Επιτέλους ισότητα…

Να σας βάλω λίγο στο κλίμα…

Ήταν 1999. Ο Γεράσιμος Αρσένης εφαρμόζει για πρώτη χρονιά το σύστημα των κατευθύνσεων για την εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο από το Λύκειο. Έχει εξαγγείλει την εξίσωση σε όλες τις διαδικασίες των ιδιωτικών και των δημόσιων εκπαιδευτικών. Εξίσωση….χμ όχι ακριβώς. Ακούστε την ιστορία και κρίνετε:

Μόλις δίνουν τις πρώτες εξετάσεις – θυμάστε 14 μαθήματα, και για Β’ λυκείου. Παράλληλα με τις εξετάσεις των δεσμών της Γ’ λυκείου, το νέο σύστημα είχε φύγει πίσω χρονικά. Κόντευε να μπει ο Ιούλιος, και τα γραπτά δεν τα είχαν αγγίξει γιατί οι συνάδελφοι του δημοσίου κυνηγούσαν τις δέσμες και τα λεφτά που δίνονταν για τις διορθώσεις για το νέο σύστημα “δεν ήταν καλά”. Εμείς μη γνωρίζοντας διαδικασίες, κάναμε τη δουλειά μας στο σχολείο και μέχρι εκεί. Μας καλούν λοιπόν εναγωνίως να βοηθήσουμε και πηγαίνοντας μας δίνουν ένα “χαρτί” να υπογράψουμε ότι δεν θα διεκδικήσουμε καμία άλλη αποζημίωση εκτός από τα διορθωτικά. Ρωτώντας τους συναδέλφους μάθαμε για τα Σάββατα και τις Κυριακές, και μη χρήση αδείας για τον Ιούλιο, και όταν είπαμε ότι ή πληρωνόμαστε όπως όλοι ή καθόλου και σηκωθήκαμε να φύγουμε ακούσαμε ένα “καλά θα δούμε τι θα γίνει”. Να σας πω τι έγινε. Αυτά τα λεφτά δεν τα πήραμε ποτέ. Γιατί; Γιατί η εγκύκλιος που αναφερότανε στους βαθμολογητές είχε μια παραπομπή σε μια άλλη εγκύκλιο του 1988 που έλεγε ότι τις εξετάσεις τις διενεργούν ΔΗΜΟΣΙΟΙ εκπαιδευτικοί, άρα εμείς δεν δικαιούμαστε αποζημίωσης. Καλό; Έχει και άλλο…

Το χρόνο που μεσολάβησε πηγαίνοντας για το 2000 ο υπογράφων έκατσε δίπλα σε ένα διευθυντή οικονομικών – δεν θυμάμαι ακριβώς την ειδικότητα του στο υπουργείο παιδείας – και συντάξαμε τη νέα εγκύκλιο, με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί να πληρωθούν και οι συνάδελφοι των ιδιωτικών σχολείων. Αν και τη πρώτη χρονιά δημιουργήθηκε θέμα αν έπρεπε να πληρωθούν από το ιδιωτικό σχολείο ή από το δημόσιο. Τελικά με τα χίλια ζόρια αρχίσαμε να πληρωνόμαστε. Το ΙΚΑ ήθελε να μας βάζει πρόστιμο γιατί πληρωνόμασταν Νοέμβρη για αμοιβές Ιουλίου και είδαμε  και πάθαμε να βγει εγκύκλιος που να λέει ότι αφού τα χρήματα εκταμιεύονται Νοέμβριο από το Δημόσιο δεν πρέπει να πληρώνουμε πρόστιμο. Τα γράφω αυτά γιατί οι νέοι συνάδελφοι νομίζουν ότι τα όποια χρήματα παίρνουν τους έρχονται μόνα τους.

Πάει αυτό. Ρυθμίστηκε.

Πάμε στα παιδαγωγικά και εκπαιδευτικά. Όποτε αλλάζουν τα βιβλία εμείς αποκλειόμαστε από τα αντίγραφα των νέων βιβλίων. Για να βρω τα βιβλία του καθηγητή στις χημείες που διδάσκω έπρεπε μέσα από προσωπικές επαφές να παρακαλέσω φίλους και γνωστούς για να φτάσουν κάποια αντίγραφα στα χέρια μου. Έμαθα ότι βγήκαν μόνο τη πρώτη χρονιά κάποια αντίγραφα και μετά τέρμα.Τίποτα άλλο. Επισήμως στο παιδαγωγικό Ινστιτούτο όσες φορές πήγα δεν πήρα τίποτα. Είτε γιατί δεν είχαν είτε γιατί δεν επιτρεπόταν (όταν είχαν).

Μια φορά μάλιστα μας στείλανε ένα πακέτο για την Λυκειακή χημεία και μετά από 15 μέρες το ζητήσανε πίσω. Ναι…. Δεν επιτρεπόταν. Διαβάστε εδώ την ιστορία.

Μετά ήταν το θέμα με την επιμόρφωση Α επιπέδου. Όλοι όσοι ήξεραν ηλεκτρονικούς υπολογιστές μπορούσαν να δώσουν την πιστοποίηση χωρίς να παρακολουθήσουν το σεμινάριο. Αλλά οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί είναι βέβαιο ότι ΔΕΝ ξέρουν να χρησιμοποιούν τον ηλεκτρονικό υπολογιστή, άρα πρέπει ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ να παρακολουθήσουν το σεμινάριο για να πάρουν την πιστοποίηση. Φέτος τον Απρίλιο ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ δόθηκε η δυνατότητα να πάρουμε την πιστοποίηση χωρίς το σεμινάριο. Και φυσικά την πήρα από τους πρώτους, και όσοι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί δεν το έχουν κάνει να πάνε. Τώρα ετοιμάζομαι για την πιστοποίηση Β’ επιπέδου τον Δεκέμβριο. Εδώ ξέρω ότι είναι υποχρεωτική η παρακολούθηση αλλά και πάλι δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι να “με περιμένει στη γωνία”.

Αλλά είναι και κάτι άλλο. Γιατί να είναι ο ιδιωτικός εκπαιδευτικός με αορίστου χρόνου σύμβαση (δηλαδή με 6 χρόνια προϋπηρεσία)  ενώ ο αναπληρωτής συνάδελφος του δημοσίου με μηδέν (ο) χρόνια προϋπηρεσία να μπορεί να πάρει τη πιστοποίηση άμεσα. Φαίνεται ότι στη λογική των κρατούντων ο ιδιωτικός εκπαιδευτικός δεν έχει ανάγκη ή ότι πρέπει να είναι σίγουροι ότι θα παραμείνει καθηγητής (!!!! λες και δεν μπορούν να τον διαγράψουν…ΌΟΟΟΟΧι ισότητα).

Και πάμε στο τελευταίο. Είναι το σχολικό δίκτυο. Ναι οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί δεν μπορούν να εγγραφούν στο σχολικό δίκτυο. Μπορείτε να δείτε λεπτομερή αναφορά εδώ. Λοιπόν από φέτος το ΥΠΕΠΘ εκτιμά ότι η δυνατότητα σύνδεσης στο Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο πρέπει να παρέχεται και στους ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς…με σύμβαση αορίστου χρόνου. Η bold γραφή είναι από την εγκύκλιο. Έχει μια γραφειοκρατική διαδικασία, με την αίτηση, να την υπογράφει ο προϊστάμενος, αφού ελέγξει την σύμβαση αορίστου χρόνου κλπ κλπ κλπ. Πάλι βέβαια για αορίστου χρόνου μιλάμε.

Πως το λέει ο λαός μας… “Ακριβός στα πίτουρα και φτηνός στ’ αλεύρι.” Έ! αυτό. Βρήκαν να περιορίσουν τις δυνατότητες των ιδιωτικών εκπαιδευτικών και να … εξοικονομήσουν τι; Ειλικρινά αν υπάρχει κάποια ερμηνεία θα ήθελα να μου την μεταφέρετε. Γιατί εγώ δυσκολεύομαι να βρω λογική σε αυτή τη μερική “ισότητα”. Όπως λέμε “ολίγον έγκυος….” ε! κάτι τέτοιο μου φαίνονται όλα αυτά.

Τέλος πάντων τα είπα πάλι. Αν διαβάζει κανείς διαθέτων κοινή λογική και νου, να πράξει τα αυτονόητα ας προχωρήσει. Αν πάλι έχω πέσει “θύμα” ελλιπούς ενημέρωσης..ενημερώστε με παρακαλώ.

Τη καλησπέρα μου.

Κόρινθος… και συνέδριο

“Ου παντός πλειν εις Κόρινθον…” λέγανε οι αρχαίοι για την Κόρινθο όταν ήταν στις μεγάλες της δόξες.

Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα μπει ποτέ στην Κόρινθο. Τουλάχιστον δεν το θυμόμουνα.

Από τη Πέμπτη λοιπόν μέχρι και σήμερα πραγματοποιήθηκε στη Κόρινθο το 7ο  Πανελλήνιο Συνέδριο με Διεθνή συμμετοχή για την Εφαρμογή των Τεχνολογιών Πληροφορίας και Επικοινωνιών στην Εκπαίδευση.Είναι ένα πολύ μεγάλο θέμα και απασχολεί πολύ τους εκπαιδευτικούς αλλά και το Υπουργείο.

Εδώ κάποιες πρώτες σκέψεις πάνω σε αυτό, οι οποίες έχουν καταγραφεί εδώ και πολύ καιρό και σε κάθε συνέδριο επιβεβαιώνονται είναι ότι…αυτό που πρέπει να αλλάξει είναι η νοοτροπία. Δεν έχει να κάνει με καθηγητές πληροφορικής όπως αναφέρθηκε αρκετά συχνά χθες, ούτε με υποδομές. Έχει να κάνει με το τι έχουμε στο μυαλό μας. Έχει να κάνει με το πόσο θέλουμε να ξεβολευτούμε, και πόσο θέλουμε να μάθουμε για να μπορέσουμε να περάσουμε τη γνώση στους άλλους. Διότι όταν σχολικός σύμβουλος δηλώνει ότι στην Ανατολική Αθήνα, οι καθηγητές πάνε για να πάρουνε σύνταξη… υπονοώντας ότι αφού έχουν πάρει όσες μεταθέσεις ήταν να πάρουν εκεί πάνε και “κατασταλάζουν” περιμένοντας τον καιρό να περάσει, για να βγουν στη σύνταξη. Δεν ξέρω αν το είπε σαν δήλωση ή εννοούσε ότι όλοι αυτοί οι καθηγητές πλέον δύσκολα ξεβολεύονται για κάτι νέο. Σίγουρα το θέμα της εκπαίδευσης πρέπει να το δούμε από άλλη σκοπιά. Ίσως αν κατεβούμε από την έδρα και καθήσουμε λίγο στα θρανία;

Ίσως να δούμε την τάξη και το αντικείμενο μας με τα μάτια του 15χρονου – όσο είναι δυνατόν να θυμηθούμε πως είναι αυτό. Να δώσουμε ποικιλία, ενδιαφέρον, να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε το κόσμο. Ξέρετε τι μου είπε ότι θα ήθελε να έχει ο καθηγητής του, ένας μαθητής; Έντονα χρώματα στα ρούχα του (!!!!)Μήπως η χρωματική γκάμα των ρούχων μας εκτείνεται από στο μπλέ – σκούρο μπλε μέχρι το μαύρο;  Ακόμα και αυτό δείχνει κάτι για το πως αντιμετωπίζουμε τη “δουλειά” μας, κάνοντας μια εργασία, με τα ρούχα της δουλειάς… όποια και αν είναι αυτά – ο καθένας μας ξέρει – και όχι σαν να είμαστε οι οικοδεσπότες σε ένα ταξίδι γνώσης και πληροφορίας. Να μπορέσουμε να παρασύρουμε τους μαθητές μας στην ανακάλυψη και όχι στην κονσέρβα της απομνημόνευσης. Αλλά αυτό σημαίνει ότι και εμείς πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αφεθούμε, να παρασυρθούμε. Τέλος πάντων τώρα παρασύρθηκα εγώ. Πάντως οι ΤΠΕ υπόσχονται να δώσουν μια διέξοδο σε αυτά. Αλλά από την άλλη πάλι μέσα από τα συνέδρια μάλλον φαίνεται ότι η νοοτροπία θα αργήσει να αλλάξει.

Γιατί; Μα για όσο διάστημα παρακολουθώ όλη αυτή τη κίνηση (περίπου 3 χρόνια τώρα) έχω την ίδια εικόνα. Οι εργασίες έχουν την ίδια δομή (έχω ήδη αναφέρει για τις σχολές των εισηγητών σε προηγούμενη εγγραφή.) Καταγραφές δεδομένων και αριθμών που σύντομα έκαναν το κοινό να χάνει κάθε ενδιαφέρον. Και όχι μόνο αυτό. Όσο και αν έχεις καλή θέληση και διάθεση δύσκολα δέχεσαι στατιστική ανάλυση με 6 μαθητές. Όπως και να έχει. Τέλος πάντων ίσως είμαι κακός αλλά επιμένω ότι ο κόσμος διψάει για πληροφορίες και γνώσεις όχι για νούμερα. Οι συνήθεις ασθένειες των συνεδρίων ήταν εδώ και κυρίως ο χρόνος (Το είδα και στην Βέροια – Νάουσα ) Το ΙΝΤΕΡΝΕΤΙ καλό και δυνατό. Ο χώρος, όμορφος, μαζεμένος και συγκροτημένος. Λίγες αίθουσες και σχετικά λίγες εισηγήσεις. Έτσι είχες τη δυνατότητα να παρακολουθήσεις κάποιες.  Και από το μεσημέρι και μετά λειτουργούσαν κάποιες στη κεντρική αίθουσα. Βέβαια η διάρκεια είχε μια μέρα παραπάνω : από Πε μέχρι Κυ. Το catering αξιοπρεπέστατο – αν και οφείλω να ομολογήσω ότι σε όσα έχω πάει μέχρι στιγμής εδώ όλοι ήταν άψογοι -. Η οργάνωση θα έλεγα ότι ήταν πολύ καλή. Σίγουρα κάποιοι τρέχανε πολύ πιο πριν για αυτό.  Τα πρακτικά δόθηκαν μόνο σε ηλεκτρονική μορφή με την μορφή των περιλήψεων των εισηγήσεων. Δεν ξέρω αν τα βιβλία είναι καλύτερα αλλά εγώ είμαι της παλιάς σχολής και θέλω να “μυρίζω” χαρτί όταν διαβάζω.

Αυτά όλα έγιναν το Σάββατο. Αλλά το καλύτερο ήταν ότι εγώ πάλι Σάββατο μεσημέρι έπινα καφέ με φίλους, όχι όμως στο Βύρωνα αλλά στη Κόρινθο και οι φίλοι ήταν ο Τάσος και η Άννα. Ο συγκάτοικος μου από τα φοιτητικά μου χρόνια και η γυναίκα του – από τότε επίσης. Και μετά από πολλά χρόνια που είχαμε να βρεθούμε, χθες είπαμε αρκετά. Βέβαια το ότι ο γιος μου πήγε φαντάρος και ότι ο γιός τους είναι στο τρίτο έτος στο Πολυτεχνείο, τα χάσαμε αλλά τα άλλα τα “καλύψαμε”.

Αλλά και η Κόρινθος ήταν το κάτι άλλο. Πολύ ωραία. Με ένα φανταστικό παραθαλάσσιο πάρκο – πεζόδρομο ότι πρέπει για βόλτα αλλά και οι γύρω δρόμοι – το εμπορικό μέρος επίσης πολύ αξιόλογο. Ωραία η Κόρινθος αλλά μια ζωή περνάμε από έξω πηγαίνοντας όπου πάμε. Πάντως αξίζει για στάση και καφεδάκι. Ίσως αντί για τον Ισθμό θα ήταν μια καλή παράκαμψη.

Με το ΤΠΕ θα υπάρχει συνέχεια και θα υπάρχουν και εξελίξεις, για τις οποίες θα σας ενημερώνω. Υπομονή λοιπόν γιατί το τοπίο είναι “αχαρτογράφητο” και η χαρτογράφηση γίνεται στο χέρι με αργά βήματα.

Μέχρι τότε υπομονή και τη καλησπέρα μου…

Τι βλέπουν οι ορειβάτες;

Γενικά δεν φημίζομαι για το κυνήγι της αδρεναλίνης. Μάλλον ήσυχος θα έλεγα ότι είμαι… Παρόλα αυτά μου αρέσει να δοκιμάζω και να ψάχνω. Και όπου βρω κάτι καινούργιο…μέσα. Τώρα αν είναι σύνδρομο της ηλικίας (κρίση των 50 ας πούμε – αμάν με αυτές τις κρίσεις ηλικίας).

Τέλος πάντων. Βρήκα ευκαιρία και πήγα για ορειβασία με το αυτοκίνητο….( 🙂 ) μη μας έρθει και ξαφνική η άσκηση…. Και έτσι ανέβηκα στον Αίνο στα 1604 μέτρα, μια και οι χάρτες λένε 1640. Τη θέα μπορείτε να τη δείτε εδώ…

Θαυμάστε…

Πάντως η θέα ήταν το κάτι άλλο.

Η μουσική με παίδεψε να βρω κάτι που να είναι χωρίς δικαιώματα. Η μουσική είναι μια μπιτάτη από κάποιο περιοδικό. Τα άλλα τα “κατέβασα”. Μάλλον στα επόμενα βίντεο θα ακούτε εμένα να τραγουδάω… (Χμ!!!!…).

Άρα κομμένος και ο Neil Diamond και ο Κορκολής με τα λιμάνια του.

Αύριο έχει συνέδριο στην Κόρινθο πάνω στις ΤΠΕ και την εκπαίδευση. Θα έχετε ενημέρωση.

Μέχρι τότε τη καλησπέρα μου και καλό Σαββατοκύριακο.

Οι αδειες μπαταρίες…

Ξεκίνησε το σχολείο εδώ  και 15 μέρες και σήμερα γύρισα με άδειες μπαταρίες. Φτάνοντας στο σπίτι ήμουνα εντελώς… αφόρτιστος. Οι πρώτες μέρες στο σχολείο πάντα ήταν απαιτητικές αλλά φέτος παράγινε. Λίγο το πρόγραμμα και οι συνεχείς αλλαγές, κυρίως λόγω αλλαγών των παραμέτρων, οι αλλαγές στην ύλη, που για εμάς ήρθαν αργά, το συνεχές τρέξιμο αλλά και η ομιλία για πολύ ώρα μετά το καλοκαίρι, ήταν αρκετός λόγος να “κουραστώ” παραπάνω από ότι συνήθως.

Βέβαια δεν είναι κάτι καινούργιο αλλά απλά σήμερα μου ήρθε κάπως που φτάνοντας στο σπίτι το μόνο που σκεφτόμουνα ήταν μισή ώρα ύπνος.

Το σεμινάριο έχει “πέσει” πίσω, και ίσα που προλαβαίνω να διαβάσω αυτά που πρέπει.Οριακά. Και αυτή η κατάσταση με αγχώνει ακόμα περισσότερο. Αλλά προκύπτουν και άλλα. Το Παρασκευοσαββατοκύριακο έχει στην Κόρινθο ένα πολύ ενδιαφέρον Συνέδριο πάνω στις νέες τεχνολογίες και θέλω να πάω, τουλάχιστον το Σάββατο που έχει τα θέματα που με ενδιαφέρουν με MOODLE κοινωνικά δίκτυα και εκπαίδευση και WEB 2. Αλλά πως θα πάω αν έχουν κλείσει οι δρόμοι με νταλίκες; Μακάρι και να ήξερα.

Μερικές φορές και μόνο οι σκέψεις αυτές με αγχώνουν και με κουράζουν. Μετά είναι τα ψηφιακά μου παιδιά. Έχουν μείνει μόνα τους. Ακόμα δεν αξιώθηκα να περάσω τα e-mail των μαθητών μου φέτος για να μπορέσω να τους δώσω πρόσβαση. Να δω πότε θα το κάνω.

Μετά μένει να μαζέψω τις σημειώσεις μου. Να φτιάξω νέα πράγματα για να μπορέσω να εφαρμόσω και όλα αυτά που διάβασα τους τέσσερις αυτούς μήνες.Πολλές εξελίξεις, πολλές ιδέες πολλές από αυτές όμορφες ενδιαφέρουσες.

Να σας πω μιά για να καταλάβετε. Τέλη Νοέμβρη… θα έχουμε μια ημερίδα για την ασφάλεια στο Διαδίκτυο. Φυσικά και θα είμαι μέσα στην ομάδα προετοιμασίας και φυσικά θα το μάθετε έγκαιρα. Αλλά υπάρχουν και άλλα κατά νου…

Τώρα γιατί τα γράφω όλα αυτά… Θα σας στεναχωρήσω… αν σας πω ότι τα γράφω για μένα, για να τα βάλω σε σειρά και να τα θυμάμαι; Φοβάμαι όμως ότι έτσι είναι. Όλο και κάτι μου ξεφεύγει. Άρα μόνο έτσι θα τα βάλω σε σειρά να τα θυμάμαι.

Πάω να συνεχίσω τη φόρτιση…Μέχρι τότε…

Καληνύχτα… και τα λέμε.

Και έτσι μειώθηκε η ύλη στα θετικά μαθήματα…

Κατόπιν ωρίμου σκέψεως συνειδητοποιήσαμε ότι οι μαθητές έχουν βαρύ πρόγραμμα και πρέπει να διευκολυνθούν με το να μειωθεί η ύλη που θα διδαχθούν στις τάξεις του Λυκείου και να αλλάξει σε γενικές γραμμές ο προσανατολισμός των μαθημάτων.

Θα προσπαθήσω να γίνω πιο σαφής και να εκφράσω και τις απορίες μου, όχι ότι περιμένω απάντηση από κανένα, πολύ περισσότερο από αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις. Βλέπετε 23 χρόνια τώρα έχω μάθει να παίρνω εγώ τις αποφάσεις που πρέπει και να προσπαθώ για το καλύτερο για τους μαθητές μου. Ο λόγος είναι ότι έχω μια σφαιρική άποψη για το μάθημα της χημείας σε όλο το Λύκειο και το Γυμνάσιο, και έτσι ξέρω τι ξέρουν – τουλάχιστον θα έπρεπε να ξέρουν – αλλά το βασικότερο τι πρέπει να γνωρίζουν για να προχωρήσουν. Άρα πάλι εμείς θα βγάλουμε το φίδι από τη τρύπα. Το εμείς αναφέρεται στους καθηγητές και φυσικά στους μαθητές.

Ας τα δούμε με τη σειρά.

Στην πρώτη λυκείου φεύγει σχεδόν το πρώτο κεφάλαιο, με εξαίρεση την τελευταία παράγραφο. ΟΚ καλό. Αλλά εξηγείστε μου παρακαλώ πως θα μιλήσω στα παιδιά για άτομα, μόρια, ιόντα όταν δεν έχω δώσει καν τους ορισμούς τους. Τα μάθανε στο γυμνάσιο… λέει. Ναι καλά !!!(αυτό εννοώ όταν λέω ότι δεν έχουν γνώση τι ακριβώς γίνεται… Εδώ η Α και η Β λυκείου “απέχουν” πολύ από την Γ λυκείου, το γυμνάσιο δεν θα απέχει; ) Εντάξει τη κατασκευή του ατόμου θα την πούμε στο 2ο κεφάλαιο,αλλά τα ισότοπα δεν θα μάθουν ποτέ τι είναι. (Εντάξει θα ζήσουν… και χωρίς αυτό).

Στο τέλος λέει να …”μη δοθεί ιδιαίτερη έμφαση στην ονοματολογία των ενώσεων αλλά στις βασικές αρχές…” Άρα ξεχάστε ότι θα μιλήσουν με ονόματα ενώσεων, το ανθρακικό ασβέστιο θα παραμείνει κακο-τρία στη καλύτερη περίπτωση – και το χλωριούχο νάτριο Νακλ.  Έτσι ξεχάστε ότι θα μπορέσετε να περιγράψετε μια αντίδραση.

Στο τρίτο κεφάλαιο λέει να μη διδαχθεί το ρΗ. ΟΚ και στην τρίτη Λυκείου πως θα μιλήσουμε για ρΗ όταν είναι το ένα από τα τρία κεφάλαια της ύλης; Η ιοντική ισορροπία που είναι το κεφάλαιο και οι μισές και πλέον ασκήσεις θέλουν το ρΗ;

Και μετά στο τέταρτο κεφάλαιο θα μιλήσουμε για σχετική μοριακή μάζα – όταν δεν έχουμε πει λέξη για το τι είναι μόριο, και τη σχετική ατομική μάζα (ομοίως για το άτομο).

Αντίστοιχη εικόνα έχουμε και στην Β΄λυκείου στη Γενική παιδεία, όπου δεν θα δοθεί έμφαση στην “ονοματολογία των οργανικών ενώσεων” αλλά στους κανόνες. Και έτσι πως θα μιλήσουμε στην Γ’ Λυκείου για τις Οργανικές ενώσεις, και τις αντίστοιχες αντιδράσεις; Στη κατεύθυνση ας πούμε δεν μιλάει για δίπολα μόρια που είναι στο πρώτο κεφάλαιο (“κόπηκε”) αλλά στην Γ’ λυκείου θα πρέπει να κάνουμε αναφορά στα δίπολα για να εξηγήσουμε τον ιοντισμό.

Τέλος πάντων σας κούρασα. Όμως σε εμένα μπαίνει το ερώτημα. “Τα παιδιά της φετινής Α’ λυκείου θα είναι οι τελευταίοι από την σειρά των κατευθύνσεων. Άρα τα δεδομένα των εξετάσεων της  Γ’ λυκείου θα είναι αυτά που ξέρουμε τα τελευταία 10 χρόνια, γιατί τους αλλάζουμε τα δεδομένα στις γνώσεις υποδομής τους; Και εμείς οι διδάσκοντες μπαίνουμε πάλι στο δίλημμα : Να ακολουθήσουμε κατά γράμμα τις οδηγίες, δημιουργώντας – κατά την άποψη μου – πιθανότατα πρόβλημα στα παιδιά στις εξετάσεις τους, ή να “ξεφύγουμε” λέγοντας το παραπάνω που θεωρούμε απαραίτητο, για να μπορέσουν να προχωρήσουν. Και καλά τα παιδιά που θα ακολουθήσουν τη θετική κατεύθυνση, τα υπόλοιπα, τι θα γίνει; Βλέπετε όλοι ξέρουν την ύλη και θα έχουμε “προσφυγές” ότι αυτά είναι εκτός ύλης, γιατί να τα κάνουμε, και άλλα τέτοια ωραία.

Κατά την γνώμη μου – αν έχει καμία σημασία – είναι ότι εφόσον υπάρχει σχεδιασμός (λέμε τώρα…) το σύστημα να αλλάξει συνολικά από την επόμενη χρονιά, μια και τότε τα παιδιά θα έχουν ένα νέο σύστημα, και κατ’ επέκταση νέα δεδομένα, στα οποία θα μπορούσαν να εφαρμοστούν τα κομμάτια της ύλης, όπως διαμορφώνεται μετά τις περικοπές.

Τι θα κάνω; Πιθανότατα θα παρεκκλίνω… Δεν γίνεται κάποια απαραίτητα πράγματα να περιμένω να τα πω στην Γ’ λυκείου. Θα προσπαθήσω να μην υπερβάλλω αλλά μου την δίνει το Κάκο – τρία. Πειράζει;

Θα ήθελα πολύ να μάθω τη γνώμη σας, αν είστε συνάδελφοι ή γονείς.

Μέχρι τότε τη καλημέρα μου…

Κεφαλλονια μέρος 2ο…

Το είχα υποσχεθεί το ξέρω. Και είχα πει ότι θα έγραφα ολόκληρη σειρά από περιηγήσεις αλλά τώρα η αλήθεια είναι ότι… μου έφυγε η όρεξη. Απλά μπορώ να πω ότι πέρασα φανταστικά.

Οι λόγοι πολλοί. Κυρίως δεν είχα άγχος να τα δω όλα. Μας είχε φύγει η ¨γιαπωνέζικη διάθεση” της περιήγησης – το να δούμε όσο γίνεται περισσότερα σε όσο γίνεται λιγότερο χρόνο. Έτσι πιο ώριμα, κάναμε τις βόλτες μας, πήγαμε και πιο μακριά : Αθέρα και Πετανούς. Για άλλη μια φορά επαληθεύτηκε αυτό που έγραφα πέρυσι .Τα ακουσμένα μέρη τελικά σε απογοητεύουν. Δηλαδή να το πω πιο σωστά. Όχι τα μέρη, αλλά δεν το φχαριστιέσαι. Ας πούμε στον Αθέρα δεν βρήκαμε καν να παρκάρουμε. Και ο δρόμος ήταν επικίνδυνα στενός για να πω ότι θα το αφήσω παραέξω να πάμε με τα πόδια. Είχε τόσο κόσμο άλλωστε που δεν μας ενθουσίασε. Εντάξει δεν περιμέναμε “μοναξιές” μέσα Αυγούστου, αλλά ελπίζαμε να είχαμε χώρο για μια ομπρέλα. Ε! δεν τον είχαμε. Απλό είναι . Εκτός αυτού είναι βορεινή παραλία και αν έχει βοριά έχει κύμα. Ε! είχε και πολύ κύμα και είχε βγάλει και φύκια…Άρα μεταβολή και φύγαμε.

Πάμε για Πετανούς. Μια από τα ίδια. Πολύ κόσμος, πολύ κύμα αλλά εντυπωσιακή θέα, κυρίως κατεβαίνοντας. Αλλά πάλι στενός δρόμος. Εντάξει βουνίσιος αγροτικός δρόμος ήταν. Δεν ήταν εθνική οδός. Και ξανά μεταβολή και ….πήγαμε Ξι. Εκεί όσο κόσμο και να είχε χωρούσες. Και μάλιστα μετά τα “βράχια” είχε μια παραλία με ένα μόνο ζευγάρι. Αφού τα παιδάκια μου θέλανε να παίξουν ρακέτες πήγαν εκεί και το καταφχαριστήθηκαν. Μας άρεσε και ξαναπήγαμε. Τη δεύτερη φορά πήγαμε με το καραβάκι από το Αργοστόλι. Με 17 € όλοι μετά από μισή ώρα πήγαμε στο Ληξούρι, και σε 10 λεπτά ακόμα είμασταν στο Ξι. Μετά είπαμε να πάμε στον Άγιο Νικόλαο στη “Μπάτσα” αν το θυμάμαι καλά. Άλλος  κόσμος. Κατεβαίνοντας σε προϋπαντούν δυο πινακίδες της τροχαίας που σου λένε να προσέχεις τους κροκόδειλους και τα καγκουρό. Σε ένα παραλιακό κέντρο με καλαμωτές, φανταστικά τραπέζια, άμμο για πάτωμα βρεθήκαμε σε ένα διαφορετικό περιβάλλον και κάτσαμε για φαγητό. Ο Σπύρος δεν σταμάτησε λεπτό να τρέχει και η Ευρώπη ( η κόρη του μάλλον όχι η …ήπειρος) ήταν πανταχού παρούσα.

Η κουνόπετρα ήταν εκεί και μάλλον δεν δικαιολογούσε πλέον το όνομά της μια και τίποτα δεν κουνάει πλέον αλλά…αργά και που πότε πότε η “νέα κουνόπετρα” κουνάει . Τέλος πάντων.

Η Άσος εξακολουθεί να είναι μαγευτική και αυτή το φορά κάναμε το μπανάκι μας. Δεν είδαμε μόνο. Και “βρήκαμε” και τον δρόμο από το κέντρο του νησιού. Μπορεί να μην έχει τόσο ωραία θέα αλλά είναι “καθαρός και γρήγορος” δρόμος, βουνίσιος μεν αλλά χωρίς θέα. Αν βρεθείτε από εκεί ρωτείστε να σας πούνε. Αλλιώς πάρτε τη παραλιακή και χαζέψτε το κολπάκια και το δαντελωτό ανάγλυφο του νησιού.

Πήγαμε και στον Άγιο… όπως οι Κεφαλλονίτες λένε τον Άγιο Γεράσιμο. Προσπάθησα να κατέβω στη κρύπτη του αλλά από τον “προθάλαμο” αισθάνθηκα μια φοβερή “κλειστοφοβική” δυσφορία. Και μου κάνει εντύπωση γιατί ποτέ δεν είχα ενδείξεις ότι θα είχα μια τέτοια αίσθηση. Πραγματικά δυσκολεύτηκα να το ελέγξω και να μη με πιάσει πανικός. Αναπνοές, αυθυποβολή, και ό,τι άλλο μπορούσα. Η παρουσία ενός συμπροσκυνητή σίγουρα βοήθησε αλλά ήταν δύσκολη εμπειρία. Στο βάθος της κρύπτης, υπήρχε μια τρύπα, από την οποία περνούσε στο μέσα χώρο που ασκήτεψε ο Άγιος. Δεν διανοήθηκα καν να περάσω. Ο γίοκας μου πέρασε. Μου είπαν ότι όσο και αν είναι το μέγεθος του προσκυνητή περνάει στον  δίπλα χώρο. Κάτι που θεωρείται θαύμα.  Πήγαμε και στα φιδάκια της Παναγιάς αλλά δυστυχώς πληγωθήκαμε. Όχι γιατί δεν είδαμε το φίδια. Το προσκύνημα είναι προσκύνημα.  Προσωπικά με ενόχλησε το πανό που έλεγε…”Από εδώ για τα φιδάκια της Παναγιάς”… Δηλαδή σόου σκέτο.Τέλος πάντων.

Έκανα και SEGWAY… ξέρετε εκείνο το μηχανάκι με τα 5 γυροσκόπια, την πολύ  και πολύπλοκη τεχνολογία που δεν του φαίνεται και σε πάει βόλτα με δύο ρόδες. Απλά καταπληκτικό. Αν το δείτε σε κανένα τουριστικό μέρος μη δειλιάσετε και μη φοβηθείτε τα σχόλια ότι αυτό είναι παιγνίδια για δεκάχρονα… Δεν είναι. Αφήστε τους στην… ηλικία τους και παίξτε.Αξίζει.

Έκανα και νέα καρικατούρα αλλά ο καινούργιος καλλιτέχνης… δεν ήταν σαν τον Κερκυραίο. Και έτσι δεν νομίζω να έχω ανανέωση του Άβατάρ μου.

Φυσικά και τα σχόλια μου για τις παραλίες ισχύουν. Καταπληκτικές. Οι Άμμες, ο Άη Χέλης, το Τραπεζάκι, η παραλία του Λουρδά, Πλατύς, Μακρύς Γυαλός και Λάση επίσης αξίζουν ένα μπανάκι. Αλλά θα έχετε πολλούς για παρέα. Πάρα πολλούς. Αλλά δεν πειράζει. Για μια στο τόσο, αξίζει.

Ανεβήκαμε και στον Αίνο. Αυτό σας το ξαναείπα. Και αυτό καλό. Αλλά είπαμε. Ταλαιπωρία για το αυτοκίνητο και για εσάς.

Φαγητό… καλό, αργό, και κάποιοι γκρινιάζανε ότι ήταν πολύ ακριβό. Εμάς σε κάθε περίπτωση ήταν περίπου 15 € το άτομο, για τα συνήθη φαγητά. Τώρα αν θες το εξαιρετικό ή την ψαρούκλα και αυτή θα τη βρεις και φυσικά θα την πληρώσεις.

Τα σούπερ μάρκετ έχουν τα πάντα αλλά όχι στις αθηναϊκές τιμές. Σε κάποιες περιπτώσεις είναι πιο φτηνά ενώ σε κάποιες άλλες είναι ακριβότερα.

Προσωπικά θα ξαναπήγαινα και όχι μόνο  μία φορά. Άλλοι φίλοι που βρεθήκαμε εκεί, φύγανε και είπανε ότι δεν ξαναπάνε. Δεν ξέρω τι στάνταρ είχανε βάλει ή τι περιμένανε και απογοητευτήκανε, αλλά εμείς και οι πέντε περάσαμε πολύ όμορφα. Αφήσαμε γραμμάτια για μια ακόμα τουλάχιστον φορά, αλλά μάλλον δεν θα είναι την επόμενη χρονιά. Ίσως σε άλλη φάση.

Όταν ηρεμήσω λίγο και μαζέψω τις φωτό θα σας κάνω ένα “αλμπουμάκι” με τις καλύτερες έτσι για να σας κάνω να ζηλέψετε…

Μέχρι τότε την καλησπέρα μου.

Σιγά σιγά…

Πρέπει να προσέξω να μη καώ από τη συγκίνηση…

Πρέπει να μαζέψω τη σκόνη, να ανοίξω το παράθυρο να μπει φρέσκος αέρας, να σκουπίσω….πω πω ένα χάλι έχει γίνει εδώ μέσα. Πως να δεχτώ κόσμο….

Ναι…ναι ξανανοίξαμε.Έχουμε Ιντερνέτι μετά από…22 μέρες και οι διακοπές κοντά 40 μέρες. Καλά ήταν. Είδαμε ότι τελικά μπορούμε και χωρίς ιντερνέτ.

Εντάξει υπάρχουν πράγματα που σίγουρα θα βοηθούσε να το είχαμε. Θα βρίσκαμε ίσως πιο γρήγορα απαντήσεις αλλά και πάλι επιβιώσαμε.

Τώρα πάω γρήγορα…πολύ γρήγορα… Από το 1,1 Mbps στα 15 Mbps. Δεν είναι άσχημα. Από την άλλη – στο μάτι… δεν φαίνεται πολύ. Αλλά ίσως στα αρχεία όταν τα κατεβάζεις. Δεν ξέρω ακόμα. Βλέπετε είμαι μόλις… 10 λεπτά συνδεδεμένος.

Σήμερα θα περάσω αξέχαστα διαβάζοντας τα 250 και …mail που έχουν έρθει. Και μετά θα διαβάσω για το σεμινάριο και θα στείλω και την εργασία μου.  Η παρέα από τον Pathfinder  άρχισε πάλι τα παιγνίδια και φυσικά δεν πρόκειται να αρνηθώ και ο Γιώργος πιστεύω να σετάρισε τον καινούργιο του υπολογιστή για να αρχίσουμε το podcasting. Βλέπετε μέσα από το Ιντερνετ αυξάνονται οι δυνατότητες αλλά και οι “υποχρεώσεις”.

Λοιπόν… we’re back in business…

Τη καλησπέρα μου.

Στο καφέ…

Νάμαι λοιπόν στο Ιντερνετ Καφέ με μέση ηλικία 12. Και αυτό γιατι εγώ ττην ανεβάζω. Τα νεύρα τσατάλια και η υπομονή στα όρια.

Τέλος πάντων να δω τα 257 mail που μαζεύτηκαν το 15ήμερο και να μελετήσω λίγο την επιμόρφωσή μου και τη κάνω…

Υπομονή….

Τη καλησπέρα μου.