Πολύ λίγα και πολύ σύντομα… λόγω χρόνου. Τα άλλα σε επόμενη φάση….
Έτσι για σήμερα… την παρουσίασή μου μπορείτε να τη δείτε εδώ…
Η ποιότητα δεν είναι η καλύτερη και ο ήχος απλά ακούγεται. Έτσι μπορείτε να σχηματίσετε μια άποψη.
Τη καλησπέρα μου….
Month: June 2011
Ημερίδα στις νέες τεχνολογίες και την εκπαίδευση…
Είναι γνωστό ότι υπάρχει μια αγωνία για το θέμα. Οι απόψεις είναι πολλές και σε πολλά θέματα αντιφατικές. Άλλοι θεωρούν το διαδίκτυο τη λύση για το πρόβλημα της εκπαίδευσης. Άλλοι θεωρούν ότι το διαδίκτυο είναι υπερεκτιμημένο.
Το Υπουργείο θέλει να βάλει τις νέες τεχνολογίες στις τάξεις αλλά οι προτάσεις του μάλλον μπερδεύουν παρά οδηγούν σε αυτή τη κατεύθυνση. Έχει επιδοθεί σε ένα αγώνα δρόμου επιμορφώσεων και οι εκπαιδευτικοί τρέχουν από επιμόρφωση σε επιμόρφωση – εμού συμπεριλαμβανομένου όπου μου επιτρέπουν – . Πολλοί φεύγουν απογοητευμένοι από την εμπειρία.
Κάποιοι έχουμε μια άποψη για το θέμα – πολλοί περισσότεροι από όσο περιμένουν κάποιοι – και θέλουμε να τη μοιραστούμε και κυρίως να τη συζητήσουμε. Το έχουμε προσπαθήσει αρκετές φορές, σε διάφορα μέρη της Ελλάδας (πέρυσι μόνο βρέθηκα Κόρινθο, Γιάννενα, Πάτρα, Σύρο με κίνητρο όλο αυτό που λέμε νέες τεχνολογίες). Ακόμα και στις διακοπές μου έχω “εντάξει” 2-3 συναντήσεις με φίλους για καφέ και συζήτηση με αυτά τα θέματα. Μάλλον θα παρατήσω την οικογένεια για κανένα μπανάκι και εγώ θα ψάχνω το Γιώργη και το Νικόλα.
Μέσα λοιπόν σε αυτή τη λογική του ψαξίματος την Τετάρτη 29 Ιουνίου του 2011 στο ΔΑΙΣ στο Μαρούσι θα γίνει μια ημερίδα από το “Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Εφαρμοσμένης Επικοινωνίας” με θέμα την
“Ενημέρωση για την αξιοποίηση Διαδικτυακών Εργαλείων και Κοινοτήτων στον
τομέα της Εκπαίδευσης και της Δια Βίου Μάθησης”
μέσα στα πλαίσια της Δράσης “Μάθηση 2.0”
Σε απλά ελληνικά : πως μπορούμε να αξιοποιήσουμε τα εργαλεία που παρέχει το WEB 2.0 στην εκπαίδευση αλλά και ποια είναι η μέχρι τώρα εμπειρία μας από αυτή την εφαρμογή. Όπως ίσως φαντάζεστε θα είμαι εκεί… με εισήγηση αλλά και απολογισμό και προβληματισμό. Είναι σημαντικό – όπως εγώ πιστεύω – τα βήματα να γίνονται προσεκτικά και σε κάθε φάση να παίρνουμε την κατάλληλη ανάδραση για το επόμενο βήμα. Ένα σημαντικό γεγονός που μάλλον θέλουμε να ξεχάσουμε είναι ότι έχουμε διπλάσια με τριπλάσια ηλικία από τους μαθητές μας και σκεφτόμαστε αλλιώς… Άρα αν νομίζουμε ότι τα ξέρουμε όλα, το χάσαμε το παιγνίδι.
Έχει αναφερθεί πολλές φορές ότι είμαστε “ψηφιακοί μετανάστες” ενώ οι μαθητές μας είναι “ψηφιακοί ιθαγενείς”. Όλα αυτά αλλά και πολλά άλλα βάζει πάλι ο Sir Ken Robinson στην ομιλία του για τα παραδείγματα (Σας την δίνω με τη μορφή των σκίτσων από την RSA. Αν την θέλετε ολόκληρη υπάρχει και διαρκεί 55 λεπτά. Με τα σκίτσα διαρκεί 11 και λέει πολλά…πάρα πολλά. ) Δείτε την….
Και για να επανέλθουμε : Την Τετάρτη όσοι μπορούν – είναι δύσκολη μέρα και εργάσιμη αλλά – καλό θα είναι να παραβρεθούν στο χώρο. Όσοι επιθυμούν μπορούν να το δηλώσουν στην κ. Πέρσα Ιακωβίδου στο 210 3689413 και θα δοθεί και βεβαίωση παρακολούθησης. Η συνεννόηση είναι απαραίτητη για την καλύτερη οργάνωση. Το πρόγραμμα αναλυτικά μπορείτε να το βρείτε ΕΔΩ όπως και ένα κείμενο με χρήσιμους συνδέσμους για ενημέρωση.
Τη καλημέρα μου….
Bahalides rules….
Σήμερα ξεκαθάρισε το τοπίο μετά από ένα μήνα περίπου. Δηλαδή, έγινε η αρχική αναφορά με την επιμόρφωση στις 19/5 όπως είχα γράψει τότε μετά προσπαθήσαμε να κάνουμε την αίτηση αλλά “μας μυρίστηκαν” και μας είπαν να περάσουμε στο κήπο. Βέβαια η επιστολή ήταν άκρως προσβλητική κατά την άποψή μου αλλά τέλος πάντων. Τα είπαμε αυτά.
Και φτάνουμε την Τετάρτη όπου παίρνω ένα χαιρετιστήριο μήνυμα από την εισηγήτρια στο Πρόγραμμα Μείζονος Επιμόρφωσης, που με καλωσόριζε στο πρόγραμμα. Αμηχανία, έκπληξη, απορία… Τι γίνεται εδώ… Πριν 10 μέρες οι εντάσεις ήταν στα ύψη και τώρα…σαν να μη τρέχει τίποτα…Περίεργα πράγματα.
Έλα όμως που είμαι σε κρίσιμη ηλικία (είπαμε – ήντα πλέον, όχι πια – άντα) και δεν μπορώ ας πούμε να πάω εκεί σαν να μη τρέχει τίποτα και να φάω πόρτα και να διεκδικώ την επιμόρφωση με στιχομυθίες του τύπου.. “μα με καλέσατε…”, …”μα ο συνάδελφος είναι επιλαχών” κλπ κλπ κλπ και άλλα τέτοια όμορφα και είπα να ενημερώσω την επιμορφώτρια μου και να ζητήσω διευκρινίσεις στο θέμα. Πολλοί είπαν ότι ήταν λάθος… και δεν έπρεπε να πω τίποτα. Για μένα δεν ήταν… Δεν μπορώ να αλλάξω τώρα. Δεν δέχομαι τον αποκλεισμό, δεν δέχομαι τα υπονοούμενα, (είτε είναι από λάθος χρήση της γλώσσας είτε όχι), αλλά δεν δέχομαι και να διεκδικήσω κάτι με τη “σιωπή μου” μη με πάρουν χαμπάρι… Φώναξα για να έχω το δικαίωμα να επιμορφωθώ. Δεν θα το πάρω αυτό το δικαίωμα στη λούφα.
Η αλήθεια είναι ότι αιφνιδίασα την επιμορφώτρια η οποία – δικαίως – δεν καταλάβαινε ακριβώς τι γινότανε και ρώτησε και αυτή να μάθει – Μου είπε ότι θα με ενημερώσει έγκαιρα. Σήμερα λοιπόν παίρνω το χάρτη πρόσβασης στο σχολείο στη Μάνδρα… Ναι ξενιτεύτηκα. Θα έκανα περίπου 100 χιλιόμετρα τη φορά να πάω και να έρθω – για να επιμορφωθώ. Σκέφτηκα λοιπόν, ότι αφού σήμερα είμαι στη λίστα αύριο πάω για επιμόρφωση. Οι άλλοι συνάδελφοι που δεν είχαν την “τύχη μου” είπαν ότι περίμεναν από εμένα να τους ενημερώσω για το τι θα γίνει μπας και είναι προετοιμασμένοι για το Σεπτέμβριο. ΦΕΥ!!!!! (κάπου το θυμάμαι από τα αρχαία – τότε – σαν δυστυχώς…) Στις δώδεκα το μεσημέρι μου το είπαν….ΔΕΝ ΣΕ ΕΠΙΜΟΡΦΩΝΟΥΜΕ. ΚΑΝΕΙΣ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ καθηγητής δεν επιμορφώνεται αυτή τη φορά. Τσαντίστηκα αλλά το περίμενα… Τουλάχιστον μετά από όλο αυτό το θόρυβο, έλπιζα μήπως κάποιοι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί μπαίνανε στο πρόγραμμα αλλά όχι… τελικά. Και λέω…
Δεν πάω μια βόλτα από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, να δω τι γίνεται. Άλλωστε δίπλα είναι. Νάσου με λοιπόν στη γραμματεία της επιμόρφωσης, όπου θα έλεγα ότι “χαρήκανε” που με γνώρισαν με τόσα που είχα γράψει. Τους ρώτησα τι ακριβώς γίνεται και μου είπαν τα ίδια…(Λογικό). Τους ρώτησα τι θα κάνω την 1η Σεπτέμβρη και μου είπαν “ότι και οι άλλοι – που δεν κληρώθηκαν…(παράλογο).Τους είπα ότι τα παιδάκια της Α’ λυκείου φέτος με το καινούργιο σύστημα, θα πρέπει να κάνουν πολλά και με άλλο τρόπο… Αν αυτοσχεδιάσω τα χαντακώνω… και δεν μου είπαν τίποτα (λογικό).
Όταν τους ρώτησα γιατί μας ξεσήκωσαν στέλνοντας την πρόσκληση, μη ξεκαθαρίζοντας τι γίνεται, κάνοντας δεκτές τις αιτήσεις, και αφού επιλεχθήκαμε για την επιμόρφωση, να μας απορρίψουν με αυτό το τρόπο, μου είπαν ανθρώπινο λάθος. Η αλήθεια είναι ότι αυτό εγώ το άκουγα για τροχαία, αεροπορικά δυστυχήματα, και άλλα τέτοια δυσάρεστα… για επιμόρφωση πρώτη φορά το άκουσα…
Όταν τους ρώτησα γιατί δεν πήραν τρία άτομα από κάθε σχολείο (1 φιλόλογο – 1 μαθηματικό – 1 φυσικών επιστημών) ώστε όλα τα σχολεία να έχουν τρεις καθηγητές επιμορφωμένους μια και αφορά το νέο σχολείο, και τις νέες μορφές διδασκαλίας… είπαν ότι δεν παίρνουν αυτοί τις αποφάσεις… Δεν είχε νόημα, να επιμείνω. Η γραμματεία προφανώς δεν παίρνει τις αποφάσεις (το ακούσατε εσείς που παίρνετε τις αποφάσεις… κοινή λογική χρειάζεται…εφόσον χρήματα υπάρχουν).
Η αλήθεια είναι ότι δεν καλύφθηκα από τις απαντήσεις. Δεν έλυσαν ουσιαστικά καμία απορία. Αντίθετα…δημιούργησαν και άλλες. Έτσι μένουμε στο αρχικό σχέδιο… Θα βρούμε από τους φίλους “του δημοσίου” το υλικό, να ρίξουμε μια ματιά, τουλάχιστον να μη πάμε έτσι το Σεπτέμβρη, αλλά να έχουμε μια άποψη για το τι γίνεται.
Υπάρχουν και καλά όμως. Αν δεν γινόταν αυτό δεν θα είχα το χρόνο… να γράψω αυτή την εγγραφή. Επίσης τα δυο παραπάνω απογεύματα θα με βοηθήσουν να φτιάξω την εισήγησή μου για την ημερίδα της Τετάρτης.
Α!!! Ναι έχουμε και άλλα…
Λοιπόν Δευτέρα – Τρίτη έχουμε ενημέρωση στα projects (2 ενννιάωρα μασίφ) με θέμα τις ερευνητικές εργασίες. Εκεί ο ΟΕΠΕΚ κινήθηκε στη κοινή λογική και από πολλά ιδιωτικά σχολεία επέλεξε έναν για επιμόρφωση. (λογικό). Εκεί λοιπόν θα μαζέψω ότι κυκλοφορεί, και θα το μοιραστώ όπως πρέπει με τους υπόλοιπους συναδέλφους.Θα έχετε ενημέρωση και πιθανότατα υλικό.
Την Τετάρτη έχουμε μια ημερίδα στο ΔΑΙΣ από το έργο : “Μάθηση 2.0 – Ενημέρωση για την αξιοποίηση Διαδικτυακών Εργαλείων και Κοινοτήτων στον τομέα της Εκπαίδευσης και της Δια Βίου Μάθησης”. Εκεί λοιπόν θα παρουσιάσω μια εργασία με θέμα τα φόρουμ και την χρήση στην εκπαίδευση.Δουλεμένο θέμα από παλιά – επικαιροποιημένο και διαμορφωμένο κατάλληλα για την περίσταση.
Και την Πέμπτη 30 Ιουνίου έχουμε το τελείωμα του σχολείου και το κλείσιμο με πανηγυρική καταληκτική παιδαγωγική συνεδρίαση, όπου θα μπούνε πολλά θέματα και θα συζητηθούνε περισσότερα. Είναι μια πολύ συνηθισμένη διαδικασία για πολύ χρήσιμη. Μέσα από αυτές τις διαδικασίες γίνεται διάχυση της γνώσης και της εμπειρίας, αλλά και της διαφορετικής άποψης και οπτικής γωνίας. Με αυτό το τρόπο ξεκαθαρίζονται πολλά πράγματα και γίνεται καλύτερος προγραμματισμός.
Αυτά λοιπόν για σήμερα… Πάω να κάνω καμία δουλειά…
Τη καλησπέρα μου….
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ : (22 Ιουνίου 2011)
Οι άνθρωποι δεν παίζονται… πως αλλιώς να το πω…Σήμερα μετά από όλη την φασαρία και όλα όσα ειπώθηκαν, γράφτηκαν, σχολιάστηκαν, ήρθε στο σχολείο (3 φορές) μια εγκύκλιος από τη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας που καλούσε τους Διευθυντές των σχολείων, να φροντίσουν ώστε να διευκολύνουν όλους τους καθηγητές στις υποχρεώσεις τους στα σχολεία, ώστε να μπορέσουν να παρακολουθήσουν το πρόγραμμα μείζονος επιμόρφωσης που ξεκινάει σήμερα…
Φταίω εγώ να μιλάω μετά ότι “Ο Μπαχαλίδης κυβερνάει…” ή ότι κάτι “άλλο” ήταν να γίνει, που κάποιοι “άλλοι” ερμήνευσαν με ένα συγκεκριμένο τρόπο…. Τα συμπεράσματα δικά σας….
Groupies…
Το έχω ξαναγράψει για το μικρό μου γιο, που συμμετέχει σε μια ορχήστρα νέων του Καρέα.
Τη Κυριακή λοιπόν, η ορχήστρα αποφάσισε να πάρει μέρος στην εκδήλωση που θα γίνονταν στο Θέατρο Βράχων, (στο μικρό) σαν εκδήλωση υποστηρικτική στο Χαμόγελο του Παιδιού.
Σκέφτηκα λοιπόν να πάρα και τους γονείς μου να τον δουν μια και είχαν εκδηλώσει το ενδιαφέρον να τον δουν να παίζει. Αυτό έγινε με πολύ περίσκεψη μια και ο πατέρας μου αντιμετωπίζει αρκετά κινητικά προβλήματα και κάθε μετακίνηση είναι απόφαση. Αλλά το θέατρο προσφερόταν μια και ήταν κοντά, δεν είχε σκάλες και μεγάλη μετακίνηση και ίσα που θα έπρεπε να ανέβει τρία – τέσσερα σκαλιά για να κάτσει στις κερκίδες. Άλλωστε 8 κερκίδες έχει όλες όλες.
Δεν σκέφτηκα όμως δύο πράγματα. Πρώτο τα ηχεία… Τα ηχεία σε μια συναυλία, μπορεί να είναι “δυνατά” αλλά για έναν ογδοντάχρονο είναι εκκωφαντικά. Πραγματικά δυσκολεύτηκε να περάσει μπροστά από τη πίστα, πηγαίνοντας για τις κερκίδες, και προτιμήσαμε να κάτσουμε λίγο “άκρη” για να μη μας πιάνουν πολύ τα ηχεία.
Το δεύτερο που δεν σκέφτηκα ήταν ο καιρός. Και μάλιστα ο καιρός δεν ήταν καλός για όλους. Και σε κάποια φάση, συννέφιασε βαριά και άρχισε να στάζει. Αλλά δεν έπιασε βροχή μόνο μερικές σταγόνες στο ξεκίνημα. Ευτυχώς είχα την ¨ομπρελλάρα” την οποία έδωσα στους γονείς μου μια και το είχαν ανάγκη και αν παραζόριζε θα πήγαινα κάτω από τις κερκίδες και θα έρχονταν και αυτοί. Σε πρώτη φάση και με δεδομένη τη “δυσκινησία” προτίμησαν να μείνουν εκεί. Σε κάποια στιγμή άδειασε όλη η κερκίδα… ή πιο σωστά σχεδόν όλη….
Δεν νομίζω να είχε κανείς πιστότερο ακροατήριο. Τελικά δεν έβρεξε εκείνη τη φορά αλλά 10 λεπτά αργότερα, και τα έδωσε όλα. Μα όλα. Και όπως ήταν αναμενόμενο η ορχήστρα δεν έπαιξε. Και δεν έπαιξε γιατί μέσα στη βροχή τα ηλεκτρικά μηχανήματα δεν δουλεύουν – συνήθως.
Και έτσι γυρίσαμε άδοξα στο σπίτι χωρίς μουσική, και χωρίς να μπορέσουν να δουν το νεότερο εγγόνι να συμμετέχει στην ορχήστρα.
Συζητώντας το πάντως το ευχαριστήθηκαν, άσχετα αν δεν μπόρεσαν να παρακολουθήσουν τη συναυλία. Αύριο παίζουν στη κεντρική πλατεία Ηλιούπολης μετά το ΙΚΑ στις 9.00 το βράδυ. Αν θέλετε κοπιάστε. Εγώ θα είμαι εκεί. Ε! Ναι και εγώ groupie είμαι.
Τη καλησπέρα μου…
Η άλλη όψη της επιμορφωσης…
Στις αρχές του Ιουνίου ολοκληρώσαμε την επιμόρφωση Β’ επιπέδου. Αυτές τις μέρες προσπαθώ να διαβάσω όλα όσα κάναμε και να φτιάξω τις εργασίες που χρειάζεται να κατατεθούν μέχρι τις 17 προκειμένου να πιστοποιήσω ότι παρακολούθησα για να μπορέσω να πιστοποιηθώ στη συνέχεια μέσα από τις εξετάσεις. Μπλεγμένο φαίνεται. Δεν θα σταθώ σε αυτό. Θα σταθώ στις “παρενέργειες” αυτής της επιμόρφωσης.
Ξεκινήσαμε λοιπόν στις αρχές του Δεκέμβρη και βρεθήκαμε σε ένα χώρο με υπολογιστές… πολλούς υπολογιστές και ένα Ιντερνετ, που όταν μπαίναμε όλοι μαζί δεν φτάναμε ποτέ… εκεί που θέλαμε. Ένας ένας κάτι γινότανε, αλλά όλοι μαζί… χαμός. Και αυτό μέσα στο πρόγραμμα ήταν… εκπαιδευτικό. Ήθελε να εκπαιδευτούμε στο τι γίνεται όταν η ταχύτητα στο ΙΝΤΕΡΝΕΤ δεν είναι μεγάλη… και το πόρισμα ήταν ότι απλά περιμένουμε.
Άσχετοι λοιπόν, μεταξύ μας οι περισσότεροι, με τα δικά μας χαρακτηριστικά και δεδομένα, για 6 μήνες συνεργαστήκαμε, δουλέψαμε, γκρινιάξαμε, σχολιάσαμε, γελάσαμε, και …μάθαμε. Έτσι τη Δευτέρα που μας πέρασε είπαμε να πάμε να τα πούμε μεταξύ “τυρού και αχλαδιού” ή πιο σωστά μεταξύ πίτσας και μακαρονάδας.
Βρεθήκαμε λοιπόν και μιλήσαμε όχι για σενάρια και εκπαιδευτικές μεθόδους, αλλά για εμάς, τα παιδιά μας, τη πορεία μας μέσα από την εκπαίδευση και γενικά μας έφερε πιο κοντά. Έτσι μπορούμε να πούμε ότι έχουμε δέκα ακόμα φίλους συναδέλφους, σε διάφορα σχολεία.
Τώρα έχουμε όλοι χωθεί στις σημειώσεις μας και δουλεύουμε στα σενάρια μας. Καλή δουλειά λοιπόν σε όλους και καλό Σαββατοκύριακο – (Δεύτερο για όσους)…
Τη καλησπέρα μου…
Η αγωνία για το αύριο…
Βρέθηκα χθες στην Ένωση Ελλήνων Χημικών, για μια ημερίδα πάνω στο νέο Λύκειο. Είμαστε οι συνήθεις ύποπτοι εκεί. Αλήθεια το έχω απορία… γιατί δεν ανανεώνεται ο κόσμος… Δεν λέω καλά είναι να βλέπεις φίλους και γνωστούς αλλά όλοι οι υπόλοιποι, που διδάσκουν φυσικές επιστήμες τα έχουν ξεκαθαρίσει άραγε; Δύσκολο μου φαίνεται. Τέλος πάντων…
Βρέθηκα λοιπόν στην Ένωση και μετά από τρεις περίπου ώρες παρακολούθησης μπορώ να πω ότι…
1. Μάλλον αυξήθηκαν οι ώρες της Χημείας, και μάλλον μειώθηκαν της Βιολογίας.
2. Μάλλον πρέπει να δούμε πως θα αλλάξουμε εμείς την νοοτροπία που διδάσκουμε τις ΦΕ στο σχολείο.
3. Μάλλον σε τρεις βδομάδες θα ξέρουμε το νέο σύστημα εισαγωγής, οπότε θα μπορέσουμε να κρίνουμε που θα πρέπει να επιμένουμε. (Δια στόματος κ. Κουλαϊδή στο χαιρετισμό).
4. Μάλλον δύσκολα θα συνεννοηθούν οι ενώσεις μεταξύ τους.
5. Μάλλον πάλι θα τη ψάξουμε μόνοι μας τη δουλειά.
6. Μάλλον ανάποδα ξεκινάμε με 160 σχολεία πιλοτικά στο Δημοτικό και το Γυμνάσιο και μετωπικά σε όλο το Λύκειο. (!)
Τώρα το αν κατάλαβα καλά ή όχι δεν το ξέρω. Αλλά για να ομολογήσω την αλήθεια, δεν έφυγα πιο ήρεμος χθες. Πιο χαρούμενος έφυγα γιατί είδα το Γιώργο, τον Νίκο, την Δήμητρα την Ελένη και πολλούς άλλους, αλλά η αγωνία παρέμεινε. Και ίσως έγινε μεγαλύτερη από το γεγονός ότι δεν έχουμε εικόνα από τα μελλούμενα. (ΑΠΣ για Β και Γ λυκείου – σύστημα εισαγωγής στην τριτοβάθμια). Πάντως επισημάνθηκαν πολλά.
Για να μπορέσετε να βοηθήσετε και εσείς αλλά και να αποκτήσετε πλήρη άποψη όλης της συζήτησης και όλου του προβληματισμού που αναπτύχθηκε (είπαμε περίπου τρεις ώρες) σας έχω το ηχητικό όλης της συζήτησης. Είναι σε αρχεία με φορμά amr που διαβάζεται με quick time player. Η εγγραφή έγινε με το κινητό…. ναι ντε το καινούργιοοοοο (Τι το πληρώσαμε…) και έτσι έχει παράπλευρο θόρυβο. Όμως είναι αξιοπρεπής εγγραφή και ακούγεται ικανοποιητικά.Τα αρχεία είναι δυο γιατί φταίει το νευρικό μου χέρι, που έκλεισε την εγγραφή και μόλις το κατάλαβα την ξαναάνοιξα αλλά έγραψε καινούργιο αρχείο. Το δεύτερο κομμάτι είναι 15 λεπτά περίπου και το πρώτο σχεδόν δυόμιση ώρες.
Λοιπόν έχουμε και λέμε : 1. Το μεγάλο κομμάτι είναι εδώ :
και 2 : το μικρό είναι εδώ.
Είπαμε ζητάτε αποθήκευση και το ανοίγετε με το Quick Time.
Υπομονή λοιπόν, αρκετό χρόνο και ακούστε το και αν θέλετε πείτε και τη γνώμη σας.
Τη καλησπέρα μου…
Μια ζωή στην “απέξω”… (μέρος δεύτερο)
Καινούργια μέρα, καινούργια βδομάδα και κυρίως νέα όρεξη…για όλα.
Προ ημερών είχα γράψει για το πρόγραμμα μείζονος επιμόρφωσης. Είχα εκφράσει κάποιες απορίες και είχα περιγράψει κάποιες αντιφάσεις που εμφανίζονταν. Σε επόμενη εγγραφή είχα πει ότι θα έκανα την αίτηση και ας αποφασίζανε οι ίδιοι. Έτσι και έγινε.
Τη Τετάρτη λοιπόν βγαίνουν τα αποτελέσματα και είμαι “επιλαχών” στο Χαλάνδρι. Μετά από κάποιο ψάξιμο με ενημερώνουν ότι στη Μάνδρα έχει κενές θέσεις και μπορώ να αλλάξω την αίτηση και να πάω εκεί. Με τη λογική ότι είναι 9 επισκέψεις όλο το σεμινάριο και βοηθάει σημαντικά η Αττική Οδός στη πρόσβαση, αλλάζω την αίτηση τη Πέμπτη και δηλώνω Μάνδρα Αττικής όπου έρχεται η απαντητική ότι ΟΚ θα παρακολουθήσω εκεί.
Τη Παρασκευή στην “ανεπιθύμητη αλληλογραφία” (γιατί το θέμα ήταν ΜΠΕ και το σύστημα το θεώρησε spam) βρίσκω “ανώνυμο” γράμμα που ξεκίνησε από τη Γραμματεία του Προγράμματος Μείζονος Εκπαίδευσης ένα γράμμα που ούτε λίγο ούτε πολύ μου έλεγε ότι είπα ψέμματα ότι είμαι μόνιμος εκπαιδευτικός στο Δημόσιο και έτσι μπήκα στη διαδικασία ενώ τελικά δεν είμαι – γιατί με κατάλαβαν μετά από ενδελεχή έλεγχο – οπότε “κόβομαι”.
Το είχα πει από την αρχή… ας ξεκαθαρίσουν τι θέλουν τελικά με όλες τις αντιφάσεις που εμφανίζονταν, αλλά όχι κύριοι… ΔΕΝ ΕΓΡΑΨΑ ΤΙΠΟΤΑ ΨΕΥΔΕΣ και δεν μπορείτε απρόσωπα μέσα από το τίτλο “γραμματεία” να λέτε ότι δήλωσα καθηγητής του δημοσίου, όταν πουθενά ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ τέτοια αναφορά. Και από το ΙΚΑ έχω ασφάλεια (είναι για μόνιμους και όχι αναπληρωτές) όπως δήλωσα και το σχολείο που δήλωσα ότι εργάζομαι είναι δηλωμένο στα ιδιωτικά σχολεία.Σε καμία περίπτωση δεν πήγα να σας εξαπατήσω, και αν εσείς δεν μπορείτε να ελέγξετε “τα του οίκου σας” είναι δικό σας θέμα. Δεν μπορείτε να υπαινίσσεστε έστω και στο ελάχιστο ότι υπήρχε δόλος.
Το να μου πείτε ότι τελικά είναι μόνο για τους καθηγητές του Δημοσίου, να το δεχτώ γιατί είπαμε, ήταν αναμενόμενο – σε κάποιο βαθμό – λόγω των ασαφειών και των αντιφατικών ενδείξεων – αλλά ότι πήγα να σας εξαπατήσω σε καμία περίπτωση.
Από την άλλη έχουμε και το επίσημο όργανο του κλάδου, που σε πρώτες επαφές το Σαββατοκύριακο, η ατμόσφαιρα ήταν “δεν καταλάβατε, δεν μπορούσατε να δηλώσετε…” και άλλα τέτοια. Και τα προηγούμενα τα εκ παραδρομής… έγιναν αέρας. Πάλι εμείς δεν καταλάβαμε… Κοινώς μας “άδειασαν”… και δεν ξέρω για ποιο λόγο. Ας αναρωτηθούν όμως σε κανένα πεντάμηνο, γιατί στη Γενική Συνέλευση είναι μόνοι τους ή γιατί δεν έρχεται ο κόσμος να ψηφίσει… και αν δεν θυμηθούν, θα τους το θυμίσω εγώ μια και το σχολείο μας γίνεται εκλογικό κέντρο.
Βαρέθηκα να είμαι το κεφάλι του πολιορκητικού κριού (μαζί με μια μικρή ομάδα συναδέλφων που τη ψάχνουμε τη δουλειά και τα κυνηγάμε ) σε θέματα και να με χρησιμοποιούν για να ανοίξω νέες πόρτες. Μου προκαλεί πονοκέφαλο (γιατί άραγε;)
Συνοψίζοντας όλοι οι καθηγητές δεν είναι ίσοι. Και όλοι οι μαθητές επίσης δεν είναι ίσοι. Θέλετε να πετύχει το νέο σχολείο… είναι απλό (για εμένα με την απλοϊκή κοινή λογική που έχω) : ζητείστε από κάθε λύκειο να σας στείλει 3 καθηγητές (φιλόλογο, μαθηματικό, φυσικών επιστημών = 3 άτομα χ 2500 λύκεια νάτοι χονδρικά οι 8000 καθηγητές) και ενημερώστε τους. Έτσι αυτοί θα λειτουργήσουν σαν πολλαπλασιαστές σε πρώτη φάση για τον μεγαλύτερο όγκο μαθημάτων (σε ώρες ) και κάθε σχολείο θα έχει μια ενημέρωση για το καινούργιο λύκειο. Για να ξεκινήσει σωστά. Γιατί τώρα τα μισά παιδιά (σε όγκο ) θα είναι στο “σκοτάδι” όσον αφορά τις νέες πρακτικές του νέου σχολείου. Στον απολογισμό και την αξιολόγηση θα ήθελα πολύ να δω τι γίνεται… Κατά Απρίλιο του ’12 να περιμένω; Ή να μη περιμένω καθόλου… όπως σε τόσα άλλα;
Τέλος πάντων… αν δεν ρίξω τη γκρίνια μου Δευτεριάτικα δεν πάει καλά η βδομάδα. Τώρα που ήρθα “στα ίσα μου”, μπορώ να πω σε όλους σας…
Καλημέρα, καλή βδομάδα και να περνάτε καλά….
Θυμάμαι…
Για την εγγραφή που ακολουθεί φταίει ο Γιώργος. Φίλος και συνάδελφος από το σχολείο, είμαστε μαζί κάπου 22 χρόνια και από ότι φαίνεται εκεί θα με αφήσει. Σήμερα λοιπόν αφήσαμε το φωτοτυπικό να δουλεύει για τις φωτοτυπίες με τα θέματα, της Α’ λυκείου και πιάσαμε μια κουβέντα για την πορεία μας στην ηχητική τεχνολογία.
Ξεκινήσαμε λοιπόν στη δεκαετία του ’70 με τα πρώτα στερεοφωνικά. Του είπα ότι τα πρώτα μου ηχεία που έφτιαξα ήταν ηχεία αυτοκινήτου σε κουτιά παγωτού, τα δίκιλα, στα οποία τα είχα προσαρμόσει και γεμίσει με υαλοβάμβακα. Το ραδιάκι, τότε μεταμορφώθηκε σε στερεοφωνικό μέσα σε δυο λεπτά.
Μετά μιλήσαμε για τα χρόνια μας σαν “σταθμάρχες”. Ο Γιώργος είχε προηγηθεί καμιά πενταετία, αλλά οι βίοι ήταν παράλληλοι.Θυμηθήκαμε τις περίφημες λυχνίες 6L6 που – αν θυμάμαι καλά – ήταν οι λυχνίες τελικής ενίσχυσης. Θυμάμαι τις ατελείωτες βόλτες με το ποδήλατο και το ραδιάκι, για να δούμε την “εμβέλεια” και το σήμα καμπάνα, που έκανε γνωστό μια διαφήμιση πριν δυο – τρία χρόνια για εμάς ήταν το όνειρο.
Μετά θυμηθήκαμε τις άλλες κατασκευές των ηχείων, με μεγάφωνα αξιώσεων πλέον, και προδιαγραφές ηχείων με διαστάσεις συγκεκριμένες, για να να μπορεί να εκτονώνεται κανονικά ο αέρας και να μη μπουκώνει, το ηχείο. Τα δεσίματα με καβίλιες – όχι βίδες γιατί τρίζουν στα μπάσα – και τις ατελείωτες ώρες αναμονής για να δέσει η κόλλα, και να προχωρήσουμε στην επόμενη φάση. Να κάνουμε το άνοιγμα για το bass – reflex σωλήνα στη σωστή θέση, και να κολλήσουμε τον υαλοβάμβακα προσεκτικά στα τοιχώματα, όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά για τη φαγούρα. Βλέπετε ο υαλοβάμβακας είναι αυτό που λέει το όνομά του. Και αν μετά ξεχαστείς και τριφτείς έχεις μια αξέχαστη φαγούρα όπου ακουμπήσεις. Φυσικά ήταν θερμομονωτικό, αλλά μια χαρά απορροφούσε και τον ήχο. Στο θέμα της στήριξης των ηχείων άλλος πονοκέφαλος. Ακόμα και σήμερα τα ηχεία μου στέκονται σε δυο βάσεις ιδιοκατασκεύαστες γεμάτες με άμμο θαλάσσης. Το σύμπαν να τρίζει, από τον ήχο, τα ηχεία και οι βάσεις αποκλείεται να τρίξουν. Το ανηχοϊκό δωμάτιο – νομίζω ότι πρέπει να τα εξηγώ όλα…: ανηχοϊκό δωμάτιο, αυτό που δεν έχει ηχώ – με τις αυγοθήκες κολλημένες στους τοίχους. Ναι τις κλασσικές χάρτινες αυγοθήκες του αυγουλά, χρωματισμένες σε υπέροχα χρωματάκια και κολλημένα με βενζινόκολλα στο τοίχο.Τις άπειρες ώρες με το κολλητήρι, για να φτιάξουμε το crossover των ηχείων και να κάνουμε τις κολλήσεις, σωστές και “θερμές” όχι ψυχρές που χαλάνε με το παραμικρό και δεν έχουν καλή αγωγιμότητα. Ιστορία ολόκληρη.
Καταλαβαίνετε λοιπόν γιατί στην όταν μπήκε το μάθημα της τεχνολογίες επικοινωνιών, που τα είχε όλα αυτά, αλλά και άλλα μέσα, μου προτάθηκε να το διδάξω.
Σιγά σιγά προχωρήσαμε στο σήμερα, με τους υπολογιστές, όπου του είπα για τη σύνδεση στο δικό μου με όλα τα σχετικά : Ένας μείκτης με ραδιόφωνο, κασετόφωνο, πικάπ, βίντεο και μικρόφωνο πάνω του συνδεδεμένα, μπορεί να περάσει μέσα στον υπολογιστή ό,τι του δώσεις. Οι κλασσικοί δίσκοι και οι παλιές βιντεοταινίες περνάνε μέσα σε ψηφιακή μορφή για τα περαιτέρω. Οι ταινίες περνάνε από τη κάρτα τηλεόρασης, η οποία κάνει και τον υπολογιστή ψηφιακό video – recorder. Κάτι παρόμοια έχει και ο Γιώργος αλλά κυρίως προσανατολισμένο στον ήχο. Εγώ έχω βάλει και την εικόνα μέσα.
Και φτάνουμε στο προχθές… Θυμάμαι το 2003, όταν είχαν αναγγελθεί τα ultra light notebooks που είχαν βάρος κάτω από 3 κιλά (!!!! αυτό εννοούσαν τότε ελαφρύ) είχα ενθουσιασθεί και συζητούσα “για το μέλλον” με τον κουμπάρο μου…
– Αυτά είναι αηδίες, είναι όλα πεθαμένα…Μου λέει σε κάποια φάση.
– Μα αφού έτσι…, είναι…., κάνουν… Είπα εγώ προσπαθώντας να υπεραμυνθώ.
– Αηδίες. Όλα είναι εδώ… και λέγοντας αυτό βγάζει ένα κινητό αρκετά μεγάλο με περίεργο πληκτρολόγιο και κάτι άλλα περίεργα. Και συνεχίζει… “σε λίγο καιρό όλα θα είναι στο τηλέφωνο”.
Τότε εγώ ήμουνα κολλημένος στη χρηστικότητα του τηλεφώνου : τι κάνει ένα τηλέφωνο; Παίρνεις τηλέφωνο και μέχρι εκεί. Τα άλλα όλα τα είχα διαγράψει. Και έτσι πρόβαλλα τις αντιρρήσεις μου και η απάντηση ήταν …”θα δεις”. Και έτσι 8 χρόνια μετά και 3 smartphones ενδιάμεσα (P800 – P990 της SONY ERICSSON και LG ARENA …) έφτασα σήμερα στο LG OPTIMUS X2 με διπύρηνο επεξεργαστή και ανεξάρτητη κάρτα “εικόνας”, γυάλινη οθόνη επαφής state of the art με γυαλί Gorilla – μη γελιέστε από το όνομα είναι τεχνολογία που δεν φαίνεται της Corning – και… και…. και….
Χρειάζεται να το γράψω κιόλας ότι την έχω καταβρεί; Μάλλον όχι. Έπρεπε να κάνω κάτι για να ξεπεράσω τη κρίση των …”ήντα”. Κάτσε να δεις…shopping therapy το λένε, αλλά ποιος νοιάζεται. 139 γραμμάρια “αιχμηρής” τεχνολογίας… για αυτή την εβδομάδα. Την άλλη εβδομάδα ποιος ξέρει τι καινούργιο θα υπάρχει, για δε το επόμενο εξάμηνο είναι μάλλον βέβαιο ότι θα έχει βγει η νεότερη έκδοση αλλά όχι ο αντικαταστάτης. Ο αντικαταστάτης θα βγει στο χρόνο, και η κατάργηση θα έρθει στο δίχρονο. Άρα δεν κάνω καμία δήλωση ότι είναι το τέλειο μηχάνημα. Τώρα την έχω καταβρεί και είμαι στην ανακάλυψη των δυνατοτήτων. Δεν θέλω να τα μάθω από τα “φόρα”. Θέλω να τα βρω. Να λέω συνέχεια, “πως το κάνει αυτό;” και μετά από κάποια ώρα με νεύρα να αναφωνήσω : catcha σε βρήκα. Έτσι αποκλείεται να το ξεχάσω πως γίνεται.( ανακαλυπτική μέθοδος και βιωματική μάθηση λέγεται… Όχι να μη λέτε ότι τόσα σεμινάρια δεν άφησαν ίχνη…)
Για τα σεμινάρια όμως άλλη φορά… μη τα κάνουμε όλα ένα αχταρμά…
Έχει και άλλα εκεί…
Λοιπόν σταματάω… γιατί πρέπει να διορθώσω τα διαγωνίσματα. Πήρα αφορμή από την συζήτηση με το Γιώργο, και πήγα να “λουφάρω” από τον εαυτό μου…αλλά δυστυχώς τα γραπτά δίπλα μου μου θυμίζουν την παρουσία τους και τις υποχρεώσεις μου. Έτσι….Πάω για διόρθωση.
Τη καλησπέρα μου…