Month: November 2011

Τελικά είμαστε Φινλανδοί…και δεν το ξέραμε;

Εμείς οι μάχιμοι καθηγητές είμαστε μια περίεργη ράτσα. Θέλουμε  να δίνουμε άνισες μάχες προσπαθώντας να εμπνεύσουμε αυτούς τους ανθρώπους που έχουμε μπροστά μας και περιμένουν από εμάς τον βοηθό στην πραγματοποίηση των ονείρων τους. Όσοι “διαβάζουν” με τα παιδιά τους τα μαθήματα, ξέρουν τι προσπάθεια χρειάζεται για να παρακολουθήσουν ένα παιδί… όχι τριάντα. Αυτοί που δεν ξέρουν βλέπουν τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, τα Χριστούγεννα και το Πάσχα.

Αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις έχουν μείνει στις μαθητικές ή πανεπιστημιακές τους μνήμες.  Μετά ξέχασαν πως είναι η τάξη. Και αποφασίζουν με κάποια κριτήρια… (τουλάχιστον έτσι μας λένε…) τι θα κάνουμε εμείς αλλά και καμιά εκατοπενηνταριά χιλιάδες παιδιά σε κάθε τάξη (ενδεικτικό νούμερο από τον αριθμό των βιβλίων σε κάθε έκδοση… τότε που εκδίδονταν. Τώρα πρέπει να περιγράφουμε στα παιδιά πως ήταν τα βιβλία). Τέλος πάντων… κάποια στιγμή θα σας γράψω και εγώ την εμπειρία μου φέτος από την διδασκαλία της χημείας στην Α’ λυκείου, με προσαύξηση 70 % της ύλης.

Σήμερα όμως θα μιλήσουμε για φιλολογικά μαθήματα… Εντάξει δεν θα μιλήσω εγώ…Θα μιλήσει ο συμμαθητής μου…Διαβάστε προσεκτικά το κείμενο του Γιώργου του Πλακίδα που ακολουθεί και προσπαθείστε να καταλάβετε κάτω από ποιες συνθήκες καλούμαστε να προχωρήσουμε. Θα θέλαμε τις απόψεις σας και τις σκέψεις σας.

Το κείμενο…όπως μου στάλθηκε…

ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΦΙΝΛΑΝΔΟΙ

Μια νέα μεταρρύθμιση ( η ενδέκατη, αν θυμάμαι καλά, των τελευταίων 30 ετών) ξεκίνησε για το ελληνικό σχολείο με την έναρξη της φετινής σχολικής χρονιάς και αφορά το νέο λύκειο και κυρίως τα φιλολογικά μαθήματα, όπου η φιλοσοφία και τα αναλυτικά προγράμματα αλλάζουν δραματικά. Δεν θέλω ούτε να σταθώ από την αρχή αντίθετος σε αυτή την  αλλαγή, ούτε και να κάνω στείρα αντιπολίτευση. Ίσα – ίσα που αναγνωρίζω πως η  αλλαγή αυτή έχει και πολλά θετικά στοιχεία, που θα έπρεπε από χρόνια να έχουν μπει στο ελληνικό σχολείο.  Οι ενστάσεις μου έχουν να κάνουν με την απίστευτη προχειρότητα που στήθηκε όλο αυτό το πράγμα, γεγονός που υπονομεύει εξαρχής την ουσία του. Θα αρθρώσω το κείμενό μου πάνω σε 11 ερωτήματα που φοβάμαι πως θα μείνουν αναπάντητα.

  1. Πώς είναι δυνατόν να ξεκινάει μια μεταρρύθμιση πριν ακόμη ανακοινωθεί; Η μεταρρύθμιση εφαρμόζεται τυπικά από την 1η Σεπτεμβρίου του παρόντος σχολικού έτους. Οι σχετικές όμως ανακοινώσεις έφτασαν στα σχολεία αργότερα ή δεν έχουν φτάσει ακόμη.
  2. Ποιος θεσμικός φορέας εισηγήθηκε αυτές τις σημαντικότατες και καθοριστικές για το μέλλον του σχολείου αλλαγές; Κανείς δεν μας έχει ενημερώσει. Κυκλοφορεί η φήμη για κάποια παρέα από τη Θεσσαλονίκη. Δεν είναι όμως δυνατόν να πιστέψω ότι σε ένα σοβαρό ευρωπαϊκό κράτος χαράζει εκπαιδευτική πολιτική κάποια παρέα φίλα προσκείμενη προς την Υπουργό!
  3. Πώς καλούνται καθηγητές με πολυετή πείρα να αλλάξουν άρδην όχι σε μικρό χρονικό διάστημα, αλλά κυριολεκτικά  «από χθες» τον τρόπο που διδάσκουν, χωρίς την παραμικρή ενημέρωση;
  4. Πώς είναι δυνατόν οι σχολικοί σύμβουλοι, οι θεσμικά υπεύθυνοι για την  ενημέρωση των καθηγητών και για τον έλεγχο και την αξιολόγηση της όλης μεταρρύθμισης να δηλώνουν παντελώς ανενημέρωτοι(!);
  5. Πώς είναι δυνατόν να αναφέρεται στις οδηγίες για τη διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών στην Α΄ Λυκείου ότι οι μαθητές σε αυτή τη φάση δεν είναι ώριμοι να κάνουν μετάφραση, όταν οι ίδιοι μετέφραζαν αρχαία κείμενα στο γυμνάσιο;
  6. Πώς είναι δυνατόν να προτείνεται από φέτος για τα Νέα Ελληνικά η χρησιμοποίηση  των εγχειριδίων και των 3 τάξεων του Λυκείου, όταν μέχρι σήμερα (τέλος Νοεμβρίου) οι μαθητές της Α΄ Λυκείου δεν έχουν πάρει ούτε το εγχειρίδιο της τάξης τους;  Δεν υπονομεύεται απροκάλυπτα έτσι από το ίδιο το υπουργείο η όποια προσπάθεια μεταρρύθμισης;
  7. Πώς είναι δυνατόν να εισάγεται τόσο βεβιασμένα (και βίαια) μια τόσο σημαντική μεταρρύθμιση χωρίς να γίνεται μια, έστω στοιχειώδης, δοκιμή στα πειραματικά σχολεία; Και επί τη ευκαιρία, μια συμπληρωματική ερώτηση: Τι ακριβώς εξυπηρετούν τα πειραματικά σχολεία;
  8. Σε κάθε ευνομούμενο κράτος οι μαθητές που φοιτούν σε μια εκπαιδευτική βαθμίδα γνωρίζουν τις προϋποθέσεις πρόσβασης στην επόμενη. Πώς είναι δυνατόν στην Ελλάδα οι μαθητές της Α΄ Λυκείου να συμμετέχουν ήδη σε μια εκπαιδευτική διαδικασία  από την οποία, όπως το ίδιο το Υπουργείο αφήνει να διαρρεύσει, θα κριθεί η είσοδός τους στην ανώτερη βαθμίδα, αλλά να μη γνωρίζουν τους κανόνες με τους οποίους θα γίνει αυτή η επιλογή;
  9. Στο ερώτημα που η ίδια η υφυπουργός θέτει: «Μήπως δημιουργηθούν ανισότητες, αφού είναι γνωστό ότι δε διαθέτουν όλα τα σχολεία τις ίδιες τεχνολογικές υποδομές;», η ίδια απαντά: «Η ως τώρα έρευνα στα ελληνικά σχολεία δείχνει ότι οι δημιουργικοί εκπαιδευτικοί βρίσκουν διεξόδους στα προβλήματα των υποδομών.» Είναι δυνατόν μια σοβαρή ηγεσία ενός κράτους που βασίζεται σε θεσμούς να θεωρεί ότι η πραγματοποίηση ενός τόσο σημαντικού μεταρρυθμιστικού προγράμματός της, που θα αλλάξει τη ρότα της ελληνικής κοινωνίας, εναπόκειται στη δημιουργικότητα των εκπαιδευτικών και μόνο; Και αν κάποιοι εκπαιδευτικοί δεν είναι τόσο δημιουργικοί; Το σύστημα θα καταρρεύσει; (Και επί τη ευκαιρία σε ποια έρευνα αναφέρεται η Κα υφυπουργός;)
  10. Γιατί δεν δημοσιοποιούνται τα πορίσματα που προέκυψαν από την αποτίμηση της πορείας της προηγούμενης μεταρρύθμισης (Αρσένη); [Δεν φαντάζομαι να πιστεύει κανείς πως ένα σοβαρό υπουργείο μιας σοβαρής χώρας θα προχωρούσε ποτέ σε αλλαγή του εκπαιδευτικού του συστήματος, χωρίς να έχει προηγουμένως εκτιμήσει με μακροχρόνια έρευνα τα υπέρ και τα κατά του.]
  11. Η γενικότερη κατάσταση στο χώρο της δευτεροβάθμιας παιδείας (κατάργηση σχολικών βιβλιοθηκών, κατάργηση γραφείων ΣΕΠ,  δραματική περικοπή των αποδοχών των καθηγητών,  ανυπαρξία ακόμη και των στοιχειωδέστερων υλικών, όπως χαρτιού και μελανιού που καθιστούν ακόμη πιο επώδυνη την έλλειψη βιβλίων) είναι το καταλληλότερο πλαίσιο για την προώθηση της μεταρρύθμισης; Ίσως η κα Υφυπουργός απαντήσει ότι οι δημιουργικοί εκπαιδευτικοί θα βρουν λύση σε όλα αυτά. Και πράγματι αυτό γίνεται χρόνια τώρα. Μήπως λοιπόν να σκεφτούμε και την προοπτική να καταργηθεί το υπουργείο; Οι δημιουργικοί εκπαιδευτικοί θα βρουν τρόπους να το υποκαταστήσουν!

Αν δεν υπάρξουν τεκμηριωμένες απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα  θα είναι απολύτως δικαιολογημένη η υποψία πολλών εκπαιδευτικών ότι πρόκειται για μια ακόμη προχειρότατη επίδειξη μεταρρυθμιστικού έργου υπό το φόβο μιας πιθανής αλλαγής της ηγεσίας του Υπουργείου. Κοινώς, «να υπογράψουμε και εμείς μια μεταρρύθμιση και από εκεί και πέρα ΄΄γαία πυρί μειχθήτω΄΄».  Και δυστυχώς για όλους μας, έτσι φαίνεται πως σκέπτονται οι υπεύθυνοι του Υπουργείου. Χαρακτηριστική της παραπάνω νοοτροπίας και η απάντηση που λάβαμε από σύμβουλο της κας Υφυπουργού, όταν σε  συζήτησή μας  πριν από λίγους μήνες  σχετικά με τις συγχωνεύσεις των σχολείων της αναπτύξαμε τις ενστάσεις μας και τους φόβους μας για τις δυσλειτουργίες που θα υπάρξουν. Μας απάντησε λοιπόν πως σε όλες τις προηγμένες χώρες της Ευρώπης, όπως στη Φινλανδία, λειτουργούν  μεγάλα σχολεία. Με τη συγχώνευση λοιπόν θα αποκτήσουμε  και εμείς το ίδιο σχολείο!!!

Γιώργος Πλακίδας,  Καθηγητής 1ου Λυκείου Βύρωνα

Τη καλησπέρα μου…

Ημερίδα στο ΕΙΕ για ανοικτό λογισμικό…

Και έτσι βρέθηκα σήμερα στο Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών, να παρακολουθώ μια ημερίδα για το ανοικτό λογισμικό και τις πρακτικές εφαρμογές του στην εκπαίδευση. Οι εφαρμογές που αναφέρθηκαν ήταν πολλές και η μία καλύτερη από την άλλη.

Από όλα αυτά κράτησα την εισήγηση για το πως μπορεί κανείς με ένα μικρό κόστος να στήσει ένας δίκτυο σε ένα σχολείο με παλιούς υπολογιστές. Μπήκαν αρκετά θέματα, αλλά δόθηκαν και οι λύσεις. Το Linux αλλά και το ανοικτό λογισμικό γενικά θα έλεγα ότι δίνει λύσεις σε όλα, αλλά φοβάμαι μη φανώ  υπεραισιόδοξος. Πάντως η αίσθηση που είχα ήταν καριβώς αυτή. Τόσο που λέω να δοκιμάσω. Θα δω.

Πάρτε και μια φωτογραφία από τη συνεδρίαση.

Το δεύτερο είχε να κάνει με την χρήση των forum στην εκπαίδευση. Αυτό ήδη άρχισα να το ψάχνω. Το έστησα και θα δοκιμάσω να δω πως δουλεύει. Η παρουσίαση έδειχνε ότι υπήρχαν πολλές δυνατότητες.

Όπως γίνεται συνήθως, σου ανοίγει η όρεξη αλλά για να φας πρέπει να μαγειρέψεις. Και προβληματίζομαι γιατί δουλεύοντας τρία χρόνια τώρα με το MOODLE έχω περάσει ήδη πολλές ώρες. Να τα διαγράψω έτσι; Δύσκολο μου φαίνεται. Το ψάχνω πάντως.

Πάντως όπως και να έχει το ελεύθερο λογισμικό ανεβαίνει συνέχεια, και στου δύσκολους καιρούς που ζούμε είναι μια καλή προοπτική. Κοιτάξτε την…και πείτε μου καμία ιδέα και για μένα.

Μέχρι τότε…τη καλησπέρα μου…

Η επέτειος του Πολυτεχνείου… (μέρος πρώτο)

Μια σχολική γιορτή τόσο μοναδική όσο και οι συμμετέχοντες…

Αλήθεια πόσες φορές έχω αναρωτηθεί, τι θα γινόταν αν αφήναμε τα παιδιά να δημιουργήσουν, να εκφραστούν όπως αυτά θέλουνε, χωρίς να τα βάζουμε στο κανάλι του καθωσπρεπισμού και του έτσι γίνεται. Να τα αφήσουμε να μας πουν αυτά που θέλουν χωρίς να τα περιορίζουμε και να τα καναλιζάρουμε. Η εμπειρία μου 23 χρόνια μαζί τους είναι ότι όποτε έχει γίνει αυτό, έχουν “δώσει” εντυπωσιακά πράγματα. Μια τέτοια γιορτή ήταν και η φετεινή στο σχολείο.

Είχε τα πάντα…μα εντελώς τα πάντα. Μουσική, θέατρο σκιών (και μη πάει το μυαλό σας στο Καραγκιόζη… καμία σχέση), θεατρικό, χορευτικό, αφήγηση, ντοκυμαντέρ, τα πάντα… και όλα φτιαγμένα από αυτά. Εγώ έδωσα ένα χαρακτηρισμό σε αυτή τη γιορτή… “ΥΠΕΡΠΑΡΑΓΩΓΗ”. Αλλά υπερπαραγωγή, όχι σε εφέ ή σε εξοπλισμό… υπερπαραγωγή σε δημιουργία, σε έκφραση, σε συναίσθημα.

Έχω ξαναγράψει ότι η συγκεκριμένη γιορτή έχει μια ιδιαίτερη σημασία για μένα, γιατί ζώντας στο Βύρωνα, (στα 12 μου τότε), άκουγα στο μαγαζί του πατέρα μου – δημόσια – (μπακάλικο της γειτονιάς που πάντα είχε τη μουσική του από ένα παλιό ραδιοκασετοφωνο) τον σταθμό του Πολυτεχνείου. Εκείνες τις μέρες ακούγαμε χαμηλόφωνα μεν αλλά στο μαγαζί δε το σταθμό του Πολυτεχνείου μαζί με το ξερό κρτοάλισμα των πολυβόλων, κάπου από την μεριά του Σκοπευτηρίου της Καισαριανής. (Το πατρικό μου είναι 200 μ από το Σκοπευτήριο). Δεν είμαι σίγουρος ότι καταλάβαινα τι γίνεται αλλά σίγουρα δεν πρόκειται να ξεχάσω εκείνες τις μέρες. Έτσι πάντα στη συγκεκριμένη επέτειο έχω μια συναισθηματική φόρτιση. Και γιαυτό είμαι πάντα πίσω από μια βιντεοκάμερα, θες πληρώνοντας ένα άγραφο τάμα, να αφήνω αυτές τις εκδηλώσεις μνήμης ντοκουμέντο στους επόμενους.

Δεν ξέρω από που να ξεκινήσω. Από την τεράστια λευκή οθόνη που πίσω του προβάλλονταν τα περιγράμματα των παιδιών σε ένα παιγνίδι με τις σκιές, που έδιναν όλη την έννοια του Πολυτεχνείου. Χωρίς ούτε μια λέξη. Χωρίς μια εικόνα…μόνο με τη σκιά τους. Ήταν τόσο η απορρόφησή μου που κυριολεκτικά αφέθηκα… και δεν έβγαλα ούτε μια φωτογραφία. Κυριεύθηκα από αυτό που έβλεπα και έχασα την “επαγγελματική μου” ευσυνειδησία. Θα σας το δείξω όμως…Αυτή τη στιγμή περνάει στον υπολογιστή στο παρασκήνιο και έτσι δεν μπορώ. Όμως θα το κόψω και θα το ανεβάσω για να καταλάβετε τι εννοώ.

Μετά η αφήγηση πίσω από το ριζόχαρτο, σίγουρα έδινε μια άλλη διάσταση. Η σκιά “από το πουθενά” που ορθονότανε μπροστά σου άφηνε το μυαλό να ταξιδέψει και η φωνή του Κωνσταντίνου ήταν ένας μοναδικός καπετάνιος για αυτό.  Εδώ πρόλαβα και έβγαλα μια φωτό (κν ξύπνησα και θυμήθηκα ότι βγάζω και φωτό). Δείτε την…

Η εικόνα σε υποβάλλει. Και τα φώτα καταφέρνουν να εντοπίζουν το ενδιαφέρον εκεί που πρέπει.

Και μετά η μουσική…Πάντα ζωντανή και πάντα να σε τυλίγει και να σε ξεσηκώνει. Ο Μάρκος και ο Νίκος με την εκφραστική φωνή τους καταφέρνουν και δίνουν μια άλλη διάσταση σε γνωστά τραγούδια. Οι κιθάρες του Γιώργου, του Νίκου και του Μάκη, το μπάσσο και το μπαγλαμαδάκι του Χάρη, η ντράμς του Μιχάλη που αν και ξεσχόλισε πριν δυο χρόνια, δεν λέει να “ξεκολήσει” και μαζί με τον Θανάση πάντα είναι κοντά μας στο σχολείο σε εκδηλώσεις. Μια γενική φωτό – προς το παρόν – αλλά και εδώ να περιμένετε απόσπασμα.

Μετά το χορευτικό…Άλλη εμπειρία. Σε δυο “δόσεις”, μια μικρή με την Ειρήνη και τη Βασιλική και μια μεγάλη με…(εδώ δεν πρέπει να ξεχάσω καμία…8 ήταν : ) Θαλασσινή, Χριστίνα, Μαρία, Ανδριανή, Αθηνά, Ίρια, Μυρτώ και Ξένη…(νομίζω τις έγραψα όλες) και εδώ πάλι φωτό και σε αναμονή…

Και εδώ το παιγνίδι με το άσπρο – μαύρο και τα φώτα.

Και τα θεατρικά… Δύο στον αριθμό το εξής ένα με την Νταϊανα και την Κατερίνα… και τα δυο. Σε διαφορετικές φάσεις πριν και τώρα. Δεν ξέρω αν το κατάλαβαν ότι ήταν οι ίδιοι χαρακτήρες, και έδειχναν τις διαφορετικές πορείες τους μέσα στο χρόνο… Με ερμηνείες που σε έκαναν να σκεφτείς και να γυρίσεις πίσω… εσύ που έχεις “πίσω” για να γυρίσεις…και να “αναστοχαστείς”…όπως λένε τώρα τελευταία στην εκπαίδευση. Και εδώ μία από τα ίδια… αρκεστείτε στη φωτό… και μπείτε στην αναμονή…

Δεν πρέπει να ξεχάσω τη διακριτική αφήγηση της Φαίδρας… στην αρχή της εκδήλωσης αλλά δυστυχώς πρέπει να ζητήσω βοήθεια από το κοινό να μου πουν ποια ήταν η δεύτερη αφηγήτρια μαζί με τον Κωνσταντίνο πίσω από το ριζόχαρτο…Αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να θυμηθώ αλλά ούτε και να ακούσω το βίντεο, μπας και τη βγάλω από τη φωνή. Οπότε μια συγνώμη και μια αναμονή και μόλις μάθω…αμέσως “επί του πιεστηρίου” θα το δώσω και αυτό. μόλις μου το είπαν : η Ιωάννα ήταν…Επίσης εντυπωσιακή.

Και φυσικά οι αφανείς, ο Γιώργος και ο Δημήτρης στη δημιουργία του ντοκυμαντέρ, η Αλεξάνδρα στην συγγραφή της ιστορικής αναδρομής, η Λίλα στην αφήγηση του ντοκυμαντέρ. Ο Αλέξανδρος και ο Θάνος στον ήχο αλλά και αρκετοί άλλοι που δεν φαίνονται. Από τους χειριστές των φώτων μέχρι τα παιδιά που βοηθάγανε στο σκηνικό. Όλοι είχαν το ρόλο τους και τη συμμετοχή τους, που αν έλειπε, κάτι δεν θα γινότανε.

Πίσω από όλα αυτά λειτουργώντας σαν σύνδεσμοι με το σχολείο και συντονιστές έξι συνάδελφοι : η Ειρήνη Αντωνοπούλου (φιλόλογος), η Σοφία Ένγελμαν (καλλιτεχνικών), η Λίλα Κούβακα (μουσικός) και οι έχουσες το γενικό πρόσταγμα Άννα Τζίμα (φυσικός), Κλαίρα Σιάκκα (μαθηματικός) και Σοφία Καραβιώτη (βιολόγος)  οι οποίες έμπρακτα απέδειξαν ότι γιορτές μπορούν να κάνουν και άλλες ειδικότητες εκτός των φιλολόγων. Φήμες ότι ανατέθηκε σε μόνιμη βάση η οργάνωση της γιορτής στις συναδέλφους εξετάζονται ως αναληθείς.

Αυτή ήταν η επέτειος του Πολυτεχνείου, όπως την είδαμε εμείς. Αφήστε τα παιδιά να εκφραστούν. Είναι δική τους γιορτή άλλωστε. Έχουν ιδέες, άποψη και τεχνογνωσία. Δώστε τους τον χώρο που θέλουν να τα εφαρμόσουν. Εγώ το μόνο που μπορώ να πω… είναι να είστε όλοι καλά και να μη δοθεί ποτέ άλλη αφορμή για τέτοια επέτειο.

Τη καλησπέρα μου…

Και έτσι βρέθηκα στις Βρυξέλλες…(οι απόφοιτοι).

Το κυνήγι μου στους αποφοίτους είναι γνωστό…στους αποφοίτους. Οι λόγοι είναι πολλοί με βασικότερο έναν… δεν γνωρίζονται μεταξύ τους.

Όντας ο μόνος χημικός στο Λύκειο επί 22 χρόνια μπορώ να πω ότι “δεν μου ξέφυγε κανείς”. Όλοι σε κάποια φάση της ζωής τους στο λύκειο υπήρξαν μαθητές μου. Σε κάποιους άφησα τραυματικές εμπειρίες και δεν θέλουν να έχουν “καμία σχέση μαζί μου” ενώ κάποιοι άλλοι έχουν τις καλύτερες αναμνήσεις από εμένα και να μοιράζονται μαζί μου ακόμα και κοινωνικές τους εκδηλώσεις όπως πχ τους γάμους τους, όπου με καλέσανε και με πολύ χαρά βρέθηκα. Το μεγάλο μου κόλλημα με τους απόφοιτους είναι ότι στους δύσκολους καιρούς που ζούμε όλα αυτά τα παιδιά που μοιράζονται κοινές εμπειρίες μέσα από το σχολείο, θα μπορούσαν να συνεργαστούν και έξω από το σχολείο. Δεν είναι μόνο αυτό όμως…

…και έτσι βρέθηκα στις Βρυξέλλες και ζήτησα από το facebook να μου πουν ποιος κερνάει καφέ στις Βρυξέλλες. Δέχτηκα προσκλήσεις για Παρίσι, Γενεύη, Μόσχα και Λισσαβόνα. Αλλά και από τις Βρυξέλλες.

Στις Βρυξέλλες βρέθηκα με τη Μαρία και το Κώστα. Τα είπαμε για κανένα δίωρο και μιλήσαμε για όσα μπορούσαμε να προλάβουμε. Δεν τους είδα πρώτη φορά από την αποφοίτησή τους. Είχαμε ξαναβρεθεί. Με την Μαρία πριν 2 χρόνια και με τον Κώστα βρισκόμαστε συχνά. Περάσαμε ένα υπέροχο βράδυ και ήταν περίεργο λίγο το κλίμα. Υπήρχε μια μικρή αμηχανία και ο “λόγος” έπαιζε ανάμεσα στον ενικό και τον πληθυντικό. Όμως το σημαντικότερο ήταν ότι η συζήτηση ήταν απλή, όμορφη ευχάριστη συζήτηση μεταξύ φίλων.

Θα ήθελα όμως να σταθώ για λίγο στις απαντήσεις που πήρα…Όσοι απάντησαν έδωσαν μια εικόνα των αποφοίτων. Είναι παντού. Και σκέφτηκα το εξής. Τι καλά θα ήταν να φτιάχναμε ένα δίκτυο υποδοχής των καινούργιων αποφοίτων που φεύγουν στο εξωτερικό για μεταπτυχιακό ή προπτυχιακές σπουδές. Θα μπορούσαν να βοηθήσουν πολύ στις δύσκολες πρώτες μέρες τις εγκατάστασης και του εγκλιματισμού.

Μετά σκέφτηκα πόσους πολιτικούς μηχανικούς, αρχιτέκτονες, ηλεκτρολόγους, μηχανολόγους,  και λοιπούς μηχανικούς έχουμε. Αυτοί άραγε έχουν κοινά πεδία εργασίας, συνεργασίας; Δεν θα μπορούσαν να συνεργαστούν άραγε; Πόσοι γιατροί έχουν βγει από τους αποφοίτους. Διαφόρων ειδικοτήτων. Δεν θα μπορούσαν να συνεργαστούν. Τρεις απόφοιτοι εργάζονται στην ίδια εταιρεία. Το ξέρουν άραγε; Τέλος πάντων…συνέχεια αυτά σκέφτομαι. Και ζώντας στα χρόνια της επικοινωνίας, μου φαίνεται περίεργο που δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε.

Πάντως εγώ αισθάνθηκα πολύ καλύτερα που ήξερα ότι είχα δυο ανθρώπους που μένουν στις Βρυξέλλες και θα μπορούσαν να με βοηθήσουν αν χρειαζόμουν οτιδήποτε. Σίγουρα η καλή παρέα ήταν το καλύτερο.

Λοιπόν; Όσοι από τους απόφοιτους διαβάζετε το blog,  και ξέρω ότι είναι αρκετοί, μήπως ήρθε η ώρα να πάρετε κανένα τηλεφωνάκι… να ψάξετε στο προφίλ μου (930 απόφοιτοι) στο Facebook ή στο Linked In (καμιά 100στή), να στείλετε κανένα μηνυματάκι, μπας και αρχίσετε να βρίσκεστε; Γιορτές έρχονται. Οι περισσότεροι θα περάσουν από Αθήνα μεριά…Οργανώστε κάτι έγκαιρα. Όχι αύριο, χθες.

Τη καλησπέρα μου από το συννεφιασμένο Αίγιο.

Κουράστηκα να κρύβομαι…

…πίσω από κωδικούς εγγραφές και site.

Είναι γνωστό ότι είμαι χημικός και είναι γνωστό ότι είμαι στην εκπαίδευση συνολικά…(μετράω μισό…) 27 συνολικά χρόνια. Και είναι γνωστό (εντάξει όχι πολύ) ότι ασχολούμαι με τους υπολογιστές περίπου 25 χρόνια (μιλώντας για PC αν βάλεις και SPECTRUM και COMMODORE πάμε στα 29).  Η αποκάλυψη έγινε με το WEB 2.0. Η ευκολία να δημιουργήσεις υλικό είναι εκπληκτική. Και αυτό έχω κάνει…

Τα τελευταία 4-5 χρόνια έχω κάνει πολλά, και βρίσκονται δεξιά αριστερά στο διαδίκτυο. Στο διαδίκτυο κυκλοφορώ με το username : manaliss Με αυτό θα με βρείτε σχεδόν παντού. Και δεν μιλάω μόνο για κοινωνικά δίκτυα…facebook, msn (εκεί είναι λίγο διαφορετικό : manalissav), linkedin, twitter, hi5 και δεν ξέρω τι άλλο υπάρχει. (εννοείται σε αυτά δεν είμαι συνέχεια. Είναι μόνιμα ανοικτά, αλλά αφιερώνω κανένα δεκάλεπτο την ημέρα και μόνο αν έχω κάποια ειδοποίηση).

Είμαι στο YOU TUBE όπου στο κανάλι μου μπορείτε να βρείτε 98 βίντεο, τα περισσότερα των οποίων είναι παραδόσεις χημείας. Αναφέρονται σε χημεία Λυκείου, οπότε αν έχετε κάποιον που ενδιαφέρεται στείλτε τον από εκεί.

Είμαι στο scribd όπου έχω ανεβάσει κάποια κείμενα – λίγο γενικότερα εδώ – οφείλω να ομολογήσω.

Μετά ανακάλυψα το calameo. Εκεί έχω κάποιο υλικό σχετικά με τις ερευνητικές εργασίες, άλλο δικό μου και πρωτότυπο, άλλο από άλλους δημιουργούς. Μου άρεσε η μορφή βιβλίου που έχει.

Πρόσφατα ανακάλυψα το paper.li και έφτιαξα τρεις εφημερίδες…διαφορετικές.

Η μία είναι τα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ του Μ. Αλισαβάκη. Αυτή βγαίνει κάθε μέρα στις 5 το απόγευμα και περιέχει επιλεγμένα θέματα για εκπαίδευση και τεχνολογία από το δίκτυο των επαφών μου στο Twitter. Γενικά μπορεί να βρει κανείς θέματα για εκπαιδευτικούς ή νέες τεχνολογίες.

Η επόμενη είναι τα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ – Γ. Έκδοση όπου έχει όλους του συνδέσμους από το δίκτυο μου στο Twitter, χωρίς περιορισμό ή επιλογή. Εδώ το υλικό είναι πολύ γενικότερο ως προς την ύλη. Εμπεριέχει την προηγούμενη εφημερίδα. Αυτή βγαίνει μια ώρα νωρίτερα. Και οι δύο είναι αυτόματες εκδόσεις, χωρίς δική μου παρέμβαση εκτός αν στείλω και εγώ κάποιο Tweet οπότε θα μπει στην έκδοση.

Η τελευταία είναι ΟΙ ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ ΤΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ. Αυτή είναι εβδομαδιαία και βγαίνει Κυριακή βράδυ κατά τις 9 (σε καμιά ωρίτσα δηλαδή από τώρα). Αυτή έχει δικές μου κυρίως επιλογές και περιέχει εκείνα τα site που είδα μέσα στη βδομάδα και βρήκα αξιόλογα ώστε να κρατήσω μια σημείωση και να τα ξαναδώ.

Σύνδεσμοι για όλα αυτά υπάρχουν αριστερά στο blog και μπορείτε να τα επισκεφτείτε και από εκεί. Χρησιμοποιείστε και το αρχείο για παλιότερες εκδόσεις.

Μετά είναι τα blogs : Το τελευταίο μου “παιδάκι” είναι το “Σχολείο χωρίς μαθητές είναι παράθυρο χωρίς θέα…”

Τα παλιότερα “παιδάκια μου” είναι στη καρτέλα : ΤΟ ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥ ΙΧΝΟΣ

Μετά είναι οι ιστοσελίδες στα Google sites. Εκεί θα αναφέρω τη ΧΗΜΕΙΑ Α’ ΛΥΚΕΙΟΥ με αρκετό υλικό διαθέσιμο για όποιον μαθητή του χρειάζεται αλλά και η ΧΗΜΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ η οποία περιέχει παραδόσεις Οργανικής Χημείας για Γ’ Λυκείου.

Τέλος υπάρχει το MOODLE μια πλατφόρμα ηλεκτρονικής μάθησης. Αυτή πρέπει να διαβάσω λίγο να δω με ποιο τρόπο θα “την ανοίξω” μια και συχνά πυκνά βλέπω ότι κάποιοι προσπαθούν να μπουν και δεν τους αφήνει.

Έχω και άλλα αλλά δεν τα θυμάμαι. Συνήθως είναι γενικά ξεχασμένα, αφού τα έχω ξεχάσει και εγώ. Στο ψηφιακό ίχνος θα δείτε τις πρώτες προσπάθειες αλλά και κάποια άλλα sites με μικρότερο ενδιαφέρον. Τότε που τα έφτιαξα είχαν λόγο ύπαρξης… τώρα δεν ξέρω.

Επειδή η Χημεία πάντοτε αποτελούσε “μεγάλη αγάπη” στο σχολείο και σίγουρα κάποιοι θα ήθελαν ενδεχομένως να ρωτήσουν κάτι – κατά καιρούς – νομίζω ότι με όλα τα παραπάνω… δεν κρύβομαι καθόλου. Οπότε διαλέξτε και ρωτείστε… Πιθανότατα θα βρω χρόνο να σας απαντήσω…

Νομίζω ότι σας έδωσα αρκετή δουλειά… οπότε ρίξτε το στη μελέτη…Μοιραστείτε τους θησαυρούς σας και πάρτε από τους δικούς μου.

Τη καλησπέρα μου…

Και έτσι βρέθηκα στις Βρυξέλλες (μέρος 2ο)…

…ΤΑ “ΠΑΙΔΙΑ”

Τη προηγούμενη βδομάδα βρέθηκα στις Βρυξέλλες όπως έχω ήδη πει, συνοδεύοντας μια ομάδα από 20 μαθητές. Οι μαθητές αυτοί ουσιαστικά συμμετείχαν σε ένα think tank μέσα από το οποίο η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ (ναι καλά διαβάσατε) προσπαθούν να πιάσουν το σφυγμό των νέων ανθρώπων και αυριανών πολιτών, προκειμένου να χαράξει τη κατάλληλη πολιτική.

Έτσι παρακολουθήσαμε μια σειρά ομιλίες αλλά σχεδόν όλες άφησαν μια πικρία. Δεν έδιναν αρκετό χρόνο για ερωτήσεις. Κάτι που όλα τα παιδιά (104 αν θυμάμαι καλά από 7 ή 8 σχολεία από όλη την Ελλάδα : Αθήνα – Θεσσαλονίκη – Πάτρα – Καλαμάτα) ήθελαν πάρα πολύ. Έτσι μετά τους εσπευσμένους τερματισμούς – μερικές φορές σχεδόν “δυναμικά” – το σύνολο σχεδόν των παιδιών βγαίνανε με μια έκφραση απογοήτευσης. Και όσοι είχαν την ευκαιρία να ρωτήσουν δεν τους λυπήθηκαν. Ρωτούσαν καίριες ερωτήσεις… χωρίς περιστροφές και διπλωματική “ευγένεια”. Και πραγματικά ήταν μια ωραία εμπειρία. Για να καταλάβετε τι ερωτήσεις κάνανε – όχι όλοι αλλά ακούστηκαν αρκετές τέτοιου τύπου – ” Γιατί μας φωνάξατε εδώ και μας ρωτάτε για το μέλλον της Ευρώπης, αφού κανείς δεν μας ακούει εμάς τους νέους και δεν έχουμε δικαίωμα ψήφου ή να ελέγξουμε με κάποιο τρόπο τα πράγματα” Κόκκαλο ο εισηγητής. Ή στο ΝΑΤΟ : “Πως εξασφαλίζετε την ειρήνη όταν σε κάθε ανάμειξη σας παίρνετε μαζί σας όλα τα μέλη της συμμαχίας” κοινώς βάζετε 28 +1 χώρες σε πόλεμο. Κάτι για τον καιρό ήταν η απάντηση.

Εδώ πρέπει να πω ότι θαύμασα τους ομιλητές όταν δεν ήθελαν να δώσουν μια απάντηση σε μια “καυτή” ερώτηση. Οι μαθητές προσπαθώντας να τεκμηριώσουν την ερώτηση τους κάνανε μια εισαγωγή, και μετά υποβάλανε την ερώτηση. Ο ομιλητής έπιανε μια άσχετη φράση και ανέπτυσσε μια απάντηση πάνω σε αυτό αποφεύγοντας επιμελώς να απαντήσει. Και ο μαθητής έμενε με την ερώτηση : Μα καλά μου απάντησε τώρα; Αφού δεν είπε τίποτα. Αν είχε την δυνατότητα έκανε διευκρινιστικά την ίδια ερώτηση. Και πάλι άκουγε κάτι άσχετο.

Μου άρεσε γιατί είδα ότι τα παιδιά δεν τρώνε κουτόχορτο, και αυτό σαφώς είναι μια υποσχόμενη εικόνα. Μου άρεσε γιατί ξέρανε πολύ καλά τι γίνεται και διεκδικούσαν το δικαίωμά τους να έχουν απαντήσεις. Μου άρεσε για παράδειγμα όταν σε μια στιγμή αφηρημάδας ο προεδρεύων ευχαρίστησε τον προηγούμενο ομιλητή και προλόγισε τον επόμενο ενώ είχε σηκωθεί μια μαθήτρια να κάνει ερώτηση. Σηκώθηκε ΟΛΗ η αίθουσα από τις διαμαρτυρίες,  και αν και επέμενε ο προεδρεύων στο να ολοκληρώσει τη φράση του, τον “υποχρέωσαν” να καθίσει και να περιμένει μέχρι η μαθήτρια να υποβάλλει την ερώτηση και να πάρει την απάντηση της.

Ανέφερα έτσι μερικά περιστατικά, προσπαθώντας να πω ότι τα παιδιά μας δεν είναι πεσμένα μέσα στους υπολογιστές και ξεκομμένα από την πραγματικότητα και τα διεθνή. Όσο και αν τα έχουμε παραφορτώσει με “δουλειά” στο σπίτι, έχουν τον χρόνο, να βλέπουν, να μαθαίνουν και να σκέφτονται. Και αυτό είναι καλό.

Από την άλλη είχα την τιμή – κυριολεκτικά – να παρακολουθήσω ένα καταιγισμό ιδεών, (brainstorming) ελεύθερο, χωρίς περιορισμό. Μου άρεσε η γλώσσα, ο αυθορμητισμός, η σκέψη και πως “γυρνούσε το μπαλλάκι” της σκέψης ανάμεσα σε παιδιά “άσχετα” και πως κάπου εμφανιζόταν από το πουθενά, το σημείο που έπρεπε να καταγραφεί.  Μου άρεσε ο τρόπος που άφηναν κάποιον – χωρίς διαδικασίες – να προεδρεύει, εκφράζοντας με αυτό το τρόπο την κοινή αποδοχή στο πρόσωπό του. Μου άρεσαν εκείνα τα παιδιά που όταν ήθελαν να μιλήσουν επέβαλλαν την παρουσία τους με τη σιωπή τους, απλά σηκώνοντας το χέρι και περιμένοντας από όλους να ησυχάσουν για να μιλήσουν. Ήταν μια άλλη εικόνα, που κατέβαζε τους τόνους και έδινε χρόνο σε όλους να σκεφτούν παραπέρα αλλά και να προσέξουν τι ακούγεται. Ήταν πολύ καλό το ότι δεν υπήρχαν πηγαδάκια. Συμμετείχαν όλοι. Έστω και με μία λέξη ο καθένας, έβαζαν το λιθαράκι τους στη συζήτηση.  Μέσα σε δύο ώρες, μετά από μια πολύ γεμάτη μέρα που ξεκίνησε νωρίς, βγήκε ένας βασικός “χάρτης” των σκέψεων και των ιδεών, για την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αλλά και το ΝΑΤΟ. Τα ερωτήματα που είχαν τεθεί για απάντηση… δεν απαντήθηκαν αλλά σίγουρα καταγράφηκαν τα βασικά σημεία και μένει η επεξεργασία για μια ολοκληρωμένη απάντηση. Από αυτά που άκουσα θα τα λένε “τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη” όπως λέει η παροιμία.

Μέσα από την εκδρομή, βρεθήκαμε πιο κοντά οι μαθητές με τους καθηγητές τους, ξεφύγαμε από τα στενά πλαίσια του μαθήματος και της τάξης. Γελάσαμε μαζί, σχολιάσαμε πράγματα και καταστάσεις, βρεθήκαμε στο ίδιο τραπέζι και μιλήσαμε για πάρα πολλά πράγματα. Είναι πολύ ωραία εμπειρία, γιατί όπως έχω αρκετές φορές πει, οι μαθητές φεύγουν από το σχολείο και το μόνο που μπορώ να πω είναι αν ξέρει χημεία – και αυτό με βάση αυτά που θέλει το αναλυτικό πρόγραμμα – και τίποτα άλλο. Δεν νομίζω ότι αυτό σημαίνει ότι γνωρίζω κάποια παιδιά.

Το συμπέρασμα είναι ότι έχουμε πολλά να περιμένουμε από τους μαθητές μας. Είναι κρίμα που μέσα σε όλο αυτό το κλίμα που μας βομβαρδίζουνε καθημερινά, δεν μπορούμε να τα αφήσουμε να ονειρευτούν και να πετάξουν… Βλέπετε με αυτό τον βομβαρδισμό “ειδήσεων” πως μπορεί να ονειρευτεί κανείς και να σχεδιάσει. Παρ’ όλα αυτά, μας βλέπουν, μας κρίνουν, μας χρεώνουν και μας πιστώνουν. Το μεγαλύτερο λάθος που μπορούμε να κάνουμε είναι να υποτιμήσουμε την νέα γενιά…δηλαδή αυτό που ακούγεται πολλές φορές από άτομα μεγάλης ηλικίας…” η σημερινή νεολαία… άσε…” και άλλα τέτοια απαξιωτικά. Κάπου είχα διαβάσει : “Τα παιδιά έχουν φτερά και οι δάσκαλοι μαθαίνουν τα παιδιά να πετάνε”. Για να γίνει αυτό όμως πρέπει να μπορούν να πετάνε και οι δάσκαλοι. Γιατί αν εμείς δεν μπορούμε να πετάξουμε – μια και μας έχουν κόψει ποικιλοτρόπως τα φτερά – πως θα μάθουμε τους μαθητές μας;

Το κακό είναι ότι όλες αυτές οι εμπειρίες δυστυχώς δεν μπορούν να γίνουν κτήμα όλων των παιδιών. Και εδώ έρχονται οι νέες τεχνολογίες οι οποίες μπορούν να βοηθήσουν αυτές οι ιδέες, να γίνουν κτήμα όλων… μια και όπως χαρακτηριστικά μας είπαν ότι στη Ευρωπαϊκή Ένωση είναι όλα διάφανα και καθαρά.Οπότε να είστε σε αναμονή για υλικό για μελέτη.

Τη καλημέρα μου…και από ότι δείχνει η μέρα και το Σαββατοκύριακο που ακολουθεί θα είναι καλό. Για τα άλλα κλείστε ραδιόφωνο και τηλεόραση και ξεχαστείτε για το Σαββατοκύριακο. Από Δευτέρα όλα και όλοι εδώ θα είναι πάλι.