Author: manaliss

HoHoHo!!! Ο Άη Βασίλης έρχεται…στη πόλη.

Τι πράμα και αυτό ρε παιδί μου. Να μη μπορώ να το ξεπεράσω με τίποτα. Μα για το σύνδρομο του Άη Βασίλη μιλάω. Κάθε χρόνο λοιπόν θέλω να αλλάξω λίγο το σκηνικό στο σχολείο. Και τα καταφέρνω νομίζω φτιάχνοντας ένα δεντράκι με το κάτι τις του πάνω. Φέτος προβληματίστηκα πολύ. Μα πάρα πολύ. Βλέπεις και η οικονομική κατάσταση δεν αφήνει πολλά περιθώρια. Αλλά κάτι βρέθηκε πάλι και θα γίνει νταβαντουράκι. Βασικά τη βρίσκω με την όλη φάση.Δηλαδή δεν είναι τα δώρα αλλά το “παιγνίδι” πίσω από αυτά. Να πάρεις το στολιδάκι με τον αριθμό, να βρεις τον αριθμό στις σακκούλες και να πάρεις το δώρο σου. Έχει φάση. Το διασκεδάζω. Βέβαια θέλει το χρόνο του γιατί πρεπει να βγάλω 100 στολιδάκια με  χριστουγεννιάτικα θέματα να γράψω το αριθμό στο καθένα μέσα από το 1 έως το 100, να πάρω σακκουλάκια να τα αριθμήσω, να βάλω τα δωράκια μέσα, να τα δέσω και όλα μαζί κάτω από το δέντρο και φυσικά χωρίς σειρά, ανακατεμένα, Εμ!!! Σιγά μη τα βάλω με σεριά. Ας “κουραστούν” λίγο, κακό δεν κάνει.

Έτσι λοιπόν “μύρισαν” Χριστούγεννα   – καλό το ανεκδοτάκι; Να σα; πω άλλο ένα…- Πως μύρισαν με τα κονομάνικα είναι άλλο πράγμα αλλά τέλος πάντων. Κόντρα στη γκρίνια και τη μιζέρια λοιπόν ψάξτε για δώρα. Τα χρήματα είναι δεύτερα. Δεν είναι ανάγκη να είνα ακριβά. Η κίνηση, έχει σημασία και το νταβαντούρι γύρω από αυτα είναι που μετράει. Η έκπληξη όταν ανοίγεις το δώρο. Μη μιζεριάζετε με το είδος του δώρου. Χαρείτε με τη διαδικασία. Μη ψάχνετε τι υπάρχει πίσω από τη χειρονομία. Χάνετε την ουσία. Και η ουσία είναι ότι ΗΡΘΑΝ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ. Ό,τι και αν σημαίνει αυτό για τον καθένα.

Τη καλησπέρα μου.

“Σμιλεύοντας” το κορμί μου.

Η εγγραφή αυτή είναι η εκατοστή. Αυτό σημαίνει ότι εκατό μέρες από την στιγμή που μετακόμισα στο “δικό μου σπίτι” έχω αντιμετωπίσει το πληκτρολόγιο και έχω γράψει κάτι. Το τι είναι αυτό το κάτι… συνήθως σκέψεις δικές μου που μοιράζομαι μαζί σας, και με αυτό το τρόπο, όπως συχνά λέω ανοίγω το καπάκι και φεύγει η πίεση της ημέρας.

Επίσης είναι η πρώτη εγγραφή από τον νέο υπολογιστή μου. Ένα “τέρας” σήμερα και μάλλον ξεπαρασμένος αύριο ή άντε στο τέλος της εβδομάδς, όπως γίνεται πάντα στα θέματα της τεχνολογίας. Αμέσως μετά θα τον δοκιμάσω για να δω αν μπορεί να φτιάχνει αυτά για τα οποία αγοράστηκε να φτιαχνει … ΤΑΙΝΙΕΣ. Ξύπνησε ο Spielberg μέσα μου. Τέλος πάντων.

Πάντα προσπαθούσα να έχω μια σφαιρική άποψη για τα πράγματα. Και η άποψη αυτή πέρασε και στον τρόπο που με έβλεπα. Σφαιρικό. Αργότερα κατάλαβα ότι δεν ήταν μόνο η “οπτική γωνία” αλλά και πραγματικότητα δηλαδή όντως από όπου και να με έβλεπες ήμουν σφαιρικός. (Κλασσική ιδιότητα της σφαίρας… να φαίνεται ίδια από όπου και αν την δεις.) Οι φίλοι γκρινιάζανε ότι το παράκανα, αλλά εγώ παρεξηγιόμουνα και αδιαφορούσα. Μετά από πολλά χρόνια και μετά από τα αναπόφευκτα προβλήματα που άρχισαν να εμφανίζονται, αποφάσισα ότι έπρεπε να είμαι τουλάχιστον “ελλειπτικός”. Για το ευθύγραμμος δεν το συζητάω.

Έτσι εδώ και 10 μήνες έχω ξεκινήσει ένα αγώνα που ξεκινάει από το μυαλό, περνάει στο μάτι και από το μάτι στο στόμα και στο στομάχι. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι στο μυαλό. Δεν θέλω να κάνω τον ειδήμονα, αλλά στο μυαλό είναι το παν. Και η απόφαση πρέπει να είναι συνειδητή και ουσιαστική.

Μέσα σε αυτό το διάστημα έχω χάσει 23 κιλά. Για όσους έχουν απορία, είμαι περίπου στη μέση. Θέλω άλλα τόσα τουλάχιστον. Αλλά σημασία έχει η αλλαγή που εγώ αισθάνομαι. Η ποιότητα ζωής μου έχει αλλάξει ήδη σημαντικά. Η ψυχολογία μου επίσης έχει αλλάξει μια και μπορώ να “με δω στο καθρέπτη”. Τα παντελόνια μου έχουν κοντύνει μια και ήταν αγορασμένα για να κάθονται κάτω από τη κοιλιά ενώ τώρα είναι πάνω από αυτή. Για να μη πω ότι είναι αγορές του Σεπτεμβρίου – τρία νούμερα μικρότερα, και ήδη πέφτουν.

Και πάμε στη “σμίλη”. Το γυμναστήριο. Ξεκίνησα πριν 2 μήνες (20 Σεπτέμβρη) και πάω 4 μέρες τη βδομάδα από μια ώρα περίπου. (Τώρα που είναι κλειστό το σχολείο κάθομαι λίγο παραπάνω) και κάνω κυρίως περπάτημα. 4-5 χιλιόμετρα καθε φορά. Είναι βαρετό σε βαθμό που δεν περιγράφεται. Προσπαθώ με μουσική να έρθω σε μια ρέγουλα αλλά δεν είναι εύκολο. Τέλος πάντων γίνεται. Μετά λίγο γυμναστική γιατί πρέπει να βάλουμε και λίγο “μυική μάζα” μέσα. Είναι λογικό και αναμενόμενο οτι με τόσα χρόνια που έχω όλο αυτό το “φορτίο” να έχω ξεχειλώσει.  Όταν φύγουν τα κιλά… κάτι πρέπει να μείνει. Και αυτό πάω να “σώσω”. Σίγουρα πάντως η κίνηση είναι κάτι που είχαμε πάντα στη ζωή μας και το χάσαμε. Γιατί; Μα γιατί είμαστε στο καναπέ ή στο αυτοκίνητο ή τέλος πάντων στο γραφείο και δεν κάνουμε τίποτα (από κίνηση εννοώ) και τρώμε. Πως να μη μαζέψεις πράμα. Και για το χρόνο.. τελικά βρίσκεται. Εγώ ποτέ δεν είχα και να που βρήκα.

Και πάμε στην απολογία. Κάθε 15 μέρες επισκέπτομαι τη διατροφολόγο, όπως λέμε τώρα μια και κάνω “διατροφή” (και όχι δίαιτα για να έχω διαιτολόγο… έτσι αλλάζουν τα πράγματα). Τέλος πάντων. Και εκεί με ζυγίζει… ναι να μη σχολιάσω παραπέρα… και κάνει κριτικη για το πόσα έχασα. Πότε γραμμάρια πότε κιλά. Και στα κιλά είναι ευχαριστημένη στα γραμμάρια “γκρινιάζει”. Μα κυρία μου εγώ είμαι ευτυχισμένος με τη νέα μορφή μου γιατί πρέπει να αισθάνομαι ένοχος που έχασα μόνο 100 γρμ το 15ήμερο αντί τα δυο κιλά που θα έπρεπε. Εγώ δεν θέλω να τα χάσω όλα μαζί. Τόσα χρόνια έκανα να τα αποκτήσω. Το σύνδρομο στέρησης το δικό μου το σκέφτηκε κανείς; Από όλη τη διαδικασία αυτό είναι που με ενοχλεί περισσότερο από όλα. Η αίσθηση του να είσαι υπόλογος για κάτι που σε τελική ανάλυση δεν σε νοιάζει. Και σε βάζει μπρος στις ευθύνες του τύπου…”Μα έχετε κάνει τόσο καλή δουλειά… (κν μη τα κάνεις σκ… τώρα που σε βλέπω… έτοιμος είσαι…)  και άλλα τέτοια.

Αυτό που βλέπω είναι  ότι ό, τι και να γίνει φταίμε. Φταίμε γιατι παχύναμε, φταίμε γιατί δεν αδυνατίζουμε όσο πρέπει, φταίμε για το ένα, … για το άλλο και πάει λέγοντας. Μια ζωή ένοχοι.

Πάντως αν κάποιος  από φίλους – γιατί μονο αυτοί μιλάνε – σας πει ότι πήρατε κιλά μη το προσπεράσετε και άμεσα να κοιτάξετε πως θα βάλετε τη κίνηση στη ζωή σας.

Τη καλησπέρα μου.

Τι σημασία έχει…

Είναι κάποιες φάσεις που δεν έχουν λογική. Προσπαθείς να ερμηνεύσεις κάποια πράγματα – γιατί έτσι έχουμε μάθει,  ότι όλα εξηγούνται – και δεν βρίσκεις άκρη. Δεν μπορείς να καταλάβεις τι γίνεται και απλά τα δέχεσαι όπως έχουν.  Έτσι έγινε και χθες.

Χθες είχαμε πάλι το θλιβερό καθήκον του αποχαιρετισμού. Αποχαιρετήσαμε τη Δώρα, γεννημένη πριν 26 χρόνια μόλις δίπλα ακριβώς στο πατρικό μου σπίτι, θυμάμαι τα κλάματα της στο μπαλκόνι, τα πρώτα βήματα της, όταν ξεκίνησε να πηγαίνει στο σχολείο. Μετά πια όταν έφευγε για τις βόλτες της από το σπίτι σαν νέα κοπέλα πια.

Χθες λοιπόν εκεί στο νεκροταφείο του Βύρωνα δεν μπορούσα να πω τίποτα. Τι να πεις άλλωστε και σε ποιον.  Όμως άλλοι λέγανε και λέγανε και λέγανε… ένα συνεχές βουητό στα αυτιά μου. “Μα πως “έφυγε” από καρδιά τόσο μικρή;”  και “Έμαθες τίποτε τελικά για το τι έγινε;” ή “άκουσα ότι δεν ήταν μόνη… ” και άλλα τέτοια.  Δεν μπορώ να καταλάβω τελικά… Έχουμε χάσει το νόημα; Τι γίνεται;  Είμαστε εκεί για ένα λόγο. Η Δώρα έφυγε για το μεγάλο ταξίδι. Δεν θα τη ξαναδούμε να ξεμακραίνει στο βάθος του δρόμου με εκείνο το χαρακτηριστικό “νευρικό” βήμα της. Τι σημασία έχει πώς έφυγε. Δεν είναι πια μαζί μας. Δεν μπορώ να καταλάβω τι γίνεται.

Καλό ταξίδι Δώρα.

Σας μαύρισα αλλά αν κοιτάξετε από το παράθυρό σας θα δείτε μια καταπληκτική μέρα έξω, σίγουρα όχι χειμερινή και μπορείτε πολύ εύκολα να καταλάβετε ότι μια καινούργια μέρα έχει έρθει μαζί με όσες προκλήσεις κουβαλάει.

Τη καλημέρα μου.

Και έτσι κλείσαμε … λογω γρίπης.

Από χθες είμαστε σε υποχρεωτική αργία. Τα παιδιά κάνανε διαδήλωση ζητώντας το σχολείο να μη κλείσει. Είχαν δεθεί στα κάγκελα ζητώντας μας επίμονα να μη επιτρέψουμε να κάτσουν μια βδομάδα στο σπίτι.  Σκηνές τραγικές εκτυλίχτηκαν στην είσοδο του σχολείου. Από τις 8 το βράδυ της Τρίτης είχε αρχίσει η κινδυνολογία. Η αγωνία είχε κορυφωθεί και μόνο όταν στις 11.15 ανακοινώθηκε στο site της Νομαρχίας άρχισαν οι κινητοποιήσεις.

Το MSN πήρε φωτιά. “Τα έμαθες… Μας κλείσανε… Κάτι πρέπει να κάνουνε… Δεν μπορεί να περάσει έτσι…Διέδωσε το νέο… Πές το και στους υπόλοιπους… ” και άλλα τέτοια. Πολύ σύντομα ήταν όλοι ενήμεροι. Την επόμενη το πρωί όλα ήταν έτοιμα. Μόνο 10 άτομα δεν ήρθαν στο σχολείο και οι απόντες – κυριολεκτικά – λόγω ασθενείας.  Οι δραστηριότητες είχαν καθορισθεί στην εντέλεια.

Εμείς προσπαθούσαμε να εξηγήσουμε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό. Είμαστε υποχρεωμένοι να κλείσουμε, μας υποχρεώνει η Νομαρχία. Σκηνές σκληρές ξετυλίχτηκαν οι μαθητές μέσα από τα κάγκελα και εμείς από έξω. Τίποτα. Καμία αλλαγή. Επιμένανε να κάνουν μάθημα.  Και “ποιοι είναι αυτοί που αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς…” και άλλα τέτοια.

Μόλις πήρατε μια ιδέα τι μπορεί να φανταστεί κανείς – άμα θέλει. Η φαντασία – ως γνωστόν – δεν έχει όρια.

Λοιπόν αφού βεβαιωθήκαμε ότι φύγανε οι 10 μαθητές που κοιμούνται νωρίς σε όλο το σχολείο και δεν έχουν MSN άρα δεν είχαν ενημερωθεί, είπαμε και εμείς (οι 10 που πήγαμε για να βοηθήσουμε αν χρειαζόταν κάτι στο σχολείο), να πάμε για κανένα καφέ πρωινό και χαλαρά. Και έτσι ήπιαμε ένα πρωινό καφέ δύο ολόκληρες ώρες, χωρίς να χτυπάει κουδούνι, χωρίς να έχουμε φωτοτυπίες ή διορθώσεις ή όλα εκείνα που συνήθως κάνουμε το πρωί κάθε μέρας. Όμως αυτό που ακούστηκε πολύ συχνά στη κουβέντα ήταν…”πως θα καλύψουμε την ύλη… τι θα κάνουμε με τις κατευθύνσεις… που θα βρούμε ώρες… ” και άλλα τέτοια. Βίτσιο; Ίσως. Αλλά αν εσείς βρείτε πολλούς εργαζομένους που τους κλείνουν για μια εβδομάδα (με αποδοχές) και να κάθονται να δούνε πότε θα διορθώσουν τα γραπτά, να ανεβάσουν εργασίες στο διαδίκτυο, να δούμε πως θα καλύψουμε τις ώρες που χάνονται. Νομίζω ότι είναι θέμα μελέτης αυτό. (Διατριβής ίσως σε …αποκλίνουσες συμπεριφορές εργαζομένων…).

Αυτά για τα χθεσινά και …όχι μόνο.

Κάτι άλλο τώρα. Εδώ και μέρες προσπαθούν να με πείσουν ότι ο λογαριασμός μου στο GMail θέλει επιβεβαίωση. Αλλά τη ψιλιάστηκα τη δουλειά και κοιτάζοντας το site που είναι πανομοιότυπο με αυτό του GMail, είδα κάτω στη τελευταία γραμμή και είδα ότι είναι Hosted σε κάποιον Free Web Server. Και λέω, τόσο άσχημα πάει η Google που ψάχνει για Free Servers για να την φιλοξενήσουν (!!!). Νομίζω δεν θέλει και πολύ φαντασία για το τι γίνεται…Άρα αφήστε το “GMail” να θέλει να κάνει επιβεβαίωση. Μη τσιμπάτε γιατί θέλει και το password και μετά θα αρχίσει να ψαχουλεύει στο γραμματοκιβώτιό σας – σαν να είστε εσείς. Το καλύτερο είναι να στείλει spam στις επαφές σας – σαν να είστε εσείς. Αν έχετε κάνει όμως διαδικτυακές αγορές – πράγμα πολύ πιθανό – τότε όλοι οι κωδικοί και οι συνδέσεις… που κάνατε γίνονται δικοί τους. Αυτά τα ολίγα για να μη ξεχνιόμαστε.

Τη καλημέρα μου.

Γιατί να φταίω πάντα εγώ;

cf80ceb1ceb9ceb4ceb5ceafceb1

Χθες είχαμε ενημέρωση γονέων. Είναι δυο φορές το χρόνο και κάθε φορά είναι μια πρόκληση στις φυσικές αλλά ψυχολογικές αντοχές. Συνήθως γίνονται μετά από το σχολείο και κρατάνε περίπου 4 ώρες (για μένα που έχω περίπου 200 παιδάκια.)

Να εξηγήσω για όσους δεν καταλαβαίνουν : Τα λιγόωρα μαθήματα έχουν πολλά τμήματα. Εγώ έχω συνολικά 5 τμήματα γενικής παιδείας που σημαίνει “χονδρικα” 140 παιδιά και 4 τμήματα κατευθύνσεων (άλλα 60 περίπου). Μη βιαστείτε να πείτε ότι στις κατευθύνσεις είναι τα ίδια παιδιά, γιατί το μάθημα είναι διαφορετικό και η ενημέρωση είναι σαν να είναι “νέος” μαθητής. Άρα χθες κλείσαμε 12-ωρο στο σχολείο (8 με 8 και ξύπνημα από τις 6 με 7 ώρες μάθημα) ,οπότε νομίζω το θέμα των φυσικών αντοχών έγινε κατανοητό.  Για να το κλείσουμε στις 10 “οριζοντιώθηκα” και έκλεισα γενικούς… (κν ξεράθηκα).

Πάμε στα άλλα. Λογικά λοιπόν είχα πολύ κόσμο. Γιατί όμως;

Εντάξει δέχτηκα πολλούς γονείς (καμιά 80-αριά υπολογίζω), αλλά ενώ υπήρχε γκρίνια όση ώρα ήταν έξω μόλις μπαίνανε μέσα τα ξεχνάγανε όλα. Θεώρησα ότι η στοιχειώδης ευγένεια επέβαλλε να έχουν ένα κάθισμα να κάτσουν και να μιλήσουμε σαν “άνθρωποι” για το παιδί τους και μαθητή μου. Όσο όμως έβλεπα ότι κάποιοι, ευτυχώς όχι όλοι, αφού ενημερώνονταν άρχιζαν να βάζουν θέματα παιδαγωγικά και εκπαιδευτικά που ξεκινάς σήμερα και τελειώνεις αύριο τη συζήτηση, εκεί διακριτικά στην αρχή του έδειχνες ότι είναι ένα “πολύ μεγάλο θέμα” αυτό και “θα το έχω υπόψη μου” και έτεινα το χέρι για να χαιρετήσω… δείχνοντας εμμέσως πλην σαφώς την έξοδο. Τι να κάνω; Όταν έχεις 20 γονείς απ’ έξω να είναι στημένοι και περιμένουν, δεν μπορείς να ανοίγεις συζήτηση. Η μισή ντροπή δική μου και η μισή δική τους.  Και μετά ξανά από την αρχή με τον επόμενο, μέχρι πλέον που τους δεχόμουνα “στα όρθια”. Ένας – δυο πήγαν να καθήσουν αλλά εγώ δεν έκανα αντίστοιχη κίνηση και το “έπιασαν το νόημα”

Μετά στην ενημέρωση. Δεν μπορώ να καταλάβω, τι πρέπει να κάνω για να κάνω για να κάνω ένα μάθημα ενδιαφέρον… καμία  κωλοτούμπα (!!!) (Μόνο αυτό δεν κάνω, γιατί δυσκολεύομαι στη… κυβίστηση) διότι κύριε μου όταν σας λένε ότι το παιδάκι σας είναι πολύ καλός έως άριστος μαθητής στα γραπτά του αλλά η συμπεριφορά του είναι ενοχλητική και μιλάει συνέχεια, δεν μπορεί η απάντηση να είναι ότι “εσείς πρέπει να κάνετε το μάθημα πιο ενδιαφέρον” και “λογικό είναι αν δεν βρίσκει ενδιαφέρον στο μάθημα να ξεφεύγει”… Μήπως πιο σωστό θα ήταν να του μάθετε να σέβεται τους καθηγητές του και την προσπάθειά τους να τον μάθουν αυτά που προβλέπεται από το Υπουργείο.  Αλλά αν ο κόσμος γυρνάει μόνο γύρω από εσάς και την οικογένειά σας… τότε οι άλλοι φταίνε.

Από την άλλη όταν λες σε ένα γονέα ότι το παιδάκι του έχει ένα μικρό μονοψήφιο γραπτό, και ότι όσες φορές το ρώτησα δεν του πήρα λέξη (σαν γνήσιος πατριώτης απέναντι στα “βασανιστήρια” του κακού και αυταρχικού καθηγητή), άρα οι “ενδείξεις” είναι ότι μάλλον δεν προσπαθεί και θα πρέπει να κάνει κάτι παραπάνω, δεν μπορείς να του λες… “το αποκλείω γιατί θα πάει θετική κατεύθυνση και δεν είναι έτσι γιατί είναι πάντα διαβασμένο και εγώ το ξέρω” Δηλαδή εσύ δεν ξέρεις τι σου γίνεται. Τότε κύριέ μου το παιδάκι σας είναι πολύ καλό στο να κρατάει μυστικά γιατί όσα γνωρίζει – όπως λέτε – δεν τα λέει σε κανένα. Εγώ είπα ότι πρέπει να αλλάξει ο τρόπος που αντιμετωπίζει το μάθημα και να μου δώσει τα δεδομένα να διορθώσω την εικόνα.  Όσο δεν παίρνω λέξη… δεν μπορώ να βγάλω συμπεράσματα.

Αυτά τα δυο μικρά παραδείγματα τα γράφω για δυο λόγους. Μήπως κάποιος γονέας τα διαβάσει, πριν πάει να δει τους καθηγητές του παιδιού του, να σκεφτεί και δεύτερη φορά πριν πει κάτι και από την άλλη μήπως θα έπρεπε να συζητάνε η να παρατηρούν λίγο καλύτερα τι κάνουν και πως πάνε τα παιδιά τους στο σχολείο. Μερικοί εξεπλάγησαν και όχι όλοι ευχάριστα.

Αυτά και σήμερα… Τη καλησπέρα μου.

MOODLE Κάτι παλιό… αλλά τόσο νέο…

Είναι αρκετός καιρός τώρα που ασχολούμαι με αυτό που λέμε εξ αποστάσεως εκπαίδευση. Έχω ήδη αναφερθεί σε αυτό. Υπάρχουν διάφορες πλατφόρμες CMS όπως τις λένε (Class Management System) και αυτή μάλλον  είναι η πιο διαδεδομένη.

Να πω δυο λόγια μιά και το έχω υποσχεθεί στον Μαύρο Πητ και φυσικά για όλους τους άλλους για να πάρετε μια εικόνα… από το μέλλον.

Το MOODLE είναι μια πλατφόρμα που αναπτύχθηκε για την από απόσταση εκπαίδευση. Είναι ανοικτού κώδικα που σημαίνει ότι δεν έχει κόστος απόκτησης και χρήσης. Έχει μια πολύ δραστήρια κοινότητα και κόσμο που το υποστηρίζει και είναι εξαιρετικά άμεση. Έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες μεταξύ των οποίων και τα Ελληνικά. Δίνει στον εκπαιδευτικό πάρα πολλές δυνατότητες. Θα προσπαθήσω να αναφέρω όσα μου έρχονται στο μυαλό. Δεν τα γράφω όλα γιατί μάλλον σύγχιση θα προκαλέσω παρά που θα ξεκαθαρίσω.

Πρώτα από όλα μπορείς να δημοσιεύσεις οτιδήποτε ψηφιακό έχεις. Κείμενο, εικόνα, βίντεο, ήχο… ό, τι έχει ο καθένας. Και φυσικά υπάρχουν συνδέσεις πάλι με ό,τι θέλεις στο διαδίκτυο. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Από την άλλη, μπορεί να έχεις ένα διαγώνισμα που εξετάζεται διαδικτυακά, να δημιουργήσεις ένα blog,  ένα chat room, ένα φόρουμ για ενημέρωση του καθηγητή αλλά και των μαθητών.

Από την άλλη μπορείς να βάλεις μια εργασία διαδικτυακά, να μπορέσουν οι μαθητές να επικοινωνήσουν διαδικτυακά, να ανταλλάξουν αρχεία. Μπορει να ελέγξει τη κίνηση των μαθητών. Να βάλει χρονο λειτουργίας σε διαγωνίσματα, συζητήσεις και πολλά πολλά ακόμα. Κάποια από αυτά μπορείτε να τα δείτε γιατί υπάρχουν ήδη από κάποιους που ψάχνονται. Μπορείτε ας πούμε να δείτε στον Δάσκαλο Κ μια πολύ καλή και ολοκληρωμένη προσπάθεια. Επίσης μπορείτε να περάσετε από τον Γιώργο και ακόμα να ρίξετε και μια ματιά σε μένα. Η αλήθεια είναι ότι ότι εγώ έχω πολύ δρόμο ακόμα για να φτάσω τους δύο συναδέλφους αλλά μπορείτε να πάρετε μια καλή εικόνα του τι ακριβώς γίνεται. Δεν ξέρω αν θα μπορέσετε να μπείτε και να δείτε γιατί είναι κυρίως φτιαγμένα για τους μαθητές μας. Για το δικό μου μπορώ να μιλήσω ότι γενικά κάθε βήμα θέλει ψάξιμο.

Άραγε είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε την παραπάνω δουλειά που απαιτείται; Πολύ θα ήθελα να ξέρω. Άκουσα ότι οι καθηγητές που κάνουνε Γυμνάσιο, προσπάθησαν πολύ να μην πάρουν Α΄Γυμνασίου εξαιτίας της παραπάνω δουλειάς που θα είχε η ψηφιακή τάξη.  Και μετά μιλάμε για αλλαγή. Νομίζω ότι ο καθένας μας πρέπει να ξεκινήσει από μέσα του και να ψάξει πόσο θέλει να κάνει κάτι άλλο καινούργιο και διαφορετικό. Να προσφέρει κάτι καινούργιο και πρωτότυπο, να ενεργοποιήσει τους μαθητές και να αλλάξει το σκηνικό της διδασκαλίας που χρησιμοποιούσε… ο Χριστός πριν περίπου 2000 χρόνια στις διδασκαλίες Του και “βλέπουμε”… στον Όλιβερ Τουίστ πριν 200 χρόνια. Λοιπόν τι λέτε; Θα αλλάξουμε το σκηνικό;

Σας αφήνω να τα σκεφτούμε. Τη καλησπέρα μου.

Γηράσκω αεί διδασκόμενος… μέρος 2ο

Όποιος θέλει πάντα  βρίσκει τρόπο να μάθει καινούργια πράγματα.

Αυτό το Σαββατοκύριακο βρέθηκα σε μια διημερίδα σχετικά με τις νέες τεχνολογίες στην εκπαίδευση. Οργανωνόταν στο ιδιωτικό σχολείο Αυγουλέα-Λιναρδάτου στο Περιστέρι.

Η διημερίδα είχε πολλά θέματα, και όπως ήταν αναμενόμενο δεν μπορούσες να τα παρακολουθήσεις όλα. Η διάρκεια των εισηγήσεων ήταν “χορταστική”. Μια ώρα σε κάθε εισηγητή, αρκετός χρόνος και για παρουσίαση αλλά κυρίως για συζήτηση. Μέσα από τις εισηγήσεις μπόρεσα να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα πάνω σε μερικά προγράμματα που με ενδιαφέρουν, αλλά, όπως γίνεται συνήθως γνώρισα καινούργιο κόσμο.

Και εδώ θα σταθώ στο δάσκαλο Κ χρόνιο blogger και άνθρωπο που το θέμα της ψηφιακής τάξης το έχει ανακαλύψει ήδη και το έχει βάλει σε πράξη, ακολουθώντας όπως γίνεται συνήθως μια “μοναχική” διαδρομή.  Το θέμα είναι ότι μέσα από τη συζήτηση που ακολούθησε μετά την εισήγηση, κατέληξα ότι έχουμε πολύ δρόμο να περπατήσουμε μέχρι να γίνει η ψηφιακή τάξη πραγματικότητα. Και πάλι δεν είναι σίγουρο, πως θα γίνει.

Από την άλλη το συμπέρασμα είναι  ότι όλα όσα χρειάζονται είναι  ήδη διαθέσιμα. Η σωστή αξιοποίηση είναι αυτή που λείπει. Και αυτή μπορεί να γίνει αν αλλάξει ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε όλες αυτές τις καινοτομίες. Αυτό σημαίνει αλλαγή νοοτροπίας. Και νομίζω ότι αυτό είναι το δυσκολότερο σημείο σε όλα.

Τη καλησπέρα μου.

Γηράσκω αεί διδασκόμενος…

Παλιό ρητό. Το είπε ο… τέλος πάντων αυτός που το είπε.

Μόλις μαζεύτηκα στο σπίτι. Έκλεισα περίπου 12 ώρες στο σχολείο και δυστυχώς μέχρι και την άλλη βδομάδα θα πηγαίνει έτσι. Τέλος πάντων. Δεν έχω διάθεση για τίποτα από δουλειά. Έφτιαξα λοιπόν καφέ χαζεύω στη τηλεόραση στον υπολογιστή και κάνω το μόνο που με ξεκουράζει. Γράφω στο blog. Δηλαδή ανοίγω το καπάκι από την “κατσαρόλα” της καθημερινότητας και αφήνω τον ατμό  της σημερινής μέρας να φύγει.Μετά ίσως κάνω μια δουλειά που πρέπει να κάνω. Βλέπετε τη Δευτέρα έχουμε την πρώτη ενημέρωση γονέων και αυτό σημαίνει ότι θα μαζέψω για κάθε μαθητή μου την άποψη που έχουν όλοι οι καθηγητές του και θα βγάλω την συνολική του εικόνα. Καλό έτσι; Ναι αλλά βαρετό, κυρίως μετά από 12 ώρες στο δρόμο, σχολείο και σπίτι.

Από που ο τίτλος; Τα παιδιά είναι εκπληκτικά. Μέσα από μια ερώτηση σου δίνουν μια άλλη εικόνα. Διαφορετική από όσα είχες μέχρι τότε φανταστεί. Μετά από 22 χρόνια στο φροντιστήριο και το σχολείο, μετά από ατελείωτες ώρες διαβάσματος και διδασκαλίας νομίζεις ότι τα ξέρεις όλα. Και ξαφνικά …τσακ μια ερώτηση που ανατρέπει την ηρεμία που βρίσκεσαι. Συνειδητοποιείς ότι κάποιος βλέπει με μια άλλη οπτική γωνία κάποια πράγματα. Και βάζει ορισμένα ερωτήματα που δεν φανταζόσουνα ότι μπορεί κάποιος να τα ρωτήσει. Και εκεί ανασκουμπώνεσαι και ψάχνεις να βρεις τι είναι αυτό που σου ξέφυγε. Τι είναι αυτό που δεν κατάλαβες ή δεν κατάλαβε το παιδί. Και εκεί λοιπόν που ψάχνεσαι βλέπεις ότι πάλι πρέπει να ξεθάψεις τα βιβλία, να ξαναστρωθείς στο διάβασμα, να ψάξεις να βρεις ερμηνείες. Και αυτή η φάση είναι η καλύτερη. Αισθάνεσαι ότι ανακαλύπτεις ξανά την γνώση. Όταν βλέπεις ότι υπάρχουν πράγματα που σου έχουν ξεφύγει και τα “μαζεύεις”  είναι μια πρόκληση.

Βέβαια σε αυτή τη φάση πήρα τη…βοήθεια του κοινού.  Μη μπορώντας να εντοπίσω ακριβώς αυτό που ήθελα φώναξα σε συμπαράσταση τους συναδέλφους που διδάσκουν φυσικές επιστήμες. Και φυσικά ανταποκρίθηκαν. Μέσα στις δουλειές τους και τις υποχρεώσεις τους βρήκαν το χρόνο να απαντήσουν στην ερώτηση μου και να μου στείλουν σημειώσεις, φωτοτυπίες με διαγράμματα και να απαντήσουν στην απορία μου. Μέσα από όλα αυτά αναπτύχθηκε ένας διάλογος που και εμένα με βοήθησε να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα αλλά και παραπέρα συζήτηση αναπτύχθηκε.  Ωραίο πράμα η τεχνολογία. Πολύ μου άρεσε. Φυσικά οφείλω ένα ευχαριστώ σε όλους για το χρόνο και τη προσπάθεια.

Η αλήθεια είναι ότι όταν έγραψα την ερώτηση αισθάνθηκα κάπως περίεργα. Ακούγεται εγωιστικό αλλά αισθάνθηκα σαν να ομολογώ αδυναμία να απαντήσω όποια ερώτηση μπορούσε να μου κάνει ένας μαθητής. Και ζητώντας την βοήθεια από τους συναδέλφους μου φάνηκε κάπως περίεργα.  Δεν ξέρω αν και άλλοι συνάδελφοι έχουν αυτή την αίσθηση.  Τέλος πάντων. Τελικά ποτέ δεν θα σταματήσουμε να μαθαίνουμε. Και νομίζω ότι αυτό είναι το καλύτερο.

Τη καλησπέρα μου.

Φ…Φ…Φ!!! Εδώ Πολυτεχνείο …χςςς… χσσσσ Φ…Φ…Φ!!!

” Περίεργη” μέρα σήμερα. Τόσες μνήμες, τόσες εικόνες, όλες χύμα στο μυαλό μου. Αχνές ανακατεμένες, μέσα από το φίλτρο του χρόνου. Προσπαθώ να τις βάλω σε μια σειρά. Να δω ποια εικόνα έζησα πρώτη και ποια δεύτερη και είναι δύσκολο. Τα χρονικά τους όρια είναι πολύ κοντά. Πέρασαν 36 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Δεν έχω αγώνες να εξαργυρώσω, δεν έχω πολιτικές τοποθετήσεις να κάνω, δεν έχω βαρύγδουπες δηλώσεις να ανακοινώσω. Κάποιες μνήμες θολές που κουβαλάω μέσα μου και θέλω να πω, να μοιραστώ. Δεν μπαίνω στο κόπο να ξαναδιαβάσω αυτά που έγραφα τις προηγούμενες χρονιές. Όποιος θέλει ας ψάξει να τα βρει. Κάποια μπορεί να έχουν ξαναγραφτεί. Ε και!!! Εμένα αυτά μου έρχονται στο μυαλό. Κάθε χρονιά τέτοια μέρα. Και κάθε χρονιά τέτοια μέρα γράφω. Από τότε που έγινα “ιντερνετικός”.

Τι να θυμηθώ. Ας πάμε λίγο πιο πίσω.

1966 φτάνω στην Αθήνα από τα Χανιά της Κρήτης. Φοβισμένοι επαρχιώτες σε μια περιοχή που το πρωί με ξυπνάγανε τα  κουδούνια από τα πρόβατα του γείτονα βοσκού. Ποια ήταν αυτή η περιοχή;  Ο Βύρωνας. Στους πρόποδες ενός λόφου που λέγεται Αλεποβούνι (αμφιβάλλω αν κανείς από αυτούς που έχουν γεμίσει τη περιοχή πλέον ξέρει το όνομά του – που είναι και προφανούς ερμηνείας). Ένα σπίτι το δικό μας, ένα στο απέναντι οικοδομικό τετράγωνο και… τέλος δεν είχε άλλα. Εκεί λοιπόν με το φόβο της άγνοιας αποφασίσουμε να εγκατασταθούμε.  Κάπου κοντά και η Καισαριανή.

Το 1967 πάω πρώτη χρονιά σχολείο. Ο δάσκαλός μου με πήρε στη Α δημοτικού και “μαζί” τελειώσαμε το Δημοτικό.  Εκεί βρέθηκα με άλλα παιδάκια. Καμιά 70-ριά  σε μια τάξη. Ναι!!! Μόνο τόσα. Βλέπετε τότε δεν είχε τηλεόραση, δεν είχε πολλές ανάγκες και διπλές δουλειές και τα παιδιά “τα έφερνε και ο πελαργός”. Λέμε τώρα.  Ο δάσκαλος μου ξεκινάει μαζί με τα πρώτα γράμματα να μας μαθαίνει και τα “Εθνικά Ιδεώδη” Δεν χρειαζόταν άλλωστε πολύ κόπο. Παντού έγραφε “Πατρίς Θρησκεία Οικογένεια”. Παντού υπήρχε ένα πουλί που καιγότανε με ένα στρατιώτη που δεν καιγότανε και πατούσε πάνω στις φλόγες (!!!) Ωραίο ήταν. Μας εξήγησε την “ανάσταση του έθνους” μέσα από την επανάσταση των στρατιωτικών.  Καλό ακουγότανε. Εκεί μου πρωτοδημιουργήθηκε μια απέχθεια “στους φαύλους πολιτικούς”. Δεν ήξερα τι σημαίνει αλλά καλό ακουγότανε. Μετά στο σπίτι άκουγα για κάτι νέο. “Χούντα”, δεν ήμουνα και σίγουρος… μερικές φορές το άκουγα “φούντα”. Δεν καταλάβαινα τι σημαίνει αλλά θυμάμαι ότι το λέγανε και χαμηλώνανε τη φωνή τους.  Στις στενές οικογενειακές συγκεντρώσεις ο πατέρας μου έβριζε κάποιους – δεν θυμάμαι ακριβώς – αλλά γενικά δεν έλεγε τίποτα παραέξω.  Στο μαγαζί που είχε – ένα μανάβικο της γειτονιάς – κάποιους τους κοίταζε περίεργα και μουρμουρούσε όταν τους έβλεπε. Δεν καταλάβαινα τι έλεγε ούτε με ποιους ακριβώς τα είχε. Πέρασε ο καιρός. Θυμάμαι όμως είχαμε τέσσερις εθνικές γιορτές.  Και λέγαμε ποιήματα. Φυσικά και είχα πει και εγώ. Με στολή τσολιά είχα πει ένα στην γιορτή της εθνικής παλιγγενεσίας της 21 Απριλίου 1967 Το θυμάμαι ακόμα να σας το πω. Ήταν εμπνευσμένο.

Κάτσε να δεις…

“Παπαδόπουλε αρχηγέ

Μακαρέζε, Παττακέ,

προχωρείτε, γρηγορείτε

τίποτα μη πτοηθείτε… (μετά τα έφαγε ο Αλτσχάιμερ)

Καλό έτσι;

Το 1969 νομίζω (πρέπει να ήμουνα δευτέρα Δημοτικού) μας ανακοινώνουν ότι θα γίνει μεγάλη γιορτή στο Καλλιμάρμαρο και θα πάνε όλα τα σχολεία. Πήγαμε φυσικά και εμείς. Συντεταγμένα. Όπως βλέπουμε το στάδιο αριστερά κάπου στη μέση. Εκεί λοιπόν περιμέναμε τη γιορτή. Κάποιοι αρχαίοι Έλληνες πηγαινοέρχονταν. Μου φαίνονταν τεράστιοι με τις περικεφαλαίες τους τα σπαθιά και τα δόρατα. Κάποια ώρα μετά από πολύ στήσιμο. Πήγαμε σχεδόν μεσημέρι και είχε νυχτώσει, άρχισε να μιλάει ο Παπαδόπουλος. Εκεί αρχίσαμε να ζητωκραυγάζουμε. Εμείς το είδαμε σαν παιγνίδι και ξελαρυγγιαστήκαμε. Πολύ αργότερα κατάλαβα ότι κάναμε “αντίσταση” μη επιτρέποντας του με τις ζητωκραυγές μας να πει έστω και μία λέξη. Καλό παιγνίδι. Εμένα μου άρεσε όλο το νταβαντούρι.

Μας δίνανε και βιβλία. Θυμάμαι ένα που μας δώσανε το 1971 (150 χρόνια από το 1821)  που έλεγε Ελλάδα Αμερική – Δεσμοί ελευθερίας. Πολύ προσεγμένο, σε μέγεθος μικρό, πολύχρωμο… δεν το διάβασα ποτέ. Το βαριόμουνα.

Πέρασε ο καιρός. Αποφοίτησα από το Δημοτικό και πέρασα στο Γυμνάσιο μετά από επιτυχείς εξετάσεις. Είμαστε στο 1973. Το Γυμνάσιο διαφορετικό. Πολλοί δάσκαλοι, και μιλούσαν περίεργα. Κάποιοι χρησιμοποίησαν και τη λέξη πολιτική(!!!) Αφού εγώ την ήξερα για “κακιά λέξη”. Πως την χρησιμοποιούν έτσι απροκάλυπτα. Μα λέει κάποιος αρχαίος έλεγε ότι ό άνθρωπος είναι “πολιτικό ον” (!!!!) Αντε πάλι. Δηλαδή εγώ είμαι πολιτικό όν;;;;Περίεργα πράγματα. Και τι είναι πολιτική; Μετά στη ιστορία, στο χρυσό αιώνα του Περικλή ακούστηκε η εκκλησία του Δήμου και κάτσε να δεις πως το είπαν…”ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ” . Να μπορούν να εκφραστούν ελεύθερα. Γιατί δεν μου θύμιζε κάτι αυτό; Κάπου ακούγονταν και εκφράσεις του τύπου καταπίεση, χούντα (άντε πάλι…).

Τελειώνοντας το Δημοτικό θυμάμαι ότι είχε πέσει ξύλο. Πολύ ξύλο. Κάποιοι λένε δεν θέλανε να υπηρετήσουν τη Πατρίδα και τους στείλανε με το ζόρι στο στρατό. Δεν μου φαινόταν και τόσο τρομερό (τότε έτσι ήξερα) για να γίνει τόση φασαρία. Εντάξει ήταν καμιά 70 – αριά (αργότερα έμαθα τους αριθμούς). Ε και!!!

Φτάνουμε στο Νοέμβρη. Γίνονται φασαρίες στο κέντρο. Τι θέλουν πάλι τα παλιόπαιδα; Να μη πάνε στρατό; Ποιοι είναι αυτοί που θέλουν να τα διαλύσουν όλα; Έτσι έβγαινε από τα “δελτία ειδήσεων” τότε.  Ότι κάποιοι πάνε να διαλύσουν το έργο της “Εθνικής Κυβερνήσεως”. Αλλά τελικά αυτοί οι λίγοι γίνονταν όσο περνούσε ο καιρός και περισσότεροι. Έκλεισε το κέντρο. Κανείς δεν κατέβαινε. Φασαρίες και ξαφνικά ένας ραδιοφωνικός σταθμός από το πουθενά. Πολύ αδύναμος στην αρχή… από στόμα σε στόμα μάθαμε ότι υπήρχε. Ψάξαμε πολύ αλλά δεν τον ακούγαμε. Εκεί που μας λέγανε δεν υπήρχε τίποτα. Θυμάμαι τον αδερφό μου να έχει πάρει ένα φορητό ραδιόφωνο και να πηγαίνει στη ταράτσα να “πιάσει καλύτερα” και τη μάνα μου να τον μαζεύει και να τον κατεβάζει κάτω. Αυτή ήξερε…ότι τίποτα δεν είχε τελειώσει ακόμα.

Παρασκευή πρωί ακούμε πολυβολισμούς από το σκοπευτήριο της Καισαριανής. Δεν ξέρω τι ήταν πάντως δεν ήταν ο συνηθισμένος ήχος από τις σκοποβολές.  Ήταν κάτι “αργό και βαρύ”. Ντακα, ντάκα, ντακα…5-6 χτυπήματα στο δευτερόλεπτο. Ακόμα τον ακούω και ακούω την μάνα μου να φωνάζει τη Παναγιά και να ψάχνει να δει που είμαστε.

Το μαγαζί μας δέχτηκε επίθεση από τους γειτόνους. Δεν ήταν πια γειτόνοι. Ήταν άγνωστοι. Επιθετικοί, αγενείς, επικίνδυνοι, που έβλεπαν μόνο τον εαυτό  τους. Αφού το αδειάσανε μέσα σε μισή ώρα, από οτιδήποτε μπορούσε να φαγωθεί έπεσε μια ηρεμία περίεργη και τότε το ακούσαμε…

Φ…Φ…Φ!!! Εδώ Πολυτεχνείο …χςςς… χσσσσ Φ…Φ…Φ!!!

….καλημέρα.

Μια σχολική τάξη αλλιώτικη

Βρέθηκα χθες το απόγευμα σε μια διαφορετική σχολική τάξη. Τη λέγανε CLASSROOM 2.0. Είμασταν πολλοί Μέχρι 95 φτάσαμε και είμασταν από παντού… από όλο το κόσμο. Δάσκαλοι μικρών τάξεων κυρίως και καθηγητές (λιγότεροι από ότι κατάλαβα). Όλοι όμως είχαμε ένα κοινό παρονομαστή. Τη ψάχναμε τη δουλειά για το πως θα κάνουμε το μάθημα μας καλύτερο μέσα από τη νέα τεχνολογία.

Το θέμα ήταν πως μπορούμε να βάλουμε ένα widget  στην ιστοσελίδα μας. (Καλά δεν το συζητάμε… εμείς τα ξέρουμε αυτά και τα παίζουμε στα ακροδάκτυλα…τσ !!! 🙂 ) Αλλά ήθελα να δω πως είναι η “τηλε τάξη” Θα έλεγα ότι είναι πολύ μα πολύ αξιόλογη.

Για να είμαι ειλικρινής δεν παρακολούθησα το μάθημα (!!!! τσκ τσκ τσκ θα έπρεπε να ντρέπομαι…) Όμως ΔΕΝ φταίω εγώ…….Η “δασκάλα” σε κάποιο σημείο μπλέχτηκε με τις διαφάνειες και έτσι … βαρέθηκα να περιμένω και χάζευα γύρω γύρω. Εκεί “είδα” την Ann και την Carol. Με ρώτησαν από που είμαι (μάλλον φοβήθηκαν για… άραβες – έχουν ένα κάτι τις με τους μελαχρινούς τύπους – είδες τι έπαθε ο παπάς (τι το ήθελες το μεταπτυχιακό στη Καλιφόρνια. Έπεσες σε πεζοναύτη με γρύλο). Τέλος πάντων …Ναι…  είπα λοιπόν Ελλάδα και άνοιξε το πρόσωπό τους (έχει μια μαγεία η χώρα μας πως να το κάνουμε.Τσσσσ!!!!!). Ανταλλάξαμε e-mail και θέλανε κονέ με Ελλάδα αλλά τις έπιασε το Γαλλικό σχολείο (γμτ καμία χημεία έστω… κάτι τις… Τίποτα. Εκεί κολλήσανε στο Γαλλικό σχολείο). Τέλος πάντων. Άντε να το “καταπιώ” και αυτό. Μετά τις ρώτησα τι ακριβώς θέλανε από το σχολείο. Η μία ήταν φιλόλογος και δίδασκε Ελληνικά αλλά δεν ξέρω παραπάνω. Δεν μπήκαν στο κόπο  να απαντήσουν σε  λεπτομέρειες. Αν θέλουν καλώς. Αν δεν θέλουν πάλι καλώς.

Πάμε στη τάξη. Να τη περιγράψω… Καλά ας το προσπεράσω αυτό… (Τι να περιγράψω… το μόνιτορ;) Να σας πω πως έγινε η διάλεξη. Η εισηγήτρια λοιπόν παρουσίασε σε μια κεντρική οθόνη κάποια sites και links για widgets και έδειξε πως μπορεί να τα εγκαταστήσει. Δίπλα όμως το chat room οργίαζε. Ό,τι θέλεις γραφότανε. Κάποια ήτανε μέσα στο θέμα, κάποια -τα πιο πολλά – άσχετα. Σκέφτηκα προς στιγμή μήπως έριξα μια κλεφτή ματιά στις σχολικές τάξεις ενός ελληνικού σχολείου καμιά δεκαριά χρόνια μετά. Μπορούσε να σηκώσεις το χέρι και να ρωτήσεις σε πραγματικό χρόνο με μικρόφωνο. Αυτό μου άρεσε αλλά δεν το χρησιμοποίησα (είμαι βλέπετε ντροπαλούλης). Είχε ένα “προεδρείο” από τρία άτομα, που μοιράζανε το δικαίωμα λόγου.

Γενικά μου άρεσε σαν εμπειρία αλλά το θέμα δεν μπορώ να πω ότι με κάλυψε. Αν το άκουγα ίσως. Πάντων δίνει τη δυνατότητα να αποθηκεύσεις το chat room πριν φύγεις. (Εγώ το ανακάλυψα αφού έφυγα αλλά δεν πειράζει την άλλη φορά θα ξέρω). Επίσης έγινε εγγραφή όλης της παρουσίασης και θα αναρτηθεί στο site μέσα στη βδομάδα. Δεν ξέρω αν θα είναι ηχητικό η video. Πάντως θα είναι μεγάλο για video γιατί κράτησε περίπου μιάμιση ώρα  (με τη συζήτηση μετά). Μία ώρα η εισήγηση και περίπου μισή ώρα η συζήτηση για όποιους θέλανε.

Μια κλεφτή ματιά στο μέλλον λοιπόν και θα έλεγα μάλλον ενδιαφέρουσα.

Τη καλημέρα μου.

ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΙΟΥ : Αποφάσισα να ξανανοίξω το blog με τις φωτογραφίες. Βρίσκεται εδώ για όποιον θέλει να βγει καμία βόλτα.