το επίπεδο του συνεδρίου, εσείς θα χάσετε που δεν θα έχετε θεμελιώδεις εισηγήσεις. (βαρέθηκα να μετράω “συναισθήματα”)

Μετά σκέφτηκα να περάσω στην “αντεπίθεση…” Να στείλω μια άλλη εργασία… Τι σκ… πόσο δύσκολο είναι πια να φτιάξω μια εργασία. Αλλά από την άλλη η τεκμηρίωση που μου έστειλαν ήταν σωστή. Αφού σχολίασαν ακριβώς τα σημεία που είχα επιλέξει να είναι έτσι. Και γιατί να στείλω άλλη. Για να δείξω ότι μπορώ; Να ικανοποιήσω τον πληγωμένο μου εγωισμό; Μα δεν είχα κάτι να κερδίσω. Η συγκεκριμένη επιλογή μου προφανώς ξέφευγε από τα κριτήρια που είχαν βάλει. Άρα ήμουν εκτός. Είναι απλό.

Γιατί τα γράφω πάλι όλα αυτά… Θέλω να το σκεφτούμε όλοι όσοι έχουμε κόσμο μπροστά μας στη δουλειά μας. Είτε είμαστε καθηγητές είτε μάνατζερς. Λέμε ότι οι καθηγητές κρινόμαστε καθημερινά από τους μαθητές, αλλά πόσοι μαθητές εκφράζουν αυτή τη κρίση. Χμ !!!Μάλλον κανείς ή κάποιος “ανάγωγος” ίσως. Για τους μάνατζερς δεν συζητάω. Εκεί έχει απόλυση. Έτσι πολύ εύκολα περνάμε στο αλάθητο. Και όταν έρθει “η ώρα της κρίσης” και δεν είναι αυτή που περιμένουμε αρχικά βγάζουμε οργή. Αλλά μετά τι βλέπουμε… ότι πάντα υπάρχει περιθώριο για κάτι καινούργιο και διαφορετικό και πάντα υπάρχει χώρος για κάτι καλύτερο.

Βέβαια εγώ “παρασύρθηκα” από το σχόλιο μιας συναδέλφου στη Σύρο, που είπε το εξής πολύ απλό : “Επιτέλους και μια εισήγηση που μπορέσαμε να καταλάβουμε…” Παίρνοντας αυτό σαν αφορμή, έκανα τη γενίκευση ότι πολλοί από τους συναδέλφους έχουν “άγνωστες” λέξεις στις ΤΠΕ και είπα ότι από εκεί πρέπει να ξεκινήσουμε για να μπορέσουμε να καταλάβουμε για το τι λέμε.

Νομίζω ότι όλοι μας πρέπει να προσπαθούμε για το καλύτερο και κυρίως να δεχόμαστε την κριτική, για να μπορέσουμε να δούμε πράγματα που αλλιώς δεν θα βλέπαμε.

Τη καλησπέρα μου.

Αλλαγές σε όλα

Είπα να αλλάξω λίγο την εικόνα. Αυτό μου άρεσε. Περισσότερο χρώμα. Βέβαια δεν έχει τις φωτογραφίες μου αλλά κάτι θα κάνουμε.

Η περίοδος είναι δύσκολη. Ο λόγος είναι ότι τελειώνει το τετράμηνο. Αυτό για ένα καθηγητή λυκείου σημαίνει ότι έχει περισσότερη δουλειά. Να βγουν αποτελέσματα.Να τελειώσουν τα διαγωνίσματα, και τέλος να βγουν οι βαθμολογίες για το τετράμηνο.

Εδώ έχουμε ένα άλλο θέμα πολύ κοινό επίσης. Την άγνοια των γονέων στη κατάσταση των παιδιών τους όσον αφορά τα αποτελέσματα. Συνήθως τα παιδιά ξεχνάνε να ενημερώσουν για τα γραπτά, ή δεν ξέρουν πως πήραν το τάδε βαθμό. Τα έχουμε ξαναγράψει. Δυστυχώς το θέμα είναι κοινωνικό και έχει πολλές προεκτάσεις.

Για να καταλάβετε τι εννοώ, θα σας μεταφέρω μια ιστορία όπως την άκουσα από τρίτους. Αφορά ένα περιστατικό σε αστικό λεωφορείο. Μπαμπάς μπαίνει στο λεωφορείο με το γιό του (περίπου 15-16 χρονών) και ο νεαρός πατάει πάνω στο κάθισμα του λεωφορείου. Μετά από 2-3 λεπτά και αφού δεν έκατσε “συμβατικά” ο νεαρός, γυρνάει ο πατέρας του και του λέει :

– Πως κάθεσαι έτσι, αυτά σου μαθαίνουν στο σχολείο;

Η πρώτη φράση ήταν αυτή. Και εμένα μου δημιουργείται η απορία, το σχολείο θα του τα μάθει αυτά τα στοιχειώδη; Εμείς που βλέπουμε τα παιδιά μέσα στη τάξη 2 με 4 φορές την εβδομάδα μέσα στη τάξη όπου πρέπει να μάθουν ένα σωρό καινούργια πράγματα, πρέπει να τους μάθουμε και πως θα κάθονται και θα συμπεριφέρονται σωστά. Και καλά να το πει ένας τρίτος αλλα ο ίδιος ο πατέρας του αποποιείται της ευθύνης του και μεταθέτει την ευθύνη αυτή στο σχολείο; Περίεργα μου φαίνονται όλα αυτά. Τέλος πάντων. Από τις πιο δύσκολες στο σχολείο είναι η ημέρα της ενημέρωσης γονέων. Που προσπαθείς να εξηγήσεις σε ένα γονέα για ποιο λόγο το παιδί του δεν διαβάζει και πήρε το βαθμό που πήρε. Τέλος πάντων (δεύτερη φορά).

Γίναμε διεθνείς και μάλιστα διηπειρωτικοί. ‘Ετσι τη προηγούμενη εβδομάδα έγινε το τελευταίο ΑΣΜΠΕΤΑ (το σημερινό mini δεν το μετράω – όχι ότι δεν είναι αλλά έγινε πολύ γρήγορα…) Ηπιαμε τις μπύρες μας στο CRAFT και συνδεθήκαμε με ΚΑΝΑΔΑ (!!!) που έχουμε δυο ξενιτεμένους Ασμπετιανούς, και η τεχνολογία τους έφερε στο τραπέζι μας, στην παρέα μας και τσουγκρίσαμε για μια ακόμα φορά τα ποτήρια μας. Έτσι για μια ακόμα φορά καταφέραμε να γεφυρώσουμε το πληκτρολόγιο με την πραγματικότητα. Να χρησιμοποιήσουμε την τεχνολογία για να μικρύνουμε τον κόσμο. Και το καταφέραμε. Και φυσικά κόψαμε και πίτα. Βέβαια! Δεν είμαστε σύλλογος, δεν είμαστε φορέας, αλλά μάλλον τελικά έχουμε κάποιους δεσμούς που μας συνδέουν. Να είμαστε καλά, να περνάμε καλά και να βρισκόμαστε να τα λέμε και να τα πίνουμε. Αφιερωμένο όπως και το ΑΣΜΠΕΤΑ στη Μάνια και τον Πάρη.

Για σήμερα καλά είναι…

Σταματάω γιατί πρέπει να τελειώσω μια εργασία… για τα forum. Βέβαια. Μου άρεσε η Σύρος και χτυπάω τώρα Βέροια. Τον Απρίλη. Θα σας ενημερώσω και θα τα πούμε.

Τη καλησπέρα μου…

Τελικά αξίζει…

…κάθε στιγμή αξίζει να είσαι καθηγητής. Δεν περίμενα τη χθεσινή μέρα βέβαια να το καταλάβω. Το έχω καταλάβει χρόνια τώρα αλλά η χθεσινή μέρα απλά το επιβεβαίωσε για μια ακόμα φορά. Η τρυφερότητα και η αγάπη που δεχτήκαμε από όσους μαθητές ήρθαν ήταν το κάτι άλλο. Μπορώ να πω ότι η ώρα πέρασε … σαν νεράκι. Δεν καταλάβαμε πως πέρασε. Με κουβέντα, γέλια, καλαμπούρια, σχέδια, όνειρα, σκέψεις και ό,τι άλλο λένε οι φίλοι δηλαδή. Και νομίζω ότι αυτό ήταν το καλύτερο.

Αρκετοί συνάδελφοι δεν ήρθαν αλλά και πολλά από το παιδιά δεν εμφανίστηκαν. Κρίμα. Αυτό που είχε μεγάλη σημασία ήταν ότι μπόρεσαν και μίλησαν. Εγώ έκανα “τη προξενήτρα” μια και – όπως γίνεται συνήθως – βρήκε ο καθένας τους παλιούς του συμμαθητές και πιάσανε κουβεντούλα. Έτσι μόλις έβρισκα εγώ τον Α που είχε τελειώσει την Χ σχολή και υπήρχε και άλλος από την ίδια σχολή… από το χέρι και βουρ για συστάσεις. Και τους παρατούσα να τα πούνε. Υπήρχαν παιδιά που ήταν στην ιδια υπηρεσία, μιλούσαν μεταξύ τους και δεν ήξεραν ότι είχαν τελειώσει το ίδιο σχολείο. Φυσικά και μπορούσαν να ζήσουν χωρίς να το ξέρουν αλλά σίγουρα είναι καλύτερα τώρα που το ξέρουν.

Εισέπραξα και μια “κλωτσιά” μόλις είδα μια παλιά μαθήτρια και μόλις τη ρώτησα τι την έπιασε πήρε το πιο πλατύ χαμόγελο και μου απάντησε “Πάντα ήθελα να το κάνω αυτό.” Τι να της πεις… Μου υποσχέθηκε όμως ότι θα φάω κουφέτα από το γάμο της. Οπότε θα πληρώσει…

Πολλά, πάρα πολλά μαζεμένα. Φανταστικά. Προσωπικά τη καταβρήκα. Βέβαια το γεγονός ότι άρχισαν να έρχονται παιδιά μαθητών μας στο Γυμνάσιο σημαίνει δυο πράγματα. Πρώτο ότι οι αναμνήσεις από το σχολείο είναι καλές και μετά… ότι μεγαλώσαμε (αλλά ποιος μετράει).

Πάντως είναι γεγονός ότι εμφανίστηκαν περισσότερο παλιοί μαθητές. Οι νέοι μαθητές φαίνεται έχουν “νωπές” μνήμες. Μπορεί να γκρινιάζουμε όταν τους έχουμε μαθητές αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι για τα παιδιά, το παρελθόν δεν έχει νόημα γιατί πέρασε και το μέλλον είναι πολύ μακριά. Κάτι που για εμάς τους μεγάλους δεν ισχύει. Το παρελθόν μας σημαδεύει και το μέλλον μας φοβίζει. Αν θυμόμαστε πάντα πως είναι παιδιά, αυτοί οι άνθρωποι που έχουμε μπροστά μας δεν μπορείς να συγχυστείς αλλά και δεν μπορείς να κακιώνεις. Αργότερα θα καταλάβουν. Και τότε θα θυμηθούν αυτά που πρέπει.

Έτσι χθες μου λεει μια μαθήτρια θεωρητικής κατεύθυνσης… μετά από 12-13 χρόνια που τελείωσε.

– Δεν φανταζόμουνα ότι είστε έτσι …

– Δηλαδή… πως; τη ρωτάω.

– Να! Μέσα στη τάξη κάνατε το μάθημα σοβαρός, δεν αφήνατε πολλά περιθώρια και γενικά φαινόσασταν πολύ σοβαρός…

– Χμ… Ενώ τώρα τι έγινε έχασα τη σοβαρότητά μου….

-Όχι αλλά να το γεγονός ότι μας μαζεύετε τόσο συχνά και προσπαθείτε να μας μαζέψετε …. Δεν το περίμενα.

Η αλήθεια είναι ότι πίσω από την εκδήλωση δεν ήμουν εγώ αλλά “χρησιμοποιήθηκα” (και καλά κάνανε) για να τους μαζέψουν.

– (και συνεχίζει) ενώ άλλοι που ήταν πιο χαλαροί και άνετοι στη τάξη… μετά χαθήκανε.

Και τότε ξυπνάει το “καθηγητικό” μέσα μου και της λέω…

-Άρα ο καθένας δείχνει αυτό που θέλει … και … τα πράγματα τελικά δεν είναι όπως φαίνονται.

Αυτό ήταν Ματ!. Πολύ το διασκέδασα. Συμφώνησε και συνεχίσαμε…

Όμορφα ήταν. Ας προσέχαν οι απόντες…γιατί θα πρέπει να περιμένουν την επόμενη φορά, όποτε και αν είναι αυτή.

Τη καλημέρα μου.

Σήμερα δεν γράφω…πολλά.

Σήμερα έχει επίσκεψη στο σχολείο και συνάντηση με αποφοίτους. Μια τέτοια διαδικασία εμένα με “εξιτάρει” γιατί για κάθε ένα από αυτά τα παιδιά υπάρχει μια ανάμνηση… μόνο που τώρα δεν είναι παιδιά. Οι περισσότεροι στο ΦΑΤΣΟΒΙΒΛΙΟ ποζάρουν με τα παιδιά τους (πλέον) ή η εικόνα τους είναι εντελώς διαφορετική από αυτή που θυμάμαι – και ευτυχώς γιατί έτσι πρέπει να γίνεται. Έτσι είναι, εγώ τους ήξερα παιδιά και τώρα…θα δούμε. Είναι εντυπωσιακό να βλέπεις πως εξελίσσονται και το γεγονός ότι επιλέγουν να μοιραστούν μαζί μας ένα Σάββατο απόγευμα δείχνει ότι τελικά “κάτι κάναμε και εμείς” μέσα στην πορεία εξέλιξής τους. Και αυτό είναι το εντυπωσιακό. Εμείς που τα ζήσαμε αυτά τα παιδιά “θα πάμε τρέχοντας” να δούμε τι κάνουν, να μιλήσουμε μαζί τους σε μια άλλη βάση πια, ισότιμη, όχι σαν μαθητές – καθηγητές αλλά σαν φίλοι. Γιαυτό είμαι ανυπόμονος.

Αλλά πριν από αυτό θέλω να σκεφτείτε σοβαρά αυτά που λέει η φίλη μου η Βιβή σε τελευταία της εγγραφή, Μπορείτε να τη δείτε εδώ. Σας διαβεβαιώνω ότι καμία προσφορά ΔΕΝ είναι μικρή. Και όλα αυτά είναι απλά ένα τηλέφωνο μακριά. Απλά σηκώστε το τηλέφωνο.

Α!!!! Και κάτι άλλο. Αύριο Κυριακή στις 12 το μεσημέρι στο HILTON γίνεται μια σειρά εκδηλώσεων με πάαααρα πολλά θέματα. (Ξεκίνησε από χθες αλλά τώρα πια….μένει μόνο η Κυριακή.) Εγώ θα σας προτείνω μία εκδήλωση…. (δίνω το πρόγραμμα)

Πρόγραμμα Wildlife Show 2009 – 20.12.09

Athens Hilton-αίθουσα Galaxy

Ώρα έναρξης: 12.00

12.00 : Εγγραφές

12.15 : Eισαγωγική τοποθέτηση – Συντονισμός από τον δημοσιογράφο Κώστα Βαξεβάνη.

12.30 : «Το έργο του Medasset στη Μεσόγειο» – Κωσταντίνος Γριμάνης , διευθυντής του Medasset .

12.50 : «Το ΕΚΠΑΖ κοντά στη φύση με φροντίδα και περίθαλψη» – Παύλος Μπήτρος, διαχειριστής του ΕΚΠΑΖ(Ελληνικό Κέντρο Περίθαλψης Άγριων Ζώων )

13.10 : «Βιοποικιλότητα & Σκυριανό Άλογο – Η συνεισφορά της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ Περιβάλλοντος & Πολιτισμού στην προστασία & διατήρηση της μοναδικής αυτής φυλής.» – Μυρτώ Παππά , εξωτερική συνεργάτης της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ
13.30-13.50 : Διάλειμμα

13.50 : «Ο ρόλος των Μκο στην θεσμική κατοχύρωση των δικαιωμάτων των ζώων στην Ελλάδα και τον κόσμο» – Παναγιώτης Κατσουλάκος , ομιλητής για τη ΜΚΟ ”Σόλων”

14.10 : «Αδέσποτα στην πόλη»- Ευγενία Ματαράγκα , υπεύθυνη εκστρατειών GAWF

14.30 : “Φάκελος Σκύλος: Αγορά ή Υιοθεσία;” – Χριστίνα Οικονόμου , υπεύθυνη Προγραμμάτων, εκπαίδευσης & υιοθεσιών Sapt Hellas

14.50 : «Planetbook : Παρουσίαση του πρώτου επιτραπέζιου για το περιβάλλον.» – Σταύρος Μηλιόνης , πρόεδρος του Κ.Ε.Α.Ν(Κύτταρο Εναλλακτικών Αναζητήσεων Νέων)

15.00 : Αποχαιρετιστήριος χαιρετισμός – Ευχαριστίες

Και φυσικά στο Lobby 1 θα μπορείτε να επισκεφτείτε τα stands των Οργανώσεων αυτών καθώς επίσης και των:

ΚΑΖ,Ηimaira,Αρκτούρος,Ζωοφιλκή ένωση Ηλιούπολης.

Αυτή την εκδήλωση την οργανώνει η Ελίζα Δημητρά – απόφοιτη και φίλη που έχει δώσει πάρα πολλά στην υπόθεση των δικαιωμάτων των ζώων. Αν βρεθείτε από την γειτονιά πείτε της μια καλημέρα.

e-book : κάποιες πρώτες σκέψεις.

Είχα πει ότι θα ξαναερχόμουν στο θέμα του e-book για κάποιοες σκέψεις έτσι πρόχειρα. Θα προσπαθήσω να βάλω σε σειρά λίγο τις σκέψεις και να δω τα υπέρ και τα κατά, όσο μπορώ να κρίνω, με τα λίγα δεδομένα που έχω.

Τι είναι πρώτα απ’όλα το e-book. Είναι ένα νέο μέσο που κερδίζει συνέχεια έδαφος. Είναι ένα ηλεκτρονικό μέσο ανάγνωσης, σε μέγεθος βιβλίου και σε βάρος βιβλίου αλλά στην οθόνη του εμφανίζει κείμενο. Η οθόνη είναι έτσι ρυθμισμένη ώστε να προσομοιάζει με αυτή ενός κειμένου, στα χρώματα, στην αντίθεση, στην ανανέωση, ώστε ο αναγνώστης να έχει την ίδια αίσθηση που θα είχε αν διάβαζε βιβλίο. Όπως ίσως φαντάζεστε το πιο σημαντικό μέρος είναι ακριβώς αυτό. Η οθόνη. Από εκεί και μετά η χωρητικότητα είναι πολύ μεγάλη. Μιλάμε για κάποιες εκατοντάδες βιβλία. Ίσως και χιλιάδες

Μπορούν να αναπαραχθούν ψηφιακά αρχεία όπως μουσική αλλά και εικόνες και βίντεο (αν και δεν είναι αυτή η πρωταρχική χρήση). Τώρα για να δούμε τι οφέλη…

1. Όλα σε ένα. Ένα βιβλίο τα περιέχει όλα. Χμ!!! Και καλά να δουλεύει. Αν ας πούμε αδειάσει η μπαταρία, εκεί που δεν πρέπει, όπως; γίνεται συνήθως άλλωστε. Η ακόμα χειρότερα αν σπάσει; Παιδιά θα το έχουν μη το ξεχνάμε. Αν δείτε πως “φέρονται” στις τσάντες τους… δεν θα ήθελα να είμαι βιβλίο μέσα σε αυτές. Πολύ περισσότερο e-book. Δεν ξέρω. Θέλει λίγο σκέψη για τη σωστή χρήση…

2. Μικρό φορτίο . Ναι σίγουρα. Δεν το συζητάω. Είναι πολύ ελαφρύ. Και σαφώς τα παιδιά υποφέρουν με όλα αυτά τα βιβλία που μεταφέρουν. Σίγουρα εκεί υπάρχει όφελος. Αναμφισβήτητο.

3. Κόστος. Εδώ επιμένω. Οπως και στα net-book. Να τα αγοράσει το Υπουργείο κεντρικά. Το κόστος θα είναι αστείο αν πάρει 200.000 e-books κοψοχρονιά. Το είδαμε με τις διατακτικές των 450 € για τα netbooks. Φτάνανε και περισσευανε. Οι έμποροι σπρώξανε printer, USB stick, προγράμματα, scanner, εξωτερικούς και ό,τι άλλο μπορούσαν προκειμενου να φτάσει το κόστος του netbook στο κόστος της διατακτικής. Το είχα πει. Εγώ πριν ένα χρόνο αγόρασα ένα από τα “ακριβά” με 400 €, πόσο μάλλον τώρα μετά από 10 μήνες που το κόστος έχει μειωθεί κλπ κλπ κλπ. Και θα είναι όλα ίδια και θα είναι όλα συμβατά και θα έχουν όλα τις ίδιες οδηγίες χρήσεις. Αρα θα μπορούν ο ένας να βοηθήσει τον άλλο και ο κάθε καθηγητής δεν θα πρέπει να γίνει τεχνικός Η/Υ για να μπορέσει να δουλέψει.

4. Υπάρχει και κάτι άλλο. Μπορεί να γίνει το εξής. Εγώ στο netbook έχω περάσει όλα τα βιβλία τα σχολικά σε ψηφιακή μορφή και διαβάζονται μια χαρά. Έτσι δεν κουβαλάω στη τάξη όλα τα βιβλία αλλά το netbook. Γιατί να μη γίνει δοκιμή σε πρώτη φάση και να δωθούν τα βιβλία σε ψηφιακή μορφή – για όλα τα μαθήματα μαζί με τα net-books. Να δούμε αν δουλεύει το σύστημα, και αν μπορεί να λειτουργήσει, πριν προχωρήσουμε σε μια επένδυση συγκεκριμένου κόστους. Γνωρίζω ότι στα net-books της Α’ γυμνασίου υπάρχουν τα βιβλία, αλλά γνωρίζω επίσης ότι τα “πρωτάκια” εξακολουθούν να κουβαλούν τη μισή βιβλιοθήκη μαζί τους. Και μην ακούσω για “χρήματα της ΕΕ”. Ας τα ρίξουν αλλού. Τόσες ανάγκες υπάρχουν. Οι συνάδελφοι του δημοσίου το γνωρίζουν καλύτερα από εμένα. Αλλά πρώτα απ’ όλα πρέπει να το υιοθετήσουμε εμείς οι ίδιοι. Εντάξει, η αυτονομία δεν είναι η ίδια, αλλά μπορεί να λειτουργήσει επικουρικά στο σχολείο, και στο σπίτι η μελέτη μπορεί να γίνει στον οικιακό υπολογιστή ή “στη πρίζα”.

5. Είχα αναφέρει προχθές για όλη εκείνη τη βιομηχανία των εκδόσεων και όλου εκείνους που εργάζονται στην παραγωγή αυτών των βιβλίων. Τα τιράζ είναι “εξωπραγματικά” για συνήθεις εκδόσεις. Εντάξει μπορεί να έχουν χαρτί δημοσιογραφικό, μπορεί να έχουν απαλλαγές από εδώ απαλλαγές από εκεί (διάφορα που δεν ξέρω για να μείνει χαμηλό το κόστος) αλλά και πάλι δεν παύει να είναι ένας κόσμος ολόκληρος. Θα μπορούσα να πω – σκοτίστηκα ελεύθερη αγορά είναι ας κάνουν ό,τι θέλουν – απλά δεν μου βγαίνει έτσι απλά.

Τέλος πάντων. Δεν ξέρω. Εγώ τα βγάζω στον αέρα. Δεν διεκδικώ κανένα τίτλο ειδήμονα. Στο μόνο που θεωρώ ειδήμονα τον εαυτό μου είναι να τα “χώνω” στη τεχνολογία 24 χρόνια τώρα, που θα μπορούσα να έχω ας πούμε ένα διαμερισματάκι ακόμα (υπερβολικό εντάξει αλλά το πιάσατε το υπονοούμενο). Είναι σκέψεις και αγωνίες, κάποιου που τη ψάχνει λίγο τη δουλειά και τσαντίζεται όταν βλέπει να μοιράζουν χρήμα – που δεν έχουμε – έτσι, κατά την άποψη μου πολύ χαλαρά. Όλα αυτά τα είχα γράψει παλιότερα (εδώ) και από ότι φαίνεται δεν έπεσα και πολύ έξω. Κάπως έτσι εξελίχτηκαν τα πράγματα. Και οι μεγάλες αλυσίδες με τις χιλιάδες παραγγελίες net-books κοιτάνε τώρα να ξεστοκάρουν. Πάρτε ένα τηλέφωνο και ένα netbook. Ένα διαδρομο γυμναστικής και ένα netbook. Ένα ….(οτιδήποτε) και ένα netbook. Και ακόμα δεν ήρθαν τα Χριστούγεννα. Θα “βρωμέσει ο τόπος” από προσφορές netbook. Σε 15-20 μέρες θα δείτε τι έχει να γίνει.

Ααααχχχχ!!! Έβγαλα πάλι τη γκρίνια μου. Ξαλάφρωσα. Ήδη αισθάνομαι καλύτερα.

Τη καλησπέρα μου.

Το τέλμα και το δημιουργικό.

Είναι φορές που με πιάνει μια άρνηση. Αρκετές φορές στο παρελθόν, και μάλλον σε τακτά διαστήματα – θα έλεγα – εμφανίζω μια τάση να μη κάνω τίποτα. Σε αυτές τις περιπτώσεις βρίσκω ότι έχω πέσει σε ένα τέλμα και γενικά δεν κάνω διάθεση να βγω. Οι αφορμές πολλές. Μπορεί κάτι που έγινε στο σχολείο, μπορεί μια κουβέντα που μου είπαν φίλοι ή μια αποτυχία σε κάποια δουλειά που ανέλαβα.

Σε μια τέτοια κατάσταση ήμουνα εδώ και ένα μήνα περίπου. Για διάφορες μικροαφορμές, είχα σπαστεί και απλά δεν έκανα “δουλειές” που έπρεπε να κάνω. Και απλά περνούσε ο καιρός. Στις επαγγελματικές μου υποχρεώσεις ήμουν συνεπής αλλά όχι όπως εγώ θα ήθελα. Η δουλειά και οι σημειώσεις που έδινα ήταν “ανακατασκευασμένες” σημειώσεις. Βέβαια αυτό στην πράξη δεν σημαίνει κάτι ιδιαίτερο γιατί το βιβλίο είναι το ίδιο, η ύλη είναι η ίδια, οι απαιτήσεις είναι οι ίδιες. Άρα είναι λειτουργικά σωστές. Και επαρκείς. Αλλά εμένα ΔΕΝ μου άρεσαν.

Τη προηγούμενη βδομάδα με το κλειστό σχολείο, μάζεψα το μυαλό μου, όπως λένε και τα έβαλα κάτω. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά… Πήρα χαρτί και μολύβι και άρχισα το γράψιμο. Έτσι έχω μάθει να λειτουργώ. Αν δεν τα δω γραμμένα δεν μου λένε τίποτα. Αν δεν έχω χαρτί να μουτζουρώσω μπροστά μου δεν μου βγαίνει. Πήρα λοιπόν τα μπλοκάκια μου, τα έβαλα κάτω και έγραψα το DO’s και DONT’s που θα έλεγαν τα εγγλεζάκια. Και μέσα από αυτή τη διαδικασία ανασκουμπώθηκα και voila!!!! σήμερα τελείωσα το πρώτο δωδεκασέλιδο εντελώς καινούργιων σημειώσεων. Ξεκίνησα από λευκό χαρτί. Και ακολούθησα τη λογική των παραδόσεων. Δηλαδή όπως κάνω το μάθημα μέσα στη τάξη, με ό,τι λέω και όσα παραδείγματα χρησιμοποιώ, τα έγραφα. Τελικά λέω πολλά, από ότι φαίνεται. Γιατί αυτές οι δώδεκα σελίδες είναι δυο ώρες διδασκαλίας, και φυσικά είναι “μονόλογος”. Δεν έχω την αλληλεπίδραση των μαθητών. Τις απορίες ή τις διευκρινήσεις. Βέβαια από την εμπειρία μου πέρασα όσες απορίες συνήθως ρωτάνε όλα αυτά τα χρόνια, προσπαθώντας να τις προλάβω. Αλλά πάντα στο “ζωντανό μάθημα” υπάρχει πρωτοτυπία. Μια άλλη ιδέα που πέρασε από το μυαλό μου ήταν με την άδεια των μαθητών να βγάλω το κινητό μου στην έδρα και να μαγνητοφωνώ όλο το μάθημα. Απομαγνητοφωνώντας το θα μπορούσα και με μεγαλύτερη ακρίβεια και σαφήνεια να απαντήσω στα ερωτήματα. Αλλά δεν ξέρω αν είναι “πρέπον”. Θα μπορούσε από την άλλη να χρησιμεύσει και σαν ένα ηχητικό αρχείο, επανάληψης για τους μαθητές. Ακόμα καλύτερα θα ήταν μια βιντεοκάμερα. Αλλά και πάλι δεν ξέρω.

Αυτές οι ιδέες μου “ήρθαν” όταν προ καιρού βρήκα στο διαδίκτυο μαγνητοσκοπημένες διαλέξεις από αμφιθέατρα κολλεγίων και πανεπιστημίων σε διάφορα θέματα, χημείας και βιολογίας. Ίσως το ηχητικό μαζί με τον διαδραστικό πίνακα να έδιναν μια λύση επανάληψης. Από την άλλη έχουμε το διαδίκτυο. Το MOODLE εξακολουθεί να αποτελεί πρόκληση αν και δεν μπαίνουν οι μαθητές όσο θα ήθελα. Σε ερώτηση γιατί, η απάντηση ήταν … Μα κύριε είναι σχολείο. Είμαστε όλο το πρωί, θα είμαστε και το απόγευμα; Αυτό δείχνει ότι δεν έχουμε πείσει ακόμα για κάποια πράγματα.

Πήρε μεγάλες διαστάσεις η συζήτηση της υπουργού παιδείας με τους μαθητές στο αμφιθέατρο του Υπουργείου παιδείας, Είδαμε και ακούσαμε πολλά. Πολλά από αυτά γνωστά σε όλους εμάς τους μάχιμους καθηγητές τάξης. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί προκάλεσε έκπληξη η ειλικρίνεια των παιδιών. Αφού έτσι είναι. Αλλά από την άλλη είναι και πολλά παιδιά που δεν έχουν ξεκαθαρίσει τα ίδια τι θέλουν και πως θέλουν να κινηθούν. Δηλαδή μέσα στη τάξη οι συμπεριφορές διαφοροποιούνται. Κάποια παιδιά όντως διεκδικούν το καλύτερο – και καλά κάνουν – κάποια άλλα δεν έχουν καμία διάθεση για οτιδήποτε και δυναμιτίζουν το μάθημα. Εκεί είναι αυτές οι ισορροπίες που πρέπει να κρατάει κάθε καθηγητής μέσα στη τάξη. Θα συμφωνήσω με την υπουργό ότι η διδασκαλία θέλει ταλέντο. Αλλά δεν φτάνει και μόνο αυτό. Για μένα μετά από 22 χρόνια, η διδασκαλία θέλει να ακούς, να μαθαίνεις να ελίσσεσαι και να κατέχεις το μάθημα. Να μπορείς να το “κατεβάσεις” στο επίπεδο του 15χρονου και να μπορεί να σε παρακολουθήσει. Αλλά επιμένω. Κυρίως να ακούς. Αν δεν μπορείς να αντιληφθείς τι γίνεται μπροστά σου, στη τάξη σου, με τους μαθητές σου το έχεις χάσει. Δηλαδή έχεις ξεμείνει μόνος πάνω στην ” έδρα” να σολάρεις με ένα αδιάφορο κοινό να χασμουριέται από κάτω, και εσύ απεγνωσμένα, να προσπαθείς να τραβήξεις το ενδιαφέρον με “αστεία” που μόνο εσύ καταλαβαίνεις, με αναφορές που μόνο εσύ μπορείς να ερμηνεύσεις. Ναι μπορεί να είναι πολύ σκληρή η τάξη αν δεν μπορείς να τη παρακολουθήσεις.

Διάβασα σήμερα ένα άρθρο για το ηλεκτρονικό βιβλίο. Είναι καλή ιδέα. Κυρίως λειτουργική. Αλλά εγώ δεν κατάλαβα. Όλος εκείνος ο κύκλος εργασιών με τα δεκάδες χιλιάδες βιβλία ανά μάθημα και ανα τάξη και ανά βαθμίδα τι θα γίνει; Δηλαδή για να γίνω σαφής. Πάρτε τα βιβλία των παιδιών σας και κοιτάξτε πόσες χιλιάδες βιβλιά έχουν βγει από το καθένα. Και μετά σκεφτείτε αυτά το νούμερο Χ 12 για όλες τις τάξεις γυμνασίου – δημοτικού και θα έχετε χοντρικά το πλήθος των βιβλίων που τυπώνονται κάθε χρόνο (για παράδειγμα 6 τυχαία βιβλία που πήρα του γιού μου του μικρού – γ’ γυμνασίου- είχαν όλα τιραζ πάνω από 150.000 αντίτυπα). Ολόκληρο το καλοκαίρι, ένας ολόκληρος κόσμος δουλεύει και πληρώνεται για κάποια εκατομύρια αντίτυπα. Και αυτά θα αντικατασταθούν με ένα ηλεκτρονικό βιβλίο αξίας 250 € και ένα στικάκι με όλα τα βιβλία και πολλά παραπάνω. Μπορεί το πραγματικό κόστος να είναι περίπου το ίδιο με το βιβλίο, τη πρώτη φορά, με δεδομένο όμως ότι το βιβλίο e-book θα παραμείνει και για τις επόμενες χρονιές, θα έχουμε μια τεράστια εξοικονόμηση χρημάτων. Ακόμα και αν αντικατασταθούν τα σπασμένα e-books στο τέλος της χρονιάς (η έστω και με ένα κόστος συμμετοχής μικρότερο της αρχικής αγοράς- για να έχουμε και ένα κίνηρο να τα προσέξουν) , πάλι θα έχουμε εξοικονόμηση. Αυτά τα χρηματα που θα πάνε; Θα γυρίσουν στη παιδεία; Θα γίνουν υποδομές ή θα χαθούν σε κάποιο απύθμενο βαρέλι, από αυτά που έχει πάρα πολλά το ελληνικό δημόσιο. Γιατί εντάξει, να ελαφρύνουμε τη πλάτη των παιδιών από το φορτίο των βιβλίων. Να αναλάβουμε το κόστος της αγοράς και το κοινωνικό κόστος του κλάδου των εργαζομένων στην αναπαραγωγή των βιβλίων, αλλά κάπου πρέπει να δούμε και την ουσία των πραγμάτων. Δεν τα κάνουμε αυτά ώστε στις επόμενες εκλογές να κάνουμε απολογισμό για το τι κάναμε. Τα κάνουμε για να φέρουμε αποτελέσματα. Να κάνουμε τους μαθητές να ψάχνουν, να εργάζονται, να έχουν κίνητρο να μαθαίνουν. Όσο έρχονται στο σχολείο γιατί τους στέλνουμε και όχι γιατί θέλουν, το βλέπω δύσκολο.

Είναι πολλά πάρα πολλά. Σας έφτιαξα ένα “χαρμάνι” δεκαπέντε θεμάτων – που λεει ο λόγος – τα ανακάτεψα όλα. Ψάξτε τα και προβληματιστείτε. Εγώ θα επανέλθω ίσως με πιο συγκεκριμένες σκέψεις σε ορισμένα θέματα. Αυτό που ήθελα να πω ξεκινώντας είναι ότι αποφάσισα να ξεκολλήσω. Να αφήσω όλα εκείνα τα “μικρά” πράγματα που με ρίξανε πίσω, γιατί τελικά δεν αξίζει να ασχολείσαι, και να ξεκινήσω να φτιάχνω καινούργια πράγματα. Αρχίζοντας από τις “απαρχαιωμένες” σημειώσεις, όπως τις χαρακτήρισε κάποιος “μοντέρνος” συνάδελφος. Όσοι πιστοί προσέλθετε και συνεισφέρετε με τις απόψεις σας.

Μέχρι τότε χρόνια πολλά σε όσους γιορτάζουν σήμερα και γενικά στις μέρες που έρχονται. Τη καλησπέρα μου. Πάω για τηλέφωνα.

Και έτσι κλείσαμε … λογω γρίπης.

Από χθες είμαστε σε υποχρεωτική αργία. Τα παιδιά κάνανε διαδήλωση ζητώντας το σχολείο να μη κλείσει. Είχαν δεθεί στα κάγκελα ζητώντας μας επίμονα να μη επιτρέψουμε να κάτσουν μια βδομάδα στο σπίτι. Σκηνές τραγικές εκτυλίχτηκαν στην είσοδο του σχολείου. Από τις 8 το βράδυ της Τρίτης είχε αρχίσει η κινδυνολογία. Η αγωνία είχε κορυφωθεί και μόνο όταν στις 11.15 ανακοινώθηκε στο site της Νομαρχίας άρχισαν οι κινητοποιήσεις.

Το MSN πήρε φωτιά. “Τα έμαθες… Μας κλείσανε… Κάτι πρέπει να κάνουνε… Δεν μπορεί να περάσει έτσι…Διέδωσε το νέο… Πές το και στους υπόλοιπους… ” και άλλα τέτοια. Πολύ σύντομα ήταν όλοι ενήμεροι. Την επόμενη το πρωί όλα ήταν έτοιμα. Μόνο 10 άτομα δεν ήρθαν στο σχολείο και οι απόντες – κυριολεκτικά – λόγω ασθενείας. Οι δραστηριότητες είχαν καθορισθεί στην εντέλεια.

Εμείς προσπαθούσαμε να εξηγήσουμε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό. Είμαστε υποχρεωμένοι να κλείσουμε, μας υποχρεώνει η Νομαρχία. Σκηνές σκληρές ξετυλίχτηκαν οι μαθητές μέσα από τα κάγκελα και εμείς από έξω. Τίποτα. Καμία αλλαγή. Επιμένανε να κάνουν μάθημα. Και “ποιοι είναι αυτοί που αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς…” και άλλα τέτοια.

Μόλις πήρατε μια ιδέα τι μπορεί να φανταστεί κανείς – άμα θέλει. Η φαντασία – ως γνωστόν – δεν έχει όρια.

Λοιπόν αφού βεβαιωθήκαμε ότι φύγανε οι 10 μαθητές που κοιμούνται νωρίς σε όλο το σχολείο και δεν έχουν MSN άρα δεν είχαν ενημερωθεί, είπαμε και εμείς (οι 10 που πήγαμε για να βοηθήσουμε αν χρειαζόταν κάτι στο σχολείο), να πάμε για κανένα καφέ πρωινό και χαλαρά. Και έτσι ήπιαμε ένα πρωινό καφέ δύο ολόκληρες ώρες, χωρίς να χτυπάει κουδούνι, χωρίς να έχουμε φωτοτυπίες ή διορθώσεις ή όλα εκείνα που συνήθως κάνουμε το πρωί κάθε μέρας. Όμως αυτό που ακούστηκε πολύ συχνά στη κουβέντα ήταν…”πως θα καλύψουμε την ύλη… τι θα κάνουμε με τις κατευθύνσεις… που θα βρούμε ώρες… ” και άλλα τέτοια. Βίτσιο; Ίσως. Αλλά αν εσείς βρείτε πολλούς εργαζομένους που τους κλείνουν για μια εβδομάδα (με αποδοχές) και να κάθονται να δούνε πότε θα διορθώσουν τα γραπτά, να ανεβάσουν εργασίες στο διαδίκτυο, να δούμε πως θα καλύψουμε τις ώρες που χάνονται. Νομίζω ότι είναι θέμα μελέτης αυτό. (Διατριβής ίσως σε …αποκλίνουσες συμπεριφορές εργαζομένων…).

Αυτά για τα χθεσινά και …όχι μόνο.

Κάτι άλλο τώρα. Εδώ και μέρες προσπαθούν να με πείσουν ότι ο λογαριασμός μου στο GMail θέλει επιβεβαίωση. Αλλά τη ψιλιάστηκα τη δουλειά και κοιτάζοντας το site που είναι πανομοιότυπο με αυτό του GMail, είδα κάτω στη τελευταία γραμμή και είδα ότι είναι Hosted σε κάποιον Free Web Server. Και λέω, τόσο άσχημα πάει η Google που ψάχνει για Free Servers για να την φιλοξενήσουν (!!!). Νομίζω δεν θέλει και πολύ φαντασία για το τι γίνεται…Άρα αφήστε το “GMail” να θέλει να κάνει επιβεβαίωση. Μη τσιμπάτε γιατί θέλει και το password και μετά θα αρχίσει να ψαχουλεύει στο γραμματοκιβώτιό σας – σαν να είστε εσείς. Το καλύτερο είναι να στείλει spam στις επαφές σας – σαν να είστε εσείς. Αν έχετε κάνει όμως διαδικτυακές αγορές – πράγμα πολύ πιθανό – τότε όλοι οι κωδικοί και οι συνδέσεις… που κάνατε γίνονται δικοί τους. Αυτά τα ολίγα για να μη ξεχνιόμαστε.

Τη καλημέρα μου.