October 2009 – Page 2 – Η ΒΔΕΛΛΑ 2

Όταν είσαι πολύ “μικρός”…

Είναι μερικές φορές που αισθάνεσαι εντελώς ανίσχυρος και μικρός για να αντιμετωπίσεις μια κατάσταση. Στο πρόσφατο παρελθόν βρέθηκα σε μια τέτοια κατάσταση όπου το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να περιμένω, ανήμπορος για οτιδήποτε άλλο. Είναι από εκείνες τις φάσεις που καταλαβαίνεις ότι κάποια πράγματα ελέγχονται από άλλους παράγοντες και εσύ δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Είναι μια φοβερή αίσθηση η οποία σε κάνει πραγματικά να αναθεωρείς πολλά πράγματα, κυρίως τις προτεραιότητες σου και τι πραγματικά έχει αξία.

Χθες ξαναβρέθηκα πάλι σε μια κατάσταση που δεν ήξερα τι να κάνω. Θα προσπαθήσω να περιγράψω τις συνθήκες για να μπορέσετε να καταλάβετε τι έγινε.

Στο σχολείο μας όταν χτυπάει το κουδούνι έχουμε “αλλαγή”. Αυτό σημαίνει ότι μετακινούνται πολλοί μαθητές αλλάζοντας αίθουσες και πηγαίνοντας από όροφο σε όροφο. Με δεδομένο ότι το Γυμνάσιο Λύκειο, Ελληνικό Γαλλικό έχει περίπου 1300 παιδιά καταλαβαίνετε ότι υπάρχει πολύς κόσμος που κινείται. Κατεβαίνοντας λοιπόν και εγώ από το 4ο όροφο για ένα μάθημα στο 1ο που είναι τα αμφιθέατρα, οι διάδρομοι ήταν γεμάτοι από παιδιά. Ξαφνικά μπροστά μου στα 10 μέτρα μια κοπελίτσα από το Γαλλικό τομέα (δεν την ήξερα γιατί γνωρίζω όλα τα παιδιά του Ελληνικού τομέα – όχι ότι είχε καμία σημασία ) γέρνει δεξιά, ακουμπάει στο τοίχο και …πέφτει κάτω. Όλοι οι γύρω – πολλοί συμμαθητές της – αμέσως απομακρύνθηκαν (!!!) και κοιτάγανε. Πλησιάζω γρήγορα, έχοντας την αγωνία – ομολογώ – για το τι θα αντιμετωπίσω. Με το που γονατίζω δίπλα της έρχεται και μια φίλη της, απομακρύνω τα μαλιά από το πρόσωπο και – κατά τα φαινόμενα ήταν μια λιποθυμία. Φωνάζω – για να “ξυπνήσουν” και λιγάκι – να φέρουν ένα ποτήρι νερό από τα εργαστήρια και μέχρι να έρθει το παιδί με το νερό η κοπελίτσα είχε συνέλθει αλλά ήταν κατάχλωμη και “αποπροσανατολισμένη”. Της μίλησε λίγο η φίλη της, ήπιε λίγο νερό, έριξε και λίγο στο πρόσωπό της και με τη φίλη της πήγε στο ιατρείο, για να δουν τι γίνεται.

Πιθανότατα να ήταν κάτι με “δίαιτες” και άλλα τέτοια που κάνουν τα παιδιά σε αυτές τις ηλικίες. Αλλά εκείνη τη στιγμή αισθάνθηκα ανήμπορος. Δεν ήξερα τι γίνεται και κυρίως τι να κάνω. Από προσωπική ανησυχία, κυρίως για τα παιδιά μου έχω διαβάσει κάποια βιβλία πρώτων βοηθειών αλλά και πάλι δεν ξέρεις τι γίνεται, και κυρίως πως να αντιδράσεις σε αυτές τις περιπτώσεις. Η αλήθεια είναι ότι και από την μεριά μου δεν το “παρακολούθησα” το θέμα.

Σε αυτές τις περιπτώσεις, που έχουν να κάνουν με την υγεία, αισθάνεσαι ανήμπορος και πολύ μικρός για οτιδήποτε. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να περιμένεις. Από την άλλη μου έκανε εντύπωση η αντίδραση των παιδιών. Από τη μια μεριά μπορώ να καταλάβω την αντίδραση, από φόβο, έκπληξη, αμηχανία… αλλά περίμενα τουλάχιστον οι φίλοι της να είχαν μια πιο άμεση αντίδραση. Δεν ξέρω αν περιμένω πολλά. Πάντως νομίζω ότι ο καθένας θα ήθελε μια άλλη αντίδραση, αν βρισκότανε σε μια τέτοια κατάσταση.

Τη καλησπέρα μου.

Χάνω το χιούμορ μου…

Είναι αρκετός καιρός τώρα που με έχει πιάσει μια σοβαρότητα που ξεφεύγει από τα δεδομένα μου. Έχω την εντύπωση ότι με έχουν απαλλοτριώσει και δεν μπορώ πια να εκφραστώ όπως συνήθως. Παλιά αντιμετώπιζα τα πράγματα με πιο καλή διάθεση. Τώρα τις ανεξαρτησίες που ακούω τις δουλεύω συνέχεια μέσα στο μυαλό μου και καταλήγω μέσω της μεθόδου “της εις άτοπον προσαγωγής” σε συμπεράσματα που συνήθως είναι απαισιόδοξα. Πολύ μπερδεύομαι . Νομίζω ότι με έχει επηρεάσει το περιβάλλον μου και πλέον δεν μπορώ να σκεφτώ ξεκάθαρα. Αυτο που με ανησυχεί περισσότερο είναι ότι έχω αρχίσει να μεγαλώνω και σοβαρεύω. Αυτό νομίζω είναι ότι χειρότερο. Αλλά αν δεν μπορώ να κάνω και λιγη “πλάκα” να γελάσω και να καλαμπουρίσω, παθαίνω ένα κατι τις. Ψυχοπλακώνομαι. Για αυτο ανησυχώ.

Νομίζω ότι πρέπει να αρχίσω να το βλέπω σοβαρά. Στεναχωριέμαι όμως. Από τη μια το συνειδητοποιώ ότι “μεγαλώνω” και από την άλλη δεν το δέχομαι. Έχουν αρχίσει να με “ψάχνουν” για να μεταφέρω τις εμπειρίες μου στους νεότερους. Οι νέοι συνάδελφοι μου μιλάνε στο πληθυντικό από σεβασμό. Και έχω τους άλλους που είναι 2-3 χρόνια μικρότεροι να το παίζουν “τζόβενα”. Κακά σημάδια όλα αυτά.

Τι να κάνω όμως. Το πετρωμένο φαγείν αδύνατον. Γιαυτό δυσκολεύομαι να το φάω και κυρίως να το χωνέψω. Χωνεύεται η πέτρα, μάλλον όχι.

Θα το ψάξω όμως, για να δω τι γίνεται. Μέχρι τότε … τη καλησπέρα μου.

Το αρχείο των αρχείων.

Και ξαφνικά χθες ο υπολογιστής μου μου λέει. “Δεν χωράει άλλο. ” Έχει σχεδόν γεμίσει. Ωραία λοιπόν ας δούμε τι γίνεται…

Ξεκινάει λοιπόν η έρευνα. Πολλές ταινίες από τη τηλεόραση. Οι περισσότερες παραγγελιές για ταινίες, εκπομπές, ντοκιμαντέρ που κάποιοι δεν μπορούσαν να δουν. Και εγώ αναλάμβανα την μαγνητοσκόπηση και την βιντεοποίηση. Βουρ λοιπόν στο κουβά και πέταμα.

Μετά αρχεία από κείμενα… άπειρα. Διαγωνίσματα, σημειώσεις, animations, βίντεο … ότι θέλεις. Μετακίνηση λοιπόν σε ένα καινούργιο φάκελλο και ταξινόμηση. Όλο το απόγευμα χθες μετακινούσα αρχεία. Πολλά διπλά και τριπλά ακόμα. Ταξινόμηση σε ομάδες ανά τάξη, και μετά σε ταξινόμηση ανά είδος. Χώρια τα διαγωνίσματα, χώρια η θεωρία … αυτό θα γίνει σήμερα και μετά ο τελευταίος γύρος θα έχει να κάνει με τα ονόματα.

Πολύ δουλειά. Πάρα πολύ δουλειά. Ελπίζω όμως ότι όταν τελειώσω θα είναι πιο εύκολο για μένα να μπορέσω να βρω όλα όσα έχω κάνει όλα αυτά τα χρόνια. Πολλά από αυτά θα ανεβούν στο διαδίκτυο προκειμένου να γεμίσουν το site ε το χημεία για όλους αλλά και το χώρο του MOODLE.

Τελικά κατάφερα και άδειασα περίπου το μισό σκληρό δίσκο. Και το μηχανάκι δουλεύει πάλι αξιοπρεπώς.

Όμως πολύ προβληματίστηκα. Είναι σίγουρο ότι με τους υπολογιστές διευκολυνόμαστε; Η μία απάντηση λέει ναι. Η άλλη λέει ναι αλλά θέλει πολύ χρόνο για να το οργανώσεις. Και φυσικά ή άλλη άποψη που λέει όχι.

Ποια είναι η δικιά μου; Σαφώς ναι. Όμως θέλει προσοχή, και να ακολουθούμε μια συγκεκριμένη διαδικασία στα ονόματα, έτσι ώστε να μπορούμε να να αναγνωρίσουμε το αρχείο μετά. Έχοντας περίπου 45.000 αρχεία καταλαβαίνετε τι πρόβλημα υπάρχει (για την ιστορία έχω υπολογιστή από το 1986 και πρέπει να έχω πετάξει ελάχιστα αρχεία από τότε).

Πιστεύω τελικά ότι η δουλειά αυτών των ημερών τελικά θα αποδώσει.

Σας αφήνω λοιπόν για να συνεχίσω. (Καλά άλλοθι είναι… αλλά λέμε τώρα).

Τη καλησπέρα μου.

Η βιογραφία μου…

Είναι αντιγραφή. Αντιγράφω τον εαυτό μου… Τι κάνω πια…

Λοιπόν καλά είμαι. Μου είχαν ζητήσει τη βιογραφία μου πριν 2 χρόνια οι φίλοι μου από το ΑΣΜΠΕΤΑ και έφτιαξα το κειμενάκι που ακολουθεί. Το ξετρύπωσα λοιπόν ψάχνοντας, μου άρεσε πολύ και το ξανανεβάζω.

Φέρτε μου μολύβια, τόνους το χαρτί και άστε με να γράψω όλα όσα έχω να γράψω. (Στο ρυθμό γνωστού τραγουδιού). Λοιπόν.

Ξεκινάω.

Από την αρχή έτσι; Ωραία.
Γεννήθηκα …(δεν θέλω αδιάκριτες ερωτήσεις) σ’ ένα νησί. Μεγάλο νησί, μα πολύ μεγάλο νησί, για να μπορέσει να με χωρέσει (το μεγαλείο μου). Η μαμά μου παιδί της κατοχής. Ο μπαμπάς μου παιδί της κατοχής. Τη σημαίνει αυτό; Ότι μεγάλωσα μέσα στη κουζίνα. (το σύνδρομο της στέρησης γαρ). Αυτό που άκουγα συνήθως ήταν “Φάε παιδί μου.” Και έτρωγα.

Πέρασε αρκετός καιρός να καταλάβω ότι αυτό το έλεγε στον αδελφό μου που -τότε- ήταν λιτοδίαιτος. Τώρα μοιάζουμε “σαν” αδελφάκια. Όμως τα αποτελέσματα δεν άργησαν να φανούν.

Ήμουνα πολύ μικρός όταν αναγκαστήκαμε να αφήσουμε αυτό το πολύ μεγάλο νησί και φτάσαμε σε ένα πολύ μεγάλο χωριό. Ήταν περίεργα γιατί ο κόσμος δεν περπατούσε και οι αποστάσεις ήταν πολύ μεγάλες. Όλοι ρωτούσαν τους άλλους από που είσαι και κανένας δεν έλεγε από εδώ Όλοι ήταν από κάπου αλλού.

Και τότε ξεκίνησα το σχολείο. Ήμουν μελετηρό παιδί και από μικρός έδειξα ότι θα μεγαλώσω.Πολύ. Όμως στο σχολείο συμπεριφερόμουν περίεργα. Πολλές φορές αισθανόμουν περίεργα γιατί έψαχνα. Έψαχνα πολύ. Πέρασε ο καιρός και αποφοίτησα από το σχολείο. Ήταν περίεργες εποχές. Θυμάμαι ότι μετά από 3 χρόνια στο γυμνάσιο γράφτηκα στη τετάρτη Γυμνασίου και πήρα βαθμούς της Α’ λυκείου. Ποτέ δεν κατάλαβα πως έγινε αυτό το θαύμα. Μετά ενώ γράφτηκα στο Λύκειο Αρρένων Βύρωνα, τελείωσα το Λύκειο Βύρωνα. Κόπηκε το Αρρένων και η αυλή γέμισε κοριτσάκια της Α΄γυμνασίου. Ούτε αυτό το κατάλαβα.
Και συνέχισα τις σπουδές μου με μεγάλη επιτυχία.Το χημικό των Ιωαννίνων μου έδωσε πολλές δυνατότητες, όπως γίνεται φανερό δίπλα, αλλά το κυριότερο είναι ότι με βοήθησε να γνωρίσω τον εαυτό μου. Οι σπουδές εκτός σπιτιού μου δώσανε την ευκαιρία να οργανώσω τη ζωή μου. Το συγκεκριμένο κουσούρι μου έμεινε με αποτέλεσμα να έχω αρχείο για τα πάντα. Μόνο αρχείο για το τι αρχεία έχω δεν έχω. Αλλά που θα μου πάει θα το φτιάξω και αυτό. Πρέπει γιατί καιροφυλακτεί και ο Αλτσχάϊμερ.

Ό,τι ζητάς το έχω. Και αν δεν το έχω ξέρω που θα το βρεις. Αυτό όλα είναι αποθηκευμένα σε ένα υπολογιστή. Τον ανακάλυψα το 1986 και από τότε μεγάλωσα μαζί του. Οι έμποροι Η/Υ ήταν ευτυχισμένοι μαζί μου αλλά και εγώ γιατί τους έδωσα τη δυνατότητα να φτιάξουν τη περιουσία που πάντα ονειρεύονταν. Πάντα “κινιόμουνα” στην αιχμή της τεχνολογίας αγόραζα ακριβά και έβλεπα τις τιμές να πέφτουν κάθε βδομάδα που περνούσε. Ακόμα έτσι είμαι.

Ένα άλλο τεράστιο κεφάλαιο της ζωής μου είναι η σύζυξ. Μετράμε μόλις 30 χρόνια μαζί και είμαστε όπως φαίνεται.

Γενικά περνάμε καλά με τα τρία παιδάκια μας.Μεγαλώσαν και μας δώσανε καινούργια ενδιαφέροντα και προοπτικές όπως γίνεται φανερό παρακάτω.

Η δουλειά μου είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Ασχολούμαι με νέους ανθρώπους και προσπαθώ να τους μάθω Χημεία.Νομίζω όμως ότι περισσότερο προσπαθώ να τους μάθω πως πρέπει να συμπεριφέρονται και να αντιμετωπίζουν καταστάσεις. Πολλές φορές παίρνω δουλειά στο σπίτι η οποία είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Με κρατάει απασχολημένο πολλές ώρες και γεμίζει ευχάριστα τα βράδια μου.

Αυτά λοιπόν περιγράφουν σε τρία λεπτά τα πενήντα σχεδόν χρόνια της ζωής μου. Αν τα πω λεπτομερειακά θέλω 55 χρόνια (είμαι αργός αφηγητής) άρα δεν συμφέρει. Θα αρκεστείτε λοιπόν στην περίληψη.

Τη καλημέρα μου.

Καλορίζικοι και καλορίζικη…

Και ναι έχουμε νέα κυβέρνηση. Και ναι αλλάζουμε σελίδα. Και ναι προχωράμε μπροστά. Το κακό είναι ότι όλα αυτά τα έχω ακούσει πολλές φορές, τόσο από “μπλε” όσο και από “πράσινα” χείλη. Για τα “οικουμενικά” χείλη, δεν ξέρω γιατί περισσότερο μιλάγανε μεταξύ τους μπας και βρουν τι θα κάνουνε. Και πάντα δυστυχώς απογοητεύτηκα. Το πρώτο καιρό κάτι γινότανε – έτσι για να φαίνεται – και μετά στο δρόμο το χάναμε.

Το θέμα είναι ότι αυτό που έχει χαθεί είναι η εμπιστοσύνη του κόσμου. Προσωπικά κρατώ μικρό καλάθι. Μπορούν να το πετύχουν αυτό. Να δεχτώ ότι όταν πληρώνω τους φόρους μου θα γυρίσουν σε μένα αυτά τα λεφτά μέσα από καλύτερη υγεία, καλύτερους δρόμους, ηλεκτρικό ρεύμα όλες τις μέρες (γιατί προχθές με τη βροχή κοντέψαμε να κάψουμε όλες τις συσκευές στο σπίτι με τις διακοπές – ο Τάκης όμως τα πήρε για εξυγιάνει τη ΔΕΗ), και όλα εκείνα που περιμένει ένας πολίτης από το κράτος του.

Όταν λείπουν χρήματα να μην αισθάνομαι σαν σφουγγάρι που με στύβουν για να βγάλω ότι έχω και να πληρώσω όταν οι “άλλοι” κάνουν αυξήσεις στον εαυτό τους 10 και 15 % όταν εγώ τις μόνες αυξήσεις που βλέπω σε αυτά τα ποσοστά είναι σε ασφάλιστρα, σε τέλη σε… σε…

Όταν εγώ στα πενήντα μου πήρα ένα αυτοκίνητο 2000 κε για να μπορώ να κυκλοφορώ με ασφάλεια εγώ και η οικογένεια μου (στην Ευρώπη αυτά είναι “μικρά” κυβικά) και αισθάνομαι μ@…κας που πρέπει να πληρώνω και επιπλέον “φέσι” γιατί λέει επιβαρύνω και το περιβάλλον. Βλέπεις γίνανε όλοι οικολόγοι με τα Lexus των 60 χιλιάδων που τους αγοράσαμε εμείς και αποκτήσανε οικολογική συνείδηση. Και εμείς οι άλλοι πρέπει να πληρώσουμε. Μη χ…σω. Συγχύζομαι και όσο το σκέφτομαι “ανεβάζω πίεση”.

Λοιπόν κύριοι ο λαός σας πίστεψε για άλλη μια φορά. Ξεθάψτε από τα βάθη της χοντροπετσιάς και της αλαζονείας αυτό που ο λαός μας λέει φιλότιμο, αυτό που ο λαός μας λέει μπέσα και αξιοποιείστε αυτή την ελπίδα και αυτή την εμπιστοσύνη που σας έδειξαν. Πάντως να έχετε υπόψη ότι σας βλέπουμε.

Κόψτε το δούλεμα ότι πήρατε άδεια ταμεία, και καμένη γη. Τα έχουμε ξανακούσει και μας έχουν κουράσει. Αν δουλέψετε συνειδητά και κόψτε τους περίεργους που τα παίρνουν από εκεί που δεν πρέπει, αξιοποιείστε αυτά που παρέχονται (πλαίσια στήριξης κ.α.) τα ταμεία θα γεμίσουν. Προσπαθείστε να κερδίσετε την εμπιστοσύνη μας. Μη μας κουράσετε με τα ίδια. Τριάντα χρόνια ψηφοφόρος κουράστηκα. Μπορούμε να περιμένουμε αρκεί να βλέπουμε ότι τα μικρά βήματα που γίνονται είναι σωστά. Αν αρχίσετε τα ίδια… ξανά χ….στήκαμε.

Με τη προηγούμενη κυβέρνηση δεν περιμέναμε πολλά. Ήταν απασχολημένοι με τα δικά τους. Με εσάς όμως έχουμε απαιτήσεις.

Ορίστε ξεκίνησε σαν ευχές και κατάληξε ανοικτή επιστολή. Δεν πειράζει. Ας φτάσει όπου θέλει και όποιος μπορεί να σκεφτεί, ας σκεφτεί και κυρίως όποιος μπορεί να κάνει κάτι καλό στο τόπο ας το κάνει. Κουραστήκαμε πια.

Τη καλημέρα μου.

Living in the past… μέρος 2ο.

Χθες μιλούσαμε με τη Βίκυ, φίλη και συνάδελφο από το πανεπιστήμιο. Το θέμα ήταν η επέτειος του πολυτεχνείου και η εκδήλωση που είχε αναλάβει να οργανώσει στο σχολείο. Προσφέρθηκα λοιπόν να βοηθήσω, βγάζοντας από το αρχείο ό,τι υλικό έχω. Έτσι τα “πέταξα” όλα σε ένα φάκελο για να είναι μαζεμένα, και άρχισα να δουλεύω στο μυαλό μου τι θα μπορούσα να φτιάξω, πάντα με βάση τη συζήτηση ώστε να είναι όσο γίνεται πιο σωστό, αντικειμενικό και προκλητικό. Ναι προκλητικό. Τα παιδιά πρέπει να μάθουν τι είναι το Πολυτεχνείο. Ότι δεν είναι “γιορτή” ή μια ακόμα σχολική αργία. Ότι κάτι έγινε εκείνο το καιρό που ήταν παραπάνω από αυτό που συνήθως φαίνεται.

Τη δικιά μου την εμπειρία από το Πολυτεχνείο την έχω γράψει στη ΒΔΕΛΛΑ πριν δύο χρόνια. Αν δεν βαριέστε περάστε μια βόλτα να τη δείτε.

Σήμερα θα σταθώ στο φοιτητικό μου “Πολυτεχνείο”. Βρέθηκα στα Γιάννενα το 1979 πρωτοετής φοιτητής. Το πολιτικό κλίμα ήταν έντονο, άσχετα αν εγώ ήμουν ένα ζώο. (Χωρίς εισαγωγικά εδώ όπως είδατε). Χαρούμενος και χαμένος. Μόνος με όλες τις ευθύνες πάνω μου με ένα φίλο συμμαθητή τον Φραγκίσκο, μοναδικό στήριγμα στις πρώτες αυτές φάσεις. Έψαχνα να βρω τι κάνω και που είμαι, και ήμουν αρκετά “αντιδραστικός” ώστε να μη θέλω να μπω αμέσως σε νεολαίες. Έκατσα λοιπόν “λίγο παραπέρα και έβλεπα.” Όχι απλά έβλεπα, αλλά μετρούσα, άκουγα έκρινα. Έψαχνα να βρω τι μου κάνει. Θεωρούσα δεδομένο ότι κάπου θα πάω, αλλά ήθελα να πάω εγώ. Δεν ήθελα να με πάνε.

Πέρασε ο καιρός και μέσα από τη διαδικασία που περιέγραψα βρέθηκα και εγώ στον “χώρο”.Δεν έκατσα πολύ γιατί το καιρό εκείνο, η παρέμβαση των “κομματικών” ήταν έντονη και οι απόψεις που με αφορούσαν όταν έρχονταν “άνωθεν” μου την έδιναν. Δεν βαριέσαι το είδα και αυτό.

Σε αυτό το διάστημα όμως πήρα μέρος σε όλες εκείνες τις διαδικασίες που καταλήγουν σε μια κατάληψη.

Δεν θα ξεχάσω τη πρώτη μου κατάληψη που “συμμετείχα” το 1979. Ήταν παραμονές Χριστουγέννων (10-12 Δεκέμβρη) όταν ψηφίστηκε και η επόμενη μέρα με βρήκε στην Αθήνα. Ήταν σίγουρο ότι το είχαμε κλείσει για τα Χριστούγεννα, άρα δεν υπήρχε λόγος να μείνω.

Την επόμενη χρονιά, πάλι περίπου την ίδια περίοδο, έγινε ξανά κατάληψη. Τότε θεώρησα καθήκον μου να μείνω. Φορώντας ένα μπουφάν που το έλεγα “sleeping bag με μανίκια” έμεινα όλο το βράδυ μέσα και κοιμήθηκα στα έδρανα των προκάτ (όσοι ξέρουν ξέρουν). Ήταν τα μόνα που δεν είχαν διαχωριστικά ανάμεσα στις θέσεις. Ξύπνησα καταπιασμένος και μόνος… Την είχαν κοπανήσει όλοι οι άλλοι. Το μεσημέρι ήμουν Αθήνα.

Μη τολμήσει κανείς να κάνει σχόλια για αγωνιστικότητα ή οτιδήποτε άλλο, γιατί θα “τσακωθούμε” εντάξει;

Πάμε στη τρίτη χρονιά. Να μη το σχολιάσουμε ποια εποχή έγινε η κατάληψη… Ωραία αλλά τότε κάτι άλλαξε. Τα αμφιθέατρα είχαν γεμίσει.

Ο κόσμος συμμετείχε ουσιαστικά.

Εϊχα μιλήσει τότε και στη Γενική συνέλευση του Πανεπιστημίου.

Και μετά βγήκαμε στους δρόμους. Να διεκδικήσουμε τα αιτήματά μας.

Και φτάσαμε στη Νομαρχία.

Αυτά είναι εμπειρίες που όπως και να τα δεις σε “σημαδεύουν”. Είναι καταστάσεις που μένουν ανεξίτηλα χαραγμένες. Σαφώς και δεν μπορούν οι “απλές” φοιτητικές κινητοποιήσεις να συγκριθούν με το Πολυτεχνείο. Θες όμως γιατί κάτι θέλαμε να δείξουμε ότι μπορούμε να κάνουμε και εμείς, θες γιατί οι εποχές ήταν τέτοιες που απαιτούσαν κάποια δράση, και οι δικές μας δυνατότητες ήταν περιορισμένες, είχαμε ένα μερίδιο από κινητοποιήσεις που έπρεπε να βγουν προς τα έξω.

Οι μαθητές μας λοιπόν πρέπει να μάθουν τι έγινε τότε. Μετά από 36 χρόνια, μέσα από το φίλτρο του χρόνου, πολλά έχουν αλλοιωθεί και έχουν ξεχαστεί. Εμείς οι μεγαλύτεροι πρέπει να τους βάλουμε μέσα στη λογική των καιρών, για να μπορούν να έχουν μνήμες. Όχι δικές τους σίγουρα, αλλά μνήμες σωστές, αντικειμενικές, που να λένε τα πράγματα όπως έγιναν.

Αυτά. Μη ξεχνάτε ψηφίζουμε σήμερα. Είναι ημέρα αποφάσεων και ο καθένας μας θα ψηφίσει έχοντας μια εικόνα στο μυαλό του για το τι θα ξημερώσει αύριο. Μάλλον όλοι θα είναι κερδισμένοι το βράδυ. (τουλάχιστον έτσι θα δηλώνουν). Εύχομαι να μην είμαστε εμείς χαμένοι αύριο.

Τη καλημέρα μου σε όλους.

Η αυτοεκτίμηση…μέσα από τα μάτια των άλλων.

Πιστεύω να είσαστε προετοιμασμένοι για τη πιο βαθυστόχαστη ανάλυση που έχετε διαβάσει πάνω στο θέμα της αυτοεκτίμησης. Ωραία; Ξεκινάμε.

Τι σημαίνει άραγε αυτοεκτίμηση; Είναι το πως βλέπουμε εμείς τον εαυτό μας. Πως τον εκτιμάμε. Αλλά από τι εξαρτάται αυτό; Ποια είναι τα κριτήρια για να δούμε πως βλέπουμε τον εαυτό μας; Μα φυσικά πως μας βλέπουν οι άλλοι.

Ας πάμε πίσω – μιλώντας με τα δικά μου χρονολογικά δεδομένα – στην εφηβεία. Εκεί που δεν μπορούμε να προσδιορίσουμε τη θέση μας σε αυτό το κόσμο, εκεί η παρέα παίζει πρωταρχικό ρόλο. Η ένταξη σε μια ομάδα ανθρώπων έχει πρωταρχική σημασία. Και αν η παρέα έχει και “βασιλιά” ή “βασίλισσα” ακόμα καλύτερα. Να ερμηνεύσω τους όρους; Βασιλιάς και βασίλισσα είναι τα παιδιά που χαίρουν γενικής εκτίμησης είτε λόγω εμφάνισης, (πολύ κοινό) είτε λόγω συμπεριφοράς (επίσης δημοφιλές). Έτσι το να ανήκεις σε μια τέτοια παρέα είναι τιμή, την οποία πληρώνεις πολλές φορές με συμβιβασμούς. Συμβιβασμούς οι οποίοι τελικά θα σε κάνουν αποδεκτό στην παρέα. Και μετά εσύ μέσα από την αίγλη της παρέας θα έχεις τη χαρά της ένταξης και την εκτίμηση των γύρω σου. (Σε μεγαλύτερες ηλικίες λέγεται “κύκλος”). Μέσα από αυτές τις διαδικασίες καθορίζεις συμπεριφορές και πρακτικές που κατά κανόνα παραμένουν. Σε πολλές περιπτώσεις εμφανίζεις συμπεριφορά τέτοια ώστε να προκαλέσεις το ενδιαφέρον και τη προσοχή. Έτσι σε ένα πάρτι για παράδειγμα κατεβάζεις ό,τι υγρό κυκλοφορεί για να επιδείξεις τις αντοχές σου και μετά το χάνεις -συνήθως – το παιγνίδι και τελικά αντί για προσοχή και ενδιαφέρον παίρνεις “σχόλια” διαφόρων ειδών.

Προχωράμε παραπέρα και φτάσαμε στα 25-30. Εκεί είσαι “κυνηγός” ( ο όρος αφορά και τα δύο φύλα). Άρα πρέπει να επιδείξεις προσόντα. Τα προσόντα σε αυτή την ηλικία είναι συνήθως σωματικά. Έτσι μέσα από “γυμναστήρια” και άσκηση “σμιλεύουμε το σώμα μας” κατά τα πρότυπα που προβάλλονται στην τηλεόραση – κυρίως – αλλά και στα έντυπα. Η ηλικία σαφώς βοηθάει σε αυτό το στόχο. Και εδώ το κάτα πόσο έχουμε “πέραση”, η αυτοεκτίμησή μας ανεβαίνει. Και μέσα από τα μάτια των άλλων “ανεβαίνουμε” ή “πέφτουμε” και εμείς. Το ανέβασμα είναι πιο δύσκολο, ενώ το κατέβασμα άμεσο. Αρκεί ένα “στραβοκοίταγμα” και πέσαμε. Να μη μιλήσω για χυλόπιτα ή ειρωνικό σχόλιο. Εκεί το βάθος είναι αρνητικό. Βλέπετε σε αυτές τις ηλικίες οι ισορροπίες είναι λεπτές και οι προσπάθειες των νέων ανθρώπων για ένταξη είναι πολύ έντονες. Άρα η σωστή υποστήριξη σαφώς βοηθάει.

Και φτάσαμε στα 30-35. Εκεί πια “σοβαρεύεσαι”. Τα προσόντα που πρέπει να επιδείξεις, είναι η επαγγελματική σου αποκατάσταση – κυρίως για τα αγοράκια – μια και αυτό επιβάλλει το “κοινωνικό μοντέλο” που επικρατεί ή αντίθετα, την αμφισβήτηση σε αυτό. Και στις δυο περιπτώσεις η άποψη του περιβάλλοντος σου για το “που βρίσκεσαι” είναι αυτή που θα σου πει αν έχεις κάνει σωστά ή όχι και αν κινείσαι σωστά ή όχι. Πάλι την άποψη για τον εαυτό σου θα τη στηρίξεις από τον τρόπο που σε βλέπουν οι άλλοι. Αν οι άλλοι σε θεωρήσουν επιτυχημένο για εκεί που έχεις φτάσει “ανεβαίνουν” οι μετοχές σου. Για τις γυναίκες – πάλι με βάση το κοινωνικό μοντέλο – μπαίνει και το θέμα της μητρότητας. Αν κάποια δεν έχει “γίνει μάνα” μέχρι τότε – εκτός του πρηξίματος από το οικογενειακό περιβάλλον με ερωτήσεις του τύπου “τι κάνεις;” και “πότε πια;” κλπ – έχεις και τους άλλους που με ένα “Α!”, όταν δηλώνεις ότι δεν έχεις παιδάκια ακόμα, τα “λένε όλα”. Τέλος πάντων ας κλείσουμε και αυτή την ηλικία.

Μετά από τα 35 τα πράματα ηρεμούν. Λογικά ξέρεις που βρίσκεσαι και ποιος είσαι και τι κάνεις. Και δεν ασχολείσαι και πολύ πολύ με το τι λένε οι άλλοι για σένα. Τώρα αν έχεις ξεκαθαρίσει τα πράγματα με τον εαυτό σου είσαι καλά. Αν όχι ψάχνεις εναγωνίως να βρεις επιβεβαίωση από όπου μπορείς.

Το ερώτημα είναι : πόσες φορές έχει ο καθένας από εμάς αναλογιστεί σε βάθος χρόνου, τι έχει κάνει και τι έχει πετύχει. Συνήθως αυτά που έχουμε κάνει παίρνουν ένα χαρακτηρισμό “καλά, αυτό το κάνουν όλοι” , και αυτομάτως το υποβαθμίζουμε και πάμε στο επόμενο, συνήθως να το υποβαθμίσουμε και αυτό, και να συνεχίσουμε έτσι. Με αυτό το τρόπο σίγουρα δεν θα ανεβάσουμε την αυτοεκτίμησή μας και σίγουρα δεν θα αισθανθούμε καλύτερα. Πρέπει να δώσουμε στους εαυτούς μας τις πιστώσεις που τους ανήκουν, για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε παρακάτω, μια και “είναι δύσκολοι καιροί”.

Αφορμή για την εγγραφή αυτή έδωσε μια συζήτηση που έγινε σήμερα, στη συγκέντρωση των συμμαθητών, όπως κάθε Σάββατο. Σήμερα είχαμε διευρυμένη σύνθεση – ίσως λόγω εκλογών – και αυτό είναι ευχάριστο. (η σύνθεση εντάξει;)

Τη καλησπέρα μου.

Περιήγηση στο παλιό Πανεπιστήμιο.

Περισσότερο είναι μια προσπάθεια να δω αν μπορώ να ανεβάσω βίντεο στο blog. Έτσι διάλεξα ένα βιντεάκι από την τελευταία βόλτα μου στα Γιάννενα. Έχει τραβηχτεί με το κινητό και δεν έχει υποστεί καμία επεξεργασία. Είναι μια περιήγηση στο μεγάλο αμφιθέατρο, τον χώρο των γενικών συνελεύσεων και των αποφάσεων. Δείτε μια φωτογραφία για να καταλάβετε τι εννοώ και μετά δείτε το βιντεάκι.

Έτσι ήταν στις συνελεύσεις όπου μαζευότανε όλο το Πανεπιστήμιο μέσα.

Άλλη μια φωτογραφία όπου φαίνεται άλλη μια άποψη.

Το βιντεάκι είναι λίγο βαρύ. Αν έχεις περάσει πολλές ώρες μέσα σε ένα χώρο, δεν μπορεί παρά να έχει μια διαφορετική αντιμετώπιση από εσένα. Και μάλιστα σε εποχές έντονες που είναι από αυτές που σε σημαδεύουν για μια ζωή, όπως λέμε. Μπορείτε να καταλάβετε τα συναισθήματα όταν βλέπω το χώρο έτσι. Τέλος πάντων. Δείτε το και θα καταλάβετε.

ΤΟ ΕΡΗΜΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ

Καλό βράδυ

M	T	W	T	F	S	S
			1	2	3	4
5	6	7	8	9	10	11
12	13	14	15	16	17	18
19	20	21	22	23	24	25
26	27	28	29	30	31