Author: manaliss

Τελικά τι κάνουμε με τα παιδιά;

Σήμερα έγινε ένα περιστατικό και το μεταφέρω θέλοντας απλά να δείξω τι πίεση δέχονται τα παιδιά και βάζοντας κάποια ερωτήματα για ποιος τελικά είναι ο ρόλος μας.

Η Μαρία λοιπόν (χρησιμοποιώ αυτό το σπάνιο όνομα), σήμερα τη πρώτη ώρα ήταν αλλού. Την είδα από την αρχή, πήγα να την “ξυπνήσω” αλλά μετά θυμήθηκα και την άφησα ήσυχη. Έκανα το μάθημα μου με τους άλλους και με το κτύπημα του κουδουνιού την πλησίασα και τη ρώτησα τι έχει. (Το ήξερα αλλά “δεν το ήξερα”). Προβληματίζεται όσον αφορά τη κατεύθυνση που θα ακολουθήσει.  Μου το είπε αμέσως.

Για να εξηγήσω τι ακριβώς γίνεται…Είμαι “πολυσυλλεκτικός”. Έτσι σε άσχετη φάση είχε πει ότι δεν ξέρει αν θα μείνει Τεχνολογική Κατεύθυνση και ρωτώντας τους κολλητούς της γιατί το είπε αυτό, μου είπαν ότι σκέφτεται και τη Θεωρητική. Αν ήταν Θετική έπαιζε, μια και μοιράζονται κάποια μαθήματα. Αλλά θεωρητική … είναι αλλαγή πλεύσης. Εγώ το άφησα…εφόσον δεν μου δόθηκε λόγος και τώρα ο χρόνος τελειώνει, οπότε έπρεπε να πάρει μια απόφαση, και εκεί ήταν το πρόβλημα και το ότι “ήταν αλλού”.

Επανέρχομαι. Μόλις μου είπε η πρώτη μου ερώτηση ήταν “εσύ πως ονειρεύεσαι τη Μαρία” και η απάντηση ήταν “Δεν ξέρω”.  Λογικό το βρίσκω. Είναι δύσκολο να ξέρεις στα 16 σου τι ακριβώς θέλεις να κάνει μετά από 10 χρόνια και τι θα υπάρχει τότε. (χοντρικά τα νούμερα). Δεύτερη ερώτηση: Γιατί πας Τεχνολογική. “Για τα μαθήματα” (Γμτ καθορίζουμε ζωές τελικά…) Διευκρίνηση : “Δηλαδή;” Απάντηση : ” Δεν ξέρω αν μπορώ να τα καταφέρω στη Θεωρητική.” Να σημειωθεί ότι είναι καλή μαθήτρια, ίσως όχι άριστη, αλλά είναι ένα “πεισματάρικο” παιδί που από όσο μπορώ να κρίνω αν βάλει ένα στόχο “τον χτυπάει”.

Δεν θα μεταφέρω όλο τον διάλογο αλλά από τα παραπάνω γίνεται φανερό ότι ο ρόλος μας σαν καθηγητές τελικά ξεφεύγει από τα όρια του μαθήματος μας. Όμως μέσα από τη πρακτική μας στη τάξη τελικά κάνουμε τα παιδιά να επιλέξουν πορεία ζωής. Ίσως κάποιος φιλόλογος την “ψάρωσε” ή την αποπήρε. Ίσως όντως να μην είναι τόσο καλή.  Ίσως κρίνοντας από βαθμό ευκολίας της φαίνεται πιο εύκολο να πάει στη τεχνολογική κάνοντας ένα συμβιβασμό στις επιλογές που θα έχει μετά παρά να διαλέξει τον δύσκολο δρόμο και να ρισκάρει μεν αλλά έχοντας περισσότερες προοπτικές στο μέλλον. Δεν μπορώ να γνωρίζω τι ακριβώς ισχύει.

Προσπάθησα, όπως κάνω συνήθως, να μη δώσω απάντηση στο δίλημμα. Την απόφαση θα την πάρει η ίδια και φυσικά θα την τηρήσει και θα την υποστηρίξει. Εγώ απλά έβαλα τα ερωτήματα , ίσως λίγο πιο ψυχρά, με άλλη λογική (και άλλα δεδομένα φυσικά) και την άφησα να το δει μόνη της.

Έχω ακούσει για σχόλια που ακούγονται για γραπτά, του τύπου ” Καλά τι ήρθες να κάνεις εδώ με τέτοια γραπτά…”, ” Τι αηδίες είναι αυτά που γράφεις…” και άλλα τέτοια ωραία. Φανταστείτε λοιπόν ένα μαθητή που έχει διαβάσει – τουλάχιστον έτσι νομίζει – και γράφει άσχημα σε ένα διαγώνισμα. Και ακούει τέτοια σχόλια. Πως μπορεί να πάρει θάρρος και να συνεχίσει; Να διαβάσει παραπέρα και να ασχοληθεί με το μάθημα.  Όλοι μας θέλουμε τη καλή κουβέντα, κυρίως εκεί που αποτυγχάνουμε. Μια κουβέντα του τύπου… καλά θα γράψουμε και τεστ (δηλαδή θα έχεις μια δεύτερη ευκαιρία), θα έχουμε τα προφορικά, κάτι τέλος πάντων για να καταλάβει ότι δεν είναι η συντέλεια αυτό το άσχημα γραπτό.  Εδώ τώρα μπαίνει και ένα άλλο θέμα… Το ένα διαγώνισμα το έτος στο πρώτο τετράμηνο. Αν κάποιος δεν πάει καλά γιατί να μην έχει μια δεύτερη ευκαιρία. Τέλος πάντων είναι άλλο θέμα.

Δεν την είδα τελικά όλη την υπόλοιπη μέρα για να δω τι αποφάσισε. Πάντως είναι δύσκολη απόφαση. Και η δικιά μας συμβολή είναι μάλλον σημαντική. Θετική ή αρνητική. Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και να αφουγκραζόμαστε. Πριν αρκετά χρόνια είχα μια παρόμοια συζήτηση με κάποιο παιδί… και την ημέρα της αποφοίτησης – που κάνουμε μια γιορτή στο σχολείο – με πλησιάζει και μου λέει… “Κύριε ευχαριστώ (!!!) ” και όταν ρώτησα γιατί μου απάντησε “Που με ακούσατε …τότε”.  Για σκεφτείτε το λιγάκι. Μήπως τελικά είμαστε αυστηροί κριτές των πάντων, χωρίς να γνωρίζουμε, επειδή νομίζουμε ότι γνωρίζουμε και έχουμε άποψη. Μήπως βλέπουμε μόνο τα δικά μας και χάνουμε “το κοινό” μας που είναι οι μαθητές μας;

Δεν ξέρω… Τα έγραψα όπως μου ήρθαν (ως συνήθως άλλωστε). Σκεφτείτε τα λιγάκι. Μη φοβηθείτε να ρωτήσετε ένα μαθητή σας όταν τον δείτε να έχει κάτι να τον ρωτήσετε τι έχει. Δεν είναι ανάγκη να γίνουμε οι ψυχολόγοι του σχολείου αλλά και μόνο να ακούσουμε φτάνει. Αν δεν θέλει να μιλήσει θα ακούσετε το “Δεν έχω τίποτα” και εκεί θα τελειώσει.  Αν όμως θέλει να μιλήσει ακούστε. Είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε. Το ζητούμενο δεν είναι να δώσουμε λύσεις ή να κάνουμε αυτό το πρόβλημα δικό μας. Σκοπός είναι να δώσουμε μια πιο ανθρώπινη χροιά στη δύσκολη ούτως ή άλλως καθημερινότητά μας.

Τη καλησπέρα μου.

Η λύτρωση της μαύρης σακούλας…

Χθες είπαμε να κατεβάσουμε τα χειμερινά. Αφορμή ήταν το μισό της τελευταίας εβδομάδας.  Είπαμε ότι μάλλον τελειώσαν τα ψέματα και έπρεπε να εξοπλιστούμε κατάλληλα.

Φτιάξαμε λοιπόν τα παιδιά – έτσι τα λέμε ακόμα – που ακόμα μια φορά συνειδητοποιήσαμε ότι πολλά από τα περυσινά ρούχα πια δεν κάνουν. Και καλά ο μεγάλος “ολοκλήρωσε” την ανάπτυξη του. Ελπίζω να μη μου μοιάσει και στον σωματότυπο.  Ο μεσαίος δένει αλλά και αυτός πια δεν ψηλώνει.Ο μικρούλης μου – λέμε τώρα… – ψηλώνει και … φαρδαίνει. Και εδώ κάνουμε κάποια άλλα παιδάκια ευτυχισμένα.

Και φτάνουμε στη λύτρωση. Κατέβασα τα περυσινά δικά μου ρούχα και τα έβαλα σχεδόν όλα στις μαύρες σακούλες. Γιατί; Γιατί είμαι πλέον είκοσι κιλά λιγότερος από πέρυσι το χειμώνα και θέλω να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν θα ξαναγυρίσω εκεί που ήμουνα. Τα έδωσα σχεδόν όλα. Μόνο κάποια πολύ καλά, και λίγο στενά τότε αλλά μάλλον φαρδιά τώρα κράτησα και τα άλλα τα έστειλα για δόσιμο.

Μου άρεσε όλη αυτή η κίνηση. Η επίδραση πάνω μου ήταν καταλυτική.  Είναι μια μάλλον μακρόχρονη προσπάθεια. Έχει κρατήσει 9 μήνες μέχρι στιγμής.  Το αποτέλεσμα είναι -20 κιλά αλλά έχοντας όλα αυτά τα χρόνια όλα αυτά τα παραπανίσια κιλά, το σωματάκι μου έχει αποκτήσει άλλες διαστάσεις.  Έτσι τώρα που αδειάζει από κιλά, μένει σαν άδειο σακκί. Καθόλου καλή εικόνα, θα έλεγα. Και εδώ μπαίνει το “κάτι πρέπει να κάνουμε”. Αυτό το κάτι για μένα ακούει στο όνομα γυμναστήριο. Πάω σχεδόν κάθε μέρα (5 την εβδομάδα αλλά πάω για λίγο). Εκεί λοιπόν περπατάω περίπου 2,5 χιλιόμετρα σε 20 λεπτά, (τώρα βάζω και λίγη ανηφόρα καμιά 300-400αριά μέτρα) με γρήγορο βήμα και μετά για περίπου μισή ωρίτσα περνάω από τα μηχανήματα. Λίγο κοιλιακοί  (με το σωσίβιο παρόν δεν είναι και τόσο καλή ιδέα αλλά από την άλλη κάπως πρέπει να μαζέψει το “σακούλι”. Λίγο χέρια, λίγο πόδια και μετά από μια περίπου ώρα συνολικά τη κάνω.  Αυτό δεν έχει κλείσει μήνα ακόμα και τα αποτελέσματα έχουν αρχίσει να δείχνουν. Τρία νουμεράκια μικρότερα παντελόνια. Εντάξει είναι λίγο στενά ακόμα αλλά έτσι μου θυμίζουν ότι έχω δρόμο ακόμα. Ξαναφόρεσα τα παλιά πόλο μπλουζάκια μου, μπόρεσα να βρω κάποια από τα αγαπημένα μου ρούχα. Ναιιιι Έχουμε και εμείς τα αγοράκια αγαπημένα ρούχα.  Και όχι μόνο αυτό. Όταν πήρα την απόφαση να κάνω κάτι για μένα πέρυσι τα Χριστούγεννα, πήγα από το μαγαζί με ρούχα για “εύσωμους” που ψώνιζα και δήλωσα στον υπάλληλο ότι εγώ δεν θα ξαναπάω για ψώνια στο μαγαζί του. Δεν το έκανα για να τον εκδικηθώ φυσικά. Απλά ήθελα να δηλώσω στον εαυτό μου πρώτα και μετά στους άλλους ότι εγώ θα αλλάξω. Μέσα σε αυτό το εννιάμηνο κράτησα τον λόγο μου και οι προοπτικές είναι ότι για αρκετό καιρό ακόμα θα τον τηρήσω. (Διακρίνετε ίσως μια επιφύλαξη αλλά αυτό είναι για να κρατήσω μια “πισινή”.)

Όταν είχα φτάσει στο ανώτατο όριο, το οποίο εγώ δεν “έβλεπα”, το έριχνα στη πλάκα, όταν άκουγα σχόλια του τύπου “αν θα χωρέσω”, αν θα μπορέσω να κάνω το ένα ή το άλλο. Πληγωνόμουνα αλλά το περνούσα στη πλάκα και μετά το απωθούσα. Λάθος κίνηση. Γιατί απλά έπαιρνα παράταση μέχρι την επόμενη “επίθεση” ή “σχόλιο”.

Τώρα μέσα στη μαύρη σακούλα νομίζω ότι έχω βάλει ένα μεγάλο μέρος του παλιού μου εαυτού. Ίσα με 13 % περίπου. Και μαζί με αυτόν έχω βάλει και όλα εκείνα που μου θύμιζαν που είχα αφήσει τον εαυτό μου να φτάσει.

Γιατί τα γράφω αυτά. Απλά για να σκεφτεί ο καθένας τι κάνει με τον εαυτό του. Και για όλα χρειάζεται μια απόφαση. Όποτε βρίσκω δικαιολογία για να μη κάνω κάτι, το πρόβλημα παραμένει. Το κόστος της διαιτολόγου που με παρακολουθεί το βγάζω από την διαφορά στα “ειδικά” ρούχα (το λέω για την δικαιολογία ότι κοστίζει). Το κέρδος όμως από την διαφορά της ποιότητας ζωής και την αλλαγή στην αυτοεκτίμηση είναι ανυπολόγιστο.

Ναι λοιπόν αύριο που θα πάω τα ρούχα στην εκκλησία, ξέρω ότι εκεί θα είναι και ο παλιός μου εαυτός και όταν πάω να αγοράσω κάτι καινούργιο, θα είναι κάτι που μου αρέσει και όχι κάτι που απλά μου κάνει, γιατί δεν είχαν το νούμερο μου.

Είδατε έβγαλα πολλά από όσα με πληγώνανε όλα αυτά το χρόνια. Κάθε φορά που έπαιρνα ρούχα από “τα πάχη μου τα κάλλη μου” αισθανόμουν ότι έκανε ένα μεγάλο συμβιβασμό. Και αυτο ήταν λάθος. Δεν έπρεπε να κάνω συμβιβασμό.

Αν κάποιος λοιπόν μέσα σε αυτό το κείμενο βλέπει κομάτια του εαυτού του, ας σκεφτεί τι κάνει. Και να μη ψάχνει για δικαιολογίες.

Τη καλησπέρα μου.

ΥΓ : Γμτ πάλι μου βγήκε το “καθηγητικό στυλ”. Τι να κάνω… μου έχει γίνει έμφυτο και αυθόρμητο.

Τηλεφωνικές πωλήσεις – έρευνες…

Είναι πολλές φορές που σκέφτομαι όλους εκείνους που δουλειά έχουν να είναι κάποιες ώρες καθημερινά στο τηλέφωνο και να κάνουν μια τηλεφωνική έρευνα ή μια τηλεφωνική πώληση. Προσωπικά το βρίσκω πολύ ανιαρό. Επειδή λοιπόν τρέφω μια συμπάθεια σε αυτούς τους επαγγελματίες προσπαθώ να είμαι ευγενής και να βοηθάω όσο μπορώ.

Προ ημερών λοιπόν χτυπάει το τηλέφωνο και – αν και είχε απόκρυψη, κάτι που με ενοχλεί υπερβολικά ακόμα και για 2-3 φίλους και γνωστούς – απάντησα. Η ώρα ήταν 4.30 και μόλις είχα μαζευτεί σπίτι, μετά από μια κουραστική μέρα στο σχολείο. Μετά από τα τυπικά άρχισε να μου προωθεί μια πιστωτική κάρτα κλπ κλπ κλπ. Εκεί τη σταμάτησα και της είπα ότι δεν με ενδιαφέρει και της εξήγησα ότι η ώρα επικοινωνίας ήταν απαράδεκτη, και να το μεταφέρει στους ανωτέρους της. Προσπάθησα να μη πω τίποτα παραπάνω, γιατί μπορώ να καταλάβω ότι δεν είναι δική της ευθύνη.

Τη Πέμπτη όμως σε μια παρόμοια περίπτωση – αλλά στις 7 το απόγευμα είναι η αλήθεια – για μια έρευνα αγοράς, αφού απάντησα στις εισαγωγικές ερωτήσεις μετά θέλησε να μιλήσει με τη γυναίκα μου – ναι λίγο ακόμα και θα πηγαίναμε και για φαγητό μαζί – και όταν απάντησα ότι έλειπε αρχίζει μια ανάκριση του τύπου και πότε θα είναι σπίτι, και ποιες ώρες και τι και πως…. Κάτσε καλή μου. Σε βάλαμε να κρατάς το πρόγραμμα του σπιτιού και δεν το ξέραμε; Και το ύφος της πολύ απαιτητικό. Και όταν κατάλαβε από το δικό μου ότι ανέβαζα γκάζια με την απαίτησή της να της κλείσουμε τηλεφωνικό ραντεβού, είπε ότι θα ξαναπάρει. (αν και η κλήση έγινε με τυχαία επιλογή από υπολογιστή, χωρίς να ξέρει καν που πήρε κλπ κλπ). Πάντως αν ξαναπάρει και “πέσει” πάνω μου τότε φοβάμαι ότι δεν θα είμαι τόσο ευγενής. Αυτό δεν έχει να κάνει με ανωτέρους ή ωράριο εργασίας. Έχει να κάνει με το πρόσωπο. Και αν δεν μπορεί να ελέγξει το άγχος της δουλειάς της δεν της φταίμε εμείς. Γιατί στην επόμενη  έρευνα – γενικώς – μπορεί να μην έχω τόσο θετική διάθεση.

Το τελευταίο έγινε την Παρασκευή. Στο σχολείο – γενικά δεν απαντάω στο τηλέφωνο αλλά έπεσε στο διάλειμμα – οπότε ξαφνικά αρχίζει να δονείται στη τσέπη το κινητό, απαντάω και μια ευγενική φωνή – ομολογουμένως – ήθελε να με ενημερώσει για πιστωτικές κάρτες. Όταν τις είπα ότι το θέμα δεν με ενδιαφέρει και την ευχαρίστησα, με άρχισε στα … μα να σας ενημερώσω, να σας πω, κλπ κλπ κλπ. ΔΕΝ ΘΕΛΩ κυρία μου πως να το πω. Έχω όσες χρειάζομαι, έχω όσες μπορώ να πληρώσω, έχω όσες χωράνε στο πορτοφόλι μου, έχω όσες γουστάρω…. μπα !!!! Ντε και καλά.

Έχω την αίσθηση ότι αυτές τις κυρίες – συνήθως – τις βρίζουν πολύ καθημερινά στα τηλέφωνα που παίρνουν και αν κάποιος δεν το κάνει αμέσως, τον προκαλούν για να τις βρίσει. Γιατί εκεί φτάνω. Στο παραπέντε. Και είναι μια κατάσταση που πρώτα εμένα ενοχλεί και μετά τους άλλους. Ας το έχουν λοιπόν αυτό υπόψη οι επαγγελματίες του είδους γιατί σε τελική ανάλυση θέλουμε και εμείς τον προσωπικό μας χώρο – χρόνο και δεν έχουμε καμία διάθεση να δεχόμαστε απρόσκλητους επισκέπτες και πολλές φορές προκλητικούς και ενοχλητικούς.

Τη καλησπέρα μου.

Άρχισαν τα όργανα…

Οφείλω να ομολογήσω ότι ήμουν πολύ πιο αισιόδοξος από την σκληρή πραγματικότητα, όσον αφορά τους μαθητικούς υπολογιστές. Η πραγματικότητα αποδείχτηκε πολύ πιο απροσδόκητη αλλά και σκληρή. Μου είπαν και μεταφέρω ότι έγινε αλαλούμ με την ενεργοποίηση των windows γιατί οι κώδικες κάτω από τους υπολογιστές ήταν “λάθος” (;). Δεν ξέρω αν είναι ακριβής η περιγραφή. Μου είπαν οι συνάδελφοι ότι οι υπολογιστές είχαν 25 “ανοίγματα” πριν κλειδώσουν.  Και αυτά εξαντλήθηκαν πριν γίνει η ενεργοποίηση και … “κλειδώσανε” οι υπολογιστές. Μου είπαν ότιήταν λάθος οι κωδικοί. Αυτό μου φαίνεται περίεργο, μια και η προμήθεια των υπολογιστών έγινε ανεξάρτητα. Δεν μπορεί όλες οι εταιρείες να κάνανε λάθος στους κωδικούς. Άρα κάτι άλλο έγινε. Δεν μπορώ να φανταστώ τι. Εγώ απλά τα αναφέρω, ώστε όποιοι συνάδελφοι μπουν  σε τάξεις με τους μαθητές της πρώτης Γυμνασίου, και τους υπολογιστές τους, να είναι ενήμεροι, ώστε να προλάβουν να τα “σώσουν” πριν κλειδώσουν.

Μου είπαν επίσης ότι μέσα στα netbooks υπάρχουν τόσο τα βιβλία, όσο και το βιβλίο του καθηγητή αλλά και οι λύσεις των ασκήσεων. Θα μου πείτε, μήπως και τώρα δεν δίνονται μαζί με τα βιβλία και οι λύσεις; Δίνονται. Αλλά το βιβλίο του καθηγητή; Αυτά γιατί να υπάρχει μέσα στα netbooks; δε το κατάλαβα. Και μάλιστα έχω συγχυστεί, γιατί όταν εμείς οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί ζητάγαμε τα βιβλία των καθηγητών, δεν υπήρχαν πουθενά. Τέλος πάντων μερικές φορές νομίζω ότι συγχύζομαι περισσότερο επειδή θυμάμαι τι τραβάγαμε για να βρούμε τα εργαλεία να κάνουμε τη δουλειά μας. Τέλος πάντων. Ίσως αυτό να δείχνει κάποια αλλαγή σε ορισμένα πράγματα.

Δεν ξέρω αν κάποιοι συνάδελφοι έχουν εμπειρία σχετικά με τους υπολογιστές της πρώτης Γυμνασίου. Αν δηλαδή βρήκαν ή όχι προβλήματα στη χρήση. Καλό θα ήταν να ενημερώσουμε και τους υπόλοιπους συναδέλφους ώστε να ξέρουν τι πρέπει να κάνουν.

Τη καλησπέρα μου.

Η πρόκληση της χρονιάς.

Κάθε χρόνο, βάζω κάποιους στόχους. Οι στόχοι αυτοί είναι πολλών ειδών. Μπορεί να είναι κιλά. (Έτσι για τα Χριστούγεννα θέλω -30 μπορώ;) Μπορεί να είναι βιβλία. (Ήθελα να διαβάσω το καλοκαίρι κάποια βιβλία πληροφορικής αλλά και δυο τρία άλλα – Καλά πήγα, μάλλον τα κατάφερα). Μπορεί να είναι sites (ήθελα να το μαζέψω λιγάκι το οικόπεδό μου αλλά εκεί δεν τα πολυκατάφερα. Υπερίσχυσε η νεοελληνική νοοτροπία για το ουδέν μονιμότερο του προσωρινού). Η πρόκληση όμως έσκασε χθες και μάλιστα από το φόρουμ των διδασκόντων φυσικές επιστήμες αν και ήταν από σπόντα. Ήταν το Συνέδριο της Ημαθίας.

Να σας εξηγήσω γιατί.

Πέρυσι έμαθα για τα συγκεκριμένα συνέδρια τα οποία γίνονται μια χρονιά στη Σύρο και μια χρονιά στην Βέροια – Νάουσα. Αποφάσισα λοιπόν να πάω και σε συνεννόηση με το σχολείο έδωσα το παρόν. Όμως ήθελα να πάω με εισήγηση. Όχι απλός θεατής. Δεν έχω το βίτσιο του καθηγητή (καλά δεν το έχω πολύ… καλά μη το κάνουμε θέμα…Ωωωωχχ! Έτσι ήθελα) ήθελα όμως να απαντήσω στη πρόκληση να δω αν μπορώ να το κάνω. Βλέπετε έχω ένα μικρό προβληματάκι.

Άντε να βγάλω τα σώψυχά μου αλλά μη τα πείτε πουθενά… Λοιπόν το καιρό το δικό μου οι χημικοί δεν κάνανε καθόλου παιδαγωγικά, διδακτική και άλλα τέτοια μαθήματα. Οι δε χημικοί πηγαίνανε στη βιομηχανία. Αν “ξέπεφτε” κανείς πήγαινε στην εκπαίδευση. Έλα όμως που εγώ ποτέ δεν κοίταξα βιομηχανία. Μα ποτέ!!! Από το τρίτο έτος έβλεπα εκπαίδευση.  Τελειώνοντας λοιπόν το έριξα στο διάβασμα μπας και μπορέσω να καταλάβω αυτά τα παιδιά που ήταν οκτώ χρόνια μικρότερα μου και εγώ ήμουν καθηγητής τους και αυτά μαθητές μου ΑΛΛΛΛΛΛΑ δεν μοιάζανε καθόλου με εμένα σαν μαθητή. Από τότε λοιπόν ψάχνομαι. Διαβάζω, κοιτάζω, αφουγκράζομαι και αν δω κάτι νέο με τεχνολογία – διότι έχω και ένα κόλλημα με το σπορ εδώ και περίπου 25 χρόνια – εγώ μέσα.  Πέρυσι λοιπόν ήθελα να δω αν μπορώ να σταθώ απέναντι σε όλους εκείνους τους νέους με τα μεταπτυχιακά και τις ειδικότητες και τα διπλώματα πάνω σε διδακτικές, παιδαγωγικές, τεχνολογίες έτσι και τεχνολογίες γιουβέτσι. (Μάλλον πεινάω… τέλος πάντων). Το φαινόμενο λέγεται ανασφάλεια. Οφείλεται σε πολλούς παράγοντες… ας μην επεκταθούμε.

Πήρα λοιπόν ένα θεματάκι που μου άρεσε, τα blogs, (δεν το περιμένατε ε; Σας αιφνιδίασα…) και το παρουσίασα. Το κοινό μου (καμιά τριανταριά συνάδελφοι – με το fan club μαζί) έδειξε ότι τους άρεσε και το σχόλιο που νομίζω έκανε τη διαφορά ήταν μιας συναδέλφου που δεν ήξερα (ούτε και έμαθα). Είπε το εξής: “Επιτέλους ακούσαμε και κάτι που καταλαβαίνουμε”. Καταλαβαίνετε ότι φούσκωσα από υπερηφάνεια (πολύ συχνά το κάνω αυτό… μπας και τελικά …απλά είμαι περήφανος;)

Το μεγάλο κέρδος για μένα ήταν ότι για να φτιάξω την εργασία των δέκα σελίδων κατέβασα το μισό ιντερνέτι και διάβασα πάρα πολλά για να μπορέσω να βγάλω το ρεζουμέ. Επίσης συνειδητοποίησα ότι όταν δουλεύω “υπό πίεση” με καταληκτική ημερομηνία πάω καλύτερα (το ξέρω ότι είναι ανησυχητικό αλλά μου βγαίνει αυθόρμητα).

Έτσι φέτος λέω να πω για το MOODLE αλλά για να πω για το MOODLE πρέπει να το φτιάξω, να το τεστάρω, να το δουλέψω, να μπορέσω να κάνω μια αξιολόγηση. Χμ!!! I’ll pass. Τουλάχιστον για φέτος. Θα δω. Θα το ψάξω. Και όταν το βρω θα το δείτε και εσείς… Χμ!!! (…και αν μου πάρουν την ιδέα…)Καλά θα το δω….Εσείς δεν ξέρω αν θα το δείτε… εγώ θα το δω.

Τη καλημέρα μου και ειδικά σε όσους επιμένουν…

Όταν είσαι πολύ “μικρός”…

Είναι μερικές φορές που αισθάνεσαι εντελώς ανίσχυρος και μικρός για να αντιμετωπίσεις μια κατάσταση. Στο πρόσφατο παρελθόν βρέθηκα σε μια τέτοια κατάσταση όπου το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να περιμένω, ανήμπορος για οτιδήποτε άλλο.  Είναι από εκείνες τις φάσεις που καταλαβαίνεις ότι κάποια πράγματα ελέγχονται από άλλους παράγοντες και εσύ δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Είναι μια φοβερή αίσθηση η οποία σε κάνει πραγματικά να αναθεωρείς πολλά πράγματα, κυρίως τις προτεραιότητες σου και τι πραγματικά έχει αξία.

Χθες ξαναβρέθηκα πάλι σε μια κατάσταση που δεν ήξερα τι να κάνω.  Θα προσπαθήσω να περιγράψω τις συνθήκες για να μπορέσετε να καταλάβετε τι έγινε.

Στο σχολείο μας όταν χτυπάει το κουδούνι έχουμε “αλλαγή”. Αυτό σημαίνει ότι μετακινούνται πολλοί μαθητές αλλάζοντας αίθουσες και πηγαίνοντας από όροφο σε όροφο. Με δεδομένο ότι το Γυμνάσιο Λύκειο, Ελληνικό Γαλλικό έχει περίπου 1300 παιδιά καταλαβαίνετε ότι υπάρχει πολύς κόσμος που κινείται. Κατεβαίνοντας λοιπόν και εγώ από το 4ο όροφο για ένα μάθημα στο 1ο που είναι τα αμφιθέατρα, οι διάδρομοι ήταν γεμάτοι από παιδιά. Ξαφνικά μπροστά μου στα 10 μέτρα μια κοπελίτσα από το Γαλλικό τομέα (δεν την ήξερα γιατί γνωρίζω όλα τα παιδιά του Ελληνικού τομέα – όχι ότι είχε καμία σημασία ) γέρνει δεξιά, ακουμπάει στο τοίχο και …πέφτει κάτω.  Όλοι οι γύρω – πολλοί συμμαθητές της – αμέσως απομακρύνθηκαν (!!!) και κοιτάγανε. Πλησιάζω γρήγορα, έχοντας την αγωνία – ομολογώ – για το τι θα αντιμετωπίσω.  Με το που γονατίζω δίπλα της έρχεται και μια φίλη της, απομακρύνω τα μαλιά από το πρόσωπο και – κατά τα φαινόμενα ήταν μια λιποθυμία. Φωνάζω – για να “ξυπνήσουν” και λιγάκι – να φέρουν ένα ποτήρι νερό από τα εργαστήρια και μέχρι να έρθει το παιδί με το νερό η κοπελίτσα είχε συνέλθει αλλά ήταν κατάχλωμη και “αποπροσανατολισμένη”. Της μίλησε λίγο η φίλη της, ήπιε λίγο νερό, έριξε και λίγο στο πρόσωπό της και με τη φίλη της πήγε στο ιατρείο, για να δουν τι γίνεται.

Πιθανότατα να ήταν κάτι με “δίαιτες” και άλλα τέτοια που κάνουν τα παιδιά σε αυτές τις ηλικίες. Αλλά εκείνη τη στιγμή αισθάνθηκα ανήμπορος. Δεν ήξερα τι γίνεται και κυρίως τι να κάνω. Από προσωπική ανησυχία, κυρίως για τα παιδιά μου έχω διαβάσει κάποια βιβλία πρώτων βοηθειών αλλά και πάλι δεν ξέρεις τι γίνεται, και κυρίως πως να αντιδράσεις σε αυτές τις περιπτώσεις. Η αλήθεια είναι ότι και από την μεριά μου δεν το “παρακολούθησα” το θέμα.

Σε αυτές τις περιπτώσεις, που έχουν να κάνουν με την υγεία, αισθάνεσαι ανήμπορος  και πολύ μικρός για οτιδήποτε. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να περιμένεις. Από την άλλη μου έκανε εντύπωση η αντίδραση των παιδιών. Από τη μια μεριά μπορώ να καταλάβω την αντίδραση, από φόβο, έκπληξη, αμηχανία… αλλά περίμενα τουλάχιστον οι φίλοι της να είχαν μια πιο άμεση αντίδραση. Δεν ξέρω αν περιμένω πολλά. Πάντως νομίζω ότι ο καθένας θα ήθελε μια άλλη αντίδραση, αν βρισκότανε σε μια τέτοια κατάσταση.

Τη καλησπέρα μου.

Χάνω το χιούμορ μου…

Είναι αρκετός καιρός τώρα που με έχει πιάσει μια σοβαρότητα που ξεφεύγει από τα δεδομένα μου. Έχω την εντύπωση ότι με έχουν απαλλοτριώσει και δεν μπορώ πια να εκφραστώ όπως συνήθως.  Παλιά αντιμετώπιζα τα πράγματα με πιο καλή  διάθεση. Τώρα τις ανεξαρτησίες που ακούω τις δουλεύω συνέχεια μέσα στο μυαλό μου και καταλήγω μέσω της μεθόδου “της εις άτοπον προσαγωγής” σε συμπεράσματα που συνήθως είναι απαισιόδοξα. Πολύ μπερδεύομαι . Νομίζω ότι με έχει επηρεάσει το περιβάλλον μου και πλέον δεν μπορώ να σκεφτώ ξεκάθαρα.  Αυτο που με ανησυχεί περισσότερο είναι ότι έχω αρχίσει να μεγαλώνω και σοβαρεύω. Αυτό νομίζω είναι ότι χειρότερο. Αλλά αν δεν μπορώ να κάνω και λιγη “πλάκα” να γελάσω και να καλαμπουρίσω, παθαίνω ένα κατι τις. Ψυχοπλακώνομαι. Για αυτο ανησυχώ.

Νομίζω ότι πρέπει να αρχίσω να το βλέπω σοβαρά.  Στεναχωριέμαι όμως. Από τη  μια το συνειδητοποιώ ότι “μεγαλώνω” και από την άλλη δεν το δέχομαι.  Έχουν αρχίσει να με “ψάχνουν” για να μεταφέρω τις εμπειρίες μου στους νεότερους. Οι νέοι συνάδελφοι μου μιλάνε στο πληθυντικό από σεβασμό. Και έχω τους άλλους που είναι 2-3 χρόνια μικρότεροι να το παίζουν “τζόβενα”. Κακά σημάδια όλα αυτά.

Τι να κάνω όμως. Το πετρωμένο φαγείν αδύνατον. Γιαυτό δυσκολεύομαι να το φάω και κυρίως να το χωνέψω. Χωνεύεται η πέτρα, μάλλον όχι.

Θα το ψάξω όμως, για να δω τι γίνεται. Μέχρι τότε … τη καλησπέρα μου.

Το αρχείο των αρχείων.

Και ξαφνικά χθες ο υπολογιστής μου μου λέει. “Δεν χωράει άλλο. ” Έχει σχεδόν γεμίσει. Ωραία λοιπόν ας δούμε τι γίνεται…

Ξεκινάει λοιπόν η έρευνα. Πολλές ταινίες από τη τηλεόραση. Οι περισσότερες παραγγελιές για ταινίες, εκπομπές, ντοκιμαντέρ που κάποιοι δεν μπορούσαν να δουν. Και εγώ αναλάμβανα την μαγνητοσκόπηση και την βιντεοποίηση. Βουρ λοιπόν στο κουβά και πέταμα.

Μετά αρχεία από κείμενα… άπειρα. Διαγωνίσματα, σημειώσεις, animations, βίντεο … ότι θέλεις. Μετακίνηση λοιπόν σε ένα καινούργιο φάκελλο και ταξινόμηση. Όλο το απόγευμα χθες μετακινούσα αρχεία. Πολλά διπλά και τριπλά ακόμα. Ταξινόμηση σε ομάδες ανά τάξη, και μετά σε ταξινόμηση ανά είδος. Χώρια τα διαγωνίσματα, χώρια η θεωρία … αυτό θα γίνει σήμερα και μετά ο τελευταίος γύρος θα έχει να κάνει με τα ονόματα.

Πολύ δουλειά. Πάρα πολύ δουλειά. Ελπίζω όμως ότι όταν τελειώσω θα είναι πιο εύκολο για μένα να μπορέσω να βρω όλα όσα έχω κάνει όλα αυτά τα χρόνια. Πολλά από αυτά θα ανεβούν στο διαδίκτυο προκειμένου να γεμίσουν το site ε το χημεία για όλους αλλά και το χώρο του MOODLE.

Τελικά κατάφερα και άδειασα περίπου το μισό σκληρό δίσκο. Και το μηχανάκι δουλεύει πάλι αξιοπρεπώς.

Όμως πολύ προβληματίστηκα. Είναι σίγουρο ότι με τους υπολογιστές διευκολυνόμαστε; Η μία απάντηση λέει ναι. Η άλλη λέει ναι αλλά θέλει πολύ χρόνο για να το οργανώσεις. Και φυσικά ή άλλη άποψη που λέει όχι.

Ποια είναι η δικιά μου; Σαφώς ναι. Όμως θέλει προσοχή, και να ακολουθούμε μια συγκεκριμένη διαδικασία στα ονόματα, έτσι ώστε να μπορούμε να να αναγνωρίσουμε το αρχείο μετά. Έχοντας περίπου 45.000 αρχεία καταλαβαίνετε τι πρόβλημα υπάρχει (για την ιστορία έχω υπολογιστή από το 1986 και πρέπει να έχω πετάξει ελάχιστα αρχεία από τότε).

Πιστεύω τελικά ότι η δουλειά αυτών των ημερών τελικά θα αποδώσει.

Σας αφήνω λοιπόν για να συνεχίσω. (Καλά άλλοθι είναι… αλλά λέμε τώρα).

Τη καλησπέρα μου.

Η βιογραφία μου…

Είναι αντιγραφή. Αντιγράφω τον εαυτό μου… Τι κάνω πια…

Λοιπόν καλά είμαι. Μου είχαν ζητήσει τη βιογραφία μου πριν 2 χρόνια οι φίλοι μου από το ΑΣΜΠΕΤΑ και έφτιαξα το κειμενάκι που ακολουθεί. Το ξετρύπωσα λοιπόν ψάχνοντας, μου άρεσε πολύ και το ξανανεβάζω.

Φέρτε μου μολύβια, τόνους το χαρτί και άστε με να γράψω όλα όσα έχω να γράψω. (Στο ρυθμό γνωστού τραγουδιού). Λοιπόν.

Ξεκινάω.

Από την αρχή έτσι; Ωραία.
AG00013_.GIF Γεννήθηκα …(δεν θέλω αδιάκριτες ερωτήσεις) σ’ ένα νησί. Μεγάλο νησί, μα πολύ μεγάλο νησί, για να μπορέσει να με χωρέσει (το μεγαλείο μου). Η μαμά μου παιδί της κατοχής. Ο μπαμπάς μου παιδί της κατοχής. Τη σημαίνει αυτό; Ότι μεγάλωσα μέσα στη κουζίνα. (το σύνδρομο της στέρησης γαρ). Αυτό που άκουγα συνήθως ήταν “Φάε παιδί μου.” Και έτρωγα.
AG00211_.GIF
Πέρασε αρκετός καιρός να καταλάβω ότι αυτό το έλεγε στον αδελφό μου που -τότε- ήταν λιτοδίαιτος. Τώρα μοιάζουμε “σαν” αδελφάκια. Όμως τα αποτελέσματα δεν άργησαν να φανούν.

Ήμουνα πολύ μικρός όταν αναγκαστήκαμε να αφήσουμε αυτό το πολύ μεγάλο νησί και φτάσαμε σε ένα πολύ μεγάλο χωριό. Ήταν περίεργα γιατί ο κόσμος δεν περπατούσε και οι αποστάσεις ήταν πολύ μεγάλες. Όλοι ρωτούσαν τους άλλους από που είσαι και κανένας δεν έλεγε από εδώ Όλοι ήταν από κάπου αλλού.
AG00030_.GIF
Και τότε ξεκίνησα το σχολείο. Ήμουν μελετηρό παιδί και από μικρός έδειξα ότι θα μεγαλώσω.Πολύ. Όμως στο σχολείο συμπεριφερόμουν περίεργα. Πολλές φορές αισθανόμουν περίεργα γιατί έψαχνα. Έψαχνα πολύ. Πέρασε ο καιρός και αποφοίτησα από το σχολείο. Ήταν περίεργες εποχές. Θυμάμαι ότι μετά από 3 χρόνια στο γυμνάσιο γράφτηκα στη τετάρτη Γυμνασίου και πήρα βαθμούς της Α’ λυκείου. Ποτέ δεν κατάλαβα πως έγινε αυτό το θαύμα. Μετά ενώ γράφτηκα στο Λύκειο Αρρένων Βύρωνα, τελείωσα το Λύκειο Βύρωνα. Κόπηκε το Αρρένων και η αυλή γέμισε κοριτσάκια της Α΄γυμνασίου. AG00028_.GIFΟύτε αυτό το κατάλαβα.
Και συνέχισα τις σπουδές μου με μεγάλη επιτυχία.Το χημικό των Ιωαννίνων μου έδωσε πολλές δυνατότητες, όπως γίνεται φανερό δίπλα, αλλά το κυριότερο είναι ότι με βοήθησε να γνωρίσω τον εαυτό μου. Οι σπουδές εκτός σπιτιού μου δώσανε την ευκαιρία να οργανώσω τη ζωή μου. Το συγκεκριμένο κουσούρι μου έμεινε με αποτέλεσμα να έχω αρχείο για τα πάντα. Μόνο αρχείο για το τι αρχεία έχω δεν έχω. Αλλά που θα μου πάει θα το φτιάξω και αυτό. Πρέπει γιατί καιροφυλακτεί και ο Αλτσχάϊμερ.

Ό,τι ζητάς το έχω. Και αν δεν το έχω ξέρω που θα το βρεις. Αυτό όλα είναι αποθηκευμένα σε ένα υπολογιστή. AG00062_.GIF Τον ανακάλυψα το 1986 και από τότε μεγάλωσα μαζί του. Οι έμποροι Η/Υ ήταν ευτυχισμένοι μαζί μου αλλά και εγώ γιατί τους έδωσα τη δυνατότητα να φτιάξουν τη περιουσία που πάντα ονειρεύονταν. Πάντα “κινιόμουνα” στην αιχμή της τεχνολογίας αγόραζα ακριβά και έβλεπα τις τιμές να πέφτουν κάθε βδομάδα που περνούσε. Ακόμα έτσι είμαι.

AG00285_.GIF

Ένα άλλο τεράστιο κεφάλαιο της ζωής μου είναι η σύζυξ. Μετράμε μόλις 30 χρόνια μαζί και είμαστε όπως φαίνεται.

AG00074_.GIF

Γενικά περνάμε καλά με τα τρία παιδάκια μας.Μεγαλώσαν και μας δώσανε καινούργια ενδιαφέροντα και προοπτικές όπως γίνεται φανερό παρακάτω.

AG00032_.GIF AG00222_.GIF

Η δουλειά μου είναι πολύ ενδιαφέρουσα. AG00281_.GIF Ασχολούμαι με νέους ανθρώπους και προσπαθώ να τους μάθω Χημεία.Νομίζω όμως ότι περισσότερο προσπαθώ να τους μάθω πως πρέπει να συμπεριφέρονται και να αντιμετωπίζουν καταστάσεις. Πολλές φορές παίρνω δουλειά στο σπίτι η οποία είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Με κρατάει απασχολημένο πολλές ώρες και γεμίζει ευχάριστα τα βράδια μου.

Αυτά λοιπόν περιγράφουν σε τρία λεπτά τα πενήντα σχεδόν χρόνια της ζωής μου. Αν τα πω λεπτομερειακά θέλω 55 χρόνια (είμαι αργός αφηγητής) άρα δεν συμφέρει. Θα αρκεστείτε λοιπόν στην περίληψη.

Τη καλημέρα μου.

Καλορίζικοι και καλορίζικη…

Και ναι έχουμε νέα κυβέρνηση. Και ναι αλλάζουμε σελίδα. Και ναι προχωράμε μπροστά. Το κακό είναι ότι όλα αυτά τα έχω ακούσει πολλές φορές, τόσο από “μπλε” όσο και από “πράσινα” χείλη. Για τα “οικουμενικά” χείλη, δεν ξέρω γιατί περισσότερο μιλάγανε μεταξύ τους μπας και βρουν τι θα κάνουνε. Και πάντα δυστυχώς απογοητεύτηκα. Το πρώτο καιρό κάτι γινότανε – έτσι για να φαίνεται – και μετά στο δρόμο το χάναμε.

Το θέμα είναι ότι αυτό που έχει χαθεί είναι η εμπιστοσύνη του κόσμου. Προσωπικά κρατώ μικρό καλάθι. Μπορούν να το πετύχουν αυτό. Να δεχτώ ότι όταν πληρώνω τους φόρους μου θα γυρίσουν σε μένα αυτά τα λεφτά μέσα από καλύτερη υγεία, καλύτερους δρόμους, ηλεκτρικό ρεύμα όλες τις μέρες (γιατί προχθές με τη βροχή κοντέψαμε να κάψουμε όλες τις συσκευές στο σπίτι με τις διακοπές – ο Τάκης όμως τα πήρε για εξυγιάνει τη ΔΕΗ), και όλα εκείνα που περιμένει ένας πολίτης από το κράτος του.

Όταν λείπουν χρήματα να μην αισθάνομαι σαν σφουγγάρι που με στύβουν για να βγάλω ότι έχω και να πληρώσω όταν οι “άλλοι” κάνουν αυξήσεις στον εαυτό τους 10 και 15 % όταν εγώ τις μόνες αυξήσεις που βλέπω σε αυτά τα ποσοστά είναι σε ασφάλιστρα, σε τέλη σε… σε…

Όταν εγώ στα πενήντα μου πήρα ένα αυτοκίνητο 2000 κε για να μπορώ να κυκλοφορώ με ασφάλεια εγώ και η οικογένεια μου (στην Ευρώπη αυτά είναι “μικρά” κυβικά) και αισθάνομαι μ@…κας που πρέπει να πληρώνω και επιπλέον “φέσι” γιατί λέει επιβαρύνω και το περιβάλλον. Βλέπεις γίνανε όλοι οικολόγοι με τα Lexus των 60 χιλιάδων που τους αγοράσαμε εμείς και αποκτήσανε οικολογική συνείδηση. Και εμείς οι άλλοι πρέπει να πληρώσουμε. Μη χ…σω. Συγχύζομαι και όσο το σκέφτομαι “ανεβάζω πίεση”.

Λοιπόν κύριοι ο λαός σας πίστεψε για άλλη μια φορά. Ξεθάψτε από τα βάθη της χοντροπετσιάς και της αλαζονείας αυτό που ο λαός μας λέει φιλότιμο, αυτό που ο λαός μας λέει μπέσα και αξιοποιείστε αυτή την ελπίδα και αυτή την εμπιστοσύνη που σας έδειξαν. Πάντως να έχετε υπόψη ότι σας βλέπουμε.

Κόψτε το δούλεμα ότι πήρατε άδεια ταμεία, και καμένη γη. Τα έχουμε ξανακούσει και μας έχουν κουράσει. Αν δουλέψετε συνειδητά και κόψτε τους περίεργους που τα παίρνουν από εκεί που δεν πρέπει, αξιοποιείστε αυτά που παρέχονται (πλαίσια στήριξης κ.α.) τα ταμεία θα γεμίσουν. Προσπαθείστε να κερδίσετε την εμπιστοσύνη μας. Μη μας κουράσετε με τα ίδια. Τριάντα χρόνια ψηφοφόρος κουράστηκα. Μπορούμε να περιμένουμε αρκεί να βλέπουμε ότι τα μικρά βήματα που γίνονται είναι σωστά. Αν αρχίσετε τα ίδια… ξανά χ….στήκαμε.

Με τη  προηγούμενη κυβέρνηση δεν περιμέναμε πολλά. Ήταν απασχολημένοι με τα δικά τους. Με εσάς όμως έχουμε απαιτήσεις.

Ορίστε ξεκίνησε σαν ευχές και κατάληξε ανοικτή επιστολή. Δεν πειράζει. Ας φτάσει όπου θέλει και όποιος μπορεί να σκεφτεί, ας σκεφτεί και κυρίως όποιος μπορεί να κάνει κάτι καλό στο τόπο ας το κάνει. Κουραστήκαμε πια.

Τη καλημέρα μου.