Featured Posts

  • Prev
  • Next

Δεξιότητες εναντίον γνώσεις…

Posted on : 07-11-2010 | By : manaliss | In : Γενικά, Εκπαιδευτικά, Κοινωνικά

Tags: , , , ,

0

Μου ήρθε από τον Γιώργο Σταυρακαντωνάκη – συνάδελφο χημικό, που πολλές φορές έχουμε μοιραστεί τις ανησυχίες μας πάνω στην Παιδεία και στη Χημεία. Είναι ένα κείμενο που σε βάζει σε σκέψεις. Και σαν τέτοιο το αναδημοσιεύω. Σαν ένα κείμενο που σε προβληματίζει. Αν θα το “πιστέψετε” ή θα το “απορρίψετε” είναι καθαρά δικό σας θέμα.

Βολευτείτε στη πολυθρόνα και διαβάστε το….

Στην Ευρώπη, οι δεξιότητες εναντίον της γνώσης

07/11/2010 – 16:39

Για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ένας είναι ο στόχος: να προετοιμάσουν ένα φυτώριο ευέλικτου εργατικού δυναμικού για να απαντήσουν στις ανάγκες των επιχειρήσεων σε εργάτες με χαμηλή ειδίκευση.

ΤΟΥ ΝΙΚΟ ΧΙΡΤ

Η εκπαιδευτική σκέψη της κας Αντρούλλας Βασιλείου, της κυπρίας επιτρόπου για την εκπαίδευση, συμπυκνώνεται σε μερικές φράσεις: «βελτίωση των δεξιοτήτων και πρόσβαση στην εκπαίδευση και την επαγγελματική κατάρτιση με βάση τις ανάγκες της αγοράς», «να μπορεί η Ευρώπη να αντιμετωπίζει τον παγκόσμιο ανταγωνισμό», «να αποκτούν οι νέοι εφόδια για τη σημερινή αγορά εργασίας» και «να αντιμετωπιστούν οι συνέπειες της οικονομικής κρίσης».1

Συνοψίζει αρκετά καλά τις αντιλήψεις των Ευρωπαίων ιθυνόντων, οι οποίοι, εδώ και δεκαπέντε χρόνια, θεωρούν ότι η πρωταρχική αποστολή του σχολείου είναι να υποστηρίζει τις αγορές και ότι η λύση στα προβλήματα της ανεργίας και της ανισότητας βρίσκεται σε μια καλύτερη αντιστοιχία ανάμεσα στην εκπαίδευση και στις «ανάγκες» της οικονομίας.

Το Ευρωπαϊκό Κέντρο για την Ανάπτυξη της Επαγγελματικής Κατάρτισης (Cedefop) προβλέπει, για τα επόμενα χρόνια, αύξηση της απασχόλησης υψηλής ειδίκευσης, αλλά επίσης «μια σημαντική αύξηση των θέσεων απασχόλησης στους τομείς των υπηρεσιών, ιδιαίτερα στη λιανική πώληση και τη διανομή, καθώς και σε άλλες στοιχειώδεις εργασίες, που δεν απαιτούν παρά λίγα ή καθόλου τυπικά προσόντα».2 Ένα φαινόμενο στο οποίο ο ευρωπαϊκός οργανισμός δίνει το όνομα «πόλωση στη ζήτηση δεξιοτήτων».

Πρόκειται για μια τάση που οι ΗΠΑ γνωρίζουν επίσης: στους σαράντα τομείς απασχόλησης που παρουσιάζουν την μεγαλύτερη αύξηση σε όγκο, οκτώ μόνον απαιτούν πολύ υψηλά επίπεδα προσόντων (baccalauréat + 4 ή περισσότερα), ενώ περίπου είκοσι δεν απαιτούν παρά μια σύντομη εμπειρική κατάρτιση στον τόπο εργασίας (short-term on-the-job training).3 Διάφοροι αγγλοσάξονες συγγραφείς περιγράφουν αυτή την πόλωση με την αντιπαράθεση «MacJobs» και «McJobs» (παραπέμποντας στον Mac, τον υπολογιστή της εταιρίας Apple, και στο «Mc» των McDonaldʼs). Για τους οικονομολόγους David H.Autor, Lawrence F. Katz και Melissa S. Kearney, «η εξέλιξη της απασχόλησης [από] τη δεκαετία του 1990 έχει πολωθεί, παρουσιάζοντας την μεγαλύτερη αύξηση στις θέσεις εργασίας που απαιτούν υψηλή ειδίκευση, την μικρότερη αύξηση στις θέσεις μεσαίου επιπέδου προσόντων και μια μέτρια αύξηση των θέσεων χαμηλής ειδίκευσης».4

«Η έννοια της επιτυχίας για όλους δεν πρέπει να παρερμηνεύεται»

Αυτές οι μεταβολές της αγοράς εργασίας, που έρχονται, ως ένα βαθμό, σε αντίθεση με τον συνήθη λόγο περί «κοινωνίας της γνώσης», έχουν αναγκαστικά δραστικές συνέπειες στις εκπαιδευτικές πολιτικές. Ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) βρίσκεται υποχρεωμένος να αναγνωρίσει κυνικά ότι «δεν θα επιλέξουν όλοι μια σταδιοδρομία στον δυναμικό τομέα της “νέας οικονομίας” –στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι δεν θα έχουν αυτή την ευκαιρία –, έτσι ώστε τα σχολικά προγράμματα δεν μπορεί να σχεδιάζονται ως να επρόκειτο όλοι να επιτύχουν».5 Στη Γαλλία, ο Claude Thélot, πρόεδρος της επιτροπής του εθνικού διαλόγου για το μέλλον του σχολείου, επανέλαβε την ίδια θέση στην έκθεση που παρέδωσε στον πρωθυπουργό François Fillon, το 2004: «Η έννοια της επιτυχίας για όλους δεν πρέπει να παρερμηνευτεί. Σίγουρα, δεν σημαίνει ότι το σχολείο πρέπει να στοχεύει στο να αποκτήσουν όλοι οι μαθητές τα υψηλότερα σχολικά προσόντα. Αυτό θα ήταν συγχρόνως μια ψευδαίσθηση για τα άτομα και ένας κοινωνικός παραλογισμός, αφού τα σχολικά προσόντα δεν θα αντιστοιχούσαν πλέον, έστω και αμυδρά, στη δομή των θέσεων απασχόλησης».6

Το πρόβλημα που τίθεται σε εκείνους που θέλουν να διευθύνουν την εκπαίδευση είναι το ακόλουθο: η περίοδος 1950-1980 μας κληροδότησε μαζικοποιημένα εκπαιδευτικά συστήματα, όπου οι μαθητές, ανάλογα με τη χώρα, ακολουθούν οκτώ έως δέκα χρόνια κοινή εκπαίδευση. Ιστορικά, αυτό απαντούσε στην ελπίδα ενός ακμάζοντος καπιταλισμού, με μεγάλη και διαρκή ανάπτυξη, που θα απαιτούσε συνεχή άνοδο των επιπέδων εκπαίδευσης και κατάρτισης. Αλλά, να που είμαστε στην εποχή των κρίσεων και της πόλωσης των ειδικεύσεων. Σε αυτές τις συνθήκες, ποια μπορεί να είναι η βάση της κοινής εκπαίδευσης για μέλλοντες μηχανικούς αφενός και μέλλοντες εργάτες με ελάχιστη ειδίκευση αφετέρου;

Η απάντηση βρίσκεται στη φύση των νέων «ανειδίκευτων» θέσεων εργασίας, ή των θέσεων που θεωρούνται ως τέτοιες. Γιατί, αν το καλοσκεφτούμε, η ανειδίκευτη εργασία δεν υπάρχει. Απλώς έχει συμφωνηθεί να αποκαλούνται έτσι οι θέσεις εργασίας με μη αναγνωρισμένη ειδίκευση. Έτσι, από τις αρχές του 20ού αιώνα, οι στοιχειώδεις γνώσεις γραφής και ανάγνωσης δεν θεωρούνταν πλέον ειδίκευση. Το ίδιο ισχύει σήμερα για την άδεια οδήγησης ή τη χρήση του πληκτρολογίου ενός υπολογιστή. Αυτές οι μη ειδικεύσεις δεν αποτελούν αντικείμενο καμιάς συλλογικής διαπραγμάτευσης, και άρα δεν προσφέρουν τίποτε πέρα από τα ελάχιστα δικαιώματα που παρέχει ο νόμος, καμία εγγύηση σε ό,τι αφορά τον μισθό, τις συνθήκες εργασίας ή κοινωνικής προστασίας.

Οι σύγχρονες «ανειδίκευτες» θέσεις εργασίας έχουν την ιδιαιτερότητα ότι απαιτούν πολυάριθμες, αλλά αρκετά χαμηλού επιπέδου δεξιότητες. Ο σερβιτόρος που εργάζεται στο βαγόνι-μπαρ μιας διεθνούς αμαξοστοιχίας μεγάλης ταχύτητας (TGV) πρέπει να μπορεί να επικοινωνήσει στοιχειωδώς σε διάφορες γλώσσες, να κάνει λογαριασμούς νοερά, να διαθέτει ένα ελάχιστο τεχνολογικής, ψηφιακής και επιστημονικής παιδείας ώστε να μπορεί να χειρίζεται διάφορες συσκευές (φούρνο μικροκυμάτων, βραστήρα, ταμειακή μηχανή, αναγνώστη πιστωτικών καρτών, ψυγείο, συστήματα προφορικών ανακοινώσεων…). Πρέπει επίσης να δείχνει δεξιότητες κοινωνικών σχέσεων στην επαφή του με πελάτες πολύ διαφορετικούς, αίσθηση πρωτοβουλίας, πνεύμα επιχειρηματικότητας και ευελιξίας (λόγω των ωραρίων και των απροόπτων των τραίνων).

Περιττό να καταρτίζουμε υπερειδικευμένους, και άρα ακριβότερους, εργαζόμενους

Αυτός είναι, ουσιαστικά, ο κατάλογος των «βασικών ικανοτήτων» που κατάρτισε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και ο οποίος πρέπει να χρησιμεύει ως κεντρικός άξονας στη μεταρρύθμιση των εκπαιδευτικών συστημάτων, από το δημοτικό σχολείο ως την επαγγελματική κατάρτιση, περνώντας από το κολέγιο και το λύκειο: «Επικοινωνία στη μητρική γλώσσα· επικοινωνία σε ξένες γλώσσες· μαθηματική ικανότητα και βασικές ικανότητες στις φυσικές επιστήμες και την τεχνολογία. ψηφιακή ικανότητα· ικανότητες της μεθοδολογίας της μάθησης· κοινωνικές ικανότητες και ικανότητες που σχετίζονται με την ιδιότητα του πολίτη· πρωτοβουλία και επιχειρηματικότητα· πολιτισμική συνείδηση και έκφραση».7

Ικανότητες που φαίνεται ότι στερούνται τριάντα εκατομμύρια ευρωπαίοι εργαζόμενοι, οι οποίοι αποκλείονται de facto από τον ανταγωνισμό για την πρόσβαση στις νέες «ανειδίκευτες» θέσεις εργασίας. Αυτό υποχρεώνει ενίοτε τους εργοδότες να προσλαμβάνουν υπερειδικευμένους εργαζόμενους, άρα ακριβότερους. Επιδιώκοντας τη γενικευμένη την πρόσβαση σε αυτές τις βασικές γνώσεις, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υπολογίζει σε προς τα κάτω πίεση των μισθών: «Για ένα δεδομένο επίπεδο ζήτησης, που αντιστοιχεί σε έναν ορισμένο τύπο δεξιοτήτων, η αύξηση της προσφοράς θα έχει ως αποτέλεσμα μια μείωση των πραγματικών μισθών για όλους τους εργαζόμενους που κατείχαν ήδη αυτές τις δεξιότητες».8

Η υποκατάσταση της γνώσης από τη δεξιότητα απαντά επίσης σε μια αυξανόμενη ζήτηση για ευέλικτο και ευπροσάρμοστο εργατικό δυναμικό. Η οικονομική αστάθεια, σε συνδυασμό με την ξέφρενη προσφυγή στην τεχνολογική καινοτομία, μειώνει τον ορίζοντα της προβλεψιμότητας. Κανείς δεν γνωρίζει με τι θα μοιάζουν οι τεχνικές παραγωγής σε δέκα χρόνια, και κατά συνέπεια κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τις ακριβείς ανάγκες σε γνώσεις ή σε δεξιότητες. Αντιθέτως, οι δεξιότητες που απαριθμεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θεωρούνται σίγουρες αξίες, που εγγυώνται την ικανότητα προσαρμογής των μελλοντικών εργαζομένων, πράγμα που επιβεβαιώνει και ο ΟΟΣΑ: «Οι εργοδότες έχουν αναγνωρίσει σε αυτές [τις «βασικές ικανότητες»] τους παράγοντες-κλειδιά δυναμισμού και ευελιξίας. Μια εργατική δύναμη προικισμένη με αυτές τις δεξιότητες είναι σε θέση να προσαρμόζεται συνεχώς στη ζήτηση και σε μέσα παραγωγής που διαρκώς εξελίσσονται».9

Ο προσανατολισμός προς αυτή την εκπαίδευση σημαίνει επίσης εξατομίκευση των μαθησιακών διαδρομών. Ο διδάσκων δεν είναι πλέον επιφορτισμένος να ωθήσει μια ομάδα-τάξη να προοδεύσει συλλογικά, αλλά μόνον να επιτρέπει στα άτομα να ασκούν και να αναπτύσσουν τις δεξιότητές τους, καθείς με τον ρυθμό του. Ένας καλός τρόπος επίσης να «απελευθερώσουν» την αγορά από τις «αναγκαστικές ρυθμίσεις» που επέβαλλαν οι παραδοσιακές μορφές του διπλώματος και της ειδίκευσης…

Ο Nico Hirtt είναι εκπαιδευτικός, ιδρυτικό μέλος του βελγικού κινήματος Aped (Appel pour une école démocratique [Πρόσκληση για ένα δημοκρατικό σχολείο]).

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο τεύχος Οκτωβρίου 2010 της «Monde-diplomatique».

Μετάφραση: Ελένη Καλαφάτη

1 Αντρούλλα Βασιλείου, «Οι προτεραιότητες της πολιτικής μου», http://ec.europa.eu/commission_2010-2014/vassiliou/about/priorities/index_el.htm (οι υπογραμμίσεις της ίδιας).

2 Cedefop, Future skill needs in Europe: medium-term forecast. Background technical report, Publications Office of the European Union, Λουξεμβούργο 2009.

3 Douglas Braddock, « Occupational employment projections to 2008», Monthly Labor Review, τ. 122, τχ. 11 (Νοέμβριος 1999).

4 David H. Autor, Lawrence F. Katz, Melissa S. Kearney, «The polarization of the U.S. labor market», American Economic Review, τχ. 96, 2.5.2006.

5 OCDE, «What future for our schools?», Education Policy Analysis, Παρίσι 2001.

6 Claude Thélot, Pour la réussite de tous les élèves. Rapport de la commission du débat national sur lʼavenir de lʼécole, La Documentation française, Παρίσι 2004

7 «Les compétences clés dans un monde en mutation » [Βασικές ικανότητες για έναν κόσμο που αλλάζει], Βρυξέλλες, 25 Νοεμβρίου 2009. [Ανακοίνωση της Επιτροπής προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο]

8 «Progress towards the Lisbon objectives in education and training», κείμενο εργασίας του προσωπικού της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, 2005, αναφ.: SEC (2005) 419.

9 Beatriz Pont et Patrick Werquin, «Nouvelles compétences: vraiment? », LʼObservateur de lʼOCDE,Παρίσι, Απρίλιος 2001.

Καλό; Αν σε κάποια φάση, διαβάζοντάς ανακαθίσατε και ξαναδιαβάσατε κάποια παράγραφο, για να τη καταλάβετε καλύτερα, μάλλον “σας έπιασε” σαν κείμενο. Αν δεν σας έκανε καμία εντύπωση, μάλλον το θεωρήσατε σαν μια από τις “συνήθεις θεωρίες συνωμοσίας” που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο.

Τίποτα άλλο…

Τη καλησπέρα μου.

Το νέο Λύκειο…(μέρος 1ο : Η παρουσίαση)

Posted on : 02-10-2010 | By : manaliss | In : Εκπαιδευτικά

Tags: , , ,

0

Το διάβασα σήμερα στην Ημερησία του Σαββάτου και έπαθα ένα κάτι τις…Το ξαναδιάβασα και πάλι έμεινα στο κάτι τις…Το κοιτούσα και δεν καταλάβαινα… Μετά πρόσεξα τη φράση…”Σύμφωνα με πληροφορίες της ΗτΣ…” και σκέφτηκα… “Μακάρι να κάνουν λάθος γιατί αν δεν κάνουν λάθος, τότε θάβουν το Λύκειο και υπονομεύουν τις φυσικές επιστήμες στα Πανεπιστήμια.”

Μέσα από τ άρθρο φαίνεται η ελαφρότητα, με την οποία αντιμετωπίζουν στο υπουργείο Παιδείας το θέμα “Σχολική Μεταρρύθμιση” και το μέλλον των παιδιών μας αλλά και το μέλλον των Πανεπιστημίων μας και της Βιομηχανία ας μας. Δηλαδή όλων μας. Ειλικρινά εύχομαι όταν ανακοινωθεί το νέο Λύκειο, να μην έχει σχέση με αυτό που σας παρουσιάζω αμέσως τώρα.

Σας παρουσιάζω τα βασικά σημεία. Όσοι θέλουν λεπτομέρειες υποθέτω ότι μπορούν να το βρουν στο ΙΝΤΕΡΝΕΤΙ. Αν θέλετε μπορείτε να διαβάσετε κάποιες σκέψεις συναδέλφων ΕΔΩ μαζί με συνημμένο ένα πίνακα που δείχνει τη δομή του Νέου Λυκείου.

Το Λύκειο στην Β και Γ Λυκείου χωρίζεται σε δύο μεγάλα τμήματα :

1. Υποχρεωτικά :

Νέα Ελληνική Γλώσσα και Λογοτεχνία : 4+2 = 6 ώρες.

Αγγλικά : 3 ώρες

Φυσική Αγωγή : 3 ώρες

Δραστηριότητα : 2 ώρες (Νέο “μάθημα” που έχει σκοπό να ευαισθητοποιήσει τους μαθητές και κοινωνικά και περιβαλλοντικά θέματα και να τους ωθήσει σε εθελοντικές δράσεις)

ΣΥΝΟΛΟ : 14 ώρες (Ξεκινάμε με δεδομένο 5Χ7 = 35 ώρες άλλα υπόλοιπο για “μοίρασμα” 21 ώρες)

2. Επιλογής :

Εδώ εμφανίζονται 6 ομάδες μαθημάτων χωρισμένα σε τρίωρα και εξάωρα. Τα τρίωρα θεωρούνται ότι παρέχουν επαρκείς δεξιότητες στο μάθημα, ενώ τα εξάωρα “εις βάθος γνώση του αντικειμένου”. Ο μαθητής καλείται να επιλέξει ένα εξάωρο και 5 τρίωρα ένα από κάθε ομάδα. Δηλαδή (1Χ6 + 5Χ3 = 21 ώρες και κλείσαμε). Δείτε τις ομάδες και μετά σχολιάζουμε μέσα από παραδείγματα.

Α. ΑΡΧΑΙΟ-ΓΝΩΣΙΑ

1. Αρχαία ελλ. Γλώσσα &  γραμματεία. (6 ώρες)

2. Αρχαία ελληνική γραμματεία (3 ώρες)

3. Αρχαία Ιστορία (3 ώρες)

4. Ιστορία των ιδεών (3 ώρες)

Β. ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ

1. Μαθηματικά υψηλού επιπέδου (6 ώρες)

2. Μαθηματικά βασικού επιπέδου (3 ώρες)

Γ. ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ

1. Φυσική (6 ώρες)

2. Χημεία (3 ώρες)

3. Βιολογία (3 ώρες)

4. Περιβαλλοντικές επιστήμες (3 ώρες)

Δ. ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ

1. Οικονομία ( 6 ώρες )

Οικονομία (3 ώρες)

Πολιτικές και κοινωνικές επιστήμες (3 ώρες)

Ευρωπαϊκή ιστορία (3 ώρες)

Ψυχολογία (3 ώρες)

Αρχές Ηθικής και Φιλοσοφίας (3 ώρες)

Θρησκευτικά (3 ώρες)

Ε. ΞΕΝΗ ΓΛΩΣΣΑ

Λατινικά ( 6 ώρες)

Γαλλικά ( 3 ή 6 ώρες)

Γερμανικά (3 ή 6 ώρες)

Ισπανικά (3 ή 6 ώρες)

Ιταλικά (3 ή 6 ώρες)

ΣΤ. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

1. Εικαστικά (3 ώρες)

2. Μουσική (3 ώρες)

3. Θέατρο και Κινηματογράφος ( 3 ώρες)

Λοιπόν αυτό είναι… Καλό φαίνεται αλλά λειτουργεί; Για να δούμε.

Έχουμε ένα μαθητή που θέλει να πάει Ιατρική.

Σε ποια μαθήματα νομίζετε ότι θα έπρεπε να έχει βαθιά γνώση;…

Υποθέτω ότι το μυαλό σας πήγε στην Βιολογία και μετά στην Χημεία. Ωραία κανένα από τα δύο δεν έχει 6ωρο για βαθιά γνώση. Αναγκαστικά λοιπόν διαλέγει…Φυσική. Ναι αλλά δεν θα μπορέσει να πάρει ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ από την ομάδα αυτή. Οπότε πάει η χημεία και η βιολογία. Ας δούμε κάτι άλλο στον ίδιο μαθητή…Ποιο άλλο κύριο μάθημα (6ωρο) θα μπορούσε να πάρει… Μάλλον Μαθηματικά… είναι το μόνο που κολλάει “κάπως” αν και οι γιατροί δεν νομίζω ότι φημίζονται για την καλή σχέση τους με τα μαθηματικά…Ωραία λοιπόν… έστω Μαθηματικά. Και πάλι από το πακέτο των πειραματικών επιστημών μπορεί να πάρει μόνο ένα …Φυσική δεν μπορεί είναι εξάωρο, Μένουν Χημεία, Βιολογία και Περιβαλλοντικές επιστήμες.

Για να δούμε ένα άλλο παράδειγμα…

Ένας μαθητής θέλει να πάει στο Πολυτεχνείο…Να μη πω χημικούς μηχανικούς (εκεί δεν πάει με τίποτα…) αλλά ας πούμε …Ηλεκτρολόγους Μηχανικούς. Αντιμετωπίζει το εξής δίλημμα : Κύριο  ( 6ωρο μάθημα ) : Φυσική ή Μαθηματικά. Αν είναι Φυσική εντάξει αλλά μαθηματικά θα αποκτήσει τις Βασικές γνώσεις (τρίωρο) ενώ αν είναι ανάποδα και διαλέξει μαθηματικά αναγκαστικά θα πάρει χημεία ή βιολογία από την ομάδα των πειραματικών επιστημών.

Νομίζω γίνεται φανερό ότι θα προχωρήσει με περιορισμένες γνώσεις προκειμένου να σπουδάσει αυτό που θέλει.

Πάμε τώρα στα φιλολογικά : Ένας μαθητής θέλει να πάει για Φιλοσοφική…

Μπορεί να επιλέξει βασικό μάθημα : Είτε Αρχαία είτε Λατινικά. Μετά στα τρίωρα :

Για Αρχαία επιλογή : Μαθηματικά / Περιβαλλοντικές επιστήμες / πολιτικές ή κοινωνικές επιστήμες ή Ευρωπαϊκή ιστορία ή Ψυχολογία ή Αρχές ηθικής και φιλοσοφίας ή Θρησκευτικά / κάποια δεύτερη ξένη γλώσσα / κάποιο πολιτιστικό αντικείμενο.

Καλό πακέτο. Χωρίς προβλήματα και πλήρες.

Αν επιλέξει Λατινικά θα έχει Αρχαία Ελληνική γραμματεία (3ωρο) και όλα τα άλλα όπως έχουν εκτός από την ξένη γλώσσα μια και τα Λατινικά θεωρούνται ξένη γλώσσα (!!!) και είναι σε άλλο πακέτο επιλογών. Και εδώ πλήρες πακέτο. Τυχαίο ;;;;; Δεν νομίζω.

Εδώ πρέπει να πούμε ότι το κάθε Πανεπιστήμιο θα πρέπει να επιλέξει ποια 2 (μόνο 2) από τα 4 μαθήματα που θα εξεταστούν οι μαθητές πρέπει να κατέχουν για να είναι υποψήφιοι σε αυτό. Αλλά είπαμε ότι το Λύκειο αποδεσμεύεται από το Πανεπιστήμιο…

Και ρωτάω …ο αφελής

Πως θα λειτουργήσει η βιομηχανία με απόφοιτους Πολυτεχνείου – αν καταφέρουν να τελειώσουν με βασικές γνώσεις Μαθηματικών – χημείας ή βιολογίας. (είπαμε η φυσική εμφανίζεται μόνο κύριο μάθημα – 6ωρο).

Πως θα μπορέσουν να λειτουργήσουν τα πανεπιστημιακά τμήματα της Φυσικομαθηματικής και του Πολυτεχνείου με φοιτητές που έχουν βασικές δεξιότητες στη Χημεία, Βιολογία, Φυσική ή Μαθηματικά (είπαμε ΔΕΝ μπορείς να τα πάρεις όλα) και ποιοι θα επανδρώσουν αύριο τις αντίστοιχες θέσεις στην παραγωγή;

Φυσικά θα ξέρουν Ξένες γλώσσες και εικαστικά, μουσική ή κινηματογράφο… Δεν τα υποτιμώ καθόλου αλλά αν έμπαινε θέμα επιλογής σε βάθος χρόνου για γνώση και εξέλιξη… μάλλον θα χάνανε. Δεν εξετάζω αν είναι καλό ή κακό, αλλά…

Δεν βάζω θέματα βιβλίων, αναλυτικού προγράμματος, ή υποδομών, (αιθουσών εργαστηρίων, καθηγητών, θρανίων, καρεκλών… αν με εννοείτε τι θέλω να πω). Δεν βάζω θέμα ενημέρωσης καθηγητών, (για επιμόρφωση… ούτε λόγος… δεν το συζητάμε). Αυτά είναι λυμένα. Πάλι κάποιοι θα τρέχουν…

Οι μαθητές προσπαθώντας να καταλάβουν τι γίνεται…

Οι καθηγητές για να μπορέσουν να δουν τι θα πουν και με ποιο τρόπο…

Οι γονείς για να πληρώνουν τα φροντιστήρια που θα δώσουν τις απαραίτητες γνώσεις υποδομής που τώρα πια το σχολείο όντως ΔΕΝ τις παρέχει.

Οι Πανεπιστημιακοί καθηγητές για να μπορέσουν να κάνουν μάθημα με φοιτητές που δεν έχουν γνώσεις υποδομής.

Κλείνοντας…

Έτσι όπως δημοσιεύθηκε δεν δουλεύει…απλά. Έχουμε πρόβλημα στην παιδεία λέμε σήμερα… αύριο θα λέμε Δεν έχουμε παιδεία, γιατί θα την έχουμε διαλύσει. Ελπίζω να μην είναι το τελικό κείμενο αυτό αλλά “κάποιες σκέψεις…” ή να κατάλαβαν “λάθος” αυτοί που το άκουσαν.

Σήμερα το πρωί μαζευτήκαμε στην Ένωση Ελλήνων Χημικών και είπαμε το “αυτονόητο” (πολύ πέραση έχει η φράση)… ότι αυτό είναι έκτρωμα. Και κάναμε το αυτονόητο… σκεφτήκαμε (κάτι πολύ συνηθισμένο για εμάς…για άλλους δεν ξέρω…) και λειτουργήσαμε με τον αυτονόητο τρόπο… ακούσαμε και τους συναδέλφους καθηγητές (από την ένωση Φυσικών ήταν παρόντες, ενώ οι Βιολόγοι έστειλαν “χαιρετισμό”) και τους πανεπιστημιακούς και μάθαμε τι γίνεται… και όπως είναι αυτονόητο…. βγάλαμε και κάποια συμπεράσματα και έχουμε και προτάσεις…

Μήπως λοιπόν από το “Μαρούσι” πρέπει να κάνουν το αυτονόητο…να καλέσουν τις αντίστοιχες ενώσεις των φυσικών επιστημών, να συζητήσουν και κυρίως να τις ακούσουν… (ουσιαστικά). Να μη βγει άλλο ένα “ΝΕΟ ΣΥΣΤΗΜΑ” στο ποδάρι με θύματα την Ελληνική Παιδεία, αλλά και την Ελληνική Οικονομία. Γιατί – τώρα το σκέφτηκα – αν θέλουμε να ανοίξουμε θέσεις για νέους επιστήμονες στην Ελληνική αγορά μάλλον είναι “στρέβλωση”, να κλείσουμε τα Ελληνικά Πανεπιστήμια για να έρθουν οι νέοι επιστήμονες από τις άλλες Ευρωπαϊκές χώρες.

Πολλά έγραψα. Διαβάστε τα, σκεφτείτε τα… πρόκειται για τα παιδιά μας αλλά και για εμάς τους ίδιους…

Μόλις μου έρθει το υλικό με κάποιες προτάσεις που ακούστηκαν από κάποιους συναδέλφους, θα τις δείτε και εσείς.

Τη καλησπέρα μου.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ : Μόλις έμαθα τον σύνδεσμο για το άρθρο της ΗΜΕΡΗΣΙΑΣ. Μπορείτε να το δείτε εδώ.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ 2 : Μόλις το διάβασα… Ορισμός της έννοιας Δεξιότητα : Ο όρος δεξιότητα καλύπτει την απόκτηση και δυνατότητα εφαρμογής από τον εκπαιδευόμενο τεχνικών γνώσεων και εμπειρίας, που απαιτούνται για την άσκηση ενός έργου ή εργασίας. (Δηλαδή διεκπεραιωτικά… χωρίς να είναι ανάγκη να υπάρχουν γνώσεις υποδομής.)

Επιτέλους ισότητα…

Posted on : 28-09-2010 | By : manaliss | In : Γενικά, Εκπαιδευτικά, Ιντερνετ, Κοινωνικά, Υπολογιστές

Tags: , , ,

0

Να σας βάλω λίγο στο κλίμα…

Ήταν 1999. Ο Γεράσιμος Αρσένης εφαρμόζει για πρώτη χρονιά το σύστημα των κατευθύνσεων για την εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο από το Λύκειο. Έχει εξαγγείλει την εξίσωση σε όλες τις διαδικασίες των ιδιωτικών και των δημόσιων εκπαιδευτικών. Εξίσωση….χμ όχι ακριβώς. Ακούστε την ιστορία και κρίνετε:

Μόλις δίνουν τις πρώτες εξετάσεις – θυμάστε 14 μαθήματα, και για Β’ λυκείου. Παράλληλα με τις εξετάσεις των δεσμών της Γ’ λυκείου, το νέο σύστημα είχε φύγει πίσω χρονικά. Κόντευε να μπει ο Ιούλιος, και τα γραπτά δεν τα είχαν αγγίξει γιατί οι συνάδελφοι του δημοσίου κυνηγούσαν τις δέσμες και τα λεφτά που δίνονταν για τις διορθώσεις για το νέο σύστημα “δεν ήταν καλά”. Εμείς μη γνωρίζοντας διαδικασίες, κάναμε τη δουλειά μας στο σχολείο και μέχρι εκεί. Μας καλούν λοιπόν εναγωνίως να βοηθήσουμε και πηγαίνοντας μας δίνουν ένα “χαρτί” να υπογράψουμε ότι δεν θα διεκδικήσουμε καμία άλλη αποζημίωση εκτός από τα διορθωτικά. Ρωτώντας τους συναδέλφους μάθαμε για τα Σάββατα και τις Κυριακές, και μη χρήση αδείας για τον Ιούλιο, και όταν είπαμε ότι ή πληρωνόμαστε όπως όλοι ή καθόλου και σηκωθήκαμε να φύγουμε ακούσαμε ένα “καλά θα δούμε τι θα γίνει”. Να σας πω τι έγινε. Αυτά τα λεφτά δεν τα πήραμε ποτέ. Γιατί; Γιατί η εγκύκλιος που αναφερότανε στους βαθμολογητές είχε μια παραπομπή σε μια άλλη εγκύκλιο του 1988 που έλεγε ότι τις εξετάσεις τις διενεργούν ΔΗΜΟΣΙΟΙ εκπαιδευτικοί, άρα εμείς δεν δικαιούμαστε αποζημίωσης. Καλό; Έχει και άλλο…

Το χρόνο που μεσολάβησε πηγαίνοντας για το 2000 ο υπογράφων έκατσε δίπλα σε ένα διευθυντή οικονομικών – δεν θυμάμαι ακριβώς την ειδικότητα του στο υπουργείο παιδείας – και συντάξαμε τη νέα εγκύκλιο, με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί να πληρωθούν και οι συνάδελφοι των ιδιωτικών σχολείων. Αν και τη πρώτη χρονιά δημιουργήθηκε θέμα αν έπρεπε να πληρωθούν από το ιδιωτικό σχολείο ή από το δημόσιο. Τελικά με τα χίλια ζόρια αρχίσαμε να πληρωνόμαστε. Το ΙΚΑ ήθελε να μας βάζει πρόστιμο γιατί πληρωνόμασταν Νοέμβρη για αμοιβές Ιουλίου και είδαμε  και πάθαμε να βγει εγκύκλιος που να λέει ότι αφού τα χρήματα εκταμιεύονται Νοέμβριο από το Δημόσιο δεν πρέπει να πληρώνουμε πρόστιμο. Τα γράφω αυτά γιατί οι νέοι συνάδελφοι νομίζουν ότι τα όποια χρήματα παίρνουν τους έρχονται μόνα τους.

Πάει αυτό. Ρυθμίστηκε.

Πάμε στα παιδαγωγικά και εκπαιδευτικά. Όποτε αλλάζουν τα βιβλία εμείς αποκλειόμαστε από τα αντίγραφα των νέων βιβλίων. Για να βρω τα βιβλία του καθηγητή στις χημείες που διδάσκω έπρεπε μέσα από προσωπικές επαφές να παρακαλέσω φίλους και γνωστούς για να φτάσουν κάποια αντίγραφα στα χέρια μου. Έμαθα ότι βγήκαν μόνο τη πρώτη χρονιά κάποια αντίγραφα και μετά τέρμα.Τίποτα άλλο. Επισήμως στο παιδαγωγικό Ινστιτούτο όσες φορές πήγα δεν πήρα τίποτα. Είτε γιατί δεν είχαν είτε γιατί δεν επιτρεπόταν (όταν είχαν).

Μια φορά μάλιστα μας στείλανε ένα πακέτο για την Λυκειακή χημεία και μετά από 15 μέρες το ζητήσανε πίσω. Ναι…. Δεν επιτρεπόταν. Διαβάστε εδώ την ιστορία.

Μετά ήταν το θέμα με την επιμόρφωση Α επιπέδου. Όλοι όσοι ήξεραν ηλεκτρονικούς υπολογιστές μπορούσαν να δώσουν την πιστοποίηση χωρίς να παρακολουθήσουν το σεμινάριο. Αλλά οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί είναι βέβαιο ότι ΔΕΝ ξέρουν να χρησιμοποιούν τον ηλεκτρονικό υπολογιστή, άρα πρέπει ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ να παρακολουθήσουν το σεμινάριο για να πάρουν την πιστοποίηση. Φέτος τον Απρίλιο ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ δόθηκε η δυνατότητα να πάρουμε την πιστοποίηση χωρίς το σεμινάριο. Και φυσικά την πήρα από τους πρώτους, και όσοι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί δεν το έχουν κάνει να πάνε. Τώρα ετοιμάζομαι για την πιστοποίηση Β’ επιπέδου τον Δεκέμβριο. Εδώ ξέρω ότι είναι υποχρεωτική η παρακολούθηση αλλά και πάλι δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι να “με περιμένει στη γωνία”.

Αλλά είναι και κάτι άλλο. Γιατί να είναι ο ιδιωτικός εκπαιδευτικός με αορίστου χρόνου σύμβαση (δηλαδή με 6 χρόνια προϋπηρεσία)  ενώ ο αναπληρωτής συνάδελφος του δημοσίου με μηδέν (ο) χρόνια προϋπηρεσία να μπορεί να πάρει τη πιστοποίηση άμεσα. Φαίνεται ότι στη λογική των κρατούντων ο ιδιωτικός εκπαιδευτικός δεν έχει ανάγκη ή ότι πρέπει να είναι σίγουροι ότι θα παραμείνει καθηγητής (!!!! λες και δεν μπορούν να τον διαγράψουν…ΌΟΟΟΟΧι ισότητα).

Και πάμε στο τελευταίο. Είναι το σχολικό δίκτυο. Ναι οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί δεν μπορούν να εγγραφούν στο σχολικό δίκτυο. Μπορείτε να δείτε λεπτομερή αναφορά εδώ. Λοιπόν από φέτος το ΥΠΕΠΘ εκτιμά ότι η δυνατότητα σύνδεσης στο Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο πρέπει να παρέχεται και στους ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς…με σύμβαση αορίστου χρόνου. Η bold γραφή είναι από την εγκύκλιο. Έχει μια γραφειοκρατική διαδικασία, με την αίτηση, να την υπογράφει ο προϊστάμενος, αφού ελέγξει την σύμβαση αορίστου χρόνου κλπ κλπ κλπ. Πάλι βέβαια για αορίστου χρόνου μιλάμε.

Πως το λέει ο λαός μας… “Ακριβός στα πίτουρα και φτηνός στ’ αλεύρι.” Έ! αυτό. Βρήκαν να περιορίσουν τις δυνατότητες των ιδιωτικών εκπαιδευτικών και να … εξοικονομήσουν τι; Ειλικρινά αν υπάρχει κάποια ερμηνεία θα ήθελα να μου την μεταφέρετε. Γιατί εγώ δυσκολεύομαι να βρω λογική σε αυτή τη μερική “ισότητα”. Όπως λέμε “ολίγον έγκυος….” ε! κάτι τέτοιο μου φαίνονται όλα αυτά.

Τέλος πάντων τα είπα πάλι. Αν διαβάζει κανείς διαθέτων κοινή λογική και νου, να πράξει τα αυτονόητα ας προχωρήσει. Αν πάλι έχω πέσει “θύμα” ελλιπούς ενημέρωσης..ενημερώστε με παρακαλώ.

Τη καλησπέρα μου.

Οι αδειες μπαταρίες…

Posted on : 22-09-2010 | By : manaliss | In : Χωρίς κατηγορία

Tags: ,

0

Ξεκίνησε το σχολείο εδώ  και 15 μέρες και σήμερα γύρισα με άδειες μπαταρίες. Φτάνοντας στο σπίτι ήμουνα εντελώς… αφόρτιστος. Οι πρώτες μέρες στο σχολείο πάντα ήταν απαιτητικές αλλά φέτος παράγινε. Λίγο το πρόγραμμα και οι συνεχείς αλλαγές, κυρίως λόγω αλλαγών των παραμέτρων, οι αλλαγές στην ύλη, που για εμάς ήρθαν αργά, το συνεχές τρέξιμο αλλά και η ομιλία για πολύ ώρα μετά το καλοκαίρι, ήταν αρκετός λόγος να “κουραστώ” παραπάνω από ότι συνήθως.

Βέβαια δεν είναι κάτι καινούργιο αλλά απλά σήμερα μου ήρθε κάπως που φτάνοντας στο σπίτι το μόνο που σκεφτόμουνα ήταν μισή ώρα ύπνος.

Το σεμινάριο έχει “πέσει” πίσω, και ίσα που προλαβαίνω να διαβάσω αυτά που πρέπει.Οριακά. Και αυτή η κατάσταση με αγχώνει ακόμα περισσότερο. Αλλά προκύπτουν και άλλα. Το Παρασκευοσαββατοκύριακο έχει στην Κόρινθο ένα πολύ ενδιαφέρον Συνέδριο πάνω στις νέες τεχνολογίες και θέλω να πάω, τουλάχιστον το Σάββατο που έχει τα θέματα που με ενδιαφέρουν με MOODLE κοινωνικά δίκτυα και εκπαίδευση και WEB 2. Αλλά πως θα πάω αν έχουν κλείσει οι δρόμοι με νταλίκες; Μακάρι και να ήξερα.

Μερικές φορές και μόνο οι σκέψεις αυτές με αγχώνουν και με κουράζουν. Μετά είναι τα ψηφιακά μου παιδιά. Έχουν μείνει μόνα τους. Ακόμα δεν αξιώθηκα να περάσω τα e-mail των μαθητών μου φέτος για να μπορέσω να τους δώσω πρόσβαση. Να δω πότε θα το κάνω.

Μετά μένει να μαζέψω τις σημειώσεις μου. Να φτιάξω νέα πράγματα για να μπορέσω να εφαρμόσω και όλα αυτά που διάβασα τους τέσσερις αυτούς μήνες.Πολλές εξελίξεις, πολλές ιδέες πολλές από αυτές όμορφες ενδιαφέρουσες.

Να σας πω μιά για να καταλάβετε. Τέλη Νοέμβρη… θα έχουμε μια ημερίδα για την ασφάλεια στο Διαδίκτυο. Φυσικά και θα είμαι μέσα στην ομάδα προετοιμασίας και φυσικά θα το μάθετε έγκαιρα. Αλλά υπάρχουν και άλλα κατά νου…

Τώρα γιατί τα γράφω όλα αυτά… Θα σας στεναχωρήσω… αν σας πω ότι τα γράφω για μένα, για να τα βάλω σε σειρά και να τα θυμάμαι; Φοβάμαι όμως ότι έτσι είναι. Όλο και κάτι μου ξεφεύγει. Άρα μόνο έτσι θα τα βάλω σε σειρά να τα θυμάμαι.

Πάω να συνεχίσω τη φόρτιση…Μέχρι τότε…

Καληνύχτα… και τα λέμε.

Όταν τα παιδιά λάμπουν…

Posted on : 17-03-2010 | By : manaliss | In : Εκπαιδευτικά

Tags: , , ,

3

Σήμερα είχαμε τη παρουσίαση ενός projet γαστρονομίας. Ξεκινώντας από την αρχή του χρόνου, οι μαθητές έμαθαν για τις συνταγές των αρχαίων Ελλήνων και στη συνέχεια μαγείρεψαν αυτές τις συνταγές.

Ήρθαν λοιπόν σήμερα με τα ταπεράκια τους, τα ταψιά τους, τα δισκάκια και όλα όσα είναι απαραίτητα για τη παρουσίαση. Μιλήσανε για τη δουλειά τους, παρουσίασαν στους συμμαθητές τους τις διαδικασίες παρασκευής και τα τρόφιμα τους. Υπήρχαν και επαγγελματίες σεφ που παρακολουθούσαν και συμβούλεψαν τα παιδιά και τα έβαλαν στα μυστικά του επαγγέλματος.

Ο ενθουσιασμός τους ήταν φανερός σε κάθε βήμα. Η περιγραφές ήταν τόσο ζωντανές και έδειχναν ότι το προηγούμενο απόγευμα που πέρασαν μαγειρεύοντας, ήταν κατενθουσιασμένα.

Αφού ολοκληρώθηκε η παρουσίαση, …φάγανε τα εκθέματα. Ήταν η μόνη έκθεση που δεν είχαμε πράγματα να μαζέψουμε. Τα “πήραμε μαζί μας”.

Μετά συζητώντας μου μίλησαν για το τι κάνανε, τι ήταν η κάθε συνταγή, πως τα φτιάξανε και άλλα τέτοια. Σε κάθε τους φράση μιλούσαν ολόκληρα. Όχι μόνο με τον ήχο. Αλλά με το πρόσωπο ολόκληρο, με τα μάτια που λάμπαν όπως όταν έχεις φιλοξενούμενους αγαπημένους.  Νομίζω ότι το καταχάρηκαν. Αλλά μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι και εμείς το χαρήκαμε.

Η Ιωάννα που συντόνισε το πρόγραμμά αλλά και όλα τα παιδιά που πήραν μέρος στο πρόγραμμα αξίζουν τα συγχαρητήρια μας.

Νομίζω ότι πρέπει να δίνουμε περισσότερες αφορμές στα παιδιά να δημιουργούν. Μόνο για να  βλέπεις όλα αυτά τα χαρούμενα πρόσωπα αξίζει, κάθε ώρα που “χάνεται” σε τέτοια προγράμματα.

Αν το δείτε θα καταλάβετε. Μέχρι τότε…

Τη καλησπέρα μου.

Φωτιά, φωτιά…

Posted on : 03-03-2010 | By : manaliss | In : Γενικά, Εκπαιδευτικά, Κοινωνικά

Tags: , , ,

0

Δευτέρα πρωί στο σχολείο. Δεύτερη ώρα με τη κατεύθυνση της β’ λυκείου, έχουμε κάνει την ανακεφαλαίωση, έχουμε φτάσει εκεί που πρέπει και ετοιμάζομαι να δούμε τις ασκήσεις και να προχωρήσουμε παρακάτω. Και τότε…

Αρχίζει να ακούγεται δαιμονισμένα η σειρήνα του σχολείου. Το σήμα είναι για πυρκαϊά. Μερικές φορές έχουμε false alarm οπότε άμεσα ακούγεται από τα μεγάφωνα η ακύρωση του συναγερμού. Περνάνε καμία δεκαριά δευτερόλεπτα, δεν ακούω τίποτα, και βγαίνω έξω. Πολλοί συνάδελφοι είχαν κάνει το ίδιο.  Μυρίζω τον αέρα αλλά δεν μου έρχεται κάτι περίεργο.Η σειρήνα εν τω μεταξύ να ουρλιάζει. Η απόφαση πάρθηκε. Αδειάζω την αίθουσα. Γυρνάω μέσα, τα παιδιά ρωτάνε για το τι γίνεται και εισπράττουν τη κοφτή απάντηση: “Μαζέψτε τα και έξω όλοι.” Κανένα άλλο σχόλιο καμία κουβέντα. “Όλοι έξω.” Φεύγω τελευταίος. Σε ερώτηση που πάμε η απάντηση ήταν αρχικά μακριά από το σχολείο. Μετά στο χώρο συγκέντρωσης.

Τι έγινε; Η αίθουσα μας ήταν στο ισόγειο μόλις 5 μέτρα από τη πόρτα της αυλής. Αντί λοιπόν να τους πανικοβάλλω λέγοντας να αφήσουν όλα τα πράγματά τους και να βγουν γρήγορα έξω, ρισκάροντας κάποιο τραυματισμό, και επειδή δεν είχα κάποια αίσθηση κινδύνου, αν και η σειρήνα εξακολουθούσε να ουρλιάζει, τους είπα να τα μαζέψουν γρήγορα και να βγουν έξω. Δεν είχαν περάσει πάνω από 2 λεπτά και είμασταν στην αυλή ήδη 15 μέτρα μακριά από το οίκημα. Ήμασταν προνομιούχοι λόγω θέσης.Αυτό μου έδωσε το πλεονέκτημα να τους κινητοποιήσω γρήγορα, χωρίς να τους πανικοβάλλω.

Βγαίνοντας έμαθα ότι ήταν άσκηση από τη πυροσβεστική. Μας χρονομέτρησαν, μας είδαν, και δεν ξέρω τι άλλο παρατήρησαν και είπαν.

Συζητώντας το μετά στην τάξη, μου είπαν ότι είδαν στο πρόσωπό μου την ανησυχία, αλλά δεν ανησύχησαν γιατί δεν τους έβαλα τις φωνές. Επίσης σχολίασαν το ότι τους είπα να πάρουν τα πράγματα τους αλλά γρήγορα, και αυτό πάλι τους ηρέμησε. Συνήθως στις προγραμματισμένες ασκήσεις εκκένωσης δεν παίρνουν τίποτα.

Είναι δύσκολη περίπτωση,όταν είναι πραγματική κατάσταση κινδύνου. Στη περίπτωση αυτή αξιολογώντας την έλλειψη της μυρωδιάς και γνωρίζοντας καλά το μέγεθος και τη δομή του σχολίου, από τη μία μεριά. Από την άλλη η -συγκυριακή – προνομιακή θέση δίπλα στην αυλή, μου έδωσε την δυνατότητα να μη τους πανικοβάλλω και να δημιουργήσω ενδεχομένως μεγαλύτερο πρόβλημα.

Εδώ μπαίνει ένα άλλο θέμα. Στην αρχή του έτους μας ενημέρωσαν για ένα πρόγραμμα 48 ωρών, εκπαίδευσης από μακριά, με θέμα τη “πολιτική προστασία” στο σχολείο. Οργανωνόταν από το ΕΜΠ με “εκ του μακρόθεν” εκπαίδευση, και εξετάσεις με εργασίες και τέλος εκπόνησης εργασίας για το συγκεκριμένο σχολείο, πάνω στην εκκένωση και μετά ακτινικά εκπαίδευση όλων των συναδέλφων του σχολείου. Πολύ καλό και πολύ ενδιαφέρον σαν θέμα. Και, τουλάχιστον στα χαρτιά, εξαιρετικά ενδιαφέρον. Με την αλλαγή στο υπουργείο Παιδείας το πρόγραμμα “χάθηκε”. Γίνεται, δεν γίνεται. Ξεκίνησε ή κόπηκε, δεν ξέρω. Μήπως ήταν από τα προγράμματα που κόπηκαν για εξοικονόμηση πόρων; Δεν ξέρω. Πάντως ήταν κρίμα. Σε εμάς ήταν η υποδιευθύντρια, ο υπογράφων (λόγω εξάρτησης από Η/Υ και όχι μόνο) και ο συνάδελφος της γυμναστικής (γιατί μπορεί να “διαχειριστεί” κόσμο σε ανοικτό χώρο. – Κάτι απαραίτητο σε περίπτωση εκκένωσης) Αλλά…

Πολλοί ίσως αναρωτηθούν…Και καλά που ήταν άσκηση. Αν δεν ήταν; Πάντως στις ασκήσεις εκκένωσης, το σχολείο αδειάζει σε περίπου 5 λεπτά. Πολύ καλός χρόνος για περίπου 1500 παιδιά πολλά από τα οποία μικρής ηλικίας ( λόγω δημοτικού και νηπιαγωγείου). Από την άλλη, όλοι ξέρουμε τα βασικά που πρέπει να κάνουμε σε περίπτωση φωτιάς η σεισμού.  Από εκεί και μετά μακάρι να μη χρειαστούν ποτέ, αλλά να χρειαστεί σίγουρα θα κάνουμε το καλύτερο δυνατόν.

Αν κάποιος ξέρει για το πρόγραμμα, ας μας πει και εμάς τι γίνεται…

Μέχρι τότε… τη καλησπέρα μου.

Κύριε…τι είναι η ασπαρτάμη;

Posted on : 03-02-2010 | By : manaliss | In : Εκπαιδευτικά, Κοινωνικά, Ψυχολογία

Tags: , , ,

4

Μπαίνω σήμερα στη Α’ λυκείου, και ετοιμάζομαι για να μπω στις αντιδράσεις. Να πω ότι το κοινό μου ήταν ενθουσιασμένο;;; Θα ήταν ψέμματα.  Γενικά το κοινό μου εμφάνιζε σημάδια κόπωσης πριν καν ξεκινήσω.Κάτω έπρεπε να κάνω. Μετά από τα γραφειοκρατικά (απουσιολόγια – ύλη κλπ ) ρωτάω για τις απορίες του προηγούμενου μαθήματος.

Σηκώνει το χέρι η… Μαρία και ρωτάει…

– Κύριε τι είναι η ασπαρτάμη;

Κόκκαλο ο “μικρός” (εγώ είμαι αυτός…ψιτ γέλασες σε είδα…).

– Που είναι παιδί μου αυτό στο βιβλίο; ρώτησα προσπαθώντας να κερδίσω χρόνο. (Αηδίες ήξερα πολύ καλά ότι δεν υπήρχε στο βιβλίο ούτε φυσικά είχε σχέση με το μάθημα, απλά ήθελα χρόνο να δω πως θα το διαχειριστώ μια και είχα μια τάξη σε κατάσταση ημιυπνώσεως (δεν είχα ξεκινήσει μάθημα και να σας λείπουν τα σχόλια). Ταυτόχρονα μετρούσα τον διαθέσιμο χρόνο όπως και την ύλη που είχα βγάλει και τι είχα να κάνω ακόμα και είδα ότι με έπαιρνε…)

– Ξέρετε… δεν είναι στο βιβλίο. Αλλά κάπου το διάβασα και δεν ξέρω τι είναι.

– Χμ!!! Καλά να σου πω δυο πράγματα. (άνεση και αντιμετώπιση αφ’ “υψηλού” – λέμε τώρα )

Και ξεκινάει μια συζήτηση κάπου ανάμεσα στη χημεία στη βιολογία, στην ψυχολογία, και κατέληξε στα… μοντέλα που μας προβάλλουν από τα περιοδικά και τις τηλεοράσεις.

Μιλήσαμε για γευστικούς κάλυκες στη γλώσσα, μιλήσαμε για φυσικές γλυκαντικές ουσίες όπως η ζάχαρη. Μιλήσαμε για τις θερμίδες, για το ποσοστό του “ζαχάρου” στο αίμα και τη σημασία του. Για τη σημασία της ζάχαρης στο ξύπνημα του μυαλού. Περάσαμε στη σημασία του πρωινού για το ξεκίνημα της μέρας. Από το πρωινό, περάσαμε στις δίαιτες – που το πρώτο που κόβουν είναι το πρωινό – μετά περάσαμε στη νευρική ανορεξία και τι ακριβώς γίνεται. Μετά από το τι γίνεται περάσαμε στο γιατί γίνεται και φτάσαμε τελικά στα πρότυπα που μας προβάλλουν από τις τηλεοράσεις και τα περιοδικά. Εκεί λοιπόν μπήκε το θέμα της ένταξης στις παρέες και το πως βελτιώνουμε την εικόνα μας με βάση τα πρότυπα που μας βάζουν και μπήκε τέλος το θέμα… του τι πρέπει να κάνουμε με όλα αυτά. Πρότεινα να μη κάνουμε τίποτα με τα μοντέλα που μας πλασάρουν και να χαρούμε κάθε μέρα της ζωής μας.

Η τάξη είχε γενική συμμετοχή και όλοι παρακολουθούσαν για να δουν ποια είναι η επόμενη ερώτηση… Και όπως έλεγαν κάποτε… “δώστου κλότσο να γυρίσει… (για το παραμύθι μιλάγανε αλλά εδώ είναι το παιγνίδι  των ερωτήσεων). Και δώστου και γυρίζανε οι ερωτήσεις. Μετά από περίπου 20 λεπτά θεώρησα ότι είχαν “ξυπνήσει” αρκετά και κάπου να “το μαζέψω το πράμα”. Κάνω λοιπόν ανακεφαλαίωση της “παράδοσης” και σιγά σιγά το κλείνω. Ανακοινώνω ότι δεν θα “εξετάσω” σήμερα… γιατί δεν έχω χρόνο… και παραδίδω κάτι ελάχιστο συμπλήρωμα στο προηγούμενο κεφάλαιο.

Κάνω δε και το σχόλιο.

– Μπράβο σας σήμερα ήσασταν περισσότερο ήσυχοι από κάθε άλλη φορά.

Και από μέσα μου σκεφτόμουν….”ρε μπας και δεν τους αρέσει η Χημεία; Μπα!!! αποκλείεται 🙂 )

Τη καλησπέρα μου.

Και έτσι κλείσαμε … λογω γρίπης.

Posted on : 26-11-2009 | By : manaliss | In : Γενικά, Εκπαιδευτικά, Ιντερνετ

Tags: , , ,

0

Από χθες είμαστε σε υποχρεωτική αργία. Τα παιδιά κάνανε διαδήλωση ζητώντας το σχολείο να μη κλείσει. Είχαν δεθεί στα κάγκελα ζητώντας μας επίμονα να μη επιτρέψουμε να κάτσουν μια βδομάδα στο σπίτι.  Σκηνές τραγικές εκτυλίχτηκαν στην είσοδο του σχολείου. Από τις 8 το βράδυ της Τρίτης είχε αρχίσει η κινδυνολογία. Η αγωνία είχε κορυφωθεί και μόνο όταν στις 11.15 ανακοινώθηκε στο site της Νομαρχίας άρχισαν οι κινητοποιήσεις.

Το MSN πήρε φωτιά. “Τα έμαθες… Μας κλείσανε… Κάτι πρέπει να κάνουνε… Δεν μπορεί να περάσει έτσι…Διέδωσε το νέο… Πές το και στους υπόλοιπους… ” και άλλα τέτοια. Πολύ σύντομα ήταν όλοι ενήμεροι. Την επόμενη το πρωί όλα ήταν έτοιμα. Μόνο 10 άτομα δεν ήρθαν στο σχολείο και οι απόντες – κυριολεκτικά – λόγω ασθενείας.  Οι δραστηριότητες είχαν καθορισθεί στην εντέλεια.

Εμείς προσπαθούσαμε να εξηγήσουμε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό. Είμαστε υποχρεωμένοι να κλείσουμε, μας υποχρεώνει η Νομαρχία. Σκηνές σκληρές ξετυλίχτηκαν οι μαθητές μέσα από τα κάγκελα και εμείς από έξω. Τίποτα. Καμία αλλαγή. Επιμένανε να κάνουν μάθημα.  Και “ποιοι είναι αυτοί που αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς…” και άλλα τέτοια.

Μόλις πήρατε μια ιδέα τι μπορεί να φανταστεί κανείς – άμα θέλει. Η φαντασία – ως γνωστόν – δεν έχει όρια.

Λοιπόν αφού βεβαιωθήκαμε ότι φύγανε οι 10 μαθητές που κοιμούνται νωρίς σε όλο το σχολείο και δεν έχουν MSN άρα δεν είχαν ενημερωθεί, είπαμε και εμείς (οι 10 που πήγαμε για να βοηθήσουμε αν χρειαζόταν κάτι στο σχολείο), να πάμε για κανένα καφέ πρωινό και χαλαρά. Και έτσι ήπιαμε ένα πρωινό καφέ δύο ολόκληρες ώρες, χωρίς να χτυπάει κουδούνι, χωρίς να έχουμε φωτοτυπίες ή διορθώσεις ή όλα εκείνα που συνήθως κάνουμε το πρωί κάθε μέρας. Όμως αυτό που ακούστηκε πολύ συχνά στη κουβέντα ήταν…”πως θα καλύψουμε την ύλη… τι θα κάνουμε με τις κατευθύνσεις… που θα βρούμε ώρες… ” και άλλα τέτοια. Βίτσιο; Ίσως. Αλλά αν εσείς βρείτε πολλούς εργαζομένους που τους κλείνουν για μια εβδομάδα (με αποδοχές) και να κάθονται να δούνε πότε θα διορθώσουν τα γραπτά, να ανεβάσουν εργασίες στο διαδίκτυο, να δούμε πως θα καλύψουμε τις ώρες που χάνονται. Νομίζω ότι είναι θέμα μελέτης αυτό. (Διατριβής ίσως σε …αποκλίνουσες συμπεριφορές εργαζομένων…).

Αυτά για τα χθεσινά και …όχι μόνο.

Κάτι άλλο τώρα. Εδώ και μέρες προσπαθούν να με πείσουν ότι ο λογαριασμός μου στο GMail θέλει επιβεβαίωση. Αλλά τη ψιλιάστηκα τη δουλειά και κοιτάζοντας το site που είναι πανομοιότυπο με αυτό του GMail, είδα κάτω στη τελευταία γραμμή και είδα ότι είναι Hosted σε κάποιον Free Web Server. Και λέω, τόσο άσχημα πάει η Google που ψάχνει για Free Servers για να την φιλοξενήσουν (!!!). Νομίζω δεν θέλει και πολύ φαντασία για το τι γίνεται…Άρα αφήστε το “GMail” να θέλει να κάνει επιβεβαίωση. Μη τσιμπάτε γιατί θέλει και το password και μετά θα αρχίσει να ψαχουλεύει στο γραμματοκιβώτιό σας – σαν να είστε εσείς. Το καλύτερο είναι να στείλει spam στις επαφές σας – σαν να είστε εσείς. Αν έχετε κάνει όμως διαδικτυακές αγορές – πράγμα πολύ πιθανό – τότε όλοι οι κωδικοί και οι συνδέσεις… που κάνατε γίνονται δικοί τους. Αυτά τα ολίγα για να μη ξεχνιόμαστε.

Τη καλημέρα μου.

Γηράσκω αεί διδασκόμενος…

Posted on : 18-11-2009 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Εκπαιδευτικά

Tags: , , ,

4

Παλιό ρητό. Το είπε ο… τέλος πάντων αυτός που το είπε.

Μόλις μαζεύτηκα στο σπίτι. Έκλεισα περίπου 12 ώρες στο σχολείο και δυστυχώς μέχρι και την άλλη βδομάδα θα πηγαίνει έτσι. Τέλος πάντων. Δεν έχω διάθεση για τίποτα από δουλειά. Έφτιαξα λοιπόν καφέ χαζεύω στη τηλεόραση στον υπολογιστή και κάνω το μόνο που με ξεκουράζει. Γράφω στο blog. Δηλαδή ανοίγω το καπάκι από την “κατσαρόλα” της καθημερινότητας και αφήνω τον ατμό  της σημερινής μέρας να φύγει.Μετά ίσως κάνω μια δουλειά που πρέπει να κάνω. Βλέπετε τη Δευτέρα έχουμε την πρώτη ενημέρωση γονέων και αυτό σημαίνει ότι θα μαζέψω για κάθε μαθητή μου την άποψη που έχουν όλοι οι καθηγητές του και θα βγάλω την συνολική του εικόνα. Καλό έτσι; Ναι αλλά βαρετό, κυρίως μετά από 12 ώρες στο δρόμο, σχολείο και σπίτι.

Από που ο τίτλος; Τα παιδιά είναι εκπληκτικά. Μέσα από μια ερώτηση σου δίνουν μια άλλη εικόνα. Διαφορετική από όσα είχες μέχρι τότε φανταστεί. Μετά από 22 χρόνια στο φροντιστήριο και το σχολείο, μετά από ατελείωτες ώρες διαβάσματος και διδασκαλίας νομίζεις ότι τα ξέρεις όλα. Και ξαφνικά …τσακ μια ερώτηση που ανατρέπει την ηρεμία που βρίσκεσαι. Συνειδητοποιείς ότι κάποιος βλέπει με μια άλλη οπτική γωνία κάποια πράγματα. Και βάζει ορισμένα ερωτήματα που δεν φανταζόσουνα ότι μπορεί κάποιος να τα ρωτήσει. Και εκεί ανασκουμπώνεσαι και ψάχνεις να βρεις τι είναι αυτό που σου ξέφυγε. Τι είναι αυτό που δεν κατάλαβες ή δεν κατάλαβε το παιδί. Και εκεί λοιπόν που ψάχνεσαι βλέπεις ότι πάλι πρέπει να ξεθάψεις τα βιβλία, να ξαναστρωθείς στο διάβασμα, να ψάξεις να βρεις ερμηνείες. Και αυτή η φάση είναι η καλύτερη. Αισθάνεσαι ότι ανακαλύπτεις ξανά την γνώση. Όταν βλέπεις ότι υπάρχουν πράγματα που σου έχουν ξεφύγει και τα “μαζεύεις”  είναι μια πρόκληση.

Βέβαια σε αυτή τη φάση πήρα τη…βοήθεια του κοινού.  Μη μπορώντας να εντοπίσω ακριβώς αυτό που ήθελα φώναξα σε συμπαράσταση τους συναδέλφους που διδάσκουν φυσικές επιστήμες. Και φυσικά ανταποκρίθηκαν. Μέσα στις δουλειές τους και τις υποχρεώσεις τους βρήκαν το χρόνο να απαντήσουν στην ερώτηση μου και να μου στείλουν σημειώσεις, φωτοτυπίες με διαγράμματα και να απαντήσουν στην απορία μου. Μέσα από όλα αυτά αναπτύχθηκε ένας διάλογος που και εμένα με βοήθησε να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα αλλά και παραπέρα συζήτηση αναπτύχθηκε.  Ωραίο πράμα η τεχνολογία. Πολύ μου άρεσε. Φυσικά οφείλω ένα ευχαριστώ σε όλους για το χρόνο και τη προσπάθεια.

Η αλήθεια είναι ότι όταν έγραψα την ερώτηση αισθάνθηκα κάπως περίεργα. Ακούγεται εγωιστικό αλλά αισθάνθηκα σαν να ομολογώ αδυναμία να απαντήσω όποια ερώτηση μπορούσε να μου κάνει ένας μαθητής. Και ζητώντας την βοήθεια από τους συναδέλφους μου φάνηκε κάπως περίεργα.  Δεν ξέρω αν και άλλοι συνάδελφοι έχουν αυτή την αίσθηση.  Τέλος πάντων. Τελικά ποτέ δεν θα σταματήσουμε να μαθαίνουμε. Και νομίζω ότι αυτό είναι το καλύτερο.

Τη καλησπέρα μου.

Όταν οι μαθητές γίνονται φίλοι…

Posted on : 05-11-2009 | By : manaliss | In : Εκπαιδευτικά, Κοινωνικά, Υπολογιστές, Χωρίς κατηγορία

Tags: , , ,

3

Σήμερα πέρασε η Δάφνη από το σχολείο.  Μετά από 9 χρόνια που αποφοίτησε μας επισκέφτηκε και μιλήσαμε για περίπου μισή ώρα. Δεν θα σταθώ στο θέμα της συζήτησης αλλά θα σταθώ στο μοναδικό κλίμα που είχε η συνάντηση.

Μια νεαρή κοπέλα με ανάμεικτα συναισθήματα, από τη μία τα συναισθήματα του μαθητή που είναι στο “άβατο” των καθηγητών, με την αμηχανία και την αγωνία του ποιος είναι εκεί και τι θα πει. Και από την άλλη μια νέα, χωρίς να έχει την “εξάρτηση” της βαθμολογίας από τους καθηγητές, που ήθελε να μιλήσει με τους παλιούς της καθηγητές.

Πολύ σύντομα “έσπασε ο πάγος” και μπόρεσε να εκφραστεί ελεύθερα. Όμως μια φράση της είναι αυτή που δείχνει τι ακριβώς ισχύει. “Μια φορά μαθητής, πάντα μαθητής…”  είπε σε κάποια φάση. Και μόνο αυτή η φράση δείχνει την αμηχανία που αισθανόταν. Και να σκεφτεί κανείς ότι από όλους τους παρόντες καθηγητές μόνο δύο ήταν καθηγητές της ενώ από τους άλλους συναδέλφους αρκετοί ήταν … συνομήλικοί της. Παρόλα αυτά ο χώρος είχε την δική του επίδραση.

Προσωπικά, από τις καλύτερες φάσεις της καθηγητικής μου καριέρας είναι όταν βλέπω αποφοίτους και μιλάμε, χαλαρά, και γελάμε και λέμε τι γινόταν τότε.  Φυσικά και υπάρχει μια απομυθοποίηση, διότι πλέον δεν είμαστε καθηγητές – μαθητές αλλά δυο άνθρωποι που συζητάμε. Μέσα από αυτές τις συζητήσεις, εγώ πάντα παίρνω την “ανάδραση” (feedback) που είναι απαραίτητη για να δω τι γίνεται και πως θα μπορέσω να γίνω καλύτερος. Μέσα από αυτές τις συζητήσεις, μέσα από το φίλτρο του χρόνου και χωρίς τους περιορισμούς του “καθηγητή”, είναι πιο εύκολο να εκφραστείς.

Έτσι λοιπόν μια φίλη από τα παλιά σήμερα βρέθηκε στο σχολείο, μιλήσαμε, γελάσαμε ήπιαμε το καφέ μας και … θυμηθήκαμε τα παλιά.

Τη καλησπέρα μου.