Category: Γενικά

Προχθές βρέθηκα έξω από ένα σουπερμάρκετ. Μόλις είχα “ξεμείνει” γιατί τα € φεύγουν τόσο γρήγορα, όπως λέμε και είπα να κάνω “μια τραβηχτική” από το ΑΤΜ. Βγαίνοντας λοιπόν βλέπω ένα γέροντα μπροστά στο μηχάνημα. Έχει εκείνη τη χαρακτηριστική στάση που έχουν οι γέροντες όταν δυσκολεύονται να σταθούν: ακουμπάει και με τα δυο χέρια στους αγκώνες και έχει γύρει μπροστά και κάτι προσπαθεί να κάνει. Δίπλα η βακτηρία…κν μαγκούρα.

Πλησιάζω λοιπόν και τον βλέπω…Με τη βιασύνη του σύγχρονου νεοέλληνα, και την ορμή του “νέου”, σκέφτομαι μόλις τον βλέπω… “θα ξημερώσουμε”. Πλησιάζω προσεκτικά, γιατί σε αυτές τις περιπτώσεις μπορεί να αισθανθεί απειλή, και δεν είναι σωστό. Ευγενικά λοιπόν ρωτάω αν θέλει βοήθεια.

Μου λέει ναι και μου δίνει τη κάρτα να του βγάλω το αυτοκολλητάκι πριν την ενεργοποίηση. Δεν τον βοηθούσαν τα χέρια του. Το βγάζω αμέσως και του το επιστρέφω. Μόλις όμως τον είδα, κάτι μου θύμισε το πρόσωπό του.  Τον ρώτησα αν ήταν δάσκαλος ή καθηγητής και μου είπε “ναι” στο λύκειο Βύρωνα, πάλι όμως δεν έβγαλα το όνομα, οπότε τον ρώτησα και τότε “είδα” τον θρησκευτικό του σχολείου που πήγαινα. Τον θυμάμαι στην έδρα ευθυτενή και “πανύψηλο”, να μας διδάσκει. Ήμασταν Λύκειο αρρένων, από τα τελευταία του είδους, και μάλλον με 1.83 δεν θεωρούμαι κοντός. Όμως στα μάτια μου φάνταζε τεράστιος.

Αμέσως του λέω το όνομα μου και τον χαιρετώ, αλλά ήταν φανερό ότι το όνομά μου δεν του έλεγε και πολλά πράγματα. Πώς θα γινόταν άλλωστε μετά από 31 χρόνια και πόσα άλλα παιδιά που είχαν προηγηθεί και ακολουθήσει μετά τη σειρά μας. Του θύμισα ότι ήμουν μαζί με το γιο του αλλά πάλι δεν είδα κάτι στο πρόσωπο του. Μετά από αυτό… μου παραχώρησε τη θέση του… Σκέφτηκα προς στιγμήν να του κάνω την ενεργοποίηση αλλά φοβήθηκα μη φανώ πολύ “επιθετικός”, και έτσι προτίμησα να πάρω τα χρήματα και να αποχωρήσω χαιρετώντας τον, και στέλνοντας χαιρετίσματα στον γιο του.

Τα συναισθήματα ήταν ανάμεικτα, φεύγοντας. Συγκίνηση, αμηχανία, ίσως και λίγο ενοχές που συμπεριφέρθηκα έτσι στην αρχή. Όχι μόνο όταν είδα ότι ήταν καθηγητής μου αλλά και από την αρχή. Έριξα μια ματιά φεύγοντας και είδα ένα γέροντα, σε μια “γωνιά” να περιμένει… Δεν ξέρω αν ολοκλήρωσε τη συναλλαγή ή περίμενε κάποιον από το σούπερ μάρκετ να τον βοηθήσει.

Και ξανά έπεσα σε σκέψεις… Αν εγώ έφτασα τα πενήντα, ο δάσκαλός μου θα είναι …80 +. Και μου φάνηκε τόσο αδύναμος και μόνος. Δεν ξέρω… περίεργα μου φάνηκαν όλα αυτά. Παίρνοντας αφορμή από τα… λουλούδια, μήπως έχουμε ξεχάσει κάποιο “βάζο”  πουθενά, μήπως να πάρουμε κανένα τηλέφωνο…

Τη καλησπέρα μου.

… και ταυτόχρονα μας απομονώνει.

Είναι μια περίεργη σχέση. Για να γίνω σαφής, είμαι πάλι σε μια φάση “τοξίνωσης” και “αποτοξίνωσης”. Δηλαδή αισθάνομαι ότι η παρουσία μου μπροστά στον υπολογιστή, μου απορροφά πολύ χρόνο, τόσο ώστε να μη μπορώ να κάνω αυτά που πρέπει. Συνέχεια όλο και κάτι μένει πίσω.

Έτσι για λίγο χρόνο θα “απομακρυνθώ λίγο” μήπως και καταφέρω να κάνω όλα αυτά που έχουν μείνει πίσω.

Από την άλλη προ ημερών, ο φίλος μου ο Βασίλης από το Denver  μου έστειλε μήνυμα για “ένα φροντιστήριο” στην άλλη άκρη του κόσμου. Και φυσικά έγινε. Το κακό είναι η διαφορά στην ώρα. Δηλαδή όταν το παιδί γυρνάει σπίτι, εγώ κοιμάμαι και αντίστροφα. Μόνο Σαββατοκύριακο μια και κατά τις 10-11 το πρωί στο Denver, εδώ είναι 7-8 το βράδυ. Όμως δούλεψε. Και το VoIP δούλεψε και η επικοινωνία έγινε και όλα καλά.

Αυτές τις μέρες ετοιμάζω την εργασία που θα κατεβάσω του χρόνου στη Σύρο. Το Μάιο θα είμαι στην Ερμούπολη που έχει συνέδριο πάνω στις ΤΠΕ. Σκοπεύω να κατεβάσω εργασία σχετικά με την ασύγχρονη εκπαίδευση. Το ερωτηματολόγιο, στόχο έχει να διερευνήσει την διείσδυση του ΙΝΤΕΡΝΕΤ στους μαθητές αλλά και στους καθηγητές. Δηλαδή κατά πόσο είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε ένα διαδικτυακό σχολείο ή βοήθημα. Σε πρώτη φάση θα το στείλω σε συναδέλφους και φίλους σε όλη την Ελλάδα, ποντάροντας να έχω ένα δείγμα απαντήσεων από όλη την Ελλάδα. Όμως θα σας ενημερώσω και από εδώ αλλά και από το φόρουμ του ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΑΣ ΦΥΣΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ για όποιον θέλει να βοηθήσει. Σε δεύτερη φάση και αφού ολοκληρωθεί η στατιστική επεξεργασία, θα ακολουθήσει μια παρουσίαση του MOODLE και γενικότερα των δυνατοτήτων του. Επειδή όμως όλα αυτά πρέπει να “χωρέσουν” σε 20 λεπτά το βάρος θα δοθεί στα συμπεράσματα και στη παρουσίαση και όχι στα νούμερα. Να είστε συντονισμένοι λοιπόν και να περιμένετε νέα μου.

Ταυτόχρονα ετοιμάζω με τον συνάδελφο μου Κώστα την παρουσίαση του ΙΝΤΕΡΝΕΤ στα παιδιά του σχολείου μας. Φυσικά δεν περιμένω να το μάθουν από εμάς. Αντίθετα αν τους ρωτήσουμε μάλλον εμείς θα μάθουμε. Αλλά μια και είναι αυτοί που θα έχουν καθημερινή επαφή με το διαδίκτυο καλό θα είναι να είναι συνειδητοποιημένοι χρήστες και να το αξιοποιούν με τον καλύτερο τρόπο.

Από την άλλη υπάρχουν διάφορα σχέδια… Υπομονή. Βλέπετε το Σαββατοκύριακο βρέθηκα στο Αίγιο και έκατσα και τα έβαλα κάτω… και βγήκαν πολλά. Πάρα πολλά. Γιαυτό λέω για το διαδίκτυο και τον χρόνο που μου παίρνει.

Και μια και το συζητάμε…Κλείνω για σήμερα.

Τη καλησπέρα μου…

Ίσως ακούγεται προκλητικό αλλά κάνω “διακοπή” από τις διακοπές. Σήμερα μαζεύτηκα από Κεφαλλονιά. Η Κεφαλλονιά όπως είχα γράψει και πέρυσι είναι φανταστική. Προσωπικά μου άρεσε πάρα πολύ αλλά αν κρίνω και από την οικογένεια δεν ήμουν ο μόνος.

Έχω μαζέψει ένα κάρο υλικό. Και κάποτε πρέπει να το ξεδιαλύνω να φτιάξω επιτέλους τη ταινία για την Κεφαλλονιά. Έχω τραβήξει κάπου 10 ώρες ταινία… Δεν  μπορεί κάτι καλό θα βρω.

Φέτος γυρίσαμε από την άλλη μεριά. Πήγαμε από Ληξούρι, είδαμε Ξι, Αθέρα και Πετανούς. Αλλά η εμπειρία είναι η ίδια όπως και πέρυσι. Οι ονομαστές παραλίες… είναι δυσπρόσιτες. Στον Αθέρα δεν μπορέσαμε κάνα να μπούμε στη παραλία, όχι να παρκάρουμε. Στους δε Πετανούς δεν μπορέσαμε να παρκάρουμε και έτσι και στα δύο κάναμε μεταβολή και φύγαμε. Το Ξι αν και φημισμένο, είναι τόσο μεγάλη η παραλία, που δεν γεμίζει και έτσι χωρέσαμε. Αλλά υπάρχουν δεκάδες μικρές παραλίες που είναι φανταστικές. Όχι άδειες… αυτό δεν υπάρχει αλλά όμορφες και με δυνατότητα να ευχαριστηθείς μπάνιο.

Το Τραπεζάκι, η Άβυθος, οι Άμμες, η Μηνιές, η Λάσση, ο Μακρύς Γυαλός (αν σας έχει λείψει η “Βούλα”) αλλά και πολλές άλλες που δεν έμαθα ακόμα. Είναι όλες εκεί. Και οι περισσότερες είναι προσβάσιμες με αυτοκίνητο. Σαφώς ένα σκάφος διευκολύνει αλλά και το αυτοκίνητο επαρκεί.

Αλλά ενδιαφέρον έχει και η εσωτερική Κεφαλλονιά. Φέτος ανέβηκα στον Αίνο. Αν θυμάμαι ο οδηγός έλεγε 1640 μέτρα υψόμετρο. Το GPS  έγραψε 1603 μέτρα υψόμετρο. Μπορούσαμε να δούμε και από τις δύο μεριές του βουνού και ο κάμπος φαινόταν “πιάτο” στα πόδια μας. Για να καταλάβετε τι εννοώ κοιτάξτε εδώ…

Η αλήθεια είναι ότι η διαδρομή δεν είναι για απογευματινή βόλτα γιατί σε κάποια φάση φοβηθήκαμε ότι αν πάθει κάτι το αυτοκίνητο και ξεμείνουμε…. παραήταν αγριάδα. Και το χώμα χώμα, όχι αηδίες. Δηλαδή τα λάστιχα ζορίστηκαν αλλά και τα φρένα δεν πήγαν πίσω. Εδώ εμένα τα πόδια μου πονέσαν από τo συνεχές φρενάρισμα.

Αλλά και άλλα ωραία… φέτος κατάφερα να πάω στο Μοναστήρι του Αγίου Γερασίμου. Μοναδικό.

Και πολλά ακόμα. Φυσικά έκανα και κρασ τεστ στα φαγάδικα. Και εδώ έχουμε αρκετά να σχολιάσουμε. Το βασικό είναι ένα. Αν βιάζεστε να φάτε στη Κεφαλλονιά, φροντίστε να έχετε φτιάξει το φαγητό σας από το σπίτι. Στα εστιατόρια θα αφιερώνετε χρόνο. Δεν μπορείτε να βιάζεστε. Χαρακτηριστικά θυμάμαι, εργαζόμενο Κεφαλλονίτη, που ζήτησε μια μακαρονάδα με κιμά και έκανε 20 λεπτά να του τη φέρει (ξεροσφύρι – χωρίς τίποτα περίεργο, ούτε σαλάτες ούτε τίποτα… ) και ο χρόνος αυτός μετά από φωνές. Άρα μη το πάρετε προσωπικά ότι το κάνουν μόνο στους τουρίστες. Είναι το στυλ.

Έχουμε και άλλα. Για οδήγηση, για παρκάρισμα, για “τσαμπουκά” στην οδήγηση, για διάφορα. Αυτό θα το σχολιάσω στις φυλές των οδηγών.

Και τώρα γιατί κάνω διακοπή από τις διακοπές; Τη Δευτέρα πάω Αίγιο για… διακοπές. Ναι αλλά αυτές θα είναι διακοπές εργασίας, μελέτης και αυτοσυγκέντρωσης. Έχουμε κάτι τοίχους να βάψουμε (πληθυντικός μεγαλοπρέπειας – εγώ θα τα κάνω μόνος μου (γμτ μου άρεσε που έφτιαξα το σαλόνι)). Μετά πρέπει να μπουν δυο τέντες, μετά να φτιάξω τις τριανταφυλλιές μου, να τις κλαδέψω, να τσαπίσω, να καθαρίσω και …. να διαβάσω. Να προετοιμαστώ για την νέα σχολική χρονιά. Νέες σημειώσεις, ασκήσεις, βίντεο, μεταγλωττίσεις και άλλα καλά. Αυτά λοιπόν.

Αν κρίνω από το κόσμο που με επισκέφτηκε αυτό το 15ήμερο, μάλλον είστε σε διακοπές οπότε να περνάτε καλά.

Τη καλησπέρα μου.

Θυμάστε προχθές που σας έλεγα ότι κάποιοι κάνανε βόλτα στο γραμματοκιβώτιο μου; Σήμερα λοιπόν βρήκα στο γραμματοκιβώτιό μου μια ειδοποίηση που με ρωτούσε αν μπήκα από… τη Κίνα στο γραμματοκιβώτιό μου πριν 5 μέρες. Άνοιξα το σύνδεσμο και βρήκα αυτό:

Εδώ λοιπόν φαίνεται ότι είχα πρόσβαση από την Κίνα. Και καλά εμένα με ειδοποιήσανε. Πως όμως μπορεί ο καθένας να ελέγξει ποιος βγαίνει βόλτα στο γραμματοκιβώτιο του. (ΠΧ φίλη προ καιρού με ρώτησε πως θα ξέρει αν μπαίνει άλλος στο γραμματοκιβώτιό της… (γεια σου Ιωάννα) Τότε δεν ήξερα… ) Τώρα έμαθα και είπα να σας το πω και εσάς. (αν δεν το ξέρει κάποιος να το μάθει).

Αν έχετε Gmail – και χρησιμοποιείτε το περιβάλλον του ισχύει σίγουρα, για τα άλλα περιβάλλοντα δεν ξέρω αλλά σίγουρα θα υπάρχει κάτι αντίστοιχο. Αν κάποιος το ξέρει ας το γράψει στα σχόλια.

Κάτω κάτω λοιπόν, έξω από το πλαίσιο με τα mail υπάρχει αυτό :

Πατώντας το Λεπτομέρειες βλέπετε την εικόνα που είδατε πριν, οπότε μπορείτε να δείτε αν κάποιος “περίεργος έχει βγει βόλτα και διαβάζει τα γραμματάκια σας.

Λοιπόν καλύτερα να προσέχουμε παρά να ψαχνόμαστε. Γιαυτό και εγώ έσβησα τη διεύθυνσή μου από τις φωτό. Μη τους τα δώσουμε και στο πιάτο.

Φυσικά άλλαξα άμεσα το e-mail μου όπως με είχε συμβουλέψει και ο Μάνος (γεια σου Μάνο… Αντε θα έρθεις να ρίξεις καμιά βουτιά;) .

Αυτά τα ολίγα.Για αύριο σκέφτομαι να δοκιμάσω κάτι διαφορετικό σαν εγγραφή. Θα δω…

Τη καλημέρα μου…

Μόλις γύρισα από Άνδρο. Ψιλοκαμμένος, ψιλομαυρισμένος,  ψιλοκουρασμένος και ψιλοσυγχισμένος. Γιατί με βρήκαν!!! Ναι με βρήκαν και μπήκαν στο γραμματοκιβώτιο μου και στείλαν στις διευθύνσεις μου – σαν να ήμουν εγώ – διαφημίσεις. Με ειδοποίησαν φίλοι σχετικά και μου είπαν τα καθέκαστα. Σήμερα βέβαια που γύρισα, είδα το γραμματοκιβώτιό μου γεμάτο με “απαντήσεις” σε αυτή την αλληλογραφία. Κάποιοι πρέπει να το “ανέφεραν” κιόλας και καλά κάνανε. Με δυσκόλεψε λίγο να ξαναμπώ στο γραμματοκιβώτιο μου ακολουθώντας μια διαδικασία, με μήνυμα στο κινητό και άλλα τέτοια καλά, αλλά τελικά μπήκα.

Και μια και χρησιμοποιώ το ίδιο mail πολλά χρόνια – καμία δεκαριά και – και μια και έχω και ίδιο password επίσης άλλα τόσα χρόνια (και πάλι καλά άντεξε) συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να το αλλάξω όπερ και εγένετο.  Ρωτώντας  όμως έπαθα ότι όταν βάζετε το password σας εκτός από κεφαλαία, μικρά και σύμβολα, αφήνετε και κενά. Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες τα “ρομποτάκια” που τα ψάχνουν δεν τα αναγνωρίζουν και το password αποκτά σημαντική ισχύ έναντι τους.

Άνδρος λοιπόν….

Πως βρέθηκα εκεί; Με προσκάλεσε στο γάμο της μια παλιά μου μαθήτρια (μόλις του 94 απόφοιτη), και φυσικά το θεώρησα μεγάλη μου τιμή και κατάφερα και πήγα.  Από τους καθηγητές της “τότε” προσκλήθηκαν πέντε αλλά τελικά μόνο εγώ μπόρεσα να πάω.  Για το γάμο δεν θα συζητήσω. Αν θέλει να το “ανεβάσει” η ίδια ας το κάνει.Όμως εκεί βρήκα όλη τη “παρέα”. Μια παρέα 10 παλιών μου μαθητών, που είναι μαζί κάποιοι από το νηπιαγωγείο ακόμα. Τριαντατριών χρονών τώρα και γνωρίζονται από τα 4-5 καλό έτσι; Μια παρέα που από τότε έχουμε ξαναβρεθεί σε πολλές φάσεις, σε πάρτι, σε γάμους, σε γιορτές και σε άλλες φάσεις όχι τόσο “ευχάριστες”. Σε όλες τις φάσεις ο κεντρικός πυρήνας είναι ο ίδιος, και η εικόνα είναι πάντα η ίδια. Και για μένα πάντα φαίνονται παιδιά. Έτσι και τώρα, που κάποιοι ήρθαν με τα καρότσια και τα παιδάκια τους, πάλι εγώ έβλεπα τα παιδιά που ήξερα. Κάποια μπόρεσαν και “ξεπέρασαν” τον πληθυντικό, κάποιοι άλλοι δυσκολεύονται ακόμα. Είναι μια περίεργη αίσθηση τόσο για τα παιδιά όσο και για μένα. Αν και η διαφορά ηλικίας έχει μειωθεί σημαντικά. Από τα 16 στα 32 η διαφορά είναι τεράστια σε σχέση με την διαφορά από τα 33 στα 49. Πάντως ήταν όμορφα.

Τώρα για την Άνδρο – Άνδρο.

Όπως πάντα θα πω τι είδα και που πήγα. Θα πω που έφαγα και που ήπια και που είχα καλές αλλά και κακές εντυπώσεις. Δεν είναι σίγουρο ότι θα συμφωνήσω με τουριστικού οδηγούς ή απόψεις άλλων αλλά είναι αυτά που είδα.

Έτσι πέντε μέρες στην Άνδρο

Μέρα πρώτη : Ραφήνα –> Άνδρος –> Μπατσί (επιστροφή για μπάνιο στο Κυπρί αλλά και αναφορά στη Χρυσή Άμμο και τον Άγιο Κυπριανό) –> Μεσαριά (διαμονή) –> καφές στη Χώρα.

Μέρα δεύτερη : Πίσω Γυάλια (για μπάνιο) και φαγητό στις Στενιές και το βραδάκι στο Cabo del Mar.

Μέρα τρίτη : Μπάνιο στο Χαλκολιμνιώνα, φαγητό στα Γυάλια, και μετά ο γάμος αλλά και το φαγητό στον Ναυτικό όμιλο.

Μέρα τέταρτη: Ημερήσια εκδρομή στο Ζόρκο, φαγητό στην εκεί ταβέρνα αλλά και επιστροφή από “μέσα” από τον εσωτερικό δρόμο μετά το Μπατσί όπου βρίσκεσαι σε υψόμετρο περίπου 800-900 μ (μη ξαφνιαστείτε το ψηλότερο βουνό στο νησί έχει ύψος 1003 μ (μόλις 24 μέτρα λιγότερο από τον Υμηττό – πολύ για μικρό νησί).

Μέρα Πέμπτη και τελευταία. Βόλτα στη Χώρα, αναφορά στο Παραπόρτι και το Νιμποριό (Γράφεται με διάφορους τρόπους ακόμα και από τους Ανδριώτες). Επίσης θα πούμε δυο πράγματα για τους δρόμους, τα τζιπ αλλά και τον τρόπο που οδηγούν οι Αθηναίοι που βρίσκονται στην Άνδρο. Το γράφω έτσι γιατί από τους αριθμούς των αυτοκινήτων φαίνεται ότι τα περισσότερα είναι “αθηναϊκά”.

Τα έγραψα έτσι τώρα που τα θυμάμαι, για να το χρησιμοποιήσω σαν σκελετό για να τα γράψω. Τώρα αν τα προλάβω μέχρι το τέλος της βδομάδας δεν ξέρω . Αλλά θα τα γράψω σίγουρα.

Τι θα γίνει στο τέλος της βδομάδας… θα δείξει.

Μέχρι τότε την καλησπέρα μου.

Μου αρέσει να οδηγάω…Μου αρέσει να οδηγάω αυτοκίνητο αλλά σε ανοικτό δρόμο. Και όταν είμαι στην Αθήνα, δεν νομίζω ότι είμαι σε ανοικτό δρόμο, όπως κάνουν μερικοί, που θεωρούν ότι όλοι οι άλλοι είναι εμπόδιο, και θέλουν να περάσουν από πάνω τους. Αλλά μέσα στο αυτοκίνητο περιορίζομαι.

Αυτό είναι κατάλοιπο από την οδήγηση με μηχανάκι. Μια και οδηγώ μηχανάκι – σκούτερ από το 1980 έχω μάθει στην γρήγορη μετακίνηση και στην “έλλειψη” κίνησης. Προσπαθώ να τηρήσω τον ΚΟΚ… (σικ έκφραση) αλλά πάντα τηρώ τους κανόνες ασφαλείας. (Full face κράνος φορεμένο και δεμένο με οποιαδήποτε θερμοκρασία και δετό παπούτσι με μακρύ παντελόνι). Σε κάποια σημεία κάνω μικροεκπτώσεις. Δηλαδή δεν φοράω μπουφάν το καλοκαίρι αλλά μέχρι εκεί. Μάλιστα έχω συνηθίσει το κράνος τόσο πολύ που χθες στην πλατεία Συντάγματος, πάρκαρα και πήγαινα σε ένα κατάστημα φορώντας το κράνος… σαν καπελάκι. Και μόνο από τα βλέμματα των περαστικών κατάλαβα ότι κάτι “είχα ξεχάσει”.

Αυτές τις μέρες βρέθηκα να οδηγάω για πολλές ώρες αυτοκίνητο μέσα στη πόλη. Φίλη αγαπημένη ήθελε παρέα για αγορές και να πάρει κάποια μεγάλα “κομμάτια” οπότε η νταλικούλα μου βόλευε. Μέσα στο αυτοκίνητο αισθάνομαι αγχωμένος και περιορισμένος. Όσοι έχουν μηχανάκι μπορούν να καταλάβουν τι εννοώ με τον περιορισμό.

Ισχύει το γνωστό: Οδηγάμε επιθετικά. Πολλά νεύρα και πολύ τσαντίλα. Ευγένεια και υποχωρητικότητα είναι άγνωστες λέξεις. Νομίζω ότι πίσω από το τιμόνι, γινόμαστε “άλλοι άνθρωποι”. Και όλοι οι άλλοι “μικραίνουν” για να μη πω “εξαφανίζονται”.  Πολύ ζέστη, πολύς χαμένος χρόνος και ευτυχώς – τουλάχιστον – κάναμε τις δουλειές που έπρεπε, οπότε είχε αποτέλεσμα.

Όμως σε κάποιο φανάρι…είδα κάτι “περίεργο”. Συνήθως στα φανάρια έρχονται κάποιοι με χαρτομάντηλα, ή λάστιχα για τα τζάμια, ή αναπτηράκια και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο. Πολλοί έχουν ένα κακόμοιρο ύφος, κάποιοι είναι αξιοπρεπείς – κυρίως αυτοί με τα τζάμια, επειδή προσφέρουν εργασία – ενώ άλλοι προβάλλουν εμφανή αναπηρία, ποντάροντας στην πρόκληση λύπης και συμπόνοιας. Αλλά αυτό που είδα το είδα σε φανάρι σε λάθος ώρα… Δηλαδή θα το ερμήνευα με κάποιο συγκεκριμένο τρόπο αν το έβλεπα σε φανάρι πρώτες πρωινές ώρες… αλλά 9 το πρωί δεν κολλούσε. Δηλαδή καλήπυγος νέα (αυτό έβλεπα τι άλλο να αναφέρω), είχε κρεμαστεί στο παράθυρο αυτοκινήτου, μεσήλικου άνδρα, μόνου στο αυτοκίνητο, σχεδόν η μισή μέσα στο αυτοκίνητο και ψιλοκουβεντούλα και γελάκια και “χαχαχούχα”…Περίεργες καταστάσεις… νέα ήθη… Δεν ξέρω αν έχασε κάτι ο οδηγός, ή απλά έδωσε 1 € για “τη παρέα”… Τι να πω…

Μετά άλλη φάση… Οδηγάω κάπου στο Γέρακα, με τον δρόμο μπροστά μου σχετικά άδειο… απλή κατάσταση. Στο αντίθετο ρεύμα έρχεται ένα λεωφορείο και σταματάει σε στάση… Ξαφνικά στα 40-50 μέτρα από εμένα, πετάγεται η Golf-ω, με χίλια, όλη καταπάνω μου γκαζώνει και τσααακ μπροστά από το λεωφορείο. Αν δεν είχα τσιμπήσει τα φρενάκια, θα κάναμε τους φαναρτζήδες μας πιο πλούσιους. Αυτό εννοώ όταν λέω για “τσαμπουκά” στην οδήγηση. Δηλαδή δεν βγάζεις άκρη… και αν τσαντίζεσαι σε κάθε τέτοια φάση τότε θα γίνεις χειρότερος γιατί θα είσαι μόνιμα στη “τσίτα”. Μια ο “κολλητός” σου που σε κυνηγάει στα 5 μέτρα λες και θέλει να περάσει από πάνω σου. Μια ο “αντίθετος” για τον οποίο είσαι αόρατος και θέλει να περάσει από μέσα σου… τι μένει… να εξαφανιστείς.

Πάντως η Αθήνα ΔΕΝ είναι άδεια. Προσέξτε γιατί ΔΕΝ είστε μόνοι σας. Υπάρχουν και άλλοι. Μπορεί οι φαναρτζήδες να κλείνουν τον Αύγουστο για διακοπές αλλά θα σας περιμένουν το Σεπτέμβρη… Το “Ραντεβού τον Σεπτέμβρη…” δεν αφορά μόνο τους κινηματογράφους. Θα παρατηρήσατε ίσως ότι δεν είπα τίποτα για γιατρούς, νοσοκομεία, ορθοπαιδικούς, ή ότι άλλο. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν… απλά δεν είπα.

Φαντάζομαι όλοι τα έχετε δει και όλοι τα έχετε ζήσει, είτε από τη μία μεριά (την αμυντική) είτε από την άλλη (την επιθετική). Καλό είναι να προσέχουμε…

Τη καλημέρα μου…

ΥΓ. Για λίγο ακόμα κυκλοφορώ “διαδικτυακά”, σε λίγο θα κυκλοφορώ “διανησιακά”. Υπομονή.