Featured Posts

  • Prev
  • Next

Συνέδριο ΕΛ – ΛΑΚ στα Χανιά και άλλες ιστορίες – Μέρος δεύτερο

Posted on : 25-05-2015 | By : manaliss | In : Εκπαιδευτικά, Ιντερνετ, Υπολογιστές

0

Οι περίεργες καταστάσεις συνεχίζονται. Ο υπολογιστής δουλεύει και βγάζει DVD και εγώ αφού όλο το απόγευμα έβγαζα σημειώσεις, τώρα ξεκουράζομαι γράφοντας στο blog μου. Και συνεχίζουμε :

Οι απόφοιτοι.

Κατεβαίνοντας στα Χανιά είχα κλείσει ραντεβού με τη Μαρία για μια ξενάγηση στο Μουσείο Τυπογραφίας. Βρέθηκα εκεί στις 12.00 το μεσημέρι της Παρασκευής και είχα μια λεπτομερή ξενάγηση στο μουσείο. Αυτό που θα πω είναι ότι το μουσείο είναι Κ Α Τ Α Π Λ Η Κ Τ Ι Κ Ο.  Σε ξεκινάει από το αντίγραφο του Γουτεμβέργιου ( ένα από τα έξι γνήσια πιστοποιημένα αντίγραφα της εκτυπωτικής μηχανής του Γουτεμβέργιου ) και σε πάει βήμα βήμα στη σημερινή εποχή. Είναι καταπληκτικό γιατί εμείς την τυπογραφία την έχουμε γνωρίσει από το print του εκτυπωτή μας. Ρίξτε μια ματιά στο μουσείο :

IMG_20150508_133434Δεν έχω πολλές φωτογραφίες γιατί τη βιντεογραφούσα σε όλη τη διάρκεια της ξενάγησης οπότε θα της δώσω σαν αναμνηστικό ένα αντίγραφο αυτής της καταπληκτικής ξενάγησης.  Από τι είδα αυτές τις ημέρες γιορτάζουν τα 10χρονα του μουσείου και έχουν καταπληκτικές εκδηλώσεις . Μπορείτε να ενημερώνεστε στο σύνδεσμο του μουσείου :

https://www.facebook.com/MouseioTypographias

Πριν ταξιδέψω για Κρήτη είχα πει για το συνέδριο και εκεί βρέθηκε ότι ο παλιός μου μαθητής ο Κωνσταντίνος ήταν στα Χανιά και διάβασε τη συζήτηση και ο Νίκος που μένει στο Ηράκλειο και πολύ σύντομα κανονίσαμε Σάββατο αργά το απόγευμα να πάμε για καφέ. Όπως και έγινε. Κατά τις 6.30 – 7.00 βρεθήκαμε στις αλυσίδες που δεν υπήρχαν αλλά όλοι τις ξέραν, και πήγαμε για καφέ. Ο Κωνσταντίνος ήρθε με τη γυναίκα του και ο Νίκος ήρθε από το Ηράκλειο μόνο και μόνο για να βρεθούμε. Η ώρα πέρασε ευχάριστα… μιλήσαμε για τα πάντα, ξεκινώντας από το κοινό σημείο αναφοράς μας… το σχολείο.  Πολύ γρήγορα είδαμε ότι δεν ήταν πια ώρα για καφέ και έτσι βγήκαμε βόλτα στο λιμάνι… Τελικά καταλήξαμε στις “γλωσσίτσες” στην άκρη του λιμανιού με καταπληκτικούς ψαρομεζέδες( εκεί ήταν και το πιλάφι με τη σουπιά που λέγαμε ) και κάποια στιγμή γύρω στα μεσάνυχτα είπαμε να το “διαλύσουμε”  Όσο έφεγγε βγάλαμε και μια φωτό… δεν είναι selfie.. η Δήμητρα μας έβγαλε.

IMG_20150509_204046

 

Μια καταπληκτική βραδιά με πολύ γέλιο και καλή κουβέντα.

Στη βόλτα μου ακούω εκείνο το… “κύριε καθηγητά” δηλαδή όχι ακριβώς… το όνομά μου άκουσα και βλέπω τη Σεμέλη.Είχα να τη δω από όταν τελείωσε το σχολείο. Είχε τελειώσει το τμήμα της Ωκεανογραφίας ( ή κάπως έτσι ) στο Πανεπιστήμιο Χανίων, είχε τελειώσει το μεταπτυχιακό της και είχε κολλήσει “χανιίτιδα”  δηλαδή δεν μπορούσε να ξεκολλήσει από τα Χανιά. Τα είπαμε “στο  πόδι” αλλά δυστυχώς δεν υπήρχε χρόνος για να ξαναβρεθούμε. Όμως κανονίσαμε όταν ξανακατέβω στα Χανιά να τα πούμε.

Δεν πρόλαβα να πάω στην έκθεση της Άννας Χατζηνάσιου στη βιβλιοθήκη Χανίων… από αφηρημάδα. Είχε την επιμέλεια της έκθεσης φωτογραφίας αλλά το Σαββατοκύριακο είχε περιορισμένο ωράριο και εγώ ήμουν στο Πολυτεχνείο εκείνες τις ώρες.

Και φτάσαμε στο τρίτο μέρος…το συνέδριο.

Το απόγευμα της Παρασκευής βρέθηκα στο συνέδριο όπου έκανα την εγγραφή και πήγα να παρακολουθήσω. Ήταν γύρω στις 5.00 όταν ξεκίνησε. Αλλά ο κόσμος ελάχιστος. Εκτός από την οργανωτική επιτροπή ( καμιά 10ριά άτομα ήταν άλλοι 20 – 25 σύνεδροι ) Πολύ λίγος κόσμος. Παρακολούθησα τις κεντρικές εισηγήσεις με πολύ ενδιαφέρουσα την εισήγηση του Σπύρου Παπαδάκη που είχε ακριβώς το θέμα της χρήσης του ΕΛ-ΛΑΚ στην εκπαίδευση.

Κατά τις 8.00 έφυγα για Σπλάντζια  ενώ είχε μείνει μια εισήγηση και δυστυχώς μόνο ο εισηγητής.

Σάββατο πρωί βρέθηκα στο συνέδριο και ο κόσμος ήταν ακόμα λιγότερος.

IMG_20150509_105343

Οι δύο μπροστά ήταν οι επόμενοι εισηγητές… Κρίμα Έκατσα μέχρι το μεσημέρι, πήγα για καφεδάκι στη Κουκουβάγια και το απόγευμα μετά στις παράλληλες συνεδρίες που είχαν περιεχόμενο για νηπιαγωγείο και δημοτικό, έφυγα για το καφέ στο λιμάνι.

Τη Κυριακή είχα εργαστήριο και ήμουν ο μόνος “μαθητής” σύνεδρος. Οι άλλοι ήταν είτε της οργανωτικής ή 2-3 μεταπτυχιακοί φοιτητές της έδρας.

Το εργαστήριο ήταν καλό… πολύ καλό. Με δυο λόγια αφορούσε μια πλατφόρμα επικοινωνίας για τα μέλη του σχολικού δικτύου – όπως το skype – που θα δώσει τη δυνατότητα δωρεάν επικοινωνίας ανάμεσα στο μέλη, και τα σχολεία και όποιον γενικά έχει πρόσβαση στο σχολικό δίκτυο… πολύ καλό. Μόνο ίντερνετ χρειάζεσαι. Βολεύει το WiFi αλλά δουλεύει και με 3G αν έχεις καλό πακέτο.

Κατά τις 12.00 πήγαμε στη κεντρική ομιλία στο αμφιθέατρο… ( μη βάλω άλλη φωτογραφία… δεν έχει διαφορά από τη προηγούμενη ) και μετά το κλείσαμε… δηλαδή εγώ έφυγα γιατί είχε τη βράβευση του διαγωνισμού Scratch και μετά τη λήξη.

Τώρα να το πω… γιατί μου βγαίνει αυθόρμητα… Βρε παιδιά… ανοικτό λογισμικό ήταν το θέμα του συνεδρίου, έπρεπε να είναι όλες οι παρουσιάσεις σε Power Point!!!!!! ΆραWindows και Office… και ένα Apple αν θυμάμαι καλά. Για Linux ή Open Office δεν νομίζω να είδα τίποτα. Δεν ξέρω… δεν μου άρεσε.

Και καλά εμένα, αν δεν με φιλοξενούσαν, ουσιαστικά περιορίζοντας το κόστος στου συνεδρίου στα εισιτήρια και την εγγραφή, δεν θα κατέβαινα… αν και τα Χανιά είναι πάντα ένας καλός λόγος για να πας στο συνέδριο. Και εντάξει… δύσκολοι καιροί… δεν έχουμε χρήματα κλπ κλπ κλπ…αλλά ούτε οι Χανιώτες ή οι Ρεθυμνιώτες, έστω σε ημερήσια εκδρομή, χωρίς διανυκτέρευση… για να βρεθούν στο συνέδριο κάποιες ώρες… Δεν ξέρω… πολύ λίγος κόσμος. Κάτι ακούστηκε για μια άλλη εκδήλωση που απασχόλησε τους καθηγητές αλλά δεν νομίζω ότι ήταν αυτός ο λόγος. Δεν ξέρω. Θα σας πω στο τέλος Ιουνίου. Θα έχω εισήγηση στο συνέδριο της Σύρου και  θα έχω άλλη μία εικόνα. Αλλά νομίζω ότι κάτι πρέπει να γίνει με τα Συνέδρια. Προσωπικά και για όσο μπορώ τα κυνηγάω γιατί έχω την ευκαιρία να δω τις τάσεις στην εκπαίδευση και τις καινοτομίες που εμφανίζονται Αν και πολλές φορές έχω την αίσθηση ότι είναι deja vu… σε κάποια σημεία τουλάχιστον. Οι μάχιμοι καθηγητές συνήθως έχουν κάτι να πουν γιατί το ψάχνουν και πειραματίζονται και δουλεύουν. Έχουν να μοιραστούν. Πολλοί όμως από τους κλασσικούς ομιλητές συνήθως μένουν σε ένα θέμα με πολλές παραλλαγές. Θα δω και τη Σύρο και θα σας πω.

Μέχρι τότε τη καλησπέρα μου… ( εννοείται ότι θα τα ξαναπούμε μέχρι τότε )

 

Πόσο γρήγορα ξεχνάνε…

Posted on : 30-04-2015 | By : manaliss | In : Εκπαιδευτικά

0

keep_calm_and_focus_on_chemistry_photoenlargement-rcecfa03bbeed4160983ff600e304a00a_fk99_8byvr_324Προσπαθώ να καταλάβω…

Κόψανε την ύλη μιας χρονιάς… Ένα δίωρο χημείας κατεύθυνσης από τη Β Λυκείου, και “δώσανε” μία ώρα επιπλέον στην Γ Λυκείου για να κάνουμε τι ακριβώς εμείς οι χημικοί με τα παιδιά που θα δώσουν εξετάσεις… Να καλύψουμε ποια ύλη ακριβώς…

Τι νομίζουν ότι είναι η διδασκαλία… ζάχαρη και πάει με το ζύγι; Δεν πήρες χθες ένα κιλό πάρε σήμερα ενάμιση και έρχεσαι στα ίσα σου. Δεν μας τα λένε καλά… πάλι σε εμάς μεταθέτουν το άγχος και τις ενοχές για τη δική τους ανημποριά να ελέγξουν δυο πράγματα και να μοιράσουν “δυο γαϊδουριών άχυρα”. Πάλι εμείς θα πρέπει να υποστηρίξουμε τους μαθητές μας και να τους βάλουμε στη λογική της Χημείας για να μπορέσουν να δουλέψουν στη Γ Λυκείου και να μπορέσουν να πλησιάσουν τα όνειρά τους.

Περιμένω όλο αγωνία να δω η επιτροπή που επεξεργάζεται το πρόβλημα της Χημείας και των Λατινικών ( για τα οποία δεν έχω άποψη ποια ακριβώς είναι η ύλη) να δω ποια κομμάτια θα αφήσουν και ποια θα κόψουν… γιατί το έχουν ξανακάνει αυτό το έξυπνο… Ναααιιιιιι!!! Πρόπερσι… κάψανε την ονοματολογία από την χημεία της Β Λυκείου – γιατί λέει είχαν κάνει οργανική στο Γυμνάσιο και τα ξέρανε οι μαθητές και έπρεπε να το κάνουμε στη πρώτη Λυκείου ( που με τα ζόρια προλαβαίνουμε να κάνουμε την ύλη που είχαμε μέχρι τότε, όχι τα επιπλέον κεφάλαια που είχαν προσθέσει… έτσι) και μετά πηγαίναμε να κάνουμε μάθημα και φυσικά δεν μπορούσαμε να συνεννοηθούμε. Και φυσικά κάναμε την ονοματολογία από σημειώσεις. Δεν μάθανε τίποτε… αν και το καταλάβανε το λάθος γιατί την επόμενη χρονιά είπαν να ξεκινήσουμε από το κεφάλαιο της Α λυκείου με την ονοματολογία… Ακόμα στο site του Υπουργείου Παιδείας έχουν τη παλιά χημεία για τη Β Λυκείου – χωρίς την ονοματολογία.

Και τώρα τι θα κάνουν; Πάλι θα κολλήσουν κεφάλαια και θα μας βάλουν να τρέχουμε μικροί μεγάλοι. Και θα μιλήσουν για ΝΕΟ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ. Εγώ έχω μία απορία όμως… Αυτοί που κάνουν τις κατανομές ύλης, πόσο καιρό έχουν να μπουν σε τάξη να διδάξουν; Τώρα που μεγαλώσανε και γίνανε 30άρες. Και πώς διδάσκουν; Μήπως όπως ο φίλος μου ο Μπάμπης, που όταν εγώ έλεγα ότι δεν προλαβαίνω μου έλεγε : – Μα γιατί το αναλυτικό πρόγραμμα λέει 2 ώρες και σε δύο ώρες το κάνω. Και σε δική μου απορία : – Τι κάνεις όταν βλέπεις ότι δεν καταλαβαίνουν και δεν μπορούν να παρακολουθήσουν οι μαθητές… Μου απάντησε : – Τί να κάνω… Προχωράω, δεν μπορώ να περιμένω. Έτσι σου βγάζω διπλάσια ύλη ( έτσι το λέω… μη το πιστέψει κανείς… Ξέρω γω τι γίνεται καμιά φορά).Έτσι μου φαίνεται… Ότι η κατανομή σελίδων για αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις είναι “ζάχαρη” και πάει με το ζύγι. Και το πρόβλημα δεν είναι στις ώρες. Η μάθηση θέλει το χρόνο της… το άπλωμα μέσα στην εκπαίδευση. Τώρα η πρώτη και η δευτέρα Λυκείου “απέχουν πάααααρα πολύ” από την Γ λυκείου και τις εξετάσεις. Και οι μαθητές, ακόμα και αυτοί που δηλώνουν Θετικό προσανατολισμό, θεωρούν ότι θα τα μάθουν του χρόνου… και θα γίνει πανικός.

Συγχαρητήρια λοιπόν… για άλλη μια φορά τα φτιάξατε μια χαρά. Σε εμάς το μόνο που μένει είναι

1. Να δούμε επιτέλους το πόνημα της επιτροπής για να δούμε τι θα διδάξουμε.

2. Να δούμε τα βιβλία… ( λέμε τώρα) για να δούμε τι έχουν μέσα.

3. Να φτιάξουμε σημειώσεις… για όλα αυτά που θα έχουν κόψει αλλά θα είναι απαραίτητα για να μπορέσουμε να κάνουμε τη δουλειά μας.

4. Να δούμε πως θα χωρέσουμε αυτά που θα μας ζητήσουν στις διαθέσιμες ώρες.

5. Να δούμε τι θεωρούν ότι γνωρίζουν οι μαθητές και εμείς ξέρουμε ότι δεν τα ξέρουν ( και δεν θέλω σχόλια ότι οι προηγούμενοι καθηγητές φταίνε… Αυτά τα λένε οι άσχετοι).

6. Να ξεκουραστούμε γιατί έρχεται δύσκολος χειμώνας.

Και αυτά τα γράφω εγώ, με 29 χρόνια υπηρεσίας στις τάξεις και άπειρες έτοιμες σημειώσεις και… και… και…

Προσπαθώ να καταλάβω τη λογική… αν υπάρχει.

Τη καλησπέρα μου

Πάμε μια βόλτα στο Πολυτεχνείο…

Posted on : 19-02-2015 | By : manaliss | In : Εκπαιδευτικά, Ταξιδιωτικά

0

Από σήμερα ξεκινήσανε οι μικρές διακοπές όπως λέμε. Μια μικρή ανάπαυλα στο καθημερινό τρέξιμο και άγχος. Για να μη μας πέσει όμως βαρύ και καούμε από τη συγκίνηση είπαμε σήμερα για πρώτη μέρα, να πάμε μια βόλτα από το Πολυτεχνείο. Οργανώσαμε λοιπόν με το αρμόδιο γραφείο και την κ. Πασπαλιάρη, μια επίσκεψη στο Πολυτεχνείο. Μετά την αρχική παρουσίαση από τον κ. Βαγγέλη Αγγελή, οι μαθητές υπέβαλαν ερωτήσεις τις οποίες απάντησε ο κ. Αγγελής μαζί με τη κ. Κωνσταντίνα Κόλλια ( καθηγήτρια της Σχολής των Χημικών Μηχανικών )

IMG_20150219_104852

Ο κ. Αγγελής και η κ. Κόλλια απαντούν στους μαθητές για το Πολυτεχνείο.

Μετά την αρχική ενημέρωση πήγαμε στο εργαστήριο οχημάτων των Μηχανολόγων μηχανικών όπου ο κ. Διονύσης Ασβεστάς, μας ξενάγησε στο κόσμο των μετρήσεων στα οχήματα και τη σημασία τους. Μας έδειξε το “πειραματόζωο” φορτηγό και τι ακριβώς πειράζουν και τι ψάχνουν.

IMG_20150219_111429

Ο κ. Ασβεστάς μας δείχνει το φορτηγό και τους διάφορους αισθητήρες που έχουν ενσωματωθεί.

Μετά κατεβήκαμε στο υπόγειο όπου στήνεται η φόρμουλα με την οποία οι φοιτητές συμμετέχουν σε διεθνείς πανεπιστημιακούς αγώνες, με αξιόλογες επιδόσεις.

IMG_20150219_112842

Η φόρμουλα με υλικά υψηλής τεχνολογίας, φτιαγμένη στο “χέρι” με πολύ αυστηρές προδιαγραφές.

Σειρά είχε το εργαστήριο “βιομηχανικής χημείας” όπου είδαμε εγκαταστήσεις βιοντήζελ, φιλτραρίσματος αερίων, οριζόντιο κλίβανο και πολλά άλλα, τα οποία μας παρουσίασε ο κ. Γιάννης Σέμπος.

IMG_20150219_115525

Ο κ. Σέμπος εξηγεί στους μαθητές τις εγκαταστάσεις που βλέπουν σε αυτό το εργαστήριο.

Κατα τη διάρκεια της επίσκεψη μας στο εργαστήριο, μας επισκέφτηκε για να μας χαιρετήσει ο κοσμήτορας της σχολής κ. Ανδρέας Μπουντουβής.

IMG_20150219_114735

Ο κ. Μπουντουβής μιλάει στους μαθητές.

Ακολούθησε το εργαστήριο Φυσικοχημείας όπου είδαμε μια αντίδραση που δεν τελειώνει ποτέ, και τον ρόλο του ηλεκτρισμού στη πραγματοποίηση μιας χημικής αντίδρασης.

Ο κ. Αντώνης Καραντώνης και ο μεταπτυχιακός φοιτητής κ. Γιάννης Αντωνόπουλος μας ξενάγησε στο μαγικό κόσμο της φυσικοχημείας.

IMG_20150219_121705

Ο κ. Καραντώνης μιλάει στους μαθητές για τον χαλκό και τις σύγχρονες εφαρμογές του.

Τελευταία επίσκεψη ήταν στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο, όπου ο κ. Πέτρος Σχοινάς, μας ξενάγησε σε ένα κόσμο, τόσο κοντά μας και ταυτόχρονα τόσο μακρινό μας. Είδαμε εντυπωσιακά πράγματα με μεγεθύνσεις μέχρι 2000 φορές. Προσωπικά τρομοκρατήθηκα όταν ενημερώθηκα ότι αυτή η διάταξη μπορεί να μεγεθύνει μέχρι 500.000 φορές, όταν σκέφτηκα τι μπορώ να δω.

IMG_20150219_131007

Στο χώρο του ηλεκτρονικού μικροσκοπίου με τις φωτογραφίες του… “άλλου κόσμου” στο τοίχο.

Σε όλη τη διάρκεια της περιήγησης, που κράτησε περίπου 4 ώρες, μαζί μας συνεχώς ήταν η κ. Κωνσταντίνα Κόλλια η οποία ουσιαστικά ήταν και η ξεναγός μας στα τρία τελευταία εργαστήρια.

Μέσα από αυτή την επίσκεψη θέλω να πιστεύω ότι οι μαθητές μας μπόρεσαν να αποκτήσουν μια εικόνα για το τι σημαίνει Πολυτεχνείο και να ξεκαθαρίσουν κάποια πράγματα σχετικά με τις σπουδές τους.

Μέσα από αυτή την εγγραφή θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους “οικοδεσπότες” μας οι οποίοι έδωσαν χρόνο από το δικό τους για να μας φιλοξενήσουν να μας κάνουν να αισθανθούμε τόσο άνετα και φυσικά να μας εξηγήσουν τι ακριβώς γίνεται στο Πολυτεχνείο.

Θα ήθελα ιδιαίτερα να ευχαριστήσω τη Κωνσταντίνα Κόλλια, η οποία με παρέπεμψε στο πρόγραμμα ΔΑΣΤΑ ( = επισκέψεις σχολείων στο ΕΜΠ ) και έτσι μπορέσαμε να δούμε όσο το δυνατόν περισσότερα εργαστήρια ( και με τη δική της παρέμβαση στο τμήμα Χημικών Μηχανικών ακόμα περισσότερα ) αλλά και γιατί η συνεχής παρουσία της στην περιήγηση αποτέλεσε εγγύηση ότι δεν θα χαθούμε ( πραγματικά δαιδαλώδεις εγκαταστάσεις ).

Οπότε μένει να δούμε πόσοι από τους μαθητές μας του χρόνου τέτοιο καιρό θα ξαναβρεθούν στις ίδιες “γειτονιές”.

Τη καλησπέρα μου.

Η Λυών όπως τη γνώρισα… Μέρος δεύτερο

Posted on : 07-02-2015 | By : manaliss | In : Γενικά, Εκπαιδευτικά

0

ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΛΥΩΝ-3 ΚΑΙ ΤΗ ΠΛΑΤΕΊΑ BELLECOUR

Το βράδυ κύλισε ήσυχα. Οι μαθητές μετά την ώρα “κατάκλισης” κοιμήθηκαν και δεν είχε “πήγαινε – έλα” στα δωμάτια, ούτε μαζώξεις. Το δε επόμενο πρωί, όλοι δώσαν το παρόν στο πρωινό, στην ώρα τους. Μέσα σε ένα πεντάλεπτο είχαν κατέβει όλοι. Αυτές είναι μικρές λεπτομέρειες αλλά σημαντικές. Ο δε μπουφές πλήρης και πολύ καλής ποιότητας όλα…και φυσικά τον τιμήσαμε δεόντως όλοι.

Ξεκινάμε λοιπόν για την επίσκεψη μας στο Lyon-3. Βρίσκεται στο κέντρο της πόλης, περίπου 2,5 χιλιόμετρα από τον Ροδανό ( Ρον όπως τον λένε οι Γάλλοι), σε ένα παλιό καπνεργαστάσιο, που είναι ένα ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο. Το εξωτερικό έχει διατηρηθεί, όπως και βασικά στοιχεία από την κατασκευή, όπως οι χυτές μεταλλικές κολώνες με τα κιονόκρανα “ιωνικού” ρυθμού στην αίθουσα αναμονής, τα δίχρωμα τούβλα και μερικά άλλα στοιχεία. Τα υπόλοιπα μάλλον όλα είχαν αλλάξει. Μεγάλα αμφιθέατρα, μια τεράστια πολυόροφη βιβλιοθήκη ( εμβόλιμο κτίριο – το μόνο μοντέρνο κτίριο μέσα στο εργοστάσιο ) και όλα εκείνα που είναι απαραίτητα σε ένα σύγχρονο πανεπιστήμιο. Ξεναγηθήκαμε στους χώρους, πήγαμε στην αίθουσα εκδηλώσεων, όπου μας παρουσίασαν το πανεπιστήμιο και τις σχολές του.

IMG_20150202_103354

Μετά την ενημέρωση πήγαμε για φάγητο στη φοιτητική λέσχη, όπου με 3,60 € έχεις ένα πλήρες γεύμα τριών πιάτων. Πολύ καλή τιμή θα έλεγα. Φάγαμε στο χώρο της λέσχης… μια τεράστια αίθουσα γεμάτη τραπέζια.  Στη συνέχεια πήγαμε και παρακολουθήσαμε μάθημα. Μισοί οικονομικά και μισοί νομική. Εδώ μου έκαναν εντύπωση δύο πράγματα. :

Αυτό είναι το ένα:

IMG_20150202_141156

Όλοι μπροστά από ένα notebook πληκτρολογούσαν αυτά που έλεγε ο καθηγητής. Μόνο μια κοπέλλα σε όλο το αμφιθέατρο έγραφε σε ένα τετράδιο. Όλοι οι άλλοι πληκτρολογούσαν.

Το άλλο ήταν το μάθημα… αυτό καθεαυτό.

Ο καθηγητής καθιστός να μιλάει… άχρωμα, σε μια ώρα να έχει γράψει δύο τύπους τους οποίους ανέλυε ξανά και ξανά… και μετά υπαγόρευε μια – δυο προτάσεις. Μέσα σε μια ώρα ( ρολογιού ) οι μπροστινοί μου έγραψαν περίπου μισή σελίδα κείμενο. Δεν είχα συνηθίσει έτσι πριν 35  χρόνια. Διαδραστικότητα ελάχιστη με 2-3 ερωτήσεις που απάντησαν οι φοιτητές της πρώτης σειρά, χωρίς να ακούσει κανείς άλλος την απάντηση. Ρωτώντας έμαθα ότι δεν υπάρχουν βιβλία και εξετάζονται σε ό,τι λέει ο καθηγητής. Ρώτησα για ύλη, βιβλιογραφία ή κάτι άλλο και πήρα αρνητική απάντηση. Ή μάλλον δεν κατάλαβα ή μάλλον δεν κατάλαβαν. Δεν ξέρω. Οι μαθητές μας, όπως ήταν λογικό, πιάσανε το ορεινά έδρανα και παρακολούθησαν τη παράδοση.

IMG_20150202_141107

Η επίσκεψη ολοκλρώθηκε κατά τις 5.30 με μια δεξίωση από τον Διευθυντή του Πανεπιστημιού και την Ελληνίδα πρόξενο

Εκεί κρίναμε ότι το μουσείο Lumiere που ήταν στο πρόγραμμα, θα μας “έπεφτε βαρύ” μετά από 10 ώρες στο πανεπιστήμιο και είπαμε να πάμε μια βόλτα στη πλατεία Bellecour, για να προλάβουμε για 2-3 ώρες να δούμε λίγο Λυών. Μια μεγάλη πλατεία ορόσημο, γεμάτη εμπορικά μαγαζιά, καφέ, bouchon και γενικά με πολλά μέρη να πας και να δεις.  Ετσι είπαμε εμείς… αλλά “άλλαι αι βουλαί..”

Φτάσαμε εύκολα και γρήγορα μπροστά σε ένα τεράστιο κτίριο – υπο ανακαίνιση – παλιό νοσοκομείο από ότι μαθαμε – δεν θυμαμαι το όνομά του, δυο στενά πριν τη πλατεία.

Εκεί έγινε το “ατύχημα”. Σε μια φωτογράφιση μια τσάντα μαθήτριας βρέθηκε στο Ροδανό!!!. Κατά τη φωτογράφιση η μαθήτρια την έσπρωξε κατά λάθος, όπως πήγαινε να κάτσει σε μια πεζούλα. Με τα αδιάβροχα υλικά που ήταν φτιαγμένη έκανε ένα “μπαλλόνι” και επέπλεε… και εμείς τη βλέπαμε 8 μέτρα πιο κάτω να κολυμπάει. ( ήταν ψηλά η όχθη εκεί). Εκεί λέμε στην αρχηγό – ξεναγό να πάρει τηλέφωνο και να ειδοποιήσει την αστυνομία ή τη πυροσβεστική και η απάντησή της ήταν… “Τώρα πάει… χάθηκε…( ενώ τη βλέπαμε να επιπλέει )  Δεν θα έρθουν, δεν θα ασχοληθούν…δεν… δεν… δεν…” Μια άρνηση σκέτη. Προτίμησε να πάμε στη πλατεία Bellecour για να δούμε ένα γραφείο τουριστικής αστυνομίας να μας πει τι κάνουμε σε αυτές τις περιπτώσεις (!!!). Πήγα μαζί της, περισσότερο για να εκτονώσω την ένταση που αναπτυσσόταν. Πάρε καλή μου ένα τηλέφωνο και αν σου αρνηθούν σου αρνήθηκαν. Μη προδικάζεις. Το γραφείο ήταν κλειστό (μέχρι τις 6.00 σημειώστε το και αυτό ). Και την έστειλα για καφέ… για λόγους ασφαλείας και γύρισα πίσω. Η τσάντα είχε καθυστερήσει σε κάποια κλαδιά αλλά η ορμή του ποταμού είχε κερδίσει και είχε ήδη βγει στα ανοικτα του ποταμού. Εν τω μεταξύ η διευθύντρια της Σχολής μας είχε πάρει τη Πυροσβεστική, η οποία αναγνωρίζοντας ότι είμαστε τουρίστες και πιθανώς στη τσάντα να υπάρχουν ταξιδιωτικά έγγραφα, είπε να βοηθήσει. Μέχρι να γυρίσω, είχε εμφανιστεί από το βάθος του ποταμού ένα επτάμετρο φουσκωτό με τρεις πυροσβέστες οι οποίοι ζήτησαν πληροφορίες γιατο τι ψάχνουν. Αφού τους εξηγήσαμε, κάνανε μια βόλτα κοντά στις όχθες του ποταμού και δεν βρήκαν τίποτα. Τους εξηγήσαμε ότι έχει ανοιχτεί στο κέντρο του ποταμού και μας είπαν ότι έχει πολλά ρεύματα και πιθανοτότατα έχει χαθεί. Τους ευχαριστήσαμε και με βαριά καρδιά αναχωρήσαμε. Εκεί λέω στη διευθύντρια μου ότι αν πάνε να ψάξουν, θα περιμένω να τους χαιρετίσω όταν επιστρέφουν, σαν ευχαριστώ, αν και δεν μας άφησαν περιθώρια ότι θα βρίσκαν κάτι. Στη φωτό το σκάφος όπως φαινόταν από εκεί που έπεσε η τσάντα. ( Η τσάντα τελικά βρέθηκε μετά τη γέφυρα που βλέπετε στο βάθος, και πριν τη τρίτη γέφυρα που ήταν σε άλλη τόση απόσταση )

IMG_20150202_182333

Και πράγματι αντί να φύγουν τους βλέπω και πάνε να ψάξουν προς το κέντρο του ποταμού, οπότε ενώ φεύγουν οι υπόλοιποι εγώ περιμένω για το τυπικό “merci” όταν θα γυρνάγανε στη βάση τους. Πέρασαν τη δεύτερη γέφυρα παρακάτω και σχεδόν χάθηκαν. Μόνο οι προβολείς τους φαίνονταν πότε πότε. Μετά ακούω τις μηχανές να βρυχώνται ( δυο θηριώδεις EVINRUDE για αυτούς που ξέρουν ) οπότε λέω, εντάξει πάνε οι άνθρωποι σπίτι τους…  Και τότε τους βλέπω να κόβουν και να ψάχνουν εκεί που είμασταν, κατεβαίνω σε ένα προβλήτα που είχε παρακάτω και κάνω σήμα οπότε με βλέπουν και έρχονται ΜΕ ΤΗ ΤΣΑΝΤΑ βέβαια, που την είχαν ψαρέψει κοντά ένα χιλιόμετρο παρακάτω. Η χαρά μου μεγάλη, τους ευχαρίστησα, μου την παρέδωσαν και απλά έφυγαν. Μετά βέβαια έγινε ακόμα μεγαλύτερο πάρτι όταν επιστρέψαμε την τσάντα στη μαθήτρια.

Έτσι βρήκαμε τη τσάντα και μόλις που πρόλαβα να πιω ένα καφέ και να “αποψυχθώ” κοντά μισή ώρα πριν την συνάντηση της επιστροφής!!! Έτσι είδα που είναι η πλατεία αλλά δεν είδα τη πλατεία Bellecour και φυσικά δεν περπάτησα τους δύο μεγάλους εμπορικούς πεζόδρομους που έχει δεξιά και αριστερά. Αλλά τη τσάντα τη βρήκαμε. Τέλος πάντων… κάποια άλλη φορά.

Και μια μικρή ταξιδιωτική λεπτομέρεια. Οι μαθητές μας κυκλοφορούν με φωτοτυπία της ταυτότητας ή του διαβατηρίου. Τα έγγραφα είναι κλειδωμένα στο ξενοδοχείο. Το γιατί το καταλάβατε με τη παραπάνω ιστορία. Η τσάντα όμως είχε άλλα πολύτιμα πράγματα, αλλά τουλάχιστον Αθήνα θα μπορούσε να γυρίσει.

Η υπόλοιπη βραδιά κύλησε ομαλά, με φαγητό, επιστροφή στο ξενοδοχείο με μια μικρή βόλτα και τακτοποίημα στα δωμάτια. Οπότε η δεύτερη μέρα “σημαδεύτηκε” από τη περιπέτεια με τη τσάντα και τον επαγγελματισμό και το ενδιαφέρον των γάλλων πυροσβεστών τους οποίους και από εδώ ευχαριστούμε.

Και πάμε τη τρίτη μέρα στη Γκρενόμπλ… αλλά αυτό μάλλον αύριο.

Τη καλημέρα μου.

Οργανώνοντας μια εκπαιδευτική εκδρομή…

Posted on : 31-01-2015 | By : manaliss | In : Γενικά, Εκπαιδευτικά

0

Τις τελευταίες μέρες είχα αναλάβει να φτιάξω ένα πρόγραμμα μιας εκπαιδευτικής εκδρομής στις δύο μεγάλες πανεπιστημιουπόλεις της Γαλλίας, τη Λυών και την Γκρενόμπλ. Τώρα που το πρόγραμμα έχει πάρει σάρκα και οστά και θα αρχίσει να τρέχει από αύριο που θα ξεκινήσει η εκδρομή, σκέφτηκα να μοιραστώ μαζί σας τους προβληματισμούς αλλά και τα προβλήματα που αντιμετώπισα, ώστε να τα έχετε και εσείς υπόψη αλλά και να έχετε κάποιες απαντήσεις έτοιμες ή να σας δώσω κάποιες ιδέες.

Μέρος 1ο : Εισιτήρια. Είναι σημαντικό γιατί καθορίζουν τα όρια της εκδρομής και είναι ανελαστικά. Στη περίπτωση μας προτιμήθηκε η λύση της Γενεύης, μια και είναι μιάμιση ώρα απόσταση από τη λύση Παρίσι – Λυών με αεροπλάνο ή αεροπλάνο – τραίνο. Το κόστος θα ήταν μεγαλύτερο και το όφελος σε χρόνο μάλλον αμελητέο αν όχι αρνητικό.  Υπήρξε όμως περιορισμός στις επιλογές. SWISSAIR μόνο και μέσα στο μεσημέρι…13.20 απογείωση.  Και στην αντίστροφη πορεία χειρότερα… 12.15 από Γενεύη.  Σε απλά Ελληνικά η τελευταία μέρα δεν υπάρχει. Ξυπνάμε, τρώμε πρωινό και φεύγουμε “τρέχοντας” για Γενεύη.

Μέρος 2ο : Διαθέσιμος χρόνος.Βοηθάει πολύ μια χρονογραμμή, όπου σε κάθε μέρα επισημαίνονται τα χρονικά ορόσημα που πρέπει να είμαστε κάπου και προβλέπεται και ο απαραίτητος χρόνος μετακίνησης.  Αυτά “μαυρίζονται” για να φαίνεται τι περισσεύει.

Μέρος 3ο : Τα “DOS” και τα “DONTS”.  Υπάρχουν κάποια πράγματα που επιβάλλονται και κάποια που δεν γίνονται. Αυτά που επιβάλλονται είναι να υπάρχει μια στάση κατά το μεσημέρι με ελεύθερο χρόνο για φαγητό, σε σχετικά περιορισμένο χώρο ( μεγάλες πλατείες, εμπορικοί δρόμοι, κα ) με ποικιλία επιλογών για φαγητό, όπου οι εκπαιδευτικοί θα είναι προσβάσιμοι, ( κοινώς : Παιδιά εμείς εδώ θα φάμε, ότι θέλετε θα είμαστε εδώ ή θα πίνουμε καφέ δίπλα ” ) αλλά θα έχουν και μια σχετική εποπτία στο χώρο. Ο χρόνος να είναι αρκετός 2-2.5 ώρες γιατί σίγουρα θα περπατήσουν και λίγο και δεν θα τους σερβίρουν  μόλις κάτσουν.  Ο λιγότερος χρόνος σημαίνει “πάρε ένα σάντουιτς στο χέρι” ( ασχετο αν τελικά πολλοί μαθητές το κάνουν). ( Σημαντικό να μιλήσω ότι αναφέρομαι σε παιδιά Β και Γ Λυκείου. Τα μικρότερα δεν το συζητάμε… τα έχεις μαζί σου συνέχεια ). Οι επισκέψεις σε μουσεία, να έχουν σχετικά μικρή διάρκεια, το όριο είναι το δίωρο. Αν το μουσείο είναι μεγάλο ή έχει ξενάγηση μεγαλύτερης διάρκειας φροντίστε να υπάρχει ένα διάλειμμα τουλάχιστον μισής ώρας.

Η επιστροφή στο ξενοδοχείο, καλό είναι να μη γίνεται το μεσημέρι. Να αποφεύγονται τουλάχιστον οι ώρες κοινής ησυχίας στο μεσημέρι. Όπως και να γίνει, θα κάνουμε θόρυβο. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ για το αντίθετο. Η επιστροφή θα πρέπει να γίνεται κοντά στην ώρα του βραδυνού φαγητού, ώστε μετά από μια μικρή ανάπαυλα να κατεβούμε για φαγητό. Μια συνήθης – για εμάς – πρακτική είναι πρωινό και βραδυνό στο ξενοδοχείο. Αν επιλέξετε φαγητό έξω και για το βράδυ, φροντίστε να είναι κοντά στο ξενοδοχείο, ώστε μετά από μια μικρή ανάπαυλα να μπορούμε να πάμε για φαγητό.

Το πούλμαν, έχει χρονικούς περιορισμούς χρήσης. Μέγιστο οι δώδεκα ώρες. Αν ξεκινήσετε 8.00 το πρωί, τότε 7.30 το βράδυ ο οδηγός σας έχει αφήσει γιατί στις 8.00 το βράδυ, που κλείνει το δωδεκάωρο, το αυτοκίνητό του πρέπει να έχει παρκάρει και να είναι σβηστό. (Ο ταχογράφος γράφει ).Οπότε καταλαβαίνετε ότι αν επιλεξετε εστιατόρια μακριά,θα πρέπει να δείτε τον τρόπο που θα πάτε για φαγητό.

Η μετακίνηση στο ξενοδοχείο… Τα παιδιά πολλές φορές πετάγονται από το ένα δωμάτιο στο άλλο… όπως είναι… ( νομίζοντας ότι είναι στο σπίτι τους και απλά “αλλάζουν δωμάτιο” ) Πρέπει να γίνει σαφές ότι οι διάδρομοι το ξενοδοχείου είναι “η πλατεία του χωριού” και μπορούν να συναντήσουν οποιονδήποτε άρα πρέπει να είναι σωστά ντυμένοι.

Το κόστος των τηλεφώνων. Φροντίστε να έχετε ενεργοποιήσει το πρόγραμμα που σας ικανοποιεί από τον πάροχο σας στη κινητή τηλεφωνία, για να επικοινωνείτε με όποιον χρειάζεστε. Αλλά μη ξεχνάτε ότι ακόμα και εσείς να έχετε κάνει τις απαραίτητες προετοιμασίες, το άτομο που καλείτε πιθανόν να μην έχει κάνει τα αντίστοιχα. Οπότε προσεκτικά και με φειδώ, για να μη σας εκπλήξει ο επόμενος λογαριασμός.

Οι μετακινήσεις στο δρόμο… των μαθητών και όχι μόνο. Γενική αρχή να μη κυκλοφορεί κανένας μόνος του και εννοείται να αποφεύγει “συμβουλές” που του φαίνονται ύποπτες… ( απομονωμένοι δρόμοι, σκοτάδια κα ) . Επίσης αν πάει κανείς από τους μαθητές για ψώνια, να το λέει στη παρέα του και που περίπου θα βρίσκεται. Τέλος τα κινητά πρέπει να είναι ενεργοποιημένα και φορτισμένα και με μονάδες. Τέλος στις ώρες παραμονής στο ξενοδοχείο, δεν βγαίνουν “για να πάνε στο περίπτερο να πάρουν κάτι” αν δεν το ξέρουμε εμείς.

Επίσης τα βράδια στο ξενοδοχείο, πρέπει να γίνει σαφές ότι κάποιοι από τους ενοίκους, δουλεύουν και πρέπει να ξεκουραστούν οπότε πρέπει να φροντίζουν για την ησυχία.

Αυτά δεν γίνονται συνήθως μόνα τους οπότε πρέπει να έχουμε το νού μας.

Μέρος 4ο : Επισκέψεις σε μουσεία και πανεπιστήμια : Ελέχουμε τα ωράρια, τα εισιτήρια ( κόστος ) αν έχουμε γκρουπ τιμές ή σχολικές τιμές. ( Φροντίζουμε να έχουμε ονομαστικούς καταλόγους στα αγγλικά – για εξωτερικό – η στα Ελληνικά, υπογραμμένους από τον διευθυντή του σχολείου που  να αναφέρει ότι είμαστε σχολική εκδρομή.Μπορεί να υπάρξει μεγάλη εξοικονόμηση από τέτοιες βεβαιώσεις. Αν χρειάζεται ραντεβού, όπως στη περίπτωσή μας που θα επισκεφτούμε πανεπιστήμια, πρέπει να υπάρχουν οπωσδήποτε e-mail επιβεβαίωσης ( γραπτό ) και σίγουρα να έχουν σημειωθεί τηλέφωνα, ημερομηνίες, ώρες….και ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ το όνομα του ανθρώπου με τον οποίο έγιναν οι επαφές.

Στη περίπτωση τη δική μας, το πρόγραμμα της επίσκεψης στα πανεπιστήμια έχει καθοριστεί και σχεδιαστεί από τα πανεπιστήμια, όμως παρατηρήσαμε ότι ένα από τα μουσεία που θέλουμε να επισκεφτούμε ( LUMIERE ) είναι 800 μ από το πανεπιστήμιο ( LYON 3) και έτσι ενώ αρχικά είχαμε άλλο σχεδιασμό, το βάλαμε αμέσως μετά ( 4.00 τελειώνουμε από το πανεπιστήμιο και το μουσείο κλείνει στις 7.00 οπότε προλαβαίνουμε μια χαρά ), εξοικονομώντας χρόνο από τη τελευταία ημέρα.

Επίσης ψάχνουμε στους χάρτες να δούμε που είναι τα σχετικά σημεία αναφοράς να μην έχουμε “μπρος – πίσω” στις επισκέψεις και χάνουμε χρόνο. Έτσι για παράδειγμα τη τελευταία μέρα ξεκινώντας από τον καθεδρικό του Αγίου Ιωάννη, περνάμε από το μουσειο μαριονέτας, και μετά από ένα μικρό διάλειμμα φτάνουμε στο μουσειο Καλών Τεχνών έχοντας διανύσει περίπου ένα χιλιόμετρο σε ένα τετράωρο ( !!! ταχύτητα σαλιγκαριού). Δύο ώρες στο Μουσείο και μετά 2 ώρες για φαγητό εκεί όπου όπως ειδα από το χάρτη γύρω γύρω, σε απόσταση ενός οικοδομικού τετραγώνου υπάρχουν 17 εστιατόρια.

013 FAGADIKA MBA

Με την ίδια λογική οργανώνεται και ο υπόλοιπος χρόνος.

Μέρος 5ο :  Πρακτορείο.  Σε όλη τη μέχρι τώρα παρουσίαση δεν μίλησα καθόλου για το πρακτορείο. Σημαντικό είναι να είναι επαγγελματίες. Δηλαδή στην ώρα του στα ραντεβού και στις υποχρεώσεις του, τυπικοί στις πληρωμές τους. ( Όχι να μην έχουν πχ πληρώσει το ξενοδοχείο και να μας έχουν “όμηρους” μέχρι να αποπληρωθεί το ξενοδοχείο… – Μου έτυχε όταν πήγα προσκεκλημένος σε ένα συνέδριο στη… όπου το πανεπιστήμιο δεν είχε πληρώσει το συνεργαζόμενο ξενοδοχείο και είχαμε θέμα… Για σκεφτείτε κάτι τέτοιο με σαράντα παιδιά και ένα αεροπλάνο να περιμένει!!!! )

Ο ξεναγός, τον οποίο καλό θα είναι να έχεις δει από πριν και να έχεις συζητησει μαζί του, πρέπει να είναι γνώστης, να εμπνέει εμπιστοσύνη και να μπορεί να κατευθύνει σωστά. Είναι σημαντικό, γιατί είναι ο σύνδεσμός σου στη ξένη χώρα και ό,τι συμβεί θα πρέπει να μπορεί να σε βοηθήσει.

Μερος 6ο : Η ομάδα των συνοδών: Ότι και να πούμε είναι λίγο. Όταν είσαι αρχηγός, όπως συνήθως είμαι μετά από 25 χρόνια καθηγητής, είναι σημαντικό να έχεις μαζί σου ανθρώπους που θα μπορείς να συνεννοηθείς, να αναλαμβάνουν τις ευθύνες που τους έχουν ανατεθεί.  Να μη κάνουν του κεφαλιού τους και να χωρίζονται οι μαθητές σε ομάδες.  Είναι μεγάλη υπόθεση και είναι ίσως το σημαντικότερο μετά το σωστό πρακτορείο.

Θα μπορούσα να γράφω ώρες… Όπως επίσης θα μπορούσα να εξιστορώ δεκάδες περιστατικά που έχουν  γίνει σε εκδρομές, από μαθητές, καθηγητές, ξενοδόχους, ξεναγούς και όδηγούς. Όλοι έχουν παίξει… Αλλά μάλλον  θα το κρατήσω για τα απομνημονεύματα  μου όταν βγώ στη σύνταξη.

Αν παρόλα αυτά θέλετε παραπάνω πληροφορίες ξέρετε που θα με βρείτε. Ένα mail και θα σας απαντήσω. Αποφύγετε το φατσοβιβλίο… Έγραψα την προηγούμενη εβδομάδα για αυτό. Τσαντίστηκα – με εμένα – και δεν πολυκυκλοφορώ πλέον.

Έτσι λοιπόν… ΛΥΩΝ ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ…. Φυσικά και θα υπάρχει ημερολόγιο καταστρώματος και γυρνώντας θα σας πω για τη Λυών και την Γκρενόμπλ, όπως τις είδα εγώ.

Την άλλη βδομάδα λοιπόν.

Τη καλημέρα μου…

ΞΕΧΑΣΑ : Τα χαρτιά από τους γονείς : βεβαιώσεις με θέματα υγείας, – αν υπάρχουν – δηλώσεις αποδοχής για συμμετοχή στην εκδρομή και άλλα. Και αυτά μέσα στο πρόγραμμα. Και εδώ για διευκρινήσεις ρωτάτε.

Οι ζωές των άλλων…

Posted on : 16-01-2015 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Εκπαιδευτικά, Ιντερνετ

0

Ήταν μια ταινία, δεν θυμάμαι 5-6 χρόνια πριν που μιλούσε για τη πάλαι ποτέ Ανατολική Γερμανία που η υπηρεσία ασφαλείας της εποχής, παρακολουθούσε τις ζωές των άλλων, δηλαδή όλου του κόσμου και προσπαθούσε να βρει τους εχθρούς του καθεστώτος. Δεν την έχω δει, αν και έχω ακούσει πολύ καλά λόγια για τη ταινία. images 1

Πως μου ήρθε θα μου πείτε…

Με έπιασα στο facebook, να κατεβαίνω όλο και πιο κάτω… προσπαθώντας να μάθω νέα… των φίλων μου.

Η αλήθεια είναι ότι μια και πολλοί από τους φίλους μου είναι παλιοί μου μαθητές, μέσα απότο φατσοβιβλίο, μαθαίνω νέα τους. Γιατί; για να τα ανεβάσω στην εφημερίδα της σχολής, στο κομμάτι : Τι κάνουν οι απόφοιτοί μας σήμερα. Αλλά δεν είναι αυτό…. Έχω την αίσθηση ότι παρακολουθώ τις ζωές τους… Δεν είμαι σίγουρος αν είναι αυτό που μου αρέσει…

Είναι λίγο περίεργο αλλά έχουν ανεβάσει όλη τη ζωή τους στο διαδίκτυο. Τις προσωπικές τους στιγμές, τα παιδιά τους, τις διακοπές τους, τα πάντα… σε κοινή θέα. Κάποτε έβλεπα και το σχόλιο, ότι ο…τάδε μοιράζεται τις φωτογραφίες μόνομε φίλους του. Τώρα όπου κάνω “κλικ” ανοίγει. Χωρίς περιορισμό ή κάποια δέσμευση.Οι ζωές των άλλων λίγα κλικ μακριά.

Δεν ξέρω αν εγώ το βλέπω έτσι… λόγω του ότι είμαι μετανάστης στη ψηφιακή εποχή…. ενώ οι “ιθαγενείς” ( digital natives ) έχουν άλλη αντιμετώπιση. Πιθανόν η μεγάλη εξοικείωση να μη δημιουργεί αίσθηση ανασφάλειας ή να υπάρχει άγνοια κινδύνου. Το θέμα είναι ότι όλα είναι εκεί… στο διαδίκτυο.

Με έχω πιάσει να φτάνει “το ασανσέρ” στο πάτο και να πατάω για να πάει ακόμα πιο κάτω και να συνεχίσω να βλέπω.  Πολλοί πλέον δεν έχουν κάτι δικό τους να προσφέρουν και αναμασάνε το ήδη υπάρχον υλικό. Κάνουν κοινoποιήσεις σε χιλιοειδωμένα βίντεο… μόνο και μόνο, για να βάλουν κάτι. Και μαζεύουν τα likes μόνο και μόνο, για να μετρήσουν πόσοι τους βλέπουν. Και αν δεν δουλεύει το Ιντερνετ… δεν ξέρουν τι να κάνουν.

Με έχω πιάσει να στέλνω δουλειές ανελαστικές “πίσω” και να χαζεύω στο φατσοβιβλίο. Ή να κάνω διάλειμμα από τη δουλειά μου για να διαβάσω “κάτι” και μετά να ξεχνάω να γυρίσω στο διάβασμα. ή τέλος να χάνω ώρες απ΄τον ύπνο μου για να κάνω κάτι… και αυτό είναι να χαζεύω.Κάτσε να δεις πως μου το είπαν : new tec αυπνία. Δεν ξέρω, με ενοχλεί

Πολλές φορές αισθάνομαι ότι “μπαίνω στις ζωές των άλλων.” Και μάλλον πρέπει να σταματήσω. Αλλά μήπως να το σκεφτείτε και όλοι εσείς, οι άλλοι, κάποιοι παρακολουθούν άλλους μέσα από τα προφίλ τους αντί να τους παίρνουν ένα τηλέφωνο και να τους μιλήσουν όπως κάνανε κάποτε;

Μάλλον πρέπει να περάσω στην αποτοξίνωση…

Από την άλλη… για να σκεφτούμε, μήπως έχουμε όλη τη ζωή μας σε κοινή θέα;

Για σκέψη…

Τη καλησπέρα μου.

 

Καταιγισμός ιδεών ή brainstorming…

Posted on : 29-12-2014 | By : manaliss | In : Εκπαιδευτικά

0

Πολλές φορές χρησιμοποιείται ο όρος για διάφορα πράγματα και θέματα. Το χρησιμοποιώ και εγώ στην τάξη όταν θέλουμε να βγάλουμε κάποια θέματα ή αποφάσεις.

Το χρησιμοποίησα και στην αρχή της χρονιάς στις ερευνητικές εργασίες. Έτσι σε αυτή την εγγραφή θα προσπαθήσω να αναφέρω τη πρακτική αυτή και πως με βοήθησε να καταλήξουμε στα θέματα των ερευνητικών εργασιών.

Ξεκινάμε λοιπόν με την ολομέλεια της τάξης. Το θέμα είναι η “Εικόνα”. Πολύ ανοικτό και πολύ γενικό. Ξεκινάμε λοιπόν με τους μαθητές να αρχίζουν να λένε όπως τους έρχονται, τις ιδέες και τις σκέψεις που τους φέρνει η λέξη “εικόνα”. Οι απόψεις καταγράφονται και δίνουν μια εικόνα, που είναι αυτή που βλέπετε παρακάτω :

IMG_4464

Έχει γίνει μια προσπάθεια να καταγραφούν οι “κύριοι άξονες” ( = κόκκινα) και όσα εμφανίζονται σαν “παράγωγα”, εμφανίζονται με πράσινο, ακτινικά πάνω στους κύριους άξονες.

Αφού οι ιδέες σταμάτησαν να έρχονται και να καταγράφονται, αρχίσαμε να συζητάμε με ποια ερωτήματα θα μπορούσαμε να προσεγγίσουμε αυτά τα θέματα.

IMG_4467

Οι ερωτήσεις έχουν διάφορες μορφές αλλά σιγά σιγά διαμορφώνονται, ώστε να επιδέχονται τρεις πιθανές απαντήσεις : ισχύει, δεν ισχύει ή ισχύει υπό προϋποθέσεις. Αυτό γίνεται για να αποφύγουμε ερωτήματα με προφανείς απαντήσεις. Έτσι απoφεύγουμε, όσο είναι δυνατόν τη “κοπτοραφή” ( copy-paste ). Επισημαίνεται στους μαθητές ότι η απάντηση θα βγει από το υλικό που θα συγκεντρώσουν και όχι από τις απόψεις που έχουν αυτή τη στιγμή. Η απάντηση αυτή μπορεί να είναι διαφορετική από τη προφανή – κοινή άποψη, όποια και αν είναι αυτή.

Καταγράφονται όλες οι πιθανές ερωτήσεις, και διαμορφώνονται ανάλογα.

IMG_4469

Αφού συμφωνήσουμε στη μορφή των ερωτημάτων, και κάνουμε κάποιες συγχωνεύσεις και διορθώσεις, επιλέγουμε τα πιθανά υποθέματα των εργασιών.

Η αρχική συζήτηση έχει γίνει στην ολομέλεια του τμήματος με αποτέλεσμα όλοι οι μαθητές να έχουν παρακολουθήσει τη συζήτηση και να έχουν σχηματίσει άποψη. Έτσι όταν γίνει ο χωρισμός στις ομάδες εργασίας, να έχουν όλοι άποψη για την εγγραφή της εργασίας.

Επισημαίνονται τα πιθανά θέματα, και συζητάμε τι θα μπορούσαμε – όλοι μαζί – να γράψουμε σε κάθε ερώτημα. Έτσι γενικά, χωρίς δεδομένα. Αφού κλείσει και αυτός ο κύκλος, χωρίζονται οι ομάδες εργασίας.

Προσωπικά επιλέγω τη κλήρωση, αν και έχει χαρακτηριστεί σαν “η χειρότερη μέθοδος” χωρισμού ομάδων. Υπάρχουν κάποιες σχετικές αντιδράσεις, αλλά έχοντας όλοι οι μαθητές την ίδια άποψη για το θέμα, είναι πιο εύκολο να υπάρχουν συγκλίσεις και τελικά να αρχίσουν να δουλεύουν. Δεν χρειάστηκε να κάνω καμία αλλαγή στις ομάδες. Τα επιχειρήματά μου ήταν ότι στο χώρο εργασίας δεν επιλέγεις τους συνεργάτες σου και η καταληκτική ημερομηνία μιας εργασίας είναι συγκεκριμένη. Άρα πρέπει να εργαστείς με αυτά τα δεδομένα. Το δεύτερο επιχείρημα είναι να “γνωρίσουν” και άλλο κόσμο και να δουν τι μπορούν να κάνουν.

Φέτος οι ομάδες από το πρώτο δίωρο άρχισαν να εργάζονται και να βρίσκουν τα κοινά σημεία επαφής.

Στα αρχικά μαθήματα, τους έκανα μια μικρή εισήγηση σε θέματα, που νομίζω είναι χρήσιμα σε όλους, όπως κριτήρια αξιολόγησης ιστοσελίδων, δημιουργία παρουσίασης σε power point, σκοπός και δημιουργία ερωτηματολογίου, στατιστική επεξεργασία και παρουσίαση αποτελεσμάτων ερωτηματολογίου.

Αρχές Δεκέμβρη πήρα τα προσχέδια των εργασιών. Είχαν αρκετά θέματα “συνοχής” μια και οι συνήθειες δεν ξεχνιώνται : “copy – paste”, οπότε μετά από την αρχική διόρθωση, δόθηκαν οδηγίες και τους τις επέστρεψα για να τις δουλέψουν τα Χριστούγεννα. Μετά τις γιορτές έχουμε μόνο ένα δίωρο ( Τετάρτη γαρ ) και θα το αφιερώσουμε στις παρουσιάσεις και τις τελικές διορθώσεις πριν την παρουσίαση. Οπότε εκεί θα δείξει αν η αρχική διεργασία επιλογής θεμάτων ήταν ενδεδειγμένη.

Οπότε θα δούμε και θα δείτε.

Τη καλημέρα μου…

Λες και ήταν χθες…

Posted on : 25-12-2014 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Εκπαιδευτικά, Κοινωνικά, Μνήμες

0

Ρεζίλια πια… ούτε το blog μου δεν με θυμάται. Πόσο καιρό έχω να γράψω… Παλιά πάντα έβρισκα το χρόνο και το θέμα. Τώρα πάντα βρίσκω δικαιολογία να μη γράφω. Παλιά το χρησιμοποιούσα για να με ξεκουράζει.Τώρα με κουράζει γιατί μου προκαλεί άγχος… η αδράνεια του.

Αλλάζουν οι καιροί και οι ρόλοι και ίσως έφτασε ο καιρός για κάποιες ανακατατάξεις. Θα δείξει.

Πριν από αυτό όμως να δούμε λίγο την συγκέντρωση αποφοίτων που έγινε στις 19 του Δεκέμβρη. Οι απόφοιτοι του 1994, μετά από 20 χρόνια αποφάσισαν να ξαναβρεθούν. Πάντα υπήρχαν πυρήνες που βρίσκονταν όλα αυτά τα χρόνια, αλλά έτσι μαζικά να βρεθούν όλοι δεν νομίζω ότι είχε ξαναγίνει. Βρέθηκαν περίπου 35-40 άτομα, πολλα από τα οποία είχαν να βρεθούν από το σχολείο. Και αυτό είναι αυτό που έκανε τη συγκέντρωση μοναδική.Και φυσικα ήμουν και εγώ εκεί, εφαρμόζοντας το “όπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη”.

Με ανάμεικτα συναισθήματα, τους άκουγα να μιλάνε και να λένε για το τί κάνουν τώρα στη ζωή τους. Παντρεμένοι οι περισσότεροι με παιδιά, να μιλάνε για τις δουλειές τους, τις σπουδές τους, τα παιδιά τους. Και εγώ παραδίπλα, να αισθάνομαι λίγο περίεργα. Τώρα τα 15 χρόνια διαφορά δεν είναι τόσο φοβερή διαφορά ηλικίας, όσο φαινόταν όταν ήταν στα 17 τους. Παρόλα αυτά ήμουν μεγάλος και “άσχετος”, αν και δεν αισθάνθηκα έτσι από τα παιδιά. Μάλλον από εμένα. Με μια ανάμεικτη θλίψη, που μάλλον δικής μου προέλευσης ήταν, και είχε να κάνει με την συνειδητοποίηση ότι μάλλον μεγαλώνω. Από την άλλη με μια χαρά που έβλεπα “τα παιδιά” να προχωρούν και να προοδεύουν.

Κάποιοι πιο συγκρατημένα, κάποιοι πιο άνετα πλησιάσανε και μιλήσαμε. Άλλοι τυπικά, άλλοι πιο εγκάρδια. Και εγώ να απαντάω στο κλασσικό πια ερώτημα : Τι κάνει το σχολείο;

Είναι ένας “μισθός” διαφορετικός. Κάτι που δεν ξεπληρώνεται ούτε πληρώνεται. Απλά σε εμένα μου προκαλεί μια μελαγχολία. Είναι όμως μια γλυκιά μελαγχολία, και ταυτόχρονα μια ικανοποίηση. Την ικανοποίηση ότι “οι παλιοί μου μαθητές όταν με βλέπουν δεν αλλάζουν πεζοδρόμιο” αλλά έρχονται να μιλήσουμε και να με δουν”. Δεν ειναι λίγο. Βλέπετε 24 χρόνια καθηγητής σημαίνει πάνω από 2000 παλιοί μαθητές μια και όντας ο μοναδικός χημικός στο λύκειο ήταν όλοι μαθητές μου. Αρα είναι λογικό να ξεχνάω και κάποια ονόματα. Από την άλλη όταν ακούω το όνομα, όλα έρχονται στα ίσα τους… και πρόσωπα θυμάμαι ( γιατί υπάρχουν πολλές αλλαγές ) και φάσεις από το σχολείο. Είναι όμως κάποια χαρακτηριστικά που δεν αλλάζουν όσα χρόνια και αν περάσουν : ένα χαμόγελο, μια έκφραση,το βλέμμα… αυτά δεν αλλάζουν όσα χρόνια και αν περάσουν. Είναι αυτό που λέω ότι ο κάθε μαθητής μου αφήνει το ίχνος του πάνω μου… στο μυαλό μου τέλος πάντων.

Έτσι λοιπόν… λες και ήταν χθες που η σειρά του ’94 ήταν στα θρανία. Από τότε, πολλοί με τίμησαν με τη φιλία τους και βρισκόμαστε συχνά πυκνά και τα λέμε. Και αυτό για εμένα είναι από τις ομορφότερες στιγμές, μοναδικές. Και γενικά προσπαθώ να μη τις χάνω. Προχθες βρέθηκα με “παιδιά” που είχα να τα δω από όταν τελείωσαν το σχολείο, αλλα από ότι κατάλαβα δεν ήμουν ο μόνος. Μιλήσαμε, γελάσαμε, θυμηθήκαμε, μέχρι και “απαραίτητες διευκρινήσεις δόθηκαν μετά από 20 χρόνια… (!). Εγώ τα είχα ξεχάσει… αλλά θέλανε να μου τα θυμίσουν ( στο περίπου τα θυμήθηκα αλλά δεν βρήκα το λόγο να το ψάξω παραπάνω ). Μια υπέροχη βραδια. Με υπέροχους ανθρώπους, γελαστούς, ζωντανούς, μια αισιόδοξη εικόνα για το μέλλον και μόνο που τους έβλεπες. Σιγά σιγά “την έκανα” προσπαθώντας να κρατήσω τη καινούργια εικόνα. Δεν είναι εύκολο. Πάντα στο μυαλό μου θα έχω εκείνη τη πρώτη εικόνα του μαθητή στη τάξη. Απλά θα μου είναι πιο εύκολο να τους θυμηθώ όταν τους ξαναδώ. Τουλάχιστον έτσι νομίζω. Από την άλλη, είχαν τόσα πολλά να πούνε και να θυμηθούνε που εγώ μάλλον θα δυσκολευόμουν να παρακολουθήσω. Είναι σίγουρο ότι η βραδιά ήταν μεγάλη και άργησαν να το διαλύσουν.

Το σίγουρο είναι ότι ήταν για εμένα τιμή που βρέθηκα εκεί.  Γιατί όπως έχω πει κάθε μέρα μέσα στη τάξη, μαθαίνω. Και μια και αυτοί ήταν από τους πρώτους μαθητές μου,είχα πολύ περισσότερη ανάγκη να μάθω, και σίγουρα με βοήθησαν πολύ.

Και μια φωτογραφία από τη συγκέντρωση…

IMG_5043

Σε όλους τους παλιούς μου μαθητές, σε όλους εσάς που Χριστουγεννιάτικα διαβάζετε αυτές τις σκέψεις, εύχομαι Χρόνια Πολλά και καλά, να έχετε υγεία και ευτυχία και να περνάτε καλά.

Τη καλησπέρα μου…

Big Data – SaaS – Internet of Things : Άγνωστες λέξεις… ακόμα.

Posted on : 24-11-2014 | By : manaliss | In : Εκπαιδευτικά, Ιντερνετ, Υπολογιστές

0

Προ ημερών βρέθηκα στην ετήσια εκδήλωση της ORACLE. Oracle day 2014 λεγόταν η εκδήλωση. Μια εκδήλωση όπου μπορείς να πάρεις κλεφτές ματιές στο μέλλον, και αν αφεθείς, να ονειρευτείς και εσύ, όσο μπορείς, πως μπορεί να είναι τα πράγματα στο μέλλον.

Δεν θεωρώ ότι δικαιούμαι τον χαρακτηρισμό του μάντη ( oracle ) αλλά τουλάχιστον μπορώ να πω τι είδα…και να μοιραστώ κάποιες σκέψεις…

Word Cloud "Big Data"

Big Data : Πρωτοάκουσα τον όρο πέρυσι από τον Θεόδωρο Βασιλακη που ήρθε και μίλησε στο σχολείο μας. Τι είναι… μα αυτό που λέει το όνομά τους : μεγάλος όγκος δεδομένων.  Μάλλον δεν το έχουμε σκεφτεί γιατί συνήθως σαν δεδομένα έχουμε στο μυαλό μας τα αρχεία, τα βίντεο, τις παρουσιάσεις, και όλα όσα εμείς ανεβάζουμε στο διαδίκτυο. ΛΑΘΟΣ!!!! Για σκεφτείτε… πόσες αποδείξεις κόβονται καθημερινά στα σούπερ μάρκετ, και αυτές μεταφέρονται στα λογιστήρια των εταιρειών για επεξεργασία, πόσα αυτοκίνητα περνάνε τα διόδια και πόσα τηλέφωνα δουλεύουν ταυτόχρονα. Πήρα μερικά απλά παραδείγματα για να μη βάλω άλλα όπως κάμερες ασφαλείας, ειδήσεις, φατσοβιλίο και mail και… και… και…. Όλα αυτά περνάνε μέσα από υπολογιστές και είναι πληροφορίες (data) που μεταφέρονται και επεξεργάζονται από ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Κάπου πάνε, κάπου αποθηκεύονται ( σε φάρμες υπολογιστών !!!! ώραίος όρος ) και κάποιοι υπολογιστές τα επεξεργάζονται!!! Εκατομύρια και δισεκατομμύρια bytes ανα δευτερόλεπτο ( για να μη πω Gigabytes ή Terabytes…) Όπως και να έχει ένας τεράστιος όγκος δεδομένων πρέπει να αποθηκευτεί, να επεξεργαστεί, να καταχωριστεί και να αξιοποιηθεί σε τελική ανάλυση.  Αυτά είναι τα big data με δυο λόγια. Σε όλα υπάρχει ένα τεράστιο πλέγμα όπου όλα είναι μαζί και χώρια… Το βλέπουμε ( απέξω απέξω ) στις διάφορες σειρές αστυνομικού τύπου NCIS όπου υπάρχει πρόσβαση σε κάμερες, κινητά, υπολογιστές κλπ… κλπ… κλπ… Εκεί αν παρατηρήσουμε θα δούμε κάποια από αυτά που συζητάμε εδώ.

images

SaaS : Software as a Service Και εδώ έχουμε κάτι καινούργιο πάλι… κάποτε αγοράζαμε το πρόγραμμα, το εγκαθιστούσαμε, πάλιωνε, το “αναβαθμίζαμε”, κάποιες φορές δεν έτρεχε ή είχε πρόβλημα με άλλα παρόμοια προγράμματα ( conflicts )… και άλλα τέτοια όμορφα. Ωραία… Ξεχάστε τα. Σε λίγο καιρό – όχι μακριά χρονικά – θα μπαίνετε στο διαδίκτυο και θα αποκτάτε πρόσβαση σε κάποια προγράμματα στο “σύννεφο” ( = cloud ) και θα πληρώνετε ότι και όσο χρησιμοποιείτε… κάτι σαν τη ΔΕΗ ( !!!) αλλά με ένα μικρό κόστος το μήνα – γιατί θα απευθύνεται σε πολλούς – θα μπορούμε να έχουμε πάντα τη τελευταία έκδοση, που θα τρέχει όσο γρήγορα τρέχει το ιντερνέτ μας, θα έχουμε ασφάλεια στη χρήση και άλλα τέτοια. Όμως οι βασικές λειτουργίες θα είναι δωρεάν ( ήδη ισχύει πχ στο google apps και στα office 365 ) και αν θες κάτι παραπάνω θα πρέπει να πληρώσεις… το κάτι τις σου… Αυτό ακούγεται ενδιαφέρον, και ίσως να λύνει κάποια προβλήματα… βέβαια απαραίτητη προϋπόθεση το Ιντερνετ παντού με όσα θετικά ή αρνητικά σημαίνει αυτό. Για Ελλάδα…θα αργήσει. Αλλά και στο εξωτερικό όποτε έχω βρεθεί και εκεί τα ίδια. Θα έλεγα ότι εμείς είμαστε πιο large στο ιντερνετ. Στα ξενοδοχεία πχ δωρεάν και αξιοπρεπέστατο, ενώ όπου βρέθηκα στο εξωτερικό μόνο στην είσοδο στους δικούς τους υπολογιστές. Αν ήθελες WiFi πληρώνεις… Από την άλλη έχω μάθει από παλιούς μου μαθητές ότι το κόστος στα σπίτια και οι ταχύτητες είναι έξω από την Ελληνική πραγματικότητα (πολύ μικρό κόστος και πολύ μεγάλες ταχύτητες πάντα σε σύγκριση με την Ελλάδα ). Τέλος πάντων.

the-internet-of-things

Και πάμε sτο Internet of things. Εδώ το πράγμα δείχνει μακρινό… μοιάζει με εκείνη τη διαφήμιση γνωστής εταιρείας οικιακών συσκευών που έβαζες μακαρόνια και έπαιρνες παστίτσιο έτοιμο. Τι σημαίνει αυτό… Ας πάρουμε ένα έξυπνο ψυγείο, που από το bar code ή από ένα αισθητήρα στη συσκευασία ξέρει τι έχεις μέσα πότε το πήρες και με κάποιο τρόπο ξέρει πότε τελειώνει… οπότε ή σου βγάζει μηνυμα σε κάποια οθόνη, ή σου βγάζει λίστα για ψόνια ή αν το “εκπαιδεύσεις” στέλνει τη λίστα στο σούπερ μάρκετ και σου έρχονται στο σπίτι… Καλό; Ίσως, Δεν ξέρω τι “ευελιξία έχει” αν δεν βρει κάτι να πάρει κάτι άλλο για παράδειγμα. Όπως και να έχει αυτό είναι απλό παράδειγμα… ίσως όχι εντελώς αντιπροσωπευτικό, αλλά σίγουρα κάτι που μπορούμε να καταλάβουμε. Σκεφτείτε τώρα πρακτικά ένα μεγάλο πλήθος συσκευών που επικοινωνούν, συνεργάζονται και “παίρνουν” τις αποφάσεις που τους έχουμε πει να πάρουν. Εδώ το κινητό τηλέφωνο συνήθως γίνεται το κέντρο ελέγχου όλων αυτών των συσκευών.

Εικόνες από το μέλλον… για να το παίξω και λίγο Ασίμωφ, με τις προβλέψεις του – λέω εγώ τώρα… ότι μετά από κάποια χρόνια… το Ιντερνετ θα καταρρεύσει κάτω από το βάρος του… ( δηλαδή των δεδομένων του ). Κάποιος, κάπου… κάποτε θα βρει αυτή την εγγραφή… αν υπάρχει ακόμα σε κάποιον σέρβερ…ή όπως αλλιώς θα το λένε τότε… και εκεί θα δείξει αν πέτυχα τίποτα…

Πάντως σίγουρα ο κόσμος που έρχεται θα είναι διαφορετικός… δεν μπορώ να κρίνω αν θα είναι καλύτερος ή χειρότερος… σίγουρα διαφορετικός.

Τη καλησπέρα μου…

Ένας υπέροχος άλλος κόσμος… μυστικός

Posted on : 08-11-2014 | By : manaliss | In : Εκπαιδευτικά

0

Σήμερα βρέθηκα στο Αιγάλεω. Στο 6 ΓΕΛ Αιγάλεω στο χώρο της έκθεσης των Φυσικών Επιστημών.

Οι χώροι του ΓΕΛ πρώτα απ’ όλα… Τεράστιοι, με άπλα, χαμηλά κτίρια μέ το πολύ ισόγειο και ένα όροφο, χώροι διάφοροι σκεπαστοί αλλά και ανοικτοί για τους μαθητές στην ώρα του διαλείμματος. Δεν ξέρω μέσα τι έλεγε, αλλά από έξω μου άρεσε πολύ. Βέβαια ¨κάγκελα”, κάγκελα παντού, που έλεγε και ένα παλιό άσμα. Αναγκαία; ίσως μια και εκεί είναι άπλα… στη μέση του πουθενά. Αλλά όπως και να το κάνεις… τα κάγκελα σε περιορίζουν είτε είσαι έξω από αυτά είτε είσαι μέσα από αυτά. Κάποια όμως μυαλά δεν περιορίζονται πουθενά… και δημιουργούν ένα καινούργιο κόσμο… ο οποίος όμως δεν φαίνεται. Είναι μυστικός.

Είναι ο κόσμος της φαντασίας, της δημιουργίας, της συνεργασίας της σκέψης και του ονείρου.

Τι ήταν η έκθεση; Πειράματα φυσικών επιστημών. Αλλά τα πειράματα τα πρότειναν και τα έφτιαξαν οι μαθητές. Κατασκευές που δεν ανακαλύπτουν την “Αμερική” αλλά κατασκευές ποου δείχνουν τι μπορεί να κάνει κάποιος όταν δεν τον περιορίζουν “κάγκελα”. Πως ένα παλιό ραβδιστικό μηχανάκι για της ελιές γίνεται μηχανάκι. Πως δουλεύει το απορρυπαντικό πιάτων, πως μια γλάστρα γίνεται αεροσήραγγα και ένα υποβρύχιο, μπορεί να μάθει τα παιδιά τους κανόνες της υδροστατικής. Πως δουλεύει το μάτι και πως διορθώνονται βασικές δυσλειτουργίες απλά με ένα laser και μια “λεκάνη” με διάλυμα γλυκόζης.

PE03578_

Και πίσω από όλα αυτά τα πειράματα, υπήρχαν παιδιά που με ενθουσιασμό μιλούσαν για τις κατασκευές τους αλλά και οι καθηγητές εκείνοι που μπορούν να εμπνεύσουν, να κάνουν τους μαθητές να δούν πιο μακριά, να πετάξουν και να χρησιμοποιήσουν τις γνώσεις τους, να αποκτήσουν και άλλες, να προβληματιστούν, να μάθουν καινούργια πράγματα και να κάνουν πράγματα που δεν φαντάζονταν.

PE03569_

Και πίσω από όλο αυτό το κόσμο, η υπεύθυνη των ΕΚΦΕ Αιγάλεω, Ευγενία Τσιτοπούλου να γυρίζει από αίθουσα σε αίθουσα ( τρεις στο σύνολο) να παρατηρεί, να μιλάει, να μοιράζει αφίσσες. Δεν ξέρω ποια ακριβώς είναι η ομάδα της αλλά σίγουρα δουλεύουν πολύ καλά. Και αν δεν έστηνε όλο αυτό πανηγύρι των επιστημών, κανείς μας δεν θα μάθαινε τίποτα.

PE03498_

Δεν ξέρω πόσα μόρια θα πάρουν οι συμμετέχοντες καθηγητές στην αξιολόγηση, αλλά σίγουρα θα πάρουν όλα τα μόρια της αγάπης των μαθητών τους, για την ευκαιρία που τους έδωσαν, να βρεθούν εκεί που τα μυαλά δεν έχουν κάγκελα, η εργασία δεν πρέπει να είναι σύμφωνη με το αναλυτικό πρόγραμμα για να εγκριθεί αλλά γίνεται γιατί έτσι μας αρέσει. Εκεί που η φαντασία δεν περιορίζεται και δεν υπάρχει δεν γίνεται, γιατί όλα γίνονται. Τουλάχιστον η σημερινή μέρα αυτό έδειξει.

Ο δε κόσμος του σχολείου είναι ένας υπέροχος κόσμος… μυστικός.

Τη καλησπέρα μου…