Month: July 2010

Άνδρος…(μέρος πρώτο)

…έτσι για να ανοίγει η όρεξη.

Το λέω έτσι γιατί μάλλον δεν θα γράψω κάτι για την Άνδρο…πριν γυρίσω από τις διακοπές.

Βλέπετε, αν έχω βενζίνη, η Κυριακή θα με βρει στη Κεφαλλονιά, για ένα δεύτερο γύρο, για να δούμε όσα δεν είδαμε πέρυσι. Μετά… βλέπουμε.

Για σήμερα είπα να μη γράψω και να σας τα πω…

Έτσι η σημερινή εγγραφή…βλέπεται και ακούγεται.  Οπότε…

Δεν ξέρω πως σας φαίνεται; Εμένα μου φαίνεται περίεργο, γιατί δεν μου δίνει πολλές δυνατότητες για διορθώσεις και μάλλον μου πήρε περισσότερο χρόνο για να το φτιάξω. Ίσως αν το άφηνα raw – χωρίς επεξεργασία – να μου έπαιρνε λιγότερο χρόνο αλλά δεν λέει.

Τέλος πάντων… να περνάτε καλά.

Τη καλημέρα μου.

Τους “βρήκαμε”…

Θυμάστε προχθές που σας έλεγα ότι κάποιοι κάνανε βόλτα στο γραμματοκιβώτιο μου; Σήμερα λοιπόν βρήκα στο γραμματοκιβώτιό μου μια ειδοποίηση που με ρωτούσε αν μπήκα από… τη Κίνα στο γραμματοκιβώτιό μου πριν 5 μέρες. Άνοιξα το σύνδεσμο και βρήκα αυτό:

Εδώ λοιπόν φαίνεται ότι είχα πρόσβαση από την Κίνα. Και καλά εμένα με ειδοποιήσανε. Πως όμως μπορεί ο καθένας να ελέγξει ποιος βγαίνει βόλτα στο γραμματοκιβώτιο του. (ΠΧ φίλη προ καιρού με ρώτησε πως θα ξέρει αν μπαίνει άλλος στο γραμματοκιβώτιό της… (γεια σου Ιωάννα) Τότε δεν ήξερα… ) Τώρα έμαθα και είπα να σας το πω και εσάς. (αν δεν το ξέρει κάποιος να το μάθει).

Αν έχετε Gmail – και χρησιμοποιείτε το περιβάλλον του ισχύει σίγουρα, για τα άλλα περιβάλλοντα δεν ξέρω αλλά σίγουρα θα υπάρχει κάτι αντίστοιχο. Αν κάποιος το ξέρει ας το γράψει στα σχόλια.

Κάτω κάτω λοιπόν, έξω από το πλαίσιο με τα mail υπάρχει αυτό :

Πατώντας το Λεπτομέρειες βλέπετε την εικόνα που είδατε πριν, οπότε μπορείτε να δείτε αν κάποιος “περίεργος έχει βγει βόλτα και διαβάζει τα γραμματάκια σας.

Λοιπόν καλύτερα να προσέχουμε παρά να ψαχνόμαστε. Γιαυτό και εγώ έσβησα τη διεύθυνσή μου από τις φωτό. Μη τους τα δώσουμε και στο πιάτο.

Φυσικά άλλαξα άμεσα το e-mail μου όπως με είχε συμβουλέψει και ο Μάνος (γεια σου Μάνο… Αντε θα έρθεις να ρίξεις καμιά βουτιά;) .

Αυτά τα ολίγα.Για αύριο σκέφτομαι να δοκιμάσω κάτι διαφορετικό σαν εγγραφή. Θα δω…

Τη καλημέρα μου…

Το σχολείο μου…

Φυσικά και ξέρετε ότι είμαι καθηγητής Χημείας. Έχω γράψει άλλωστε αρκετές φορές. Το ξέρετε ότι είμαι σε ιδιωτικό σχολείο, και αυτό το έχω γράψει αρκετές φορές.

Το σχολείο που εργάζομαι είναι η Ελληνογαλλική Σχολή Αγίας Παρασκευής “Ευγένιος Ντελακρουά” όπως είναι ο πλήρης τίτλος του.

Να σας ξεναγήσω λοιπόν…

Περάστε….

Ρίξτε μια συνολική ματιά. Περάστε από την είσοδο…

Να σας δείξω λίγο το χώρο από ψηλά…(ας είναι καλά το BING  και η σύγχρονη τεχνολογία.)

Πρώτα μια γενική άποψη που φαίνεται όλος ο χώρος γύρω γύρω…

Για να δείτε λίγο τους χώρους από ψηλά δείτε άλλες δυο φωτό, λίγο πιο κοντά…

Και άλλη μια…

Έχω επισημάνει τους χώρους όχι ότι δεν φαίνονται αλλά έτσι για να επισημανθούν.

Αυτά που δεν φαίνονται είναι η σχεδίαση του σχολείου σε “γραμμή Corbusier” με το “βαρύ, γεωμετρικό” στυλ του (σχόλιο παλιού μαθητή που μεταφέρω με επιφύλαξη ως προς την ακρίβεια του), τα βιοκλιματικά χαρακτηριστικά του με τον προσανατολισμό του στο χώρο, τα συστήματα παθητικού φυσικού αερισμού, και τα γεωμετρικά στοιχεία που διευκολύνουν τη σωστή κυκλοφορία της θερμότητας αλλά και του φυσικού αέρα. Χαρακτηριστικά μάλλον πρωτοποριακά για το 1979 – 1981 που χτίστηκε.

Αυτή η εγγραφή έγινε με αφορμή τα σχόλια παλιών μαθητών του σχολείου για το σχολείο και τις μνήμες. Έτσι σκέφτηκα να τους δώσω μια εικόνα από το σήμερα. Βέβαια ξέρω ότι θα τους λείψει το χωμάτινο γήπεδο, αλλά και θα ζηλέψουν τα “χόρτινο” γήπεδο όπως έχει γίνει τώρα.

Φέτος κλείνουμε τα 30 χρόνια και προβλέπετε να γίνει “ψιλονταβαντουράκι” με διάφορες εκδηλώσεις όπου πιθανότατα θα κυκλοφορήσουν πολλοί παλιοί μαθητές, για να τους ξαναδούμε.

Φυσικά και δεν ξέχασα την Άνδρο αλλά τώρα το ψιλοβαριέμαι. Δεν πειράζει θα το χρησιμοποιήσετε για τις διακοπές του χρόνου.

Τη καλημέρα μου… Ξεκινάει το καθημερινό τρέξιμο.

Δεν το έκανα εγώ…

Μόλις γύρισα από Άνδρο. Ψιλοκαμμένος, ψιλομαυρισμένος,  ψιλοκουρασμένος και ψιλοσυγχισμένος. Γιατί με βρήκαν!!! Ναι με βρήκαν και μπήκαν στο γραμματοκιβώτιο μου και στείλαν στις διευθύνσεις μου – σαν να ήμουν εγώ – διαφημίσεις. Με ειδοποίησαν φίλοι σχετικά και μου είπαν τα καθέκαστα. Σήμερα βέβαια που γύρισα, είδα το γραμματοκιβώτιό μου γεμάτο με “απαντήσεις” σε αυτή την αλληλογραφία. Κάποιοι πρέπει να το “ανέφεραν” κιόλας και καλά κάνανε. Με δυσκόλεψε λίγο να ξαναμπώ στο γραμματοκιβώτιο μου ακολουθώντας μια διαδικασία, με μήνυμα στο κινητό και άλλα τέτοια καλά, αλλά τελικά μπήκα.

Και μια και χρησιμοποιώ το ίδιο mail πολλά χρόνια – καμία δεκαριά και – και μια και έχω και ίδιο password επίσης άλλα τόσα χρόνια (και πάλι καλά άντεξε) συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να το αλλάξω όπερ και εγένετο.  Ρωτώντας  όμως έπαθα ότι όταν βάζετε το password σας εκτός από κεφαλαία, μικρά και σύμβολα, αφήνετε και κενά. Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες τα “ρομποτάκια” που τα ψάχνουν δεν τα αναγνωρίζουν και το password αποκτά σημαντική ισχύ έναντι τους.

Άνδρος λοιπόν….

Πως βρέθηκα εκεί; Με προσκάλεσε στο γάμο της μια παλιά μου μαθήτρια (μόλις του 94 απόφοιτη), και φυσικά το θεώρησα μεγάλη μου τιμή και κατάφερα και πήγα.  Από τους καθηγητές της “τότε” προσκλήθηκαν πέντε αλλά τελικά μόνο εγώ μπόρεσα να πάω.  Για το γάμο δεν θα συζητήσω. Αν θέλει να το “ανεβάσει” η ίδια ας το κάνει.Όμως εκεί βρήκα όλη τη “παρέα”. Μια παρέα 10 παλιών μου μαθητών, που είναι μαζί κάποιοι από το νηπιαγωγείο ακόμα. Τριαντατριών χρονών τώρα και γνωρίζονται από τα 4-5 καλό έτσι; Μια παρέα που από τότε έχουμε ξαναβρεθεί σε πολλές φάσεις, σε πάρτι, σε γάμους, σε γιορτές και σε άλλες φάσεις όχι τόσο “ευχάριστες”. Σε όλες τις φάσεις ο κεντρικός πυρήνας είναι ο ίδιος, και η εικόνα είναι πάντα η ίδια. Και για μένα πάντα φαίνονται παιδιά. Έτσι και τώρα, που κάποιοι ήρθαν με τα καρότσια και τα παιδάκια τους, πάλι εγώ έβλεπα τα παιδιά που ήξερα. Κάποια μπόρεσαν και “ξεπέρασαν” τον πληθυντικό, κάποιοι άλλοι δυσκολεύονται ακόμα. Είναι μια περίεργη αίσθηση τόσο για τα παιδιά όσο και για μένα. Αν και η διαφορά ηλικίας έχει μειωθεί σημαντικά. Από τα 16 στα 32 η διαφορά είναι τεράστια σε σχέση με την διαφορά από τα 33 στα 49. Πάντως ήταν όμορφα.

Τώρα για την Άνδρο – Άνδρο.

Όπως πάντα θα πω τι είδα και που πήγα. Θα πω που έφαγα και που ήπια και που είχα καλές αλλά και κακές εντυπώσεις. Δεν είναι σίγουρο ότι θα συμφωνήσω με τουριστικού οδηγούς ή απόψεις άλλων αλλά είναι αυτά που είδα.

Έτσι πέντε μέρες στην Άνδρο

Μέρα πρώτη : Ραφήνα –> Άνδρος –> Μπατσί (επιστροφή για μπάνιο στο Κυπρί αλλά και αναφορά στη Χρυσή Άμμο και τον Άγιο Κυπριανό) –> Μεσαριά (διαμονή) –> καφές στη Χώρα.

Μέρα δεύτερη : Πίσω Γυάλια (για μπάνιο) και φαγητό στις Στενιές και το βραδάκι στο Cabo del Mar.

Μέρα τρίτη : Μπάνιο στο Χαλκολιμνιώνα, φαγητό στα Γυάλια, και μετά ο γάμος αλλά και το φαγητό στον Ναυτικό όμιλο.

Μέρα τέταρτη: Ημερήσια εκδρομή στο Ζόρκο, φαγητό στην εκεί ταβέρνα αλλά και επιστροφή από “μέσα” από τον εσωτερικό δρόμο μετά το Μπατσί όπου βρίσκεσαι σε υψόμετρο περίπου 800-900 μ (μη ξαφνιαστείτε το ψηλότερο βουνό στο νησί έχει ύψος 1003 μ (μόλις 24 μέτρα λιγότερο από τον Υμηττό – πολύ για μικρό νησί).

Μέρα Πέμπτη και τελευταία. Βόλτα στη Χώρα, αναφορά στο Παραπόρτι και το Νιμποριό (Γράφεται με διάφορους τρόπους ακόμα και από τους Ανδριώτες). Επίσης θα πούμε δυο πράγματα για τους δρόμους, τα τζιπ αλλά και τον τρόπο που οδηγούν οι Αθηναίοι που βρίσκονται στην Άνδρο. Το γράφω έτσι γιατί από τους αριθμούς των αυτοκινήτων φαίνεται ότι τα περισσότερα είναι “αθηναϊκά”.

Τα έγραψα έτσι τώρα που τα θυμάμαι, για να το χρησιμοποιήσω σαν σκελετό για να τα γράψω. Τώρα αν τα προλάβω μέχρι το τέλος της βδομάδας δεν ξέρω . Αλλά θα τα γράψω σίγουρα.

Τι θα γίνει στο τέλος της βδομάδας… θα δείξει.

Μέχρι τότε την καλησπέρα μου.

Οδηγώντας…

Μου αρέσει να οδηγάω…Μου αρέσει να οδηγάω αυτοκίνητο αλλά σε ανοικτό δρόμο. Και όταν είμαι στην Αθήνα, δεν νομίζω ότι είμαι σε ανοικτό δρόμο, όπως κάνουν μερικοί, που θεωρούν ότι όλοι οι άλλοι είναι εμπόδιο, και θέλουν να περάσουν από πάνω τους. Αλλά μέσα στο αυτοκίνητο περιορίζομαι.

Αυτό είναι κατάλοιπο από την οδήγηση με μηχανάκι. Μια και οδηγώ μηχανάκι – σκούτερ από το 1980 έχω μάθει στην γρήγορη μετακίνηση και στην “έλλειψη” κίνησης. Προσπαθώ να τηρήσω τον ΚΟΚ… (σικ έκφραση) αλλά πάντα τηρώ τους κανόνες ασφαλείας. (Full face κράνος φορεμένο και δεμένο με οποιαδήποτε θερμοκρασία και δετό παπούτσι με μακρύ παντελόνι). Σε κάποια σημεία κάνω μικροεκπτώσεις. Δηλαδή δεν φοράω μπουφάν το καλοκαίρι αλλά μέχρι εκεί. Μάλιστα έχω συνηθίσει το κράνος τόσο πολύ που χθες στην πλατεία Συντάγματος, πάρκαρα και πήγαινα σε ένα κατάστημα φορώντας το κράνος… σαν καπελάκι. Και μόνο από τα βλέμματα των περαστικών κατάλαβα ότι κάτι “είχα ξεχάσει”.

Αυτές τις μέρες βρέθηκα να οδηγάω για πολλές ώρες αυτοκίνητο μέσα στη πόλη. Φίλη αγαπημένη ήθελε παρέα για αγορές και να πάρει κάποια μεγάλα “κομμάτια” οπότε η νταλικούλα μου βόλευε. Μέσα στο αυτοκίνητο αισθάνομαι αγχωμένος και περιορισμένος. Όσοι έχουν μηχανάκι μπορούν να καταλάβουν τι εννοώ με τον περιορισμό.

Ισχύει το γνωστό: Οδηγάμε επιθετικά. Πολλά νεύρα και πολύ τσαντίλα. Ευγένεια και υποχωρητικότητα είναι άγνωστες λέξεις. Νομίζω ότι πίσω από το τιμόνι, γινόμαστε “άλλοι άνθρωποι”. Και όλοι οι άλλοι “μικραίνουν” για να μη πω “εξαφανίζονται”.  Πολύ ζέστη, πολύς χαμένος χρόνος και ευτυχώς – τουλάχιστον – κάναμε τις δουλειές που έπρεπε, οπότε είχε αποτέλεσμα.

Όμως σε κάποιο φανάρι…είδα κάτι “περίεργο”. Συνήθως στα φανάρια έρχονται κάποιοι με χαρτομάντηλα, ή λάστιχα για τα τζάμια, ή αναπτηράκια και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο. Πολλοί έχουν ένα κακόμοιρο ύφος, κάποιοι είναι αξιοπρεπείς – κυρίως αυτοί με τα τζάμια, επειδή προσφέρουν εργασία – ενώ άλλοι προβάλλουν εμφανή αναπηρία, ποντάροντας στην πρόκληση λύπης και συμπόνοιας. Αλλά αυτό που είδα το είδα σε φανάρι σε λάθος ώρα… Δηλαδή θα το ερμήνευα με κάποιο συγκεκριμένο τρόπο αν το έβλεπα σε φανάρι πρώτες πρωινές ώρες… αλλά 9 το πρωί δεν κολλούσε. Δηλαδή καλήπυγος νέα (αυτό έβλεπα τι άλλο να αναφέρω), είχε κρεμαστεί στο παράθυρο αυτοκινήτου, μεσήλικου άνδρα, μόνου στο αυτοκίνητο, σχεδόν η μισή μέσα στο αυτοκίνητο και ψιλοκουβεντούλα και γελάκια και “χαχαχούχα”…Περίεργες καταστάσεις… νέα ήθη… Δεν ξέρω αν έχασε κάτι ο οδηγός, ή απλά έδωσε 1 € για “τη παρέα”… Τι να πω…

Μετά άλλη φάση… Οδηγάω κάπου στο Γέρακα, με τον δρόμο μπροστά μου σχετικά άδειο… απλή κατάσταση. Στο αντίθετο ρεύμα έρχεται ένα λεωφορείο και σταματάει σε στάση… Ξαφνικά στα 40-50 μέτρα από εμένα, πετάγεται η Golf-ω, με χίλια, όλη καταπάνω μου γκαζώνει και τσααακ μπροστά από το λεωφορείο. Αν δεν είχα τσιμπήσει τα φρενάκια, θα κάναμε τους φαναρτζήδες μας πιο πλούσιους. Αυτό εννοώ όταν λέω για “τσαμπουκά” στην οδήγηση. Δηλαδή δεν βγάζεις άκρη… και αν τσαντίζεσαι σε κάθε τέτοια φάση τότε θα γίνεις χειρότερος γιατί θα είσαι μόνιμα στη “τσίτα”. Μια ο “κολλητός” σου που σε κυνηγάει στα 5 μέτρα λες και θέλει να περάσει από πάνω σου. Μια ο “αντίθετος” για τον οποίο είσαι αόρατος και θέλει να περάσει από μέσα σου… τι μένει… να εξαφανιστείς.

Πάντως η Αθήνα ΔΕΝ είναι άδεια. Προσέξτε γιατί ΔΕΝ είστε μόνοι σας. Υπάρχουν και άλλοι. Μπορεί οι φαναρτζήδες να κλείνουν τον Αύγουστο για διακοπές αλλά θα σας περιμένουν το Σεπτέμβρη… Το “Ραντεβού τον Σεπτέμβρη…” δεν αφορά μόνο τους κινηματογράφους. Θα παρατηρήσατε ίσως ότι δεν είπα τίποτα για γιατρούς, νοσοκομεία, ορθοπαιδικούς, ή ότι άλλο. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν… απλά δεν είπα.

Φαντάζομαι όλοι τα έχετε δει και όλοι τα έχετε ζήσει, είτε από τη μία μεριά (την αμυντική) είτε από την άλλη (την επιθετική). Καλό είναι να προσέχουμε…

Τη καλημέρα μου…

ΥΓ. Για λίγο ακόμα κυκλοφορώ “διαδικτυακά”, σε λίγο θα κυκλοφορώ “διανησιακά”. Υπομονή.

Τεχνική υπηρεσία – ζημιές : 1-0

Ήταν εδώ και 4-5 χρόνια που μια διαρροή από το πάνω διαμέρισμα μου είχε φουσκώσει το τοίχο. Παρά το γεγονός ότι έκανα φιλότιμες προσπάθειες να “μη το βλέπω” και μόνο το γεγονός ότι ήταν εκεί , με σύγχυζε. Έτσι χθες η τεχνική υπηρεσία του σπιτιού – δηλαδή εγώ – αποφάσισα να “επιληφθώ του θέματος.” Όπερ και εγένετο.

Φάση πρώτη : Ξύσιμο στα σαθρά. Και ήταν πολλά Πόσα πολλά; Να, δείτε και μόνοι σας…

Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό… Όλο το παλιό στοκάρισμα έφυγε και βγήκε ο σοβάς. Μιλάμε για χάλι…

Μου πήρε όλο το πρωινό να μπορέσω να φέρω το τοίχο σε μια ρέγουλα και να μπορέσω να τον κάνω “χαρτί”. Ο λόγος είναι ότι είχα διαφορετικά επίπεδα και δεν έστρωνε. Στοκάριζα στη μια μεριά και μετά έπρεπε να τραβήξει για να συμπληρώσω και να συνεχίσω. Όμως έγινε σπέσιαλ.

Μετά το χρώμα… Που να βρω το ίδιο χρώμα… (Εντάξει είχα τους κωδικούς. – Τους γράφω πάντα στο τοίχο πάνω σε μια “αόρατη” γωνιά με μαρκαδόρο permanent). Αλλά το φως και η πολυκαιρία έχει αλλοιώσει το χρώμα και σίγουρα δεν θα έδειχνε ίδιο. Και η λύση βρέθηκε στο INTERNETI…

Στο site γνωστής εταιρείας χρωμάτων είχε διάφορα δωμάτια και άλλαζες τα χρώματα μέχρι να βρεις κάτι να σου κάνει.Έτσι έβαλα τους υπόλοιπους τοίχους στο χρώμα που είχα και βρήκα κάτι να μου αρέσει.Το πήρα και το έβαλα και …

Καλό; Εμένα μου άρεσε πολύ και “έκατσε” και όμορφα. Δείτε και όλο το τοίχο.

Τελικά είπα να βάλω άλλη μια για να δείτε και τα υπόλοιπα χρώματα…

Έτσι μπορώ να πω ότι και φέτος συνέβαλα στη συντήρηση του σπιτιού. Το κόστος… 35 € τα χρώματα, μια μέρα και διάφορα “πιασίματα” κυρίως στα πόδια, γιατί η σκάλα δεν υποφέρεται.

Ωραία “παίξαμε” και φέτος…

Τη καλημέρα μου.

Όταν ο “μεγάλος” είναι αναίσθητος…

Σήμερα είχαμε τα μηχανογραφικά. Σε απλά ελληνικά σήμερα βάλαμε αρίθμηση στα όνειρα και τα σχέδια. Τους δώσαμε σειρά προτεραιότητας και πλέον περιμένουμε να δούμε τι σειρά δώσανε και όλοι οι άλλοι για να δούμε ποιο όνειρό μας θα πραγματοποιηθεί.

Τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι απλά αλλά δεν είναι…

Τα μηχανογραφική χωρίζονται σε δυο κατηγορίες… στα “αδιαπραγμάτευτα” και τα “προσαρμοσμένα.”

“Αδιαπραγμάτευτα” ονομάζω τα μηχανογραφικά εκείνων των παιδιών που κατάφεραν να πιάσουν τις μονάδες που χρειάζονται για να πιάσουν τη σχολή που θέλουν άρα στο μηχανογραφικό πρώτη πρώτη είναι η σχολή – στόχος, το όνειρο που στοχεύει ο μαθητής. Αυτά συνήθως έχουν λίγες σχολές μια και καλύπτουν το όνειρο.

“Προσαρμοσμένα” ονομάζω τα μηχανογραφικά εκείνων των παιδιών που δεν μπόρεσαν να πιάσουν τα μόρια για τη σχολή – όνειρο, και αναγκάστηκαν να προσαρμοστούν στα δεδομένα που επιβάλλουν οι βαθμοί που πήραν. Αυτά συνήθως έχουν πολλές επιλογές κυρίως λόγω ανασφάλειας και αβεβαιότητας για το τι είναι η κάθε σχολή.

Εκεί λοιπόν που τα παιδιά κρατάγανε τα όνειρά τους σε ένα χαρτί με πολύ προσοχή και αγωνία, οι μεγάλοι είχαμε “ψιλοκουβεντούλα”.  Ξάφνου εμφανίζεται η “Μαρία” με μια κυρία – δεν ήταν η μητέρα της γιατί την γνωρίζω – η οποία δεν ξέρω τι σχέση είχε μαζί της .  Αφού διέδωσε σε όλους ότι  η Μαρία αρίστευσε στο σχέδιο, κάτι που η μητέρα της Μαρίας (παρούσα ούσα) απλά συμφώνησε, και βεβαιώθηκε ότι το μάθανε όλοι για το σχέδιο άρχισε να ρωτάει κάθε παιδί που έμπαινε…

Φτάνει λοιπόν στην “Μαίρη” (είπα να αλλάξω όνομα), και ρωτάει “Εσύ που πέτυχες; “Εμείς”  αρχιτεκτονική…”

– Γεωπονική …απαντάει η Μαίρη…

Σιγή η κυρία… και λέει το αμίμητο… (ευτυχώς γιατί έτσι καταλαβαίνουμε ότι τα δίποδα είναι λίγα).

– Και… καλά… τι θα κάνεις εκεί; Με ένα ύφος χιλίων καρδιναλίων και μύτη στον ουρανό…

… (δεν απαντάει η Μαίρη)

– Επιμένει το “δίποδον” : …Τι θα κάνεις στη Γεωπονική; (Με το ίδιο ακριβώς ύφος – μάλλον της ήταν “έμφυτο”)

Τέρας ψυχραιμίας και κυρίως ευγενείας η Μαίρη… απαντάει : Μου αρέσει…

– Α!!! και ξεκινάει για άλλο παιδάκι…

Αυτό το άτομο δεν έχει καμία αντίληψη ή συναίσθηση του τι σημαίνει εξετάσεις. Του τι σημαίνει “προσπάθεια” και όνειρα. Δεν ξέρω από ποιο πλανήτη κατέβηκε αλλά προφανώς ήταν πολύ μακρινός. Δεν έχει καμία αντίληψη του τι σημαίνει να πατάς τα όνειρα ενός παιδιού που έχει “λιώσει” – τουλάχιστον τρία χρόνια – πάνω από το βιβλίο για να πιάσει το όνειρο που έβαλε για τον εαυτό του, για να αποδείξει, στον εαυτό  του πρώτα, ότι μπορεί, και μετά σε όλους τους άλλους.  Δεν μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει να μη πας καλά σε ένα μάθημα και  να βλέπεις το οικοδόμημα να “καταστρέφεται”. Και τι σημαίνει να έχεις το μηχανογραφικό και να μη μπορείς να δώσεις νούμερο στο όνειρό σου και να ψάχνεις να βρεις ποιο τμήμα “πλησιάζει περισσότερο στο όνειρο”. Να ξεκινάς με συμβιβασμό.

Τυχαίνει να έζησα τη Μαίρη τρία χρόνια που “την είχα στα χέρια μου”. Την είδα να κερδίζει και να είναι στα σύννεφα, και την είδα να χάνει και προσπαθεί να κρατηθεί από όπου μπορεί. Την είδα να “παραμιλάει” στην αυλή πριν τις εξετάσεις, και να κλαίει τόσο από χαρά όσο και από την λύπη της απογοήτευσης. Και έρχεται η “άλλη” με την υπεροψία του θριαμβευτή (ούτε καν δικός της θρίαμβος δεν ήταν), να μηδενίσει τα πάντα.

Κάτσε κυρά μου στη θέση σου. Κλείσε το, το “μαργαριτοφόρο” που το ανοίγεις και φεύγουν τα μαργαριτάρια και όποιον πάρει η μπάλα. Η ευαισθησία και κυρίως η συνείδηση του χώρου και των περιστάσεων είναι προσόν.

Συγχύστηκα αλλά σεβάστηκα τη Μαίρη και όλα τα άλλα παιδιά και δεν μίλησα. Όταν όμως σε μια προσωπική συζήτηση ανάμεσα σε μένα και τους μαθητές μου, μπήκε σαν τον “μαϊντανό”, το βλέμμα που της έριξα και η μοναδική λέξη που της απεύθυνα (“άσχετο” ) όπως και ο τρόπος που την είπα νομίζω ότι την έπεισε να κάνει μεταβολή και να φύγει.

Είναι δύσκολες μέρες για όλα τα παιδιά. Για όλες τις Μαίρες και τους Γιάννηδες. Μη κάνετε σχόλια. Μη λέτε εκφράσεις του τύπου : “μα εσύ ήθελες…”. Είναι φανερό ότι κάτι άλλαξε με τις εξετάσεις. Δεν χρειάζονται λεπτομέρειες. Συγχαρητήρια και ευχές για καλά αποτελέσματα χρειάζονται.

Άντε γιατί μερικοί νομίζουν ότι όλος ο κόσμος γυρνάει γύρω από αυτούς και όλοι οι άλλοι είναι …τίποτα.

Τη καλησπέρα μου… και εμείς οι μεγάλοι να σκεφτόμαστε πριν το ανοίξουμε… Είπαμε οι λέξεις είναι από τα λίγα που δεν μαζεύονται όταν “φύγουν”.

Ενοχική ανατροφή…

Γιωργάκηηηηη!!!!! Τι έκανες πάλι; ή Τι ήταν αυτό που έσπασεεεεε;;;;; Εκφράσεις που έχουν ακουστεί σε όλα τα σπίτια. Κυρίως στα σπίτια που μεγαλώνουν παιδιά. Γιατί δεν υπάρχει περίπτωση…κάτι θα γίνει, κάτι θα σπάσει, κάτι θα χαλάσει. Είτε από ατύχημα, είτε ηθελημένα.

Πάντα κάποιος φταίει. Και συνήθως ο κάποιος είναι κάποιο παιδάκι. Σε ακόμα πιο “έντονες” καταστάσεις έχουμε μετά την “ανάκριση” και κυρώσεις. Από φωνές και χαρακτηρισμούς (“Μα είσαι βλάκας !!!! Πως το έκανες αυτό…. ή Μα είσαι εντελώς ανίκανος; Πως μπόρεσες και το έσπασες… ) μέχρι και άσκηση βίας. Δεν έχω ακόμα ξεκαθαρίσει ποιο είναι χειρότερο.

Τι ακολουθεί; Μα η πονηρία…Δηλαδή μετά από μια δύο φάσεις… “εξαφανίζουμε τα τεκμήρια” αν μπορούμε, η φταίει κάποιος άλλος (μικρότερος αδελφός/ή – κυρίως αν είναι στο απυρόβλητο – ή η γάτα ή  ο σκύλος ή …οποιοσδήποτε άλλος τέλος πάντων). Και αυτό περνάει και ο καιρός περνάει και γίνεται βίωμα, και μεταφέρεται στις σχέσεις, στη δουλειά, στην οικογένεια… (…”δεν είναι αυτό που νομίζεις!!!” κλασσική ατάκα… σε δύσκολες στιγμές!!!). Έτσι αναπτύσσεται η ανειλικρίνεια και η πονηριά μέσα στη καθημερινότητα μας. Γιατί; Μα γιατί δεν θέλουμε κανένας να μας πει άχρηστους, ανίκανους ή ό,τι άλλο.

Από κάποια ηλικία και μετά, που αξιολογούμε τον εαυτό μας και τις δυνατότητες μας και έχουμε στην απαραίτητη αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση φερόμαστε υπεύθυνα και αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας και έχουμε το θάρρος της γνώμης μας και της άποψης μας. Βέβαια αυτό δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα γίνει κάποτε. Μπορεί και να μη γίνει ποτέ και πάντοτε να λουφάρουμε ώστε να μη δώσουμε στόχο και κακοχαρακτηριστούμε.

Πως μου ήρθε τώρα Δευτέρα πρωί πρωί να γράφω για ενοχικές ανατροφές κλπ κλπ κλπ. Να σας εξηγήσω.

Μέσα από το ΙΝΤΕΡΝΕΤ είμαι γραμμένος σε διάφορα… forum, δίκτυα, ψηφιακές τάξεις, ψηφιακά σεμινάρια και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο. (πραγματικά κάποια τα έχω ξεχάσει και όταν τα “ξαναβρίσκω” πάω να κάνω εγγραφή και εκεί μου λέει το πρόγραμμα ότι “υπάρχω” και άλλα τέτοια όμορφα). Τέλος πάντων. Σε ένα από αυτά λοιπόν τώρα τελευταία μου έρχεται μια εβδομαδιαία ειδοποίηση που με ενημερώνει για την παρουσία μου και τη συμμετοχή μου στο δίκτυο. Και συνήθως έχω “βαθμό” μηδέν. Τη πρώτη φορά με ξένισε και βγήκα βόλτα να θυμηθώ τα κατατόπια και να δω τι μπορώ να κάνω. Την επόμενη φορά μου ξίνισε, με τσάντισε. Δηλαδή εκεί που θέλω να ψάχνω η να “βρίσκομαι” επειδή εγώ θέλω να δέχομαι έλεγχο και κριτική γιατί δεν κάνω τίποτα!!!! Δεν ξέρω πως το σκέφτηκαν οι διαχειριστές. Η εθελοντική παρουσία είναι εθελοντική. Αυτό σημαίνει. Αν θες κάνεις… δεν θα μου δημιουργήσεις “εσύ” ενοχές ότι δεν προσφέρω για να “διορθωθώ” και να προσφέρω. Και σε τελική ανάλυση έχω πολλά για τα οποία πρέπει να δουλέψω και να απολογηθώ – ενδεχομένως – δεν χρειάζομαι και την εθελοντική μου συμμετοχή να χρειάζεται να την τεκμηριώσω με την παρουσία μου. Άντε γιατί έτοιμος είμαι να πάρω τα “κουβαδάκια μου και να πάω σε άλλη παραλία”.  Δεν μπορεί να φταίμε για όλα.

Φτιαγμένος ξεκινάω τη Δευτέρα μου και όλη την εβδομάδα. Αλλά θα είναι μια καλή εβδομάδα.

Τη καλημέρα μου.

Οι “κακές” παρέες…

Χθες βρέθηκα με τον Γιώργο μετά από πολύ καιρό. Έτσι είπαμε, είπαμε, είπαμε… και σχεδιάσαμε, σχεδιάσαμε, σχεδιάσαμε… (μη βιάζεστε…τώρα είναι καλοκαιράκι…και έχουμε άλλα να κάνουμε. Άλλωστε ο Σεπτέμβρης δεν είναι μακριά…Όρεξη να έχετε.) Εκεί λοιπόν μεταξύ μπύρας, κοψιδίων και όλα εκείνα τα “διαιτητικά” με τα οποία ασχολούμαι τα τελευταία περίπου δύο χρόνια, έγινε και μια συζήτηση για τα digitizers και τα screen grabbing. Το αποτέλεσμα το βλέπετε κάτω.

Τώρα θα μου πείτε τι με νοιάζει εμένα πως μοιράζονται τα ηλεκτρόνια στο σίδηρο…Μα δεν είναι εκεί το θέμα. Το θέμα είναι στη χαρά της “ανακάλυψης” και τις προοπτικές που ανοίγονται. Και είναι πολλές… πάρα πολλές. Είναι φανερό λοιπόν ότι έχω ενθουσιαστεί. Γιαυτό και σας παρουσιάζω ένα μικρό κομματάκι από ένα μάθημα. Είναι η πρώτη προσπάθεια και σηκώνει βελτίωση. Αλλά μικρός είμαι…θα μάθω.

Είναι φανερό λοιπόν ότι βρήκα καινούργιο παιγνίδι, και βρήκα κάποια ενδιαφέροντα πράγματα να κάνω. Αυτά συμβαίνουν όταν κάνεις “κακές παρέες”. Σου βάζουν ιδέες…

Λοιπόν πάω να “αθληθώ”. Έχω κάτι κοψίδια να κάψω…

Τη καλημέρα μου.

Τέλος εποχής…

Προχθές βγήκαν οι βαθμοί. Μερικές φορές αισθάνομαι σπάνιος. Αυτή η φάση ήταν μια από αυτές. Προχθές αισθάνθηκα σπάνιο είδος μια και περίμενα να μάθω τους βαθμούς του παιδιού μου από το σχολείο. (Και είχα και τα “μέσα” μια και δουλεύω εκεί.) Όλη τη προηγούμενη βδομάδα, όπου ρωτούσα, όλοι ήξεραν και μονάδες και μόρια και τα πάντα. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν μειώνει την αξιοπιστία των εξετάσεων, αλλά μάλλον δείχνει την “διασυνδεσιμότητα” ( “connection-ivity και “λεξοπλάστης” άμα λάχει να πούμε!!!!!) των Νεοελλήνων.

Έτσι λοιπόν ολοκληρώθηκε ο κύκλος των εξετάσεων και η αγωνία παιδιών και μαθητών πήρε τέλος. Τέλος πάντων σχεδόν. Τώρα μένει να δούμε “που μπαίνουμε”. Αλλά αφού μπαίνουμε… μπορούμε να περιμένουμε. Αν δεν μπαίνουμε…μπορούμε να κάνουμε ένα απολογισμό και να σκεφτούμε τι πρέπει να κάνουμε από εδώ και πέρα.

Συγχαρητήρια σε όλα τα παιδιά λοιπόν που πήραν μέρος στις εξετάσεις (ανεξαρτήτως αποτελέσματος), και μέσα από αυτή τη διαδικασία, έκλεισε η “εποχή” της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης γι’ αυτούς. Πήραν ένα απολυτήριο, και έκλεισε το κεφάλαιο λύκειο. Από εδώ και πέρα περνάμε σε άλλη φάση.Καινούργια.

Συγχαρητήρια και στο γιόκα μου που με 16251 μόρια μπορεί να κάνει πραγματικότητα το όνειρό του να σπουδάσει πληροφορική και ειδικότερα προγραμματισμό.

Συγχαρητήρια και στη κυβέρνηση που για άλλη μια φορά έδειξε ότι είναι μια κυβέρνηση που δεν αιφνιδιάζει και μπορεί να βασιστεί κανείς πάνω της για να φροντίσει για το πως θα κινηθεί στο μέλλον μια και ξέρει που βρίσκεται. Γιατί μιλάω; Μα για τις διατάξεις για τους τρίτεκνους που αναστέλλει (πιθανότατα με τα κριτήρια που βάζει) τις μεταγραφές των παιδιών των τριτέκνων. Και φυσικά μας το είχε πει από την αρχή του χρόνου και είχαμε κάνει τον προγραμματισμό μας και είχαμε κανονίσει τα πάντα… Τι; Πως; Δεν το ξέραμε από την αρχή του χρόνου; Τι; Χθες το είπε;;;; Μπα δεν γίνονται αυτά τα πράγματα!!!! Αφού αυτή η κυβέρνηση προστατεύει την οικογένεια και τον απλό πολίτη. Ενισχύει και τους πολύτεκνους (άντε και τους τρίτεκνους – όπου δεν της κοστίζει). Και τι θα κάναμε; Το βασικότερο και κύριο… Θα ξέραμε που είμαστε και που βρισκόμαστε. Κάποιοι ίσως πούνε ότι το μέτρο είναι άδικο κλπ κλπ κλπ. Ίσως. Όμως αυτοί που το λένε μάλλον έχουν ένα ή δύο παιδιά. Οπότε ξέρουν τι “έξοδα έχουν τα παιδιά”. Ε! ας το βάλουν Χ3 και θα δουν ότι κάπου μπορεί να γίνει μια διευκόλυνση.

Είναι σημαντικό να ξέρεις που βρίσκεσαι. Και αυτό το καταλαβαίνουν όλοι όσοι προγραμμάτισαν τη ζωή τους, πήραν δάνεια, σπίτια, σπούδασαν τα παιδιά τους, νομίζοντας ότι είχαν ένα εισόδημα. ΝΟΜΙΖΟΝΤΑΣ. Να λοιπόν που η ζωή έχει εκπλήξεις. Κάποιες δεν είναι ευχάριστες. Και για μία ακόμα φορά… είναι σημαντικό να ξέρεις ότι έχεις ένα κράτος που  σε καλύπτει, σε προστατεύει και σου παρέχει όλες εκείνες τις εγγυήσεις για να συνεχίσεις να εργάζεσαι και να προσφέρεις χωρίς άλλα προβλήματα.

Τα είπα πάλι… γιατί κάπου πρέπει να τα πω και εγώ.

Τη καλημέρα μου.