Month: March 2012

Η Φλωρεντία όπως την είδα…

Βρέθηκα στη Φλωρεντία και τη Ραβέννα τις τέσσερις τελευταίες μέρες μέσα στα πλαίσια μια σχολικής εκδρομής. Η εκδρομή είχε εκπαιδευτικό χαρακτήρα. Αλλά νομίζω ότι το ξέρετε ήδη, κυρίως οι παλιοί μου φίλοι,  ότι πάντα γράφω την ανταπόκρισή μου (συνήθως σε δόσεις…) από την επίσκεψη μου. Έτσι και τώρα λοιπόν θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω όλα όσα είδα.

Και για να το θέσω απλά. Είδα ελάχιστα έως τίποτα. Υπάρχουν τόσα πολλά, που απλά από ένα σημείο και μετά…παθαίνεις αναισθησία και απλά βλέπεις. Αν προσπαθήσεις μπορείς να καταλάβεις τι είναι αυτά που βλέπεις. Αλλά θέλει διάβασμα. Πολύ διάβασμα. Και επανάληψη, πολλές επαναλήψεις. Και πάλι είναι αμφίβολο αν θα τα δεις όλα.

Θα ξεκινήσω από το εκπαιδευτικό και παιδαγωγκό κομμάτι. Το σκοπό αυτού του ταξιδιού. Όλα ξεκίνησαν από το ανθρώπινο σώμα… Πως έχει καταγραφεί το ανθρώπινο σώμα, στο Μεσαίωνα και την Αναγέννηση. Πως έχει αλλάξει η αντιμετώπιση του ανθρωπίνου σώματος μέσα από τα χρόνια. Αυτό ήταν το ερώτημα της εργασίας.

Και οι μαθητές ξεκίνησαν τις εργασίες τους. Μελέτησαν δημοφιλείς πίνακες και γλυπτά σε αυτή τη χρονική περίοδο και ψάξανε να βρουν τι άλλαξε με την αναγέννηση. Εντόπισαν τους ανθρώπους πίσω από αυτή τη κίνηση. Έκααν τη διάκριση ανάμεσα στους δημιουργούς και τους χρηματοδότες. Τις μεγάλες οικογένειες εμπόρων της Ιταλίας, που έχοντας “τόσο χρήμα που δεν φνατάζεσαι” με κανένα τρόπο, προώθησαν τις καλές τέχνες. Το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακά έργα και κτίσματα. Και τέλος όλα αυτά βγήκαν σε δημόσια θέα μέσα από τις γαλαρίες (gallery).

Μετά την ολοκλήρωση των εργασιών και τη μελέτη κάναμε επί τόπου επίσκεψη. Συνοδεύοντας 49 μαθητές έξι καθηγητές από δύο τάξεις του Λυκείου και από το Γαλλικό τομέα της Σχολής, βρεθήκαμε στη Φλωρεντία και μια μέρα στη Ραβένα.

Σήμερα θα έχουμε μια αναφορά σε όλα τα μέρη που επισκεφτήκαμε, και μέσα στη βδομάδα, θα ακολουθήσουν οι επιμέρους παρουσιάσεις.

Ξεκινώντας λοιπόν την πρώτη μέρα στις 7.00 από Ελλάδα, φτάσαμε Ιταλία και με λεωφορείο ξεκινήσαμε για Φλωρεντία. Στα μισά του δρόμου υπάρχει η μεσαιωνική πόλη Ορβιέτο. Αν δεχτούμε την πληροφορία από το ξεναγό, ο ναός του Ορβιέτο, είναι ο τέταρτος μεγαλύτερος ναός της Ιταλίας. Όντως τεράστιος αν και δεν τον είδα από μέσα. Κάποια στιγμή φτάσαμε στη Φλωρεντία και ξεκίνησε η ξενάγηση. Μπαίνοντας στο ιστορικό κέντρο ξεκινήσαμε από το Ναό του Τιμίου Σταυρού, κατεβήκαμε στο Παλιό Παλάτι, είδαμε τον Ποσειδώνα, τον Δαυίδ και τον Ηρακλή. Περάσαμε από την γκαλερί Uffizi και μετά περάσαμε τη κλασσική γέφυρα πάνω από τον Άρνο. Ρίξαμε μια κλεφτή ματιά στο παλάτι Πιττι και μετά μαζευτήκαμε στο ξενοδοχείο. Με ξύπνημα στις 3.30 (μια και πετάγαμε 7.00) φτάνοντας στις 8.00 το βράδυ καταλαβαίνετε σε τι κατάσταση είμασταν, μικροί μεγάλοι. Αυτή ηταν η πρώτη μέρα.

Η δεύτερη μέρα είχε δυο προγραμματισμένες επισκέψεις στο Uffizi και στο παλάτι Πιττι. Και τα δύο πιστέψτε με ήταν πλήρους απασχόλησης. Δηλαδή όπως και να το πω…το κάθε ένα ήθελε μέρες…Όχι τρεις ώρες που δώσαμε εμείς στο καθένα.

Η τρίτη μέρα είχε Ραβέννα. Ταξίδι και αφιξη επίσκεψη στο Άγιο Απολιννάριο τον Νέο, με εντυπωσιακά ψηφιδωτά, αντί για αγιογραφίες. Το Νεώνιο Βαπτιστήριο με επίσης εντυπωσιακά ψηφιδωτά και τέλος τη Βασιλκή του Σαν Βιτάλε. Ανάμεσα “σφηνώσαμε” και το μουσείο της Αρχιεπισκοπής της Ραβέννας.  Και μετά επιστροφή.

Και πάμε στη τελευταία μέρα… είχαμε το καλύτερο. Το μουσείο Γαλιλέο των φυσικών επιστημών…Η παιδική χαρά των ερευνητών. Οι περισσότεροι μαθητές ενθουσιάστηκαν και εντυπωσιάστηκαν από τα πρώτα βήματα των φυσικών επιστημών. Τις συσκευές των πειραμάτων, τα προπλάσματα, τα οργανα των εργαστηρίων Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να πω ότι όταν βγήκα εγώ και η συνάδελφος βιολόγος έφυγε όλο τα γκρουπ που είχε ήδη βγει. Και βγήκαμε και πέντε λεπτά νωρίτερα από τον προκαθορισμένο χρόνο.  Μετά είχαμε την μητρόπολη ή Duomo όπως το λένε στηνΙταλία. Η ερμηνεία της μητρόπολης είναι δική μας, μια και για αυτούς σημαίνει ναός της Παναγίας (κατά τον ξεναγό). Έτσι και αυτός ο ναός ήταν αφιερωμένος στη Παναγία. Ένας ναός ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ με διαστάσεις που όμοιες δεν έχω ξαναδεί. Η πρόσοψη εντυπωσιακή με ανάγλυφα σε κάθε σημείο και ένα εσωτερικό μάλλον απλό…με μερικές εντυπωσακές τεράστιες εικόνες στους κιτρινωπούς τοίχους, βιτρώ εντυπωσιακά και ένα τρούλο τεράστιο και ζωγραφισμένο. Είναι φανερό ότι εντυπωσιάστηκα από τις διαστάσεις. Προσπάθησα να φανταστώ το Εκκλησιαστικό όργανο (στέρεο αριστερά και δεξιά) να παίζει στην εκκλησία και δεν νομίζω ότι κατάληξα σε κάποια εικόνα.

Μετά διάλειμμα για φαγητό, μια τελευταία ματιά στη Φλωρεντία από την υπερυψωμένη πλατεία Μικελάντζελο… και αναχώρηση για Ρώμη και Ελλάδα.

Αυτή ήταν η εκπαιδευτική εκδρομή. Να περάσω και λίγο στα χρηστικά.

Γενικά τα πάντα είναι ακριβά. Αλλά αυτό είναι ας πούμε συνηθισμένο σε τουριστικό μέρος. Αλλά 3 € το μπουκαλάκι στο νερό – στο χέρι – και 6-7 € το λίτρο στο τραπέζι είναι πολλά, όπως και να το δεις. Το φαγητό βρίσκεις εύκολα, από τα σάντουιτς μέχρι τις πίτσες. Οι πίτσες έχουν μέση τιμή 7-8 € αλλά οι σαλάτες μικρές και σε ίδια τιμή. Τα ζυμαρικά τα έχουν για πρώτα και η τιμή τους στα ίδια επίπεδα αλλά σε διαστάσεις ορεκτικού…αν με εννοείτε. Από εκεί και μετά ανάλογα τι θέλετε, βλέπετε και κάνετε. Όμως… έγιναν και δυο περιστατικά, τα οποία αξίζει να αναφερθούν. Έδιωξαν ομάδες μαθητών από εστιατόρια, γιατί λέει παράγγελναν λίγα. 4 πίτσες για 7 άτομα θεωρήθηκε μικρός λογαριασμός και τους απομάκρυναν αν δε έπαιρναν και άλλα. Το βρήκα πολύ “χοντρό” από πολλές μεριές και δεν ξέρω τι θα γινόταν αν ρωτούσα κάποιον αστυνομικό, για το αν επιτρέπεται κάτι τέτοιο. Την απάντηση την ξέρω… αλλά το έμαθα εκ των υστέρων. Αλλιώς θα είχαμε σόου… από τα καλά.  Το δεύτερο είναι ότι σε ένα από τα πολλά παγωτατζίδικα που υπάρχουν ο υπάλληλος αν δεν του έδειχνες από την αρχή ποιο μέγεθος ήθελες έπαιρνε το μεγαλύτερο μπολ, και μετά σε υποχρέωνε να του πεις τι θέλεις και να το αγοράσεις. Βρήκε παιδιά και το έκανε…Και αυτό το πληροφορήθηκα αρκετά κατόπιν εορτής.. Αυτά σίγουρα είναι η καλύτερη διαφήμιση για τους ασχολούμενους με το τουρισμό στην Φλωρεντία. Ας πρόσεχαν.

Κατά τα άλλα. Εντυπωσιακός καιρός…αλλά θέλει άνετα αεράτα ρούχα και καλά παπούτσια. Ευέλικτο ντύσιμο, μια και το βράδυ έχει αρκετή δροσιά. Εμφανίζει αρκετά μεγάλη διαφορά θερμοκρασίας. Τα παπούτσια μου έχασαν τον σχεδιασμό της σόλας Έμεινε κάπου στη Φλωρεντία στα πλακόστρωτα.

Πολλά έγραψα πάλι. Από αύριο, έχουμε δουλειά και διαγωνίσματα. Η σημερινή μέρα ίσα που έφτασε – και με την αλλαγή της ώρας λιγότερο – για να έρθω λίγο στα ίσα μου… και να ξεκουραστώ. Τέλος όλα πλέον. Πάμε για τη λήξη του σχολικού έτους και την ολοκλήρωση των μαθημάτων.

Τα επόμενα θα έχουν αναλυτικότερη παρουσίαση και φωτογραφικό ύλικό.

Τη καλησπέρα μου…

Και έτσι βρεθήκαμε στο συνέδριο…

Είχα γράψει πριν από λίγο καιρό, για το συνέδριο στη Θεσσαλονίκη. Η αλήθεια είναι ότι δεν το ήξερα από πρώτο χέρι. Τώρα όμως που βρέθηκα εκεί έχω πολλά να πω. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με τα βασικά που έχουν να κάνουν με την οργάνωση.

Φτάσαμε το απογευματάκι στη Θεσσαλονίκη μετά από ένα εξαντλητικό εννιάωρο σχεδόν στο πούλμαν. Η ακινησία και η αδράνεια είναι πολύ κουραστική. 80 χιλιόμετρα την ώρα και δυο στάσεις περίπου μια ώρα συνολικά. Πήγαμε στο ξενοδοχείο, και μετά φύγαμε μέσα σε μισή ώρα για το συνέδριο. Και έτσι φτάσαμε στο ANATOLIA COLLEGE, στο Πανόραμα.

Η πρώτη εντύπωση, εντυπωσιακή, με μεγάλους χώρους, κτίρια ψηλοτάβανα 80 χρονών, αλλά και μοντέρνα. Και πράσινο, πολύ πράσινο. Μπαίνοντας μέσα βρεθήκαμε κατευθείαν, μπροστά σε δύο πάγκους, με μαθητές που κάνανε τις εγγραφές. Μας περιλάβανε κατευθείαν, σκανάρανε τις αιτήσεις που είχαμε ήδη κάνει ηλεκτρονικά από την εγγραφή μας. Μετά μας δώσανε κατευθείαν τους φακέλλους του Συνεδρίου με όλα τα απαραίτητα. Ταυτότητα, ντοσιέ, χάρτη, πρόγραμμα, σημειωματάριο, στυλό… όλα όσα ήταν απαραίτητα για να μπορέσεις να κινηθείς. Δυστυχώς τη πρώτη δραστηριότητα, τη χάσαμε, μια και τα εργαστήρια είχαν ήδη ξεκινήσει και δεν μπορούσαμε να διακόψουμε. Έτσι βρήκαμε χρόνο, να μπορέσουμε να μπούμε λίγο στο κλίμα. Βρήκαμε την αίθουσα που παρουσίαζε η πρώτη ομάδα. Κάνανε πρόβα, δοκιμάσανε την παρουσίαση. Γενικά υπήρχε πολύ αγωνία, μια και όλοι συμμετείχανε για πρώτη φορά σε συνέδριο.

Και έφτασε η ώρα που ξεκινήσανε οι παρουσιάσεις. Και “ανοίξαμε το μαγαζί” μια και κάναμε την πρώτη παρουσίαση σε αυτή την αίθουσα. Αυτό ανέβασε το άγχος των μαθητών μας που παρουσίασαν την εργασία για τον εγκέφαλο των εφήβων. Η παρουσίαση έγινε, μέσα στα χρονικά περιθώρια, και όλα πήγαν καλά. Σίγουρα ξεφύσηξαν από ανακούφιση, με την λήξη της παρουσίασης. Την πρώτη μέρα δεν είχε κάτι άλλο. Μια όμως μαθήτρια από την ομάδα, μια μικρή αδιαθεσία στην αρχή της ημέρας εξελίχθηκε σε ψηλό πυρετό. Έτσι μια συνάδελφος πήγε στο ξενοδοχείο μαζί της και οι υπόλοιποι πήγαμε στα Λαδάδικα, για φαγητό. Φτάσαμε στη πλατεία, δώσαμε ένα ραντεβού σε δυο ώρες, δηλώσαμε που θα είμαστε εμείς (πάνω στη πλατεία σε κεντρικό εστιατόριο, για να μπορούν να μας βρούν όλοι οι μαθητές) και δώσαμε το ελέυθερο για φαγητό. Μετά από δυο ώρες – ακριβώς πρέπει να ομολογήσω – μαζευτήκαμε και βουρ για το ξενοδοχείο. Εκεί μάθαμε την κατάσταση της μαθήτριας, που είχε 39 + ακατέβατα.

Την επόμενη μέρα, είχαμε τον μεγάλο όγκο των παρουσιάσεων. Πέντε από τις επτά, αλλά πάλι κάποιος έπρεπε να μείνει στο ξενοδοχείο, Έτσι έγινε αλλαγή βάρδιας και φύγαμε για το Συνέδριο.  Είμασταν όλη την ημέρα και παρακολουθήσαμε όλες τις παρουσιάσεις των μαθητών. Ευτυχώς το απόγευμα η μαθήτρια ήταν καλύτερα και μπόρεσε να παρουσιάσει την εργασία της με την υπόλοπιπη ομάδα…και αμέσως μετά της πέρασαν όλα…Τι να πω. Εντάξει οχι ακριβώς έτσι αλλά συνήλθε και την επόμενη ήταν ακόμα καλύτερα.Τέρμα το παρασκήνιο.

Οι εργασίες τώρα. Σαν περιεχόμενο για εμένα ήταν πολύ ενδιαφέρουσες. Η μία καλύτερη από τις άλλες.

Μετά από ένα μαραθώνιο παρουσιάσεων, κατά τις 9.00 τελειώσαμε πάλι.

Όμως ήταν πολύ αξιόλογες δυο εκδηλώσεις που αξίζει να μνημονευθούν.

Η εναρκτήρια εκδήλωση, όπου μετά τους χαιρετισμούς, ο κ. Σταμάτης Κριμιζής, μας παρουσίασε πενήντα χρόνια διαστημικών ταξιδιών. Με ένα τρόπο που μόνο ένας άνθρωπος που τα έχει ζήσει από μέσα μπορεί να μεταφέρει. Και μας ταξίδεψε μέχρι τις “εσχατείες” του ηλιακού μας συστήματος. Και τα παρουσίαζε με ένα απλό τρόπο, σαν να σου περιγράφει πως να πάρεις το λεωφορείο από τη στάση κλπ κλπ κλπ. Για εμένα που έχω ζήσει αυτά τα βήματα, είχα δει την προσελήνωση σε πραγματικό χρόνο…ναι τόσο παλιός είμαι, αυτή η περιγραφή με συνεπήρε. Τα παιδιά που έχουν μάθει με τα διαστημικά λεωφορεία και το Star Wars μάλλον δεν τους έκανε αίσθηση. Το θέμα είναι ότι για εμένα ο κ. Σταμάτης Κριμιζής είναι ένα ζωντανός θρύλος, ένα κεφάλαιο για τη νέα γενιά, ένας ονειροπόλος της καθημερινότητας, που σχεδιάζει το επόμενο του ταξίδι στον ήλιο…μέσα στα επόμενα…6 χρόνια. Και μόνο να τον ακούς σε συνεπαίρνει στο όνειρό του.

Στην απογευματινή συνεδρίαση – ολομέλεια τρεις άνθρωποι έδωσαν διαφορετικές διαστάσεις σε όλο το απόγευμα. Ο κ. Γιώργος Γάτος, με τις καινοτομίες και τον τρόπο που μια καλη ιδέα μπορούμε να τη “βγάλουμε έξω” στο κόσμο, μπόρεσε μέσα σε πολύ λίγο χρόνο, να αλλάξει την διάθεση και την απαισιοδοξία που πλανάται στο χώρο, σε μια διάθεση για δημιουργία, σε μια πρόκληση για το καινούργιο. Είναι κάτι που πρέπει να το έχεις. Και ο συγκεκριμένος ομιλητής σίγουρα το είχε. Μας έκανε να αναρρωτιόμαστε αν είμαστε οι επόμενοι Zuck.

Ο κ. Κωνσταντίνος Δασκαλάκης μας μίλησε μέσω SKYPE  από το ΜΙΤ και μας μίλησε για την πορεία του αλλά κυρίως για την μαγεία των μαθηματικών και την επίδραση τους στη καθημερινότητα μας. Η αλήθεια είναι ότι δύσκολα μπορεί να συσχετίσεις τα μαθηματικά με όλα όσα γίνοντα κάθε μέρα. Από την άλλη μεριά είδαμε και πως μπορείς να μιλάς από την άλλη άκρη του πλανήτη μέσα από μια οθόνη και να αναπτύσσεις διαδραστικότητα με το κοινό σου μέσα από μια όθόνη. Το θέμα της “εξωστρεφούς θεωρίας των Υπολογισμών” αναπτύχθηκε μοναδικά.

Για το τέλος άφησα τον κ. Τεύκρο Μιχαηλίδη. Ένας χείμαρρος. Μια ομιλία η οποία δεν μπορώ να προσδιορίσω πόσο κράτησε…γιατί απλά δεν με απασχολησε να κοιτάξω το ρολόι μου. Μας ταξίδεψε από την Αίγυπτο, στην αρχαία Ελλάδα, στη Ρώμη, στην σύγχρονη Ελλάδα. Με μια λογικη συνέχεια, με μια σειρά που έτρεχε. Μας παρουσίασε την τυχαιότητα, το παιγνιδι και τα μαθηματικά μέσα από τους αιώνες.

Τη τελευταία μέρα, ξεκινήσαμε νωρίς πάλι για το Συνέδριο σε πληρη σύνθεση. Είχαμε μια εργασία να παρουσιάσουμε ακόμα, αυτή που μας έλεγε πως μπορούμε να παρακολουθήσουμε την εξέλιξη του ανθρώπου μέσα από το DNA του. Δυστυχώς ολοκληρώνοντας την τελευταία παρουσίαση έπρεπε να φύγουμε, γιατί το ταξίδι των εννέα ωρών, ήταν μπροστά μας. Έτσι αποχωρήσαμε πριν την καταληκτική συνεδρίαση.

Φτάνοντας στην Αθήνα, θα μπορούσα να πω ότι είχαμε ένα Σαββατοκύριακο γεμάτο Εμπειρίες. Είδαμε, ακούσαμε, συζητήσαμε, μπορέσαμε να μοιραστούμε εμπειρίες. Σίγουρα μάθαμε πολλά. Νομίζω ότι όλοι περιμενουμε το επόμενο συνέδριο. Μόλις εξαγγελθεί το καινούργιο συνέδριο, θα βάλουμε μπροστά και θα είμαστε έτοιμοι…μικροί, μεγάλοι.

Θα ακολουθήσουν τα βίντεο των παρουσιάσεων και φυσικά θα ενημερωθείτε.

Μέχρι τότε…τη καλησπέρα μου…

Βίντεο χημείας…

Τη βδομάδα που πέρασε έφτιαξα κάποια βίντεο σε θέματα της Οργανικής χημείας για την Γ’ Λυκείου.

Μπορείτε να τα δείτε στους συνδέσμους που ακολουθούν.

ΟΞΕΙΔΩΣΗ ΟΡΓΑΝΙΚΩΝ ΟΞΕΩΝ 1

http://youtu.be/EFNZCN15O-w

ΟΞΕΙΔΩΣΗ ΟΡΓΑΝΙΚΩΝ ΟΞΕΩΝ – ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ

http://youtu.be/eVkmehUBzyk

ΟΞΕΙΔΩΣΗ ΑΝΑΓΩΓΗ ΓΕΝΙΚΑ

http://youtu.be/1Tuo8gGLgCM

ΟΞΕΙΔΩΣΗ ΑΛΚΟΟΛΩΝ

http://youtu.be/N9UUpkGlRXA

ΟΞΕΙΔΩΣΗ ΚΑΡΒΟΝΥΛΙΚΩΝ

http://youtu.be/uSRFMud0Bds

ΟΞΕΙΔΩΣΗ ΚΑΡΒΟΝΥΛΙΚΩΝ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ

http://youtu.be/Pzr7XRR9mUA

ΑΛΟΓΟΝΟΦΟΡΜΙΚΗ

http://youtu.be/kjerCCZaSew

ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΥΔΡΟΓΟΝΑΝΘΡΑΚΩΝ

http://youtu.be/JELXjw2VLdM

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΩΝ

http://youtu.be/vKXXRQuVUus

Επίσης επειδή είναι ανοικτά στο διαδίκτυο μπορείτε να ενημερώσετε όλους εκείνους που πιθανόν θα μπορούσαν να τα αξιοποιήσουν. Στο κανάλι manaliss του YOU TUBE μπορείτε να βρείτε καμία εκατοστή εκπαιδευτικά βίντεο (χημείας φυσικά) από όλες τις τάξεις του Λυκείου. Επίσης μπορείτε να το πείτε σε όσους πιθανόν ενδιαφέροντα.

Οποιαδήποτε παρατήρηση, σχόλιο, πρόταση, είναι ευπρόσδεκτη.

Τη καλησπέρα μου…

Φτιάχνουμε μια ταινία; (μέρος δεύτερο…)

Πριν δυο μήνες έγραψα για μια εμπειρία μου από τα γυρίσματα μιας ταινίας. Σήμερα ήλθε το “πλήρωμα του χρόνου” και έτσι θα δούμε τα αποτελέσματα αυτής της προσπάθειας. Η ταινία είναι έτοιμη και θα προβληθεί μεθαύριο στη Σχολή. Πριν από αυτό όμως φρόντισα και βρήκα τη καθηγήτρια πίσω από το εγχείρημα και της ζήτησα να μου πει δυο λόγια για το “πως” και το “γιατί” πίσω από αυτή τη προσπάθεια.

Ακολουθεί η απάντησή της – όπως μου ήρθε – και ταυτόχρονα αποτελεί μια απάντηση σε όλους εκείνους που λένε ότι οι καθηγητές κάθονται δυο μήνες το καλοκαίρι…Κάποιοι ίσως κάποιοι άλλοι πάλι μάλλον όχι. Διαβάστε το κείμενο:

“Je viens de là !

Όλα ξεκίνησαν όταν το καλοκαίρι αποφάσισα να κάνω στην τάξη μου ένα βιβλίο λογοτεχνίας. Το βιβλίο αυτό είχε και την κινηματογραφική του απόδοση και σχετιζόταν με τη ζωή στο σχολείο. Αυτό το βιβλίο ήταν το « Ανάμεσα στους τοίχους» (Entre les murs). Το κεντρικό του θέμα σχετίζεται με την ύπαρξη «τοίχων» σε έναν χώρο, το σχολείο, και ο στόχος είναι το γκρέμισμα των «τοίχων».

Το καλοκαίρι λοιπόν,  δίπλα στη θάλασσα σκεφτόμουν το θέμα, ξαναδιαβάζοντας το βιβλίο στα γαλλικά. Μπορεί  να βοήθησε κι αυτό αφού οι τοίχοι κάθε τύπου ήταν πολύ μακριά λόγω των καλοκαιρινών διακοπών.

Δεν μπόρεσα να μη σκεφτώ κάποια πράγματα… Άραγε οι μαθητές του Δ2 που επρόκειτο να έχω από το Σεπτέμβριο θα μπορούσαν να καταλάβουν το κείμενο; Το θέμα θα τους φαινόταν προσιτό; Θα καταλάβαιναν τους μηχανισμούς που αναπτύσονται ώστε να υψώνονται εμπόδια; Όλα εκείνα τα φράγματα, που οδηγούν σε αποκλεισμούς, που καταλήγουν σε εσωστρέφεια, που διακόπτουν την επικοινωνία; Να τι είναι οι τοίχοι. Να πώς οδηγούμαστε σε απομονώσεις. Αυτό ήταν το θέμα του βιβλίου που, μεταξύ άλλων, θα αποτελούσε το αντικείμενο της δουλειάς μου από το Σεπτέμβρη με τους μαθητές μου.

Σαν τους συνάντησα για πρωτη φορά, η ιδέα προέκυψε σχεδόν φυσικά: θα κάνουμε τη δική μας ταινία. Τους το ανακοίνωσα και η αντίδραση ήταν πάνω από το αναμενόμενο θετική. Ναι απάντησαν αμέσως, αν και ίσως το έβρισκαν «ουτοπικό», δηλαδή χωρίς τόπο και χωρίς δυνατότητα πραγματοποίησης. Η αρχή είχε γίνει αλλά έπρεπε να γίνουν κάποια βήματα.

Έτσι είδαν την ταινία του Laurent Cantet (είχε κερδίσει και το βραβείο στο φεστιβάλ των Κανών), διάβασαν το βιβλίο του François Bégaudeau και τέλος μιλήσαμε για τα εκπαιδευτικά συστήματα στη Γαλλία και στην Ελλάδα στα πλαίσια του μαθήματος και της προετοιμασίας για τις εξετάσεις του B2 DELF. Μετά από όλα αυτά, πείστηκαν πως το εγχείρημα μπορούσε να πραγματοποιηθεί. Οι αρμοδιότητες-εργασίες μοιράστηκαν και φτιάχτηκε το χρονοδιάγραμμα όλης της εργασίας.

Όλη αυτή η δουλειά έδωσε αποτέλεσμα και φτιάξαμε την ταινία μας. Έχουμε τη χαρά να σας καλέσουμε στην παγκόσμια πρώτη της προβολή ( ποιος ξέρει μπορεί να ακολουθήσουν κι άλλες, εμείς είμαστε έτοιμοι) την Τετάρτη 14 Μαρτίου, στις 13:00, στο CDI, του σχολείου. Εκεί θα είναι και όλοι οι άλλοι μαθητές της Α’ λυκείου με τους καθηγητές των γαλλικών και αλλά και όσοι ενδιαφέρονται.

Θα σας παρουσιάσουμε την ταινία μας και θα μιλήσουμε για τον τρόπο δουλειάς μας. Θα απαντήσουμε σε όλες ερωτήσεις σας. Η γλώσσσα της εκδήλωσης είναι τα γαλλικά αλλά αν θέλετε να συμμετέχετε μιλώντας ελληνικά είσαστε ευπρόσδεκτοι. Εξάλλου η ταινία μας μιλάει και τις δύο γλώσσες δείχνοντας με αυτό τον τρόπο πως δεν μπορεί (ή δεν πρέπει) να υπάρχουν τοίχοι στην επικοινωνία. Άλλωστε βρισκόμαστε σε ένα σχολείο που καθημερινά παλεύουμε την διγλωσσία, την διπολιτισμικότητα, τη συνύπαρξη, πράγμα όχι εύκολο, δύο κόσμων (ή και περισσότερων;)

Nous venons tous de là ! Et vous, venez nombreux !

Έφη Ραϊκοπούλου, καθηγήτρια γαλλικών στο LFH ED. “

Φυσικά και θα έιμαι εκεί…μια και έχω και ρόλο στη ταινία….Νααιιιιιι!!!! ” Όπου γάμος και χαρά, η Βασίλω πρώτη”. Τόσο καιρό βγάζω βίντεο, καιρός να με βιντεογραφήσει και εμένα. Τώρα τι βγήκε…δεν ξέρω. Θα σας πω πάντως.

Τα σχόλια σας ευπρόσδεκτα.

Τη καλησπέρα μου…

Πάμε για ένα συνέδριο;

Η χθεσινή μέρα ήταν καλύτερη. Δεν το συζητάμε. Το Σάββατο τσαντίστηκα. Η αίσθηση που είχα ήταν ότι είχαμε ξεφύγει και ζούσαμε αλλού. Δεν ξέρω αν ήμουνα μόνο εγώ ή και άλλοι συνάδελφοι που είχαν την ίδια αίσθηση. Σίγουρα δεν αφορά όλο το κόσμο, ούτε η δική μου άποψη αλλά ούτε και η άποψη του συγκεκριμένου ομιλητή. Η χθεσινή μέρα όμως ήταν καλή. Είχε ενδιαφέρον, με εξαίρεση μια που ήταν “αναγνώστης” οι άλλες τρεις που παρακολούθησα ήταν καλές. Η καλύτερη ήταν του Χαράλαμπου Γούτσου, βιωματική, απλή, λειτουργική με λύσεις που μπορεί να εφαρμόσει ο καθένας προκειμένουν να δώσει στους μαθητές του κάτι καλό και λειτουργικό.

Όμως για άλλο συνέδριο θα γράψω…Αυτο της Θεσσαλονίκης που λέγεται ACSTAC. Είναι μαθητικό συνέδριο και θα είμαστε εκεί. Οι μαθητές μας έκααν μια σειρά εργασίες και θα τις παρουσιάσουν. Θέλέτε να δείτε τίτλους;

Δείτε λοιπόν :

Β΄ Λυκείου:

1. Μεταλλάξεις : ανιχνεύοντας το παρελθόν.

2. Τα μυστήρια του εγκεφάλου των εφήβων

Α΄ Λυκείου:

1. Χαρτογράφηση του ανθρώπινου γονιδιώματος  και γονιδιακή διατροφολογία

2. Κιρκάδιοι ρυθμοί και σύγχρονη ζωή των εφήβων

3. Συγκριτική Μελέτη  της επιρροής της καφεΐνης στις καρδιακές παθήσεις

4. Η κατάθλιψη στην εφηβεία

Γ΄ Γυμνασίου:

1. Απονέκρωση-φυτική κατάσταση εγκεφάλου

2. Φαινόμενο placebo- Αποτελέσματα, ερμηνείες, ηθικά ζητήματα

Νομίζω ότι είναι φανερό ότι οι καθηγήτριες που υποστηρίζουν τις εργασίες είναι Βιολόγοι. Δεν είναι όμως αυτό το θέμα. Το θέμα είναι οι τίτλοι. Δεν ξέρω για εσάς αλλά εγώ έχω άγνωστες λέξεις. Και οι εργασίες τους δουλεμένες με προσοχή και όλη την αντίστοιχη υποστήριξη. Power Point, υλικό και όλα τα σχετικά.

Το θέμα είναι ότι θα βρεθούμε για ένα τριήμερο στη Θεσσαλονίκη, προσπαθώντας να δώσουμε στους μαθητές μας τη δυνατότητα να βρεθούν σε ένα περιβάλλον με άλλους συμμαθητές τους, να εκφράσουν τις απόψεις τους, να πουν και να μοιραστούν την εργασία τους και να δεχτούν και να κάνουν κριτική. Μια εμπειρία που πέρυσι συμμετείχαμε πιλοτικά και φέτος “κατεβάζουμε ομάδα”. Η περυσινή εμπειρία άφησε τις καλύτερες εμπειρίες και στους μαθητές αλλά και στο συνέδριο μια και η εργασία τους διακρίθηκε σαν η εργασία με το πιο πρωτότυπο θέμα.

Η συμμετοχή μας σε συνέδρια και ημερίδες μας βοηθάει να είμαστε ενήμεροι και να έχουμε ανά πάσα στιγμή διαθέσιμες όλες τις σχετικές πληροφορίες. Από την άλλη όμως, η συμμετοχή των μαθητών σε συνέδρια και ημερίδες είναι σχολείο. Είναι εκπαίδευση, είναι πρόκληση. είναι εμπειρία. Και όσο μπορούμε προσπαθούμε να δώσουμε στους μαθητές μας αυτή τη δυνατότητα.

Έτσι την άλλη βδομάδα θα έχετε ανταπόκριση από Θεσσαλονίκη. Αν βρω χρόνο ίσως και πιο σύντομα. Φυσικά και θα έχω υπολογιστή. Αμφιβάλλατε;

Όμως δεν μας φτάνουν αυτά…Οργανώνουμε και ημερίδες. Και καλούμε κόσμο και ανοίγουμε το σχολείο μας για να έρθουν οι συνάδελφοι και να ενημερωθούνε. Έτσι το Σάββατο είχαμε στο σχολείο μια ημερίδα από τους μαθηματικούς με θέμα τα αναλυτικά προγράμματα και την διδασκαλία των Μαθηματικών. Θα εχετε και από εδώ ανταπόκριση. Μόλις έχω και εγώ.

Χθες βράδυ έγινε διαδικτυακό μάθημα στη Χημεία για ένα δίωρο ενόψει διαγωνίσματος. Όμως είχα να “ανταγωνιστώ” το θέατρο, με αποτέλεσμα, να έχω μικρή προσέλευση όμως έγινε. Ίσως καμιά φορά το δοκιμάσω εντελώς ανοικτό σε όλο το κόσμο, να δω τιανταπόκριση θα υπάρξει.

Ούτε αυτό μας φτάνει όμως… Έτσι το ΠαρασκευοΣαββατοκύριακο μια ομάδα μαθητών ήταν στο Model United Nations. Ένα μοντέλλο των Ηνωμένων Εθνών. Αυτό είναι ουσιαστικά μια σμίκρυνση του μοντέλου με το οποίο δουλεύουν τα Ηνωμένα Έθνη. Έτσι οι μαθητές, αναλαμβάνουν μια χώρα, μπαίνει ένα κεντρικό θέμα, και αρχίζουν μια διαδικασία εκπροσώπησης, συμμετοχής σε επιτροπές, και τέλος καταλήγουν σε ένα ψήφισμα πάνω στο θέμα που εξετάζουν.

Να σας πω τώρα ότι ηρεμήσαμε… Μπα μάλλον όχι. Αυτή τη βδομάδα τρέχει η Εβδομάδα Τύπου στο σχολείο. Έχουμε επισκέψεις από διάφορους δημοσιογράφους στη σχολή και ομιλίες τους για τη δουλειά τους. Όλοι οι μαθητές έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν μία ή δύο ομιλίες. Μάλιστα τη Παρασκευή, η Β λυκείου θα δει τον Κυβερνητικό εκπρόσωπο. Και εδώ μόλις έχω υλικό θα σας γράψω περισσότερα…Τώρα να συνεχίσω….Μπα μάλλον όχι…Τουλάχιστονόχι τόσο αναλυτικά.

Απαριθμώντας…Χθες μια μεγάλη ομάδα μαθητών της Α΄ Λυκείου βρέθηκε στη Φαύστα, την θεατρική παράσταση. Οι περισσότεροι μίλησαν κατενθουσιασμένοι από την παράσταση.

Την Τετάρτη 14/3 έχουμε την παρουσίαση της ταινίας, που γύρισαν οι μαθητές της Β’ λυκείου στο μάθημα των Γαλλικών.

Την βδομάδα, 12 με 17 Μαρτίου μια μεγάλη ομάδα μαθητών της Β Λυκείου θα είναι Σκωτία, σε εκπαιδευτικό ταξίδι.

Στα τέλη Μαρτίου (11-24/3) δύο ομάδες, μια από την Α και μια ομάδα από την Β θα είναι Φλωρεντία. Θα εξετάζουν, η μία ομάδα το ανθρώπινο σώμα μέσα από τα γλυπτά, και η άλλη τα ψηφιδωτά και την εξέλιξή τους. Και οι δύο ομάδες έχουν κάνει εργασίες πάνω στο αντικείμενο τους και θα μπορέσουν να τα δουν μπροστά τους “ζωντανά” πλέον.

Στις 27/3 μια ομάδα της Β λυκείου θα παρακολουθήσει στο Δημόκριτο μια διάλεξη για τη ραδιοχρονολόγηση και θα μελετήσει και πείραμα σχετικό.

Δυστυχώς δεν κληρωθήκαμε στα master classes που οργανωνονται από ΕΜΠ – ΕΚΠΑ και Δημόκριτο για μάθημα πάνω στα στοιχειώδη σωμάτια. Του χρόνου θα προσπαθήσουμε πάλι να μπούμε στη κλήρωση.

28/3 – 2/4 μια ομάδα θα είναι στη Χάγη για το γαλλόφωνο μοντέλο των Ηνωμένων Εθνών.

Από 29/3 μέχρι 5/4 στο σχολείο θα τρέχει Εβδομάδα Γαλλόφωνου Κινηματογράφου με προβολές, προσκεκλημένους, συζητήσεις.

Βλέπετε λοιπόν ότι ο Μάρτιος είναι γεμάτος. Η αλήθεια είναι ότι στο Μάρτιο μαζεύουμε όλες τις εκδηλώσεις και τις δραστηριότητες και κυρίως τα ταξίδια. Έτσι οι μειωμένες τάξεις δεν επηρεάζουν όλο το χρόνο τα μαθήματα.

Μάλλον πρέπει να σταματήσω. Οι δραστηριότητες είναι πολλές. Προσπαθούμε να ανοίξουμε όσο το δυνατόν περισσότερους ορίζοντες στους μαθητές. Πίσω από αυτές τις δραστηριότητες όμως, είναι καθηγητές που αφιερώνουν ώρες, χάνουν Σαββατοκύριακα, εργάζονται εκτός ωραρίου.

Για παράδειγμα χθες οι μαθητές πήγαν στο θέατρο με καθηγητές που άφησαν τα παιδιά τους στο σπίτι για να πάνε στο θέατρο με τους μαθητές. Οι μαθηματικοί ήταν όλο το Σάββατο στο σχολείο. Εγώ ήμουν το Σαββατοκύριακο στη Σχολή Αυγουλέα Λιναρδάτου για την ημερίδα, και το βράδυ τρεις ώρες για το σεμινάριο. Και για όλα τα άλλα κάποιος τρέχει. Γιατί όπως λέω όλα αυτά “δεν γίνονται μόνα τους”.

Ακόμα και αυτό το κείμενο θέλει χρόνο…οπότε το σταματάω εδώ και σας το παραδίδω. Μόλις όμως έχω υλικό από κάποια από τις δραστηριότητε θα το έχετε και εσείς. Μέχρι τότε…

Καλό βράδυ….

Ρε σεις… μπας και χάσαμε το μέτρο;

Βρέθηκα σήμερα σε μια διημερίδα για τις τεχνολογίες αιχμής και άκουσα την εξής φράση… “Είναι τραγικό σήμερα ένα σπίτι να μην έχει ΙΝΤΕΡΝΕΤ…” και συνέχισε…. “Έτσι που είναι σήμερα τα πράγματα, ένας υπολογιστής κοστίζει ένα πεντακοσάρικο…(για ευρώ μιλούσε)…”

Λοιπόν να σας πω τα δικά μου δεδομένα…Εργάζομαι σε ένα σχολείο που σε κάθε αίθουσα έχω δυο γραμμές για ΙΝΤΕΡΝΕΤ, πρίζες που δουλεύουν όλες και είναι στη θέση τους, πάνω από τις μισές αίθουσες έχουν προτζέκτορα και από αυτές οι μισές έχουν και υπολογιστή συνδεδεμένο, τέσσερις έχουν διαδραστικό πίνακα… και πολλά άλλα καλούδια. Υπάρχουν δύο αίθουσες πληροφορικής, με 15 υπολογιστές η κάθε μια που δουλεύουν όλοι και ο πληροφορικάριος παραχωρεί την αίθουσα του για χρήση. Μια βιβλιοθήκη πλήρης, με βιβλιοθηκάριο και καμιά δεκαριά  υπολογιστές που επίσης δουλεύουν. Και οι μαθητές μου έχουν όλοι, έχουν τουλάχιστον ένα υπολογιστή στο σπίτι. (Συνήθως ένα σταθερό και ένα φορητό). Και ρωτάω… Είναι το σχολείο που εργάζομαι, ένα σχολείο που ανήκει στο μέσο όρο για να μεταφέρω τις εμπειρίες μου σε όλους τους άλλους;

Γιατί εγώ ακούω άλλα πράγματα…Δηλαδή για αίθουσες πληροφορικής με 5-6 υπολογιστές που οι μισοί δουλεύουν και ο πληροφορικάριος δεν αφήνει άλλους να τους χρησιμοποιήσουν μη διαλύσουν το δίκτυο. (ακούστηκε κατά κόρον στην επιμόρφωση Β επιπέδου από πολλούς συναδέλφους για τις εργασίες που έπρεπε να κάνουν.) Γνωρίζω για  Διευθυντές που έχουν υπολογιστές “φυλαγμένους” για να μη χαλάσουν… ενώ στην αίθουσα των εργαστηρίων ΦΕ δεν υπάρχει Η/Υ (Θα μπορούσε να φτιαχτεί για τις Ερευνητικές Εργασίες). Ξέρω για παιδιά που είναι σε χωριό στην ορεινή Αχαΐα και οι γονείς τους, αγρότες, με μόρφωση κάπου στο Γυμνάσιο και άμα…, δουλεύουν για “ένα πεντακοσάρικο”…  το μήνα και τα παιδιά κάθε μέρα κάνουν 22 + 22 =44 χιλιόμετρα τη μέρα με το υπεραστικό λεωφορείο, (για τον “μεγάλο” Α γυμνασίου) για να πάνε και να έρθουν στο Αίγιο και να μορφωθούν. Και για τα Αγγλικά τους, ξανακατεβαίνουν το απόγευμα, και διαβάζουν στο αυτοκίνητο, με τη μαμά, περιμένοντας το ένα το άλλο για να τελειώσουν τα αγγλικά. Και τα δύο μικρά του δημοτικού επίσης κάνουν το ίδιο ταξίδι καθημερινά αλλά με ταξί… λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι… το “25άρι” του ΙΝΤΕΡΝΕΤ το μετράνε αλλιώς…Και αντί να πληρώσουν το “πεντακοσάρικο” του υπολογιστή, χρησιμοποιούν τον παλιό υπολογιστή των παιδιών μου που “ήταν για πέταμα” με βάση τα Αθηναϊκά δεδομένα.

Λοιπόν ας ξεφύγουμε από τον μικρόκοσμό μας και να δούμε τι γίνεται γύρω μας. Θέλουμε να βοηθήσουμε; Να σας πω εγώ μερικούς τρόπους….

1. Ψάξτε σε φίλους που δουλεύουν σε μεγάλες εταιρείες. Συχνά πυκνά κάνουν αναβάθμιση υπολογιστών και βγάζουν υπολογιστές πενταετίας – συνήθως – σε καλή κατάσταση. Βάλτε τους Διευθυντές σας στο παιγνίδι, να κάνουν μια βεβαίωση αποδοχής δωρεάς…Ας εκτεθούν και λιγάκι… Διευθυντές είναι… και να πάρουν τους υπολογιστές αυτούς και να τους κάνουν ένα σέρβις. Τι σημαίνει σέρβις…Εγκαταστείστε LINUX, φωνάξτε την ΕΛΑΚ και ζητείστε να σας φτιάξουν δίκτυο με τους υπολογιστές αυτούς. Το έχουν κάνουν πολλές φορές και δουλεύει (Thin Client λέγεται… και υποστηρίζεται πλήρως από το Linux). Αλλά και αυτόνομοι να είναι οι υπολογιστές πάλι θα δουλέψουν καλά. Με 30 ευρώ παίρνετε ένα router και κάνετε την αίθουσα ασύρματο δίκτυο.

2. Παψτε να ψάχνετε στο διαδίκτυο για την δουλειά των άλλων. Φτιάξτε τη δική σας…τη καλύτερη δυνατή και ανεβάστε την. Και κάντε την και κοινόχρηστη. Όλοι ψάχνουμε την δουλειά των άλλων και ξεχνάμε να δείξουμε την δουλειά τη δική μας. Γιατί η δική μας μας πήρε πολύ χρόνο, είναι δική μας και είναι πολύτιμη. Χρησιμοποιείστε δημοφιλείς σελίδες όπως το Slideshare για τις παρουσιάσεις σας, το Scribd για τα κείμενά σας, ή το Calameo ή κάποιο αντίστοιχο για τις ηλεκτρονικές σας εκδόσεις. Και διαλέξτε τα καλύτερα κομμάτια και στείλτε τα “πάνω” (UPLOAD). Φτιάξτε τα βιντεάκια σας και ανεβάστε τα σε κοινή θέα στο YOU TUBE για να τα αξιοποιήσουν όσοι θέλουν.  Και μη νομίζετε ότι είμαι μόνο λόγια. Αν σε οποιοδήποτε από αυτά τα site ζητήσετε manaliss θα με βρείτε. Άρα μη περιμένετε από το Υπουργείο ή κανένα άλλο να κάνει την δουλειά. Τη δουλειά θα τη κάνετε εσείς. Και αν χρησιμοποιήσατε “πρώτη ύλη” από το διαδίκτυο, μη ξεχάσετε να δηλώσετε τη πηγή.

Το συζήτησα το “περιστατικό” με τη παρέα του καφέ του Σαββάτου… (τους συμμαθητές μου). Η άποψή τους ήταν διπλή… Από την μια η θέση για το Ίντερνετ χαρακτηρίστηκε ακραία και μη αντιπροσωπευτική. Από την άλλη όμως αυτή η ακραία άποψη, ίσως μπορέσει να αποτελέσει κινητήρια δύναμη, για να αλλάξουν κάποια πράγματα.  Μπορεί σήμερα να μας φαίνονται ακραία, αλλά σε βάθος χρόνου, μπορεί να είναι μια πραγματικότητα. Δεν ξέρω.

Πάντως νομίζω ότι όλοι όσοι ασχολούμαστε με την εκπαίδευση “και την ψάχνουμε” τη δουλειά, όσον αφορά τις δυνατότητες που δίνουν οι νέες τεχνολογίες, καλό είναι να αρχίσουμε να παράγουμε υλικό, πρωτότυπο, καλό, και κυρίως χρήσιμο. Από όλους. Ανοίξτε ένα site στο διαδίκτυο (τα 100 MB είναι ο χώρος που δίνουν τα περισσότερα sites δωρεάν) και βάλτε τη δουλειά σας εκεί. (Δείτε το chemallfh που αφορά τη Χημεία Α λυκείου. Δεν έχει ανανεωθεί εδώ και τρία χρόνια όμως ακόμα το βλέπουν 1000 άτομα το μήνα – προφανώς μαθητές Α λυκείου ή/και  καθηγητές).

Ξανά τέλος πάντων. Μη κρίνουμε τα πάντα με τα δεδομένα που έχουμε. Δεν είναι σίγουρο ότι είναι ο κανόνας. Να κοιτάξουμε να εμπνεύσουμε τους μαθητές μας, να αξιοποιήσουμε όσο μπορούμε καλύτερα τις κλασσικές μεθόδους διδασκαλίας και να ενισχύσουμε όσο μπορούμε αυτές τις μεθόδους με τις νέες τεχνολογίες.

Ρίξτε μια ματιά γύρω σας και πράξτε ανάλογα. Αλλά μη χάσουμε το μέτρο. Εμείς οι “Αθηναίοι” έχουμε άλλα δεδομένα. Μη τα γενικεύουμε.

Αχ!!! Τα είπα πάλι. Σκεφτείτε τα.

Τη καλησπέρα μου…

Η παρουσίαση των Ερευνητικών Εργασιών…

Παρασκευή πάλι…και ο καφές και το μόνιτορ ζεστά να περιμένουν.

Πριν ξεκινήσω να σας δείξω μια φωτό πάνω στο τί γίνεται μέσα σε μια τάξη. Είναι περίπου η άποψη που έχουν για την Χημεία, και όχι μόνο από όσο μπορώ να ξέρω.

Δείτε την και μου λέτε.

Οι ερευνητικές εργασίες του πρώτου τετραμήνου τελειώσαν στις 20 του Γενάρη. Παρόλα αυτά ο απόηχος τους εξακολουθεί να υπάρχει. Έτσι πριν δεκαπέντε μέρες βρεθήκαμε στα Εκπαιδευτήρια ΔΟΥΚΑ για μια ημερίδα, όπως έχω ξαναγράψει.

Η ημερίδα αυτή για εμένα ήταν πολύτιμη γιατί μέσα από τις εργασίες, είδαμε πως δουλεύουν “τα άλλα σχολεία” και πήραμε μια γενικότερη ιδέα για το μάθημα. Αυτή η κίνηση δεν είναι κάτι πολύπλοκο, και ίσως θα ήταν καλή ιδέα να γίνεται και γενικότερα μεταξύ των σχολείων. Πολλά σχολεία είναι στη δίπλα γειτονιά. Θα μπορούσαν πολύ εύκολα να βρεθούν οι μαθητές του ενός στο άλλο και να ακούσουν οι μεν τις εργασίες των δε. Απλό και εύκολο. Μια απόφαση χρειάζεται.

Εμείς πήγαμε φιλοξενούμενοι και είδαμε τι γίνεται. Μιλήσαμε και ανταλλάξαμε απόψεις. Και σίγουρα η εμπειρία ήταν πολύτιμη.

Οι μαθητές μας είχαν άγχος και ήταν φανερό αυτό στην ομιλία τους. Όμως ανταποκριθήκαν στη πρόκληση και τόσο οι εισηγητές όσο και το κοινό από κάτω αποχωρήσαμε με τις καλύτερες εντυπώσεις.

Για να αποκτήσετε και εσείς εμπειρία για το τι έγινε, μπορείτε να δείτε τα αποσπάσματα από τον δικό μου χαιρετισμό αλλά και από την παρουσίαση των μαθητών.

Στους συνδέσμους λοιπόν έχουμε :

Χαιρετισμός από εμένα στην Ημερίδα.

Παρουσίαση των μαθητών με θέμα : Γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα : Σωτηρία ή Κίνδυνος;

Μερικά πρακτικά. Όταν συνδεθείτε για να δείτε το βίντεο χρειάζεται απλά ο INTERNET Explorer ή ο Mozilla χωρίς κάποιο πρόγραμμα προβολής. Επιλέξτε το μέγεθος του παραθύρου, ώστε να είναι αρκετά μεγάλο  και να φαίνεται καλά και όχι στοσομεγάλο, ώστε να χαθεί η ανάλυση. Η διάρκεια είναι 3 και 20 λεπτά αντίστoιχα. A! και κάτι σημαντικό…Όταν αρχίσει δεν σταματάει, Το βλέπετε όλο ή κλείνετε το παράθυρο. (Το κόστος του μικρού όγκου δεδομένων είναι αυτό).

Να πηγαίνουμε σιγά σιγά να κάνουμε καμία δουλειά….

Καλό Σαββατοκύριακο. Τη καλημέρα  μου…

Επί του πληκτρολογίου : Αν θέλετε να τα κατεβάσετε θα χρησιμοποιήσετε τους συνδέσμους :

Βίντεο με τον χαιρετισμό στην αρχή της εκδήλωσης.

Βίντεο με την εργασία των μαθητών.