Category: Ταξιδιωτικά

Σήμερα από την Παρασκευή που γύρισα μόλις κατάφερα να βρω λίγο χρόνο να γράψω. Έγιναν τόσα πολλά μέσα σε αυτή τη βδομάδα.

Ας τα πάρουμε με τη σειρά…

Κληρώθηκα να παρακολουθήσω την Επιμόρφωση Β επιπέδου στη χρήση των ΤΠΕ στην εκπαίδευση. Τώρα γιατί έπρεπε να κληρωθώ για να παρακολουθήσω… είναι ένα άλλο θέμα. Εδώ έχουμε κάποια πράγματα να πούμε.

Αρχικά η επιμόρφωση Β’ επιπέδου, αφορά την εφαρμογή, των τεχνολογιών πληροφορίας και επικοινωνίας στην τάξη. Πέρα από τα γενικά πάνω στη χρήση των τεχνολογιών, έχουμε συγκεκριμένα παραδείγματα και εφαρμογή μέσα στη τάξη. Έχω ήδη παρακολουθήσει δύο τρίωρα από τα … μακάρι και να ήξερα πόσα είναι μέχρι τον Ιούνιο. Υπάρχει ενδιαφέρον μια και πολλά πράγματα μπαίνουν σε μια σειρά. Ακόμα δεν έχω μάθει κάτι καινούργιο, αλλά σίγουρα, θα μάθω πολλά και κυρίως ελπίζω να μάθω τον τρόπο να φτιάχνω λειτουργικά προγράμματα. Θα δείξει.

Γυρνώντας από τη Γερμανία είχα μόλις 200 γραπτά για διόρθωση. Επιτέλους τα τελείωσα χθες. Αλλά έχω πολλά να κάνω σχετικά με τις ιστοσελίδες μου. Τα παιδάκια μου, μου ζητήσανε να τους ανεβάσω υλικό. Και ενόψει αργιών των Χριστουγέννων, σκέφτομαι να τους κάνω το “χατήρι”.

Ο Άγιος Βασίλης ξαναχτύπησε και το δέντρο στολίστηκε για μια ακόμα φορά. Εν μέσω “κρίσης” αλλά δεν θα τους κάνουμε το χατήρι. Έτσι κάτι βρέθηκε και φέτος.

Το Σάββατο έχει Bazar στο σχολείο. Είναι γεγονός μετά από αρκετά χρόνια. Έτσι το Σάββατο το σχολείο θα ανοίξει τις πόρτες του, στο κόσμο και θα είμαστε όλοι εκεί να μιλήσουμε, να αγοράσουμε, να γελάσουμε. Μετά όμως έχει το καλύτερο.

Το Σάββατο το μεσημέρι θα είναι ο φίλος μου ο Βασίλης από το Denver και βρήκαμε αφορμή να βρεθούμε και να “πιούμε ένα καφέ”.Για να λέμε την αλήθεια θα χτυπήσουμε ένα μεζεδάδικο στο κέντρο και θα γίνει ένας ψιλοχοντροχαμός. Αλλά από ότι φαίνεται πάλι η Αθήνα κάνει τι θαύμα της μια και είμαστε σχεδόν οι μισοί εδώ μόλις τέσσερις θα καταφέρουμε να βρεθούμε. Δεν βαριέσαι. Οι άλλοι ας προσέχανε.

Μετά έχουμε την εργασία για τη Σύρο. Έχω μαζέψει όλα τα χαρτιά, καμιά τρακοσαριά, και πρέπει να τα επεξεργαστούμε. Αυτό σημαίνει πολύ δουλειά. Αξίζει όμως γιατί θα βγούνε κάποια συμπεράσματα. Δεν σκοπεύουμε να αρχίσουμε να αραδιάζουμε νούμερα και διαγράμματα σε ατελείωτα Power Point. Απλά θα προσπαθήσουμε να αναφέρουμε τα συμπεράσματα. Όλοι όσοι θέλουν να μελετήσουν τα αποτελέσματα και να να βγάλουν ενδεχομένως και άλλα συμπεράσματα, μέσα από αυτά, θα βρουν τα ερωτηματολόγια σε συγκεκριμένη διεύθυνση που θα κοινοποιηθεί αμέσως μετά το συνέδριο.

Από εκεί και μετά έχουμε διάβασμα, μελέτη να φτιάξω βίντεο, να φτιάξω σημειώσεις, να… να…

Έτσι για μια ακόμα φορά τα έγραψα… για να μη τα ξεχάσω.

Μέχρι την επόμενη φορά…

Να γελάτε σε πείσμα των καιρών.

Να βοηθάτε πάντα τους διπλανούς σας.

Να χαμογελάτε σε όλους… για να ανησυχούν οι άλλοι.

Και φυσικά, να περνάτε καλά. Μη ξεχνάτε… όλοι προσπαθούν να σας πείσουν ότι είμαστε για φούντο. Όλη αυτή η συζήτηση, όλη αυτή η μιζέρια, όλη αυτή η γκρίνια, γυρνάει μέσα μας και μας κάνει να χάνουμε τα απλά μικρά καλά που έχουμε. Μη τους κάνουμε τη χάρη. Βρέθηκα στη Γερμανία  και εκτός από το καιρό, που ήταν συνέχεια με σύννεφα, μου έλειψε το χαμόγελο. Όταν γελάγαμε και παίζαμε χιονοπόλεμο γινόμασταν αξιοπερίεργο… Δεν είμασταν έτσι…

Τη καλησπέρα μου.

Το είδαμε και αυτό.

Τη προηγούμενη εβδομάδα βρέθηκα συνοδεύοντας μία “πενταήμερη” εκδρομή Γ’ λυκείου στο Βερολίνο. Τα συναισθήματα ανάμεικτα. Όμως ένα σημείο είναι που έχει ενδιαφέρον.Όλη την εβδομάδα η θερμοκρασία δεν ξεπέρασε πάνω από 2 βαθμούς το μηδέν. “Έπαιζε”  από -3 μέχρι +2 βαθμούς Κελσίου και από χιόνι… άλλο τίποτα .Έφυγα με πουκαμισάκι τη Δευτέρα και τα υπόλοιπα στη τσάντα και μόλις βγήκα Βερολίνο τα φόρεσα. Όχι υπερβολές μη νομίζετε… φουτεράκι  βαμβακερό, σκουφί και γάντια.  Και ήμουν μια χαρά. Αυτά τα οποία ευγνωμονούσα όλο το πενθήμερο, ήταν τα μποτάκια και οι μάλλινες κάλτσες. Τελικά το μυστικό είναι στα ζεστά πόδια.

Τώρα για τα υπόλοιπα θα γράψουμε κάποια πράγματα σε επόμενη φάση. Κάποια γενικά σχόλια…

Το Βερολίνο είναι πολύ όμορφο – τουλάχιστον όσο είδαμε. Από χρώμα δεν μπορώ να πω μια και ήταν όλο άσπρο. Από την άλλη έχει πάρα πολλά και όμορφα κτίρια για να δει κανείς και χωρίς υπερβολή είναι ένα ατελείωτο μουσείο. Σε κάθε γωνία είναι και ένα μουσείο. Πολύ  άπλα…

Αν πιστέψουμε το ξεναγό – έχουμε λόγους να αμφιβάλλουμε για την ακρίβεια των δεδομένων που μας είπε – η έκταση του Βερολίνου είναι όσο όλη η Αττική (!) και σε κάθε Βερολινέζο (4.000.000 ) αντιστοιχούν 10.000 δέντρα (!). Υπερβολικά τα βρίσκω πάντως οι αποστάσεις ήταν μεγάλες μέσα στην πόλη και τα πάρκα τεράστια.

Για το Potsdam τι να πω… Μια βίλα είδαμε και μια περασάδα κάναμε. Οι λίμνες έξω από το Βερολίνο, πανέμορφες. Και οι διαδρομή μέσα από τα δάση πολύ όμορφη. Το μνημείο του Γουλιέλμου… ανακαινιζόταν και έτσι βοηθήσαμε στην ανακαίνιση μετακινώντας μεγάλες ποσότητες χιονιού από το χώρο γύρω. Ήταν μια μοναδική εμπειρία, και το συνολικό αποτέλεσμα μοναδικό. Χρησιμοποιήσαμε την τεχνική του “χιονοπόλεμου”. Πολύ καλή για μεγάλες ποσότητες χιονιού.

Η Δρέσδη… άλλη πόλη μουσείο. Και εδώ πολύ πράμα. Τι να πρωτοδείς και που να πρωτοσταθείς. Είχαμε συνεχή χιονόπτωση στο δρόμο, που μας έριξε πίσω από χρόνο, και μετά είχαμε και την αγωνία της επιστροφής και όχι άδικα… Σε κάποια φάση γυρνώντας… μέσα σε πέντε λεπτά – κυριολεκτικά – ο πεντακάθαρος δρόμος έγινε άσπρος και τρέχαμε με 80 Κμ πάνω στο χιόνι… (δεν είχε κάτσει ακόμα, με το πέρασμα έλιωνε αλλά σίγουρα 10 λεπτά ακόμα φτάνανε να μη λιώνει πλέον).

Από οργάνωση πάντως καλά κάνουν και είναι φημισμένοι. Μιλάμε σε κάποια φάση στο αντίθετο ρεύμα δυο εκχιονιστικά με διαφορά πέντε μέτρων μπρος πίσω είχαν πάρει από μια λωρίδα και τρέχανε με 70- 80 Κμ και αδειάζανε το δρόμο και από πίσω όλα τα αυτοκίνητα ακολουθούσαν. Στις τρεισήμισι μετά τα μεσάνυχτα τα φορτηγάκια περνούσαν από όλους τους πεζόδρομους και ξύνανε, σκουπίζανε, αλατίζανε όλες τις διαδρομές. (κάτι σαν ψεκάστε σκουπίστε τελειώσατε). Το βράδυ οι δρόμοι ήταν κατάλευκοι και το άλλο πρωί κατάμαυροι.

Τώρα για τους Γερμανούς… και τις Γερμανίδες… αγέλαστοι !!! Σοβαρό θέμα… Ούτε ένα χαμόγελο… μιλάμε. Μικροί,  μεγάλοι.Κανείς.  Μάλιστα όταν καταλάβαιναν ότι είμασταν Έλληνες είχαμε μια αυξημένη δόση αυστηρότητας. Βλέπετε θεωρούν ότι οι Γερμανοί πληρώνουν τα χρέη μας. Και δεν μας χωνεύουν καθόλου για αυτό. Πολλοί μιλάνε Ελληνικά και φυσικά υπάρχουν πολλοί Έλληνες.

Το ξενοδοχείο – σαν ξενοδοχείο – καλό. Το προσωπικό γενικά καλό. Πάρα πολλοί Έλληνες. Ο μάνατζερ όμως είναι σίγουρα μια υπόθεση που θα μπορούσε να δώσει δουλειά σε κάποιον ψυχολόγο για αρκετό χρόνο, προκειμένου να αναλύσει τις εμμονές του περί ιδιοκτησίας, ενδυματολογικού κώδικα, κατηγορίες ανθρώπων, σοβινιστικών απόψεων και φυσικά Χανίου της Γραβιάς… Τέλος πάντων – και πολλά έγραψα και πολύ ασχολήθηκα με τον κύριο.

Συνολικά. Το Βερολίνο αξίζει… Πολύ αξίζει… αλλά να έχεις χρόνο. Και έναν καλό οδηγό. Όχι ξεναγό αλλά βιβλιαράκι. Τουλάχιστον εσύ που θα το επισκεφτείς θα το διαβάσεις, γιατί κάποιοι ξεναγοί νομίζουν ότι τα γνωρίζουν όλα για τον Αίσχυλο (ο τονισμός δικός του) και όλα όσα παρουσιάζουν. Τέλος πάντων. Στο αεροπλάνο είναι μια καλή ιδέα για λίγο διάβασμα.

Και ενώ όλη τη βδομάδα ήμουν μια χαρά στην Γερμανία, μόλις έφτασα Ελλάδα, ψόφησα στο κρύο. Τι πράμα είναι αυτό!!!! Μέχρι να μοιράσουμε τους μαθητές στο σχολείο και να φύγουν με τους γονείς τους… ξύλιασα. Εδώ το κρύο είναι διαπεραστικό. Στο Βερολίνο όχι. Πάντως αν πάτε τέτοια εποχή χρειάζεται “ευέλικτο” ντύσιμο. Γιατί μέσα έχει πολύ υψηλές θερμοκρασίες και έξω πολύ χαμηλές.

Στην επιστροφή μπαίνοντας στο αεροπλάνο, μόλις βγήκαμε πάνω από τα σύννεφα… είδα τον γαλάζιο ουρανό και ένα ολόλαμπρο ήλιο. Αφέθηκα στον ήλιο και χάζευα τα σύννεφα. Τότε κατάλαβα πραγματικά τι αξίζει… Μου είχε λείψει…το χάδι του.

Τη καλησπέρα μου…

Ίσως ακούγεται προκλητικό αλλά κάνω “διακοπή” από τις διακοπές. Σήμερα μαζεύτηκα από Κεφαλλονιά. Η Κεφαλλονιά όπως είχα γράψει και πέρυσι είναι φανταστική. Προσωπικά μου άρεσε πάρα πολύ αλλά αν κρίνω και από την οικογένεια δεν ήμουν ο μόνος.

Έχω μαζέψει ένα κάρο υλικό. Και κάποτε πρέπει να το ξεδιαλύνω να φτιάξω επιτέλους τη ταινία για την Κεφαλλονιά. Έχω τραβήξει κάπου 10 ώρες ταινία… Δεν  μπορεί κάτι καλό θα βρω.

Φέτος γυρίσαμε από την άλλη μεριά. Πήγαμε από Ληξούρι, είδαμε Ξι, Αθέρα και Πετανούς. Αλλά η εμπειρία είναι η ίδια όπως και πέρυσι. Οι ονομαστές παραλίες… είναι δυσπρόσιτες. Στον Αθέρα δεν μπορέσαμε κάνα να μπούμε στη παραλία, όχι να παρκάρουμε. Στους δε Πετανούς δεν μπορέσαμε να παρκάρουμε και έτσι και στα δύο κάναμε μεταβολή και φύγαμε. Το Ξι αν και φημισμένο, είναι τόσο μεγάλη η παραλία, που δεν γεμίζει και έτσι χωρέσαμε. Αλλά υπάρχουν δεκάδες μικρές παραλίες που είναι φανταστικές. Όχι άδειες… αυτό δεν υπάρχει αλλά όμορφες και με δυνατότητα να ευχαριστηθείς μπάνιο.

Το Τραπεζάκι, η Άβυθος, οι Άμμες, η Μηνιές, η Λάσση, ο Μακρύς Γυαλός (αν σας έχει λείψει η “Βούλα”) αλλά και πολλές άλλες που δεν έμαθα ακόμα. Είναι όλες εκεί. Και οι περισσότερες είναι προσβάσιμες με αυτοκίνητο. Σαφώς ένα σκάφος διευκολύνει αλλά και το αυτοκίνητο επαρκεί.

Αλλά ενδιαφέρον έχει και η εσωτερική Κεφαλλονιά. Φέτος ανέβηκα στον Αίνο. Αν θυμάμαι ο οδηγός έλεγε 1640 μέτρα υψόμετρο. Το GPS  έγραψε 1603 μέτρα υψόμετρο. Μπορούσαμε να δούμε και από τις δύο μεριές του βουνού και ο κάμπος φαινόταν “πιάτο” στα πόδια μας. Για να καταλάβετε τι εννοώ κοιτάξτε εδώ…

Η αλήθεια είναι ότι η διαδρομή δεν είναι για απογευματινή βόλτα γιατί σε κάποια φάση φοβηθήκαμε ότι αν πάθει κάτι το αυτοκίνητο και ξεμείνουμε…. παραήταν αγριάδα. Και το χώμα χώμα, όχι αηδίες. Δηλαδή τα λάστιχα ζορίστηκαν αλλά και τα φρένα δεν πήγαν πίσω. Εδώ εμένα τα πόδια μου πονέσαν από τo συνεχές φρενάρισμα.

Αλλά και άλλα ωραία… φέτος κατάφερα να πάω στο Μοναστήρι του Αγίου Γερασίμου. Μοναδικό.

Και πολλά ακόμα. Φυσικά έκανα και κρασ τεστ στα φαγάδικα. Και εδώ έχουμε αρκετά να σχολιάσουμε. Το βασικό είναι ένα. Αν βιάζεστε να φάτε στη Κεφαλλονιά, φροντίστε να έχετε φτιάξει το φαγητό σας από το σπίτι. Στα εστιατόρια θα αφιερώνετε χρόνο. Δεν μπορείτε να βιάζεστε. Χαρακτηριστικά θυμάμαι, εργαζόμενο Κεφαλλονίτη, που ζήτησε μια μακαρονάδα με κιμά και έκανε 20 λεπτά να του τη φέρει (ξεροσφύρι – χωρίς τίποτα περίεργο, ούτε σαλάτες ούτε τίποτα… ) και ο χρόνος αυτός μετά από φωνές. Άρα μη το πάρετε προσωπικά ότι το κάνουν μόνο στους τουρίστες. Είναι το στυλ.

Έχουμε και άλλα. Για οδήγηση, για παρκάρισμα, για “τσαμπουκά” στην οδήγηση, για διάφορα. Αυτό θα το σχολιάσω στις φυλές των οδηγών.

Και τώρα γιατί κάνω διακοπή από τις διακοπές; Τη Δευτέρα πάω Αίγιο για… διακοπές. Ναι αλλά αυτές θα είναι διακοπές εργασίας, μελέτης και αυτοσυγκέντρωσης. Έχουμε κάτι τοίχους να βάψουμε (πληθυντικός μεγαλοπρέπειας – εγώ θα τα κάνω μόνος μου (γμτ μου άρεσε που έφτιαξα το σαλόνι)). Μετά πρέπει να μπουν δυο τέντες, μετά να φτιάξω τις τριανταφυλλιές μου, να τις κλαδέψω, να τσαπίσω, να καθαρίσω και …. να διαβάσω. Να προετοιμαστώ για την νέα σχολική χρονιά. Νέες σημειώσεις, ασκήσεις, βίντεο, μεταγλωττίσεις και άλλα καλά. Αυτά λοιπόν.

Αν κρίνω από το κόσμο που με επισκέφτηκε αυτό το 15ήμερο, μάλλον είστε σε διακοπές οπότε να περνάτε καλά.

Τη καλησπέρα μου.

Μόλις γύρισα από Άνδρο. Ψιλοκαμμένος, ψιλομαυρισμένος,  ψιλοκουρασμένος και ψιλοσυγχισμένος. Γιατί με βρήκαν!!! Ναι με βρήκαν και μπήκαν στο γραμματοκιβώτιο μου και στείλαν στις διευθύνσεις μου – σαν να ήμουν εγώ – διαφημίσεις. Με ειδοποίησαν φίλοι σχετικά και μου είπαν τα καθέκαστα. Σήμερα βέβαια που γύρισα, είδα το γραμματοκιβώτιό μου γεμάτο με “απαντήσεις” σε αυτή την αλληλογραφία. Κάποιοι πρέπει να το “ανέφεραν” κιόλας και καλά κάνανε. Με δυσκόλεψε λίγο να ξαναμπώ στο γραμματοκιβώτιο μου ακολουθώντας μια διαδικασία, με μήνυμα στο κινητό και άλλα τέτοια καλά, αλλά τελικά μπήκα.

Και μια και χρησιμοποιώ το ίδιο mail πολλά χρόνια – καμία δεκαριά και – και μια και έχω και ίδιο password επίσης άλλα τόσα χρόνια (και πάλι καλά άντεξε) συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να το αλλάξω όπερ και εγένετο.  Ρωτώντας  όμως έπαθα ότι όταν βάζετε το password σας εκτός από κεφαλαία, μικρά και σύμβολα, αφήνετε και κενά. Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες τα “ρομποτάκια” που τα ψάχνουν δεν τα αναγνωρίζουν και το password αποκτά σημαντική ισχύ έναντι τους.

Άνδρος λοιπόν….

Πως βρέθηκα εκεί; Με προσκάλεσε στο γάμο της μια παλιά μου μαθήτρια (μόλις του 94 απόφοιτη), και φυσικά το θεώρησα μεγάλη μου τιμή και κατάφερα και πήγα.  Από τους καθηγητές της “τότε” προσκλήθηκαν πέντε αλλά τελικά μόνο εγώ μπόρεσα να πάω.  Για το γάμο δεν θα συζητήσω. Αν θέλει να το “ανεβάσει” η ίδια ας το κάνει.Όμως εκεί βρήκα όλη τη “παρέα”. Μια παρέα 10 παλιών μου μαθητών, που είναι μαζί κάποιοι από το νηπιαγωγείο ακόμα. Τριαντατριών χρονών τώρα και γνωρίζονται από τα 4-5 καλό έτσι; Μια παρέα που από τότε έχουμε ξαναβρεθεί σε πολλές φάσεις, σε πάρτι, σε γάμους, σε γιορτές και σε άλλες φάσεις όχι τόσο “ευχάριστες”. Σε όλες τις φάσεις ο κεντρικός πυρήνας είναι ο ίδιος, και η εικόνα είναι πάντα η ίδια. Και για μένα πάντα φαίνονται παιδιά. Έτσι και τώρα, που κάποιοι ήρθαν με τα καρότσια και τα παιδάκια τους, πάλι εγώ έβλεπα τα παιδιά που ήξερα. Κάποια μπόρεσαν και “ξεπέρασαν” τον πληθυντικό, κάποιοι άλλοι δυσκολεύονται ακόμα. Είναι μια περίεργη αίσθηση τόσο για τα παιδιά όσο και για μένα. Αν και η διαφορά ηλικίας έχει μειωθεί σημαντικά. Από τα 16 στα 32 η διαφορά είναι τεράστια σε σχέση με την διαφορά από τα 33 στα 49. Πάντως ήταν όμορφα.

Τώρα για την Άνδρο – Άνδρο.

Όπως πάντα θα πω τι είδα και που πήγα. Θα πω που έφαγα και που ήπια και που είχα καλές αλλά και κακές εντυπώσεις. Δεν είναι σίγουρο ότι θα συμφωνήσω με τουριστικού οδηγούς ή απόψεις άλλων αλλά είναι αυτά που είδα.

Έτσι πέντε μέρες στην Άνδρο

Μέρα πρώτη : Ραφήνα –> Άνδρος –> Μπατσί (επιστροφή για μπάνιο στο Κυπρί αλλά και αναφορά στη Χρυσή Άμμο και τον Άγιο Κυπριανό) –> Μεσαριά (διαμονή) –> καφές στη Χώρα.

Μέρα δεύτερη : Πίσω Γυάλια (για μπάνιο) και φαγητό στις Στενιές και το βραδάκι στο Cabo del Mar.

Μέρα τρίτη : Μπάνιο στο Χαλκολιμνιώνα, φαγητό στα Γυάλια, και μετά ο γάμος αλλά και το φαγητό στον Ναυτικό όμιλο.

Μέρα τέταρτη: Ημερήσια εκδρομή στο Ζόρκο, φαγητό στην εκεί ταβέρνα αλλά και επιστροφή από “μέσα” από τον εσωτερικό δρόμο μετά το Μπατσί όπου βρίσκεσαι σε υψόμετρο περίπου 800-900 μ (μη ξαφνιαστείτε το ψηλότερο βουνό στο νησί έχει ύψος 1003 μ (μόλις 24 μέτρα λιγότερο από τον Υμηττό – πολύ για μικρό νησί).

Μέρα Πέμπτη και τελευταία. Βόλτα στη Χώρα, αναφορά στο Παραπόρτι και το Νιμποριό (Γράφεται με διάφορους τρόπους ακόμα και από τους Ανδριώτες). Επίσης θα πούμε δυο πράγματα για τους δρόμους, τα τζιπ αλλά και τον τρόπο που οδηγούν οι Αθηναίοι που βρίσκονται στην Άνδρο. Το γράφω έτσι γιατί από τους αριθμούς των αυτοκινήτων φαίνεται ότι τα περισσότερα είναι “αθηναϊκά”.

Τα έγραψα έτσι τώρα που τα θυμάμαι, για να το χρησιμοποιήσω σαν σκελετό για να τα γράψω. Τώρα αν τα προλάβω μέχρι το τέλος της βδομάδας δεν ξέρω . Αλλά θα τα γράψω σίγουρα.

Τι θα γίνει στο τέλος της βδομάδας… θα δείξει.

Μέχρι τότε την καλησπέρα μου.

Το περασμένο τριήμερο βρέθηκα στο Αίγιο. Το είχα ανάγκη έτσι να ξελαμπικάρω λίγο και να αλλάξω παραστάσεις. Ο καιρός ήταν περίεργος. Δηλαδή πηγαίνοντας είχε συννεφιά και βρήκαμε και βροχή στο Ξυλόκαστρο. Φτάνοντας στη Κουνινά, το υψόμετρο έδειξε τις δυνατότητές του… 23 βαθμοί Κελσίου. Λίγο και θα έψαχνα να ανάψω και σόμπα!!!.

Βέβαια ένα σπίτι κλειστό από το Πάσχα ήθελε τον αέρα του για να “ζεσταθεί” αλλά ήθελε και το μάζεμά του. Γίνανε όλα τα απαραίτητα και τακτοποιήθηκαν τα πράγματα που κουβάλησα.

Όλο το βράδυ έβρεχε – κανονικότατα – και το πρωί ξημέρωσε μια καινούργια μέρα. Όμορφη έδειχνε.

Στο κήπο οι κερασιές καταφορτωμένες, το έχετε ξαναδεί το έργο… αλλά τώρα τα υπέροχα κεράσια είχαν και ένοικο : ήταν όλα με σκουλήκι!!!! Και έτσι ωραία σαν θέα αλλά μέχρι εκεί.Μετά οι τριανταφυλλιές πρέπει πως “οργίασαν” τον Μάιο. Γεμάτες από βολβούς λουλουδιών που είχαν ανοίξει και είχαν μαραθεί. Και φυσικά τα ίχνη των περαστικών που είχαν “κατεβάσει διάφορα κλαδιά” προκειμένου να κόψουν τριαντάφυλλα. Δεν λέω καλά κάνουν αλλά μη σακατεύεις το δέντρο!!!.

Στον πίσω κήπο οι ακτινιδιές έχουν φτάσει “στο Θεό”. Έχουν θεριέψει και έχουν απλώσει τα κλαδιά και τα φύλλα, όπου μπορούν. Έτσι δεινοπαθεί η συκιά, η κερασιά του γείτονα, το αμπέλι  αλλλλλάαααα Δεν έχουν ΟΥΤΕ ΕΝΑ ακτινίδιο!!!!.(γμτ συγχίστηκα)

Δεν ξέρω τι έγινε και δεν έχουν ούτε ένα καρπό. Οι γειτόνοι είπαν ότι τις μέρες τις ανθοφορίας είχε δυνατό αέρα και πολύ βροχή (!!!) και πως και άλλοι δεν έχουν καρπό. Να ήταν σύμπτωση; Δεν ξέρω. Πάντως τα δέντρα δεν δείχνουν να έχουν “πρόβλημα υγείας” – από όσο μπορώ να ξέρω δηλαδή.

Και πήγαμε και για μπανάκι. Παλαιοκαστρίτσα στυλ. Το ξέρετε το στύλ; Μπαίνετε μέσα και βγαίνετε παγωτό κασάτο. Μόνο που εδώ είχε την εξής ιδιομορφία. Για 10 εκατοστά από την επιφάνεια το νερό ήταν ζεστό μετά έχανε καμιά δεκαριά βαθμούς και έτσι κολυμπούσες ζεστός από πάνω και στο ψυγείο από κάτω…..Μεγαλείο.  Η ερμηνεία απλή. Από τη βροχή κατέβαζαν νερό οι χείμαρροι από τα βουνά, και ήταν λίγο…δροσερό!!!

Και μετά είχε καφέ. Στη βομβαρδισμένη παραλία του Αιγίου. Τα παραλιακά κέντρα είχαν ισοπεδωθεί με εξαίρεση το τουριστικό. Εκεί ήπιαμε ένα καφέ και διαπιστώσαμε ότι κάθε μαύρο σύννεφο έχει μια ασημένια γραμμή γύρω του… Δεν με πιστεύετε; Κοιτάξτε το και μόνοι σας.

Πάντα μου άρεσε να βλέπω τον Ήλιο κατάματα. Και πάντα μου άρεσε αυτού του τύπου η φωτογραφία. Κοιτάξτε και άλλη μία.

Είπα έτσι να αλλάξουμε θεματολογία για λίγο. Η αλήθεια είναι ότι δεν μου “έβγαινε” καλοκαιρινό θέμα – ακόμα – . Αλλά που θα πάει. Μου είπαν ότι το καλοκαίρι είναι εδώ… Άντε να το δούμε και εμείς.

Και φυσικά για να μη ξεχνιόμαστε… τι μέρα είναι ; Σάββατο

Και τι ώρα; Περίπου μία… Τι σημαίνει αυτό; Ότι την “έκανα” και πάω για καφέ με τους συμμαθητές μου  (από τότε… ναι…).

Άντε γεια λοιπόν και τη καλημέρα  μου…

Το ξέρω ότι άργησα να γράψω το τελευταίο κομμάτι αλλά… όπως ίσως περιμένατε δεν το ξέχασα.

Ξεκινήσαμε λοιπόν τη Κυριακή λίγο νωρίτερα ομολογώ. Πριν τη λήξη. Ο λόγος ήταν ότι ήθελα οπωσδήποτε να περάσω από Βεργίνα. Εμ πως…Έφτασα μέχρι εδώ πάνω…Έκανα 1400 χιλιόμετρα σε δυο μέρες και να μη δω τους τάφους του Φιλίππου…(καλά ένας είναι ο τάφος του Φιλίππου αλλά λέμε τώρα. Αυτά δεν τα έχει πολλά κανείς….).

Και έτσι κινήσαμε και φτάσαμε.. μετά από μισή ώρα, περίπου. Δεν θέλω να το λέω, γιατί δημιουργώ άσχημη εντύπωση αλλά… να κάπου μπερδεύτηκα στην έξοδο από τη πόλη… Όχι πολύ αλλά …εντάξει το βρήκα το δρόμο τελικά. Και έτσι φτάσαμε… Είχε και ράλλυ εκείνη τη μέρα. Ναι… Όχι δεν τρέξαμε εμείς…αλλά να… είχε ράλλυ. (Σταματάω.. δεν έχω άλλες δικαιολογίες γιατί χάθηκα…)

Ακολουθήσαμε τις καφέ ταμπέλες των αρχαιολογικών χώρων και φτάσαμε στον αρχαιολογικό χώρο. Φτάνοντας βρήκαμε πολλά πάρκινγκ αλλά κανένας δεν είπε πόσο χρέωνε τη στάθμευση… Όλοι λέγανε ότι ήταν 100 μέτρα από τον Αρχαιολογικό χώρο. Τέλος πάντων το πάρκινγκ θα το έψαχνα αφού έφτανα στον αρχαιολογικό χώρο. Και έφτασα… και ακριβώς δίπλα είχε αλάνα. Και φυσικά πήγα εκεί. Δωρεάν και άπλα και δίπλα. Και ψάχνοντας βλέπω το χώρο… Να δείτε και εσείς…

Και πάρα πολύ κόσμος. Πολύς κόσμος… Και σχολεία. Εκδρομές…Μπήκαμε πληρώσαμε 8 € (δεν θα έλεγα λίγα. Αν πάει κανένας με την οικογένειά του 32 €… δεν είναι λίγα…(για μένα 40 €)). Και εκεί κατάλαβα τη γκάφα…Φορούσα τα γυαλιά ηλίου για την οδήγηση που έχουν και τη “μυωπία μου μέσα”. Και κατέβηκα όλο άνεση τη  ράμπα… και μπήκα στο μουσείο… και ξαφνικά σκοτάδια. Μα σκοτάδια… εντελώς και εγώ με τα γυαλιά ηλίου. Καλά λέω να τα βγάλω… έλα που δεν έβλεπα τίποτα…Τα έβαζα… σκοτάδια…

Τι να κάνω λοιπόν… Πήγαινα κολλούσα τη μύτη μου στα κείμενα για να διαβάσω… και μετά τραβιόμουν παραπίσω έβαζα τα γυαλιά (Κάτι σαν Stevie Wonder δηλαδή…) για να δω το έκθεμα και άντε πάλι τα ίδια… στο επόμενο έκθεμα. Αφού να σκεφτείτε μπέρδεψα τον τάφο του Φιλίππου με τον τάφο του γιου του Αλέξανδρου. Ευτυχώς με άκουσε μια φύλακας ξεναγός και μου εξήγησε τις διαφορές… (μιλάμε… αόμματος)Και το πήρα ανάποδα… έβαλα τα “γυαλάκια μου” και ναι κατάλαβα ότι ήταν δυο οι τάφοι… Ρεζίλια….Το ηθικό δίδαγμα… Το μουσείο είναι φανταστικό αλλά πολύ σκοτεινό. Αν φοράτε γυαλιά ηλίου με μυωπία… πάρτε τα άλλα. Τα άσπρα. Θα έχετε πρόβλημα. Επίσης θέλει χρόνο. Και καλύτερα να ξεκινήσετε ανάποδα. Πίσω από τον τύμβο είναι το μαγαζάκι με τα βιβλία και τα σουβενίρ. Ξεκινήστε από εκεί αγοράζοντας το βιβλίο. Ναι έχει και “ελλήνικος”. (Μου τη σπάνε όταν δεν έχουν τις ελληνικές εκδόσεις σε τέτοια τουριστικά μέρη… Εδώ το σώσανε). Ρίξτε μια ματιά και μετά περάστε μέσα. Θα καταλάβετε πολλά περισσότερα. Και μην έχετε κανονίσει πολλά για μετά. Μπορεί να αργήσετε.

Πολύ όμορφο. Το είδαμε και αυτό. Και πήραμε το δρόμο για κάτω…και… ωραία η Εγνατία… το ξαναείπα αυτό. Και πολλά ζούζουνα… Πάρα πολλά ζούζουνα. Πρέπει να έχει να κάνει με τη βλάστηση και τα πολλά νερά. Και πρέπει να είναι και θρεμμένα. Δυνατός θόρυβος και μεγάλο σημάδι στο παρμπρίζ… και μείωση στην ορατότητα… και που να βάλω τους υαλοκαθαριστήρες μόνο άπλωμα θα είχε…σε κίτρινα πράσινα και κοκκινωπά ζουμάκια… Και δώστου να πηγαίνουμε… και μετά τσουπ… δεξιά στην εθνική για Κατερίνη, και βουρ…και άντε πάλι η ανισόπεδη της Κατερίνης (το είπα ότι είναι ωραίο πράμα…) και φτάσαμε στα Τέμπη… και ΣΤΟΠ… Δεν περνάει κανείς. Μα αφού είπαν ότι θα ανοίξουν… Τι έγινε πάλι…

Άντε πάλι… κοινωνικές σχέσεις…

Έδεσα χειρόφρενο κατέβηκα… γνωρίστηκα με τους φίλους συνοδοιπόρους… συζήτησα για τα τρέχοντα θέματα και μετά κατά τις 2.40 άνοιξε… ο δρόμος… και φύγαμε…

Τι ωραία διαδρομή… τα δέντρα… τα βραχάκια καρφωμένα με δίχτυ και κάτι ωραία κρικάκια, και καρφάκια και σημαιάκια και ένα χοντρό κοτετσόσυρμα… λέω εγώ τώρα για το πλέγμα. Και σε όλη τη διαδρομή… 10 μέτρα που είχαν χώματα και έκλειναν το ένα ρεύμα… Δεν ξέρω τι άλλο είχαν να κάνουν αλλά όντως 10 μέτρα ήταν. Άντε δώδεκα. Δεν ήταν παραπάνω. Δεν ξέρω γιατί ήθελε τόσο καιρό αυτή η δουλειά. Προφανώς και δεν ξέρω αλλά να… δεν μου φάνηκε και τόσο πολύπλοκη… Για να το πω όπως μου έρχεται… μου θύμισε εκείνους τους τύπους που την δουλειά της μισής ώρας την τραβάνε μια βδομάδα και με υπερωρίες… και κάθε μέρα διαδίδουν πόσο ταλαιπωρούνται για την δουλειά που κάνουν και πόσο πολύπλοκη είναι… Δεν ξέρω.

Το τελευταίο το άκουσα σήμερα. Ανοίγουν λέει και επειδή κάνανε πολύ καλή δουλειά. ανοίξανε και οι τέσσερις σταθμοί διοδίων… που θα είναι ακριβότερα… για να καλύψουν ό,τι δεν πήρανε τους 4 μήνες που ήταν κλειστά και τα στραβά έξοδα από τους Ελβετούς αλπινιστές που δούλεψαν 10 με 30 μέτρα πάνω από το δρόμο για να βάλουν τα καρφιά. Τώρα γιατί έπρεπε να είναι Ελβετοί και αλπινιστές για να δουλέψουν σε αυτά τα “ύψη…”, και όχι ένας γερανός με ένα καλαθάκι όπως αυτά που έχουν για να αλλάζουν τις λάμπες στους δρόμους… δεν το κατάλαβα…

Επίσης δεν κατάλαβα γιατί η αύξηση στα διόδια θα παραμείνει και για όλα τα υπόλοιπα χρόνια…γιατί δεν έχω ακούσει για μείωση διοδίων ποτέ… Τέλος πάντων…

Πάντως η διαδρομή ήταν…κουραστική λόγω συνέχειας….Αυτές οι ευθείες…Αλλά δεν έβρισκα εύκολα να σταματήσω για φαγητό. Και όπως έχω ήδη πει εκεί που σταμάτησε η νέα εθνική οδός και μπήκα στο παραλιακό  κομμάτι…βρήκα όπως ήδη είπα στο Καραβόμυλο. Να μη τα ξαναλέμε…

Τη καλησπέρα μου…

Μετά από περίπου 7 ώρες δρόμο, γύρω στη 1.30 το μεσημέρι, φάνηκε η Βέροια μπροστά και δεξιά μας. “Υπερυψωμένη” με ένα γκρεμό μπροστά της. Όπως την είδα είχε εκείνη τη διαρρύθμιση που ξέρουν οι απλοί άνθρωποι να εκμεταλλεύονται και εμείς οι άνθρωποι της πόλης έχουμε ξεχάσει πως είναι. Προσανατολισμός από ανατολή προς δύση, απλωμένη σε αυτό τον άξονα, να τη βλέπει όλη τη μέρα ο ήλιος που είναι πολύτιμος κυρίως τον χειμώνα. Με μικρό ύψος σπιτιών. Όχι πολύ φαρδείς δρόμους, αποκαλύπτοντας την παλιά της ιστορία (Καταλαβαίνετε τι εννοώ, πόλη με αυλές και το ένα σπίτι “μέσα” στο άλλο και μετά ήρθαν τα αυτοκίνητα και έπρεπε να γίνουν δρόμοι….) Κλασσικά έχουμε τον περιφερειακό δρόμο, και ένα κεντρικό δρόμο. (Δεν θυμάμαι σίγουρα το άνομα : Άνοιξης νομίζω) Πέντε έξι στενά πιο πάνω είναι ο εμπορικός δρόμος και ένας άλλος εμπορικό δρόμος κάθετα που τους συνδέει. Δεν θυμάμαι ονόματα αλλά αν ψάξετε στο χάρτη σίγουρα ξεχωρίζουν.

Περπατώντας για κανένα δίωρο στη Βέροια, Παρασκευή απόγευμα, περισσότερο χαζεύοντας – και ψάχνοντας ρεβανί… – τα είδα όλα. Δηλαδή δεν είδα να “λείπει” κάτι. Ίσως οι φίρμες των μαγαζιών να μη μου ήταν γνωστές αλλά είχε μαγαζιά κάθε είδους. Και φυσικά ρεβανί. Και έφτασα και πίσω από τον Άγ. Αντώνιο και βρήκα το ρεβανί του Χουχλιούρη ( ή κάπως έτσι). Πολύ ωραίο δεν λέω αλλά – για να πω την αλήθεια δεν το βρήκα εξαιρετικά διαφορετικό από τα άλλα ρεβανί που έφαγα στη Βέροια. (ίσως η γλώσσα μου δεν πιάνει τις μικρές διαφορές αλλά την κεντρική ιδέα : ήταν όλα φανταστικά).

Πολύ ωραίο το πάρκο που έχει το κέντρο ΕΛΙΑ μέσα. Περπατώντας το έχεις την αίσθηση ότι είσαι σε “παραλία” μια και είναι στο πλάι εκείνου του βράχου που είπα γκρεμό στην αρχή, και σου δίνει μια αίσθηση άπλας κοιτώντας προς το κάμπο. Αυτή η αίσθηση επιτείνεται το βράδυ που τα χωριά φαίνονται σαν νησάκια στο βάθος. Και κόσμος στο πάρκο. Πολύς κόσμος και νεαρόκοσμος. Ωραία εικόνα. Ξεχασμένη στην Αθήνα. Το να περπατάς έτσι άσχετα και να μαζεύονται οι παρέες των παιδιών στα παγκάκια. Εδώ αν δεν έχει εμπορικό κέντρο… δεν λέει.

Η Νάουσα δεν ξέρω πως είναι, γιατί απλά δεν μπήκα καθόλου μέσα. Χωροταξικά έχει την ίδια διαρρύθμιση με τη Βέροια αλλά σε άλλο επίπεδο…πιο ψηλά. Έτσι μου φάνηκε. Δεν κοίταξα και το GPS  να δω υψόμετρο. Το ίδιο στύλ πάντως. Ξανά βράχος μπροστά, ανατολικοδυτική διαρρύθμιση και κατά μήκος ανάπτυξη. Αλλά πιο πράσινη. Πολύ πιο πράσινη.

Πριν μπούμε στρίψαμε δεξιά και πήγαμε για Αγ. Νικόλαο. Όταν φτάσαμε εγώ έκανα “κοπάνα” τη πρώτη ώρα από το συνέδριο και περπάτησα στο πάρκο. Θα μπορούσα να κάθομαι ώρες…Εντάξει θα το βαριόμουνα στο τέλος αλλά τώρα δεν το χόρταινα. Για να καταλάβετε…ρίξτε μια ματιά στις φωτό που ακολουθούν – χωρίς σχόλια.

Μετά σαν να μην έφτανε αυτό πήγα για ένα καφεδάκι στο ξενοδοχείο ΒΕΡΜΙΟ (εκεί ήταν η συνεδρίαση των ΠΕ4) όπου στη καφετέρια με τη μισή γυάλινη οροφή στην άκρη και τις τεράστιες τζαμαρίες ήμουνα έξω – μέσα και ηρέμησα. Μετά πήγα “μέσα” αλλά ανανεωμένος.

Δεν μπορώ λοιπόν να σας πω πολλά για τις πόλεις.

Για το φαγητό… (φυσικά και θα υπάρχει αναφορά…)

Παρασκευή μεσημέρι… Βεργιώτικο (δίπλα στο ξενοδοχείο ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ – αυτό φαίνεται από τη λεωφόρο). Μου άρεσε. Χωρίς να είναι κάτι εξαιρετικό ήταν “τίμιο” φαγάδικο. Επέμεινα πολύ σε ντόπια φαγητά αλλά δεν βρήκα κάτι (- δηλαδή δεν μου προτείνανε κάτι – και έτσι κινήθηκα παραδοσιακά…).

Στη Νάουσα μπορείτε να φάτε πέστροφα ψητή. Ακριβώς απέναντι από το Ξενοδοχείο Βέρμιο αλλά και στο Βέρμιο. Και στα δύο υπάρχει πολύ καλό φαγητό.

Στην επιστροφή φάγαμε στο Καραβόμυλο…αρκετά αργά αλλά και εκεί είχε καλό φαγητό. Αν και είναι πέρασμα δεν είχε εκείνη την εικόνα της αρπαχτής του περαστικού και άντε να ξεμπερδεύουμε.

Για τον επόμενο γύρο….έμεινε η Βεργίνα και το μουσείο στους τάφους. (Θα δούμε πότε).

Τη καλημέρα μου.