Month: October 2012

Οι ολομέλειες στις ερευνητικές εργασίες…

Τη Δευτέρα 22 του Οκτώβρη στο Λύκειο του Ψυχικού πραγματοποιήθηκε μια ενημερωτική ημερίδα πάνω στις Ερευνητικές Εργασίες. Η αλήθεια είναι ότι ένα χρόνο μετά την πρώτη εφαρμογή, υπάρχει ακόμα μια νεφελώδης κατάσταση για το πως γίνονται οι ερευνητικές εργασίες. Η γενικότερη άποψη είναι ότι υπάρχει πολύς αυτοσχεδιασμός… στη πράξη.

Ο αυτοσχεδιασμός πιθανόν ξεκινάει από την έλλειψη ενημέρωσης για το πως θα έπρεπε να γίνεται το μάθημα, και ποιος θα έπρεπε να είναι ο ρόλος του καθηγητή στη τάξη. Πάνω σε αυτή τη πρακτική μαζί με τον Θοδωρή Ορεινό και τη Τερέζα Γεωργιάδου (Σχολική σύμβουλο, που οργάνωσε και την ημεριδα – συζήτηση) προσπαθήσαμε να καλύψουμε αυτή την ανάγκη των συναδέλφων. Έτσι μπροστά σε ένα ενθουσιώδες κοινό 22 συναδέλφων από διάφορα σχολεία, ο κ. Ορεινός παρουσιάσε το θεωρητικό μέρος των Ερευνητικών Εργασιών ενώ το δικό μου το κομμάτι αφορούσε τη σημασία της ολομέλειας στην διεξαγωγή των ερευνητικών εργασιών. Για όποιον θα ήθελε να δει την παρουσίαση θα πρέπει να δεί τον σύνδεσμο ΕΔΩ. Για τις ολομέλειες έχω ξαναγράψει. Με δυο λόγια είναι από τα πιο σημαντικά εργαλεία, μια και μέσα από αυτές αναπτύσσεται η συνεργασία μεταξύ των μελών της ομάδας, μεταξύ των ομάδων στο τμήμα ενδιαφέροντος αλλά και στην ολομέλεια τάξης μεταξύ όλων των μαθητών. Βλέπετε ένα από τα δύσκολα σημεία στις ερευνητικές εργασίες είναι να δεχτούμε ότι οι ομάδες δεν είναι ανταγωνιστικές αλλά συναγωνιστικές. Οι απορίες είναι αφορμές για συνεργασία και βοήθεια από την μια ομάδα στην άλλη. Οι λύσεις και οι πρωτοπόρες ιδέες είναι αφορμή για σκέψη και χρήση τους και στις άλλες εργασίες. Ο καθηγητής ή οι καθηγητές που βρίσκονται στη τάξη, είναι μαέστροι σε ορχήστρα. Ο κάθε μαθητής πρέπει να ξέρει τι έχει να κάνει – η τουλάχιστον να έχει μια ιδέα για το πως θα δουλέψει – και να του επιτραπεί να κάνει λάθη, γιατί μέσα από αυτά θα μάθει. Και όπως είπε και ο Θοδωρής, ας μην είναι τέλεια η εργασία, αρκεί να είναι δική τους.

Ένα άλλο σημαντικό θέμα είναι το ερευνητικό ερώτημα. Δύσκολο θέμα… πραγματικά. Μετά τον περυσινό απολογισμό μας οι συνάδελφοι αποφασίσαμε ότι αυτό ήταν το μεγαλύτερο μας πρόβλημα. Οι ερευνητικές εργασίες “δεν είχαν ερώτημα”. Εντάξει όχι όλες αλλά πολλές είχαν την λογική της εργασίας copy – paste με αποτέλεσμα να γίνουν εργασίες καταγραφής πληροφοριών.

Σε αυτό το σημείο έγινε εργαστήριο, όπου στους συναδέλφους – μαθητές, δόθηκε το γενικό θέμα “ΔΙΑΤΡΟΦΗ” και τους ζητήθηκε να βγάλουν το κεντρικό ερώτημα και κυρίως να παρουσιαστεί στην “τάξη” και να συζητηθεί για να βγουν συμπεράσματα.

Ο θόρυβος της τάξης αμέσως πολλαπλασιάστηκε στην προσπάθεια να βρεθεί το ερώτημα. Αυτό γίνεται και στη τάξη και εδώ ο καθηγητής δεν πρέπει να ζητήσει ησυχία. Ίσως το αντίθετο θα έλεγα. Να προκαλέσει τους μαθητές να συζητήσουν. Και να καταλήξουν σε ένα ερώτημα. Για το συγκεκριμένο θέμα μια καλή ερώτηση που προέκυψε ήταν : “Μεσογειακή Διατροφή : τελικά κάνει καλό στην υγεία;” Αυτό σαν ερώτημα βάζει τα εξής υποερωτήματα :  Τι είναι μεσογειακή διατροφή;  Ποια είναι το τρόφιμα που την αποτελούν; Ποια είναι τα βασικά χαρακτηριστικά της; Ποια είναι η ποιότητα των τροφίμων ; Η μεσογειακή διατροφή από μόνη της φτάνει ;

Συγκεντρώνοντας και ό,τι άλλο υλικό αποφασίσει η ομάδα θα καταλήξει στη συμπέρασμα : Η Μεσογειακή Διατροφή είναι ή δεν είναι καλή για την υγεία. Το βασικό χαρακτηριστικό που πρέπει να έχει το ερευνητικό ερώτημα είναι να μην έχει προκαθορισμένη απάντηση (να είναι ανοικτή όπως λέμε). Αν είναι να απαντήσουμε ότι η μεσογειακή διατροφή κάνει καλό στην υγεία επεδή έτσι λένε… τότε δεν έχουμε κάνει έρευνα και ούτε απαντήσμε κάποιο ερώτημα. Σε όποια απάντηση και αν καταλήξουμε θα πρέπει να έχουμε τεκμηριώσει από το υλικό που συγκεντρώσαμε την απάντηση. Δύσκολη υπόθεση. Μια άλλη ομάδα κατάληξε στην ερώτηση : “Ειδική διατροφή : Είναι πράγματι απαραίτητη;” Και εδώ υπάρουν πολλά υποερωτήματα… προσπαθήστε να τα καταγράψετε για να δείτε πως δουλεύει.

Και έτσι είκοσι ακόμη συνάδελφοι άκουσαν, προβληματίστηκαν, έκατσαν στη θέση του μαθητή και ασχολήθηκαν με αυτό που λένε ερευνητικές εργασίες και κάθησαν εκτός ωραρίου για να φτάσουμε στο τέλος των εργαστηρίων.

Αν κάποιοι συνάδελφοι θέλουν να βρουν συγκεντρωμένο υλικό για τις ερευνητικές εργασίες που έχει δημιουργηθεί από συναδέλφους. Ο φίλος Γιώργος Παναγιωτακόπουλος άνοιξε τη σελίδα και όλοι οι υπόλοιποι φροντίσαμε να τη γεμίσουμε. Εσείς μένει να τα ψαχουλέψετε και να βρείτε ότι σας ενδιαφέρει.

Μέχρι νεοτέρας…

Τη καλησπέρα μου…

Όταν χορεύουν οι άνθρωποι…

…  τα παπούτσια ξεκουράζονται…

Αυτό είναι που λένε… μια στιγμή στο χρόνο…

Τι ακριβώς έχει συμβεί; Να σας εξηγήσω. Εντός των ημερών θα γίνει η γιορτή για την επέτειο του ΟΧΙ και ταυτόχρονα θα έχουμε τη γιορτή της Σημαίας, και την επίδοση των αριστείων της περυσινής χρονιάς.

Αυτά τα παπούτσια όμως ανήκουν στην ομάδα που ετοιμάζουν την γιορτή για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Μια γιορτή η οποία προβλέπεται πολύ…πρωτότυπη…(δεν μπορώ ακόμα να δημοσιεύσω πληροφορίες για το θέμα της γιορτής…οπότε υπομονή. Μόλις οι συντελεστές μου δηλώσουν ότι μπορώ να μιλήσω…τότε θα μιλήσω.)

Τι είναι όμως η σχολική γιορτή για την επέτειο του Πολυτεχνείου ή αν το θέλετε γενικότερα μια σχολική γιορτή…μα το έχω ξαναπεί… η εκπαίδευση αλλιώς.  Να σας εξηγήσω για να καταλάβετε…

Μέχρι στιγμής από τις σχολικές γιορτές θυμάμαι τις παρακάτω ενότητες :

28η Οκτωβρίου :

1. Η Γυναίκα στην Πίνδο

2. Η πείνα

3. Τα παιδιά στην κατοχή

4. Η αντίσταση στη κατοχή με ομιλητή τον Μ. Γλέζο

5. Η γελοιογραφία πάει πόλεμο.

6. Η εφημερίδα στην εποχή του πολέμου

7. Η προπαγάνδα στο πόλεμο

και άλλα που τώρα μου διαφέυγουν.

Πάντα διαλέγαμε ένα θεματικό άξονα και ένα κεντρικό θέμα στις γιορτές μας. Αποφεύγαμε τα χρονικά και τις “ξύλινες” αφηγήσεις. Μέσα στη πορεία τους από το σχολείο οι μαθητές είχαν διαφορετικές πτυχές από το γεγονός που γιορτάζαμε στο σχολείο.

Για το Πολυτεχνείο έχουμε ότι είναι η “γιορτή” της Γ’ Λυκείου. Αναλαμβάνουν τα πάντα από μουσική, απαγγελία, χορευτικά, ότι θέλετε…Για να πάρετε μια ιδέα, μπορείτε να δείτε το βίντεο εδώ και να ψάξετε και τα άλλα βίντεο που έχουν ανέβει με την ίδια αρχή, μια και όλη η γιορτή είναι ανεβασμένη.  Έτσι φέτος η γιορτή έχει πολύ παντομίμα και θεατρικό και σίγουρα θα είναι πολύ πρωτότυπη σαν σύλληψη. Όμως αυτό θέλει προετοιμασία. Έτσι οι μαθήτριες που θα προσπαθήσουν να μεταφέρουν όλη αυτή την εικόνα, μέσα από ένα χορευτικό που έχουν σχεδιάσει και “συλλάβει” μόνες τους. Κάποιες από αυτές – αρκετές της Γ’ Λυκείου – ασχολούνται χρόνια με το χορό και τώρα με την πίεση των διαβασμάτων, κάπου αυτές οι δραστηριότητες έχουν πέσει σε δεύτερη μοίρα. Μέσα από την εκδήλωση αυτή εκφράζουν αυτή τους την αγάπη, οπότε με τέτοιες προϋποθέσεις μόνο κάτι καλό μπορεί να βγει. Οργανώθηκαν μόνες τους, σκεφτήκαν τι θα κάνουν, κάποια έχει αναλάβει το ρόλο της χορογράφου και οι άλλες ακολουθούν, συζητάνε τα καινούργια βήματα, μετράνε κινήσεις… και σίγουρα θα μετράνε από μέσα τους τη μέρα της γιορτής. Όλα αυτά χωρίς τη παρουσία ή την καθοδήγηση κάποιου μεγάλου.

Τι έχουμε κάνει δηλαδή… έχουμε ακούσει τα παιδιά.Έχουμε συζητήσει μαζί τους και έχουμε συνδιαμορφώσει τη γιορτή. Και έχουμε εμπιστευτεί τα παιδιά, αφήνοντας τους να δώσουν τον καλύτερο τους εαυτό. Και το κάνουν, Μην έχετε καμία αμφιοβολία για αυτό. Τα παιδιά που θα παρουσιάσουν τραγούδια… πάντα με ζωντανή μουσική, προετοιμάζονται κάνοντας πρόβες σε στούντιο τα Σάββατα ή τις Κυριακές. Δεν είναι υπερβολικό το κόστος. 4-5 €/άτομο για το δίωρο. Και προτιμάνε να μη “τα φάνε” σε μια βόλτα αλλά να “κλειστούν στο στούντιο” σε πρόβες. Διαλέξανε τα τραγούδια, μοιράσανε τους ρόλους και τις αρμοδιότητες, φωνάξανε τους τραγουδιστές και κάνανε audition μεταξύ τους για να διαλέξουν ποιος θα τραγουδήσει…

Εμείς λοιπόν τι μπορούμε να κάνουμε; Μάλλον να παραμερίσουμε αφήνοντας χώρο, να παρακολουθήσουμε διακριτικά και στο τέλος να χειροκροτήσουμε το αποτέλεσμα.

Σας ξεσήκωσα; Σας άνοιξα την όρεξη; Αν ναι, ελάτε να μας δείτε από κοντά. Αν πάλι δεν μπορείτε, προς το παρόν δείτε τα περυσινά βίντεο, από την αντίστοιχη γιορτή και κάνετε υπομονή, να ανέβει η καινούργια γιορτή… σε ένα μήνα περίπου.

Μέχρι τότε… τη καλησπέρα μου…

 

Μοναδικό : Θεραπεία τετραπλού by-pass από την εφορία.

Είναι φοβερό τι μπορεί να θεραπεύσει η εφορία. Πριν πολλά χρόνια φίλη που είχε υποστεί μαστεκτομή, όταν κατέθεσε στην εφορία τα σχετικά “χαρτιά” ο εφοριακός αμφισβήτησε το αν ισχύει η αναπηρία και τα χαρτιά, λες και ο μαστός ξαναφυτρώνει. Η αναλγησία και η τυπολατρεία περισσεύει. Όταν του είπε να του δείξει το στήθος της για να πειστεί κατάλαβε την μλκ που είπε και δέχτηκε τα χαρτιά για το ποσοστό αναπηρίας που προβλέπει η συγκεκριμένη χειρουργική επέμβαση.

Σήμερα ο πατέρας μου 80 χρονών με σοβαρά κινητικά προβλήματα, θεραπεύτηκε προ εξαμήνου, όταν έληξε η βεβαίωση της υγειονομικής επιτροπής, από το τετραπλό by-pass και η ιατρική γνωμάτευση που τη συνόδευε έγινε σε μια στιγμή άχρηστη. Έτσι για έξι μήνες το 2011 δεν είναι πια ανάπηρος με 67 % αναπηρία. Ούτε για το 2012… δεν το συζητάμε. Έτσι πρέπει να “πεταχτεί” μέχρι την υγειονομική επιτροπή, να πάρει μια ανανεωμένη βεβαίωση ότι όντως έχει κάνει αυτή την τόσο σοβαρή εγχείρηση. Έτσι καλείται να πληρώσει περισσότερο φόρο, μια και έγινε καλά και δεν τον ενημέρωσε κανείς.

Οφείλω να δώσω συγχαρητήρια γιατί εγώ του τα έλεγα του πατέρα μου ότι δεν μπορεί να φοροδιαφεύγει, αλλά δεν με άκουγε. Όχι… μου έλεγε… θα τα κρύψω τα 700 €που παίρνω και θα κάνω ζωή χαρισάμενη. Δεν θα μου τα πάρουν εμένα. Εκεί… αγύριστο κεφάλι. Θα σε πιάσουν του έλεγα… Όλους τους πιάνουν. Δεν προλαβαίνουν τα πρόστιμα να πληρώνονται και οι εφορίες πλέον δέχονται τρεις χρηματαποστολές την ημέρα, προκειμένου να απομακρυνθεί το χρήμα.  Εκεί… έδωσε ληγμένα χαρτιά… Και σιγά μη τους ξεγελάσει. Να τώρα…θα πληρώσει 75 € παραπάνω να μάθει. Τι να κάνεις… Έπρεπε να με ακούσει…

Έτσι λοιπόν μη τολμήσει κανείς να θεωρήσει ότι επειδή κάποτε τον άνοιξαν “πιάτο” στο χειρουργικό τραπέζι… δεν θεραπεύεται. Όλα θεραπεύονται…. Απλά δεν το έχουμε καταλάβει.

Τη καλησπέρα μου και πάλι συγχαρητήρια.

Μια μεγάλη συνεδριακή μέρα…

Από χθες “τρέχει” το 4 Πανελλήνιο Συνέδριο της Πληροφορικής στην Εκπαίδευση. Και έτσι τρέχαμε και εμείς. Ο Κώστας ο Σχοινάς και εγώ κατασκηνώσαμε σήμερα στο Πανεπιστήμιο Πειραιά και παρακολουθήσαμε ένα μεγάλο αριθμό εργασιών πάνω στη χρήση  της πληροφορικής στην Εκπαίδευση. Αλλά δεν μείναμε μόνο εκεί. Είχαμε και δικές μας εργασίες να παρουσιάσουμε.

Η δική μου εργασία είχε τίτλο : ” Η Επιμέλεια Ψηφιακού Υλικού και η Χρήση της στην Εκπαίδευση “. Θα προσπαθήσω να σας δώσω πολύ συνοπτικά το θέμα : η πολύ μεγάλη ποσότητα ψηφιακών αρχείων έχει οδηγήσει στην ανάγκη να αναπτυχθούν τεχνικές ελέγχου και αξιολόγησης των ψηφιακών αρχείων. Αυτό είναι η επιμέλεια ψηφιακού υλικού. Για τη χρήση στην εκπαίδευση μπορούμε να πούμε κάποια πολύ βασικά πράγματα στα παιδιά μέσα από εργασίες, ώστε να μπορούν να αξιολογούν τα αρχεία που βρίσκουν στο διαδίκτυο. Τώρα το αν πήγε καλά η παρουσίαση δεν θα το πω εγώ. Θα το πείτε εσείς όταν ανεβάσω τα βίντεο και τα δείτε. Πάντως αν κρίνω από το χειροκρότημα ή πολύ ευγενείς ήταν ή μάλλον άρεσε η εργασία. Υπομονή μέχρι τα ντοκουμέντα να ανεβούν στο διαδίκτο και να τα δείτε και εσείς.

Από την άλλη ο Κώστας παρουσίασε μια εργασία πάνω σε ένα πρόγραμμα MicroWorlds pro, στο οποίο παρουσίασε μια απλή εφαρμογή με ένα ασανσέρ. Φαινομενικά είναι κάτι απλό αλλά αυτό το οποίο έχει σημασία είναι, αφενός μεν ότι όταν οι μαθητές φτιάξουν αυτό τον απλό κώδικα, (που εγώ δεν πήρα χαμπάρι που τον έβλεπα, τι έλεγε) θα έχουν εξοικειωθεί με πολύ σημαντικές προγραμματιστικές τεχνικές και αφετέρου, ότι πολύ εύκολα ο καθηγητής μπορεί να δώσει όση πολυπλοκότητα θέλει στο πρόγραμμα αυτό, αυξάνοντας με αυτό το τρόπο τον βαθμό δυσκολίας αλλά και τις γνώσεις που θα αποκτήσουν οι μαθητές. Ήταν μια εργασία – όπως την είδα εγώ – καλά δουλεμένη και “αρχή, μέση και τέλος” και κυρίως με εκπαιδευτικό ενδιαφέρον.  Και για αυτό άρεσε και χειροκροτήθηκε δεόντως.

Όμως για εμένα το Συνέδριο ήταν ο δεύτερος γύρος. Ο πρώτος γύρος έγινε το πρωί, όπου υπήρχε μια συνάντηση για τα σοβαρά παιγνίδια (Serious games). Serious games ονομάζονται τα παιγνίδια που χρησιμοποιούνται στην εκπαίδευση.  Το θέμα είναι πολύ πιο σύνθετο από ότι ακούγεται και πιθανότατα θα μας απασχολήσει στο μέλλον. Ήδη σε μη τυπική εκπαίδευση (non formal education), χρησιμοποιούνται πολύ για να αποκτήσουν οι εκπαιδευόμενοι, δεξιότητες διαφόρων ειδών. Το θέμα είναι αν μπορούν τα σοβαρά παιγνίδια να ενταχθούν σε τυπική εκπαίδευσημε βάση το αναλυτικό πρόγραμμα. Το θέμα ήταν ακριβώς αυτό… δηλαδή αν μπορούν τα σοβαρά παιγνίδια να ενωματωθούν στο σχολείο και με ποιο τρόπο. Δυστυχώς σε αυτή τη συζήτηση δεν μπόρεσα να μείνω. Όπως γίνεται συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις, ο χρόνος “πάει πίσω” και έτσι επειδή έπρεπε να πάω από την Αμερικάνικη πρεσβεία στο Πανεπιστήμιο Πειραιά σε μισή ώρα (τόσο ήταν το κενό) έκανα μια γρήγορη τοποθέτηση εφ’ όλης της ύλης και δυστυχώς αποχώρησα. Έτσι αν ακούσατε σήμερα για κάποιον περίεργο που διέσχισε την Αθήνα και τον Πειραιά “κάθετα” κατά το μεσημεράκι… εγώ ήμουν.

Και αυτό θα ανέβει επίσης στο διαδίκτυο.

Γιατί τώρα γινονται όλα αυτά. Μα το έχω ξαναπεί και ακούστηκε και σήμερα αρκετές φορές στο συνέδριο. Να το πω για μια ακόμα φορά. Ο κόσμος αλλάζει συνέχεια σε όλα τα επίπεδα… και στην παιδεία. Είναι σημαντικό να ενημερώνεσαι για το ποιες είναι οι τάσεις στην εκπαίδευση. Εκεί, στα συνέδρια, δημιουργείτα μια μικρή κοινότητα, εκπαιδευτικών, που βλέπουν όλες αυτές τις αλλαγές να έρχονται και προσπαθούν αφενός να καταλάβουν τι γίνεται και αφετέρου να προετοιμαστούν για τα νέα δεδομένα. Προσπαθούν να βρουν εκείνες τις μεταβατικές καταστάσεις που θα μπορέσουν να βοηθήσουν τους εκπαιδευτικούς να σταθούν απέναντι στους μαθητές τους μέσα στη νέα πραγματικότητα που σιγά σιγά δημιουργείται.

Το σίγουρο είναι ότι οι νέες τεχνολογίες δεν πρόκειται να υποκαταστήσουν την κλασσική εκπαίδευση. Όμως οι νέες τεχνολογίες δίνουν δυνατότητες που δεν μπορούσε κάποιος εκπαιδευτικός να φανταστεί πριν πέντε χρόνια. Από την άλλη μεριά δεν πρόκειται να καλύψουν την ανεπάρκεια κανενός. Όμως οι νέες τεχνολογίες θα μπορέσουν να βοηθήσουν τον εκπαιδευτικό που ξέρει τι θέλει να έχει κάποια εργαλεία επιπλέον στη διάθεσή του για να δώσει ό,τι χρειάζεται στους μαθητές του.

Παρακολουθώ τα συνέδρια που έχουν θέμα τις νέες τάσεις στην εκπαίδευση τα τελευταία έξι χρόνια.  Η αλήθεια είναι ότι στα συνέδρια αυτά αισθάνομαι ότι δεν είμαι μόνος αλλά ταυτόχρονα αισθάνομαι πολύ μόνος. Πως γίνεται αυτό; Μα είναι απλό. Στο χώρο του συνεδρίου συγκεντρώνονται εκπαιδευτικοί με την ίδια αγωνία και τους ίδιους προβληματισμούς με εμένα. Από την άλλη μεριά δεν γνωρίζω αν βγαίνουν κάποια συμπεράσματα και αν ενημερώνεται το Υπουργείο Παιδείας για όλη αυτή τη δραστηριότητα.  Με εξαίρεση τους σχολικούς συμβούλους που είναι παρόντες και “τρέχουν” για όλες αυτές τις εκδηλώσεις δεν θυμάμαι σε κάποιες από τις εναρκτήριες συνεδριάσεις να υπάρχει κάποιος από το Υπουργείο. Λογικά πρέπει να υπάρχει επικοινωνία, αλλά δεν είναι εμφανής… και σε πολλά σημεία δεν βλέπουμε να αλλάζει κάτι.

Όπως και να έχει το πράγμα, η συμμετοχή στα συνέδρια, τις επιμορφώσεις, τις ημερίδες, είτε με είτε χωρίς εισηγήσεις είναι σημαντικές για τον κάθε εκπαιδευτικό. Έτσι το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σας πω ότι στην ιστοσελίδα που υπάρχει στην αρχή της εγγραφής, πολύ σύντομα θα ανέβουν τα πρακτικά του Συνεδρίου. Οπότε περάστε να ενημερωθείτε για το τι γίνεται.

Τη καλησπέρα μου…

 

Η αξιολόγηση είναι μια δύσκολη υπόθεση…

– Χριστίνααααα που είναι το CD;

– Ποιο CD;

– Αυτό που μου είχαν δώσει από τη δουλειά…

– Πότε;

– Ξέρω γω…πριν δυο χρόνια…

– Και τώρα σου ήρθε…

– Αφού τώρα με πιέζουν να αξιολογήσω τα παιδιά!!!!

– Και που θες να ξέρω εγώ που το έβαλες;

– Έχω φάει τα συρτάρια… Έχω ψάξει τα πάντα…Δεν μπορώ να θυμηθώ που το έβαλα…

– Στη τσάντα σου κοίταξες; Συνήθως εκεί τα αφήνεις για να μη τα χάνεις…

– Μα δυο χρόνια στη τσάντα μου…;Δεν έχει κανένα CD αλλά “κάτι άστραψε… κάτι σαν φλασάκι…”… τι είναι αυτό; Ένα “φλασάκι”… λες; Για να δω…

Επιτέλους…Έλα Χριστίναααα το βρήκα… Δεν ήταν CD… ένα φλασάκι ήταν…

– Ωραία…μπορούμε να ησυχάσουμε επιτέλους. Μια βδομάδα το ψάχνουμε. Άντε μπας και κάνουμε καμία δουλειά.

– Χριστίνα, Χριστίνα άκου να σου πω… Το έψαξα και ξέρεις τι πρόσεξα; Οι μαθητές μου έχουν φύγει πια. Είναι απόφοιτοι…Άρα δεν μπορώ να τους αξιολογήσω… γμτ άργησα…Πρόλαβαν και αποφοίτησαν… και εγώ πως θα τους αξιολογήσω τώρα;

Από τα παραπάνω βγαίνει αβίαστα ένα συμπέρασμα… ” Η αξιολόγηση είναι μια δύσκολη υπόθεση”.

Τη καλησπέρα μου…