Featured Posts

  • Prev
  • Next

Μοναδικό : Θεραπεία τετραπλού by-pass από την εφορία.

Posted on : 09-10-2012 | By : manaliss | In : Κοινωνικά, Μνήμες

0

Είναι φοβερό τι μπορεί να θεραπεύσει η εφορία. Πριν πολλά χρόνια φίλη που είχε υποστεί μαστεκτομή, όταν κατέθεσε στην εφορία τα σχετικά “χαρτιά” ο εφοριακός αμφισβήτησε το αν ισχύει η αναπηρία και τα χαρτιά, λες και ο μαστός ξαναφυτρώνει. Η αναλγησία και η τυπολατρεία περισσεύει. Όταν του είπε να του δείξει το στήθος της για να πειστεί κατάλαβε την μλκ που είπε και δέχτηκε τα χαρτιά για το ποσοστό αναπηρίας που προβλέπει η συγκεκριμένη χειρουργική επέμβαση.

Σήμερα ο πατέρας μου 80 χρονών με σοβαρά κινητικά προβλήματα, θεραπεύτηκε προ εξαμήνου, όταν έληξε η βεβαίωση της υγειονομικής επιτροπής, από το τετραπλό by-pass και η ιατρική γνωμάτευση που τη συνόδευε έγινε σε μια στιγμή άχρηστη. Έτσι για έξι μήνες το 2011 δεν είναι πια ανάπηρος με 67 % αναπηρία. Ούτε για το 2012… δεν το συζητάμε. Έτσι πρέπει να “πεταχτεί” μέχρι την υγειονομική επιτροπή, να πάρει μια ανανεωμένη βεβαίωση ότι όντως έχει κάνει αυτή την τόσο σοβαρή εγχείρηση. Έτσι καλείται να πληρώσει περισσότερο φόρο, μια και έγινε καλά και δεν τον ενημέρωσε κανείς.

Οφείλω να δώσω συγχαρητήρια γιατί εγώ του τα έλεγα του πατέρα μου ότι δεν μπορεί να φοροδιαφεύγει, αλλά δεν με άκουγε. Όχι… μου έλεγε… θα τα κρύψω τα 700 €που παίρνω και θα κάνω ζωή χαρισάμενη. Δεν θα μου τα πάρουν εμένα. Εκεί… αγύριστο κεφάλι. Θα σε πιάσουν του έλεγα… Όλους τους πιάνουν. Δεν προλαβαίνουν τα πρόστιμα να πληρώνονται και οι εφορίες πλέον δέχονται τρεις χρηματαποστολές την ημέρα, προκειμένου να απομακρυνθεί το χρήμα.  Εκεί… έδωσε ληγμένα χαρτιά… Και σιγά μη τους ξεγελάσει. Να τώρα…θα πληρώσει 75 € παραπάνω να μάθει. Τι να κάνεις… Έπρεπε να με ακούσει…

Έτσι λοιπόν μη τολμήσει κανείς να θεωρήσει ότι επειδή κάποτε τον άνοιξαν “πιάτο” στο χειρουργικό τραπέζι… δεν θεραπεύεται. Όλα θεραπεύονται…. Απλά δεν το έχουμε καταλάβει.

Τη καλησπέρα μου και πάλι συγχαρητήρια.

Τα Γιάννενα, εγώ και οι άλλοι…

Posted on : 03-09-2012 | By : manaliss | In : Γενικά, Κοινωνικά, Μνήμες, Ταξιδιωτικά

0

Χθες ταξίδευα στη Δυτική Ελλάδα με κατεύθυνση για Αθήνα. Γυρνούσα από τα Γιάννενα όπου είχαμε κανονίσει τη τρίτη συνάντηση αποφοίτων του Χημικού του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων του 1979  – χρονιά που μπήκαμε στο Πανεπιστήμιο.

Πρώτη φορά βρέθηκα στα Γιάννενα γύρω στο 1975 με οικογενειακή εκδρομή που κάναμε το γύρο της Δυτικής Ελλάδας, με πρώτη διανυκτέρευση στο Αγρίνιο και Δεύτερη στο Μέτσοβο λέγαμε και τελικά κοιμηθήκαμε στην Υπάτη…Ναι δεν έκανα λάθος, περνώντας από το Μέτσοβο, μόνο παγκάκια είχε, το ίδιο και στα Τρίκαλα, στη Λάρισα και φτάσαμε κάπου στις 4 τα χαράματα στην Υπάτη και πήγαμε τελικά για ύπνο.

Όταν λοιπόν πέρασα από τα Γιάννενα, είχε πει ένας; θείος μου…”πολύ ωραία πόλη, έχει και Πανεπιστήμιο… Θα ήταν ωραία να σπούδαζες εδώ…” Εγώ στα 14μου… δεν νομίζω ότι κατάλαβα τι είπε…τότε.

Από την ηλικία εκείνη ήθελα να γίνω Χημικός… (για κάποιους λόγους που σε κάποια φάση θα γράψω…) αλλά τα Γιάννενα δεν μου λέγανε και τίποτα. Τον Οκτώβρη του 1979 λοιπόν βρέθηκα στα Γιάννενα, πρωτοετής φοιτητής στα Γιάννενα στο Χημικό…Το “χημικό” μου άρεσε, το “Γιάννενα” με ξεβόλεψε, γιατί ήμουνα και εγώ κακομαθημένο ή καλομαθημένο παιδάκι της μαμάς μου…και το να μείνω μόνος μου με ξεβόλευε…Όμως πήγα και σήμερα μετά από 33 χρόνια μπορώ να πω ότι ήταν η καλύτερη επιλογή που έκανα.

Πηγαίνοντας εκεί βρεθήκαμε 38 παιδάκια από όλη την Ελλάδα, με τα όνειρά μας, με τα δεδομένα που κουβαλούσα ο καθένας μας από την οικογένεια του και την τοπική κοινωνία που είχε ζήσει…  Και βρεθήκαμε ο ένας πλάι στον άλλο, μιλήσαμε, γελάσαμε, δουλέψαμε, ξενυχτήσαμε… πότε πάνω από το βιβλίο, πότε στου Τσοκάνη ή σε φιλικό σπίτι. Το βασικότερο αποτέλεσμα όμως από τη ζωή μου στα Γιάννενα, είναι η ολοκλήρωση της προσωπικότητας. Η υπευθυνότητα, η αυτονομία, ή ικανότητα να αξιολογείς καταστάσεις και να παίρνεις αποφάσεις, είναι ίσως τα σοβαρότερα μαθήματα. Εκεί ήταν και οι συνάδελφοι μου… στη πλάκα, στο γέλιο, στο κλάμα, στα νεύρα. Τότε δεν το αξιολογούσαμε. Έπρεπε να περάσουν χρόνια, πολλά χρόνια για να καταλάβουμε τι είχαμε ο καθένας δίπλα μας. Και πάλι μέσα στη καθημερινότητα που τρέχαμε επειδή είμασταν νέοι και έπρεπε να δουλέψουμε, να κάνουμε οικογένεια, να πάρουμε σπίτι, να πάρουμε αυτοκίνητο…να… να… ξεχάσαμε όλους αυτούς τους συμφοιτητές. Και κάποια στιγμή μετά από 20 χρόνια… που είχαμε λιγάκι ηρεμήσει είπαμε…

“Ρε συ … τι να γίνονται όλοι αυτοί οι συμφοιτητες…” Δηλαδή δεν το είπαμε όλοι… ο Γιάννης το είπε και εγώ “τσίμπησα”… Πολύ μου αρέσουν αυτά…. Και ξεκίνησε ένα κυνήγι ξετρυπώματος και τους βρήκαμε όλους…Κανείς δεν γλύτωσε.Μας πήρε ένα χρόνο και έτσι στα 21 χρόνια (2000 ήτανε) βρεθήκαμε να τα πούμε… και τα είπαμε… Δηλαδή ξεκινήσαμε αλλά δεν τελειώσαμε… αφήσαμε τη συζήτηση για αργότερα. Είπαμε για δέκα χρόνια και βρεθήκαμε στα 9… (το 2009) και συνεχίσαμε τη συζήτηση αλλά είμασταν διαφορετικοί από ότι το 2000. Δεν είχε καμία σημασία…λες και ήταν χθες που είμασταν στην συνέλευση, κάναμε κατάληψη, είμασταν στα εργαστήρια ή στο μώλο για καφέ. Σαν να μη πέρασε μια μέρα. Και μιλήσαμε για όλα… και μας άρεσε… και είπαμε να το ξανακάνουμε αλλά τα δέκα χρόνια μας φάνηκαν μακριά και είπαμε να βρεθούμε στα τρία χρόνια… για να προλάβουμε τη καταστροφή των Mayas. Την καταστροφή των Mayas την προλάβαμε… την καταστροφή της Ελλάδος δεν είχαμε προβλέψει. Έτσι στο προχθεσινό ραντεβού ήρθαν μόνο οκτώ από τους 38. Τις δυο προηγούμενες φορές είχαμε μαζευτεί καμιά 25αριά.

Το πρώτο συναίσθημα ήταν στεναχώρια και λίγο πληγωμένος… Όχι ότι δεν μπορούσα να καταλάβω τις συνθήκες για το καθένα… αλλά γνωρίζοντας το από την αρχή του χρόνου “είχα κάνει το κουμάντο μου”. Δεν θα με κρατούσε καμία κρίση μακριά.  Στεναχωρήθηκα περισσότερο, γιατί οι μισοί και, δεν μπήκαν κάν στο κόπο να απαντήσουν. Δεν το φαντάστηκα τόσο πολύπλοκο να στείλεις δυο λέξεις ή ένα SMS με το έρχομαι ή δεν έρχομαι. Αυτό όμως κράτησε λίγο, πολύ λίγο  και αμέσως μόλις βρήκα τους υπόλοιπους ξεχάστηκε. Γιατί αυτός ο αόρατος δεσμός, αυτή η χημεία που μας δένει είναι μια μοναδική αίσθηση που δεν σηκώνει πίκρες και γκρίνιες. Και με το που βρεθήκαμε στο μώλο… είπαμε δυο κουβέντες και αρχίσαμε να μιλάμε… και μιλάγαμε τρεις μέρες… συνέχεια. Και γνωριστήκαμε πολύ καλύτερα από οποτεδήποτε άλλοτε. Οι συζητήσεις, το γέλιο, οι περίπατοι μέχρι και ξεποδάριασμα (στα όρια θα έλεγα), ο λίγος ύπνος και ο χώρος…και κυρίως οι αναμνήσεις ήταν ο καταλύτης. Ένας καταλύτης μοναδικός. Μας έδωσε την δυνατότητα να μιλήσουμε σαν να μην είχαμε σταματήσει ποτέ. Σαν να μην υπήρξε ποτέ κενό στη σχέση μας. Απλά, καθαρά, ειλικρινά, με γέλιο και κυρίως με καλή διάθεση.

Ποιο είναι το συμπέρασμα από αυτό το τριήμερο… Θα έλεγα ότι είμαι πολύ τυχερός που βρεθήκατε στα Γιάννενα, το 1979, στους διπλανούς πάγκους. Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω όλους για τη συμβολή σας σε αυτό που είμαι τώρα. Ίσως να μην το έχετε καταλάβει αλλά όλοι σας έχετε ένα μικρό ή μεγάλο ρόλο σε αυτό. Το σημαντικότερο είναι ότι χαίρομαι που είστε ακόμα στη ζωή μου. Για να καταλάβετε πως γύρισα χθες από τα Γιάννενα μετά από περίπου 6 ώρες δρόμο (μετά φαγητού) θα σας πω μια φράση… Μπορώ να το κάνω αυτό κάθε χρόνο; Δεν νομίζω ότι μπορώ να σκεφτώ καλυτερο κλείσιμο των διακοπών μου από ένα τριήμερο στα Γιάννενα, παρέα με όλους σας. Το ότι δεν είμασταν πολλοί τελικά δεν ήταν μειονέκτημα, γιατί μας έδωσε τη δυνατότητα να έρθουμε πιο κοντά… Παρόλα αυτά μ’ αρέσει η μεγάλη παρέα… και ας χανόμαστε μέσα σε αυτή. Πάντα βρίσκουμε τον τρόπο να μιλήσουμε μεταξύ μας.

Για να σας εξιτάρω λιγάκι λοιπόν κυρίες και κύριοι Χημικοί του 1979 από τα Γιάννενα, όσοι δεν ήρθατε χάσατε… και όχι τίποτα άλλο άλλά έχω και ένα κάρο DVD από τη προηγούμενη συγκέντρωση και τώρα πρέπει να σας τα ταχυδρομήσω… ή μήπως “οι αθηναίοι” να κάνουμε μια τοπική συγκέντρωση να τα πούμε… Ειμαστε αρκετοί εδώ…

Το έχω πει πολλές φορές. Σε πολλές περιπτώσεις ο γραπτός λόγος έχει μικρές δυνατότητες να περιγράψει συναισθήματα. Έτσι μια και εγώ δεν φημίζομαι για τις συγγραφικές μου ικανότητες, θα σταματήσω εδώ, κρατώντας βαθιά στη καρδιά μου και το μυαλό μου την προχθεσινή συνάντηση και προσπαθώντας να σκεφτώ τι θα μπορούσα να κάνω για την επόμενη που θα γίνει… (εγώ θα ήθελα του χρόνου… αλλά θα δούμε). Αθεράπευτος; Μα νομίζω ότι είναι φανερό…

Τη καλησπέρα  μου σε όλους σας αλλά κυρίως στους Χημικούς του 1979.

 

 

Αποτοξίνωση τέλος…

Posted on : 28-08-2012 | By : manaliss | In : Γενικά, Κοινωνικά, Μνήμες

Tags: , , ,

0

Πέρασαν σχεδόν δυο μήνες από την προηγούμενη εγγραφή. Δύο μήνες με πολλά πράγματα. Το πρώτο και κύριο οι διακοπές. Έκανα διακοπές από όλα. Έτσι άφησα το blog, άφησα τις ειδήσεις, άφησα τα site τα άφησα όλα. Έπιασα τη τσάπα, το κλαδευτήρι, το διάβασμα.

Ήταν καλά… πολύ καλά… Έκοψα μισό τόνο ξύλα για τη στόφα, κουβάλησα ένα τόνο χώμα για να γεμίσω τα παρτέρια, έβγαλα περίπου 200 κιλά κλαδιά και φύλλα από το χωράφι… των 300 τμ που περισσεύουν. Έβαψα τους τοίχους, και έφτιαξα τα παρτέρια. Έφτιαξα ένα κουτί για τα ξύλα…. και… και…

Αυτές οι διακοπές εργασίας ήταν απαραίτητες για αλλαγή παραστάσεων… αλλά πέρασα και καλά, έκανα μπανάκια, διάβασα βιβλία που πάντα ήθελα, είδα τους φίλους μου. Σίγουρα ήταν κάτι διαφορετικό. Το πιο σημαντικό ήταν ότι αποξινώθηκα από τις “καλές” ειδήσεις.  Δεν ήθελα να ξέρω… λες και θα ξέφευγα από τα νέα μέτρα. Τέλος πάντων…

Το σημαντικότερο είναι με όλη αυτή τη μαυρίλα ότι έχουμε χάσαμε την ικανότητα να ονειρευόμαστε… και αυτό είναι ίσως το χειρότερο… αλλά δεν είναι η πρώτη φορά. Πριν τρία χρόνια είχα γράψει το ίδιο πράγμα εδώ. Πάλι το ιδιο σενάριο… πάλι τα ίδια πράγματα…πάλι τα ίδια. Εγώ αντί για οτιδήποτε άλλο θα σες δείξω κάποιες φωτογραφίες πριν και μετά. Το πριν είναι το σήμερα… εγώ θέλω να ελπίζω ότι το μετά θα είναι το αύριο.

Τι να κάνω είμαι αισιόδοξη φύση…

ΠΡΙΝ : Ο τοίχος με τα σημάδια του πάγου…

ΜΕΤΑ : Ο τοίχος μετά την επισκευή…

ΠΡΙΝ : Η τριανταφυλλιά χωρίς φροντίδα…

ΜΕΤΑ : Η τριανταφυλλιά μετά τη φροντίδα…

ΠΡΙΝ : Η τριανταφυλλιά μπροστά πριν τη φροντίδα…

ΜΕΤΑ : Η τριανταφυλλιά μετά την φροντίδα…

Τι μεσολάβησε ανάμεσα στο πριν και το μετά…προσωπική εργασία και μεράκι… Από αυτό έχουμε όλοι… Ο νοών νοείτω και τα συμπεράσματα δικά σας.

Και καθώς το καλοκαίρι τελειώνει… μιλώντας για τον Αύγουστο που είναι ο κατεξοχήν μήνας των διακοπών, έχει μείνει κάτι ακόμα…

Πριν τρία χρόνια έγραφα για την επίσκεψη στα Γιάννενα των χημικών… και λίγα έγραψα… πολύ λίγα από όσα θα μπορούσα να γράψω… Όπως έχω ήδη πει, το κείμενο  και το blog είναι πολύ λίγα για να περιγράψουν όλα όσα είχαμε ζήσει εκείνο το τριήμερο. Μας άρεσε λοιπόν και είπαμε να το ξανακάνουμε… Τότε έπαιζε η καταστροφή το 2012 με βάση το ημερολόγιο των Μάγιας… και είπαμε να προλάβουμε.. (μετά μας τα άλλαξαν με το ημερολόγιο…). Οπότε Γιάννενα… ερχόμαστε… Οι χημικοί του 1979 θα έρθουν εκεί για να περπατήσουν και να θυμηθούν ότι έχει μείνει ίδιο… και είναι πολύ λίγα αυτά που έχουν μείνει ίδια.

Πρόπερσι με αποτρέψανε από το να τους βγάζω βίντεο… φέτος δεν θα ακούσω κανένα…Θα βγάλω όσο έχω μπαταρία και ταινία. Ο λόγος είναι ότι μας έπιασεη η κρίση και μάλλον θα έχουμε σχετικά μικρή προσέλευση, οπότε να έχουμε μεγάλο βίντεο…

Θα έχετε νεότερα…

Τη καλησπέρα μου…

Εικοσιμία αποφοιτήσεις…

Posted on : 25-06-2012 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Εκπαιδευτικά, Κοινωνικά, Μνήμες

0

Είναι πολλές; Εικοσιένα χρόνια απόφοιτοι από την Ελληνογαλλική Σχολή Αγίας Παρασκευής (για τον Ελληνικό τομέα μιλάω… αν βάλουμε και τον Γαλλικό…είναι πολλά τα χρόνια). Βάλε 75 μαθητές κάθε χρονιά – χονδρικά, περίπου 1500 – 1600 μαθητές. Υπάρχουν κάπου 200 ακόμα από τα άλλα σχολεία που ήμουν πριν…μια χαρά το βρίσκω. Κάπου έχω αρχίσει και μπερδεύομαι όταν τους βλέπω… μπερδεύω τα ονοματα και τα έτη. Όσον αφορά τα έτη έχω μια τάση να τα μικραίνω. Έτσι χθες ρώτησα τη Μυρσίνη αν τελείωνε και μου είπε ότι με επτά χρόνια που είχαν περάσει (για 3-4 τα θυμόμουν) είχε τελειώσει και την Αρχιτεκτονική και έφευγε για μεταπτυχιακό. Μετά το τι σπουδάζει ο καθένας… εκεί πλέον δεν μαντεύω… ρωτάω και μου λένε.

Τι είναι όμως η αποφοίτηση…Δεν θέλω εξυπνάδες του τύπου : τελείωσαν οι μαθητές το σχολείο και φεύγουν…. Τι είναι πραγματικά η αποφοίτηση; Για εμένα είναι κάτι περίεργο. Θα προσπαθήσω να το περιγράψω, αν και θα είναι δύσκολο… Αν μπερδευτείτε θα είναι γιατί εγώ θα είμαι μπερδεμένος. Και είμαι μπερδεμένος…Το συναισθήματα είναι πολλά και ανάμεικτα…

Φεύγουν οι μαθητές της Γ ‘ Λυκείου. Αλλη μια σειρά μαθητών που δεν γνώρισα. Όπως συχνά λέω, για πολλούς από αυτούς το μόνο που μπορώ να πω είναι αν γράφανε ή όχι στη Χημεία. Μα αυτό είναι ο στόχος άραγε; Μετά από τρία χρόνια – συνήθως τους έχω στο Λύκειο και πολύ συχνά και στις τρεις τάξεις – να μπορώ να πω αν γράφουν χημεία; Όχι αν ξέρουν, αν γράφουν. Γιατί αυτό είναι το βασικό κριτήριο. Με αυτό θα εξεταστούν και θα κριθούν, με ένα χαρτί… ένα γραπτό. Και εγώ θα πρέπει να τους μάθω να γράφουν…Τι ξέρω άραγε για αυτούς τους 70 ανθρώπους που τελείωσαν χθες το σχολείο… Λίγα… Πόσα ξέρω από τις ανησυχίες τους και τα σχέδια τους… Λίγα… Πόσα ξέρω από τα όνειρά τους… Λίγα. Και όμως είμαι εκεί και μάλιστα παίζω καθοριστικό ρόλο… Θυμάμαι τη Νόρα, όταν στην πρώτη Λυκείου, μετά από ένα διαγώνισμα είχε στεναχωρηθεί πάρα παλύ και άρχισε να αναθεωρεί το “πλάνο ζωής της”… γιατί… γιατί δεν έγραψε Χημεία και μέσα στη λογική της… δεν έπρεπε να ακολουθήσει τη θετική κατεύθυνση. Και μετά από κουβέντα της είπα ότι οποιαδήποτε απόφαση πάρει τελικά… να είναι δική της. Πόσα παιδιά – εκ των υστέρων – μου έχουν πει ότι η Χημεία αποτέλεσε έναν ανασταλτικό λόγο επιλογής κατεύθυνσης. Εκεί βλέπεις την δική σου ευθύνη… Πως τελικά καθορίζεις πολύ περισσότερα πράγματα από ένα μάθημα και ένα βαθμό. Γιατί όμως;… και γιατί κατόπιν εορτής, εκ των υστέρων… Είναι πολύ σημαντικότερος ο ρόλος μας και δεν το ξέρουμε…πιθανόν. Θυμάμαι το Γιώργο να έρχεται να με ρωτάει τι να κάνει μια και ονειρευόταν πάντα τον εαυτό του ηλεκτρολόγο μηχανικό και μπήκε μηχανικός ηλεκτρονικών υπολογιστών. Είναι ίσως ο μοναδικός μαθητής που ξανάδωσε για να πάει πιο άσχημα…Ήταν όμως το όνειρό του… και του έφευγε… Θυμάμαι την Νταιάνα, που έμαθα ότι η μεγάλη της αγάπη ήταν ο χορός, όταν στην πενθήμερη εκδρομή, μεταμορφώθηκε από την μαθήτρια των χαμηλών τόνων, με “μέτριες επιδόσεις”… σε μια βασίλισσα του χορού… γιατί δεν χόρευε απλά…ζούσε μέσα από αυτό. Με πολύ χαρά έμαθα ότι μετά από 10 χρόνια περίπου ακόμα χορεύει.  Θυμάμαι την Ειρήνη στα πρώτα χρόνια της Σχολής, σε εντυπωσιακό ρόλο σε σχολικό θέατρο – δεν θυμάμαι πια…- και έμαθα μετά από χρόνια ότι διατηρεί μια παιδική σκηνή όπου ασχολείται κυρίως με τραγούδι… Θα μπορούσα να συνεχίσω για ώρες έτσι… Στεναχωριέμαι που δεν μπόρεσα να καταλάβω περισσότερα για αυτούς τους ανθρώπους που είχα στα “χέρια μου”.

Χθες είχαμε αποφοίτηση, και όλα τα συναισθήματα, όπως κάθε χρόνο, πέρασαν από τη χθεσινή βραδιά… Η χαρά ότι κάποια από τα παιδιά αυτά ξεκινάνε κάτι καινούργιο και σε κάποιο βαθμό ήμουν εκεί να τα φέρω πιο κοντά στα όνειρά τους. Όσο μπορώ… Αν όντως βοήθησα τότε δεν νομίζω ότι μπορεί να υπάρξει μεγαλύτερη ικονοποίηση… Η τσαντίλα… με εμένα, που σε πολλές περιπτώσεις άφησα μια επιφανειακή αντιμετωπιση, ένα παιδικό ξέσπασμα, “μια αυθάδεια” να μη με αφήσει να δω παραπέρα για να μπορέσω να καταλάβω το έγχος, τα νεύρα, την νεανική ορμή… και έβαλα ταμπέλα. Άσχημο πράγμα η ταμπέλα όποια και αν είναι . Η συγκίνηση που αυτοί που ήταν μπροστά μου φαντάζανε πολύ μεγαλύτεροι… Νέοι και νέες, με την ορμή να ξεκινήσουν κάτι καινούργιο. Όχι παιδιά πάντως. Έτοιμοι να αντιμετωπίσουν την επόμενη μέρα, που ήρθε σήμερα, με τους βαθμούς και την επιτευξη ή όχι των στόχων. Όπως και να έχει, θα το αντιμετωπίσουν. Η στεναχώρια, όταν έρχονταν τα παιδιά να με χαιρετήσουν… και εκεί προσπαθούσα να σκεφτώ… ποιος είναι (και δεν εννοώ το όνομα…) τι ξέρω για αυτό το παιδί… και δεν εύρισκα πέρα από αυτό που είπα αρχικά. Μερικοί μαθητές χθες μπορεί να μπερδεύτηκαν από την αμηχανία που έδειξα όταν τους έβλεπα να αποχωρούν,  άλλα όλες αυτές οι σκέψεις γυρνάγανε συνέχεια στο μυαλό μου…

Περίεργο πράγμα η αποφοίτηση. Δεν έχω χάσει καμία. Δεν θέλω να χάσω καμία… Θέλω να κρατήσω αυτή την εικόνα… Χθες τη μοιράστηκα μαζί σας σε μια κακοτραβηγμένη φωτό με τίτλο ” Οι τελευταίες εικόνες από τη μαθητική ζωή” όπου έβλεπαν φωτό από την εκδρομή τους φέτος στην Ιταλία. Είναι σημαντική αυτη η εικόνα, από αύριο θα είναι απόφοιτοι… δεν θα είναι μαθητές. Έτσι σήμερα ο Γιώργος ήπιε καφέ στο σχολείο… γιατί ήταν απόφοιτος. Δεν ξέρω αν κατάλαβε τη πραγματική σημασία του καφέ.

Οπότε παιδάκια μου…καλό σας ταξίδι… Ξεκινάτε από το σχολείο…να βγείτε παραέξω… Δεν θα είναι εύκολα. Έτσι λένε όλοι… έτσι λέμε εμείς που ξέρουμε… Εσείς όμως θα δώσετε τον αγώνα σας… ένα αγώνα που θα σας φέρει πιο κοντά στα όνειρά σας… βήμα βήμα… με μικρές νίκες αλλά και ήττες… Και κάθε νέα μέρα θα είναι καλύτερη, γιατί θα είναι καινούργια μέρα, οπότε είναι ένα νέο ξεκίνημα. Θέλω να πιστεύω ότι μπόρεσα να σας φέρω πιο κοντά σε αυτά τα όνειρα, και σας ευχαριστώ που με χρησιμοποιήσατε για αυτό. Όμως μη ξεχνάτε ότι ο κόσμος έχει μικρύνει πολύ… πάρα πολύ… μερικά κλικ μακριά είμαστε όλοι. Το ίδιο και εμείς… μερικά κλίκ χρειάζονται. Ότι χρειαστείτε λοιπόν… μη διστάσετε…δεν τελειώσατε ακόμα μαζί μας…

Τη καλησπέρα μου σε όλους τους απόφοιτους… ανεξαρτήτως ηλικίας…

Είναι κάποια πράγματα που σε εξιτάρουν…

Posted on : 22-04-2012 | By : manaliss | In : Γενικά, Εκπαιδευτικά, Κοινωνικά, Μνήμες

0

Έχετε αναρωτηθεί γιατί λέγεται ΒΔΕΛΛΑ το ιστολόγιο…και γιατί έχει τον υπέρτιτλο…”γιατί όλοι έχουμε τα κολλήματα μας”. Γιατί ισχύει ακριβώς αυτό, υπάρχουν κάποια θέματα με τα οποία έχω κόλλημα.

Ένα από αυτά είναι οι φίλοι μου…Σε αυτούς ανήκει μια ομάδα ανθρώπων…που λέγονται “Χημικοί του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων – έτους 1979”. Κάποτε πριν 14 χρόνια…είπαμε να βρεθούμε για τα εικοσάχρονα (τότε δεν υπήρχαν blog)…και μετά για τα τριαντάχρονα και βρεθήκαμε…και περάσαμε μοναδικά. (Υπάρχουν 3-4 εγγραφές που ακολουθούν σχετικά με τη συνάντηση αυτή).

Πέρασαν λοιπόν τα τρία χρόνια…σχεδόν και έχουμε ήδη αρχίσει να ψαχνόμαστε. Ήδη ο σκληρός πυρήνας της εκδήλωσης (δυο : ο υπογράφων και ο Γιάννης που είναι καθηγητής στο Πανεμπιστήμιο στα Γιάννενα – ο εκεί σύνδεσμος), συσκεφθήκαμε και συναποφασίσαμε, να ξεσηκώσουμε καμιά 40αριά αιώνιους έφηβους….(έτσι θέλουμε να μας βλέπουμε) από όλο το κόσμο…(κυριολεκτικά μια και τη τελευταία φορά ήρθε και ο Βασίλης από το Denver επί τούτου…για να δούμε φέτος…). Τον άλλο ξενιτεμένο δεν τον καταφέραμε μια και έρχεται Ιούλιο και δύσκολα ξαναέρχεται τον Σεπτέμβριο. Θα τον κυνηγήσω πάντως…(τ’ ακούς Παναγιώτη….).

Και μόνο η ιδέα..εμένα με έχει ξεσηκώσει και ήδη με τις πρώτες επικοινωνίες μαζευτήκαμε καμιά ντουζίνα και οι άλλοι οι τεμπέληδες…θα αναγκαστούν σε απάντηση. Πάντως από ότι κατάλαβα, γενικά υπάρχει ενδιαφέρον.

Βέβαια, είναι γνωστό ότι είναι δύσκολοι καιροί…και δύσκολα κάνεις προγραμματισμό σε τέτοιο βάθος χρόνου… αλλά “επί της αρχής” μπορούμε να έχουμε ένα προγραμματισμό. Όλη αυτή η διαδικασία εμένα με έχει ήδη ξεσηκώσει και αμέσως μετά τη σχολική χρονιά… και τις εξετάσεις θα έχει την πλήρη προσοχή μου…Δεν ξεχνώ ότι χρωστάω ένα βίντεο με φωτό και υλικό από όλα τα χρόνια…του 1979 και του 2000 και του 2009…και βλέπουμε για το 2012 τι θα μαζέψω…

Ένα άλλο κόλλημα μου είναι οι νέες τεχνολογίες… Δεν το έχετε καταλάβει…γι αυτό σας το λέω…Αυτό συνδυάζεται με τη Χημεία… και τι δίνει…μακάρι και να ήξερα…Δηλαδή ξέρω… το έχω στο μυαλό μου… και ετοιμάζομαι να το κάνω πράξη…Ήδη έχω μια σχετική εγγραφή από τον Νοέμβρη για το τι έχω κάνει…Από τότε έγιναν και άλλα… Η σκέψη είναι να μαζέψω όλο το υλικό σε μια στέγη και να το ανοίξω σε όποιον θέλει και το έχει ανάγκη… Έχω ήδη αρχίσει να σχεδιάζω τη δομή. Όποτε βρω χρόνο, γράφω όλα αυτά που θέλω να βάλω, και από υλικό άλλο τίποτα… 26 χρόνια γράφω…και βιβλία έχουν γραφτεί, και άπειρες σημειώσεις, και άπειρα διαγωνίσματα…και εξακολουθώ να γράφω…και να γεμίζω σκληρούς δίσκους…και DVD μήπως χρειαστούν και μαζεύονται και σκονίζονται και με το χρόνο αχρηστεύονται. Οπότε θα βγουν στον αέρα…Αν τα καταφέρω μέσα στο καλοκαίρι…

Πάμε στο τρίτο…Κάπου είχα γράψει ότι ένα από τα “χαρακτηριστικά” μου είναι ότι μου αρέσει να μαθαίνω… Και πολλές φορές, βάζω ένα στόχο και τον κυνηγάω μέχρι να τον πετύχω…μετά συνήθως μου φεύγει η “κάψα” αλλά κατά κανόνα, τελειώνω τη δουλειά. Έτσι φέτος παρακολουθώ ένα σεμινάριο για το MOODLE που ασχολούμαι για τρίτη χρονιά… Ακόμα μαθαίνω πράγματα…και πολύ χρήσιμα και ενδιαφέροντα… αλλά όλα αυτά είναι “άχρηστα” χωρίς την “τεχνογνωσία” του καθηγητή. Δηλαδή αν δεν ξέρεις τι θέλεις να δώσεις…δεν μπορείς να αξιοποιήσεις όλα αυτά τα εργαλεία. Άρα χρειάζονται σχέδια μαθήματος. Για κάθε μάθημα και για κάθε αντικείμενο…Ετσι ολοκληρώνοντας το σεμινάριο θα βάλω σε εφαρμογή το σχέδιο μου και θα στήσω από την αρχή ένα site για το μάθημα της χημείας στο Λύκειο. Το υπουργείο παιδείας τα μάζεψε όλα πίσω σχετικά με το νέο σχολείο…και το νέο σύστημα. Τα πράγματα θα αλλάξουν, “οψέποτε εφαρμοστεί το νέο σύστημα”. Πάντως η καινούργια δομή θα αφορά το μάθημα όχι όπως είναι δομημένο στο λύκειο αλλά θεματικά, με τα αντίστοιχα αντικείμενα…Το έχω σκεφτεί… να δω πως θα το πραγματοποιήσω…

Αυτά με τα κολλήματά μου…Από το Αίγιο, στη Κουνινά,  που έχει μια φναταστική ηλιόλουστη μέρα… και το γρυλλορούτερ που χρησιμοποιώ και το ΙΝΤΕΡΝΕΤ του γείτονα τη καλημέρα μου…

Η επέτειος του Πολυτεχνείου… (μέρος πρώτο)

Posted on : 16-11-2011 | By : manaliss | In : Γενικά, Εκπαιδευτικά, Μνήμες

0

Μια σχολική γιορτή τόσο μοναδική όσο και οι συμμετέχοντες…

Αλήθεια πόσες φορές έχω αναρωτηθεί, τι θα γινόταν αν αφήναμε τα παιδιά να δημιουργήσουν, να εκφραστούν όπως αυτά θέλουνε, χωρίς να τα βάζουμε στο κανάλι του καθωσπρεπισμού και του έτσι γίνεται. Να τα αφήσουμε να μας πουν αυτά που θέλουν χωρίς να τα περιορίζουμε και να τα καναλιζάρουμε. Η εμπειρία μου 23 χρόνια μαζί τους είναι ότι όποτε έχει γίνει αυτό, έχουν “δώσει” εντυπωσιακά πράγματα. Μια τέτοια γιορτή ήταν και η φετεινή στο σχολείο.

Είχε τα πάντα…μα εντελώς τα πάντα. Μουσική, θέατρο σκιών (και μη πάει το μυαλό σας στο Καραγκιόζη… καμία σχέση), θεατρικό, χορευτικό, αφήγηση, ντοκυμαντέρ, τα πάντα… και όλα φτιαγμένα από αυτά. Εγώ έδωσα ένα χαρακτηρισμό σε αυτή τη γιορτή… “ΥΠΕΡΠΑΡΑΓΩΓΗ”. Αλλά υπερπαραγωγή, όχι σε εφέ ή σε εξοπλισμό… υπερπαραγωγή σε δημιουργία, σε έκφραση, σε συναίσθημα.

Έχω ξαναγράψει ότι η συγκεκριμένη γιορτή έχει μια ιδιαίτερη σημασία για μένα, γιατί ζώντας στο Βύρωνα, (στα 12 μου τότε), άκουγα στο μαγαζί του πατέρα μου – δημόσια – (μπακάλικο της γειτονιάς που πάντα είχε τη μουσική του από ένα παλιό ραδιοκασετοφωνο) τον σταθμό του Πολυτεχνείου. Εκείνες τις μέρες ακούγαμε χαμηλόφωνα μεν αλλά στο μαγαζί δε το σταθμό του Πολυτεχνείου μαζί με το ξερό κρτοάλισμα των πολυβόλων, κάπου από την μεριά του Σκοπευτηρίου της Καισαριανής. (Το πατρικό μου είναι 200 μ από το Σκοπευτήριο). Δεν είμαι σίγουρος ότι καταλάβαινα τι γίνεται αλλά σίγουρα δεν πρόκειται να ξεχάσω εκείνες τις μέρες. Έτσι πάντα στη συγκεκριμένη επέτειο έχω μια συναισθηματική φόρτιση. Και γιαυτό είμαι πάντα πίσω από μια βιντεοκάμερα, θες πληρώνοντας ένα άγραφο τάμα, να αφήνω αυτές τις εκδηλώσεις μνήμης ντοκουμέντο στους επόμενους.

Δεν ξέρω από που να ξεκινήσω. Από την τεράστια λευκή οθόνη που πίσω του προβάλλονταν τα περιγράμματα των παιδιών σε ένα παιγνίδι με τις σκιές, που έδιναν όλη την έννοια του Πολυτεχνείου. Χωρίς ούτε μια λέξη. Χωρίς μια εικόνα…μόνο με τη σκιά τους. Ήταν τόσο η απορρόφησή μου που κυριολεκτικά αφέθηκα… και δεν έβγαλα ούτε μια φωτογραφία. Κυριεύθηκα από αυτό που έβλεπα και έχασα την “επαγγελματική μου” ευσυνειδησία. Θα σας το δείξω όμως…Αυτή τη στιγμή περνάει στον υπολογιστή στο παρασκήνιο και έτσι δεν μπορώ. Όμως θα το κόψω και θα το ανεβάσω για να καταλάβετε τι εννοώ.

Μετά η αφήγηση πίσω από το ριζόχαρτο, σίγουρα έδινε μια άλλη διάσταση. Η σκιά “από το πουθενά” που ορθονότανε μπροστά σου άφηνε το μυαλό να ταξιδέψει και η φωνή του Κωνσταντίνου ήταν ένας μοναδικός καπετάνιος για αυτό.  Εδώ πρόλαβα και έβγαλα μια φωτό (κν ξύπνησα και θυμήθηκα ότι βγάζω και φωτό). Δείτε την…

Η εικόνα σε υποβάλλει. Και τα φώτα καταφέρνουν να εντοπίζουν το ενδιαφέρον εκεί που πρέπει.

Και μετά η μουσική…Πάντα ζωντανή και πάντα να σε τυλίγει και να σε ξεσηκώνει. Ο Μάρκος και ο Νίκος με την εκφραστική φωνή τους καταφέρνουν και δίνουν μια άλλη διάσταση σε γνωστά τραγούδια. Οι κιθάρες του Γιώργου, του Νίκου και του Μάκη, το μπάσσο και το μπαγλαμαδάκι του Χάρη, η ντράμς του Μιχάλη που αν και ξεσχόλισε πριν δυο χρόνια, δεν λέει να “ξεκολήσει” και μαζί με τον Θανάση πάντα είναι κοντά μας στο σχολείο σε εκδηλώσεις. Μια γενική φωτό – προς το παρόν – αλλά και εδώ να περιμένετε απόσπασμα.

Μετά το χορευτικό…Άλλη εμπειρία. Σε δυο “δόσεις”, μια μικρή με την Ειρήνη και τη Βασιλική και μια μεγάλη με…(εδώ δεν πρέπει να ξεχάσω καμία…8 ήταν : ) Θαλασσινή, Χριστίνα, Μαρία, Ανδριανή, Αθηνά, Ίρια, Μυρτώ και Ξένη…(νομίζω τις έγραψα όλες) και εδώ πάλι φωτό και σε αναμονή…

Και εδώ το παιγνίδι με το άσπρο – μαύρο και τα φώτα.

Και τα θεατρικά… Δύο στον αριθμό το εξής ένα με την Νταϊανα και την Κατερίνα… και τα δυο. Σε διαφορετικές φάσεις πριν και τώρα. Δεν ξέρω αν το κατάλαβαν ότι ήταν οι ίδιοι χαρακτήρες, και έδειχναν τις διαφορετικές πορείες τους μέσα στο χρόνο… Με ερμηνείες που σε έκαναν να σκεφτείς και να γυρίσεις πίσω… εσύ που έχεις “πίσω” για να γυρίσεις…και να “αναστοχαστείς”…όπως λένε τώρα τελευταία στην εκπαίδευση. Και εδώ μία από τα ίδια… αρκεστείτε στη φωτό… και μπείτε στην αναμονή…

Δεν πρέπει να ξεχάσω τη διακριτική αφήγηση της Φαίδρας… στην αρχή της εκδήλωσης αλλά δυστυχώς πρέπει να ζητήσω βοήθεια από το κοινό να μου πουν ποια ήταν η δεύτερη αφηγήτρια μαζί με τον Κωνσταντίνο πίσω από το ριζόχαρτο…Αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να θυμηθώ αλλά ούτε και να ακούσω το βίντεο, μπας και τη βγάλω από τη φωνή. Οπότε μια συγνώμη και μια αναμονή και μόλις μάθω…αμέσως “επί του πιεστηρίου” θα το δώσω και αυτό. μόλις μου το είπαν : η Ιωάννα ήταν…Επίσης εντυπωσιακή.

Και φυσικά οι αφανείς, ο Γιώργος και ο Δημήτρης στη δημιουργία του ντοκυμαντέρ, η Αλεξάνδρα στην συγγραφή της ιστορικής αναδρομής, η Λίλα στην αφήγηση του ντοκυμαντέρ. Ο Αλέξανδρος και ο Θάνος στον ήχο αλλά και αρκετοί άλλοι που δεν φαίνονται. Από τους χειριστές των φώτων μέχρι τα παιδιά που βοηθάγανε στο σκηνικό. Όλοι είχαν το ρόλο τους και τη συμμετοχή τους, που αν έλειπε, κάτι δεν θα γινότανε.

Πίσω από όλα αυτά λειτουργώντας σαν σύνδεσμοι με το σχολείο και συντονιστές έξι συνάδελφοι : η Ειρήνη Αντωνοπούλου (φιλόλογος), η Σοφία Ένγελμαν (καλλιτεχνικών), η Λίλα Κούβακα (μουσικός) και οι έχουσες το γενικό πρόσταγμα Άννα Τζίμα (φυσικός), Κλαίρα Σιάκκα (μαθηματικός) και Σοφία Καραβιώτη (βιολόγος)  οι οποίες έμπρακτα απέδειξαν ότι γιορτές μπορούν να κάνουν και άλλες ειδικότητες εκτός των φιλολόγων. Φήμες ότι ανατέθηκε σε μόνιμη βάση η οργάνωση της γιορτής στις συναδέλφους εξετάζονται ως αναληθείς.

Αυτή ήταν η επέτειος του Πολυτεχνείου, όπως την είδαμε εμείς. Αφήστε τα παιδιά να εκφραστούν. Είναι δική τους γιορτή άλλωστε. Έχουν ιδέες, άποψη και τεχνογνωσία. Δώστε τους τον χώρο που θέλουν να τα εφαρμόσουν. Εγώ το μόνο που μπορώ να πω… είναι να είστε όλοι καλά και να μη δοθεί ποτέ άλλη αφορμή για τέτοια επέτειο.

Τη καλησπέρα μου…

Καταγράφουμε το παρόν, δημιουργούμε τις μνήμες του μέλλοντος.

Posted on : 23-09-2011 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Γενικά, Μνήμες

0

Έτσι έλεγε μια μπλούζα που φοράω τα καλοκαίρια. Είναι ένα T-shirt παλιό αλλά πολύ αγαπημένο. Κυρίως για αυτό που γράφει. Η επιγραφή πάνω στη κορυφή λέει : ΔΡΑΣΕΙΣ.  Για σκεφτείτε λιγάκι το κείμενο και ελάτε να δούμε μαζί την ιστορία του.

Όλα ξεκίνησαν το 1990. Νέος καθηγητής στο σχολείο και λάτρης της φωτογραφίας, ξεκίνησα να καταγράφω, “ό,τι κινιόταν, ό,τι μιλούσε, ό,τι πετούσε…” αν και το τελευταίο στο σχολείο ήταν λίγο δύσκολο. Τέλος πάντων. Γιατί; Μα κάθε σχολείο έχει την ιστορία του, και αυτή πρέπει να καταγράφεται για να φαίνεται το πέρασμα του στο χρόνο…Να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεώτεροι. Είχαμε και μια φωτογραφική ομάδα, με πολλά αξιόλογα “μάτια” με ευαισθησία και τεχνική που εξορμούσαμε και γυρνάγαμε με υλικό. Ο Αντώνης, η Ρεγγίνα, η Χρυσούλα, η Αριστέα, η Ινώ είναι τα ονόματα που μου έρχονται στο μυαλό.Κάποιον έχω ξεχάσει σίγουρα αλλά πρέπει να ψάξω και δεν έχω χρόνο. Αποτέλεσμα ένα άλμπουμ με τις εκδηλώσεις του 1990 -91. Το μόνο που υπάρχει. Γιατί ποτέ δεν αξιολογήθηκε σωστά ώστε η κάθε χρονιά να έχει τα φωτογραφικά της ντοκουμέντα.

Η φωτογραφική ομάδα, διαλύθηκε, τα παιδιά προχώρησαν τη ζωή τους έξω από το σχολείο αλλά εγώ με μια φωτογραφική μηχανή κατέγραφα… Εκεί… σταθερά. Γιορτές, εκδρομές, χορευτικά, ό,τι θέλεις…Σε κάθε εκδήλωση ήταν οι συνάδελφοι που την οργανώνανε και ο Μανώλης. Τις περισσότερες γιορτές και εκδηλώσεις στο σχολείο, τις έχω δει μέσα από το προσοφθάλμιο μιας φωτογραφικής μηχανής ή μιας βιντεοκάμερας αργότερα. Πάντα “έκανα” τη δουλειά μου… αλλά κανείς δεν την έβλεπε. Θεωρούσα ότι το να μην απολαμβάνεις μια θεατρική παράσταση αλλά να τη βλέπεις μέσα από τη βιντεοκάμερα ήταν το ελάχιστο τίμημα που έπρεπε να πληρώσεις προκειμένου να αφήσεις κάτι για τους άλλους… που έρχονται.

Πέρασε ο καιρός, και η φωτογραφική μηχανή έγινε βιντεοκάμερα. Από το σχολείο ποτέ δεν κατάλαβαν τι έκανα. Πάντα ο εξοπλισμός ήταν δικός μου και πάντα ήταν επιλεγμένος έτσι ώστε να καλύπτει συγκεκριμένες ανάγκες. Όταν αγόρασα το φλας με GN 45 (δηλαδή έβγαζε και φώτιζε μέχρι 25 μέτρα απόσταση – χοντρικά για να μη μπαίνω σε λεπτομέρειες ) το πήρα για να μπορώ να καλύπτω τις εκδηλώσεις στο σχολείο. Και όταν ζήτησα να προμηθευτεί το σχολείο αντίστοιχο εξοπλισμό με συγκεκριμένες προδιαγραφές, μου πήραν μια pocket με φλας που καλύπτει ένα σαλόνι (3-4 μέτρα). Μιλάμε για απογοήτευση. Η βιντεοκάμερα είναι με υψηλή ανάλυση και αισθητήρα 3 Mp για ευκρίνεια και δυνατότητα επεξεργασίας. Αλλά αυτά είναι τεχνικές λεπτομέρειες που δεν έχουν σημασία. Τη δεύτερη πρόταση κρατείστε.

Πάμε στην εποχή του βίντεο. Όλα στη κασέτα. Μόνο κασέτα. Ούτε DVD ούτε σκληρό δίσκο στη βιντεοκάμερα. Μόνο η κασέτα κρατάει όλες εκείνες τις πληροφορίες που είναι απαραίτητες για σωστή επεξεργασία. Τα άλλα είναι ερασιτεχνικά. (Δείτε πόσοι επαγγελματίες σε γάμους και βαπτίσεις έχουν βιντεοκάμερα με… DVD). Αποτέλεσμα..περίπου 170 ταινίες με σχεδόν τα πάντα από το 2003 και μέχρι το 2008… και γύρω στα 50 DVD επεξεργασμένα.  Εκεί γεννήθηκαν οι δράσεις… Μια σειρά DVD  με καταγραφή όλων των εκδηλώσεων της χρονιάς και αποσπάσματα 2-3 λεπτών. Ένα ψηφιακό χρονικό με όσα γίνονταν στο σχολείο. Έβγαιναν για 4 χρόνια και η αξιολόγηση ήταν τέτοια που όταν σταμάτησε κανείς δεν το πρόσεξε. Οι συνάδελφοι τις ζητάγανε για να τις ξεχνάνε στις αίθουσες και τα αμφιθέατρα. Και έτσι σταμάτησαν να βγαίνουν. Στις εκδηλώσεις πλέον κάθομαι σε καρέκλα και παρακολουθώ. Όμως έχω το κινητό μου… (Το χούι που λέει ο λαός) και θα βγάλω σίγουρα κάποιες φωτό, αλλά και βίντεο μια και το διάλεξα να έχει τη δυνατότητα να γράφει σε υψηλή ανάλυση… (είπαμε τίποτα δεν είναι τυχαίο…).

Στα 30χρονα του σχολείου, παραδόθηκαν 2500 φωτογραφίες σε ψηφιακή μορφή και 50 ταινίες από εκδηλώσεις (γύρω στα 350 GB) Τις ταινίες δεν τις άγγιξαν… που χρόνος. Οι φωτογραφίες όμως κατέγραψαν την ιστορία του σχολείου…επειδή έτσι έτυχε να βρεθούν από μόνες τους… (δεν υπήρξε απολύτως καμία αναφορά στη πηγή πουθενά).

Και φτάνουμε στο σήμερα. Στη ψηφιακή εποχή. Είπαμε το χούι δεν χάνεται… Έτσι με τα παιδάκια μου, στο τμήμα που είμαι υπεύθυνος, ανάμεσα στα άλλα, είπαμε να κρατήσουμε κάποια στοιχεία και να αφήσουμε το ίχνος μας στο σχολείο και το πέρασμά μας από αυτό. Έτσι σε κάποιες άλλες εποχές όταν βλέπουμε αυτά τα πράγματα θα θυμόμαστε και θα τα συζητάμε.

Φτιάξαμε λοιπόν δημοσιογραφική ομάδα… και αρχίσαμε τις συνεντεύξεις μεταξύ μας… διότι το πρώτο που δεν γνωρίζουμε είναι ο ένας τον άλλο. Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε τι λέγαμε σήμερα μετά από….κάποια χρόνια. Μετά θα περάσουμε στη καταγραφή… των γεγονότων. Η ομάδα είναι πολύ καλή… και έχουν δει πολύ ζεστά όλη τη προσπάθεια, αλλά και οι συμμαθητές τους επίσης τη πλαισιώνουν με ενδιαφέρον και την υποστηρίζουν θερμά. Οπότε για μια ακόμα φορά… “Καταγράφουμε το παρόν και δημιουργούμε τις μνήμες του μέλλοντος”.

“Παλιοδουλειά αλλά κάποιος πρέπει να τη κάνει…” που λέγανε και σε μια ταινία.

Έβγαλα πίκρα σήμερα… αλλά κάποτε πρέπει να γίνει κατανοητό ότι τα πράγματα δεν γίνονται μόνα τους. Υπάρχουν άνθρωποι από πίσω που δεν είναι αόρατοι… αλλά δουλεύουν με ένα στόχο. Και φυσικά δεν είναι δεδομένοι. Κάπου “τσαντίζονται” και μαζεύονται….

Το καινούργιο blog φιλοξενείται στο σχολικό δίκτυο, και προς το παρόν η μόνη συνέντευξη είναι η δική μου, γιατί πρέπει να ενημερωθούν οι γονείς, οπότε αν και ήδη υπάρχουν 6 συνεντεύξεις… δεν έχουν ανέβει. Αν θέλετε περάστε και ρίξτε μια ματιά… είναι ΕΔΩ. Προς το παρόν δεν ανοίξαμε κανονικά, οπότε δεν δεχόμαστε σχόλια, αλλά εδώ ευχαρίστως να μου πείτε ό,τι θέλετε.

Αυτά… Πάω να κάνω καμία δουλειά…που λένε.

Τη καλημέρα μου… και καλό Σαββατοκύριακο.

Ένα Facebook γεμάτο αναμνήσεις…

Posted on : 18-09-2011 | By : manaliss | In : Γενικά, Κοινωνικά, Μνήμες

0

Σήμερα το πρωί μου την έδωσε. Κοιτούσα το προφίλ μου στο facebook και πρόσεξα το κουμπάκι που έλεγε “άτομα που πιθανόν να γνωρίζετε”. Γενικά δεν το είχα ψαχουλέψει γιατί πάντα περίμενα να μου στείλουν πρόσκληση οι γνωστοί και φίλοι και εγώ να την αποδεχτώ. Πολύ περισσότερο από παλιούς μου μαθητές, οι οποίοι σε τελική ανάλυση μετά από τόσα χρόνια πιθανόν να μην είχαν καμία διάθεση να ξανακούσουν για σχολείο ή για καθηγητές.

Όλα αυτά τα χρόνια λοιπόν δεν έστελνα προσκλήσεις σε παλιούς μαθητές. Σήμερα λοιπόν είπα να το κάνω. Πάτησα το κουμπάκι λοιπόν και άρχισε το κατεβατό… Και όσο έφτανα στο πάτο τόσο ξανανέβαινε και έβγαζε και άλλα. Και έβλεπα και έβλεπα… σε κάποια φάση αρχίζει “ο πανικός”. Ο ένας μετά τον άλλο οι παλιοί μου μαθητές… αγόρια – κορίτσια ή πιο σωστά άνδρες – γυναίκες. Κάποιοι αλλαγμένοι, πιο μεγάλοι, με “ηλιακό” πολλοί, (φαλακρίτσα κοινώς), με τα παιδιά τους πολλοί, οι γυναίκες πολλές με διπλά επώνυμα, ενδεικτικό της αλλαγής της οικογενειακής τους κατάστασης, άλλες με τα παιδάκια τους αλλά εδώ θα το πω… όλες αναγνωρίσιμες… ίσως με άλλο χρώμα μαλλιών αλλά αναγνωρίσιμες. Τελικά αλλιώς περνάει ο χρόνος για τους άνδρες και αλλιώς για τις γυναίκες. Δεν ξέρω αν έχει να κάνει με κοινωνικά πρότυπα ή ανασφάλεια των γυναικών απέναντι σε μια κοινωνία που τις θέλει με ένα “χ τρόπο”, αλλά ο χρόνος περνάει αλλιώς (sorry guys – μην αφήνεστε όμως, γιατί νομίζω ότι παίζει και αυτό).

Έτσι λοιπόν άρχισα να στέλνω requests  και έστειλα δεν ξέρω πόσα, και κάπου βαρέθηκα… και άφησα μερικά και “για αύριο”.  Ίσως δεν το έκανα τόσο καιρό, γιατί δεν ήθελα να ενοχλήσω, ή ίσως γιατί φοβόμουνα την “απόρριψη”… κάτι που θα σήμαινε ότι σαν καθηγητής δεν άφησα το σωστό ίχνος… δεν ξέρω. Πολλοί μιλάνε για την κρίση των πενήντα και ίσως αυτό να με μάζεψε.

Τέλος πάντων όπως και να έχει μου άρεσαν αυτά που είδα… αν και δεν έψαξα προφίλ. Που χρόνος…Ίσως σε άλλη φάση. Η αλήθεια είναι ότι βλέπεις νέους ανθρώπους να προχωράνε και να προοδεύουν και αισθάνεσαι ότι και εσύ κάπου σε αυτή τη πορεία, υπήρξες. Δεν σχολιάζω τον τρόπο… αλλά υπήρξες.

Να είστε όλοι καλά… να περνάτε καλύτερα… και θα το ξανακάνω… οπότε να είστε προετοιμασμένοι…

Τη καλημέρα μου…

ΥΓ : Μένει να δω πως φτιάχνουν γκρουπ να “τους βάλω όλους μαζί μέσα” μπας και αρχίσουν να γνωρίζονται… Θα δω τι θα κάνω… Αργότερα.

Θυμάμαι…

Posted on : 03-06-2011 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Γενικά, Μνήμες

0

Για την εγγραφή που ακολουθεί φταίει ο Γιώργος. Φίλος και συνάδελφος από το σχολείο, είμαστε μαζί κάπου 22 χρόνια και από ότι φαίνεται εκεί θα με αφήσει. Σήμερα λοιπόν αφήσαμε το φωτοτυπικό να δουλεύει για τις φωτοτυπίες με τα θέματα, της Α’ λυκείου και πιάσαμε μια κουβέντα για την πορεία μας στην ηχητική τεχνολογία.

Ξεκινήσαμε λοιπόν στη δεκαετία του ’70 με τα πρώτα στερεοφωνικά. Του είπα ότι τα πρώτα μου ηχεία που έφτιαξα ήταν ηχεία αυτοκινήτου σε κουτιά παγωτού, τα δίκιλα, στα οποία τα είχα προσαρμόσει και γεμίσει με υαλοβάμβακα. Το ραδιάκι, τότε μεταμορφώθηκε σε στερεοφωνικό μέσα σε δυο λεπτά.

Μετά μιλήσαμε για τα χρόνια μας σαν “σταθμάρχες”. Ο Γιώργος είχε προηγηθεί καμιά πενταετία, αλλά οι βίοι ήταν παράλληλοι.Θυμηθήκαμε τις περίφημες λυχνίες 6L6 που – αν θυμάμαι καλά – ήταν οι λυχνίες τελικής ενίσχυσης. Θυμάμαι τις ατελείωτες βόλτες με το ποδήλατο και το ραδιάκι, για να δούμε την “εμβέλεια” και το σήμα καμπάνα, που έκανε γνωστό μια διαφήμιση πριν δυο – τρία χρόνια για εμάς ήταν το όνειρο.

Μετά θυμηθήκαμε τις άλλες κατασκευές των ηχείων, με μεγάφωνα αξιώσεων πλέον, και προδιαγραφές ηχείων με διαστάσεις συγκεκριμένες, για να να μπορεί να εκτονώνεται κανονικά ο αέρας και να μη μπουκώνει, το ηχείο. Τα δεσίματα με καβίλιες – όχι βίδες γιατί τρίζουν στα μπάσα –  και τις ατελείωτες ώρες αναμονής για να δέσει η κόλλα, και να προχωρήσουμε στην επόμενη φάση. Να κάνουμε το άνοιγμα για το bass – reflex σωλήνα στη σωστή θέση, και να κολλήσουμε τον υαλοβάμβακα προσεκτικά στα τοιχώματα, όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά για τη φαγούρα. Βλέπετε ο υαλοβάμβακας είναι αυτό που λέει το όνομά του. Και αν μετά ξεχαστείς και τριφτείς έχεις μια αξέχαστη φαγούρα όπου ακουμπήσεις. Φυσικά ήταν θερμομονωτικό, αλλά μια χαρά απορροφούσε και τον ήχο. Στο θέμα της στήριξης των ηχείων άλλος πονοκέφαλος. Ακόμα και σήμερα τα ηχεία μου στέκονται σε δυο βάσεις ιδιοκατασκεύαστες γεμάτες με άμμο θαλάσσης. Το σύμπαν να τρίζει, από τον ήχο, τα ηχεία και οι βάσεις αποκλείεται να τρίξουν. Το ανηχοϊκό δωμάτιο – νομίζω ότι πρέπει να τα εξηγώ όλα…: ανηχοϊκό δωμάτιο, αυτό που δεν έχει ηχώ – με τις αυγοθήκες κολλημένες στους τοίχους. Ναι τις κλασσικές χάρτινες αυγοθήκες του αυγουλά, χρωματισμένες σε υπέροχα χρωματάκια και κολλημένα με βενζινόκολλα στο τοίχο.Τις άπειρες ώρες με το κολλητήρι, για να φτιάξουμε το crossover των ηχείων και να κάνουμε τις κολλήσεις, σωστές και “θερμές” όχι ψυχρές που χαλάνε με το παραμικρό και δεν έχουν καλή αγωγιμότητα. Ιστορία ολόκληρη.

Καταλαβαίνετε λοιπόν γιατί στην όταν μπήκε το μάθημα της τεχνολογίες επικοινωνιών, που τα είχε όλα αυτά, αλλά και άλλα μέσα, μου προτάθηκε να το διδάξω.

Σιγά σιγά προχωρήσαμε στο σήμερα, με τους υπολογιστές, όπου του είπα για τη σύνδεση στο δικό μου με όλα τα σχετικά : Ένας μείκτης με ραδιόφωνο, κασετόφωνο, πικάπ, βίντεο και μικρόφωνο πάνω του συνδεδεμένα, μπορεί να περάσει μέσα στον υπολογιστή ό,τι του δώσεις. Οι κλασσικοί δίσκοι και οι παλιές βιντεοταινίες περνάνε μέσα σε ψηφιακή μορφή για τα περαιτέρω. Οι ταινίες περνάνε από τη κάρτα τηλεόρασης, η οποία κάνει και τον υπολογιστή ψηφιακό video – recorder.  Κάτι παρόμοια έχει και ο Γιώργος αλλά κυρίως προσανατολισμένο στον ήχο. Εγώ έχω βάλει και την εικόνα μέσα.

Και φτάνουμε στο προχθές… Θυμάμαι το 2003, όταν είχαν αναγγελθεί τα ultra light notebooks που είχαν βάρος κάτω από 3 κιλά (!!!! αυτό εννοούσαν τότε ελαφρύ) είχα ενθουσιασθεί και συζητούσα “για το μέλλον” με τον κουμπάρο μου…

– Αυτά είναι αηδίες, είναι όλα πεθαμένα…Μου λέει σε κάποια φάση.

– Μα αφού έτσι…, είναι…., κάνουν… Είπα εγώ προσπαθώντας να υπεραμυνθώ.

– Αηδίες. Όλα είναι εδώ… και λέγοντας αυτό βγάζει ένα κινητό αρκετά μεγάλο με περίεργο πληκτρολόγιο και κάτι άλλα περίεργα. Και συνεχίζει… “σε λίγο καιρό όλα θα είναι στο τηλέφωνο”.

Τότε εγώ ήμουνα κολλημένος στη χρηστικότητα του τηλεφώνου : τι κάνει ένα τηλέφωνο; Παίρνεις τηλέφωνο και μέχρι εκεί. Τα άλλα όλα τα είχα διαγράψει. Και έτσι πρόβαλλα τις αντιρρήσεις μου και η απάντηση ήταν …”θα δεις”. Και έτσι 8 χρόνια μετά και 3 smartphones ενδιάμεσα (P800 – P990 της SONY ERICSSON και LG ARENA …) έφτασα σήμερα στο LG OPTIMUS X2 με διπύρηνο επεξεργαστή και ανεξάρτητη κάρτα “εικόνας”, γυάλινη οθόνη επαφής state of the art με γυαλί Gorilla – μη γελιέστε από το όνομα είναι τεχνολογία που δεν φαίνεται της Corning – και… και…. και….

Χρειάζεται να το γράψω κιόλας ότι την έχω καταβρεί; Μάλλον όχι. Έπρεπε να κάνω κάτι για να ξεπεράσω τη κρίση των …”ήντα”. Κάτσε να δεις…shopping therapy το λένε, αλλά ποιος νοιάζεται. 139 γραμμάρια “αιχμηρής” τεχνολογίας… για αυτή την εβδομάδα. Την άλλη εβδομάδα ποιος ξέρει τι καινούργιο θα υπάρχει, για δε το επόμενο εξάμηνο είναι μάλλον βέβαιο ότι θα έχει βγει η νεότερη έκδοση αλλά όχι ο αντικαταστάτης. Ο αντικαταστάτης θα βγει στο χρόνο, και η κατάργηση θα έρθει στο δίχρονο. Άρα δεν κάνω καμία δήλωση ότι είναι το τέλειο μηχάνημα. Τώρα την έχω καταβρεί και είμαι στην ανακάλυψη των δυνατοτήτων. Δεν θέλω να τα μάθω από τα “φόρα”. Θέλω να τα βρω. Να λέω συνέχεια, “πως το κάνει αυτό;” και μετά από κάποια ώρα με νεύρα να αναφωνήσω : catcha σε βρήκα. Έτσι αποκλείεται να το ξεχάσω πως γίνεται.( ανακαλυπτική μέθοδος και βιωματική μάθηση λέγεται… Όχι να μη λέτε ότι τόσα σεμινάρια δεν άφησαν ίχνη…)

Για τα σεμινάρια όμως άλλη φορά… μη τα κάνουμε όλα ένα αχταρμά…

Έχει και άλλα εκεί…

Λοιπόν σταματάω… γιατί πρέπει να διορθώσω τα διαγωνίσματα. Πήρα αφορμή από την συζήτηση με το Γιώργο, και πήγα να “λουφάρω” από τον εαυτό μου…αλλά δυστυχώς τα γραπτά δίπλα μου μου θυμίζουν την παρουσία τους και τις υποχρεώσεις μου. Έτσι….Πάω για διόρθωση.

Τη καλησπέρα μου…

Συνδεδεμένος…(για μια ακόμα φορά).

Posted on : 27-12-2010 | By : manaliss | In : Γενικά, Κοινωνικά, Μνήμες

0

Χθες μέρα της γιορτής μου, βρέθηκα σε μια μάζωξη αποφοίτων. Οι απόφοιτοι του 2001 αποφάσισαν μετά από 10 χρόνια να βρεθούν για ένα ποτάκι στο Αμπάριζα στη Λέκκα. Είπα λοιπόν να πάω και εγώ να”δω” τι γίνεται. Και πήγα.. και είδα.

Είδα μια μεγάλη παρέα με καμιά 25-αριά νέους να μιλάνε ασταμάτητα. Να λένε, να λένε… να λένε.Είχαν πάρα πολλά να πούνε. Πολλοί είχαν να βρεθούνε από τότε. Και φυσικά έπρεπε να γεμίσουν τα κενά. Εκεί και εγώ λοιπόν ο μόνος καθηγητής μεταξύ τους. Αυτό ακόμα δεν μπόρεσα να το καταλάβω.

Τα συναισθήματα ανάμεικτα. Κάποιοι το χάρηκαν που με είδαν, κάποιοι τυπικά με χαιρέτησαν και κάποιοι “δεν με είδαν”. Λογικό είναι. Εγώ όμως χάρηκα που τους είδα όλους. Άσχετο αν δεν μπόρεσα να θυμηθώ σχεδόν κανένα. Μα κανένα… (ρεζίλια…) Δικαιολογήθηκα ότι ντε και καλά ήταν θεωρητική ή τεχνολογική κατεύθυνση. Ναι αλλά και τα παιδιά της θετικής… πάλι δεν τα βρήκα. Νομίζω ότι πρέπει να μελετάω την επετηρίδα πριν πάω σε τέτοιες συγκεντρώσεις.

Έτσι μια μεγάλη παρέα γύρω στα 27 τους, έχοντας κλείσει οι περισσότεροι τον κύκλο των σπουδών τους, ετοιμάζονται να ανοίξουν τα φτερά τους στον επαγγελματικό χώρο. Κάνοντας μια συζήτηση με τη Μαρία, όπως γίνεται συνήθως έξω από μαθητο-καθηγητικές εξαρτήσεις και σχέσεις εφ’ όλης της ύλης ειπώθηκαν οι γνωστές αλήθειες. Πόση μεγάλη ανάγκη σήμερα υπάρχει στο να επικοινωνούν οι απόφοιτοι και να συνεργάζονται. Πόση μεγάλη σημασία έχει για το σχολείο να έχει κοντά του τους απόφοιτους του.  Πολύ περισσότερο όταν οι απόφοιτοί μας είναι πλέον σε όλο το κόσμο. Από όσα μπορώ να γνωρίζω η Ευρώπη έχει “κατακτηθεί” αλλά και μεγάλο μέρος της Αμερικής – Ανατολική και Δυτική Ακτή αλλά και από Ασία καλά πάμε. Σε όλες τις θέσεις μικρές μεγάλες. Ελεύθεροι επαγγελματίες αλλά και “μισθωτοί” από όλα έχει. Και είναι κρίμα να μη γνωρίζονται. Εδώ έχουμε απόφοιτους του σχολείου μας στην ίδια εταιρεία και δεν γνωρίζονται. Για να μη πω για ίδια επαγγέλματα ή επαγγέλματα στον ίδιο χώρο.  Θα μπορούσαν κάλλιστα να συνεργάζονται και να είναι όλοι κερδισμένοι.Αυτές είναι σχέσεις win-win που λένε τα εγγλεζάκια. Τέλος πάντων. Να δω πότε θα το καταλάβουν αυτό όλοι όσοι πρέπει να κάνουν επιτέλους κάτι.

Το καλύτερο όμως ήταν το feedback που πήρα. Μπορεί όλοι να σχολιάζανε το χιούμορ μου τότε ότι ήταν “θανατηφόρο” αλλά στους περισσότερους υπήρχε μια γλυκιά ανάμνηση από το σχολείο και μια διάθεση επανασύνδεσης. Όμως από αρκετούς άκουσα τη σημασία που είχε στη πορεία τους το σχολειό που αποφοίτησαν. Και πολλοί αναφέρθηκαν όχι στα μαθήματα αλλά μαθήματα ζωής που τους δώσαμε όταν ήταν μαθητές και μας καταλογίσανε “ευθύνες” στο γεγονός ότι η πρόοδος τους και ο τρόπος που δουλεύουν και αντιμετωπίζουν καταστάσεις οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε εμάς που είχανε καθηγητές. Δεν ξέρω σε ποιο βαθμό ισχύει πάντως δεν είχαν λόγο να μου “χαϊδέψουνε” τα αυτιά. Δεν τα είπανε “εν χορώ” αλλά το άκουσα από 2-3 άτομα και οι άλλοι έδειχναν να συμφωνούν. Έτσι για μια ακόμα φορά “φούσκωσα” από υπερηφάνεια.

Αυτό το θέμα με τους απόφοιτους το έζησα για πρώτη φορά το 2000 όταν πρωτοβρεθήκαμε οι απόφοιτοι του Χημικού Ιωαννίνων στα Γιάννενα για τα εικοσάχρονα της εισαγωγής μας. Και εκεί  μέσα από ένα από τα πιο έντονα συναισθηματικά Σαββατοκύριακα που έχω περάσει συνειδητοποίησα αυτό που είπε η φίλη μου η Φιλλένια γυρνώντας… “τελικά κατάλαβα ότι έχω κάποιους πολύ καλούς φίλους που δεν ήξερα ότι έχω”.

Και μετά με τους συμμαθητές μου, που πίνω καφέ κάθε Σάββατο, εκεί πάλι βλέπω τον δεσμό που δημιουργείται ανάμεσα σε ανθρώπους που έχουν σπουδάσει μαζί. Είτε είναι σχολείο, είτε πανεπιστήμιο, είτε φροντιστήριο. Σήμερα για παράδειγμα μου έστειλε ένα μήνυμα ένας παλιός μου συμμαθητής από το φροντιστήριο – τότε που δίναμε εξετάσεις…Με βρήκε μέσω γνωστού και διαδικτύου κλπ κλπ κλπ… Το θέμα είναι ότι βρεθήκαμε… και ίσως η επόμενη συνάντηση να αφορά τους συμμαθητές από το φροντιστήριο.

Μέχρι λοιπόν να καταλάβουν οι νεότεροι τη δύναμη των συμμαθητών θα πορεύονται μόνοι τους. Η ευθύνη είναι “συλλογική” αλλά όχι με την κοινοβουλευτική έννοια, που σημαίνει ότι δεν φταίει κανείς. Πρέπει ο καθένας που διαβάζει αυτές τις γραμμές να δει τι θα κάνει με τη χρονιά του και όχι μόνο. Πρέπει να αρχίσουν να συνεννοούνται και μεταξύ των ετών. Μπας και γνωριστούν επιτέλους.

Αχχχ! Γκρίνιαξα πάλι και το φχαριστήθηκα. Έχω τριήμερο εργασίας από αύριο. Άρα μη περιμένετε απαντήσεις ή σχόλια. Από Παρασκευή και βλέπουμε. Ελπίζω να κατέβω με την εργασία έτοιμη για τη Σύρο, γιατί πλέον δεν έχω άλλ3α περιθώρια.

Μέχρι τότε… τη καλησπέρα μου. Δεν λέω για καλή χρονιά… αυτό θα το γράψω τη Παρασκευή.

Όμως φωτογραφία θα βάλω…

Δεν φαντάζομαι να περιμένατε Χριστουγεννιάτικη…