Δεν θα πω πολλά εδώ. Νομίζω ότι ο ενθουσιασμός μου είναι φανερός στην προηγούμενη καταχώρηση.
Απλά αισθάνομαι “φωτισμένος” (από το Elluminate που είναι το όνομα του περιβάλλοντος εργασίας). Ένα μοναδικό περιβάλλον web seminar.
Εδώ θα δώσω δυο – τρεις βασικές οδηγίες για όποιον θέλει να μας επισκεφτεί.
1. Εδώ μπορείτε να βρείτε τον σύνδεσμο για να παρακολουθήσετε το σεμινάριο.
2. Το σεμινάριο θα γίνει την Πέμπτη 7-8.30 το απόγευμα.
3. Η ατζέντα του είναι πάνω στο δίκτυα επικοινωνίας που έχουν αναπτυχθεί στις φυσικές επιστήμες και μπορείτε να τη δείτε εδώ.
4. Κατά την εγγραφή σας να χρησιμοποιήσετε λατινικούς χαρακτήρες γιατί “δεν σας βλέπει” με Ελληνικά.
5. Αν θέλετε να μιλήσετε καλό θα είναι να έχετε μικρόφωνο – λογικό – αλλά σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να έχετε και ακουστικά γιατί αλλιώς κάνει ηχώ και τελικά δεν ακούγεται κανείς.
6. Μπορείτε να μπείτε στο περιβάλλον του Elluminate για να εξοικειωθείτε. Για να το κάνετε αυτό μπορείτε να μπείτε εδώ, να κάνετε εγγραφή και μετά να έχετε μια δική σας αίθουσα μέχρι 3 άτομα για να το ψάξετε. Δεν πειράζει ας είστε και μόνος σας.
Αυτά τα ολίγα λοιπόν σήμερα. Περάστε μεθαύριο να σας δούμε. Ρίξτε και μια ματιά στην ατζέντα και προετοιμαστείτε να πείτε και δυο λόγια.
Δευτέρα πρωί – πρωί και η βδομάδα ξεκινάει “πολλά υποσχόμενη”. Προς το παρόν έχουμε “πρωινό καφέ με…”Barry White”. (Θες λόγω βροχής, θες λόγω καιρού ξεκίνησα με ρομαντική διάθεση και είπα να ακούσω λίγο μελωδία).
Πάρτε μια δόση – έτσι για να σας βάλω στο κλίμα.
Τώρα γιατί ο ενθουσιασμός; Να σας εξηγήσω.
Το θέμα της διαδικτυακής εκπαίδευσης με απασχολεί αρκετά όπως σας έχω πει. Υπάρχουν – ευτυχώς – και αρκετοί άλλοι συνάδελφοι που μαζί ψαχνόμαστε. Ένα από τα θέματα, είναι το Webinar. Υπάρχουν διάφορες πλατφόρμες που χρησιμοποιούνται και όλες παρέχουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά αλλά έχουν και ιδιαιτερότητες.
Προσωπικά χρησιμοποιώ την DIMDIM. Είναι μια εύχρηστη ελαφριά πλατφόρμα (αυτά έχουν να κάνουν με την σύνδεση αλλά γενικά – κατά τα γραφόμενα – δεν έχουν πολλές απαιτήσεις) η οποία παρέχει μερικά πολύ αξιόλογα εργαλεία. Να τα απαριθμήσω σύντομα – για αυτούς που δεν ξέρουν ή θέλουν να μάθουν τι ακριβώς γίνεται.
Οι δυνατότητες είναι :
1. Διεύθυνση ΙΝΤΕΡΝΕΤ. Δηλαδή μέσα από το περιβάλλον δείχνεις σε όλους τους συμμετέχοντες μια διεύθυνση και τους κατευθύνεις σε συγκεκριμένες εφαρμογές – λειτουργίες – πληροφορίες. Εδώ να συμπληρώσω κάτι μάλλον σημαντικό. Μπορείς να κάνεις την οθόνη του υπολογιστή σου “διεύθυνση ” στο Ιντερνετ. Γιατί είναι σημαντικό; Γιατί αν – για παράδειγμα – θέλεις να δειξεις κάτι που δεν υποστηρίζει το πρόγραμμα. Ένα βίντεο για παράδειγμα. Ανοίγεις σαν διεύθυνση ΙΝΤΕΡΝΕΤ την οθόνη του υπολογιστή σου και προβάλλεις το βίντεο στον υπολογιστή σου και το βλέπουν οι συμμετέχοντες. Εδώ να πω ότι καλό είναι το desktop να είναι “τακτοποιημένο” μια και θα δεχτεί “ξένο κόσμο”.
2. Διαδραστικό πίνακα με δυνατότητες σχημάτων, laser pointer αλλά και παρουσίασης Power point και PDF αρχείων. Εδώ να πω ότι μια γραφίδα (tablet ή digitizer) είναι μια εξαιρετική προσθήκη. Προσωπικά πήρα ένα (το φθηνότερο, της TRUST μια και διερευνώ τις δυνατότητες και δεν ήθελα να τα “κλαίω” αν δεν μου έκανε) και την έχω “καταβρεί” που λένε. Ο λόγος; Λόγω χημείας, τα κείμενά μου δεν είναι εύκολο να γραφούν στον διαδραστικό. Με τη γραφίδα απλά τα γράφω – σαν σε χαρτί – και βγαίνουν. Με λίγη εξοικείωση κάνεις “παπάδες”. Επίσης τονίζεις κείμενο, περικυκλώνεις, υπογραμμίζεις και ότι άλλο θέλεις. Εδώ να πω ότι το ανέβασμα καθυστερεί λίγο, οπότε ή να έχετε προετοιμάσει τη δουλειά από πριν ή θα τα δείξετε από την οθόνη σας.
3. Είπαμε για τις παρουσιάσεις και τα PDF.
4. Πάμε στα μικρόφωνα. Διαθέτεις 5 (μαζί με το δικό σου) και δυο βιντεοκάμερες. Το χορηγείς εσύ όπως θέλεις. Επίσης μπορείς να δώσεις το δικαίωμα σε κάποιον να κάνει παρουσίαση.
5. Τέλος έχει μόνιμα ανοικτό chat – room για τους συμμετέχοντες, αλλά και δυνατότητα προσωπικού chat ή μηνύματος με κάποιον από τους συμμετέχοντες.
Σε απλά Ελληνικά έχεις μια τάξη σε όλο το κόσμο – με μέχρι 20 άτομα – δωρεάν. Αν θέλεις παραπάνω θα πρέπει να πληρώσεις. Αυτό είναι το περιβάλλον του DIMDIM.
Απέναντί του με παρόμοιες δυνατότητες αλλά κατά την άποψή μου πιο εξελιγμένο είναι το Elluminate. Η διαφορά είναι – σημαντική για κάποιον που πειραματίζεται – ότι το δωρεάν “δωμάτιο” έχει μόνο τρεις θέσεις.
ΑΛΛΛΛΛΛΛΛΑΑΑΑΑΑ!!!!! (Για όλα έχει ένα αλλά τέλος πάντων) Αν κάνεις ένα ανοικτό σεμινάριο, σε όλο το κόσμο, με την δυνατότητα να καταγραφεί και τα αρχεία να παραμείνουν διαθέσιμα για όποιον θέλει – μετά – αλλά οπωσδήποτε με ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΑ, τότε σου παρέχεται “δωμάτιο” με όλες τις δυνατότητες που μπορεί να έχει. Έτσι λοιπόν έλαβα μια πρόσκληση στη πρώτη – από όσο γνωρίζω εγώ τουλάχιστον – προσπάθεια για να οργανωθεί ένα webinar στον Ελλαδικό χώρο μέσα σε αυτό το περιβάλλον. Ο σύνδεσμος είναι εδώ.
Σε αυτό το σεμινάριο λοιπόν μου έγινε πρόσκληση να συμμετάσχω στην “διαχείριση” (σαν moderator), γεγονός που το θεωρώ πολύ τιμητικό αλλά και πολύτιμο σαν εμπειρία. Αν θέλετε να τα πούμε “διαδικτυακά” περάστε να μας δείτε. Αν δεν τα καταφέρετε, μην αγχώνεστε… Σίγουρα θα έχετε ανταπόκριση αλλά και τον σύνδεσμο για την συζήτηση.
Το περασμένο τριήμερο βρέθηκα στο Αίγιο. Το είχα ανάγκη έτσι να ξελαμπικάρω λίγο και να αλλάξω παραστάσεις. Ο καιρός ήταν περίεργος. Δηλαδή πηγαίνοντας είχε συννεφιά και βρήκαμε και βροχή στο Ξυλόκαστρο. Φτάνοντας στη Κουνινά, το υψόμετρο έδειξε τις δυνατότητές του… 23 βαθμοί Κελσίου. Λίγο και θα έψαχνα να ανάψω και σόμπα!!!.
Βέβαια ένα σπίτι κλειστό από το Πάσχα ήθελε τον αέρα του για να “ζεσταθεί” αλλά ήθελε και το μάζεμά του. Γίνανε όλα τα απαραίτητα και τακτοποιήθηκαν τα πράγματα που κουβάλησα.
Όλο το βράδυ έβρεχε – κανονικότατα – και το πρωί ξημέρωσε μια καινούργια μέρα. Όμορφη έδειχνε.
Στο κήπο οι κερασιές καταφορτωμένες, το έχετε ξαναδεί το έργο… αλλά τώρα τα υπέροχα κεράσια είχαν και ένοικο : ήταν όλα με σκουλήκι!!!! Και έτσι ωραία σαν θέα αλλά μέχρι εκεί.Μετά οι τριανταφυλλιές πρέπει πως “οργίασαν” τον Μάιο. Γεμάτες από βολβούς λουλουδιών που είχαν ανοίξει και είχαν μαραθεί. Και φυσικά τα ίχνη των περαστικών που είχαν “κατεβάσει διάφορα κλαδιά” προκειμένου να κόψουν τριαντάφυλλα. Δεν λέω καλά κάνουν αλλά μη σακατεύεις το δέντρο!!!.
Στον πίσω κήπο οι ακτινιδιές έχουν φτάσει “στο Θεό”. Έχουν θεριέψει και έχουν απλώσει τα κλαδιά και τα φύλλα, όπου μπορούν. Έτσι δεινοπαθεί η συκιά, η κερασιά του γείτονα, το αμπέλι αλλλλλάαααα Δεν έχουν ΟΥΤΕ ΕΝΑ ακτινίδιο!!!!.(γμτ συγχίστηκα)
Δεν ξέρω τι έγινε και δεν έχουν ούτε ένα καρπό. Οι γειτόνοι είπαν ότι τις μέρες τις ανθοφορίας είχε δυνατό αέρα και πολύ βροχή (!!!) και πως και άλλοι δεν έχουν καρπό. Να ήταν σύμπτωση; Δεν ξέρω. Πάντως τα δέντρα δεν δείχνουν να έχουν “πρόβλημα υγείας” – από όσο μπορώ να ξέρω δηλαδή.
Και πήγαμε και για μπανάκι. Παλαιοκαστρίτσα στυλ. Το ξέρετε το στύλ; Μπαίνετε μέσα και βγαίνετε παγωτό κασάτο. Μόνο που εδώ είχε την εξής ιδιομορφία. Για 10 εκατοστά από την επιφάνεια το νερό ήταν ζεστό μετά έχανε καμιά δεκαριά βαθμούς και έτσι κολυμπούσες ζεστός από πάνω και στο ψυγείο από κάτω…..Μεγαλείο. Η ερμηνεία απλή. Από τη βροχή κατέβαζαν νερό οι χείμαρροι από τα βουνά, και ήταν λίγο…δροσερό!!!
Και μετά είχε καφέ. Στη βομβαρδισμένη παραλία του Αιγίου. Τα παραλιακά κέντρα είχαν ισοπεδωθεί με εξαίρεση το τουριστικό. Εκεί ήπιαμε ένα καφέ και διαπιστώσαμε ότι κάθε μαύρο σύννεφο έχει μια ασημένια γραμμή γύρω του… Δεν με πιστεύετε; Κοιτάξτε το και μόνοι σας.
Πάντα μου άρεσε να βλέπω τον Ήλιο κατάματα. Και πάντα μου άρεσε αυτού του τύπου η φωτογραφία. Κοιτάξτε και άλλη μία.
Είπα έτσι να αλλάξουμε θεματολογία για λίγο. Η αλήθεια είναι ότι δεν μου “έβγαινε” καλοκαιρινό θέμα – ακόμα – . Αλλά που θα πάει. Μου είπαν ότι το καλοκαίρι είναι εδώ… Άντε να το δούμε και εμείς.
Και φυσικά για να μη ξεχνιόμαστε… τι μέρα είναι ; Σάββατο
Και τι ώρα; Περίπου μία… Τι σημαίνει αυτό; Ότι την “έκανα” και πάω για καφέ με τους συμμαθητές μου (από τότε… ναι…).
Προσπαθώ να καταλάβω αλλά φαίνεται ότι είναι δύσκολο.
Προσπαθώ να καταλάβω τι πρέπει να γίνει με τις νέες τεχνολογίες και την εκπαίδευση. Θα προσπαθήσω να κάνω έναν απολογισμό, τώρα που τα θυμάμαι, αφενός μεν για να γίνει μια καταγραφή, και να τα βλέπω και να τα θυμάμαι αλλά αφετέρου να μπορέσω να δώσω αφορμές σε όσους τα διαβάζουν να τα σκεφτούν και να προτείνουν ενδεχομένως λύσεις η να προτείνουν πράγματα.
Χρησιμοποιώ τους υπολογιστές από το 1986 και από την πρώτη μέρα τον χρησιμοποίησα στα μαθήματα. Τον πρώτο καιρό με σημειώσεις. Ήταν η πιο κοινή χρήση τότε. Στο γύρισμα της χιλιετίας πέρασα στις παρουσιάσεις και στις εικόνες. Προσπάθησα πολύ να φτιάξω αυτά που ήθελα αλλά πάντα νόμιζα ότι “ανακάλυπτα την Αμερική” που φυσικά είχε ανακαλυφτεί προ πολλού. Η πορεία τότε ήταν μοναχική.
Μετά το 2005 μπήκαμε στο ΙΝΤΕΡΝΕΤ απεριόριστα και αποκαλύφτηκε ο θησαυρός. Και οι δυνατότητες που υπήρχαν. Και τότε άρχισα να blog – άρω. Έφτιαξα διάφορα sites κυρίως μέσα σε μια προσπάθεια πειραματισμού και δοκιμών και κυρίως για να μπορέσω να καταλάβω. Τα τελευταία τρία χρόνια φτιάχνω πλέον στοχευμένα sites. Ξεκίνησα με μερικά Google sites (τέσσερα για την ακρίβεια) με συγκεκριμένη στόχευση στα μαθήματα.
Και τότε ανακάλυψα το MOODLE. Τα είχε όλα. Διαδραστικότητα, εκπαιδευτικό προσανατολισμό, Ελληνικό, υποστήριξη, και ό,τι μπορεί να φανταστεί ένας καθηγητής. Πολλά πάρα πολλά. Και ξεκίνησα με την θεωρία. Διάβασα δύο βιβλία σχετικά προσπαθώντας να δω τις δυνατότητες που ανοίγονται. Και εντυπωσιάστηκα. Και ήθελα να τα κάνω όλα… μα όλα… Αλλλλλλάαααα κρατήθηκα. (που έλεγε το παλιό σλόγκαν). Είπα όχι… Ένα βήμα τη φορά και όπως λένε, το μεγαλύτερο ταξίδι ξεκινάει με ένα βήμα… το πρώτο. Έτσι προτίμησα να κάνω μετρημένα βήματα και να ελέγξω τα αποτελέσματα πριν προχωρήσω στο επόμενο. Και αυτό για να μπορέσω να προχωρήσω όσο γίνεται πιο σωστά. Έφτιαξα σημειώσεις, κατέβασα άπειρες ταινίες και πολλές τις μεταγλώττισα για να γίνουν πιο κατανοητές. Χρησιμοποίησα προγράμματα προσομοίωσης ώστε να φτιάξω βίντεο μέσα από προγράμματα καταγραφής οθόνης. Βρήκα συνδέσμους με animations . Και τελικά πήρα την μεγάλη απόφαση και εκτέθηκα. Είπα ότι θα κάνω ανοικτά διαδικτυακά μαθήματα. Και ανέβασα σημειώσεις, παρουσιάσεις και όλα όσα είχα μαζέψει για το πρώτο κεφάλαιο. Έκανα και podcasting. Είπα το μάθημα μου στο μικρόφωνο και το ανέβασα στο διαδίκτυο.
Και τότε συνειδητοποίησα ότι έμεινα μόνος. Ή δεν μπόρεσα να τους δώσω λόγο να μπουν ή τα παιδιά έχουν μπουχτίσει από τα διαβάσματα και δεν βλέπουν τον λόγο να ασχοληθούν. Είναι ένα ακόμα μάθημα. Ή ακόμα χειρότερα είναι ακόμα ένα σχολείο. Η περυσινή προσπάθεια δεν απέδωσε τα αναμενόμενα γιατί δεν είχε επισκεψιμότητα. Τουλάχιστον όχι όση περίμενα. Η ανάδραση ήταν μάλλον ουδέτερη. Τα παιδιά δεν έβρισκαν το λόγο να μπαίνουν γιατί – λέει – δεν ανανεωνόταν συχνό το site. Και είπα να το κάνω όχι ανά κεφάλαιο αλλά ανά μάθημα. Έτσι κάθε δέκα μέρες θα είχε κάτι καινούργιο και θα έχουν λόγο να μπαίνουν. Είπα να κάνω και φύλλο εργασίας σε κάθε μάθημα ώστε να τους παρακινήσω να διαβάζουν την θεωρία και να απαντούν κάποιες βασικές ερωτήσεις.
Όλα αυτά τα ξαναδιαβάσατε στην προηγούμενη εγγραφή. Αλλά και πάλι δεν ξέρω αν κάνω καλά, η πιο σωστά τι πρέπει να κάνω. Τελικά θα το ολοκληρώσω το πακέτο, όπως εγώ το έχω σκεφτεί και “ας είμαι μόνος μου”. Αλλά αν δεν έχω την ανάδραση, πως θα ξέρω αν είναι σωστά αυτά που κάνω; Σωστά όχι για τα δικά μου μέτρα και σταθμά, γιατί δεν είναι αυτό το θέμα. Το θέμα είναι αν είναι σωστά για τους μαθητές μου. Θα δείξει. Ίσως μερικά πράγματα τα θεωρούν δεδομένα αλλά δεν είναι έτσι.
Καταλάβατε προφανώς ότι το πρώτο σεμινάριο “πήγε άπατο”. Από τη μια λέω εντάξει από την άλλη είμαι μάλλον μπλεγμένος. Τέλος πάντων. (για πολλοστή φορά). Είπαμε… εγώ θα το τελειώσω το πρώτο κεφάλαιο. Από εκεί και μετά…”γαϊδάρου πόδας στο νερό…θέλει ας πει θέλει ας μη πιει”.
Πολλές φορές έχουμε παράπλευρες… διαδικασίες που προκύπτουν όταν κάνουμε κάτι. Να σας εξηγήσω…
Δεν ξέρω αν έχει να κάνει με την ηλικία, και το σύνδρομο της κρίσιμης ηλικίας των…. ετών (το νούμερο δικό σας). Είπαμε ότι αυτή τη περίοδο το έχω ρίξει στο διάβασμα. Διαβάζω ό,τι βρω μπροστά μου. Αντί να διαβάζω έτσι στο άσχετο… είπα να οργανωθώ. Και έτσι ξεκίνησα να διαβάζω παρακολουθώντας ένα πρόγραμμα του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου, με θέμα Εκπαιδευτική Ψυχολογία. Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον και όλα αυτά που μέσα στα 24 χρόνια εκπαίδευσης κάνω… εμπειρικά (κυρίως μέσα από τις παιδαγωγικές συνεδριάσεις που γίνονται κάθε χρόνο στο σχολείο, αλλά και την “καθοδήγηση” παλιών συναδέλφων, μέσα από συζητήσεις), παίρνουν σχήμα και μορφή. Βέβαια έχω κάποια προβληματάκια…μια και το πρόγραμμα είναι πολύ πιεστικό (40 σελίδες ύλη / εβδομάδα και εργασία – εξέταση κάθε βδομάδα) αλλά και από το απρόσωπο του συστήματος (είναι διαδικτυακή εκπαίδευση μεν αλλά προσωπικά με ενοχλεί να έχω εκπαιδευτή κάποιον με όνομα profXX, χωρίς να γνωρίζω το όνομά του.Θα ήθελα ένα όνομα… και ας μη το χρησιμοποιήσω ποτέ.)
Τέλος πάντων. Μέσα από αυτό το σεμινάριο όμως μου μπήκαν ιδέες για τα μάθημα μου. Κάποιες τις βρήκα άμεσα εφαρμόσιμες στη τάξη. Έχω την αίσθηση ότι κάπου πρέπει να αλλάξουν κάποια πράγματα. Άμεσα όμως η παράπλευρη γνώση που θα μπει σε χρήση είναι το πως λειτουργεί η διαδικτυακή εκπαίδευση. Και για να γίνω σαφής, θα σας πω εμένα τι ιδέες μου “μπήκαν” και τι σκοπεύω να κάνω.
Έχοντας στήσει τη πλατφόρμα MODDLE έκανα πέρυσι μια προσπάθεια να τη δουλέψω αλλά πολλά από τα παιδιά που το επισκέφτηκαν διαπίστωσαν κάποια “προβλήματα” με πιο βασικό ότι ήταν πάλι σχολείο άρα καλό είναι να το το “αποφεύγουμε”. Ένα άλλο πρόβλημα που αναφέρανε ήταν ότι δεν ανανεωνόταν συχνά και αυτό γιατί άλλαζα την ύλη σε κάθε κεφάλαιο (δηλαδή 4 φορές μια και είχαμε 4 κεφάλαια μόνο). Και τώρα είδα ότι το εβδομαδιαίο μάθημα βοηθάει και το φύλλο εργασίας σε βοηθάει να μη χαλαρώνεις.
Μαζεύοντας όλα αυτά και τις ιδέες μου είπα να κάνω ένα πείραμα. Ένα πείραμα όμως που μόνο οφέλη θα έχει. Για την τρίτη λυκείου λοιπόν, στο πρώτο κεφάλαιο, αρχικά, θα οργανωθούν εβδομαδιαία μαθήματα. Εκμεταλλευόμενος την ιδέα του φίλου Γιώργου Παναγιωτακόπουλου που το ψάχνει πολύ και για πολλά χρόνια, όταν σε μια συζήτηση κατά Χριστούγεννα μεριά μου είχε πει για podcasting. Έτσι είπα να κάνω το μάθημα, από κονσέρβα. Μαγνητοφωνόντας την παράδοση. Μου φάνηκε πολύ περίεργο, πρέπει να ομολογήσω. Φυσικά ήταν μονόλογος… τι άλλο θα ήταν. Αλλά έχει και δεύτερο γύρο. (σε λίγο). Ένα πολύ καλό εργαλείο – για όποιον θέλει να δοκιμάσει είναι το AUDACITY (δωρεάν εφαρμογή με πολλές δυνατότητες). Το σημαντικό στην εφαρμογή είναι ότι μπορεί κάποιος να γράφει ότι θέλει πρόταση πρόταση που λέμε και μετά να τα κάνει όλα μαζί ένα αρχείο. Γιατί σημαντικό; Γιατί αν κάποιος κάνει κάποιο λάθος, δεν χρειάζεται να ψάξει να βρει τι θα σβήσει. Σβήνει τη συγκεκριμένη πρόταση και τη ξαναγράφει.Απλό!
Από το διαδίκτυο έχω βρει πολύ υλικό, σε παρουσιάσεις κυρίως αλλά έχω ανεβάσει και τις δικές μου σημειώσεις όπως και την αντίστοιχη ύλη από το σχολικό βιβλίο.
Αν υπάρχουν απορίες – όπως είναι αναμενόμενο άλλωστε – έχουμε τα παρακάτω για να μας βοηθήσουν:
FORUM : για να καταγράφονται οι απορίες και ενδεχομένως να απαντούν οι μαθητές ο ένας στον άλλο.
CHAT : για όποιον από τους μαθητές με όποιον από τους μαθητές θέλει σε πραγματικό χρόνο και το καλύτερο…
WEBINAR μέσα από το περιβάλλον DIMDIM (το οποίο στη δωρεάν του έκδοση καλύπτει μέχρι 20 μαθητές), με πέντε μικρόφωνα, 2 βιντεοκάμερες, διαδραστικό πίνακα, δυνατότητα να δείξεις Power Point, και PDF, δυνατότητα να δείξεις ιστοσελίδες ή και την οθόνη του υπολογιστή σου… σε όλους. Καλό; Θα δείξει μετά το πρώτο σεμινάριο.
Ένα πείραμα λοιπόν σε πλήρη ανάπτυξη. Με μόνο νικητές και κανένα χαμένο. Μια εναλλακτική προσπάθεια. Εδώ βέβαια πρέπει να ομολογήσω ότι τίποτα δεν θα γίνει χωρίς την βοήθεια των μαθητών από το σχολείο. Θα σας ενημερώνω σχετικά.
Όπως λέμε και εμείς οι δάσκαλοι… “Τα καταλάβατε; Έχει κανείς απορία;…”
Πόσα άραγε από αυτά που εμείς θεωρούμε δεδομένα, δεν είναι.Πόσα άραγε από αυτά που εμείς θεωρούμε άχρηστα δεν είναι. Έχουμε μάθει σε μια καταναλωτική κοινωνία που όταν κάτι παλιώσει απλά το αλλάζουμε. Όμως τι τα κάνουμε τα παλιά;
Μια από τις σύγχρονες τάσεις είναι το Re-Use. Γιατί τα γράφω όλα αυτά;
Φέτος το Αίγιο δεν μου πήγε καλά. Λίγο οι εξετάσεις του Κυριάκου, λίγο τα διαβάσματα, λίγο το ότι τα παιδιά “μεγαλώσανε” και το βαριούνται… πάω σπανία. Όμως είχα υποσχεθεί έναν υπολογιστή στο Γιωργάκη. Ο Γιωργάκης είναι 10 χρονών και έχει άλλα δυο αδελφάκια. Αλλά κομπιούτερ δεν είχε. Έτσι μια και εμένα ο Άη Βασίλης μου έφερε το δώρο μου τα Χριστούγεννα, μου περίσσευε ένας κομπιούτερ. (Δεν θέλω σχόλια εδώ) .Βλέπετε ανακυκλώθηκαν όλοι οι υπολογιστές στο δίκτυο και έμενε ένας. Δρομολογήθηκε λοιπόν για δώρο. Χθες τελείωσα με το φορματ, μπήκαν τα απαραίτητα προγράμματα. Φρόντισα να είναι portable, για να είναι ελαφριά και να μη πιάνουν πολύ χώρο στο σκληρό. Ένα γερό πλύσιμο… και έτοιμος. Αύριο έχουμε delivery. Βλέπετε το σχολείο τελείωσε χθες και έχουμε ανάγκες.
Για κοιτάξτε γύρω σας…έχετε αρκετά πράγματα;Μήπως είναι πάρα πολλά; Μήπως θα εξυπηρετούσε να “ελαφρύνει” το σπίτι σας δίνοντας ότι δεν χρειάζεστε. Μήπως πρέπει να ξεφύγουμε από το… “μα κόστισαν τόσα λεφτά…τα λυπάμαι.” Κόστισαν τόσα τότε που αγοράστηκαν. Και είχαν μια χρήση τότε που αγοράστηκαν. Τώρα πιάνουν χώρο. Πόσο καιρό έχετε να τα αγγίξετε. Μήπως είναι καιρός να τα “διώξετε” Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι εύκολο όσο και αν ακούγεται περίεργο.
Να σας εξηγήσω. Προ καιρού έδωσα μια σειρά από τα VITA. Ήταν από το 1 μέχρι περίπου το 100 (σχεδόν χωρίς κενά). Σκέφτηκα λοιπόν, ότι θα ήταν καλό να πάει σε κάποιο φορέα με θέμα την οικογένεια, οικογενειακά προβλήματα, μια και στα θέματα του (τουλάχιστον τότε) είχε θέματα, κοινωνικά, ψυχολογικά, απλουστευμένη ιατρική, ψυχολογία και και και…Λοιπόν κανείς δεν τα ήθελε… και πήγαν ανακύκλωση.
Το ίδιο και με μια σειρά από “ΤΑ ΜΑΣΤΟΡΕΜΑΤΑ”. Εκεί σκέφτηκα, φυλακές, επανένταξη κλπ κλπ κλπ… πήγαν ανακύκλωση
Πολλά βιβλία πληροφορικής. Κάποια ήταν από προγράμματα που δεν υπάρχουν πια και εντάξει πήγαν ανακύκλωση. Παρόλα αυτά άφησα κάποια που είχαν θέμα πάνω στο κάδο μήπως βρουν μια δεύτερη χρήση.
Στα βιβλία νομίζω ότι το ΙΝΤΕΡΝΕΤ έχει κερδίσει. Κανείς πια δεν διαβάζει βιβλία.
Τα άλλα όμως… Σκεφτείτε την επόμενη φορά που θα αλλάξετε μια συσκευή ή θα αναβαθμίσετε τον υπολογιστή σας. Πριν τα βάλετε σε ένα ντουλάπι και χάσουν ακόμα περισσότερο την αξία τους, χαρίστε τα. Κοιτάξτε ποιος τα έχει ανάγκη και δώστε τα. Τώρα στις δύσκολες αυτές ώρες έχει μεγαλύτερη αξία…Α!!!Μια και το θυμήθηκα…Πόσοι αλλάξανε τηλεόραση λόγω ΜΟΥΝΤΙΑΛ; Και την παλιά τι την κάνατε;
Τέλος πάντων. Μοιραστείτε το “θησαυρό”. Μη ντραπείτε να ρωτήσετε αν τον θέλει κάποιος. Δείτε και στο ΙΝΤΕΡΝΕΤ αν και πιθανόν να απογοητευτείτε στις συνεννοήσεις. Αν είναι να χάσεις μισή μέρα για να χαρίσεις τα πράγματά σου τα αφήνεις στο πεζοδρόμιο. Πάντως υπάρχουν πολλοί που αξιοποιούν τα “παλιά”
Νομίζω ότι πρέπει να έχω γράψει 10 φορές τα ίδια και τα ίδια… Δεν πειράζει.
Όλοι πια μάθαμε που είναι αγκυροβολημένο το ΑΒΕΡΩΦ, τι είναι και κυρίως το ποιος ήταν ο ρόλος του στην ιστορία της Ελλάδας μας. Αυτό είναι η μόνη παράπλευρη συνέπεια από το περίφημο γαμήλιο πάρτι πάνω στο κατάστρωμα του. Το κακό είναι ότι ένα ένα, τα σημεία ορόσημα, στην ιστορία μας, χάνουν τη σημασία τους και αποκτούν… άλλη. Για θυμηθείτε τον θόρυβο που είχε ξεσηκωθεί όταν μάθαμε ότι η αίθουσα με τα “Μάρμαρα” μπορούσε να παραχωρηθεί για δεξιώσεις από το Βρετανικό Μουσείο έναντι αδράς αμοιβής, και τι σχόλια κάναμε για τον σεβασμό των Βρετανών στον πολιτισμό και την ιστορία. Α! το ξεχάσατε… Ναι καλά, γιαυτό τώρα είπαμε να κάνουμε μια δεξιωσούλα έτσι για το κάτι τις, πάνω στο κατάστρωμα που αν μπορούσαν τα ξύλα του να μιλήσουν θα έλεγαν άπειρες ιστορίες.
Ακούγοντας αυτή την ιστορία δεν μπόρεσα να μη γυρίσω πίσω… στο 1992. Τότε μόλις 4 χρονών καθηγητής, είχα δεσμευθεί “δια λόγου” ότι θα συνοδεύσω στην πενθήμερη εκδρομή, την πρώτη τρίτη λυκείου του σχολείου μας, μια και ήταν η πρώτη χρονιά που βγάζαμε αποφοίτους. Στην συνεδρίαση λοιπόν της εκδρομής και στην ερώτηση ποιος θα συνοδέψει τα “παιδιά” στην εκδρομή, έπεσε μια “βαριά” σιωπή. Όλοι κοιταζόμασταν…και κανείς δεν έλεγε το ΝΑΙ. Σηκώνω λοιπόν το χέρι και λέω “Εγώ” και τότε καμιά εκατοστή μάτια με καρφώσανε περιμένοντας το γιατί… Και είπα ότι αφ’ ενός η εκδρομή είναι – κατά τη γνώμη μου – ένα απαραίτητο συστατικό της εκπαιδευτικής διαδικασίας και αφ’ ετέρου γιατί είχα δεσμευθεί ότι θα τους συνοδεύσω. Βλέπετε η μπέσα ήταν πάντοτε στα δεδομένα μου.
Και έτσι βρεθήκαμε στη Κρήτη όπου μέσα στο πρόγραμμα είχε και ξενάγηση στη Κνωσσό. Εκεί λοιπόν που είχαμε χωριστεί σε γκρουπ με τους ξεναγούς να μας λένε τι είναι το κάθε μέρος, ξαφνικά επικρατεί αναστάτωση “στο πίσω μέρος της ομάδας”. Κάποιοι έχουν φύγει και μιλάνε σε πολύ έντονους τόνους με έναν τουρίστα. Του λένε διάφορα αλλά το σώμα τους λέει περισσότερα. Τρέχω προς τα εκεί φοβούμενος “σύρραξη” για άγνωστους λόγους και με άγνωστες συνέπειες. Η αλήθεια είναι ότι στο μυαλό μου είχα να μαζέψω “τα παιδιά” να μην ενοχλούν τους τουρίστες. Φτάνοντας εκεί μαθαίνω ότι ο Βρετανός τουρίστας (τελικά τίποτα δεν είναι τυχαίο) είχε βολευτεί σαν στα σπίτι του και καθόταν στα τεράστια κέρατα του μινώταυρου που κοσμούν την κεντρική πλατεία της Κνωσσού. Και αυτό θεωρήθηκε από τα “παιδιά” προσβλητικό για την ιστορία μας και τον έδιωξαν από τον “θρόνο” του δίνοντας του να καταλάβει ότι είναι φιλοξενούμενος και οφείλει σεβασμό στο χώρο που βρίσκεται. Οφείλω να ομολογήσω ότι ντράπηκα για την προκατάληψή μου. Αλλά και χάρηκα που τα “παιδιά” αυτά δεν προσπέρασαν την εικόνα, όπως έκαναν οι φύλακες του χώρου, που δεν αντιδρούσαν. (Το “παιδιά” είναι σε εισαγωγικά γιατί κάθε άλλο παρά παιδική ήταν η συμπεριφορά τους και η αντίδρασή τους. )
Μη τα γενικεύουμε όλα. Αυτά τα παιδιά σήμερα έχουν την ηλικία των νεόνυμφων αλλά δεν νομίζω ότι θα τους περνούσε από το μυαλό να χρησιμοποιήσουν ένα ιστορικό μνημείο σαν ντεκόρ μια κοινωνικής τους εκδήλωσης όσα χρήματα και αν είχαν. Αυτά τα παιδιά όμως είχαν από πίσω κάποιους γονείς με συγκεκριμένες αξίες που φρόντισαν να τους τις περάσουν.
Μπορείτε λοιπόν να καταλάβετε γιατί προχθές δεν δίστασα λεπτό να πάω στα εγκαίνια μιας έκθεσης φωτογραφίας ενός από αυτά τα παιδιά (Γκαλερί Ζουμπουλάκη στο Κολωνάκι… ακόμα τρέχει). Και μετά δεν δίστασα καθόλου να πάμε για μπύρες με τρεις συμμαθητές της και πρώην μαθητές. Και είχαμε πολλά να πούμε. Όχι για χημεία πια, αλλά για οικογένειες, φίλους, παιδιά, και ότι άλλο μπορεί να συζητηθεί μεταξύ φίλων που γνωρίζονται από παλιά.
Σε κάποια φάση η Θεοδώρα σχολίασε όταν λέγαμε τα διάφορα, ότι “πάνω σε εμάς μαθαίνατε…” Πόση αλήθεια είχε αυτή η φράση. Πάντα έτσι γίνεται απλά δεν το ομολογάμε. Μέσα από την αλληλεπίδραση μαθαίνουμε. Αλίμονο στον καθηγητή που δεν μπορεί να μάθει. Σαφώς μέσα από τα παιδιά και την εμπειρία μαθαίνουμε. Τέλος πάντων. Αυτό θα το σχολιάσω σε κάποια άλλη φάση.
Έφτασε το καλοκαιράκι…. Πως το κατάλαβα; Είναι απλό. Σήμερα είδα έναν με ένα μηχανάκι να έχει αγοράσει ένα ανεμιστήρα. Από εκεί είπα….Βγήκαν οι ανεμιστήρες άρα ήρθαν οι ζέστες. Είχα και άλλες ενδείξεις αλλά δεν έδωσα σημασία. Για παράδειγμα όσα καταστήματα επισκέφτηκα είχαν θεόκλειστες τις πόρτες και air condition στο φουλ. Αλλά σκέφτηκα…”μπορεί να είναι θερμόαιμοι…”. Μετά κατεβαίνοντας τη Μεσογείων είχα την αίσθηση ότι έτρεχα μέσα σε ένα…”σεσουάρ”. Αλλά σκέφτηκα …”μπα ιδέα μου είναι”. Μόνο όταν είδα τον τύπο με το μηχανάκι και τον ανεμιστήρα βεβαιώθηκα.
Μια από τις μικρές χαρές της ζωής μου είναι να κάνω δώρα. Μου αρέσει πολύ… πάρα πολύ. Ίσως θα πρέπει να δώσω φαΐ στους ψυχολόγους. Δεν ξέρω αν υπάρχει το σύνδρομο του “Άη Βασίλη”. Αν δεν υπάρχει μήπως πρέπει να δημιουργηθεί;
Να σας εξηγήσω. Είναι γνωστό σε όλους ότι οι άνθρωποι που μας περιβάλλουν διακρίνονται σε άγνωστους, γνωστούς και φίλους. Στους φίλους πρώτα αλλά και στους γνωστούς, ανάλογα με τις συνθήκες, μου αρέσει να κάνω δώρα. Αλλά τα δώρα αυτά δεν μπορεί να είναι τυχαία ούτε και της σειράς… Έχουν σκέψη, ενδιαφέρον, αγάπη, χρόνο. Είναι βασικά συστατικά. Και γι΄αυτό όταν προσφέρονται, σαν μικρό παιδί ψάχνω να δω αντιδράσεις. Το χαμόγελο, την απορία, την έκπληξη, την χαρά…ό,τι μπορεί να κρύβεται μέσα σε ένα κουτί, σε μια τσάντα, σε ένα πακέτο. Μ’ αρέσει να παίζω με τα δώρα.
Υπάρχει μια ολόκληρη διαδικασία πίσω από κάθε δώρο. Πρώτα απ’ όλα υπάρχει το “ψάρεμα”. Το ψάρεμα γίνεται πάντοτε, κάθε στιγμή που είμαστε μαζί προσέχοντας κάθε λέξη και κάθε σκέψη. Τα σχόλια που κάνει βλέποντας κάτι, τις σκέψεις που εκφράζει ανοικτά, κοιτώντας τις βιτρίνες. Όλα αυτά καταγράφονται και αφορμής δοθείσης ανασύρονται. Ανασύρονται όποτε δοθεί η κατάλληλη αφορμή, πάλι. Μπορεί να είναι ονομαστική γιορτή, γενέθλια, μια προαγωγή, μια αγορά. Πάντα υπάρχει ένας καλός λόγος για ένα μικρό δώρο. Το ποσό που θα κοστίσει είναι δεύτερο. Η αξία που έχει είναι το πρώτο.
Μετά έχουμε το δώρο. Και αυτό πάλι δεν έχει χρόνο. Σταμπάρεται και κλειδώνει. Αν είναι κάτι που σπανίζει αγοράζεται άμεσα. Αν είναι κάτι κοινό, μπορεί να περιμένει. Αν δεν υπάρχει παραγγέλνεται. Σε αυτό πρέπει να πω ότι το ΙΝΤΕΡΝΕΤΙ είναι σημαντική βοήθεια. Με βοηθάει να εντοπίσω το αντικείμενο, και να δω που κυκλοφορεί. Να ξέρω τι ψάχνω και με τι μοιάζει.
Θυμάμαι μια κουβέντα με φίλη και συνάδελφο, προ ετών, όπου σε άσχετη φάση μου λέει ότι…”πάντα μου άρεσε η μουσική με κιθάρα…” Αυτό ήταν… “κλείδωσε”. Πέρασε ο καιρός, και ήρθε η ώρα για να της πάρω κάποιο δώρο. Και φυσικά έψαξα για μουσική με κιθάρα. Έλα όμως που δεν “υπήρχε”. Δηλαδή να γίνω σαφής… υπήρχε και υπήρχαν πολλά CD. Αλλά το κάθε ένα είχε ένα δικό του χαρακτήρα. Να μιλήσω για Μαυρουδή, Al Di Meola, Mc Laughin, Santana … (για ορθογραφία συγχωρείστε μου τα λάθη). Όλοι είχαν δικό τους ύφος, χαρακτήρα, και συγκεκριμένη μουσική χροιά. Τελικά το πήρα απόφαση… και έφτιαξα τα δικά μου CD. Ένα με κλασσική κιθάρα, ένα με latin και ένα με άλλη κιθάρα ροκ, κλπ. Ένα όμορφο εξώφυλλο… και έτοιμο το δώρο. Κόστος ελάχιστο (όταν το μετράς σε €) αλλά ο χρόνος, το ενδιαφέρον, η προσπάθεια να “πιάσω” το πνεύμα του “δωρολήπτη”. Δεν ξέρω πως βγαίνει προς τα έξω. Εγώ ξέρω ότι μέσα σε αυτά τα CD έβαλα τον καλύτερο μου εαυτό. Ο “δωρολήπτης” πάντως ενθουσιάστηκε και το καταευχαριστήθηκε. Εμένα αυτό είναι που μετράει.
Την επόμενη φορά λοιπόν που θα αποφασίσετε να κάνετε ένα δώρο, σκεφτείτε σε ποιον θα το κάνετε και τι θα τους άρεσε. Ψάξτε το. Σκεφτείτε με τα μάτια του ανθρώπου που θα πάρει το δώρο.
Πως μου ήρθε τώρα αυτό; Απλά αυτές τις μέρες έχω βάλει στο μάτι κάποιον που γιορτάζει λίαν συντόμως. Και έχει ήδη ομολογήσει τι θέλει. Μένει να το βρω… Το ψάχνω πάντως…Εσείς;
Νωρίς το απόγευμα. Κλασσικά ο καφές και το πληκτρολόγιο. Σήμερα η μουσική λίγο πιο ρομαντική. Chris Spheeris. Τον ξέρετε το κύριο; Μάλλον τον ξέρετε αλλά δεν το ξέρετε ότι τον ξέρετε. Για να βεβαιωθείτε ακούστε λίγο ένα κομματάκι του (ίσως το πιο γνωστό). Αν όντως δεν σας λέει τίποτα κλείστε τα μάτια για 4 λεπτά και αφεθείτε στον ήχο. Σας τον παραδίδω…
Αχ!!! Η Ευρώπη… η Ευρώπη… Αμ!!! Οι Ευρωπαίοι – λες και εμείς δεν “ανήκουμε στην Ευρώπη” αλλά τέλος πάντων. Αυτές τις ημέρες η Ευρώπη παραακούγεται και μάλλον όποτε ακούγεται το μυαλό μας τρέχει σε ΔΝΤ, περικοπές, δάνεια, χρέη, συντάξεις και ό,τι άλλο – συνήθως κακό – σημαίνει αυτό το πακέτο. Η αλήθεια είναι ότι σκεφτόμαστε τα μέτρα και όχι αυτούς που τα κάνανε ρόιδο. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Πότε θα έρθει η σταγόνα που θα ξεχειλίσει το ποτήρι δεν ξέρω. Πάντως εγώ σαν αισιόδοξη φύση που είμαι το ποτήρι το βλέπω γεμάτο, πολύ γεμάτο… μα πάρα πολύ γεμάτο τέλος πάντων. Ζούμε δύσκολες μέρες όπως και να το δεις.
Όμως υπάρχουν πολλά από την Ευρώπη που αξίζουν να αναφερθούν και κυρίως να χρησιμοποιηθούν. Γιατί είναι δικαίωμά μας και πρέπει να τα εκμεταλλευόμαστε. Γίνονται για εμάς και πρέπει να τα χρησιμοποιούμε. Ένα από αυτά είναι “Το βιβλίο των Νέων της Ευρώπης”. Τι είναι; Μα ένα βιβλίο για νέους… το λέει άλλωστε… Όχι ακριβώς.
Ακριβείς πληροφορίες μπορείτε να βρείτε εδώ αν θέλετε. Εγώ να σας πω δυο λόγια, όπως και να αιτιολογήσω αυτή την εγγραφή.
Είναι ένα ακαδημαϊκό ημερολόγιο για μαθητές.(Εβδομάδα / 2 σελίδες) και ξεκινάει από Σεπτέμβριο. Έχει τις κλασσικές χρήσιμες σελίδες με προγράμματα και σημειώσεις, πίσω έχει τυπολόγια (τα βασικά μη φανταστείτε κάτι φοβερό) αλλά μπροστά έχει πάρα πολλά θέματα. Ότι θέλει ο καθένας. Φυσικά η Ευρώπη έρχεται πρώτη αλλά υπάρχουν και θέματα οικολογικά, για το ΙΝΤΕΡΝΕΤ και την ασφάλειά του, για οικονομικά θέματα, για άσκηση των δικαιωμάτων κλπ κλπ κλπ. Δεν έχει τέλος. Παλαιότερα είχε σε ψηφιακή μορφή το βιβλίο αλλά τώρα δεν μπόρεσα να το βρω ώστε να σας στείλω μια βόλτα να το δείτε. Σε κάθε συσκευασία υπάρχει και ένα βιβλίο καθηγητή με χρήσιμες πληροφορίες αλλά και υλικό για συζήτηση. Πραγματικά έχει πολύ ενδιαφέρον.
Σαν υπεύθυνος τμήματος πάντα “χάνω” μια ώρα προκειμένου να συζητήσουμε ένα θέμα. Φέτος είναι η τέταρτη χρονιά που θα το δώσουμε στα παιδιά μας. Τη μια χρονιά είχα μιλήσει για οικολογικά θέματα – που εμένα μεν μου αρέσουν, αλλά τα παιδιά τα ακούνε συνέχεια και από πολλές πηγές. Μάλλον μπουχτίσανε… Την άλλη χρονιά τους μίλησα για τις πιστωτικές κάρτες και τη σωστή χρήση. Ναι είχε μια ολόκληρη έρευνα και αρκετούς πίνακες και στοιχεία. Πέρυσι η κουβέντα ήταν για την ασφάλεια στο διαδίκτυο. Ένα τεράστιο θέμα (σήμερα το άκουσα : 6 αυτοκτονίες εφήβων λιγότερες φέτος από το τμήμα ηλεκτρονικού εγκλήματος της Αστυνομίας. Ένα μεγάλο Μπράβο -τι άλλο να τους πούμε). Και εκεί το ενδιαφέρον ήταν πολύ μεγάλο. Ξεκίνησα με δύο βιντεάκια … νάτο το ένα… νάτο και το άλλο. Και από εκεί ξεκίνησε όλη η κουβέντα. Πάντα βρίσκονται αφορμές. Και αυτό το βιβλιαράκι δίνει πολλά θέματα.
Αξίζει – κατά την άποψη μου. Η Ελλάδα έχει από τις μικρότερες απορροφητικότητες … κάτω από 6 %. Και είναι κρίμα γιατί το μόνο που χρειάζεται είναι ένα τηλέφωνο και ένα γράμμα από τον Διευθυντή του σχολείου που να λέει πόσα παιδιά έχει το σχολείο για να στείλουν τα αντίστοιχα αντίτυπα. Είναι για Γυμνάσιο Λύκειο και φυσικά είναι δωρεάν. Για φέτος μάλλον έχει κλείσει αλλά ας κάνει κάποιος την αίτηση και του χρόνου θα του έρθουν. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να κάνει μια πρόβλεψη για κάποια παραπάνω -όχι ένα τόνο παραπάνω… λογικά πράγματα. Είναι δέματα 30άρια, οπότε θα βρεθεί η λύση.
Αν εσύ που το διαβάζεις είσαι συνάδελφος, μπορείς μετά τις αρχικές συνεννοήσεις να σας έρθει ένας κωδικός και να τα συμπληρώνετε διαδικτυακά όπως φαίνεται εδώ. Ούτε πέντε λεπτά δουλειά. Αν είσαι γονέας μπορείς να το συζητήσεις με το σχολείο του παιδιού σου και να το προμηθευτούν. Αν είσαι μαθητής το ζητάς από τους καθηγητές σου. Αν δεν ανήκεις στις παραπάνω κατηγορίες πες το στους φίλους σου. Κάποιος θα το βρει ενδιαφέρον. (Το ήξερα ότι κάνω λάθος δουλειά… στις πωλήσεις θα έπρεπε να ήμουνα…). Είναι κρίμα να μας παρέχονται πράγματα χρήσιμα και να μη τα αξιοποιούμε στους δύσκολους καιρούς που περνάμε. Ψάξτε το λιγάκι… και κάντε τους να δουλέψουν για εμάς, ζητώντας τους τα ημερολόγια για τα παιδιά μας. Εμείς το παίρνουμε συνέχεια γιατί έχουμε παρατηρήσει ότι πάνω από τα μισά παιδιά το χρησιμοποιούν και το αξιοποιούν.
Ωραία…Τα είπα πάλι. Να τελειώσω το καφέ μου. Τι θέλω και τον κάνω ζεστό…αφού κρύο τον πίνω. Τέλος πάντων. Τη καλησπέρα μου. Πάω για διάβασμα.
Σήμερα είναι μια μοναδική μέρα. Στις σελίδες αυτού του “ιστολογίου” φιλοξενείται για πρώτη φορά και ελπίζω όχι για τελευταία ένα από το παιδάκια μου. Ειδικότερα ο μικρότερος από το τρίο, ο Χάρης.
Θα σας παρουσιάσω ένα ποίημα του που έγινε με αφορμή μια εργασία στα νέα Ελληνικά της Γ΄Γυμνασίου. Ο τίτλος… “Οι μεγάλοι”. Αφήστε το μυαλό σας να ταξιδέψει και μη ψάξετε να βρείτε τι γράφει ή πως θα έπρεπε να το γράψει. Εμένα μου είπε πάρα πολλά. Απολαύστε το.
ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ
Οι μεγάλοι πάντα μαζί τους κουβαλούν
τα νιάτα τους και τη σοφία,
τα παιδιά των λουλουδιών
και τη δικτατορία.
Οι μεγάλοι ακούνε μουσική
που οι νέοι δεν εκτιμούνε
παλιά rock και ελληνικά
που οι νέοι δεν ακούνε.
Οι μεγάλοι έχουν μείνει ακόμα στη δραχμή
ακόμα να αλλάξουν.
Την αξία του ευρώ
ακόμα να καταλάβουν.
Οι μεγάλοι είναι αυτοί
που για το Πολυτεχνείο ξέρουν,
όχι από ιστορία σύγχρονη
ούτε και από τρίτους.
Παρά το μάθαν μια και καλή
από την επανάστασή τους.
Οι μεγάλοι σκέφτονται τα νιάτα τους
και βλέπουν τον εαυτό τους
στα πρόσωπα των παιδιών
που είναι πλέον δικά τους.
Οι μεγάλοι, πάει μεγάλωσαν,
έγιναν πια γονείς.
Τώρα πλέον είναι πιο σοφοί
απ’ όλους εμάς τους νεανείς.
Εγώ δεν μπορώ να πω τίποτα άλλο εκτός… από τη καλημέρα μου.
