Category: Πολιτικά

Ένας ιδιότυπος εμφύλιος…

Εμφύλιο δεν γνώρισα – και ευτυχώς – αλλά νομίζω ότι αυτό το καιρό, ένα τέτοιο κλίμα έχει αρχίσει να αναπτύσσεται στο χώρο. Να το κάνω σαφές…

Όλη αυτή η κατάσταση, στην οποία με περισσή προσπάθεια κατάφεραν και μας έφεραν οι κατά καιρούς κυβερνώντες, μας έχουν οδηγήσει να λοξοκοιτάμε ο ένας τον άλλο. Προσέχουμε τι κάνει ο διπλανός, πως κινείται, τι αγοράζει κάθε πότε… και πάει λέγοντας.

Αφορμή για όσα διαβάσετε είναι μια συζήτηση που είχα χθες με τη φίλη μου τη…Μαρία (ως συνήθως). Είχα καιρό να τη δω και βρεθήκαμε χθες. Στη κλασσική ερώτηση “τι κάνεις” και “πως τα πας”, σκύβει και μου ψιθυρίζει στο αυτί…”Εγώ είμαι καλά, αλλά όλοι οι άλλοι έξω από τη δουλειά μου είναι χάλια…και έτσι “ντρέπομαι” και δεν λέω τίποτα…” Δηλαδή τι είπε… Ότι πλέον δεν μπορούμε να πούμε ότι είμαστε καλά γιατί θα μας στραβοκοιτάξουν.  Δεν μιλάμε για σχέδια και όνειρα, γιατί πλέον κανείς δεν κάνει.

Στη Σαββατιάτικη παρέα του καφέ είναι και ο φίλος μου ο…Γιάννης (ως συνήθως επίσης). Η δουλειά του φοβερά υπεύθυνη με κόστος λάθους πολλές ανθρώπινες ζωές… Δεν μιλάμε δηλαδή για άγχος δουλειάς. Δουλεύει συνέχει σε πολύ υψηλές πιέσεις. Ο μισθός του ήταν πολύ καλός, κυρίως γιατί υπήρχε ένα επίδομα από φορέα του εξωτερικού, που δεν επιβάρυνε τον προϋπολογισμό, σαν ανταποδοτικό όφελος. Είναι μισθωτός οπότε ο ετήσιος φόρος καταβάλλεται κανονικότατα, και φυσικά βρίσκεται στα ανώτερα κλιμάκια. Ο Γιάννης λοιπόν ονειρεύτηκε…(μέγα λάθος). Μια μεγάλη οικογένεια (5 μελή) και ένα σπίτι για το κάθε παιδί του. Έψαξε τη τσέπη του, πήρε ένα καλό δάνειο και έφτιαξε μια οικογενειακή “πολυκατοικία” για να πραγματοποιήσει το όνειρό του. Με τα νέα μέτρα κόπηκαν τα επιδόματα, (τα οποία επιστρέφονται στον φορέα του εξωτερικού σαν αζήτητα !!!!) και η δόση του δανείου πλέον είναι όλος του ο μισθός (60 % μείωση). Αυτή τη στιγμή είναι με δυο παιδιά φοιτητές και ένα μαθητή… Αποτέλεσμα…φεύγει οικογενειακά μετανάστης…Έχει ξεσηκωθεί και ετοιμάζεται. Όλα τα πρόσθετα που έχουν μπει δεν του αφήνουν περιθώρια. Ο προγραμματισμός της ζωής του έχει ανατραπεί μέσα σε δύο χρόνια.

Ο άλλος φίλος μου…Γιάννης επίσης ξενιτεύτηκε ήδη και από τον Νοέμβρη θα είναι 10 μέρες/δίμηνο στην Ελλάδα, να τον βλέπουμε…

Ο τρίτος Γιάννης της παρέας είναι σε θέση που καθορίζει ποιος θα δουλέψει και ποιος όχι. Έχει χάσει τον ύπνο του, γιατί η εταιρία που δουλεύει πάει για κλείσιμο και κάθε μήνα διώχνει κόσμο, που “διαλέγει αυτός….” Το μόνο που τον παρηγορεί είναι ότι αυτοί θα πάρουν κάποια αποζημίωση ενώ ο ίδιος αν φαλιρίσει η εταιρεία δεν θα πάρει τίποτα. Στέλεχος εταιρείας στα πενήντα του…και μετά;

Και στις συζητήσεις μεταξύ μας, τους δουλεύουμε ότι με τόσα που παίρνανε τι περιμένανε…και τσαντίζονται (για εμένα πολύ λογικά). Το θέμα είναι ότι – και οι τρεις μισθωτοί – τροφοδοτούσανε το δημόσιο με μεγάλους φόρους. Τώρα διαλύθηκαν τα σπιτικά αυτά, φόροι πλέον δεν θα πληρώνουν – αν και με τις νέες κλίμακες παρά τις μειώσεις θα πληρώνουν τα ίδια – και το όφελος; Ανατράπηκε η καθημερινότητά τους σε μια μέρα.

Για εμένα τι να πω…πληρώνω χρυσό το αυτοκίνητό μου…μια και είναι 2000 κε, (μεγαλοπιάστηκα και εγώ μετά από 25 χρόνια δουλειάς). Ήρθε το ειδικό τέλος…(5400 Χ5 % = 270 ) μαζί με όλα τα άλλα…Του χρόνου …(8000Χ10 % = 800) τριπλάσια. Και παλιότερο αυτοκίνητο και πολλαπλάσιος φόρος. Να το πουλήσω; Θα το πουλήσω για μηχανάκι (4-5.000 γιατί κανείς δεν τα αγοράζει). Να πάρω άλλο που θα πληρώνω για 3-4 χρόνια, και να εξοικονομήσω τι; Τα εισοδήματά μου… τι να πω.  Μόνο ότι είμαι συγκινημένος, γιατί πλέον αναγνωρίστηκε η αξία μου και φορολογούμαι σαν ανώνυμη εταιρεία με 35 % ( αν δεν αλλάξει κάτι…). Υπάρχει όμως μια διαφορά… Η Α.Ε. μπορεί να μη πληρώσει…(λέμε τώρα). Εγώ δεν μπορώ…Θα πληρώσω. Για σχέδια… άσε καλύτερα…Στην οικογένεια έχουμε μαθητή, φοιτητή, άνεργο …. μια ευτυχία είμαστε.

Και πάντα το θέμα είναι…”να πεθάνει η κατσίκα του γείτονα”. Και δεν μιλάω για μεγάλους… Μιλάω για τους μικρούς που ο μισθός έχει εξανεμισθεί στο πρώτο 10ήμερο (όποιο και αν είναι το μέγεθός του πλέον) και μετά…πάμε με το μέτρημα…τιμωρούμε όλους τους εμπόρους, μη αγοράζοντας, αφήνοντας για αργότερα ό,τι μπορούμε να αφήσουμε, τιμωρούμε το κράτος μη αγοράζοντας, οπότε δεν αποδίδονται φόροι, μας τιμωρεί το κράτος, παίρνοντας μας τα τελευταία ευρώ, και ο κύκλος ξαναρχίζει… Είμαστε όμως μια ευτυχισμένη ατμόσφαιρα.

Τέλος πάντων…Μαύρισα πρωί πρωί και σας μαύρισα και εσάς. Ήθελα όμως να αφήσω λίγο ατμό να φύγει. Κοιτάμε λοξά ο ένας τον άλλο, κρύβουμε τη λίστα αγορών, πάμε άσχετες ώρες για ψώνια σε απομακρυσμένο σούπερ μάρκετ, μη πέσουμε σε κανένα γνωστό, καταστρέφουμε τις καταστάσεις μισθοδοσίας. Δεν γελάμε πλέον, παραμιλάμε – αν θέλουμε – , έχουμε νεύρα και τσακωνόμαστε άμεσα με όποιον τολμήσει να μας λοξοκοιτάξει… και γενικά κοιτάμε να βγάλουμε τη μέρα για να έρθει η επανάληψή της την επόμενη μέρα.

Μετά από όλα τα παραπάνω… Καλημέρα και καλό Σαββατοκύριακο…με ομπρέλα…

Η αγωνία για το αύριο…

Βρέθηκα χθες στην Ένωση Ελλήνων Χημικών, για μια ημερίδα πάνω στο νέο Λύκειο. Είμαστε οι συνήθεις ύποπτοι εκεί.  Αλήθεια το έχω απορία… γιατί δεν ανανεώνεται ο κόσμος… Δεν λέω καλά είναι να βλέπεις φίλους και γνωστούς αλλά όλοι οι υπόλοιποι, που διδάσκουν φυσικές επιστήμες τα έχουν ξεκαθαρίσει άραγε; Δύσκολο μου φαίνεται. Τέλος πάντων…

Βρέθηκα λοιπόν στην Ένωση και μετά από τρεις περίπου ώρες παρακολούθησης μπορώ να πω ότι…

1. Μάλλον αυξήθηκαν οι ώρες της Χημείας, και μάλλον μειώθηκαν της Βιολογίας.

2. Μάλλον πρέπει να δούμε πως θα αλλάξουμε εμείς την νοοτροπία που διδάσκουμε τις ΦΕ στο σχολείο.

3. Μάλλον σε τρεις βδομάδες θα ξέρουμε το νέο σύστημα εισαγωγής, οπότε θα μπορέσουμε να κρίνουμε που θα πρέπει να επιμένουμε. (Δια στόματος κ. Κουλαϊδή στο χαιρετισμό).

4. Μάλλον δύσκολα θα συνεννοηθούν οι ενώσεις μεταξύ τους.

5. Μάλλον πάλι θα τη ψάξουμε μόνοι μας τη δουλειά.

6. Μάλλον ανάποδα ξεκινάμε με 160 σχολεία πιλοτικά στο Δημοτικό και το Γυμνάσιο και μετωπικά σε όλο το Λύκειο. (!)

Τώρα το αν κατάλαβα καλά ή όχι δεν το ξέρω. Αλλά για να ομολογήσω την αλήθεια, δεν έφυγα πιο ήρεμος χθες. Πιο χαρούμενος έφυγα γιατί είδα το Γιώργο, τον Νίκο, την Δήμητρα την Ελένη και πολλούς άλλους, αλλά η αγωνία παρέμεινε. Και ίσως έγινε μεγαλύτερη από το γεγονός ότι δεν έχουμε εικόνα από τα μελλούμενα. (ΑΠΣ για Β και Γ λυκείου – σύστημα εισαγωγής στην τριτοβάθμια). Πάντως επισημάνθηκαν πολλά.

Για να μπορέσετε να βοηθήσετε και εσείς αλλά και να αποκτήσετε πλήρη άποψη όλης της συζήτησης και  όλου του προβληματισμού που αναπτύχθηκε (είπαμε περίπου τρεις ώρες) σας έχω το ηχητικό όλης της συζήτησης. Είναι σε αρχεία με φορμά amr που διαβάζεται με quick time player. Η εγγραφή έγινε με το κινητό…. ναι ντε το καινούργιοοοοο (Τι το πληρώσαμε…) και έτσι έχει παράπλευρο θόρυβο. Όμως είναι αξιοπρεπής εγγραφή και ακούγεται ικανοποιητικά.Τα αρχεία είναι δυο γιατί φταίει το νευρικό μου χέρι, που έκλεισε την εγγραφή και μόλις το κατάλαβα την ξαναάνοιξα αλλά έγραψε καινούργιο αρχείο.  Το δεύτερο κομμάτι είναι 15 λεπτά περίπου και το πρώτο σχεδόν δυόμιση ώρες.

Λοιπόν έχουμε και λέμε : 1. Το μεγάλο κομμάτι είναι εδώ :

και 2 : το μικρό είναι εδώ.

Είπαμε ζητάτε αποθήκευση και το ανοίγετε με το Quick Time.

Υπομονή λοιπόν, αρκετό χρόνο και ακούστε το και αν θέλετε πείτε και τη γνώμη σας.

Τη καλησπέρα μου…

Μια ζωή στην “απέξω”… (μέρος δεύτερο)

Καινούργια μέρα, καινούργια βδομάδα και κυρίως νέα όρεξη…για όλα.

Προ ημερών είχα γράψει για το πρόγραμμα μείζονος επιμόρφωσης. Είχα εκφράσει κάποιες απορίες και  είχα περιγράψει κάποιες αντιφάσεις που εμφανίζονταν. Σε επόμενη εγγραφή είχα πει ότι θα έκανα την αίτηση και ας αποφασίζανε οι ίδιοι. Έτσι και έγινε.

Τη Τετάρτη λοιπόν βγαίνουν τα αποτελέσματα και είμαι “επιλαχών” στο Χαλάνδρι. Μετά από κάποιο ψάξιμο  με ενημερώνουν ότι στη Μάνδρα έχει κενές θέσεις και μπορώ να αλλάξω την αίτηση και να πάω εκεί. Με τη λογική ότι είναι 9 επισκέψεις όλο το σεμινάριο και βοηθάει σημαντικά η Αττική Οδός στη πρόσβαση, αλλάζω την αίτηση τη Πέμπτη και δηλώνω Μάνδρα Αττικής όπου έρχεται η απαντητική ότι ΟΚ θα παρακολουθήσω εκεί.

Τη Παρασκευή στην “ανεπιθύμητη αλληλογραφία” (γιατί το θέμα ήταν ΜΠΕ και το σύστημα το θεώρησε spam) βρίσκω “ανώνυμο” γράμμα που ξεκίνησε από τη Γραμματεία του Προγράμματος Μείζονος Εκπαίδευσης ένα γράμμα που ούτε λίγο ούτε πολύ μου έλεγε ότι είπα ψέμματα ότι είμαι μόνιμος εκπαιδευτικός στο Δημόσιο και έτσι μπήκα στη διαδικασία ενώ τελικά δεν είμαι – γιατί με κατάλαβαν μετά από ενδελεχή έλεγχο – οπότε “κόβομαι”.

Το είχα πει από την αρχή… ας ξεκαθαρίσουν τι θέλουν τελικά με όλες τις αντιφάσεις που εμφανίζονταν, αλλά όχι κύριοι… ΔΕΝ ΕΓΡΑΨΑ ΤΙΠΟΤΑ ΨΕΥΔΕΣ και δεν μπορείτε απρόσωπα μέσα από το τίτλο “γραμματεία” να λέτε ότι δήλωσα καθηγητής του δημοσίου, όταν πουθενά ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ τέτοια αναφορά. Και από το ΙΚΑ έχω ασφάλεια (είναι για μόνιμους και όχι αναπληρωτές) όπως δήλωσα και το σχολείο που δήλωσα ότι εργάζομαι είναι δηλωμένο στα ιδιωτικά σχολεία.Σε καμία περίπτωση δεν πήγα να σας εξαπατήσω, και αν εσείς δεν μπορείτε να ελέγξετε “τα του οίκου σας” είναι δικό σας θέμα. Δεν μπορείτε να υπαινίσσεστε έστω και στο ελάχιστο ότι υπήρχε δόλος.

Το να μου πείτε ότι τελικά είναι μόνο για τους καθηγητές του Δημοσίου, να το δεχτώ γιατί είπαμε, ήταν αναμενόμενο – σε κάποιο βαθμό – λόγω των ασαφειών και των αντιφατικών ενδείξεων –  αλλά ότι πήγα να σας εξαπατήσω σε καμία περίπτωση.

Από την άλλη έχουμε και το επίσημο όργανο του κλάδου, που σε πρώτες επαφές το Σαββατοκύριακο, η ατμόσφαιρα ήταν “δεν καταλάβατε, δεν μπορούσατε να δηλώσετε…” και άλλα τέτοια. Και τα προηγούμενα τα εκ παραδρομής… έγιναν αέρας. Πάλι εμείς δεν καταλάβαμε… Κοινώς μας “άδειασαν”… και δεν ξέρω για ποιο λόγο. Ας αναρωτηθούν όμως σε κανένα πεντάμηνο, γιατί στη Γενική Συνέλευση είναι μόνοι τους ή γιατί δεν έρχεται ο κόσμος να ψηφίσει… και αν δεν θυμηθούν, θα τους το θυμίσω εγώ μια και το σχολείο μας γίνεται εκλογικό κέντρο.

Βαρέθηκα να είμαι το κεφάλι του πολιορκητικού κριού (μαζί με μια μικρή ομάδα συναδέλφων που τη ψάχνουμε τη δουλειά και τα κυνηγάμε ) σε θέματα και να με χρησιμοποιούν για να ανοίξω νέες πόρτες. Μου προκαλεί πονοκέφαλο (γιατί άραγε;)

Συνοψίζοντας όλοι οι καθηγητές δεν είναι ίσοι. Και όλοι οι μαθητές επίσης δεν είναι ίσοι. Θέλετε να πετύχει το νέο σχολείο… είναι απλό (για εμένα με την απλοϊκή κοινή λογική που έχω) : ζητείστε από κάθε λύκειο να σας στείλει 3 καθηγητές (φιλόλογο, μαθηματικό, φυσικών επιστημών = 3 άτομα χ 2500 λύκεια νάτοι χονδρικά οι 8000 καθηγητές) και ενημερώστε τους. Έτσι αυτοί θα λειτουργήσουν σαν πολλαπλασιαστές σε πρώτη φάση για τον μεγαλύτερο όγκο μαθημάτων (σε ώρες ) και κάθε σχολείο θα έχει μια ενημέρωση για το καινούργιο λύκειο. Για να ξεκινήσει σωστά. Γιατί τώρα τα μισά παιδιά (σε όγκο ) θα είναι στο “σκοτάδι” όσον αφορά τις νέες πρακτικές του νέου σχολείου. Στον απολογισμό και την αξιολόγηση θα ήθελα πολύ να δω τι γίνεται… Κατά Απρίλιο του ’12 να περιμένω; Ή να μη περιμένω καθόλου… όπως σε τόσα άλλα;

Τέλος πάντων… αν δεν ρίξω τη γκρίνια μου Δευτεριάτικα δεν πάει καλά η βδομάδα. Τώρα που ήρθα “στα ίσα μου”, μπορώ να πω σε όλους σας…

Καλημέρα, καλή βδομάδα και να περνάτε καλά….

ΔΕΝ Άλλαξε το όνομα της χώρας;….

…και δεν το πήραμε χαμπάρι;

ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΕ….

Δυστυχώς μαθαίνει κανείς με το δύσκολο δρόμο και έτσι φαίνεται και η μεγάλη δύναμη του μέσου στην πληροφόρηση αλλά και στην παραπληροφόρηση…

Και λυπάμαι πολύ περισσότερο που μέσα στον παρορμητικό συναισθηματισμό μου, το ανέβασα χωρίς να το διασταυρώσω. Βλέπετε για εμάς ΤΡΟΪΚΑ σημαίνει ΔΝΤ κλπ κλπ.

Εδώ όμως λέει ότι η ΤΡΟΪΚΑ που έχει μπροστά του δεν είναι η δική μας…αλλά τα τρία κράτη που αποτελούσαν την ΤΡΟΪΚΑ του ΟΑΣΕ και είναι η Ελλάδα, το Καζακστάν και η Λιθουανία.

Δεν τη κατεβάζω… το αφήνω όπως είναι γιατί έτσι θα μου θυμίζει να είμαι πιο προσεκτικός… Από ότι κατάλαβα, πάντως διαβάζοντας τα σχετικά άρθρα… δεν ήμουν μόνο εγώ που τσαντίστηκα.

Στην ομιλία του Πρωθυπουργού στο Καζακστάν το ταμπελλάκι μπροστά έγραφε…

TROIKA – GREECE. Όλες οι άλλες χώρες εξακολουθούσαν να έχουν το δικό τους όνομα… ενώ εμείς είχαμε δύο…

Και όμως και εδώ στο 2.42 λεπτό, φαίνεται δίπλα το Καζακστάν που έχει επίσης το ΤΡΟΪΚΑ στο όνομά του.

Να μας ζήσει το “νεοφώτιστο”. Το βίντεο δεν είναι ανεξάρτητη παραγωγή. Είναι με τη σφραγίδα της Ελληνικής Δημοκρατίας και έχει την έγκριση του γραφείου του πρωθυπουργού; Α! είχαμε και ένα ταμπελλάκι που έλεγε μόνο GREECE αλλά ο πρωθυπουργός μας δεν μιλούσε πίσω από αυτό…

Δείτε το για να μην έχετε αμφιβολίες :

Αυτά τα όμορφα….

Τη καλησπέρα μου.

ΥΓ : Ευχαριστώ το Γιώργο που φρόντισε να το στείλει και να το πάρουμε “χαμπάρι”.

Vendetta… και άλλες ιστορίες…

Κυριακή σήμερα, ο Νοέμβρης στο φεύγα και ο Δεκέμβρης στο έλα. Παρόλα αυτά ο πρωινός καφές, καταναλώθηκε στο μπαλκόνι. Αρκετά γλυκό το πρωινό, και όταν σε έβλεπε ο ήλιος, ακόμα καλύτερο.

Χθες έκανα shopping therapy.

Το κράνος μου ήταν σε μαύρο χάλι, το είχα 4-5 χρόνια και ευτυχώς δεν το είχα αξιοποιήσει ποτέ. Τα γάντια μου επίσης τα είχα λιώσει – κυριολεκτικά. Έτσι πήγα για ανανέωση εξοπλισμού μηχανής. Πήρα ένα πολύ όμορφο κράνος και ένα σετάκι με γαντάκια, τα οποία ελπίζω επίσης να πετάξω όταν τα βαρεθώ και όχι από χρήση. Μου είναι λιγάκι “κορσεδαριστό” το κράνος. Γενικά πρέπει να είναι εφαρμοστό, αλλά τώρα μοιάζω με “ροφό” με τα μάγουλα ζουπηγμένα μέσα. Φαντάζομαι σε λίγο χρόνο, θα κάτσουν λίγο τα μαξιλαράκια και θα έρθω στα ίσα μου.Τα παλιά μου τα άφησα εκεί, αν υπάρχει κανείς να τα αξιοποιήσει, όσο έχουν ακόμα κάποια ζωή…

Μετά πήγα και αγόρασα δυο παντελονάκια, ένα νούμερο μικρότερα!!!! Ναι ακόμα μπαίνω στο πλύσιμο. Τα προηγούμενα παντελόνια – καλοκαιρινά – ήταν πλέον πολύ χαλαρά και ο  μόνος λόγος που στέκονταν στο ύψος τους ήταν…οι τιράντες.  Έτσι αυτά, κάθονται σωστά, αν και είναι λίγο στενά στη μέση, τονίζοντας τους έντονους προκοιλιακούς μου μυς.  Αλλά δεν πειράζει, έτσι θα θυμάμαι ότι έχω δρόμο ακόμα. Και φυσικά μετά είχα καφέ!!! Διπλό αυτή το φορά… Στο Τιτάνια όπου γινόταν η εκδήλωση για τη βία στο σχολείο με το φίλο μου το Νίκο και μετά δεύτερο γύρο – κλασσικά – με τους συμμαθητές.

Σήμερα πήρα όπως συνήθως τις κυριακάτικες εφημερίδες και είπα να τις διαβάσω στο μπαλκόνι – με καφέ φυσικά – και με τη σύζυξ. Έτσι καταλαβαίνουμε ότι είναι Σαββατοκύριακο,  από το μη τρέξιμο. Αλλά μαύρισε η ψυχή μου…Τέτοιο ψυχοπλάκωμα από τα πρωτοσέλιδα και τα δευτεροσέλιδα… άλλο πράμα. Δηλαδή όλη αυτή η αγωνία να μας πείσουν ότι δεν έχουμε καμία ελπίδα για τίποτα, τι να πω… Δεν μπόρεσα να μη θυμηθώ την πρόσφατη προβολή του V for Vendetta όπου ο έχων την εξουσία, διαβλέποντας τον κίνδυνο, της επανάστασης, αμόλυσε τα ΜΜΕ να πείσουν το κόσμο “ότι τους έχει ανάγκη”, και φυσικά οι τηλεοράσεις οι οποίες ήταν ελεγχόμενες – στη ταινία γιατί εδώ… σαφώς και δεν είναι (χρρρρ!!!! χρ!!!!!)  – έκαναν αυτό που πρέπει… δημιούργησαν πανικό.

Που φτάσαμε, να αντιπαραβάλλουμε την πραγματική ζωή με μια ταινία Χολλυγουντιανή. Τέλος πάντων.  Με της σύγκριση αυτή υποτίθεται ότι μπορούμε να καταλάβουμε γιατί μιλάμε… Λέμε τώρα… Δεν το ζούμε… Έχω κατασυγχιστεί…

Αν δεν παίρνουμε εφημερίδες θα κλείσουν (ήδη κλείνουν) και θα μείνουν στο δρόμο οι μικροί, όχι οι μεγάλοι…(δεν παίρνω εφημερίδες από αλτρουισμό… μάλλον μαζοχισμό θα έλεγα). Τι μπορούμε να κάνουμε…Πάντως τη τηλεόραση στις ειδήσεις την έχω κόψει. Δεν μπορώ τις “κωλοτούμπες” των anchor man και woman  στα δελτία, που κατευθύνουν τις συζητήσεις…. (λάθος….) διευθύνουν τις συζητήσεις πάνω σε καυτά θέματα, μνημονικά… και μετά βγαίνουν οι αγανακτισμένοι πολίτες να εκφράσουν την οργή τους… Μα οι περισσότεροι δεν φαίνονται… στα Mall που γίνονται οι έρευνες. Είναι στα σπίτια τους και μετράνε τι μπορούν να κάνουν για να μοιράσουν σωστά τα λεφτά που παίρνουν – όσα είναι αυτά – που συνήθως τελειώνουν μέχρι τις 5-10 του κάθε μήνα. Και ρωτάνε τους νέους για το μέλλον…Τι να σου πει ο νέος των 18-20 χρονών με τον βομβαρδισμό που δέχεται; Και έχουμε μια νέα γενιά χωρίς όνειρα και προοπτικές, Σπουδαστές που κοιτάνε να μαζέψουν ένα σωρό πτυχία και μεταπτυχιακά, αφενός να είναι καλύτερα εξοπλισμένοι για την αγορά εργασίας, και από την άλλη για να καθυστερήσουν να βγουν στην αγορά εργασίας. Και βγαίνοντας εισπράττουν άρνηση γιατί είναι overqualified!!!! (δηλαδή με υπερβολικά προσόντα που δεν δέχεται να πληρώσει ο εργοδότης). Παράνοια…δεν νομίζω.

Πριν δύο χρόνια, έρχεται μια μαθήτρια τρίτης Λυκείου στο σχολείο πανικόβλητη…Τι έχεις ….Μαρία. Η Ελλάδα πτωχεύει… τι θα κάνουμε, και εγώ μιλάω για σπουδές κλπ κλπ κλπ…. κάτι πρέπει να κάνω…Είδα και έπαθα να την ηρεμήσω. Αυτά κάνουμε… Δεν την είδα φέτος να δω πως είναι… μάλλον με υπογλώσσια ή αντικαταθλιπτικά στα 20.

Νομίζω ότι πρέπει να βρούμε το χαμόγελό μας πάλι, να κλείσουμε τις τηλεοράσεις, να ενισχύσουμε – όσο μπορούμε – την τοπική αγορά, τον γείτονα μαγαζάτορα, να προσέχουμε να αγοράζουμε Ελληνικά προϊόντα (ξέρετε αυτά που στο bar code ξεκινάνε με το 520…) γιατί αυτά δίνουν χρήματα στην ελληνική οικονομία. Αλήθεια δεν ξέρω ποιος είναι ο κωδικός των Γερμανικών προϊόντων, να γυρίσουν μερικά στα αζήτητα, καλό θα τους κάνει… Αρκετά τους ταΐσαμε. Να καλημερίσουμε το γείτονα… και να χαμογελάμε…”γιατί κάνει τους άλλους να ανησυχούν”… Αρκετά πια…

Τη καλημέρα μου…και είναι μια ωραία μέρα. Εμείς έχουμε ήλιο και 20 βαθμούς έξω. Οι “άλλοι” έχουν μούχλα, κρύο και υγρασία μέσα και έξω…Μη τους κάνουμε το χατήρι.

Τσαντίζομαι… με τα χαλιά.

Θέλω απλά να το γράψω έτσι για να το βγάλω έξω… Γιατί τσαντίζομαι όταν βλέπω τέτοια πράγματα.

Σήμερα λοιπόν κλασσικά Κυριακή πρωί… ο φούρνος είχε φρέσκα κρουασανάκια, τυρόπιτες και όλα τα καλούδια. Πέρασα λοιπόν μια βόλτα, πήρα μια μυρωδιά και όχι μόνο, πήρα τις εφημερίδες μου και γύρισα για την ιεροτελεστία του καφέ, (τα έχουμε πει αυτά, μη τα ξαναλέμε). Και εκεί που διάβαζα λοιπόν, να ένα διαφημιστικό για χαλιά… μέχρι 80 % έκπτωση. Χμ σκέφτομαι… δελεαστικό… για να ρίξω μια ματιά. Και βλέπω τις τιμές και ναι όντως έτσι ήταν… και δεν μπόρεσα πάλι παρά να κάνω κάποιες σκέψεις.

Βλέπετε προ ημερών ήμουνα στη Κηφισιά και μαύρισε η ψυχή μου. Όλο κλειστά μαγαζιά. Και χθες στο Κοσμόπολις (Ένας αξιότιμος κύριος… (αν και ο τίτλος ήταν “μοναχικός άνθρωπος” : φόλα κατά την άποψή μου. Δύο σκοτεινές ώρες… τέλος πάντων) πάλι κλεισμένα μαγαζιά είδα. Σκέφτηκα λοιπόν ότι η οικονομική κρίση τελικά δίνει ευκαιρίες, και μετά με σκέφτηκα τον Σεπτέμβριο να αγοράζω ένα χειροποίητο μεταξωτό χαλί με 890 € το μέτρο και με τα διαπιστευτήριά του ότι έκανα μια διαχρονική επένδυση η οποία θα είναι πάντα στα πόδια μου και θα το ευχαριστηθώ μια ζωή και άλλα τέτοια που λένε οι πωλητές, και τώρα δυο μήνες μετά το ίδιο χαλί στα 180 € το μέτρο. Και μετά ξανά μου έρχεται στο μυαλό… και από το 180 € βγάζει. Και από εδώ πληρώνει νοίκι, υπαλλήλους, φως νερό τηλέφωνο, και όλα τα καλά. Δηλαδή πόσα έβγαζε πριν; Και πόσα περίμενε να πουλήσει σε τέτοιες εποχές. Και γιατί δεν έκανε μια προσπάθεια να ρίξει τις τιμές σε ποιο λογικά επίπεδα αφού είχε τέτοια περιθώρια κέρδους.

Ξέρω ότι τα ενοίκια στα εμπορικά κέντρα και τα μαγαζιά είναι υψηλά, αλλά μήπως πρέπει να ξεχάσουν το 200 και 300 % κέρδος που είχανε σε άλλες εποχές και  να κατεβούνε σε ένα λογικό 30-40 %. Και τελικά μήπως η αδυναμία να ελιχθούν και να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες τους οδήγησε να τα κλείσουν. Μήπως η εμμονή τους σε παλιά δεδομένα τους οδήγησε στη χρεοκοπία; Και τελικά ήταν χρεοκοπία; Δεν είμαι σίγουρος. Όμως είμαι σίγουρος για ένα πράγμα.

Επειδή είμαι τσαντίλας,  από αυτά τα χαλιά ΔΕΝ αγοράζω, γιατί τότε δέχομαι ότι με δουλεύανε όλα αυτά τα χρόνια και συμφωνώ με αυτό. Μήπως οι νέες συνθήκες πρέπει να οδηγήσουν όλους μας σε κάποιες νέες πρακτικές. Σε κάποιους νέους συμβιβασμούς. Διότι όπως και στη χθεσινή ταινία, ο Νταγκλας δεν είχε να φάει και να μείνει αλλά οδηγούσε τη Mercedes των 80000 $ που του είχε μείνει από τον καιρό της ακμής…. Σκηνοθετικό λάθος ή μια πρακτική που ισχύει για πολλούς και σήμερα.

Έτσι πρωί πρωί, για να πάει καλά η μέρα, μια ωραία μέρα, με ήλιο και αεράκι αλλά όχι κρύο. 21 oC αυτή τη στιγμή στο Καρέα.

Τη καλημέρα μου.

Καλορίζικοι και καλορίζικη…

Και ναι έχουμε νέα κυβέρνηση. Και ναι αλλάζουμε σελίδα. Και ναι προχωράμε μπροστά. Το κακό είναι ότι όλα αυτά τα έχω ακούσει πολλές φορές, τόσο από “μπλε” όσο και από “πράσινα” χείλη. Για τα “οικουμενικά” χείλη, δεν ξέρω γιατί περισσότερο μιλάγανε μεταξύ τους μπας και βρουν τι θα κάνουνε. Και πάντα δυστυχώς απογοητεύτηκα. Το πρώτο καιρό κάτι γινότανε – έτσι για να φαίνεται – και μετά στο δρόμο το χάναμε.

Το θέμα είναι ότι αυτό που έχει χαθεί είναι η εμπιστοσύνη του κόσμου. Προσωπικά κρατώ μικρό καλάθι. Μπορούν να το πετύχουν αυτό. Να δεχτώ ότι όταν πληρώνω τους φόρους μου θα γυρίσουν σε μένα αυτά τα λεφτά μέσα από καλύτερη υγεία, καλύτερους δρόμους, ηλεκτρικό ρεύμα όλες τις μέρες (γιατί προχθές με τη βροχή κοντέψαμε να κάψουμε όλες τις συσκευές στο σπίτι με τις διακοπές – ο Τάκης όμως τα πήρε για εξυγιάνει τη ΔΕΗ), και όλα εκείνα που περιμένει ένας πολίτης από το κράτος του.

Όταν λείπουν χρήματα να μην αισθάνομαι σαν σφουγγάρι που με στύβουν για να βγάλω ότι έχω και να πληρώσω όταν οι “άλλοι” κάνουν αυξήσεις στον εαυτό τους 10 και 15 % όταν εγώ τις μόνες αυξήσεις που βλέπω σε αυτά τα ποσοστά είναι σε ασφάλιστρα, σε τέλη σε… σε…

Όταν εγώ στα πενήντα μου πήρα ένα αυτοκίνητο 2000 κε για να μπορώ να κυκλοφορώ με ασφάλεια εγώ και η οικογένεια μου (στην Ευρώπη αυτά είναι “μικρά” κυβικά) και αισθάνομαι μ@…κας που πρέπει να πληρώνω και επιπλέον “φέσι” γιατί λέει επιβαρύνω και το περιβάλλον. Βλέπεις γίνανε όλοι οικολόγοι με τα Lexus των 60 χιλιάδων που τους αγοράσαμε εμείς και αποκτήσανε οικολογική συνείδηση. Και εμείς οι άλλοι πρέπει να πληρώσουμε. Μη χ…σω. Συγχύζομαι και όσο το σκέφτομαι “ανεβάζω πίεση”.

Λοιπόν κύριοι ο λαός σας πίστεψε για άλλη μια φορά. Ξεθάψτε από τα βάθη της χοντροπετσιάς και της αλαζονείας αυτό που ο λαός μας λέει φιλότιμο, αυτό που ο λαός μας λέει μπέσα και αξιοποιείστε αυτή την ελπίδα και αυτή την εμπιστοσύνη που σας έδειξαν. Πάντως να έχετε υπόψη ότι σας βλέπουμε.

Κόψτε το δούλεμα ότι πήρατε άδεια ταμεία, και καμένη γη. Τα έχουμε ξανακούσει και μας έχουν κουράσει. Αν δουλέψετε συνειδητά και κόψτε τους περίεργους που τα παίρνουν από εκεί που δεν πρέπει, αξιοποιείστε αυτά που παρέχονται (πλαίσια στήριξης κ.α.) τα ταμεία θα γεμίσουν. Προσπαθείστε να κερδίσετε την εμπιστοσύνη μας. Μη μας κουράσετε με τα ίδια. Τριάντα χρόνια ψηφοφόρος κουράστηκα. Μπορούμε να περιμένουμε αρκεί να βλέπουμε ότι τα μικρά βήματα που γίνονται είναι σωστά. Αν αρχίσετε τα ίδια… ξανά χ….στήκαμε.

Με τη  προηγούμενη κυβέρνηση δεν περιμέναμε πολλά. Ήταν απασχολημένοι με τα δικά τους. Με εσάς όμως έχουμε απαιτήσεις.

Ορίστε ξεκίνησε σαν ευχές και κατάληξε ανοικτή επιστολή. Δεν πειράζει. Ας φτάσει όπου θέλει και όποιος μπορεί να σκεφτεί, ας σκεφτεί και κυρίως όποιος μπορεί να κάνει κάτι καλό στο τόπο ας το κάνει. Κουραστήκαμε πια.

Τη καλημέρα μου.