Category: Ιντερνετ

Σήμερα όπως και κάθε Δευτέρα από τις αρχές του Δεκέμβρη και μέχρι το τέλος του Μαΐου ήταν μια Δευτέρα δύσκολη. Εκτός από το πλήρες πρόγραμμα του σχολείου που τελειώνει στις 3.30, καπάκι ακολουθεί το ενημερωτικό σεμινάριο για την πιστοποίηση Β επιπέδου χρήσης των ΤΠΕ στην Εκπαίδευση.

Σήμερα λοιπόν μετά από μια Δευτέρα είπα να γράψω δυο λόγια…μια και δεν ξέρω πότε θα ξαναγράψω. Ο τίτλος δείχνει κάποια πράγματα.Να τα πάρουμε από την αρχή.

Πέρυσι τέτοιο καιρό… περιέγραφα όλες τις φάσεις συναισθημάτων που μου είχε προκαλέσει η μη αποδοχή της εργασίας μου σαν εισήγηση στο συνέδριο της Ημαθίας. Το πρόβλημα δεν αφορούσε την κριτική επιτροπή και το πόρισμά της αλλά τον τρόπο που το αντιμετώπισα. Αν δεν βαριέστε δείτε τα εδώ.

Στην αρχή του Σεπτέμβρη απάντησα καταφατικά σε ένα αίτημα για κριτές του Συνεδρίου του 2011 στη Σύρο.  Και πριν μια βδομάδα… μου ήρθε μια εργασία για κρίση… Άλλα συναισθήματα τώρα…

Πρώτα απ’ όλα είχα μια αγωνία, για το αν θα κρίνω σωστά. Βέβαια τόσα χρόνια ενασχόληση με τα των υπολογιστών έχουν αφήσει τα ίχνη τους αλλά και πάλι η αγωνία υπήρχε. Στη συνέχεια το θεώρησα εξαιρετικά τιμητικό. Βλέπετε σαν ιδιωτικός εκπαιδευτικός έχω συνηθίσει να “τρώω” πόρτα σε διαδικασίες επιμορφωτών, ή κριτών. Εδώ πρέπει να πω ένα μπράβο στους συναδέλφους της οργανωτικής επιτροπής που κάνανε την υπέρβαση και φυσικά ένα ευχαριστώ που μου δώσανε αυτή τη δυνατότητα.

Πάμε τώρα στη κρίση… Είχα μεγάλη αγωνία να το κάνω σωστά. Έτσι τύπωσα δυο φορές την εργασία και το φύλλο αξιολόγησης. Διάβασα την εργασία προσεκτικά για να καταλάβω τι έλεγε, διασταύρωσα την μορφή της εργασίας με τις προδιαγραφές των οργανωτών, βαθμολόγησα με βάση τη κλίμακα και έγραψα τις παρατηρήσεις όπως μου ήρθαν.  Άφησα να περάσει ένα διήμερο και μετά πήρα το άλλο αντίγραφο και ξαναέκανα το ίδιο. Πιο προσεκτικά αυτή τη φορά και με μεγαλύτερη λεπτομέρεια.  Κράτησα ξανά τις σημειώσεις μου και έγραψα ξανά τα σχόλια μου. Μετά σύγκρινα τις δυο απόψεις μου. Η αλήθεια είναι ότι δεν είχαν και τη φοβερή διαφορά. Στα ίδια σημεία είχα κολλήσει και στα ίδια σημεία είχα προβληματιστεί. Τα μάζεψα – τα σχόλια – τους έδωσα μια λεπτομερειακή μορφή και τα κατέγραψα για τον/τους συγγραφείς. Ναι δεν γνωρίζω ποιος/ποια/ποιοι/ποιες είναι.Και είναι καλύτερα έτσι. Έστειλα την απάντηση μου όσο πιο νωρίς μπορούσα, ώστε να έχουν οι συγγραφείς όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο για να μπορέσει να κάνει τις διορθώσεις και να υποβάλλει ξανά την εργασία του.

Γνωρίζω καλά την προσπάθεια που έχει κάνει όποιος προσπαθεί αν συγγράψει μια εργασία για ένα συνέδριο. Όπως και την αγωνία να φτιάξει μια πλήρη εργασία με την οποία θα μοιραστούν τις εμπειρίες τους μέσα από τις τάξεις. Και είναι δύσκολο να φτιάξεις μια εργασία σωστή. Βλέπετε τώρα που μιλάμε έχω και εγώ μια εργασία για κρίση. Και εγώ έχω καταθέσει μια εργασία, την οποία δουλέψαμε με μια συνάδελφοι από τον Σεπτέμβρη, και πήρε μορφή στις διακοπές των Χριστουγέννων. Και εδώ πρέπει να ευχαριστήσω τον Γιώργο, συμμαθητή μου και συνάδελφο φιλόλογο, ο οποίος εδώ και τρία χρόνια, περνάει “ένα χέρι” όλες τις εργασίες μου και φυσικά και την τελευταία. Και το βασικό ερώτημα που βάζω στο Γιώργο, είναι…”βγάζει νόημα; – Έχει αρχή μέση και τέλος;”Γιατί αυτή η ερώτηση… Γιατί πολύ συχνά έχοντας εγώ κάτι στο μυαλό μου, γράφω νομίζοντας ότι και ο άλλος καταλαβαίνει τι διαβάζει. Κάτι που φυσικά δεν ισχύει…

Έτσι φέτος παίζω διπλό ρόλο… Είμαι κρινόμενος που κρίνει…

Τη καλησπέρα μου.

Μερικές φορές απορώ με εμάς τους μεγάλους. Πόσο και πόσα νομίζουμε ότι ξέρουμε και πόσο εύκολα ξεχνάμε. Γιατί τα λέω όλα αυτά; Ας τα πάρουμε από την αρχή.

Είναι γνωστό ότι μέσα από τα διαγωνίσματα προσπαθούμε να αξιολογήσουμε τους μαθητές μας και να πάρουμε πληροφορίες για το τι μάθανε και τι δεν μάθανε. Συνήθως τους επιστρέφουμε τα διαγωνίσματα, απαντάμε στις απορίες τους πάνω στο βαθμό που πήρανε. Και μετά τους καλούμε να δούνε τι θα κάνουνε.

Μέσα από τα σεμινάρια που κάναμε με τον Γιάννη Βλάχο – πάνω στην αξιολόγηση – συνειδητοποίησα μια παράμετρο, την παράμετρο της αυτοαξιολόγησης. Δηλαδή εντάξει τα λέμε στα παιδιά, εμείς όμως τι συμπεράσματα βγάζουμε για τη δικιά μας δουλειά; Πώς μέσα από τα διαγωνίσματα αξιολογούμε τη δική μας δουλειά. Αυτά τα ήξερα -φυσικά – και μετά από κάθε διαγώνισμα κάτι προσπαθούσα να κάνω αλλά πάλι κάτι δεν έκαναν καλά.

Έτσι λοιπόν αποφάσισα να ρωτήσω τους άμεσα ενδιαφερόμενους… τους μαθητές μου. Μετά από ένα διαγώνισμα στην Β’ λυκείου κατεύθυνσης που δεν πήγαν καλά, απροσδόκητα κατά την άποψή μου, τους ρώτησα τι γίνεται… και μου είπαν…πολλά.

Να σας τα πω λοιπόν και εσάς, μια και γνωρίζω ότι αρκετοί συνάδελφοι με διαβάζουν περισσότερο για να σκεφτείτε.

1. Πλάνο μαθήματος. Εδώ έγινε αρκετή συζήτηση. Το πιο σημαντικό σημείο που έμειναν ήταν να μη τους λέω πολλά. Όταν προσπάθησα να δικαιολογήσω το συγκεκριμένο φαινόμενο, ότι μέσα από την αλληλεπίδραση μέσα στη τάξη, πολλές φορές “βγαίνω” εκτός προκειμένου να μπορέσω να ερμηνεύσω κάποια ερώτηση. Αυτό όμως όπως μου είπαν τους μπερδεύει. Θέλουν συγκεκριμένα πράγματα.

2. Δεν τα καταλαβαίνουν όλα. Αυτό είναι ένα πολύ κοινό λάθος. Νομίζουμε ότι το κοινό μας μπορεί να καταλάβει αυτά που λέμε και να παρακολουθήσει. Αλλά είναι πολλά που δεν ξέρουν και έτσι μερικές φορές “χάνονται” προσπαθώντας να συνδέσουν τα κομμάτια και τα κενά.Αυτό το έχω βιώσει και εγώ, από την πλευρά του μαθητή. Όχι από τότε αλλά πολύ πιο πρόσφατα. Όταν για παράδειγμα στο σεμινάριο της Ψυχολογίας, παρά την εξοικείωση μου με τους υπολογιστές δεν μπορούσα να καταλάβω πως δουλεύει το σύστημα της από μακριά εκπαίδευσης και ο εκπαιδευτής μου, μου μιλούσε λες και ήμουν καθυστερημένος λέγοντας μου ξανά και ξανά το ίδιο πράγμα. Τα πήρα φυσικά αλλά δεν σκέφτηκα ποτέ ότι μπορεί να κάνω τα ίδια όταν είμαι από την άλλη μεριά. Και αρκετές φορές σε σεμινάρια, έχει συμβεί οι επιμορφωτές να θεωρούν δεδομένο, ότι γνωρίζουμε κάποια πράγματα και μετά μέσα από Power Point  μας βομβαρδίζουν με πληροφορίες και δεδομένα και φυσικά διαβάζουν τις διαφάνειες. Αυτά αν έχετε διάθεση μπορείτε να τα δείτε εδώ μια και τα παρουσίασα σε μια ημερίδα το 2004.

3. Ασκήσεις δύσκολες. Εδώ με μπερδέψανε γιατί ακόμα και σε απλές εφαρμογές μπερδεύονται και σκέφτομαι μήπως πρέπει να ξεκινήσω από τα δύσκολα; Αλλά αν δεν κάνεις τα πρώτα μικρά βήματα, πώς θα πας παραπάνω;  Θα το δοκιμάσω.

4. Σημειώσεις. Εδώ το βάλανε στη βάση της περίληψης. Δηλαδή δεν θέλουν το βιβλίο ακόμα μια φορά σε σημειώσεις. Ζήτησαν συνοπτική θεωρία και πολλές ασκήσεις. Και μέσα στη τάξη, πολλές ασκήσεις. Εδώ αντικειμενικά ο χρόνος δεν επαρκεί. Και μπαίνει το θέμα πως “αυξάνεται ο χρόνος” της τάξης;

Εδώ μπήκε το θέμα της αξιοποίησης του ΙΝΤΕΡΝΕΤ. Μου ζητήσανε παραδόσεις όπως αυτές που έχω ήδη ανεβάσει στο ΣΥ-ΣΩΛΗΝ (πολύ μου αρέσει αυτό για το YOU TUBE). Επίσης  πολλές ερωτήσεις θεωρίας για εμπέδωση της θεωρίας.

Η αλήθεια είναι ότι μπερδεύτηκα, γιατί όταν δίνω πολλές ερωτήσεις για το σπίτι, έχω γκρίνια και αντιδράσεις.  Επίσης όταν δίνω πολλές ασκήσεις έχω αντίστοιχες αντιδράσεις. Στο θέμα του ότι ξεφεύγω, ναι το κάνω στη προσπάθεια μου να εξηγήσω όσο γίνεται καλύτερα κάποια θέματα και όταν μέσα από τις ερωτήσεις καταλαβαίνω ότι υπάρχουν κάποια κενά από προηγούμενα χρόνια ή κάποιες έννοιες που έχουν παρερμηνευθεί. Το κακό είναι ότι αυτό αφορά κάποιους λίγους μαθητές, ενώ οι άλλοι “χάνονται”. Και μπαίνει το θέμα του “κοπαδιού” και του “ενός προβάτου”.

Τέλος πάντων… πρώτη μέρα διακοπών σήμερα και ήδη  νομίζω ότι βρήκα τι θα κάνω το επόμενο δεκαπενθήμερο. Σίγουρα θα αναδιοργανώσω την ύλη και τις σημειώσεις μου που ήδη υπάρχουν όλα αυτά τα χρόνια – σελίδα σελίδα έχουν γραφτεί εκατοντάδες – να φτιάξω βιντεάκια, γιατί και αυτά τα ζήτησαν, και να δω με ποιο τρόπο το τετράμηνο που έχει μείνει να γίνει όσο γίνεται πιο εποικοδομητικό.

Και όλα αυτά εν μέσω επιμόρφωσης Β επιπέδου, η οποία εξελίσσεται σε απαιτητική – από άποψη χρόνου – της καθημερινότητας του σχολείου, τα συνέδρια και τις παρουσιάσεις.  Αλλά και διάφορες άλλες εκδηλώσεις, που έρχονται, όπως για παράδειγμα οι εκδηλώσεις για τα τριάντα χρόνια από της ιδρύσεως του σχολείου και… και … και…

Και μη ξεχνάτε ότι ήρθαν τα Χριστούγεννα. Μοιράστε δώρα. Δεν είναι ανάγκη να είναι μεγάλα. Δώστε τα με χαμόγελο. Δείξτε υπομονή στους μεγάλους… μικρά παιδιά είναι. Ξεχάστε αυτούς που σας “την έσπασαν” μέσα στη χρονιά και ευχηθείτε τους τα καλύτερα.  Απλά πράγματα για να μη χάσουμε την ανθρωπιά μας.

Ελπίζω να μη τα πούμε… του χρόνου.  Όπως και να έχει, χρωστάω έναν απολογισμό και έναν προγραμματισμό. (Σιγά που θα μου γλιτώνατε 🙂 ).

Μέχρι τότε την καλησπέρα μου και Καλά Χριστούγεννα.

Μη ξεχνάτε τις Ευγενίες (24/12) και τους Στέφανους (27/12). Συνήθως “χάνονται” μέσα στο πνεύμα των ημερών.

ΥΓ : Είπα να ανεβάσω και μια καρτούλα για τα Χριστούγεννα. Δεν είμαι ιδιαίτερα θιασώτης. Προτιμώ το τηλέφωνο και τη προσωπική επικοινωνία. Αλλά έτσι για να πάρει χρώμα… Με τις καλύτερες ευχές μου λοιπόν…

Χθες βράδυ έγινε το δεύτερο διαδικτυακό σεμινάριο πάνω στην αξιολόγηση των μαθητών. Χθες βρήκαμε τα “κλειδιά” και η αίθουσα ήταν ανοικτή για όλους. Και με όλα τα καθίσματα. (καμιά τρακοσαριά…) Δεν τα γεμίσαμε αλλά οι 40 + συνάδελφοι που ήταν μαζί μας μάλλον το ευχαριστήθηκαν, γιατί δεν έφυγε κανείς. Έμειναν  όλοι μαζί μας μέχρι το τέλος. Και η συζήτηση πήγε πάρα πολύ καλά. Λίγο μουδιασμένα πρέπει να πω, αλλά έγινε συζήτηση. Και αυτό είναι το σημαντικό. Και όπως λέω συνήθως…”μας άρεσε και θα το ξανακάνουμε”. Την άλλη βδομάδα θα συνεχίσουμε, αλλά προσπαθούμε να βρούμε μια άλλη μέρα. Έχουμε προβληματιστεί γιατί αρκετοί συνάδελφοι έχουν δηλώσει ότι έχουν κάποια προβλήματα να παρακολουθήσουν τα σεμινάρια αυτά, λόγω ημέρας και ώρας. Ψάχνουμε να δούμε πως μπορούμε να εξυπηρετήσουμε όσο γίνεται περισσότερους συναδέλφους. Είπαμε λοιπόν να δούμε, ποια άλλη μέρα θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί, ώστε κάποιοι συνάδελφοι που λόγω υποχρεώσεων, χάνουν το σεμινάριο, μήπως μπορέσουν να παρακολουθήσουν, κάποιες από τις συνεδριάσεις. Θα δούμε πως θα το κανονίσουμε.

Αν χθες για οποιοδήποτε λόγο δεν μπορέσατε να μας παρακολουθήσετε μπορείτε να δείτε – ακούσετε – παρακολουθήσετε την μαγνητοφώνηση που είναι εδώ. Αν θέλετε να κάνετε ανακεφαλαίωση ή να επαναλάβετε κάποια σημεία μπορείτε να το δείτε εδώ. (Το ίδιο είναι αλλά έτσι φαίνονται περισσότερα 🙂 ). Πάντως αν χθες είσασταν μαζί μας και σας άρεσε αυτό που παρακολουθήσατε, πείτε και στους φίλους σας από τη μία μεριά και βοηθείστε μας να γίνουμε καλύτεροι από την άλλη, στέλνοντας μας τα σχόλια και τις προτάσεις σας στο ΔΦΕ

Πολύ σύντομα θα έχουμε και τον ορισμό του νέου διαδικτυακού σεμιναρίου.

Σήμερα έγινε και η πρώτη παρουσίαση για το Ιντερνετ. Το “Εμείς και το ΙΝΤΕΡΝΕΤ” παρουσιάστηκε στους μαθητές σε μια προσπάθεια να ευαισθητοποιηθούν και να προβληματισθούν στη χρήση του ΙΝΤΕΡΝΕΤ. Αν κρίνουμε από την ησυχία και “το χειροκρότημα” πήγε μάλλον καλά. Έδειξαν ενδιαφέρον και προσοχή, τόσο στην δικιά μου παρουσίαση – απαρίθμηση των δυνατοτήτων όσο και στην αναφορά του Κώστα πάνω στους κινδύνους. Ο φιλοξενούμενος μας Κώστας Χαμπίδης παρουσίασε στους μαθητές μας, την συλλογική και συμμετοχική υπόσταση του ΙΝΤΕΡΝΕΤ.  Στη συζήτηση ακούστηκαν ερωτήσεις των μαθητών, στις οποίες προσπαθήσαμε να απαντήσουμε.

Εντύπωση μου προκάλεσε το σχόλιο μαθητή που χρησιμοποίησε την έκφραση ότι : ” Για να μπω στο “τάδε” site, με υποχρεώνει να πατήσω ένα “κουμπί” που δεν ξέρω τι θα κάνει…” Η φράση “με υποχρεώνει…” είναι αυτή που μου έκανε εντύπωση. Όταν κατάληξε στο… “Τι μπορώ να κάνω…” και του απάντησα ότι επιλέγεις να μη πατήσεις το κουμπί, αντέδρασε σαν να μη μπορούσε να το αποφύγει. Μπορεί να ήταν ένα παιδί αυτό που μίλησε αλλά δείχνει τον τρόπο που αντιμετωπίζουν πολλά παιδιά το διαδίκτυο. Η απάντηση ήταν “έχεις επιλογή και κρίση…” Αν δεν θες, επιλέγεις να μη συνεχίσεις. Αλλιώς συνεχίζεις και αντιμετωπίζεις τις πιθανές συνέπειες.

Έτσι για αυτή την εβδομάδα τελειώσαμε από εκδηλώσεις.

Για όσους ενδιαφέρονται ξεκίνησε η πιστοποίηση Β’ επιπέδου για τους εκπαιδευτικούς. Μέχρι και την Τετάρτη 1/12 μπορείτε να κάνετε ηλεκτρονικά την αίτηση εδώ…. εφόσον έχετε περάσει το πρώτο επίπεδο. Φυσικά και γράφτηκα. Το πρόγραμμα είναι απαιτητικό σε ώρες και δουλειά. Ελπίζω να μπορέσω να ολοκληρώσω το πρόγραμμα. Θα δείξει.

Τη Τετάρτη 1/12 αν θέλετε περάστε από το σχολείο μια βόλτα κατά τις 7 το απόγευμα μας γνωρίσετε από κοντά και να μας ακούσετε. Έχουμε την εκδήλωση για την Ασφάλεια στο ΙΝΤΕΡΝΕΤ. Μπορείτε να δείτε την αφίσα εδώ.

Θα χαρούμε να σας δούμε από κοντά.

Έχουμε και άλλα… αλλά αργότερα. Μέχρι τότε τη καλησπέρα μου.

Σάββατο απόγευμα, ο καφές με το μείγμα Νες και Εσπρέσσο να μοιράζει το άρωμά του μπροστά μου, ο Yanni  με το Ακρογυάλι του να ακούγεται και εγώ μπροστά στο πληκτρολόγιο.

Τη Τρίτη κάναμε το πρώτο Webinar από μια μεγάλη σειρά – θέλουμε να πιστεύουμε – τέτοιων σεμιναρίων.Είχαμε αρκετά προβλήματα πριν, και ταλαιπωρήσαμε κόσμο. Μπορείτε να τα διαβάσετε εδώ όσοι δεν τα έχετε διαβάσει.

Αυτή τη Τρίτη συνεχίζουμε με το δεύτερο της σειράς. Τώρα όμως μάθαμε από τα λάθη μας. Τουλάχιστον τώρα ξέρουμε πως θα δεχτούμε όλο το κόσμο που θα έρθει. Οπότε κοπιάστε (πατήστε τον σύνδεσμο για να δεχτείτε το προγραμματάκι που θα σας φέρει κοντά μας) και φέρετε και τους φίλους σας. Κερνάμε… γνώσεις, προβληματισμό, απόψεις, συζήτηση. Δεν το έχουμε συνηθίσει το στυλ, η αλήθεια είναι… και επειδή πολλοί γνωστοί και φίλοι, που δεν κατάφεραν να μπουν, με ρώτησαν τι ακριβώς είναι “‘αυτό”, να σας πω δυο λόγια.

Ας θυμηθούμε κάποιο σεμινάριο που παρακολουθήσαμε, για οποιοδήποτε θέμα… Είχαμε προεδρείο, κεντρικό ομιλητή, και κοινό. Ένας πίνακας ή προτζέκτορας συμπλήρωνε την εικόνα. Γίνεται η συζήτηση, γίνονται ερωτήσεις, δίνονται απαντήσεις, κλπ κλπ. Συνήθως έχει διάλειμμα για καφέ, και επανάληψη… Στο διάλειμμα, γίνονται άσχετες συζητήσεις, γνωριμίες, τηλέφωνα κλπ κλπ. Κάπως έτσι δεν θα περιγράφατε ένα συνέδριο; Ωραία, τα ίδια γίνονται και εδώ… αλλά στο διαδίκτυο.

Ειδικότερα, το προεδρείο αποτελείται αυτή τη φορά από το Γιώργο Παναγιωτακόπουλο, εμένα και εισηγητή έχουμε τον Γιάννη Βλάχο. Η μέρα των συζητήσεων σε αυτή τη φάση είναι η Τρίτη. Τα λέω έτσι γιατί το σχήμα είναι ευέλικτο. Προσπαθούμε να καλύψουμε όλους τους συναδέλφους που ενδεχομένως έχουν υποχρεώσεις και δεν μπορούν να παρακολουθήσουν. Έτσι ήδη πήγαμε μια ώρα πίσω (από 8 στις 9 το βράδυ) Δεν μπορέσαμε πιο πίσω γιατί στις 11.00 το βράδυ έχουν άλλοι κάποιο σεμινάριο και εμείς θα πρέπει “να τα μαζεύουμε” μέχρι τις 10.30 να αδειάζουμε το “δωμάτιο” για τους επόμενους.  Για αυτούς που δεν θα μπορέσουν να έρθουν θα υπάρχει η “μαγνητοφώνηση” όλης της εκδήλωσης για να την παρακολουθήσουν. Θα δοθούν οι κατάλληλοι σύνδεσμοι, μόλις τους αποκτήσουμε και εμείς. Μπορείτε να πάρετε μια ιδέα για το περιβάλλον και το τι προσφέρει βλέποντας το βιντεάκι που έχω ανεβάσει εδώ.

Έχει κάποιες διαφορές… Δηλαδή δεν έχει διάλειμμα, άρα μη περιμένετε καφέ και κουλουράκια. Φυσικά κανείς δεν σας απαγορεύει να έχετε φροντίσει εσείς για αυτό στο γραφείο σας. Επίσης για τις συζητήσεις μπορείτε να γράφετε στο chat room αλλά προσοχή… ΟΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΣ ΤΑ ΒΛΕΠΟΥΝ ΟΛΑ… ( 🙂 )

Κλείνοντας το θέμα… Μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες για το σεμινάριο στο Διδάσκοντας Φυσικές Επιστήμες.

Η βδομάδα που ξεκινάει, δείχνει ενδιαφέρουσα και με προοπτικές….

Τη Δευτέρα έχουμε ενημέρωση γονέων στο σχολείο…( η αλήθεια είναι ότι η διαδικασία είναι πολύ κουραστική για εμένα μια και έχω 8 τμήματα και συνολικά περίπου  180 μαθητές. Αλλά θα περάσει.) Ταυτόχρονα ξεκινάει ένα σεμινάριο Εκπαίδευσης από μακριά που αναφέρεται στις πλατφόρμες ασύγχρονης εκπαίδευσης, στο οποίο είμαι εγγεγραμμένος. Επίσης κλείνει η διαδικτυακή έρευνα, που έχουμε ξεκινήσει περίπου ένα μήνα τώρα με σκοπό να “προσδιορίσουμε” κατά πόσο το ΙΝΤΕΡΝΕΤ μπορεί να χρησιμοποιηθεί από μαθητές και καθηγητές για εκπαίδευση από μακριά. Οι πρώτες εικόνες από τα στατιστικά είναι αντιφατικές. Θα τα επεξεργαστούμε και θα σας πω… το Μάιο, αφού παρουσιαστεί η εργασία (αν εγκριθεί) στη Σύρο. Πάντως έχει πάει καλά μια και έχουμε μαζέψει περίπου 250 απαντήσεις και είναι ένα “αξιοπρεπέστατο δείγμα”. Εδώ το Excel-άκι θα βγάλει σπίθες.

Τη Τρίτη έχουμε το Webinar. Μέχρι να έρθει η ώρα του έχουμε “ελεύθερο χρόνο”…

Τη Τετάρτη έχουμε στο σχολείο για τους μαθητές μια εκδήλωση για το ΙΝΤΕΡΝΕΤ. Εκεί έχω μια εισήγηση. Μετά έχω κάποια διαγωνίσματα να διορθώσω, κάποια θέματα να βγάλω, κάποιους βαθμούς να υπολογίσω.

Τη Πέμπτη…  δεν έχω τίποτα !!!!! Μπα δεν μπορεί. Εννοείται ότι έχω σχολείο το πρωί αλλά… δεν μπορώ να θυμηθώ αν έχω κάτι “έκτακτο”.

Τη Παρασκευή έχω να οργανώσω με το φίλο μου τον Δημήτρη ένα prive – Webinar γιατί σκοπεύει να με βάλει να παρακολουθήσω μάθημά του στο Πανεπιστήμιο Πατρών όπου διδάσκει. Και θέλει να τα στήσουμε μαζί… για να δει πως πάει… Εδώ υπομονή… Αν δουλέψει καλά, μάλλον θα βρεθούμε όλοι μαζί στη τάξη του. Διδάσκει διδακτική στις Φυσικές Επιστήμες. (ακούγεται κάπως…)

Το Σαββατοκύριακο… μάλλον θα τη κοπανήσω… Να πάω από Αίγιο μεριά, να δω αν το σπίτι είναι όρθιο… μια και έχω να πάω μόλις 2 μήνες και κάτι ψιλά.

Α! Να μη ξεχάσω… έχω και μια εργασία να παραδώσω για εκείνο το σεμινάριο που έγραψα τη Δευτέρα… Αμάν… κουράστηκα και με τη σκέψη και με το μέτρημα. Δόξα τω Θεώ, κάτι βρέθηκε και για αυτή τη βδομάδα…. Ευτυχώς δηλαδή…

Πάω να κάνω πρόβα και να χρονομετρήσω τη παρουσίασή μου της Τετάρτης…

Τη καλησπέρα μου… Ελπίζω να σας δω τη Τρίτη.

Η μέρα έδειξε από το πρωί τις “διαθέσεις” της. Στο σχολείο, στην εκδήλωση μνήμης για τη 17η Νοέμβρη, ήθελα να βγάλω βίντεο. Παίρνω το τριποδάκι μου, τη καμερούλα μου τις φορτισμένες μπαταρίες μου, 3 κασετούλες για την εκδήλωση της μιας ώρας και πανέτοιμος – όπως νόμιζα – εμφανίζομαι στο χολ του σχολείου την ώρα της εκδήλωσης. Τα στήνω με όλη μου την άνεση και τότε… η κάμερα αρνήθηκε πεισματικά να ανοίξει το “πορτάκι” του φακού.!!!! Βρε καλό μου,  βρε χρυσό μου…τίποτα το πορτάκι. Μετά από ένα εποικοδομητικό διάλογο (@%##$%&@&^%), επέμενε να μη λειτουργεί, και έτσι έπρεπε να βρω λύση. Η λύση βρέθηκε στη βιντεοκάμερα του σχολείου. Δεν ήταν 3ΜΡx αλλά τουλάχιστον δούλευε. Μέχρι να πάω, να τα στήσω, να τα βάλω στη πρίζα… (ε! ναι έψαχνα και μπαλαντέζα) έχασα την αρχή της εκδήλωσης…(κανένα πεντάλεπτο δηλαδή…) Άρχισα να βιντεογραφώ και ταυτόχρονα, έψαχνα τη “κολλημένη” κάνοντας διάφορα τεστ για να δω τι γίνεται και τότε “Ω!!! του θαύματος!!!!” το πορτάκι άνοιξε. Τυχαίο;;;; Δεν νομίζω. Μάλλον θα φταίει η απειλή που ξεστόμισα ότι σήμερα πρωί πρωί θα ήμουν στο σέρβις της SONY να τη παραδώσω, να τη διαλύσουν… να μάθει!!! Και έτσι σαν κάθε μεγάλος σκηνοθέτης (…) είχα δύο βιντεοκάμερες… Μια κινητή και μια στατική στο τρίποδο. Μετά επειδή τη γιορτή τη κάνουμε δυο φορές, μια για το γυμνάσιο και μια για το λύκειο, παρακάλεσα ένα παιδί να τραβήξει και του Γυμνασίου μπας και βρω την αρχή. Έτσι η μέρα ξεκίνησε με 5-6 μικρά εγκεφαλικά. Τώρα μένει να περάσω τις τρεις ταινίες στον υπολογιστή και να κόψω τα καλύτερα.

Μετά την λήξη των μαθημάτων είχαμε μια μαραθώνια συνέλευση και μαζεύτηκα σπίτι κατά τις 6. (με αυτόματο πιλότο…) Ανοίγω τον υπολογιστή, φτιάχνω καφέ (ναι με αυτή τη σειρά), και ετοιμάζομαι για το σεμινάριο. Μπαίνω μέσα… ησυχία ακόμα… ωραία λέω.Κοιτάζω τα mail και κατά τις 7 “ξαναμπαίνω” – τουλάχιστον έτσι νόμιζα – πάλι ησυχία. Εκείνη την ώρα μου τηλεφωνάει ο Γιώργος και με ενημερώνει ότι ήταν ήδη 5-6 συνάδελφοι “μέσα” και εξοικειώνονταν με τον χώρο. Μπαίνω – …κανένας!!!! Και εκεί έγινε η συνειδητοποίηση… Σε άλλο “δωμάτιο” μπαίνανε οι συνάδελφοι και σε άλλο εγώ!!!!! και το χειρότερο, μπορούσα να μπω αλλά όχι σαν “διαχειριστής” ώστε να μπορέσω να κατευθύνω τη συζήτηση σαν προεδρείο μαζί με τον εισηγητή και το Γιώργο. Εκεί έγινε το μεγάλο εγκεφαλικό!!!! Όλες οι συναντήσεις με τον εισηγητή, ο χρόνος μέσα στο “δωμάτιο”, οι δοκιμαστικές παρουσιάσεις, όλα ήταν στον αέρα. Η κινητοποίηση η οποία είχε αποδώσει μια και είχαν έρθει ήδη 25-30 συνάδελφοι έγινε μια τεράστια πέτρα, έτοιμη να πέσει. Όλοι εκείνοι που μεσοβδόμαδα, κανονίσανε να “έρθουν” από εδώ για να ακούσουν κάποια πράγματα, τώρα ήταν στον αέρα και κινδύνευαν να μην ακούσουν τίποτα. Η αλήθεια είναι ότι τώρα που το σκέφτομαι ότι ίσως θα μπορούσε να γίνει χωρίς “προεδρείο” να κατευθύνει τη συζήτηση αλλά πολλά πράγματα δεν θα μπορούσαν να γίνουν. Και έτσι ψάχναμε για λύση. Η Αμερική – που μας φιλοξενούσε – δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί σε τόσο “επείγουσα” κλήση. Η εδώ αντιπροσώπευση του προγράμματος στο πρόσωπο του Ανδρέα Μανιάτη, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες και το ενδιαφέρον, δεν μπόρεσε να βοηθήσει. Η λύση βρέθηκα από τον “από μηχανής Θεό” των νεοελλήνων : ένα δοκιμαστικό “δωμάτιο” 25 θέσεων, που μπορούσε να φιλοξενήσει… 25 άτομα. Και έτσι όσοι πρόλαβαν πέρασαν “δίπλα”. Οι υπόλοιποι δυστυχώς έμειναν απ΄έξω. Προσπάθησα να εξηγήσω ότι υπήρχε τεχνικό πρόβλημα. Η αλήθεια είναι ότι έδειξαν κατανόηση, αν και μπορώ να καταλάβω ότι αρκετοί πρέπει να στεναχωρήθηκαν, συγχύστηκαν…. (ή ό,τι άλλο θέλετε βάλτε εδώ). Πάντως σε πρώτη φάση  το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τους δώσουμε την πλήρη καταγραφή της συζήτησης και είναι εδώ. Ισχύει το γνωστό… Δέχεστε ένα αρχείο Java, το ανοίγετε και έχετε όλη τη συζήτηση, πλήρη, με ασπροπίνακα, κείμενα, τα πάντα. Λείπει η διαδραστικότητα. Η συζήτηση σε αυτό τον σύνδεσμο θα είναι διαθέσιμη μέχρι το τέλος Νοέμβρη αν και ψάχνουμε για κάτι πιο μόνιμο.

Έχω ήδη επικοινωνήσει με την Αμερική και περιμένω τους κατάλληλους κωδικούς για να έχουμε όλο το δωμάτιο δικό μας στο επόμενο webinar… Αλλά αν δεν έρθουν οι κωδικοί και τεσταριστεί το δωμάτιο…η μέρα και η ώρα θα είναι “επτασφράγιστο μυστικό” (λέμε τώρα 🙂 ).

Τώρα πως πήγε για αυτούς που παρακολούθησαν…. νομίζω πάρα πολύ καλά. Εγώ είμαι ευχαριστημένος – για το μετά, για το πριν άστε καλύτερα – και αυτό ακριβώς είναι που μας κάνει  να “το ξανακάνουμε” και μάλλον θα ακολουθήσουν πολλά ακόμα… Καλά να είμαστε, να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά… και θα έχουμε να συζητάμε για πολύ καιρό. Ήδη έπεσαν ιδέες.

Κλείνοντας οφείλω ένα μεγάλο συγνώμη σε όσους κανόνισαν και πέρασαν, από το σεμινάριο, και απογοητεύτηκαν μένοντας απ’ έξω, αλλά το μέλλον εμφανίζεται ελπιδοφόρο.

Τη καλημέρα μου.

“ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ” : Η Δέσποινα Μακρή συνάδελφος από τη Καβάλα έφτιαξε ένα αρχείο στα Google docs για όποιον θέλει να έχει τη πλήρη πληροφόρηση σχετικά με το webinar. Αξίζει να το δείτε. Μπορείτε να το δείτε εδώ. Ο πίνακας αναφοράς τα έχει όλα. Δέσποινα ευχαριστούμε και θα κάνουμε ό,τι μπορούμε να το γεμίσουμε.