Category: Υπολογιστές

Πολλές φορές έχουμε παράπλευρες… διαδικασίες που προκύπτουν όταν κάνουμε κάτι. Να σας εξηγήσω…

Δεν ξέρω αν έχει να κάνει με την ηλικία, και το σύνδρομο της κρίσιμης ηλικίας των…. ετών  (το νούμερο δικό σας). Είπαμε ότι αυτή τη περίοδο το έχω ρίξει στο διάβασμα. Διαβάζω ό,τι βρω μπροστά μου. Αντί να  διαβάζω έτσι στο άσχετο… είπα να οργανωθώ. Και έτσι ξεκίνησα να διαβάζω παρακολουθώντας ένα πρόγραμμα του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου, με θέμα Εκπαιδευτική Ψυχολογία. Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον και όλα αυτά που μέσα στα 24 χρόνια εκπαίδευσης κάνω… εμπειρικά (κυρίως μέσα από τις παιδαγωγικές συνεδριάσεις που γίνονται κάθε χρόνο στο σχολείο, αλλά και την “καθοδήγηση” παλιών συναδέλφων, μέσα από συζητήσεις), παίρνουν σχήμα και μορφή. Βέβαια έχω κάποια προβληματάκια…μια και το πρόγραμμα είναι πολύ πιεστικό (40 σελίδες ύλη / εβδομάδα και εργασία – εξέταση κάθε βδομάδα) αλλά και από το απρόσωπο του συστήματος (είναι διαδικτυακή εκπαίδευση μεν αλλά προσωπικά με ενοχλεί να έχω εκπαιδευτή κάποιον με όνομα profXX, χωρίς να γνωρίζω το όνομά του.Θα ήθελα ένα όνομα… και ας μη το χρησιμοποιήσω ποτέ.)

Τέλος πάντων. Μέσα από αυτό το σεμινάριο όμως μου μπήκαν ιδέες για τα μάθημα μου. Κάποιες τις βρήκα άμεσα εφαρμόσιμες στη τάξη. Έχω την αίσθηση ότι κάπου πρέπει να αλλάξουν κάποια πράγματα. Άμεσα όμως η παράπλευρη γνώση που θα μπει σε χρήση είναι το πως λειτουργεί η διαδικτυακή εκπαίδευση. Και για να γίνω σαφής, θα σας πω εμένα τι ιδέες μου “μπήκαν” και τι σκοπεύω να κάνω.

Έχοντας στήσει τη πλατφόρμα MODDLE έκανα πέρυσι μια προσπάθεια να τη δουλέψω αλλά πολλά από τα παιδιά που το επισκέφτηκαν διαπίστωσαν κάποια “προβλήματα” με πιο βασικό ότι ήταν πάλι σχολείο άρα καλό είναι να το το “αποφεύγουμε”. Ένα άλλο πρόβλημα που αναφέρανε ήταν ότι δεν ανανεωνόταν συχνά και αυτό γιατί άλλαζα την ύλη σε κάθε κεφάλαιο (δηλαδή 4 φορές μια και είχαμε 4 κεφάλαια μόνο).  Και τώρα είδα ότι το εβδομαδιαίο μάθημα βοηθάει και το φύλλο εργασίας σε βοηθάει να μη χαλαρώνεις.

Μαζεύοντας όλα αυτά και τις ιδέες μου  είπα να κάνω ένα πείραμα. Ένα πείραμα όμως που μόνο οφέλη θα έχει.  Για την τρίτη λυκείου λοιπόν, στο πρώτο κεφάλαιο, αρχικά, θα οργανωθούν εβδομαδιαία μαθήματα. Εκμεταλλευόμενος την ιδέα του φίλου Γιώργου Παναγιωτακόπουλου που το ψάχνει πολύ και για πολλά χρόνια, όταν σε μια συζήτηση κατά Χριστούγεννα μεριά μου είχε πει για podcasting. Έτσι είπα να κάνω το μάθημα, από κονσέρβα. Μαγνητοφωνόντας την παράδοση. Μου φάνηκε πολύ περίεργο, πρέπει να ομολογήσω. Φυσικά ήταν μονόλογος… τι άλλο θα ήταν. Αλλά έχει και δεύτερο γύρο. (σε λίγο). Ένα πολύ καλό εργαλείο – για όποιον θέλει να δοκιμάσει είναι το AUDACITY (δωρεάν εφαρμογή με πολλές δυνατότητες). Το σημαντικό στην εφαρμογή είναι ότι μπορεί κάποιος να γράφει ότι θέλει πρόταση πρόταση που λέμε και μετά να τα κάνει όλα μαζί ένα αρχείο. Γιατί σημαντικό; Γιατί αν κάποιος κάνει κάποιο λάθος, δεν χρειάζεται να ψάξει να βρει τι θα σβήσει. Σβήνει τη συγκεκριμένη πρόταση και τη ξαναγράφει.Απλό!

Από το διαδίκτυο έχω βρει πολύ υλικό, σε παρουσιάσεις κυρίως αλλά έχω ανεβάσει και τις δικές μου σημειώσεις όπως και την αντίστοιχη ύλη από το σχολικό βιβλίο.

Αν υπάρχουν απορίες – όπως είναι αναμενόμενο άλλωστε – έχουμε τα παρακάτω για να μας βοηθήσουν:

FORUM : για να καταγράφονται οι απορίες και ενδεχομένως να απαντούν οι μαθητές ο ένας στον άλλο.

CHAT : για όποιον από τους μαθητές με όποιον από τους μαθητές θέλει σε πραγματικό χρόνο και το καλύτερο…

WEBINAR μέσα από το περιβάλλον DIMDIM (το οποίο στη δωρεάν του έκδοση καλύπτει μέχρι 20 μαθητές), με πέντε μικρόφωνα, 2 βιντεοκάμερες, διαδραστικό πίνακα, δυνατότητα να δείξεις Power Point, και PDF, δυνατότητα να δείξεις ιστοσελίδες ή και την οθόνη του υπολογιστή σου… σε όλους. Καλό; Θα δείξει μετά το πρώτο σεμινάριο.

Ένα πείραμα λοιπόν σε πλήρη ανάπτυξη. Με μόνο νικητές και κανένα χαμένο. Μια εναλλακτική προσπάθεια. Εδώ βέβαια πρέπει να ομολογήσω ότι τίποτα δεν θα γίνει χωρίς την βοήθεια των μαθητών από το σχολείο. Θα σας ενημερώνω σχετικά.

Όπως λέμε και εμείς οι δάσκαλοι… “Τα καταλάβατε; Έχει κανείς απορία;…”

Α τότε καλά… Τη καλησπέρα μου.

Επιτέλους μετά από περίπου πέντε χρόνια αναμονής, πολύ προσπάθεια και πολύ συζήτηση, κατάφερα και το πέτυχα. Η ιστορία έχει ξεκινήσει περίπου πριν πέντε χρόνια, όταν άρχισε να γίνεται φανερό ότι η πληροφορική κερδίζει έδαφος και πολύ σύντομα θα ήταν απαραίτητη σε όλους αλλά και σε εμάς τους εκπαιδευτικούς. Όντας εξαρτημένο άτομο από το πληκτρολόγιο (“πατοκούμπης” όπως λέω εγώ ή “καμένος” όπως λέει όλος ο άλλος κόσμος), θεώρησα ότι θα έπρεπε να μπω και εγώ στο παιγνίδι. Αλλά δυστυχώς δεν με παίζανε!!!! Ήμουν “αποπαίδι”. Ιδιωτικού σχολείου καθηγητής άρα θα έπρεπε να πληρώσω για να “μάθω” σε ανεξάρτητους φορείς ή αν περίσσευε καμιά θέση κάποτε και υπήρχε η δυνατότητα, θα μπορούσα να εξεταστώ. Πάντα όμως με την προϋπόθεση ότι θα είχα παρακολουθήσει ένα σεμινάριο 48 ωρών επί 4 μήνες για πράγματα που ήδη γνώριζα, για να αποκτήσω το δικαίωμα να κάνω αίτηση και … αν υπήρχαν θέσεις θα έδινα.

Εννοείται ότι δεν έδωσα.  Και όχι μόνο δεν έδωσα αλλά ξεκίνησα όπου και αν ήμουν να το λέω. Το είπα στη Σύρο, το είπα στη Βέροια, το είπα στην Αθήνα, το έγραψα εδώ, έγραψα για το σχολικό δίκτυο εδώ, (άλλο θέμα αυτό!!!). Παντού, ξανά και ξανά. Οι συνδικαλιστές του κλάδου όλο ναι λέγανε, αλλά μου λέγανε να πάω εγώ να βρω τους ανθρώπους του Υπουργείου… (για να πω τι θέλω… τόση αντίληψη είχαν για το τι γίνεται και τι “ζητούσα”. Για  να μη πω πόσο είχαν… ασχοληθεί).

Προ ημερών, μετά από πολλοστή όχληση για να δώσουμε εξετάσεις και αφού πάλι είχα κάνει παρέμβαση σε ένα “στρογγυλό τραπέζι” στη Βέροια, μας ήρθαν οι κωδικοί. Και σήμερα πήρα μέρος στις εξετάσεις πιστοποίησης. Και – αν και δεν ξέρω επισήμως αποτελέσματα – ξέρω ότι πλέον είμαι πιστοποιημένος και το “δίπλωμα” αυτό το χαρίζω στο Μανώλη για τα 49του γενέθλια. Ναι … διανύω εδώ και κάποιες ώρες το πεντηκοστό έτος της ηλικίας μου. Δεν ξέρω πια αν είμαι σε κρίσιμη ηλικία. Το έχω ξεπεράσει αυτό το στάδιο.

Να δώσω και μερικές πληροφορίες για όποιους θέλουν να δώσουν εξετάσεις πιστοποίησης. Όταν κάνετε την αίτηση ανοίξτε ένα φάκελλο και μαζέψτε εκεί όλα τα απαραίτητα. Επίσης ο Γιάννης Σαλονικίδης δάσκαλος από τη Θεσσαλονίκη, έχει μια σειρά από ερωτήσεις σε δυο ζιπαρισμένα αρχεία και μια διαδικτυακή εξάσκηση πολύτιμη – πιστέψτε με.

Η εξέταση αυτή καθεαυτή διαρκεί καθαρά 2,5 ώρες. Με μέχρι  4 διαλείμματα συνολικής διάρκειας μισής ώρας, (καφεδάκια, κουλουράκια, νεράκι κλπ παροχές από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο ήταν διαθέσιμα) η μέγιστη διάρκεια είναι τρεις ώρες. Οι συγκεκριμένοι επιτηρητές άψογοι, φιλικότατοι, αντιαγχωτικοί. Μια παρέα από κάποιο δημοτικό του Βύρωνα που ήρθαν να πάρουν μέρος όλοι μαζί, είχαν πράγματι αρκετό άγχος αν και το διασκέδαζαν, παρόλα αυτά η παρέμβαση του επιτηρητή ήταν κατευναστική.

Η εξέταση ως προς το περιεχόμενο, είχε 60 ερωτήσεις σε όλα τα θέματα. Κάποιες ήταν υπερβολικά απλές. Κάποιες ήταν κάπως τσιμπημένες. Σε κάποιες περιπτώσεις υπήρχε αναντιστοιχία στην ορολογία της ερώτησης, με αυτή των υποδείξεων. Παρόλα αυτά οι υποδείξεις ήταν πολύτιμες. Α!!!Ναι Τα windows Vista, Seven, Office 2007 και άλλα τέτοια, ξεχάστε τα. Ευτυχώς όταν έχει ερώτηση word, excel, power point κλπ κλπ έχετε στη διάθεσή σας ένα πλήρως λειτουργικό πρόγραμμα και έχετε όλη τη βοήθεια στη διάθεση σας. Μα όλη!!!! Κανονικότατα. Προκειμένου να φτάσετε στο επιθυμητό αποτέλεσμα την χρησιμοποιείτε, για να βρείτε αυτά που ψάχνετε (εφόσον μπορείτε να την αξιοποιήσετε). MVP (most valued player)  στις εξετάσεις το δεξί πλήκτρο του ποντικιού και εντολές του τύπου ιδιότητες, χρώμα, διαστάσεις, μέγεθος και άλλα τέτοια.

Όσοι από τους συναδέλφους δεν έχουν πάρει την Πιστοποίηση πρώτου επιπέδου να σπεύσουν. Κυρίως όσοι είναι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί. Είδαμε και πάθαμε να αποκτήσουμε το δικαίωμα να δίνουμε ισότιμα εξετάσεις με τους συναδέλφους του δημοσίου. Είναι γνωστό ότι η εξομοίωση με τους συναδέλφους του δημοσίου έχει κάποιες “ιδιορρυθμίες”. Από ανταποκρίσεις – θα δω με τα ματάκια μου σίγουρα την Παρασκευή – τις εξετάσεις με φυσικώς αδυνάτους τις “κάνουν” οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί όπως και τις επιτηρήσεις. Εμείς στείλαμε 27 συναδέλφους από τους 40 συνολικά. Δεν ξέρω σε πόσα δημόσια σχολεία, το 70 % των καθηγητών πήγαν σε επιτηρήσεις. Μου είπαν ότι τα γραπτά έχουν αρχίσει να συσσωρεύονται γιατί μειώθηκε η αποζημίωση για την βαθμολόγησή τους και απλά δεν πάνε να διορθώσουν. Αυτό θα το διαπιστώσω το Σάββατο. Άρα οφείλουμε με την παρουσία μας να διεκδικούμε και να κατοχυρώνουμε κάποια δικαιώματα. (Σταματάω γιατί νομίζω ότι βρίσκομαι σε φοιτητική συνέλευση και …ξέφυγα).

Λοιπόν επανέρχομαι. Η πιστοποίηση πρώτου επιπέδου θα ανοίγει σε τακτά διαστήματα. Μπορείτε να ενημερώνεστε και να φροντίσετε για τα περαιτέρω. Το site  που αφορά την πιστοποίηση είναι εδώ. Αν θέλετε να πάρετε μια ιδέα επισκεφτείτε τον Γιάννη Σαλονικίδη που για άλλη μια φορά έχει όλες τις πληροφορίες για εξάσκηση, έντυπα και ότι άλλο χρειάζεστε εδώ.

Σας τα είπα όλα πάλι εκτός από την τη καλησπέρα μου.

Σήμερα βρήκα την ευκαιρία να συζητήσω με τα παιδιά. Κάτι τέτοια όσο και αν φαίνεται περίεργο γίνεται σπάνια. Και όπως πάντα μέσα από την συζήτηση βγαίνουν πάντα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Και το πιο σημαντικό είναι ότι τα “παιδιά” ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΙΑ. Ξέρουν πολύ καλά που βρίσκονται και ξέρουν πολύ καλά τι θέλουν.
Το ερώτημα ήταν : Ποια είναι η γνώμη σας για το ΙΝΤΕΡΝΕΤ και για τη χρήση του στην εκπαίδευση.
Περιττό να πω ότι είμαι επηρεασμένος από το συνέδριο της προηγούμενης εβδομάδας. Μου έκανε εντύπωση πάντως. Πέρυσι στη Σύρο η αίσθηση που αποκόμισα ήταν ότι όλες οι ελπίδες για την αναβάθμιση στην εκπαίδευση είχαν αποτεθεί στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές “εν λευκώ”. Φέτος το “μενού” ήταν λίγο διαφορετικό. Οι διαδραστικοί πίνακες θα λύσουν το πρόβλημα. Εγώ θα σας αναφέρω σε ποια σημεία σταθήκαν τα παιδιά. Φυσικά δεν είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα μια και δεν συμμετείχε ολόκληρη η τάξη αλλά ένας μικρός αριθμός μαθητών.
Καλό θα ήταν οι κρατούντες να μιλήσουν με τα παιδιά, όχι για να πουν ότι μιλήσανε, αλλά για να ακούσουν.
Θα σας μεταφέρω πως αντιμετωπίζουν μερικά πράγματα. Δείτε τα, σκεφτείτε τα και ξεκολλήστε από το “παιδιά είναι δεν ξέρουν”.
Αρχικά για το ΙΝΤΕΡΝΕΤ :
1. Τους δίνει τη δυνατότητα της άμεσης πρόσβασης στην πληροφορία.
2. Βάλανε το μεγάλο πρόβλημα του ΙΝΤΕΡΝΕΤ πως θα κρίνουν αν η πληροφορία που βρίσκουν είναι αξιόπιστη ή όχι. Το συζητήσαμε λιγάκι, αποφασίσαμε ότι τελικά τα κριτήρια αποκτώνται με το χρόνο και την εμπειρία.
Και μετά περάσανε στο ψητό…
“Το πρόβλημα δεν είναι στο ΙΝΤΕΡΝΕΤ αλλά στις γνώσεις των καθηγητών.(!)”Όταν ρώτησα διευκρινήσεις μου είπαν ότι έχει υπερτιμηθεί το ΙΝΤΕΡΝΕΤ και θεωρούν ότι πολλοί καθηγητές “κρύβονται” πίσω από το ΙΝΤΕΡΝΕΤ και ανέφεραν το εξής παράδειγμα : Υπάρχουν καθηγητές που το μάθημα το κάνουν μέσα από το βιβλίο, διαβάζοντάς το. Τώρα θα το διαβάζουν από το ΙΝΤΕΡΝΕΤ. Επίσης είπαν ότι παρόμοια έγιναν και με την ψηφιακή τάξη στην Α’ γυμνασίου – από ό,τι άκουσαν, όπου ουσιαστικά διάβαζαν το μάθημα από τα netbooks.. Μου είπαν λοιπόν ότι η ψηφιακή τάξη άρχισε ανάποδα…Πρώτα πήραν τα netbooks και μετά επιμορφώθηκαν οι καθηγητές. Όταν σχολίασα ότι οι καθηγητές κάποια ηλικίας είναι λογικά να μην έχουν την άνεση στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές μου απάντησαν ότι άλλο είναι η άνεση και άλλο η η άγνοια. Αλλά βάλανε “μπροστά” την γνώση του καθηγητή στο αντικείμενό του και κυρίως η προσπάθεια του να τα μεταδώσει. Σχολίασαν ότι σε πολλά μαθήματα η βοήθεια από το ΙΝΤΕΡΝΕΤ και τα πολυμέσα είναι χρήσιμα. Αναφέρανε χαρακτηριστικά τη γεωγραφία στο Γυμνάσιο.
Σχολίασαν ότι με τις νέες τεχνολογίες ο ρόλος του καθηγητή αλλάζει και γίνεται συντονιστής. Μια μαθήτρια μάλιστα σχολίασε ότι αυτό δεν θεωρεί ότι είναι καλό. Δεν συμφώνησαν όλοι με την άποψή της. Όμως μέσα από την συζήτηση βγήκε ότι μεγαλύτερη σημασία έδωσαν στην “ουσία” των μαθημάτων. Και σαν ουσία χαρακτήρισαν την ύλη (αυτή καθεαυτή) αλλά και στο καθηγητή.
Η κουβέντα τελείωσε με το κουδούνι. Σίγουρα σε βάζει σε σκέψεις. Θα ήθελα πραγματικά να γνωρίζω ρωτήθηκε κανείς για τα netbooks πριν τα αγοράσουν. Τώρα, ρώτησαν κανένα για τους διαδραστικούς πίνακες; Μήπως να αλλάζανε κάποια άλλα πράγματα; Να κοιτάγανε λίγο κάποια πράγματα περισσότερο ουσιαστικά. Νομίζω ότι όλοι οι συνάδελφοι έχουν παρόμοιες ιστορίες να περιγράψουν. Μήπως σιγά σιγά να τις καταγράφουμε για να τις διαβάσει και κανένας “άλλος”.
Φυσικά και δεν ξέχασα την ανταπόκριση από Βέροια Νάουσα…
Τη καλησπέρα μου.

Σήμερα επέστρεψα Αθήνα έχοντας παρακολουθήσει ένα τριήμερο Πανελλήνιο συνέδριο στην Ημαθία και πιο συγκεκριμένα στη Βέροια και την Νάουσα. Σήμερα θα μιλήσω γενικά για το συνέδριο, το οδοιπορικό θα ακολουθήσει αργότερα γιατί υπάρχουν κάποιες δουλειές που προηγούνται… όπως η φορολογική δήλωση ας πούμε.

Συνοψίζοντας με δυο λέξεις την άποψή μου : Πολύ καλό… αλλά   (Ε! ναι τι; έτσι θα πάρουν τα εύσημα;.. Πρέπει να υπάρξει και λίγη γκρίνια….).

Πρέπει να ξεκαθαρίσω ότι κρίνω εκ του ασφαλούς… Ξέρετε το στυλάκι… Εκείνου του συνάδελφου ντε, που ποτέ δεν κάνει τίποτα αλλά έχει άποψη για ό,τι κάνουν οι άλλοι. Ε!!!! Καλά αυτό το στυλ εννοώ.  (έχω μια μικρή εμπειρία από μία οργάνωση διημερίδας στο σχολείο μου…Κάνει;;;; ) Πάντως θα προσπαθήσω να πω  μερικά πράγματα που κατά την άποψη μου μπορούν να γίνουν καλύτερα. Βέβαια οι άνθρωποι που τρέξανε για όλα όσα είδαμε – και πιστέψτε με δεν ήταν λίγα – πιθανόν να συγχυστούν αλλά διαβεβαιώνω κατανοώντας πλήρως την σημασία των λέξεων… Η κριτική είναι καλόπιστη (Έπεισα; Χμ… Καλά θα δείξει…).

Τα καλά. Πολλά πάρα πολλά. Πρώτα από όλα κρίνοντας από το περυσινό στη Σύρο (ναι εντάξει δεν μιλάμε για την φοβερή εμπειρία σε αριθμό συνεδρίων, αλλά λέμε τώρα…) ήταν πολύ πιο ώριμο. Δηλαδή είχε κεντρικό άξονα. Πέρυσι στη Σύρο αποκόμισα την εντύπωση ότι η πολυθεματικότητα και οι πάρα πολλές εισηγήσεις κάπου έδωσαν την εντύπωση ότι “χάθηκε” ο κεντρικός άξονας. Φέτος είχε – συγκριτικά λιγότερες εισηγήσεις με αποτέλεσμα να είναι περισσότερο συγκεκριμένες. Τουλάχιστον αυτή την εικόνα αποκόμισα.

Οι συζητήσεις προσωπικά μου άρεσαν πολύ. Δώσαν πολλά πράγματα και πληροφορίες. Θεωρώ ότι ο διάλογος ήταν πολύ εποικοδομητικός.

Οργανωτικά μου άρεσε, τουλάχιστον η αρχική συζήτηση, οι συζητήσεις των ΠΕ4 και τα κοινωνικά δίκτυα. Λίγο με παίδεψε το ΙΝΤΕΡΝΕΤΙ αλλά κάπως συνδέθηκα τελικά.

Και πάμε στο “αλλά…”

Χρόνος, χρόνος και …χρόνος : Κάτι πρέπει να γίνει. Τελικά πρέπει να υπάρχει μια αυστηρότητα στο πρόγραμμα. 9.00 ξεκινάμε σημαίνει 9.00 ξεκινάμε. Ο πρώτος εισηγητής πρέπει να είναι εκεί. Γιατί ο επόμενος εισηγητής δεν φταίει σε τίποτα να έχει λιγότερο χρόνο και ο τελευταίος να προσπαθεί να πει αυτά που πρέπει σε ελάχιστο χρόνο και με την πίεση ενός διαλυμένου, πεινασμένου, κουρασμένου και “εξαφανισμένου” ακροατηρίου. Δηλαδή οι εισηγητές πρέπει με κάποιο τρόπο να δεσμεύονται ότι θα τηρήσουν τα χρονικά περιθώρια και ο εκάστοτε προεδρεύων να γίνεται “αγενής” προσπαθώντας να τηρήσει το χρονοδιάγραμμα. Άλλαξαν τα προγράμματα, ο τελευταίος ομιλητής πριν το διάλειμμα έγινε ο πρώτος μετά το διάλειμμα. Το διάλειμμα κόπηκε αλλά από την συνήθεια των νεοελλήνων “ξανάρθε στα ίσα του”. Οι ερωτήσεις κόπηκαν. Για κάποιους εισηγητές δεν επιτράπηκαν  οι ερωτήσεις… Νομίζω ότι όση και αν είναι η πίεση του χρόνου με αυτή την πρακτική καταργείται η ουσία του συνεδρίου που είναι ο διάλογος, η ανταλλαγή απόψεων και εμπειριών. Δηλαδή ο μονόλογος σαφώς δεν βοηθάει όσο μια εποικοδομητική συζήτηση. Το ίδιο φαινόμενο είχαμε και στη Σύρο. Η ανάγκη για εποικοδομητική συζήτηση φάνηκε την πρώτη μέρα που – κυριολεκτικά – μας “διώξανε” από τον “Χώρο Τεχνών” της Βέροιας. (Για να μη γίνονται παρεξηγήσεις ήταν περασμένες δέκα και έπρεπε να κλείσουν οι άνθρωποι και εμείς… εκεί στη κουβέντα.) Όπως επίσης και στην τελευταία συζήτηση για τα δίκτυα (το Σάββατο). Γλώσσα δεν βάζαμε μέσα. Αν δεν ήταν κάποια τραίνα που φεύγανε και “ο αγώνας” ώστε να φύγουν κάποιοι και να καταλάβουμε τι ώρα ήταν, πάλι θα μας διώχνανε. Και οι συζητήσεις συνεχίστηκαν στα τραπέζια. Και οι γνωριμίες και οι ανταλλαγές e-mail  και τηλεφώνων δίνανε και παίρνανε. Τι σημαίνουν όλα αυτά…. Το Ε των ΤΠΕ, να το μεγαλώσουμε. Να γίνουμε λίγο “γιαπωνέζοι” με επισκεπτήρια, και να τα μοιράζουμε αφειδώς. Και ένα μίνι βιογραφικό δίπλα. Να εκμεταλλευτούμε το Τ των ΤΠΕ και ανταλλάξουμε το Π των ΤΠΕ μεταξύ μας. Τι μπορώ να προτείνω… Αυστηρότητα από τους προεδρεύοντες, υπευθυνότητα στον χρόνο από τους εισηγητές, ίσως ένας ομιλητής λιγότερος ανά συνεδρία και περισσότερος χρόνος για συζήτηση. Ας στεναχωρήσουμε κάποιους με το να μη κάνουν όλοι εισήγηση. Νομίζω ότι θα ευχαριστήσετε πολύ περισσότερους συνέδρους έτσι.

Για τις παράλληλες συνεδριάσεις δεν μπορώ να πω κάτι αλλά σίγουρα δυσκολεύει τα πράγματα όσον αφορά τις παρακολουθήσεις. Αναγκαστικά επιλέγεις και αναγκαστικά κάποια τα χάνεις. Τα ίδια είχαμε και στη Σύρο.

Οι φυλές των εισηγητών εξακολουθούν να υπάρχουν.

Συνάδελφοι δεν σας τιμάει να είστε “αναγνώστες” σε μια εργασία. Εφόσον έχετε εισήγηση, ασχοληθείτε και “μάθετέ την απέξω”. Φτιάξτε ένα Power point  με τα κύρια σημεία όχι ολόκληρη την εργασία. Δεν μπορείτε να δείτε το κοινό σας – γιατί διαβάζετε – για να διαπιστώσετε πως  και πόσο βαριούνται την ανάγνωση (η συγκεκριμένη πρακτική είναι το νούμερο ένα λάθος σε μια παρουσίαση : πάνω από το 70 % των συνέδρων σε συνέδρια δηλώνουν ότι είναι αυτό που τους ενοχλεί περισσότερο).

Οι θεωρητικοί, αν το αντικείμενο της μελέτης τους είναι “φρέσκο” και μέσα στο θέμα του συνεδρίου ΟΚ, αλλά το να επαναλαμβάνουν μια εργασία που εκπόνησαν κάποιο καιρό πριν… και είναι και “μακράν σχετικό” με το θέμα, ε… ας το αποφύγουν ή τέλος πάντων ας προχωρήσουν λίγο παρακάτω και ας μην είναι μεταπτυχιακό.

Οι απολογιστές δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς, οπότε ας έχουν και αυτοί τον χρόνο τους.

Οι βιωματικοί είναι συνήθως οι καλύτεροι και φαίνεται από το “στήσιμό τους” στην παρουσίαση. Τα μέσα που χρησιμοποιούν είναι δεύτερα. Επιβάλλονται στον χώρο και στην παρουσίαση. Όσοι βρέθηκαν στο “χωροχρόνο” στη Βιβλιοθήκη της Βέροιας το Σάββατο το απόγευμα μπορούν να καταλάβουν ποιος έχει δουλέψει και πως έχει δουλέψει σε ένα αντικείμενο.  Δυστυχώς δεν μπόρεσα να κάτσω παραπάνω γιατί έπρεπε να “πεταχτώ” στη Νάουσα στη συζήτηση για τα δίκτυα. (6.15 – 6.45  ο “χωροχρόνος”  και 7.15 στη Νάουσα τα Δίκτυα : Ευτυχώς η τροχαία δεν έκανε υπερωρίες Σάββατο βράδυ να δει εκείνο τον περίεργο τύπο που είχε κάνει Βέροια => Νάουσα, Βύρωνα => Παγκράτι.).

Εδώ βέβαια μπαίνει και η ευθύνη της επιτροπής κρίσεων. Αφενός οι εισηγητές στις οδηγίες τους πρέπει να γνωρίζουν ότι η διάρκεια της εισήγησης είναι 20 λεπτά αλλά θα μιλάνε μόνο 10. (Αυστηρά!!!). Τα άλλα 10 θα είναι για συζήτηση. Ας είναι μικρότερο το θέμα. Ας δίνουν λιγότερα δεδομένα. Ας προκαλούν μόνο και μόνο για τη συζήτηση. Να βάζουν τα βασικά ερωτήματα και να αφήνουν τη κουβέντα να ξεκινάει και όπου και όσο φτάσει. Αφετέρου η επιτροπή θα έχει μια συνολική εικόνα όλων των εργασιών όταν θα αποφασίσει ποιες εργασίες θα παρουσιαστούν.

Κάτι άλλο που μου ήρθε τώρα. Υπήρχε μια κάμερα που κατέγραφε τις συνεδρίες. Μήπως να δοθεί το υλικό σε mpg  στους συνέδρους μαζί με τα πρακτικά. Ας μην είναι επεξεργασμένο. Να περαστούν τα αρχεία και να δοθούν σαν data DVD  σε όσους δικαιούνται τα πρακτικά. (κατά την άποψή μου το πιθανότερο είναι να δουν τα DVD παρά να διαβάσουν τα βιβλία των πρακτικών).

Από το Συνέδριο, το μεγαλύτερο μου όφελος είναι ότι γνώρισα πάρα πολλούς συναδέλφους. Συναδέλφους που μοιράζονται τις ίδιες ανησυχίες για το μέλλον. Συναδέλφους με την καθημερινή αγωνία της προόδου των μαθητών τους, και την αγωνία τους για το πως θα αξιοποιήσουν τις καινούργιες δυνατότητες, στην διδακτική καθημερινότητά τους. Γνώρισα πολλούς από εκείνους που έβλεπα στο δίκτυο του “διδάσκοντας τις φυσικές επιστήμες“, γνώρισα εκείνους που προσπάθησαν και μας μάζεψαν  από όλη την Ελλάδα. Να μοιραστούμε τις σκέψεις μας, τις εμπειρίες μας , τις ανησυχίες μας, τους φόβους μας. Να μοιραστούμε τα προβλήματά μας και να καταλάβουμε ότι δεν είμαστε μόνοι μας ή  ότι τα προβλήματα μας έχουν μια απλή λύση που εμείς δεν γνωρίζουμε αλλά την γνωρίζουν άλλοι και την μοιράζονται μαζί μας.

Γνώρισα πολλούς από εκείνους που έτρεξαν για πολύ καιρό πριν, για να οργανώσουν αυτό το συνέδριο και όλες αυτές τις εκδηλώσεις. Από εδώ – το σπίτι μου – θέλω να τους ευχαριστήσω για όλα και κυρίως για εκείνα που δεν φαίνονται και δεν μετρώνται : τον χρόνο τους και το μεράκι τους.

Υπάρχουν πολλά να γράψω. Θα ακολουθήσει το οδοιπορικό και μετά θα περάσουμε ανάλογα με τις αφορμές σε σχολιασμό κάποιων ιδεών που ακούστηκαν.

Μέχρι τότε… τη καλησπέρα μου.

Η εργασία που είχα κάνει το 2006 για το PowerPoint. Ρίξτε μια ματιά.

Διάβασα σήμερα στην Ημερησία του Σαββάτου,  για τους 317 καθηγητές και δασκάλους που βραβεύτηκαν για τη καινοτομία τους στην εκπαίδευση. Τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα. Χαρά και ικανοποίηση αλλά και ζήλια.

Χαρά γιατί κάποιοι άνθρωποι που αποφασίζουν να κάνουν το παραπάνω, να δώσουν το χρόνο τους, παίρνοντας τον από τον προσωπικό τους χρόνο, από το χρόνο που είχαν για τα παιδιά τους και την οικογένεια τους, επιτέλους ανακαλύφθηκαν και βραβεύτηκαν. Βέβαια αν δεν τους παίρνανε και τις θέσεις, όπως χαρακτηριστικά είπε  κάποιος συνάδελφος, όταν ΄”έτρεχε” να βελτιώσει την εργασία του για να βοηθήσει τα παιδιά με ειδικές δεξιότητες, θα ήταν καλύτερα. Και αν όταν – σαν γνήσιος Έλληνας – προτείνει να το δώσει σε όλα τα σχολεία για τα παιδιά αυτά ΔΩΡΕΑΝ(!!!) καλό θα ήταν να το δεχτούν και να αξιοποιήσουν όλο αυτό το δυναμικό που υπάρχει – όχι να του προτείνουν να το προωθήσει “ιδιωτικά”. Δηλαδή τι κατάλαβαν από τη κίνηση… Ότι ήθελε να ανοίξει την αγορά μέσα από το Υπουργείο; Τότε δεν θα το έδινε δωρεάν. Τι να πω. Τέλος πάντων. Νομίζω ότι αν ρωτήσουμε θα μάθουμε και άλλες τέτοιες περιπτώσεις… αξιοκρατίας και αναγνώρισης.

Αλλά αισθάνθηκα και ζήλια. Ναι… Εκείνη τη ζήλια όμως τη “κινητήρια”. Εκείνη τη ζήλια που λέει “Θέλω και εγώ…”, που λέει  ότι πρέπει να προσπαθήσω ακόμα περισσότερο, για να διακριθώ… Λέμε τώρα. Αλλά ναι, είναι παραδείγματα προς μίμηση και ζήλια όλοι οι παραπάνω συνάδελφοι, αλλά και όλοι όσοι δουλεύουν “ήσυχα και ταπεινά” δίνοντας τον καλύτερο τους εαυτό στους μαθητές τους. Καλό είναι επίσης να μη μάθουμε μόνο τη βράβευση και  πότε θα γίνει, αλλά καλύτερο θα ήταν να μάθουμε τι κάνανε όλοι αυτοί οι συνάδελφοι, για να μάθουμε και να προσπαθήσουμε και εμείς…

Προχθές άνοιξα πρώτη φορά chat room και “γλυκάθηκα”. Βέβαια η προσέλευση ήταν “υποτυπώδης”. Δύο μαθητές από του 20 περίπου που θα μπορούσαν να συμμετέχουν αλλά για ξεκίνημα καλά ήταν. Ανανεώσαμε το ραντεβού για τη Δευτέρα και μετά θα πάει στο τέλος της εβδομάδας όπου οι μισοί θα βρίσκονται σε εκπαιδευτικό ταξίδι στη Σκωτία. Εκεί μάλλον θα έχει “φάση” μια και θα συζητήσουν όλοι μαζί. Για να δούμε τι θα βγάλει.

Πάντως η εμπειρία είναι ότι είναι δύσκολη υπόθεση με την έννοια ότι αν αρχίσουν να ρωτάνε όλοι ταυτόχρονα τότε αντικειμενικά μπλέκει το πράμα. Πρέπει να τηρηθεί η αρχή First In First Out για τις ερωτήσεις. Βέβαια το προχθεσινό ήταν αναγνωριστικό, με την έννοια να δούμε τις δυνατότητες αξιοποίησης. Από εκεί και μετά θα το δούμε περισσότερο στη πράξη. Τη Κυριακή έχω το ίδιο με την Α’ λυκείου αλλά εκεί έχω περισσότερο κοινό. Δεν ξέρω για ενδιαφέρον αλλά κοινό υπάρχει.

Σήμερα στο Classroom 2.0 έχει σεμινάριο με θέμα πως θα ενεργοποιήσουμε τους μαθητές στις νέες τεχνολογίες. Είναι στα Αγγλικά και πολλά από αυτά που λέει αναφέρονται στην Αμερικάνικη πραγματικότητα αλλά όλο και κάτι θα κερδίσουμε παρακολουθώντας τα. Αλλά και το περιβάλλον είναι καλό. Είναι το Elluminate και αυτό είναι όλα τα λεφτά. Μια φίλη από τη Σύρο μου είπε για το DIM DIM που είναι αντίστοιχο. Περιττό να πω ότι μου άνοιξε η όρεξη. Θα δω τι θα γίνει. Ας ξεκινήσω από το “ταπεινό” chat room, και μετά θα δούμε τι άλλο μπορεί να γίνει. Όπως πάντα αν υπάρχει κάτι καινούργιο ή καμία ιδέα για το πως θα ενσωματώσω το DIM DIM στο MOODLE θα ήθελα πολύ να τη μάθω.

Αυτά για σήμερα. Τη καλημέρα μου.