Δώρο στον εαυτό μου…

Επιτέλους μετά από περίπου πέντε χρόνια αναμονής, πολύ προσπάθεια και πολύ συζήτηση, κατάφερα και το πέτυχα. Η ιστορία έχει ξεκινήσει περίπου πριν πέντε χρόνια, όταν άρχισε να γίνεται φανερό ότι η πληροφορική κερδίζει έδαφος και πολύ σύντομα θα ήταν απαραίτητη σε όλους αλλά και σε εμάς τους εκπαιδευτικούς. Όντας εξαρτημένο άτομο από το πληκτρολόγιο (“πατοκούμπης” όπως λέω εγώ ή “καμένος” όπως λέει όλος ο άλλος κόσμος), θεώρησα ότι θα έπρεπε να μπω και εγώ στο παιγνίδι. Αλλά δυστυχώς δεν με παίζανε!!!! Ήμουν “αποπαίδι”. Ιδιωτικού σχολείου καθηγητής άρα θα έπρεπε να πληρώσω για να “μάθω” σε ανεξάρτητους φορείς ή αν περίσσευε καμιά θέση κάποτε και υπήρχε η δυνατότητα, θα μπορούσα να εξεταστώ. Πάντα όμως με την προϋπόθεση ότι θα είχα παρακολουθήσει ένα σεμινάριο 48 ωρών επί 4 μήνες για πράγματα που ήδη γνώριζα, για να αποκτήσω το δικαίωμα να κάνω αίτηση και … αν υπήρχαν θέσεις θα έδινα.

Εννοείται ότι δεν έδωσα.  Και όχι μόνο δεν έδωσα αλλά ξεκίνησα όπου και αν ήμουν να το λέω. Το είπα στη Σύρο, το είπα στη Βέροια, το είπα στην Αθήνα, το έγραψα εδώ, έγραψα για το σχολικό δίκτυο εδώ, (άλλο θέμα αυτό!!!). Παντού, ξανά και ξανά. Οι συνδικαλιστές του κλάδου όλο ναι λέγανε, αλλά μου λέγανε να πάω εγώ να βρω τους ανθρώπους του Υπουργείου… (για να πω τι θέλω… τόση αντίληψη είχαν για το τι γίνεται και τι “ζητούσα”. Για  να μη πω πόσο είχαν… ασχοληθεί).

Προ ημερών, μετά από πολλοστή όχληση για να δώσουμε εξετάσεις και αφού πάλι είχα κάνει παρέμβαση σε ένα “στρογγυλό τραπέζι” στη Βέροια, μας ήρθαν οι κωδικοί. Και σήμερα πήρα μέρος στις εξετάσεις πιστοποίησης. Και – αν και δεν ξέρω επισήμως αποτελέσματα – ξέρω ότι πλέον είμαι πιστοποιημένος και το “δίπλωμα” αυτό το χαρίζω στο Μανώλη για τα 49του γενέθλια. Ναι … διανύω εδώ και κάποιες ώρες το πεντηκοστό έτος της ηλικίας μου. Δεν ξέρω πια αν είμαι σε κρίσιμη ηλικία. Το έχω ξεπεράσει αυτό το στάδιο.

Να δώσω και μερικές πληροφορίες για όποιους θέλουν να δώσουν εξετάσεις πιστοποίησης. Όταν κάνετε την αίτηση ανοίξτε ένα φάκελλο και μαζέψτε εκεί όλα τα απαραίτητα. Επίσης ο Γιάννης Σαλονικίδης δάσκαλος από τη Θεσσαλονίκη, έχει μια σειρά από ερωτήσεις σε δυο ζιπαρισμένα αρχεία και μια διαδικτυακή εξάσκηση πολύτιμη – πιστέψτε με.

Η εξέταση αυτή καθεαυτή διαρκεί καθαρά 2,5 ώρες. Με μέχρι  4 διαλείμματα συνολικής διάρκειας μισής ώρας, (καφεδάκια, κουλουράκια, νεράκι κλπ παροχές από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο ήταν διαθέσιμα) η μέγιστη διάρκεια είναι τρεις ώρες. Οι συγκεκριμένοι επιτηρητές άψογοι, φιλικότατοι, αντιαγχωτικοί. Μια παρέα από κάποιο δημοτικό του Βύρωνα που ήρθαν να πάρουν μέρος όλοι μαζί, είχαν πράγματι αρκετό άγχος αν και το διασκέδαζαν, παρόλα αυτά η παρέμβαση του επιτηρητή ήταν κατευναστική.

Η εξέταση ως προς το περιεχόμενο, είχε 60 ερωτήσεις σε όλα τα θέματα. Κάποιες ήταν υπερβολικά απλές. Κάποιες ήταν κάπως τσιμπημένες. Σε κάποιες περιπτώσεις υπήρχε αναντιστοιχία στην ορολογία της ερώτησης, με αυτή των υποδείξεων. Παρόλα αυτά οι υποδείξεις ήταν πολύτιμες. Α!!!Ναι Τα windows Vista, Seven, Office 2007 και άλλα τέτοια, ξεχάστε τα. Ευτυχώς όταν έχει ερώτηση word, excel, power point κλπ κλπ έχετε στη διάθεσή σας ένα πλήρως λειτουργικό πρόγραμμα και έχετε όλη τη βοήθεια στη διάθεση σας. Μα όλη!!!! Κανονικότατα. Προκειμένου να φτάσετε στο επιθυμητό αποτέλεσμα την χρησιμοποιείτε, για να βρείτε αυτά που ψάχνετε (εφόσον μπορείτε να την αξιοποιήσετε). MVP (most valued player)  στις εξετάσεις το δεξί πλήκτρο του ποντικιού και εντολές του τύπου ιδιότητες, χρώμα, διαστάσεις, μέγεθος και άλλα τέτοια.

Όσοι από τους συναδέλφους δεν έχουν πάρει την Πιστοποίηση πρώτου επιπέδου να σπεύσουν. Κυρίως όσοι είναι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί. Είδαμε και πάθαμε να αποκτήσουμε το δικαίωμα να δίνουμε ισότιμα εξετάσεις με τους συναδέλφους του δημοσίου. Είναι γνωστό ότι η εξομοίωση με τους συναδέλφους του δημοσίου έχει κάποιες “ιδιορρυθμίες”. Από ανταποκρίσεις – θα δω με τα ματάκια μου σίγουρα την Παρασκευή – τις εξετάσεις με φυσικώς αδυνάτους τις “κάνουν” οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί όπως και τις επιτηρήσεις. Εμείς στείλαμε 27 συναδέλφους από τους 40 συνολικά. Δεν ξέρω σε πόσα δημόσια σχολεία, το 70 % των καθηγητών πήγαν σε επιτηρήσεις. Μου είπαν ότι τα γραπτά έχουν αρχίσει να συσσωρεύονται γιατί μειώθηκε η αποζημίωση για την βαθμολόγησή τους και απλά δεν πάνε να διορθώσουν. Αυτό θα το διαπιστώσω το Σάββατο. Άρα οφείλουμε με την παρουσία μας να διεκδικούμε και να κατοχυρώνουμε κάποια δικαιώματα. (Σταματάω γιατί νομίζω ότι βρίσκομαι σε φοιτητική συνέλευση και …ξέφυγα).

Λοιπόν επανέρχομαι. Η πιστοποίηση πρώτου επιπέδου θα ανοίγει σε τακτά διαστήματα. Μπορείτε να ενημερώνεστε και να φροντίσετε για τα περαιτέρω. Το site  που αφορά την πιστοποίηση είναι εδώ. Αν θέλετε να πάρετε μια ιδέα επισκεφτείτε τον Γιάννη Σαλονικίδη που για άλλη μια φορά έχει όλες τις πληροφορίες για εξάσκηση, έντυπα και ότι άλλο χρειάζεστε εδώ.

Σας τα είπα όλα πάλι εκτός από την τη καλησπέρα μου.

Θέλω να γινω…πιστοποιημένος!!!!

Επιτέλους !!! Μια διαδικασία που ήταν σε εκκρεμότητα πολλά χρόνια τώρα μπήκε σε τροχιά κατάληξης. Δεν ξέρω αν έχει γίνει ευρύτερα γνωστό, αλλά μετά από αυτή την εγγραφή, και με τη βοήθεια τη δική σας καλό είναι να γίνει όσο το δυνατόν περισσότερο γνωστή. Αφορά την πιστοποίηση των εκπαιδευτικών στις νέες τεχνολογίες Α’ και Β’ επιπέδου.

Για να καταλάβετε τι εννοώ θα κάνω μια μικρή εισαγωγή.

Εδώ και τρία χρόνια περίπου, οι εκπαιδευτικοί ξεκίνησαν να πιστοποιούνται στο Α’ επίπεδο (όπως λέγεται) στις νέες τεχνολογίες, όπου ο κάθε εκπαιδευτικός με αυτή την διαδικασία, τεκμηρίωνε ότι έχει τις απαραίτητες γνώσεις πάνω στις νέες τεχνολογίες (χρήση Η/Υ, βασικές γνώσεις σε  WORD, EXCEL, POWREPOINT). Η πιστοποίηση αυτή μπορούσε να αποκτηθεί από 5 κατηγορίες εκπαιδευτικών:  Δημόσιους αναπληρωτές που είχαν ή δεν είχαν παρακολουθήσει τα εισαγωγικά σεμινάρια, δημόσιους μόνιμους καθηγητές που είχαν ή δεν είχαν παρακολουθήσει τα εισαγωγικά σεμινάρια. Για τους ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς δε η συμμετοχή στην πιστοποίηση μπορούσε να γίνει ΜΟΝΟ αν είχε παρακολουθήσει τα σεμινάρια.  Αυτό ήταν μια αδικία μια και πολλοί από εμάς είχαν συνεχή ενασχόληση με Η/Υ αλλά παρόλα αυτά έπρεπε να παρακολουθήσουν 48 ώρες σεμινάριο. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, να είναι ελάχιστοι οι συνάδελφοι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί που είχαν παρακολουθήσει τα σεμινάρια και είχαν πάρει την πιστοποίηση Α’ επιπέδου.

Αυτή είναι η ιστορία… Εγώ, όπου είχα βρεθεί, γκρίνιαζα με την αδικία αυτή και ζητούσα να έχουμε το δικαίωμα να πάρουμε μέρος στις εξετάσεις ακόμα και αν δεν είχαμε παρακολουθήσει το σεμινάριο, όπως οι άλλες δυο κατηγορίες συναδέλφων. Με την ανακοίνωση της “πιστοποίησης Β’ επιπέδου”, που έχει σαν προαπαίτηση την “πιστοποίηση Α’ επιπέδου”, ξανακάναμε αίτημα για συμμετοχή μας στην απόκτηση “πιστοποίησης Α’ επιπέδου”, προκειμένου, να προχωρήσουμε στην επόμενη φάση. Και “Ω!!! του θαύματος” μας δόθηκαν οι κωδικοί πρόσβασης, για να πάρουμε μέρος στις εξετάσεις. Κάποιος από τη Διεύθυνση/Υπουργείο, αποφάσισε να ξεμπλοκάρει τις διαδικασίες και επιτέλους να μπορέσουμε να προχωρήσουμε.

Χθες λοιπόν μπήκα στο “οικόπεδο”, έβαλα τους κωδικούς και έκανα αίτηση για πιστοποίηση και ΝΑΙ!!!! με “βρήκε” και μου έδωσε ημερομηνία. Στις παλαιότερες αιτήσεις μου, μόλις έλεγα ιδιωτικός εκπαιδευτικός… με πέταγε έξω (λες και είχα κατ….σει στο πηγάδι… που λέει και το αντίστοιχο ρητό). Τώρα όλα πήγαν μια χαρά. Και έτσι μέχρι το τέλος του μήνα θα πάρω μέρος στις εξετάσεις.

Όσοι λοιπόν συνάδελφοι από ιδιωτικά σχολεία θέλουν, μέσω του σχολείου τους μπορούν να επικοινωνήσουν με την διεύθυνση και να συνεννοηθούν για τη διαδικασία και να προχωρήσουν στην υποβολή αιτήσεων. Και είναι γρήγοροι. Το εννοώ. Πολύ γρήγοροι. Την Δευτέρα έκανα την αίτηση και την Τετάρτη είχα τους κωδικούς. Πέμπτη γράφτηκα στις εξετάσεις. Αλλά προσέξτε οι θέσεις γεμίζουν με την ώρα!!! Δηλαδή εμένα με εξυπηρετούσε το ΕΜΠ και είχε μόνο δυο μέρες που ήταν ήδη πλήρεις. Μετά πήγα στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και είχε αρκετές αίθουσες και ώρες. Εκεί βρήκα μια, γράφτηκα με αριθμό 6 και σε μια ώρα είχε συμπληρώσει!!! (16 θέσεις). Αυτή είναι η πρώτη φάση. Ακολουθεί και δεύτερη φάση. Αυτές είναι για απόκτηση πιστοποίησης Α’ επιπέδου.

Υπάρχει ένα θεματάκι ακόμα..που η κοινή λογική δεν καταλαβαίνει αλλά είπαμε…”το μεγαλύτερο ταξίδι ξεκινάει με ένα μικρό βήμα…” Γιατί αυτή την πιστοποίηση να τη δικαιούνται μόνο οι ιδιωτικοί αορίστου χρόνου (από 6 χρόνια προϋπηρεσία και μετά…) και όχι και αυτοί με σύμβαση ορισμένου χρόνου (2 και 4 ετών όπως είναι σήμερα); Δηλαδή οι νέοι συνάδελφοι μπορούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους, χωρίς να μπορούν να χρησιμοποιούν υπολογιστές; Ή δεν το χρειάζονται τώρα στο ξεκίνημά τους να μπορούν να χρησιμοποιούν τις νέες τεχνολογίες; (Οι αναπληρωτές συνάδελφοι του δημοσίου είπαμε το έχουν το δικαίωμα). Επίσης δεν ξέρω αν υπάρχει αντιστοίχηση των ανεξάρτητων πιστοποιήσεων που δίνονται από εξωτερικούς φορείς (ECDL) με την πιστοποίηση. Γιατί ξέρω πολύ κόσμο που έχει τέτοια “διπλώματα” αλλά όχι πιστοποίηση.

Έτσι λοιπόν βρέθηκα να είμαι  multitasking.  Έχουμε το σεμινάριο της Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας, τις εξετάσεις (την άλλη εβδομάδα έχω τρεις εισηγήσεις, που σημαίνει 180 γραπτά άμεσα και κανένα 8άωρο προετοιμασία), και την πιστοποίηση. Υπάρχουν και άλλα αλλά δεν είναι της στιγμής.

Μένει ένα ακόμα σημείο, που διεκδικούμε αλλά ακόμα φως δεν βλέπουμε. Την εγγραφή των ιδιωτικών εκπαιδευτικών στο Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο. Αν και κάναμε τις αιτήσεις μας τον Οκτώβριο, με την αλλαγή της κυβέρνησης και της ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας, οι αιτήσεις επεστράφησαν στο σχολείο, με το σχόλιο ότι η διεύθυνση (Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης) δεν είναι αρμόδια για να προωθήσει την διαδικασία. Η εγκύκλιος όμως έλεγε ξεκάθαρα, ότι στους ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς η υπογεγραμμένη αίτηση από τον διευθυντή του σχολείου (που αφορά πάλι εκπαιδευτικό με σύμβαση αορίστου χρόνου) συνυπογράφεται από την διευθυντή δευτεροβάθμιας και μετά αποστέλλεται για εγγραφή. Τι στην οργή… τις εγκυκλίους δεν τις διαβάζει κανείς πια; Εμείς σαν σχολείο, θα κάνουμε ότι δεν καταλάβαμε και θα ξαναστείλουμε τις αιτήσεις με την εγκύκλιο πάνω πάνω και υπογραμμισμένο το αντίστοιχο σημείο, για να δούμε τι ερμηνεία θα δώσουν στην επίμαχη παράγραφο. Τι να πω πια. Να θέλεις να κάνεις τη δουλειά σου και να μη σε αφήνουν να “αγιάσεις”.

Σας έπρηξα. Το ξέρω. Τα γράφω όμως εδώ, λίγο πιο αναλυτικά μπας και το δει κάποιος που να έχει τη κοινή λογική και να ξεμπλοκάρει τα προφανή και δίκαια και κυρίως χωρίς κόστος. (αλήθεια οι πιστοποιήσεις και η εγγραφή των συναδέλφων στο σχολικό δίκτυο σε πόσες κουρτίνες αντιστοιχούν; Ε ναι το είδαμε και αυτό:  196.000 € για κουρτίνες και δεν μπορούμε να πάρουμε πιστοποιήσεις!!!). Έπρεπε να το πω γιατί θα έσκαγα.

Αααχχχχ!! Ξαλάφρωσα. Τα είπα πάλι. Τη καλησπέρα μου.

Collateral… (παράπλευρες αλλά… εκδηλώσεις).

Τέλος σχολικής χρονιάς. Είμαστε σε φάση πανικού. Έχουμε τις εξετάσεις καθ’ οδόν. Είμαστε εξεταστικό κέντρο για τα παιδιά μας, αλλά έχουμε και τις παράπλευρες εκδηλώσεις.Ποιες είναι αυτές;

Στο τέλος της  χρονιάς παρουσιάζονται οι εργασίες που τρέχανε όλο το χρόνο. Αυτές είναι διαφόρων ειδών και διαφορετικής έκτασης η κάθε μια. Έτσι κλασσικά τα τελευταία χρόνια την παρουσίαση των εργασιών τεχνολογίας των μαθητών της Α” λυκείου. Προ καιρού είχαμε τη γαστρονομία, επίσης είχαμε αστρονομία πριν μια εβδομάδα και παρακολούθηση του έναστρου ουρανού και γνωριμία με τα αστέρια.

Σήμερα λοιπόν είχαμε το θέατρο στα Αγγλικά.. Τι σημαίνει αυτό….

Ένας χρόνος δουλειά για να παρουσιαστεί μια παράσταση.  Δεν θα σταθώ απλά στην αναφορά. Θα προσπαθήσω να μπω από πίσω στα παρασκήνια και στα παραλειπόμενα. Την υπεύθυνη συνάδελφο πίσω από αυτό την “βρήκα” στο σχολείο πριν 21 χρόνια. Μα το θέατρο στα αγγλικά ασχολείται πολλά χρόνια και όχι ερασιτεχνικά. Παρακολούθησε σεμινάρια σκηνοθεσίας, διάβασε έτρεξε.

Τα παιδιά δεν μαθαίνουν την “ξύλινη” παράσταση των αυτοσχεδιασμών και του αυθορμητισμού. Μαθαίνουν την ηθοποιία με την κίνηση, με το σώμα, με τη χροιά της φωνής. Δεν μένει τίποτα στη τύχη. Τα παλιά μπαούλα ανοίγουν, επιστρατεύονται γιαγιάδες, παλιά ρούχα, έπιπλα, τα πάντα. Φέτος χρησιμοποιήθηκαν και παλιά νυφικά μια και το έργο ήταν “Η στρίγγλα που έγινε αρνάκι” και είχε και γάμο μέσα. Πίσω από την σκηνή ήταν μια στρατιά μαθητών για τα σκηνικά. Αλλάζανε σε ελάχιστο χρόνο. Αν και έχουμε δυο σκηνές…Δηλαδή για την ακρίβεια μια πολύ μεγάλη που χωρίζεται  με μια κολόνα. Και το εκμεταλλευόμαστε κατάλληλα. Παιδιά να βοηθήσουν στο κουβάλημα και στο φτιάξιμο. Στο μακιγιάζ γίνεται ένας κακός χαμός. Και εδώ κάποιοι έχουν γίνει εξπέρ. Και δεν μιλάμε για το καλλυντικό μακιγιάζ. Μιλάμε για θεατρικό μακιγιάζ.

Και τα παιδιά δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό. Δίνουν από τον χρόνο που δεν έχουν. Εκτός από τη προκαθορισμένο δίωρο κάθε Τετάρτη, έχουν και πρόβες τα Σάββατα, όσο πλησιάζει ο καιρός.

Και φτάνουμε στη μέρα. Όπου τα παιδιά παρουσιάζουν τη δουλειά τους. Και λάμπουν. Τα δίνουν όλα, και αποδίδουν το 110 % των δυνατοτήτων τους. Και βγαίνει μια παράσταση όπου δυσκολεύεσαι να συνειδητοποιήσεις ποιοι είναι αυτοί πάνω στη σκηνή. Αν αυτοί είναι οι μαθητές σου που έχεις κάθε μέρα μπροστά σου, ή είναι “κάποιοι άλλοι”.  Και τελειώνει η παράσταση και ένα τεράστιο “ΟΥΦ” ακούγεται στην αίθουσα και σβήνει μαζί με το χειροκρότημα το άγχος όλης της προσπάθειας. Και έρχεται η ικανοποίηση.  Και μαζί με την ικανοποίηση η απόλαυση. Η απόλαυση της κάθε στιγμής. Ευχαριστιούνται τα συγχαρητήρια και τις ευχές των δικών τους ανθρώπων που ήρθαν να τους δουν.  Οι συγγενείς και φίλοι μαζί με τους συμμαθητές τους και πολύ λίγους από τους καθηγητές τους. Το τελευταίο δεν το έχω καταλάβει ποτέ.

Εγώ ένα πράγμα μπορώ να πω. ΜΠΡΑΒΟ. Μπράβο σε αυτούς που πήραν τα χειροκροτήματα αλλά και ένα μεγάλο μπράβο σε όλους εκείνους που δεν πήραν κανένα χειροκρότημα. Σε όλους εκείνους που ήταν “από πίσω” και στήριζαν την προσπάθεια. Να είστε όλοι καλά και να εξακολουθήσετε να μας χαρίζετε μοναδικές στιγμές. Μοναδικές στιγμές που είχα το  προνόμιο να είμαι εκεί και αν ζήσω.

Τη καλησπέρα μου.

Συζητώντας με τα παιδιά…

Σήμερα βρήκα την ευκαιρία να συζητήσω με τα παιδιά. Κάτι τέτοια όσο και αν φαίνεται περίεργο γίνεται σπάνια. Και όπως πάντα μέσα από την συζήτηση βγαίνουν πάντα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Και το πιο σημαντικό είναι ότι τα “παιδιά” ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΙΑ. Ξέρουν πολύ καλά που βρίσκονται και ξέρουν πολύ καλά τι θέλουν.
Το ερώτημα ήταν : Ποια είναι η γνώμη σας για το ΙΝΤΕΡΝΕΤ και για τη χρήση του στην εκπαίδευση.
Περιττό να πω ότι είμαι επηρεασμένος από το συνέδριο της προηγούμενης εβδομάδας. Μου έκανε εντύπωση πάντως. Πέρυσι στη Σύρο η αίσθηση που αποκόμισα ήταν ότι όλες οι ελπίδες για την αναβάθμιση στην εκπαίδευση είχαν αποτεθεί στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές “εν λευκώ”. Φέτος το “μενού” ήταν λίγο διαφορετικό. Οι διαδραστικοί πίνακες θα λύσουν το πρόβλημα. Εγώ θα σας αναφέρω σε ποια σημεία σταθήκαν τα παιδιά. Φυσικά δεν είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα μια και δεν συμμετείχε ολόκληρη η τάξη αλλά ένας μικρός αριθμός μαθητών.
Καλό θα ήταν οι κρατούντες να μιλήσουν με τα παιδιά, όχι για να πουν ότι μιλήσανε, αλλά για να ακούσουν.
Θα σας μεταφέρω πως αντιμετωπίζουν μερικά πράγματα. Δείτε τα, σκεφτείτε τα και ξεκολλήστε από το “παιδιά είναι δεν ξέρουν”.
Αρχικά για το ΙΝΤΕΡΝΕΤ :
1. Τους δίνει τη δυνατότητα της άμεσης πρόσβασης στην πληροφορία.
2. Βάλανε το μεγάλο πρόβλημα του ΙΝΤΕΡΝΕΤ πως θα κρίνουν αν η πληροφορία που βρίσκουν είναι αξιόπιστη ή όχι. Το συζητήσαμε λιγάκι, αποφασίσαμε ότι τελικά τα κριτήρια αποκτώνται με το χρόνο και την εμπειρία.
Και μετά περάσανε στο ψητό…
“Το πρόβλημα δεν είναι στο ΙΝΤΕΡΝΕΤ αλλά στις γνώσεις των καθηγητών.(!)”Όταν ρώτησα διευκρινήσεις μου είπαν ότι έχει υπερτιμηθεί το ΙΝΤΕΡΝΕΤ και θεωρούν ότι πολλοί καθηγητές “κρύβονται” πίσω από το ΙΝΤΕΡΝΕΤ και ανέφεραν το εξής παράδειγμα : Υπάρχουν καθηγητές που το μάθημα το κάνουν μέσα από το βιβλίο, διαβάζοντάς το. Τώρα θα το διαβάζουν από το ΙΝΤΕΡΝΕΤ. Επίσης είπαν ότι παρόμοια έγιναν και με την ψηφιακή τάξη στην Α’ γυμνασίου – από ό,τι άκουσαν, όπου ουσιαστικά διάβαζαν το μάθημα από τα netbooks.. Μου είπαν λοιπόν ότι η ψηφιακή τάξη άρχισε ανάποδα…Πρώτα πήραν τα netbooks και μετά επιμορφώθηκαν οι καθηγητές. Όταν σχολίασα ότι οι καθηγητές κάποια ηλικίας είναι λογικά να μην έχουν την άνεση στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές μου απάντησαν ότι άλλο είναι η άνεση και άλλο η η άγνοια. Αλλά βάλανε “μπροστά” την γνώση του καθηγητή στο αντικείμενό του και κυρίως η προσπάθεια του να τα μεταδώσει. Σχολίασαν ότι σε πολλά μαθήματα η βοήθεια από το ΙΝΤΕΡΝΕΤ και τα πολυμέσα είναι χρήσιμα. Αναφέρανε χαρακτηριστικά τη γεωγραφία στο Γυμνάσιο.
Σχολίασαν ότι με τις νέες τεχνολογίες ο ρόλος του καθηγητή αλλάζει και γίνεται συντονιστής. Μια μαθήτρια μάλιστα σχολίασε ότι αυτό δεν θεωρεί ότι είναι καλό. Δεν συμφώνησαν όλοι με την άποψή της. Όμως μέσα από την συζήτηση βγήκε ότι μεγαλύτερη σημασία έδωσαν στην “ουσία” των μαθημάτων. Και σαν ουσία χαρακτήρισαν την ύλη (αυτή καθεαυτή) αλλά και στο καθηγητή.
Η κουβέντα τελείωσε με το κουδούνι. Σίγουρα σε βάζει σε σκέψεις. Θα ήθελα πραγματικά να γνωρίζω ρωτήθηκε κανείς για τα netbooks πριν τα αγοράσουν. Τώρα, ρώτησαν κανένα για τους διαδραστικούς πίνακες; Μήπως να αλλάζανε κάποια άλλα πράγματα; Να κοιτάγανε λίγο κάποια πράγματα περισσότερο ουσιαστικά. Νομίζω ότι όλοι οι συνάδελφοι έχουν παρόμοιες ιστορίες να περιγράψουν. Μήπως σιγά σιγά να τις καταγράφουμε για να τις διαβάσει και κανένας “άλλος”.
Φυσικά και δεν ξέχασα την ανταπόκριση από Βέροια Νάουσα…
Τη καλησπέρα μου.

2 Συνέδριο Ημ@θί@ς

Σήμερα επέστρεψα Αθήνα έχοντας παρακολουθήσει ένα τριήμερο Πανελλήνιο συνέδριο στην Ημαθία και πιο συγκεκριμένα στη Βέροια και την Νάουσα. Σήμερα θα μιλήσω γενικά για το συνέδριο, το οδοιπορικό θα ακολουθήσει αργότερα γιατί υπάρχουν κάποιες δουλειές που προηγούνται… όπως η φορολογική δήλωση ας πούμε.

Συνοψίζοντας με δυο λέξεις την άποψή μου : Πολύ καλό… αλλά   (Ε! ναι τι; έτσι θα πάρουν τα εύσημα;.. Πρέπει να υπάρξει και λίγη γκρίνια….).

Πρέπει να ξεκαθαρίσω ότι κρίνω εκ του ασφαλούς… Ξέρετε το στυλάκι… Εκείνου του συνάδελφου ντε, που ποτέ δεν κάνει τίποτα αλλά έχει άποψη για ό,τι κάνουν οι άλλοι. Ε!!!! Καλά αυτό το στυλ εννοώ.  (έχω μια μικρή εμπειρία από μία οργάνωση διημερίδας στο σχολείο μου…Κάνει;;;; ) Πάντως θα προσπαθήσω να πω  μερικά πράγματα που κατά την άποψη μου μπορούν να γίνουν καλύτερα. Βέβαια οι άνθρωποι που τρέξανε για όλα όσα είδαμε – και πιστέψτε με δεν ήταν λίγα – πιθανόν να συγχυστούν αλλά διαβεβαιώνω κατανοώντας πλήρως την σημασία των λέξεων… Η κριτική είναι καλόπιστη (Έπεισα; Χμ… Καλά θα δείξει…).

Τα καλά. Πολλά πάρα πολλά. Πρώτα από όλα κρίνοντας από το περυσινό στη Σύρο (ναι εντάξει δεν μιλάμε για την φοβερή εμπειρία σε αριθμό συνεδρίων, αλλά λέμε τώρα…) ήταν πολύ πιο ώριμο. Δηλαδή είχε κεντρικό άξονα. Πέρυσι στη Σύρο αποκόμισα την εντύπωση ότι η πολυθεματικότητα και οι πάρα πολλές εισηγήσεις κάπου έδωσαν την εντύπωση ότι “χάθηκε” ο κεντρικός άξονας. Φέτος είχε – συγκριτικά λιγότερες εισηγήσεις με αποτέλεσμα να είναι περισσότερο συγκεκριμένες. Τουλάχιστον αυτή την εικόνα αποκόμισα.

Οι συζητήσεις προσωπικά μου άρεσαν πολύ. Δώσαν πολλά πράγματα και πληροφορίες. Θεωρώ ότι ο διάλογος ήταν πολύ εποικοδομητικός.

Οργανωτικά μου άρεσε, τουλάχιστον η αρχική συζήτηση, οι συζητήσεις των ΠΕ4 και τα κοινωνικά δίκτυα. Λίγο με παίδεψε το ΙΝΤΕΡΝΕΤΙ αλλά κάπως συνδέθηκα τελικά.

Και πάμε στο “αλλά…”

Χρόνος, χρόνος και …χρόνος : Κάτι πρέπει να γίνει. Τελικά πρέπει να υπάρχει μια αυστηρότητα στο πρόγραμμα. 9.00 ξεκινάμε σημαίνει 9.00 ξεκινάμε. Ο πρώτος εισηγητής πρέπει να είναι εκεί. Γιατί ο επόμενος εισηγητής δεν φταίει σε τίποτα να έχει λιγότερο χρόνο και ο τελευταίος να προσπαθεί να πει αυτά που πρέπει σε ελάχιστο χρόνο και με την πίεση ενός διαλυμένου, πεινασμένου, κουρασμένου και “εξαφανισμένου” ακροατηρίου. Δηλαδή οι εισηγητές πρέπει με κάποιο τρόπο να δεσμεύονται ότι θα τηρήσουν τα χρονικά περιθώρια και ο εκάστοτε προεδρεύων να γίνεται “αγενής” προσπαθώντας να τηρήσει το χρονοδιάγραμμα. Άλλαξαν τα προγράμματα, ο τελευταίος ομιλητής πριν το διάλειμμα έγινε ο πρώτος μετά το διάλειμμα. Το διάλειμμα κόπηκε αλλά από την συνήθεια των νεοελλήνων “ξανάρθε στα ίσα του”. Οι ερωτήσεις κόπηκαν. Για κάποιους εισηγητές δεν επιτράπηκαν  οι ερωτήσεις… Νομίζω ότι όση και αν είναι η πίεση του χρόνου με αυτή την πρακτική καταργείται η ουσία του συνεδρίου που είναι ο διάλογος, η ανταλλαγή απόψεων και εμπειριών. Δηλαδή ο μονόλογος σαφώς δεν βοηθάει όσο μια εποικοδομητική συζήτηση. Το ίδιο φαινόμενο είχαμε και στη Σύρο. Η ανάγκη για εποικοδομητική συζήτηση φάνηκε την πρώτη μέρα που – κυριολεκτικά – μας “διώξανε” από τον “Χώρο Τεχνών” της Βέροιας. (Για να μη γίνονται παρεξηγήσεις ήταν περασμένες δέκα και έπρεπε να κλείσουν οι άνθρωποι και εμείς… εκεί στη κουβέντα.) Όπως επίσης και στην τελευταία συζήτηση για τα δίκτυα (το Σάββατο). Γλώσσα δεν βάζαμε μέσα. Αν δεν ήταν κάποια τραίνα που φεύγανε και “ο αγώνας” ώστε να φύγουν κάποιοι και να καταλάβουμε τι ώρα ήταν, πάλι θα μας διώχνανε. Και οι συζητήσεις συνεχίστηκαν στα τραπέζια. Και οι γνωριμίες και οι ανταλλαγές e-mail  και τηλεφώνων δίνανε και παίρνανε. Τι σημαίνουν όλα αυτά…. Το Ε των ΤΠΕ, να το μεγαλώσουμε. Να γίνουμε λίγο “γιαπωνέζοι” με επισκεπτήρια, και να τα μοιράζουμε αφειδώς. Και ένα μίνι βιογραφικό δίπλα. Να εκμεταλλευτούμε το Τ των ΤΠΕ και ανταλλάξουμε το Π των ΤΠΕ μεταξύ μας. Τι μπορώ να προτείνω… Αυστηρότητα από τους προεδρεύοντες, υπευθυνότητα στον χρόνο από τους εισηγητές, ίσως ένας ομιλητής λιγότερος ανά συνεδρία και περισσότερος χρόνος για συζήτηση. Ας στεναχωρήσουμε κάποιους με το να μη κάνουν όλοι εισήγηση. Νομίζω ότι θα ευχαριστήσετε πολύ περισσότερους συνέδρους έτσι.

Για τις παράλληλες συνεδριάσεις δεν μπορώ να πω κάτι αλλά σίγουρα δυσκολεύει τα πράγματα όσον αφορά τις παρακολουθήσεις. Αναγκαστικά επιλέγεις και αναγκαστικά κάποια τα χάνεις. Τα ίδια είχαμε και στη Σύρο.

Οι φυλές των εισηγητών εξακολουθούν να υπάρχουν.

Συνάδελφοι δεν σας τιμάει να είστε “αναγνώστες” σε μια εργασία. Εφόσον έχετε εισήγηση, ασχοληθείτε και “μάθετέ την απέξω”. Φτιάξτε ένα Power point  με τα κύρια σημεία όχι ολόκληρη την εργασία. Δεν μπορείτε να δείτε το κοινό σας – γιατί διαβάζετε – για να διαπιστώσετε πως  και πόσο βαριούνται την ανάγνωση (η συγκεκριμένη πρακτική είναι το νούμερο ένα λάθος σε μια παρουσίαση : πάνω από το 70 % των συνέδρων σε συνέδρια δηλώνουν ότι είναι αυτό που τους ενοχλεί περισσότερο).

Οι θεωρητικοί, αν το αντικείμενο της μελέτης τους είναι “φρέσκο” και μέσα στο θέμα του συνεδρίου ΟΚ, αλλά το να επαναλαμβάνουν μια εργασία που εκπόνησαν κάποιο καιρό πριν… και είναι και “μακράν σχετικό” με το θέμα, ε… ας το αποφύγουν ή τέλος πάντων ας προχωρήσουν λίγο παρακάτω και ας μην είναι μεταπτυχιακό.

Οι απολογιστές δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς, οπότε ας έχουν και αυτοί τον χρόνο τους.

Οι βιωματικοί είναι συνήθως οι καλύτεροι και φαίνεται από το “στήσιμό τους” στην παρουσίαση. Τα μέσα που χρησιμοποιούν είναι δεύτερα. Επιβάλλονται στον χώρο και στην παρουσίαση. Όσοι βρέθηκαν στο “χωροχρόνο” στη Βιβλιοθήκη της Βέροιας το Σάββατο το απόγευμα μπορούν να καταλάβουν ποιος έχει δουλέψει και πως έχει δουλέψει σε ένα αντικείμενο.  Δυστυχώς δεν μπόρεσα να κάτσω παραπάνω γιατί έπρεπε να “πεταχτώ” στη Νάουσα στη συζήτηση για τα δίκτυα. (6.15 – 6.45  ο “χωροχρόνος”  και 7.15 στη Νάουσα τα Δίκτυα : Ευτυχώς η τροχαία δεν έκανε υπερωρίες Σάββατο βράδυ να δει εκείνο τον περίεργο τύπο που είχε κάνει Βέροια => Νάουσα, Βύρωνα => Παγκράτι.).

Εδώ βέβαια μπαίνει και η ευθύνη της επιτροπής κρίσεων. Αφενός οι εισηγητές στις οδηγίες τους πρέπει να γνωρίζουν ότι η διάρκεια της εισήγησης είναι 20 λεπτά αλλά θα μιλάνε μόνο 10. (Αυστηρά!!!). Τα άλλα 10 θα είναι για συζήτηση. Ας είναι μικρότερο το θέμα. Ας δίνουν λιγότερα δεδομένα. Ας προκαλούν μόνο και μόνο για τη συζήτηση. Να βάζουν τα βασικά ερωτήματα και να αφήνουν τη κουβέντα να ξεκινάει και όπου και όσο φτάσει. Αφετέρου η επιτροπή θα έχει μια συνολική εικόνα όλων των εργασιών όταν θα αποφασίσει ποιες εργασίες θα παρουσιαστούν.

Κάτι άλλο που μου ήρθε τώρα. Υπήρχε μια κάμερα που κατέγραφε τις συνεδρίες. Μήπως να δοθεί το υλικό σε mpg  στους συνέδρους μαζί με τα πρακτικά. Ας μην είναι επεξεργασμένο. Να περαστούν τα αρχεία και να δοθούν σαν data DVD  σε όσους δικαιούνται τα πρακτικά. (κατά την άποψή μου το πιθανότερο είναι να δουν τα DVD παρά να διαβάσουν τα βιβλία των πρακτικών).

Από το Συνέδριο, το μεγαλύτερο μου όφελος είναι ότι γνώρισα πάρα πολλούς συναδέλφους. Συναδέλφους που μοιράζονται τις ίδιες ανησυχίες για το μέλλον. Συναδέλφους με την καθημερινή αγωνία της προόδου των μαθητών τους, και την αγωνία τους για το πως θα αξιοποιήσουν τις καινούργιες δυνατότητες, στην διδακτική καθημερινότητά τους. Γνώρισα πολλούς από εκείνους που έβλεπα στο δίκτυο του “διδάσκοντας τις φυσικές επιστήμες“, γνώρισα εκείνους που προσπάθησαν και μας μάζεψαν  από όλη την Ελλάδα. Να μοιραστούμε τις σκέψεις μας, τις εμπειρίες μας , τις ανησυχίες μας, τους φόβους μας. Να μοιραστούμε τα προβλήματά μας και να καταλάβουμε ότι δεν είμαστε μόνοι μας ή  ότι τα προβλήματα μας έχουν μια απλή λύση που εμείς δεν γνωρίζουμε αλλά την γνωρίζουν άλλοι και την μοιράζονται μαζί μας.

Γνώρισα πολλούς από εκείνους που έτρεξαν για πολύ καιρό πριν, για να οργανώσουν αυτό το συνέδριο και όλες αυτές τις εκδηλώσεις. Από εδώ – το σπίτι μου – θέλω να τους ευχαριστήσω για όλα και κυρίως για εκείνα που δεν φαίνονται και δεν μετρώνται : τον χρόνο τους και το μεράκι τους.

Υπάρχουν πολλά να γράψω. Θα ακολουθήσει το οδοιπορικό και μετά θα περάσουμε ανάλογα με τις αφορμές σε σχολιασμό κάποιων ιδεών που ακούστηκαν.

Μέχρι τότε… τη καλησπέρα μου.

Η εργασία που είχα κάνει το 2006 για το PowerPoint. Ρίξτε μια ματιά.

Back to school…(3) (και τελευταίο)

Το ξέρω ότι σας έχω κατατρομοκρατήσει με τις συνέχειές μου. Έτσι για άλλη μια φορά γράφω για τις εμπειρίες μου από το σχολείο. Αλλά τώρα – για μια ακόμα φορά σαν μαθητής -.

Έτσι λοιπόν τη Δευτέρα ξεκίνησα την συμμετοχή μου στο πεντάμηνο σεμινάριο για την Εκπαιδευτική Ψυχολογία. Άρχισα λοιπόν τη μελέτη και… έκανα μερικές παρατηρήσεις. Λοιπόν…

Δυσκολεύομαι να διαβάσω… και να μελετήσω.Όλα αυτά τα διάβασα αλλά τελικά έχω χάσει τη φόρμα μου. Ψάχνω να βρω υλικό για μελέτη και φυσικά όσο ψάχνω βρίσκω. Και όσο βρίσκω τόσο χάνομαι. Με έχει πιάσει μια κάποια αγωνία. Αισθάνομαι λίγο σαν μαθητούδι. Έχω μια αγωνία γιατί δεν ξέρω. Σιγά σιγά λοιπόν θα μπω σε μια σειρά. Από την άλλη και αυτά τα διαγωνίσματα κάθε εβδομάδα!!!! Πίεση βρε παιδί μου και όχι μόνο. Διάλεξα και την περίοδο… περίοδο εξετάσεων.Δηλαδή θα εξετάζω και θα εξετάζομαι !!! (καλή φάση… δεν λέω νομίζω ότι θα ζοριστώ λιγάκι). Τώρα μαζεύω υλικό. Μόλις γράψω και το πρώτο διαγώνισμα να δω τι μου ζητάνε να γράψω σε 600 λεπτά (!!!) Διαγώνισμα διακοπτόμενο δεν λέω αλλά 10 ώρες!!!! πολύ είναι. Θα το δω και θα σας πω.

Τη Παρασκευή – Σάββατο – Κυριακή θα βρεθώ στη Βέροια – Νάουσα για ένα συνέδριο πάνω στις ΤΠΕ και την εκπαίδευση. Θα έχει πολλά ενδιαφέροντα να δω. Τόσα πολλά που λογικά δεν θα τα προλάβω όλα. Αλλά θα διαλέξω κάποια καλά. Τα πιο ενδιαφέρονται από αυτά, τα έχω ήδη τσεκάρει. Και εκεί θα δω νέα πράγματα.

Τι άλλο έμεινε; Α! ναι ένα μεταπτυχιακό. Γιατί; Έχω ένα απωθημένο και νομίζω ότι δεν πρέπει να μένουν έτσι αυτά. Να σας εξηγήσω για να καταλάβετε. Το 1983 που τελείωνα τις σπουδές είχα τρεις προτάσεις για μεταπτυχιακά. Ναι τότε τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Πρώτον δεν υπήρχαν πολλά μεταπτυχιακά. Και ανννννν έβγαινε κανένα, τότε αυτά φεύγανε σε ελάχιστο χρόνο. Εντάξει δεν ήμουν το “κελεπούρι” αλλά έχοντας ένα πανεπιστημιακό τμήμα με 38 μαθητές ανά έτος (Το φοβερό πλεονέκτημα στο χημικό Ιωαννίνων το καιρό εκείνο), τα μεταπτυχιακά ήταν αρκετά. Δεν έκανα μεταπτυχιακό γιατί απλά δεν υπήρχαν χρήματα. Το μανάβικο του πατρός είχε αρχίσει να έχει προβλήματα από τα σούπερ μάρκετ και το επιπλέον κόστος επί 2-3 χρόνια ήταν βαρύ. Τώρα υπάρχει χρόνος – υπάρχει διάθεση. Τα χρήματα δεν τρέχουν από τα μπατζάκια (με τρία παιδιά και το ΔΝΤ εδώ, είναι δύσκολο) αλλά επαρκούν για ένα μεταπτυχιακό. Έτσι να μου φύγει η κάψα. Η αλήθεια είναι ότι πολλοί φίλοι και συνάδελφοι πλέον είναι σε πανεπιστήμια ανά την Ελλάδα και θα με κατευθύνουν έτσι ώστε να μπορέσω να διαλέξω κάτι καλό.

Είναι ωραίο να κάνεις σχέδια…αλλά ένα βήμα τη φορά. Έτσι για ξεκίνημα, έχουμε το σεμινάριο. Μετά βλέπουμε. Να ξαναμάθουμε να μαθαίνουμε.

Τη καλησπέρα μου.

Back to school…(2)

Ξανά πίσω στα θρανία. Με μια άλλη προοπτική όμως… Αυτή του μαθητή. Ναι αποφάσισα να ξανακαθίσω στα θρανία και να μάθω. Διότι – ως γνωστόν – μου αρέσει να μαθαίνω. Κυνηγάω τις προκλήσεις και “τις στριμώχνω” μέχρι να υποκύψουν.

Ας τα δούμε λίγο αναλυτικά.

Κάπου σερφάροντας βρήκα από το Πανεπιστήμιο Αθηνών ένα πρόγραμμα διαδικτυακής εκπαίδευσης. Έψαξα να βρω παραπέρα πληροφορίες. Και βρήκα… Εκπαιδευτική Ψυχολογία λέει. Τι να είναι αυτό… καλό ακούγεται. Για να το ψάξω λίγο περισσότερο. Υπάρχει αναλυτικό πρόγραμμα; Μ!!!!!Ναι… Καλό δείχνει. Και τι άλλο λέει; ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ…Μμμμμμ!!!!! Αυτό και αν είναι καλό.Δηλαδή θα μάθω πως δουλεύει ένα οργανωμένο πρόγραμμα διαδικτυακής εκπαίδευσης. Γίνεται όλο και καλύτερο. Λοιπόν… θα πάρω. Και νάμαι  σπουδαστής.

Το είχα αποφασίσει αλλά το κόστος ήταν μεγάλο.  Θα πήγαινα ούτως ή άλλως. Αλλά ας ρωτήσω το σχολείο, μήπως μπορεί να καλύψει το κόστος. Ετοιμάζω λοιπόν μια συγκεκριμένη πρόταση αναφέροντας όλα τα θετικά και δεσμεύτηκα με τη  σειρά μου να γίνω επιμορφωτής για τους συναδέλφους. Θα μαζέψω όλο το υλικό και θα το βάλω στη διάθεση των συναδέλφων. Και η απάντηση ήταν καταφατική.

Και νάμαι έτοιμος με τους κωδικούς μου και το προφίλ.

Και σαν καλός “μαθητής” είπα να ανοίξω τη “σάκκα” μου τη ψηφιακή και είπα να κοιτάξω τα μαθήματα μου. Δεν βρήκα τίποτα. Τα μαθήματα αρχίζουν τη Δευτέρα βέβαια. Αλλά εγώ ήθελα να ρίξω μια ματιά στα καινούργια μου βιβλία. Αλλά που… τίποτα διαθέσιμο. Μόνο ένα διαγώνισμα στη θεωρία Piaget που ανοίγει…αύριο.Κοιτάζω τα χαρακτηριστικά και βλέπω… διάρκεια 600 λεπτά (!!!) 10 ώρες διαγώνισμα. (!!!) Μα καλά τι διαγώνισμα είναι αυτό; Ψάχνω για να δω τις οδηγίες… χμ!!! 35 σελίδες πράμα και μερικές λευκές (ο δαίμων του “ηλεκτρονικού” τυπογραφείου).. Και μέσα στα πολλά… το άλλο. Τα μαθήματα θα είναι διαθέσιμα για 20 ώρες (!!!) Άλλο πάλι αυτό. Πως το εννοεί ο ποιητής. Μακάρι και να ήξερα.  Θα το δω. Άφησα κάτι για αργότερα για να έχω να μελετήσω.

Ας δω τι άλλο έχει η “σάκκα” μου. Α!!! ένα προφίλ. ΝΑ το φτιάξω λοιπόν. Να ανεβάσω μια φωτό μου… Φυσικά ανέβασα τη καρρικατούρα μου. Όπως συνήθως. Να είναι ευλογημένο το χεράκι του σκιτσογράφου στη Κέρκυρα που με έφτιαξε. Την έβαλα αλλά μου βγήκε λίγο μεγάλη. Αλλά ακόμα δεν έμαθα πως θα τη μικρύνω. Και λέω …”Να φτιάξω τα υπόλοιπα” Κοιτάζω την ημερομηνία. Και ξεκινάω… και πάω στα έτη και… φτάνουν μέχρι το 1970.  Ξανακοιτάζω και…πάλι μέχρι το 1970 βλέπω. Και σκέφτομαι … “Ρε μπας και μεγάλωσα;” Μπας και δεν μπορώ να μάθω πια… γιατί δηλαδή οι ημερομηνίες σταματάνε στο 1970; Πληγώθηκα πάλι. Και όχι τίποτα άλλο αλλά αν πήγαινε καλά το σεμινάριο αυτό (Είναι πεντάμηνο και τελειώνει κάπου πριν τα Χριστούγεννα) είχα αρχίσει να φλερτάρω με το ανοικτό Πανεπιστήμιο. Τώρα… θα με δεχτούν ή είμαι πολύ μεγάλος.

Άτιμη “κενώνα” !!!! Πως χωρίζεις τους ανθρώπους σε κατηγορίες. ΄Αλλά δεν θα τους περάσει. Πείσμωσα…

Τη καλησπέρα μου.

Back to school…

Και χθες επιστρέψαμε στο σχολείο. Και είδαμε ξανά τους μαθητές μας…. και μας είδαν και αυτοί…Τι χαρά και τι ευτυχία “που θα βρούμε τους παλιούς μας φίλους” που έλεγαν τα παλιά αναγνωστικά και άλλα τέτοια… Ναι δεν λέω… Εντάξει αλλά δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί φαίνονται όλα τα παιδιά κουρασμένα και νυσταγμένα!!! Δηλαδή τι να πω… Είδα και έπαθα να τα ξυπνήσω…Κυρίως τις πρώτες ώρες. Μετά έπρεπε να κάνω αναπροσαρμογή στο πρόγραμμα. Βλέπετε ο σχεδιασμός έλεγε ότι θα τελειώναν τα μαθήματα γύρω στις 18-20 του Μάη, όπως συνήθως όχι στις 12!!. Άντε πάλι να μαζέψουμε τις τελευταίες εκκρεμότητες.

Και μετά το τρέξιμο και τη γραφειοκρατία μέχρι το τέλος, βαθμολογίες, καταχωρήσεις…Μια χαρά θα είναι για κανένα μήνα. Θυμάμαι όταν είχα πρωτοξεκινήσει η τότε διευθύντρια μου είχε πει τη πρώτη  χρονιά. ” Να έχεις υπόψη σου ότι το σχολικό έτος “τελειώνει” τα Χριστούγεννα”. Τότε το θεώρησα υπερβολικό. Αλλά είχε δίκιο. Εντάξει δεν τελειώνει αλλά σίγουρα μέχρι τα Χριστούγεννα υπάρχει “συμπαγής χρόνος” για δουλειά και καλό είναι να έχουν βγει τα 2/3 της ύλης. Αντιφατικό και δύσκολο αλλά έτσι πρέπει.

Αλλά έχω και καλά νέα. Βρέθηκα προ ημερών στο Αίγιο και μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι…”ΝΑΙ ΗΡΘΕ Η ΑΝΟΙΞΗ”. Αν δεν το πιστεύετε, γιατί εδώ στην Αθήνα μέσα από τα λεωφορεία δεν μπορείς να δεις ανθισμένα λουλούδια ή χελιδόνια, είναι βέβαιο ότι είναι όλα εδώ… ή τουλάχιστον εκεί. Τέλος πάντων ήρθε η άνοιξη. Βγείτε λίγο να σας “δει ο ήλιος” και να “φωτοσυνθέσετε”. Βρείτε εκείνη την ώρα μέσα στη βδομάδα και αράξτε σε μια καρέκλα – έξω – με πρόσωπο στον ήλιο και αφεθείτε να σας “χαϊδέψει”, χωρίς τις κρέμες με το βαθμό προστασία 1500 και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο. Κλείστε τα μάτια και ακούστε τους ήχους γύρω σας. Δεν έχει μεγάλη σημασία αν είναι το λεωφορείο που φρενάρει ή το ζευγάρι στο διπλανό τραπέζι. Ανάμεσα τους μπορεί να συνειδητοποιήσετε ήχους που δεν περιμένατε.

Τώρα το επόμενο είναι λίγο επικίνδυνο. Αν για οποιοδήποτε λόγο αισθανθείτε ανασφάλεια μη  το κάνετε. Αναπνεύστε βαθιά και προσπαθείστε να ξεχωρίσετε τις μυρωδιές. Αν είστε το κέντρο μάλλον θα ξεχωρίσετε το ντίζελ από το αέριο και τη βενζίνη. Αλλά τουλάχιστον θα ξέρετε ότι μπορείτε να ξεχωρίσετε μυρωδιές. Τώρα αν είστε πουθενά παραέξω, κάτι διαφορετικό μπορεί να φτάσει. Αν θα είναι το τσουκάλι της γειτόνισσας ή το διακριτικό λεπτό άρωμα από το δίπλα κήπο…δεν το ξέρω.

Για να καταλάβετε τι λέω… πάρτε ένα μπουκετάκι από άνθη κερασιάς έτσι για να θυμηθούμε όλοι πως είναι η άνοιξη.

Τη καλημέρα μου.

Σε κάνει να σκέφτεσαι… (μέρος 4ο)

Η αλήθεια είναι ότι νομίζω ότι πρέπει να τη σταματήσω τη σειρά. Όχι ότι δεν έχω να γράψω αλλά να, νομίζω ότι κουράζει.Ήρθε το Πάσχα, έφυγε το Πάσχα, πάμε για Πρωτομαγιά, Αγίου Πνεύματος…καλοκαίρι. Επιμένω πως όσο βλέπει κανείς αυτό το βίντεο τόσο συνειδητοποιεί πράγματα και τόσο σε κάνει να σκέφτεσαι.

Έτσι στο τελευταίο κομμάτι που θα σταθώ είναι αυτό που μιλάει (γύρω στο 11 λεπτό)  για τον τρόπο με τον οποίο τα παιδαγωγικά συστήματα παντού στο κόσμο επικεντρώνουν την προσοχή τους σε συγκεκριμένα θέματα, και ειδικότερα στη κορυφή βάζουν μαθηματικά και γλώσσα και στο τέλος αφήνουν το σώμα με τη γυμναστική και το χορό. Και σχολιάζει λέγοντας ότι “όλα τα παιδαγωγικά συστήματα επικεντρώνονται στο μυαλό.” Και βάζει το ερώτημα “Γιατί μήπως είμαστε μόνο μυαλό; Μήπως δεν έχουμε σώμα;” και αφού σχολιάσει λίγο τους ακαδημαϊκούς καθηγητές λέγοντας ότι είναι μόνο “μυαλό” και ότι το σώμα τους το χρησιμοποιούν μόνο και μόνο για να μεταφέρουν το κεφάλι τους σε συζητήσεις φτάνει στο σημείο που θέλω να “κολλήσω”:

“Το παιδαγωγικό σύστημα αυτό αναπτύχθηκε στα μέσα του προηγούμενου αιώνα, κατά την διάρκεια της βιομηχανικής επανάστασης.”Δηλαδή να τα δούμε πιο απλά. Έχουμε ένα εκπαιδευτικό μοντέλο που είναι 200 χρονών που αλλάζει και εμείς έχουμε κολλήσει εκεί. Και οι αλλαγές που έρχονται είναι τόσο πολλές και καταιγιστικές που είναι μάλλον βέβαιο ότι δεν θα τις προλάβουμε. Για να μη πω ότι δεν θα τις πάρουμε και χαμπάρι πότε έγιναν.

Και εμείς οι εκπαιδευτικοί τι θα κάνουμε; Θα προσαρμοστούμε; Θα μπορέσουμε να παρακολουθήσουμε τις αλλαγές ή θα προσπαθήσουμε να υπερασπιστούμε ένα μοντέλο που έχει πεθάνει; Μήπως θα μείνουμε κολλημένοι σε κάτι που έχει μάλλον μικρό μέλλον…γιατί έτσι μάθαμε; Και αν δεχτούμε τα καινούργια πράγματα, είναι σίγουρο ότι θα μπορέσουμε να δουλέψουμε σωστά ή θα εφαρμόσουμε ένα ερμαφρόδιτο σύστημα όπου στα νέα συστήματα θα βάλουμε τα παλιά; Το θέμα είναι ότι πρέπει να αλλάξει η συλλογιστική με την οποία προσεγγίζουμε την εκπαίδευση και τη διδασκαλία. Και πως θα αλλάξει αυτή η προσέγγιση… με τι προϋποθέσεις, με τι προοπτικές και κυρίως με ποιους στόχους.

Αυτό σημαίνει ότι μέσα στις οικογένειες θα έχουμε πολλές ανακατατάξεις. Γιατί στις οικογένειες; Μα είναι απλό. Νομίζετε ότι εύκολα θα δεχτεί ένας νεοέλληνας πατέρας ή (κυρίως) μια νεοελληνίς μητέρα (στα συνηθισμένα οικογενειακά μοντέλα η μητέρα έχει τα “παιδαγωγικά”), ότι στο σχολείο θα έχουμε μια νέα νοοτροπία, το μάθημα θα έχει άλλο προσανατολισμό και όχι την εισαγωγή στα Πανεπιστήμια. Και αν αλλάξει, τότε το “παιδί” πως θα περάσει στο πανεπιστήμιο.  Δηλαδή θα έχουμε μεγάλες κοινωνικές αναστατώσεις και τα πράγματα θα ηρεμήσουν μετά από καμιά δεκαετία. Όταν η νέα κατάσταση των πραγμάτων θα αρχίσει να γίνεται καθεστώς. Όταν οι νέοι μαθητές θα ξεκινήσουν να σπουδάζουν με μια συγκεκριμένη λογική και ένα συγκεκριμένο μοντέλο εκπαίδευσης.

Και πάλι, το καινούργιο μοντέλο, δεν ξέρουμε που θα οδηγήσει. Και με ποιο τρόπο. Είπαμε… Εδώ δεν ξέρουμε σε πέντε χρόνια πως θα είναι ο κόσμος…θα μπορέσουμε να εκπαιδεύσουμε τα παιδιά για ένα κόσμο μετά από …15-20 χρόνια (6+6+4(5) χρόνια σπουδές και 2-3 χρόνια αναμονή νάτη η εικοσαετία). Η εμπειρία έχει δείξει ότι μόλις αλλάξει η κυβέρνηση, θα αλλάξουν όλα…και ξανά από την αρχή. Κάτι καινούργιο έρχεται. Βλέπετε όλοι οι υπουργοί Παιδείας μόλις αναλαμβάνουν θέλουν να δείξουν έργο. Και τα γκρεμίζουν όλα των προηγουμένων και στήνουν από την αρχή…. τα καινούργια. Και φυσικά στην Βουλή περνάνε μόνο με την πλειοψηφία του Κυβερνώντος κόμματος. Αν δεν καταλάβουν ότι η παιδεία πρέπει να προχωράει με 300 ψήφους κάθε φορά. Ώστε ανεξάρτητα από το ποια είναι η κυβέρνηση κάθε φορά, το πρόγραμμα της παιδείας να μην αλλάξει. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για τους κρατούντες.Αν κάθε τρεις και λίγο αναστατώνονται οι οικογένειες, οι καθηγητές και οι μαθητές “δεν ξέρουν τι πρέπει να κάνουν”  γιατί αλλάζουν τα συστήματα και αυτό είναι ψιλά γράμματα.

Η αίσθηση που έχω όλα αυτά τα χρόνια είναι ότι μετράει περισσότερο να μπορούν να πουν τι κάνανε… για παράδειγμα ότι πήρανε πχ 5000 διαδραστικούς πίνακες. Τώρα αν χρησιμοποιήθηκαν ή μουχλιάζουν σε αποθήκες είναι δεύτερο. Αν οι εκπαιδευτικοί έμαθαν να αξιοποιούν αυτά τα νέα μέσα ή όχι και αυτό είναι δεύτερο. “Εμείς όμως τους πήραμε τους πίνακες… άρα κάναμε έργο!!!”

Έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας. Όλοι…μικροί – μεγάλοι. Και οι αλλαγές θα είναι ραγδαίες. Και εμείς πρέπει να τις βιώσουμε και να τις εμπεδώσουμε αλλά το κυριότερο…πρέπει να μπορούμε να τις αξιοποιήσουμε. Και αυτό είναι το στοίχημα που πρέπει να κερδίσουμε.

Δεν συνεχίζω τη σειρά. Όσοι θέλουν ας το δουν το βιντεάκι όσες φορές θέλουν. Είναι βέβαιο ότι κάθε φορά θα βρίσκουν καινούργια πράγματα. Σίγουρα δεν είναι πανάκεια ούτε όλα όσα λέει είναι σωστά αλλά σίγουρα… σε κάνει να σκέφτεσαι.

Σήμερα του Αγίου Ευτυχίου οπότε η “Ευτυχία” γιορτάζει. Χρόνια πολλά λοιπόν.

Τη καλησπέρα μου.

Σε κάνει να σκέφτεσαι… (μέρος 3ο)

Σε ένα άλλο σημείο, γύρω στα 6,5 λεπτά, μιλάει για τον Σαίξπηρ μικρό και σχολιάζει πως θα ήταν ο Σαίξπηρ σαν παιδί. Και σχολιάζει τον πατέρα του Σαίξπηρ να τον βάζει για ύπνο για να μη γράφει άλλο, ή τον δάσκαλο του στο σχολείο να του κάνει παρατήρηση που δεν διαβάζει καλά. Και λέω και εγώ συμπληρώνοντας αντίστοιχα. Σκεφτείτε τον δάσκαλο του Πικάσο να του κάνει παρατήρηση γιατί ζωγραφίζει συνέχεια στο μάθημα και να του βάζει τιμωρίες μέχρι τελικά να σταματήσει να ζωγραφίζει.

Και ερχόμαστε στα δικά μας. Πόσες φορές έχουμε προβάλλει τα όνειρά μας στα παιδιά μας. Και πόσες φορές τους έχουμε επιβάλει τι να κάνουνε γιατί εμείς “γνωρίζουμε τι είναι καλό για αυτά”. Αλλά αλήθεια γνωρίζουμε;

Έχοντας το κριτήρια και τα δεδομένα της προηγούμενης γενιάς, πλάθουμε τα όνειρα της επόμενης γενιάς. Και υποβάλλουμε απόψεις και ιδέες που κατά τη γνώμη μας είναι σωστές. Και από την άλλη δεν ρωτάμε τι θέλουν τα ίδια τα παιδιά.

Βέβαια σήμερα έτσι που είναι το πράγματα είναι πολύ πιθανόν τα παιδιά να μη ξέρουν τι θέλουν αλλά ούτε και εμείς μπορούμε να παρακολουθήσουμε τις εξελίξεις και τους ρυθμούς με τους οποίους τρέχουν. Παρόλα αυτά δυσκολευόμαστε να το δεχτούμε και επιμένουμε σε θέματα που δεν γνωρίζουμε.

Ο δικός μας ρόλος σαν εκπαιδευτικού έχει να κάνει με το να αναδείξουμε αυτές τις δεξιότητες και ιδιαιτερότητες του κάθε μαθητή. Αλλά πως να τις αναδείξεις όταν “η ύλη τρέχει”, οι εξετάσεις έρχονται, πρέπει να δείξουμε έργο προς τα έξω.

Δεν ξέρω πόσοι γονείς θα ήταν ευχαριστημένοι από ένα καθηγητή που θα αναδείκνυε τις δυνατότητες ενός μαθητή αλλά δεν θα τον δίδασκε αρχαία, μαθηματικά, φυσικοχημεία – κυρίως. Αυτά τα μαθήματα είναι το εισιτήριο στα πανεπιστήμια. Τι να το κάνω να που πει κάποιος ότι ο γιος μου θα μπορούσε να γίνει ζωγράφος, αλλά δεν ξέρει μαθηματικά, φυσικοχημεία, αρχαία. Γιατί αυτό είναι το θέμα. Να μπορέσει να μάθει ώστε να περάσει στο πανεπιστήμιο και η ζωγραφική, μουσική, χορός ή ό,τι άλλο, μπορεί, να περιμένει.

Μπορώ να θυμηθώ την…Μαρία. Παλιά μου μαθήτρια, που ως γνωστόν ποτέ δεν γνώρισα, παρά μόνο στην πενθήμερη εκδρομή μου επέτρεψε να δω ένα μικρό μέρος του εαυτού της. Σε μια βραδινή έξοδο πρόσεξα ότι χόρευε πάρα πολύ ωραία. Όταν της το σχολίασα μου είπε ότι θέλει να ασχοληθεί επαγγελματικά με το χορό και ότι κάνει μαθήματα πολλά χρόνια.  Άλλη μια  μαθήτρια μου που το μόνο που ήξερα ήταν ότι “ήταν αδύνατη στη Χημεία”. Πόσο λίγα πάλι ήξερα. Η αλήθεια είναι ότι έχασα τα ίχνη της μετά την αποφοίτηση και έτσι δεν γνωρίζω τελικά τι έκανα. Πάντως θυμάμαι ότι “κάπου πέρασε” αλλά τι έκανε με αυτά που πραγματικά ήθελε ποτέ δεν το έμαθα.

Η ευθύνη η δική μας – των καθηγητών – είναι επίσης μεγάλη. Θυμάμαι μια άλλη Μαρία λίγο παλιότερα, που ήθελε να πάει πρώτη δέσμη. Σε κάποια φάση μέσα στο μάθημα, στη πρώτη Λυκείου, η …Μαρία θεωρώντας ότι τα ήξερε όλα, είχε μια συμπεριφορά υπεροπτική, και σε μια “κουβέντα” σχετικά προσπάθησα να της δείξω ότι έχει πολύ δρόμο και πολλά να μάθει. Τα πήρε πολύ προσωπικά, και άρχισε να ξανασκέφτεται το θέμα της πρώτης δέσμης. Και εγώ άρχισα να αναλογίζομαι τι ήμουν έτοιμος να κάνω. Και πως ετοιμαζόμουνα  να αλλάξω την πορεία ενός ανθρώπου γιατί μίλησε άσχημα και δεν είχε σωστή συμπεριφορά. Και σκέφτηκα πολύ σοβαρά το ρόλο μου μέσα στο σχολείο και τελικά πόση μεγάλη ευθύνη έχουμε στο να οδηγήσουμε ένα άνθρωπο στα να πραγματοποιήσει τα όνειρά του ή αντίστροφα, με μια λέξη μας να αλλάξουμε την πορεία ενός ανθρώπου. Τεράστια ευθύνη. Συζητήσαμε μετά αναλυτικά με τη Μαρία και της εξήγησα ότι έχει  προτεραιότητα η δική της επιθυμία και ότι δεν πρέπει να επιτρέψει σε κανένα να την αλλάξει αυτή την επιθυμία. Τελικά προς μεγάλη ανακούφιση δικιά μου η Μαρία τελικά πήγε πρώτη δέσμη και πέτυχε εκεί που ήθελε. Από την άλλη εγώ έγινα πολύ πιο προσεκτικός.

Κλείνοντας θα ήθελα να σταθώ στο πως τελικά επηρεάζουμε την πορεία ενός ανθρώπου, είτε με μια “πλύση εγκεφάλου” (κυρίως από την πλευρά των γονέων) του τύπου “τι καλά που θα ήταν να γινόσουν…..”.Οπότε το παιδί όταν φτάσει η ώρα να αποφασίσει του βγαίνει αυθόρμητα ότι “Όταν μεγαλώσει θα γίνει…”, είτε με μια κουβέντα μας ή ένα καλό ή κακό βαθμό (από τη μεριά των καθηγητών). Και στις δυο περιπτώσεις μπορούμε να “δημιουργήσουμε” έναν ευτυχισμένο ή ένα δυστυχισμένο άνθρωπο. Μεγάλη υπόθεση.

Θα σταματήσω εδώ. Όπως και προχθές δεν θα βγάλω κανένα συμπέρασμα. Απλά καταθέτω τις σκέψεις μου, σαν προβληματισμό.

Μάλλον θα τα “ξαναπούμε” μετά την Ανάσταση. Έτσι νομίζω ότι πρέπει να ευχηθώ σε όλους να περάσετε καλά, να γυρίσετε όλοι από όπου πάτε για να ξεκουραστείτε, και να μη το παρακάνετε με το φαγητό.

Τη καλησπέρα μου.