Εκπαιδευτικά – Page 7

Η κατάργηση της αξιοκρατίας…

– Πως πάνε οι εξετάσεις κύριε Μανώλη; Με ρώτησε η πάντα γελαστή φουρνάρισσα κυρία Σοφία.

– Καλά… ξεκινήσαμε και είχα ήδη χθες το πρώτο μάθημα…

– Βάζετε εύκολα στα παιδάκια;…

– Όχι…

– Ααααχχχ!!! Τα κάψατε τα παιδάκια…

– Δεν νομίζω… Θα ήταν αδικία να βάλω εύκολα θέματα…

Στο βλέμμα της απορίας που αντιμετώπισα, θεώρησα ότι έπρεπε να εξηγήσω…

Ο καθηγητής μέσα στη τάξη εκτός όλων των άλλων είναι ο εκφραστής της ισονομίας και της αξιοκρατίας. Μέσα στη τάξη, όλοι οι μαθητές κρίνονται με τα ίδια κριτήρια και οι βαθμοί τους είναι ανάλογοι με αυτά τα κριτήρια. Έτσι όλοι ξέρουν που βρίσκονται και τι να περιμένουν για βαθμό γιατί οι πρώτοι που ξέρουν τι ξέρουν είναι οι μαθητές. Αυτό είναι κάτι που το προσπαθώ όλα τα χρόνια σαν καθηγητής, γιατί απλά θυμάμαι από το καιρό που ήμουν μαθητής πολλές περιπτώσεις “αδικίας”. Η αξιολόγηση πάντα έχει υποκειμενικό παράγοντα μέσα, γιατι σταθμίζεις προσπάθεια, συμμετοχή, παρουσία και άλλα μη μετρήσιμα μεγέθη. Στα γραπτά υπάρχει βαθμολογηση και όχι αξιολόγηση. Εκεί τα πράγματα μπορούν να είναι αντικειμενικά αν έχεις προκαθορίσει τις μονάδες σε κάθε φάση.

Για να δούμε λοιπόν, τι θα σήμαινε να βάλω εύκολα θέματα…

Αν έβαζα εύκολα θέματα… θα έγραφαν όλοι. Γιατί να είναι κακό αυτό; Αν γράψουν όλοι, τότε οι μαθητές που παρακολουθούσαν όλο το χρόνο και προσπαθούσαν, θα βρεθούν μαζί με τους μαθητές που δεν δούλεψαν καθόλου και δεν κατέβαλαν την παραμικρή προσπάθεια. Οι μαθητές που ναι μεν προσπαθούσαν όλο το χρόνο, και δεν είχαν υψηλές επιδόσεις, μια και η χημεία δεν συγκαταλέγεται στα εύκολα μαθήματα, θα βρεθούν μαζί ή και χαμηλότερα με τους μαθητές που δεν έκαναν καμία προσπάθεια όλο το χρόνο.

Μα με αυτό το τρόπο θα μείνουν στο μάθημα… Ωραία αλλά υπάρχει κάτι που το ξέρουν μόνο οι μαθητές. Δεν μένεις πλέον σε ένα ή δύο μαθήματα. Το σύστημα προβλέπει μέσο όρο γραπτώς εξεταζομένων μαθημάτων πάνω από το 9,5. Δηλαδή αν μείνεις θα μείνεις σε 7 – 8 μαθήματα μαζί και μόνο αν προσπαθήσεις. Δηλαδή στα 12 – 13 μαθήματα που εξετάζονται πάνω από τα μισά πρέπει να είναι πολύ κάτω από τη βάση και τα άλλα γύρω στη βάση. Έτσι μένεις… αλλά δεν γίνεται να μείνεις μόνο σε 1 ή 2 μαθήματα.

Και τι κάνεις τελικά. Βάζεις διαβαθμισμένα θέματα. Δηλαδή θέματα με το 1/3 των μονάδων να είναι θέματα εύκολα και αναμενόμενα…το 1/3 θέματα που να είναι βασικές γνώσεις και το 1/3 να έχουν θεματάκια έξυπνα για τους μαθητές που έχουν ασχοληθεί. Έτσι ο μαθητής που δούλεψε όλο το χρόνο και έχει σφαιρική άποψη της ύλης θα μπορέσει να βρεθεί ψηλά, αλλά ακόμα και ο μαθητής που δεν ασχολήθηκε καθόλου, ακόμα και τώρα αν ασχοληθεί λίγο θα μπορέσει να γράψει κάποιες μονάδες. Εφόσον όλο το χρόνο αποφάσισε ότι δεν θέλει να ασχοληθεί, ας είναι προετοιμασμένος για τι συνέπειες. Το παιγνίδι παίζεται με συγκεκριμένους κανόνες, γνωστούς από την αρχή, και κοινούς για όλους.

Μία άλλη παράμετρος είναι οι εξετάσεις…

Αν κατά την διάρκεια των εξετάσεων ο αδύναμος μαθητής ζητήσει τη βοήθεια ενός καλού μαθητή – φίλου, κάτι που είναι πολύ κοινό, τότε έχουμε το εξής φαινόμενο. Αν οι επιτηρητές συνάδελφοι δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους… αφήνοντας τους μαθητές να αντιγράφουν… ( δεν μιλάμε για το τι πρέπει να γίνει και τι πρέπει να κάνουν. Παρόλα αυτά υπάρχουν κάποιοι συνάδελφοι που εννοούν με λάθος τρόπο την βοήθεια προς τους μαθητές.) …τότε έχουμε πλήρη ανατροπή. Δηλαδή, ο αδύναμος μαθητής που καταφέρνει να αντιγράψει, βρίσκεται αξιολογικά υψηλότερα από άλλους μαθητές που προσπαθούν μόνοι τους και πιθανόν να μη πάνε τόσο καλά. Οι μαθητές που βοηθούν τους συμμαθητές τους βοηθάνε να γίνει η παραπάνω ανατροπή. Βέβαια μεταξύ μαθητών υπάρχει η “συναδελφική αλληλεγγύη”, και δύσκολα δεν θα βοηθήσει ένα συμμαθητή του. Από την άλλη θα γκρινιάξει αν ο ίδιος έχει μικρότερο βαθμό, ενώ διάβασε και προσπάθησε, ενώ κάποιος που δεν προσπάθησε έχει μεγαλύτερο βαθμό.

Μπορείτε να δείτε λοιπόν, ότι αν οι εξετάσεις δεν γίνουν με τον ενδεδειγμένο τρόπο, η αξιολόγηση ενός χρόνου ανατρέπεται μέσα σε ελάχιστο χρόνο. Οι μαθητές εκπαιδεύονται στην πρακτική της “λούφας” και της “επίπλευσης” σε οποιοδήποτε περιβάλλον. Θα μπορούσα να μιλήσω και για παρασιτική συνύπαρξη μέσα στη τάξη. Το είδα και στις εργασίες πάνω στο U4energy. Όλη η ομάδα δούλευε, αλλά όπως είπαμε όταν λέμε όλοι…τελικά δεν εννοούμε όλοι. Η ομάδα θριάμβευσε και κάποιοι πήραν δόξα που δεν τους έπρεπε…

Κλείνοντας… νομίζω ότι είναι καθήκον μας να υπερασπιστούμε κάποιες βασικές κοινωνικές αξίες… για να έχουμε ελπίδες κάποτε να έχουμε μια διαφορετική εικόνα στη κοινωνία που ζούμε. Η απαξίωση βασικών δομών και αξιών σίγουρα δεν εξυπηρετεί κανένα. Ας τα σκεφτούμε λοιπόν την επόμενη φορα που θα βγάλουμε θέματα ή θα επιτηρήσουμε. Από την μεριά των μαθητών ισχύει ότι πάντα θα βοηθήσουν το συμμαθητή τους… Από εμάς εξαρτάται να μη καταργηθεί η αξιοκρατία.

Να δούμε και δυο απόψεις για την αξιοκρατία…

Ο τρίχερος!!! μαθητής.

Η αξιοκρατία… αλλιώς.

Έτσι για να ξεκινήσει λίγο πιο ευχάριστα η μέρα…

Τη καλημέρα μου…

Οδηγίες για υποψηφίους απόφοιτους….

Το είπα και το κάνω… Λοιπόν μεθαύριο Τρίτη αρχίζουν οι εξετάσεις για την εισαγωγή στα ΑΕΙ των τελειόφοιτων των λυκείων και των απόφοιτων παρελθόντων ετών.

Υπάρχουν κάποια πράγματα που καλό είναι να τα λέμε αλλά και άλλα που δεν λέγονται και καλό είναι να γίνονται.

Ξεκινάμε λοιπόν και καταγράφω έτσι όπως μου έρχονται… αυτό κάνω άλλωστε συνήθως.

1. Το βιολογικό ρολόι… είναι λίγο αργά τώρα, αλλά σηκώνει ρύθμιση. Τι σημαίνει αυτό . Μάθατε τις μέρες αυτές να ξενυχτάτε, να διαβάζετε βράδυ, που έχει ησυχία και κανείς δεν σας ενοχλεί, μια και κοιμούνται όλοι. Ξυπνάγατε αργά μια και συνήθως είχατε κόψει το σχολείο…λόγω απουσιών κλπ κλπ κλπ. Λοιπόν νωρίς ύπνο, καταναγκαστικά και νωρίς ξύπνημα για τρεις μέρες… μέχρι τις εξετάσεις. Αλλιώς θα είστε στο σχολείο κατά τις 7.30 και θα ξυπνάτε κατά τις 12 το μεσημέρι… που θα έχετε σχολάσει. Αν με εννοείται τι εννοώ. Για να δουλέψει το μυαλό, θέλει λίγο τη ρουτίνα του… Πιεστείτε λοιπόν – αν το παραπάνω σενάριο σας κάνει, να μπείτε σε μια σειρά – έστω και τη τελευταία στιγμή.

2. Το πρωινο… είναι το σημαντικότερο γεύμα. ΟΚ δεκτό, αλλα αν εσείς έχετε μάθει μια ζωή να ξεκινάτε χωρίς πρωινό, ίσως να μην είναι καλή ιδέα να ξεκινήσετε τώρα. Δοκιμάστε σε μια κενή μέρα – χωρίς εξετάσεις εννοείται – να φάτε πρωινό για να δείτε πως το διαχειρίζεται ο οργανισμός σας. Μπορεί να φουσκώσετε, να έχετε ενοχλήσεις, να… να… δεν ξέρω και εγώ τι άλλο. Αν είναι να γράφετε και το στομάχι σας να “χορεύει” ή να κάνει θόρυβο, εξετάστε σοβαρά την πιθανότητα να μη φάτε πρωινό όπως κάνατε τόσο καιρό. Απλό είναι.

3. “Να σου φτιάξω μια πορτοκαλάδα;” Η καλή μαμά προσπαθώντας με “δόλιο” τρόπο να ενισχύσει τις αντοχές σας και τις ανοχές σας προσφέρεται να σας φτιάξει μια πορτοκαλάδα… Εσείς πιθανόν να μη θέλετε να ξαναδείτε πορτοκαλάδα για τα υπόλοιπα 30 χρόνια… αλλά δεν είναι εκεί το θέμα…Η μαμά σας λέει, παιδάκι μου είμαι εδώ, ό,τι θέλεις μου το λες και θα το φροντίσω. Αυτή είναι η “πορτοκαλάδα”. Οπότε όσο και αν δεν θέλετε, τουλάχιστον μη βάζετε τις φωνές. ΟΚ καταλαβαίνω τα περί εντάσεως και άγχους… όλοι σε κάποιες φάσεις τα περνάμε, αλλά οι άνθρωποι που είναι δίπλα μας… αξίζουν κάτι καλύτερο από τις φωνές μας.

4. “Πως πάει το διάβασμα;” ρώτησε ο φούρναρης τη Μαιρούλα, που ήξερε ότι δίνει εξετάσεις… Δηλαδή τώρα θα δίνουμε λόγο και στο φούρναρη;… Δεν είναι ακριβώς έτσι… Συνήθως η ερώτηση αυτή κρύβει ένα ενδιαφέρον, συνήθως χωρίς κουτσομπολίστικες προεκτάσεις… ανθρώπινο. Καλό είναι να δίνουμε απαντήσεις που δεν δίνουν συνέχεια για συζήτηση αλλά και δεν αποτελούν “προγραμματικές δηλώσεις”. Κάτι του τύπου “θα δείξει”, συνήθως φτάνει. Έτσι δεν δίνουμε χώρο, για να μας αγχώνουν οι πέριξ μας, μια και θα αισθανθούμε ότι μετά τις εξετάσεις θα πρέπει να του πούμε τι κάναμε… να κάνουμε και απολογισμό δηλαδή.

5. “Πως πάει το παιδί… ;” ρώτησε η θέια Κατίνα τη μαμά/ μπαμπά… Εδώ νομίζω ότι η μαμά (κυρίως) και ο μπαμπάς θα πρέπει να γίνει “κυματοθραύστης” σε αυτά τα σχόλια… Και εδώ το “θα δείξει” είναι ίσως λύση. Αν υπάρχουν αναφορές του τύπου, διαβάζει πολύ, έχει βάλει ψηλούς στόχους, θέλει να μπει με υποτροφία… και ότι άλλο, εσάς αυτομάτως σας καθιστά υπόλογους και σας ανεβάζει τον πήχυ ψηλά, μια και θα πρέπει να ανταποκριθείτε στις προγραμματικές δηλώσεις τις μαμάς/μπαμπά. Επίσης καλό είναι να αποφεύγονται οι επισκέψεις στο σπίτι εκείνες τις μέρες, γιατί σίγουρα θα ακούσετε ιστορίες του τύπου : “Ο γιος της γειτόνισας της κυρά Μαρίας διάβαζε 25 ώρες την ημέρα και δεν έκανε τίποτα το παιδί” ή ” έλιωσε πάνω από το βιβλίο και μπήκε 1ος Ιατρική” …. και άλλα τέτοια όμορφα. Δηλαδή “εγώ που διαβάζω 5 ώρες τι πιθανότητες έχω δίπλα σε αυτούς…” Αστικοί μύθοι και ίδιον των νεοελλήνων η υπερβολή σε θέματα που για αυτούς είναι ακίνδυνα. Για εσάς όμως; είναι πηγή άγχους και σύγκρισης, που καλό είναι να σας λείπει. Έτσι η μαμά και ο μπαμπάς θα υιοθετήσουν σε όλους το “Θα δείξει” και ας τους αφήσουν να βγάζουν συμπεράσματα μόνοι τους.

6. “Πως πήγες;” και εδώ μια απάντηση υπάρχει…”θα δείξει”. Το γραπτό έχει φύγει από τα χέρια σου και έχει ξεκινήσει τη πορεία προς τα βαθμολογικά κέντρα. Δεν έχει νόημα – αν έχεις κάνει λάθη – να τα ανακυκλώνεις και να τα φορτώνεις προίκα άγχους στο επόμενο μάθημα. Μια γραμμή και έκλεισε, πάμε για επόμενο. Και στη μαμά και στο μπαμπά, το ίδιο, συμφωνία να μη ρωτάνε… όση αγωνία και να έχουν. Και στους καθηγητές το ίδιο και περισσότερο… εμείς έχουμε και το κακό συνήθειο να ρωτάμε…”γιατί το έκανες αυτό…” (Για τους συναδέλφους… καλό θα είναι να μη τους πιέζετε να σας πουν τι κάνανε… δεν έχει νόημα τουλάχιστον όσο διαρκούν οι εξετάσεις. Δηλώστε τους ότι θα είστε δίπλα στο τηλέφωνο και αυτοί ΑΝ ΘΕΛΟΥΝ να σας πάρουν τηλέφωνο και να ρωτήσουν και να εξηγήσετε το γιατί). Σαφώς και ξέρετε τι γράψατε και σαφώς έχετε την εικόνα – καλή ή κακή – δεν είναι ανάγκη να απολογείστε σε κάθε μάθημα.

7. “Έχω μια απορία…” στις εξετάσεις…Αν συμβεί κάτι τέτοιο, να είστε προετοιμασμένοι για να μην αγχωθείτε… Δεν θα πάρετε απάντηση άμεσα…Οι επιτηρητές θα φροντίσουν να έρθει ο Πρόεδρος του κέντρου με έναν καθηγητή της ειδικότητας, να ρωτήσει ποια είναι η απορία, θα την ακούσει προσεκτικά και θα φύγει, χωρίς να απαντήσει…στο κενό χρόνο, θα επικοινωνήσει με την Νομαρχιακή Επιτροπή, θα μεταφέρει το ερώτημα, και θα δει αν υπάρχει παρόμοιο θέμα και από άλλα σχολεία… αλλά ούτε αυτός θα πάρει απάντηση… μετά από κάποιο χρόνο θα πάρουν από τη Διεύθυνση να του πουν “καμία διευκρίνηση” ή “θα σταλεί διευκρίνηση”. Με τη σειρά της η Νομαρχιακή επιτροπή επικοινώνησε με τη Κεντρική επιτροπή και πήρε την όποια απάντηση που μετέφερε. Από ότι καταλαβαίνετε αυτη η διαδικασία θέλει χρόνο. Οπότε για να μην ανεβάσετε πίεση από την αναμονή και το άγχος, προχωρείστε σε επόμενα θέματαα, και δουλέψτε κανονικά, αξιοποιώντας το χρόνο και μαζεύοντας βαθμούς, παρά να περιμένετε και να ανεβάζετε το άγχος σας στα ύψη.

Τώρα δεν μου έρχεται κάτι άλλο. Είναι σίγουρο, ότι μόλις κλείσω θα μου έρθουν και άλλα. Δεν πειράζει.

Προσέξτε το τίτλο…”Υποψήφιους απόφοιτους” γράφω…Όλοι οι μαθητές της Γ’ λυκείου είστε υποψήφιοι απόφοιτοι και για αυτό νομίζω ότι τα παραπάνω σας αφορούν όλους… και κάτι ακόμα…

Μετά τις εξετάσεις, θα έχετε ίσως το τελευταίο καλοκαίρι της ζωής σας με διάρκεια 2,5 – τουλάχιστον μηνών. Άρα αξιοποιείστε το δεόντως.

Καλή επιτυχία σε όλους όσους διαγωνίζονται σε πανελλαδικές…Καλή επιτυχία και σε όλους όσους δίνουν εξετάσεις… όποια τάξη και αν πηγαίνουν στο σχολείο.

Πάρτε και δύο φωτό για τις εξετάσεις γενικώς…

Τη καλημέρα μου…

Και αυτό δικό μας είναι;….

Ναι ναι… Άμα τα έχει πολλά δεν ξέρεις τι έχεις….Έτσι λοιπόν άρχισε να πιάνει αράχνες το μαγαζί από εδώ. Σήμερα η μέρα δεν είναι η καλυτερη για ξεσκόνισμα και καθάρισμα μια και βρέχει από το πρωί. Τη μισή τη πήρα μαζί μου…

Χθες βλέπετε με έπιασε βροχή… Έβγαλα τον εξοπλισμό , νιτσεράδα, κάπα και όλα τα σχετικά… Έτσι φάγανε αυτά τη βροχή και εγώ έμεινα στεγνός. Σήμερα λοιπόν το πρωί, αφού έβρεχε όλο το βράδυ και είχε το πρωί ξανοίξει ο καιρός, λέω ας αφήσω τα νάυλον ρούχα να στεγνώσουν μη πιάσουν μούχλα, μα δεν θα ξαναβρέξει… είπα… Αλλά φευ!!!!! Άλλα ο καιρός βούλεται…Έτσι πήρα βροχή στις τσέπες μου, στα παπούτσια μου, στο μπουφάν στο κράνος… Ό,τι έπεφτε εγώ το μάζευα…

Νομίζω ότι τώρα αερίστηκε το blog…Λοιπόν σας έχω νέα… Κλείσαμε!!!!Ναιιιι Έκλεισε το σχολείο και ετοιμαζόμαστε πλέον για τις εξετάσεις…

Εμείς για κάποιο λόγο που μόνο οι ιθύνοντες γνωρίζουνε, μας στείλανε στην άλλη άκρη της Αθήνας για βαθμολογία…Για να καταλάβετε πως δουλεύει το σύστημα, όλοι οι καθηγητές που διδάσκουν Γ’ Λυκείου βοηθάνε στην διεξαγωγή των εξετάσεων με τη συμμετοχή τους στην εξέταση των φυσικώς αδυνάτων (εδώ όντως μας βάλανε σε ένα σχολείο 1 χιλιόμετρο περίπου μακριά από το σχολείο μας…που είναι στο Σταυρό στη Μεσογείων.) Για τη βαθμολογία, μας στείλανε στη Πεύκη !!!! Δηλαδή περνάμε Μεσογείων, Χαλανδρίου, Κηφισίας, μετά την Ιντεραμέρικαν αριστερά και περίπου 5-6 χιλιόμετρα και…έφτασες!!!!!Σύνολο 10-12 χιλιόμετρα από το σχολείο μας… Σε συνεννόηση με τους ιθύνοντες, ότι δεν μπορούμε να πηγαίνουμε από τη μία άκρη της Διεύθυνσης μας στην άλλη… η απάντηση ήταν… δεν ξέρω…θα δούμε… ναι θα το κοιτάξουμε… και άλλα τέτοια πολύ συγκεκριμένα. Δηλαδή από το σπίτι μου θα πρέπει να κάνω μια διαδρομή περίπου 20 – 25 χλμ για να διορθώσω… και αν δεν πάω; Ή αν πάω στο βαθμολογικό κέντρο που είναι αυτό που υπάγεται το σχολείο μου τόσα χρόνια τώρα… Το έχω γράψει δεκάδες φορές… Η κοινή λογική είναι το πιο σπάνιο είδος. Το να εξυπηρετήσεις τους συναδέλφους για να κάνουν πιο άνετα τη δουλειά τους, και τελικά τη δουλειά σου, είναι δύσκολο να το σκεφτείς… Υπομονή… θα βγάλει γέλιο…

Τη Τρίτη κάναμε την παρουσίαση των ερευνητικών εργασιών του δευτέρου τετραμήνου… Μαραθώνιος, ομολογουμένως… αλλά και πάλι… αυτοσχεδιάσαμε… Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, παρακολούθησα ένα συνέδριο για την ποιότητα στην εκπαίδευση και το μέλλον και τις προοπτικές. Εκεί λοιπόν σε ένα στρογγυλό τραπέζι, που ούτε στρογγυλό ήταν ούτε τραπέζι, συζητήσαμε και εκθέσαμε τις απόψεις μας πως πήγαν οι ερευνητικές εργασίες. Εκεί λοιπόν όταν είπα στο κοινό, παρόντος του κ. Ματσαγγούρα, ο οποίος είναι ο συγγραφέας των βιβλίων που χρησιμοποιούμε και ο άνθρωπος (μαζί με την ομάδα του) πίσω από τις ερευνητικές εργασίες, ότι παρουσιάσαμε τις εργασίες σε ολομέλεια, η απάντησή του ήταν ότι δεν γίνεται (!!!!) να παρακολουθήσουν τόσες ώρες οι μαθητές, όταν ο ίδιος στις οδηγίες ρητά αναφέρει, ότι με παρουσίαση σε ολομέλεια, η γνώση όλων των μαθητών γίνεται κτήμα ολονών, με τη διάχυση των γνώσεων που αποκόμισαν, και των πρακτικών που χρησιμοποίησαν. Και ρωτάω λοιπόν, και τι να κάνουμε…και η απάντηση ήταν παράλληλες συνεδριάσεις… με άλλα λόγια να παρακολουθήσει όποιος θέλει, όποια εργασία θέλει, και να τελειώνουμε σε μια – δυο ώρες….

Λοιπόν σας έχω νέα… Τα παιδιά θέλουν να παρουσάζουν όλοι σε όλους. Τους άρεσε πολύ αλλά κουράστηκαν. Και ζήτησαν αντί για μια μέρα να γίνεται σε δύο μέρες, κάτι που το βλέπουμε μια και του χρόνου έχουμε και στην δευτέρα λυκείου και θα χρειαστεί να σπάσει… ούτως ή άλλως σε περισσότερες από μία μέρες. Όμως να ρωτήσω κάτι… Όταν ο “θεωρητικός” των ερευνητικών εργασιών σε αδειάζει έτσι, γιατί έτσι αισθάνθηκα, εσύ τι στάση κρατάς; Αυτοσχεδιάζεις και επιλέγεις το πιο ωφέλιμο για τους μαθητές σου και πιθανότατα το πιο κουραστικό για όλους, παρά το εύκολο, γρήγορο, διεκπεραιωτικό, μόνο και μονο για να πεις ότι έκανες τη παρουσίαση. Εμείς είχαμε εννιάωρο και η μαγνητοσκόπηση κράτησε περίπου 7 ώρες, μαζί με την συζήτηση – ολομέλεια για τον απολογισμό. (20 λεπτά περίπου). Δεν ξέρω πως κάποιο άλλο σχολείο που έκανε το ίδιο τελειωσε σε δύο ώρες… (όπως είπε). Τέλος πάντων… εδώ έχουμε ένα κενό…

Και πάμε στη χθεσινή μέρα…Το ανοικτό σχολείο, ή Portes Ouvertes μια πραγματική γιορτή… Παρουσιάσαμε όλα όσα κάναμε τη χρονιά που πέρασε. Σε όποιον ήθελε να έρθει να δει, και όχι μόνο στους γονείς των παιδιών μας. Αυτό το παρερμήνευσαν πολλοί μεταξύ των οποίων και συνάδελφοι, που πραγματικά έχασαν, και δεν είδαν ένα διαφορετικό σχολείο, ανοικτό στη κοινωνία.. κλπ κλπ κλπ. Σταματάω γιατί σε λίγο θα κάνω εξαγγελία για το Νέο Σχολείο 2 ας πούμε, κάτι σαν Ζάππειο 2.

Δεν θα σταθώ στην εκδήλωση. Θα σταθώ σε κάτι άλλο… λίγο διαφορετικό. Τις διακρίσεις… Όσοι μπορούν να θυμηθούν τα σχολικά τους χρόνια θα έχουν να θυμηθούν φάσες που αδικήθηκαν από κάποιο καθηγητή… ακόμα και εγώ θυμάμαι φάσεις διάφορες… Γιατί γίνεται αυτό…(δεν θα γίνω απολογητής του κλάδου…) Απλά ο κάθε καθηγητής – όπως και εργοδότης, προϊστάμενος κλπ κλπ…. – δίνει μια εργασία σε κάποιον που θεωρεί ότι μπορεί να την ολοκληρώσει. Έτσι υπάρχουν κάποιοι μαθητές που προβάλλονται με εργασίες, αναθέσεις, δραστηριότητες κλπ κλπ κλπ… και κάποιοι άλλοι μένουν στην αφάνεια. Εδώ είναι το λάθος. Μην αναθέτετε δραστηριότητες επιλεκτικά. Προκαλέστε τους όλους… θα εκπλαγείτε… Η φαντασία και η ανταπόκριση στη πρόκληση θα σας εκπλήξει… Έτσι και εμείς… Το U4energy το ξεκινήσαμε για να ευαισθητοποιηθούν οι μαθητές και να προκαλέσουν μέσα από τα έργα τους το κοινό, να προσέχει όταν χρησιμοποιεί ενέργεια. Λοιπόν, δεν λυπήθηκαν καθόλου τον χρόνο τους – που στην Β’ Λυκείου είναι μάλλον λίγος – ούτε τη δουλειά τους. Άφησαν την φαντασία τους ελεύθερη και αυτό που σκέφτηκαν το έφτιαξαν… Διπλή αφίσα, που έκοψαν πόρτες και παράθυρα, για να αποκαλύψουν τις οικολογικές εφαρμογές από πίσω τους, άλλη ζωγραφισμένη στο χέρι, ολόκληρη αφίσα 50 Χ 70 με την αξιοποίηση του Ήλιου, κολλάζ, κείμενα, φωτό “πειραγμένες” και διαμορφωμένες για να φτιάξουν αυτό που ήθελαν… και το σημαντικότερο…. ΟΛΟΙ. Αλλά δυστυχώς όταν λέμε όλοι… δεν εννοούμε όλοι αλλά η σημαντική πλειοψηφία. Ακόμα και οι συνήθως αδιάφοροι, τους ανατέθηκε αρμοδιότητα από τους συμμαθιητές τους και την έφεραν εις πέρας!!!. Και μόνο για αυτό άξιζε… και πέρασαν όλοι και είδαν την έκθεση τους και τη φωτογράφισαν κιόλας…Και κάναμε το μόνο που θα μπορούσαμε να κάνουμε… Την αφήσαμε εκεί για να την δει όλο το σχολείο. Κάτι που έγινε χθες, τελευταία μέρα σχολείου… και φωτογραφήσαμε μία μία την αφίσα, για να φτιάξουμε ένα λεύκωμα, και να σας το δείξουμε… Στην φωτό ο Δημήτρης φωτογραφίζει Αλέξανδρο…

Κάποια στιγμή θα εμφανίσω στο άλμπουμ και θα σας δώσω τους συνδέσμους…

Λοιπόν… καλό διάβασμα στους “μικρούς”, καλή αντοχή και δύναμη στους “μεγάλους”, καλή διόρθωση, αν έχει νόημα ένας τέτοιος όρος για τους καθηγητές…

Κάποια στιγμή αύριο μεθάυριο, θα γράψω ένα άρθρο για τους μαθητές της Γ΄Λυκείου… οδηγίες για τις εξετάσεις… (προδιαφήμιση λέγεται… ) Υπομονή.

Τη καλησπέρα μου… και πάρτε και καμία ομπρέλλα.

Είναι κάποια πράγματα που σε εξιτάρουν…

Έχετε αναρωτηθεί γιατί λέγεται ΒΔΕΛΛΑ το ιστολόγιο…και γιατί έχει τον υπέρτιτλο…”γιατί όλοι έχουμε τα κολλήματα μας”. Γιατί ισχύει ακριβώς αυτό, υπάρχουν κάποια θέματα με τα οποία έχω κόλλημα.

Ένα από αυτά είναι οι φίλοι μου…Σε αυτούς ανήκει μια ομάδα ανθρώπων…που λέγονται “Χημικοί του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων – έτους 1979”. Κάποτε πριν 14 χρόνια…είπαμε να βρεθούμε για τα εικοσάχρονα (τότε δεν υπήρχαν blog)…και μετά για τα τριαντάχρονα και βρεθήκαμε…και περάσαμε μοναδικά. (Υπάρχουν 3-4 εγγραφές που ακολουθούν σχετικά με τη συνάντηση αυτή).

Πέρασαν λοιπόν τα τρία χρόνια…σχεδόν και έχουμε ήδη αρχίσει να ψαχνόμαστε. Ήδη ο σκληρός πυρήνας της εκδήλωσης (δυο : ο υπογράφων και ο Γιάννης που είναι καθηγητής στο Πανεμπιστήμιο στα Γιάννενα – ο εκεί σύνδεσμος), συσκεφθήκαμε και συναποφασίσαμε, να ξεσηκώσουμε καμιά 40αριά αιώνιους έφηβους….(έτσι θέλουμε να μας βλέπουμε) από όλο το κόσμο…(κυριολεκτικά μια και τη τελευταία φορά ήρθε και ο Βασίλης από το Denver επί τούτου…για να δούμε φέτος…). Τον άλλο ξενιτεμένο δεν τον καταφέραμε μια και έρχεται Ιούλιο και δύσκολα ξαναέρχεται τον Σεπτέμβριο. Θα τον κυνηγήσω πάντως…(τ’ ακούς Παναγιώτη….).

Και μόνο η ιδέα..εμένα με έχει ξεσηκώσει και ήδη με τις πρώτες επικοινωνίες μαζευτήκαμε καμιά ντουζίνα και οι άλλοι οι τεμπέληδες…θα αναγκαστούν σε απάντηση. Πάντως από ότι κατάλαβα, γενικά υπάρχει ενδιαφέρον.

Βέβαια, είναι γνωστό ότι είναι δύσκολοι καιροί…και δύσκολα κάνεις προγραμματισμό σε τέτοιο βάθος χρόνου… αλλά “επί της αρχής” μπορούμε να έχουμε ένα προγραμματισμό. Όλη αυτή η διαδικασία εμένα με έχει ήδη ξεσηκώσει και αμέσως μετά τη σχολική χρονιά… και τις εξετάσεις θα έχει την πλήρη προσοχή μου…Δεν ξεχνώ ότι χρωστάω ένα βίντεο με φωτό και υλικό από όλα τα χρόνια…του 1979 και του 2000 και του 2009…και βλέπουμε για το 2012 τι θα μαζέψω…

Ένα άλλο κόλλημα μου είναι οι νέες τεχνολογίες… Δεν το έχετε καταλάβει…γι αυτό σας το λέω…Αυτό συνδυάζεται με τη Χημεία… και τι δίνει…μακάρι και να ήξερα…Δηλαδή ξέρω… το έχω στο μυαλό μου… και ετοιμάζομαι να το κάνω πράξη…Ήδη έχω μια σχετική εγγραφή από τον Νοέμβρη για το τι έχω κάνει…Από τότε έγιναν και άλλα… Η σκέψη είναι να μαζέψω όλο το υλικό σε μια στέγη και να το ανοίξω σε όποιον θέλει και το έχει ανάγκη… Έχω ήδη αρχίσει να σχεδιάζω τη δομή. Όποτε βρω χρόνο, γράφω όλα αυτά που θέλω να βάλω, και από υλικό άλλο τίποτα… 26 χρόνια γράφω…και βιβλία έχουν γραφτεί, και άπειρες σημειώσεις, και άπειρα διαγωνίσματα…και εξακολουθώ να γράφω…και να γεμίζω σκληρούς δίσκους…και DVD μήπως χρειαστούν και μαζεύονται και σκονίζονται και με το χρόνο αχρηστεύονται. Οπότε θα βγουν στον αέρα…Αν τα καταφέρω μέσα στο καλοκαίρι…

Πάμε στο τρίτο…Κάπου είχα γράψει ότι ένα από τα “χαρακτηριστικά” μου είναι ότι μου αρέσει να μαθαίνω… Και πολλές φορές, βάζω ένα στόχο και τον κυνηγάω μέχρι να τον πετύχω…μετά συνήθως μου φεύγει η “κάψα” αλλά κατά κανόνα, τελειώνω τη δουλειά. Έτσι φέτος παρακολουθώ ένα σεμινάριο για το MOODLE που ασχολούμαι για τρίτη χρονιά… Ακόμα μαθαίνω πράγματα…και πολύ χρήσιμα και ενδιαφέροντα… αλλά όλα αυτά είναι “άχρηστα” χωρίς την “τεχνογνωσία” του καθηγητή. Δηλαδή αν δεν ξέρεις τι θέλεις να δώσεις…δεν μπορείς να αξιοποιήσεις όλα αυτά τα εργαλεία. Άρα χρειάζονται σχέδια μαθήματος. Για κάθε μάθημα και για κάθε αντικείμενο…Ετσι ολοκληρώνοντας το σεμινάριο θα βάλω σε εφαρμογή το σχέδιο μου και θα στήσω από την αρχή ένα site για το μάθημα της χημείας στο Λύκειο. Το υπουργείο παιδείας τα μάζεψε όλα πίσω σχετικά με το νέο σχολείο…και το νέο σύστημα. Τα πράγματα θα αλλάξουν, “οψέποτε εφαρμοστεί το νέο σύστημα”. Πάντως η καινούργια δομή θα αφορά το μάθημα όχι όπως είναι δομημένο στο λύκειο αλλά θεματικά, με τα αντίστοιχα αντικείμενα…Το έχω σκεφτεί… να δω πως θα το πραγματοποιήσω…

Αυτά με τα κολλήματά μου…Από το Αίγιο, στη Κουνινά, που έχει μια φναταστική ηλιόλουστη μέρα… και το γρυλλορούτερ που χρησιμοποιώ και το ΙΝΤΕΡΝΕΤ του γείτονα τη καλημέρα μου…

Τσαντίζομαι όταν μου αλλάζουν τα δεδομένα…

Η σημερινή εγγραφή έχει να κάνει με μια εγκύκλιο του Υπουργείου… την 36799 Γ2 με χθεσινή ημερομηνία 2/4/2012. Τι λέει και γιατί τσαντίζομαι…

Μιλάει για την κατανομή των ωρών της Β’ λυκείου, για την επόμενη χρονιά. Και τι λέει ουσιαστικά… ότι δεν αλλάζει τίποτα στη δομή της Β’ Λυκείου. Πάλι γενική παιδεία και πάλι κατευθύνσεις. Η ίδια κατανομή, ούτε νέο Σχολείο, ούτε αλλαγή στη κατανομή των ωρών, ούτε μαθήματα εμβάθυνσης ούτε τίποτα.Και καλά θα μου πείτε…και εσένα τι σε κόφτει και τσαντίζεσαι;

Να σας εξηγήσω… Ξεκινάω τη δουλειά μου με δεδομένο ότι αυτό που μου λένε ότι θα γίνει, θα γίνει. Όταν μου κατεβάζετε τρία επιλέον κεφάλαια στην πρώτη Λυκείου με την λογική ότι του χρόνου κάποιοι μαθητές δεν θα ξανακάνουν χημεία, οπότε κάποιες βασικές έννοιες πρέπει να τις ξέρουν, εγώ θεωρώ υποχρέωση απέναντι στους μαθητές μου να τους καλύψω και να παραδώσω όλη την ύλη, γιατί δεν γνωρίζω τι θα ζητηθεί στη Β λυκείου. Έτσι πρέπει να έχουν όλες εκείνες τις απαραίτητες γνώσεις για να προχωρήσουν όπως θέλει ο καθένας και να μην εμποδισθεί από πράγματα που δεν έχει διδαχθεί. Έτσι έχω ξεκινήσει από τις αρχές του Σεπτέμβρη με ένα πρόγραμμα σφιχτό, ανελαστικό και τα τρέχω τα παιδάκια για να προλάβω. Και αναγκάζομαι κάποια πράγματα να τα περνάω στα γρήγορα, και να στέκομαι σε κάποια άλλα. Και όλα αυτά για να μπορέσω να φτάσω την τελευταία βδομάδα του Πάσχα να έχω τελειώσει ένα από τα επιπλέον κεφάλαια (Θερμοχημεία) και να ετοιμάζομαι να μπω Οργανική. Δυστυχώς δεν είχα το χρόνο να σταθώ σε θέματα που τους δυσκόλεψαν, με μια άσκηση παραπάνω ή μια εφαρμογή ακόμα.

Και ξαφνικά τα πράγματα αλλάζουν… Και εμφανίζεται η Β’ Λυκείου όπως και πέρυσι (με τις Ερευνητικές Εργασίες επιπλέον και κάποιες μικροαλλαγές). Με χημεία Γενικής Παιδείας που σημαίνει ότι θα κάνω κανονικά την Οργανική Χημεία σε όλα τα παιδιά, με κατεύθυνση που σημαίνει ότι θα ξανακάνω την Θερμοχημεία στη Θετική κατεύθυνση. Και καλά για εμένα… η αλλαγή ουσιαστικά σημαίνει περισσότερος χρόνος να σταθώ σε κάποια θέματα που θεωρώ σημαντικά και θα είναι χρήσιμα σε όλους τους μαθητές ανεξάρτητα από την παραπέρα πορεία που θα ακολουθήσουν. Εκείνα τα παιδιά που είναι τα πρώτα ενός καινούργιου συστήματος που μεταλλάσσεται στο παλιό μέρα με τη μέρα τα σκέφτηκε κανείες; Περιμένουν να έχουν κάτι καινούργιο…το εξής παλιό.

Δεν ξέρω αν είμαι υπερβολικός αλλά τέλος πάντων ξεκαθαρίστε τι θα κάνουμε. Να ξέρουμε μικροί μεγάλοι τι θα έχουμε σαν προοπτική, για τις εξετάσεις και το μάθημα. Μη το αλλάζετε μέρα με τη μέρα. Τα παιδάκια δεν φταίνε. Ούτε τα “ανερχόμενα” από τη Γ’ Γυμνασίου, που μέχρι χθες ήταν τα πρώτα “που θα συμμετείχαν στο νέο σύστημα όταν θα είναι σε πλήρη ανάπτυξη”. Φοβάμαι ότι το Νέο Σχολείο…είναι μια ιδέα…για τουλάχιστον δύο χρόνια ακόμα… (για να κρατήσω μια επιφυλακτική στάση…μπας και κάτι γίνει…)

Ήδη αισθάνομαι καλύτερα. Δεν ξέρω τι πρέπει να περιμενω με όλες αυτές τις εξελίξεις… Ειλικρινά θα ήθελα να ξέρω που βρίσκομαι…

Ας δούμε αν μέσα στη βδομάδα υπάρχει κάποια εξέλιξη… μπας και ξεκαθαρίσει το τοπίο. Μέχρι τότε λοιπόν τη καλησπέρα μου…

Η Φλωρεντία όπως την είδα…

Βρέθηκα στη Φλωρεντία και τη Ραβέννα τις τέσσερις τελευταίες μέρες μέσα στα πλαίσια μια σχολικής εκδρομής. Η εκδρομή είχε εκπαιδευτικό χαρακτήρα. Αλλά νομίζω ότι το ξέρετε ήδη, κυρίως οι παλιοί μου φίλοι, ότι πάντα γράφω την ανταπόκρισή μου (συνήθως σε δόσεις…) από την επίσκεψη μου. Έτσι και τώρα λοιπόν θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω όλα όσα είδα.

Και για να το θέσω απλά. Είδα ελάχιστα έως τίποτα. Υπάρχουν τόσα πολλά, που απλά από ένα σημείο και μετά…παθαίνεις αναισθησία και απλά βλέπεις. Αν προσπαθήσεις μπορείς να καταλάβεις τι είναι αυτά που βλέπεις. Αλλά θέλει διάβασμα. Πολύ διάβασμα. Και επανάληψη, πολλές επαναλήψεις. Και πάλι είναι αμφίβολο αν θα τα δεις όλα.

Θα ξεκινήσω από το εκπαιδευτικό και παιδαγωγκό κομμάτι. Το σκοπό αυτού του ταξιδιού. Όλα ξεκίνησαν από το ανθρώπινο σώμα… Πως έχει καταγραφεί το ανθρώπινο σώμα, στο Μεσαίωνα και την Αναγέννηση. Πως έχει αλλάξει η αντιμετώπιση του ανθρωπίνου σώματος μέσα από τα χρόνια. Αυτό ήταν το ερώτημα της εργασίας.

Και οι μαθητές ξεκίνησαν τις εργασίες τους. Μελέτησαν δημοφιλείς πίνακες και γλυπτά σε αυτή τη χρονική περίοδο και ψάξανε να βρουν τι άλλαξε με την αναγέννηση. Εντόπισαν τους ανθρώπους πίσω από αυτή τη κίνηση. Έκααν τη διάκριση ανάμεσα στους δημιουργούς και τους χρηματοδότες. Τις μεγάλες οικογένειες εμπόρων της Ιταλίας, που έχοντας “τόσο χρήμα που δεν φνατάζεσαι” με κανένα τρόπο, προώθησαν τις καλές τέχνες. Το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακά έργα και κτίσματα. Και τέλος όλα αυτά βγήκαν σε δημόσια θέα μέσα από τις γαλαρίες (gallery).

Μετά την ολοκλήρωση των εργασιών και τη μελέτη κάναμε επί τόπου επίσκεψη. Συνοδεύοντας 49 μαθητές έξι καθηγητές από δύο τάξεις του Λυκείου και από το Γαλλικό τομέα της Σχολής, βρεθήκαμε στη Φλωρεντία και μια μέρα στη Ραβένα.

Σήμερα θα έχουμε μια αναφορά σε όλα τα μέρη που επισκεφτήκαμε, και μέσα στη βδομάδα, θα ακολουθήσουν οι επιμέρους παρουσιάσεις.

Ξεκινώντας λοιπόν την πρώτη μέρα στις 7.00 από Ελλάδα, φτάσαμε Ιταλία και με λεωφορείο ξεκινήσαμε για Φλωρεντία. Στα μισά του δρόμου υπάρχει η μεσαιωνική πόλη Ορβιέτο. Αν δεχτούμε την πληροφορία από το ξεναγό, ο ναός του Ορβιέτο, είναι ο τέταρτος μεγαλύτερος ναός της Ιταλίας. Όντως τεράστιος αν και δεν τον είδα από μέσα. Κάποια στιγμή φτάσαμε στη Φλωρεντία και ξεκίνησε η ξενάγηση. Μπαίνοντας στο ιστορικό κέντρο ξεκινήσαμε από το Ναό του Τιμίου Σταυρού, κατεβήκαμε στο Παλιό Παλάτι, είδαμε τον Ποσειδώνα, τον Δαυίδ και τον Ηρακλή. Περάσαμε από την γκαλερί Uffizi και μετά περάσαμε τη κλασσική γέφυρα πάνω από τον Άρνο. Ρίξαμε μια κλεφτή ματιά στο παλάτι Πιττι και μετά μαζευτήκαμε στο ξενοδοχείο. Με ξύπνημα στις 3.30 (μια και πετάγαμε 7.00) φτάνοντας στις 8.00 το βράδυ καταλαβαίνετε σε τι κατάσταση είμασταν, μικροί μεγάλοι. Αυτή ηταν η πρώτη μέρα.

Η δεύτερη μέρα είχε δυο προγραμματισμένες επισκέψεις στο Uffizi και στο παλάτι Πιττι. Και τα δύο πιστέψτε με ήταν πλήρους απασχόλησης. Δηλαδή όπως και να το πω…το κάθε ένα ήθελε μέρες…Όχι τρεις ώρες που δώσαμε εμείς στο καθένα.

Η τρίτη μέρα είχε Ραβέννα. Ταξίδι και αφιξη επίσκεψη στο Άγιο Απολιννάριο τον Νέο, με εντυπωσιακά ψηφιδωτά, αντί για αγιογραφίες. Το Νεώνιο Βαπτιστήριο με επίσης εντυπωσιακά ψηφιδωτά και τέλος τη Βασιλκή του Σαν Βιτάλε. Ανάμεσα “σφηνώσαμε” και το μουσείο της Αρχιεπισκοπής της Ραβέννας. Και μετά επιστροφή.

Και πάμε στη τελευταία μέρα… είχαμε το καλύτερο. Το μουσείο Γαλιλέο των φυσικών επιστημών…Η παιδική χαρά των ερευνητών. Οι περισσότεροι μαθητές ενθουσιάστηκαν και εντυπωσιάστηκαν από τα πρώτα βήματα των φυσικών επιστημών. Τις συσκευές των πειραμάτων, τα προπλάσματα, τα οργανα των εργαστηρίων Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να πω ότι όταν βγήκα εγώ και η συνάδελφος βιολόγος έφυγε όλο τα γκρουπ που είχε ήδη βγει. Και βγήκαμε και πέντε λεπτά νωρίτερα από τον προκαθορισμένο χρόνο. Μετά είχαμε την μητρόπολη ή Duomo όπως το λένε στηνΙταλία. Η ερμηνεία της μητρόπολης είναι δική μας, μια και για αυτούς σημαίνει ναός της Παναγίας (κατά τον ξεναγό). Έτσι και αυτός ο ναός ήταν αφιερωμένος στη Παναγία. Ένας ναός ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ με διαστάσεις που όμοιες δεν έχω ξαναδεί. Η πρόσοψη εντυπωσιακή με ανάγλυφα σε κάθε σημείο και ένα εσωτερικό μάλλον απλό…με μερικές εντυπωσακές τεράστιες εικόνες στους κιτρινωπούς τοίχους, βιτρώ εντυπωσιακά και ένα τρούλο τεράστιο και ζωγραφισμένο. Είναι φανερό ότι εντυπωσιάστηκα από τις διαστάσεις. Προσπάθησα να φανταστώ το Εκκλησιαστικό όργανο (στέρεο αριστερά και δεξιά) να παίζει στην εκκλησία και δεν νομίζω ότι κατάληξα σε κάποια εικόνα.

Μετά διάλειμμα για φαγητό, μια τελευταία ματιά στη Φλωρεντία από την υπερυψωμένη πλατεία Μικελάντζελο… και αναχώρηση για Ρώμη και Ελλάδα.

Αυτή ήταν η εκπαιδευτική εκδρομή. Να περάσω και λίγο στα χρηστικά.

Γενικά τα πάντα είναι ακριβά. Αλλά αυτό είναι ας πούμε συνηθισμένο σε τουριστικό μέρος. Αλλά 3 € το μπουκαλάκι στο νερό – στο χέρι – και 6-7 € το λίτρο στο τραπέζι είναι πολλά, όπως και να το δεις. Το φαγητό βρίσκεις εύκολα, από τα σάντουιτς μέχρι τις πίτσες. Οι πίτσες έχουν μέση τιμή 7-8 € αλλά οι σαλάτες μικρές και σε ίδια τιμή. Τα ζυμαρικά τα έχουν για πρώτα και η τιμή τους στα ίδια επίπεδα αλλά σε διαστάσεις ορεκτικού…αν με εννοείτε. Από εκεί και μετά ανάλογα τι θέλετε, βλέπετε και κάνετε. Όμως… έγιναν και δυο περιστατικά, τα οποία αξίζει να αναφερθούν. Έδιωξαν ομάδες μαθητών από εστιατόρια, γιατί λέει παράγγελναν λίγα. 4 πίτσες για 7 άτομα θεωρήθηκε μικρός λογαριασμός και τους απομάκρυναν αν δε έπαιρναν και άλλα. Το βρήκα πολύ “χοντρό” από πολλές μεριές και δεν ξέρω τι θα γινόταν αν ρωτούσα κάποιον αστυνομικό, για το αν επιτρέπεται κάτι τέτοιο. Την απάντηση την ξέρω… αλλά το έμαθα εκ των υστέρων. Αλλιώς θα είχαμε σόου… από τα καλά. Το δεύτερο είναι ότι σε ένα από τα πολλά παγωτατζίδικα που υπάρχουν ο υπάλληλος αν δεν του έδειχνες από την αρχή ποιο μέγεθος ήθελες έπαιρνε το μεγαλύτερο μπολ, και μετά σε υποχρέωνε να του πεις τι θέλεις και να το αγοράσεις. Βρήκε παιδιά και το έκανε…Και αυτό το πληροφορήθηκα αρκετά κατόπιν εορτής.. Αυτά σίγουρα είναι η καλύτερη διαφήμιση για τους ασχολούμενους με το τουρισμό στην Φλωρεντία. Ας πρόσεχαν.

Κατά τα άλλα. Εντυπωσιακός καιρός…αλλά θέλει άνετα αεράτα ρούχα και καλά παπούτσια. Ευέλικτο ντύσιμο, μια και το βράδυ έχει αρκετή δροσιά. Εμφανίζει αρκετά μεγάλη διαφορά θερμοκρασίας. Τα παπούτσια μου έχασαν τον σχεδιασμό της σόλας Έμεινε κάπου στη Φλωρεντία στα πλακόστρωτα.

Πολλά έγραψα πάλι. Από αύριο, έχουμε δουλειά και διαγωνίσματα. Η σημερινή μέρα ίσα που έφτασε – και με την αλλαγή της ώρας λιγότερο – για να έρθω λίγο στα ίσα μου… και να ξεκουραστώ. Τέλος όλα πλέον. Πάμε για τη λήξη του σχολικού έτους και την ολοκλήρωση των μαθημάτων.

Τα επόμενα θα έχουν αναλυτικότερη παρουσίαση και φωτογραφικό ύλικό.

Τη καλησπέρα μου…

Και έτσι βρεθήκαμε στο συνέδριο…

Είχα γράψει πριν από λίγο καιρό, για το συνέδριο στη Θεσσαλονίκη. Η αλήθεια είναι ότι δεν το ήξερα από πρώτο χέρι. Τώρα όμως που βρέθηκα εκεί έχω πολλά να πω. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με τα βασικά που έχουν να κάνουν με την οργάνωση.

Φτάσαμε το απογευματάκι στη Θεσσαλονίκη μετά από ένα εξαντλητικό εννιάωρο σχεδόν στο πούλμαν. Η ακινησία και η αδράνεια είναι πολύ κουραστική. 80 χιλιόμετρα την ώρα και δυο στάσεις περίπου μια ώρα συνολικά. Πήγαμε στο ξενοδοχείο, και μετά φύγαμε μέσα σε μισή ώρα για το συνέδριο. Και έτσι φτάσαμε στο ANATOLIA COLLEGE, στο Πανόραμα.

Η πρώτη εντύπωση, εντυπωσιακή, με μεγάλους χώρους, κτίρια ψηλοτάβανα 80 χρονών, αλλά και μοντέρνα. Και πράσινο, πολύ πράσινο. Μπαίνοντας μέσα βρεθήκαμε κατευθείαν, μπροστά σε δύο πάγκους, με μαθητές που κάνανε τις εγγραφές. Μας περιλάβανε κατευθείαν, σκανάρανε τις αιτήσεις που είχαμε ήδη κάνει ηλεκτρονικά από την εγγραφή μας. Μετά μας δώσανε κατευθείαν τους φακέλλους του Συνεδρίου με όλα τα απαραίτητα. Ταυτότητα, ντοσιέ, χάρτη, πρόγραμμα, σημειωματάριο, στυλό… όλα όσα ήταν απαραίτητα για να μπορέσεις να κινηθείς. Δυστυχώς τη πρώτη δραστηριότητα, τη χάσαμε, μια και τα εργαστήρια είχαν ήδη ξεκινήσει και δεν μπορούσαμε να διακόψουμε. Έτσι βρήκαμε χρόνο, να μπορέσουμε να μπούμε λίγο στο κλίμα. Βρήκαμε την αίθουσα που παρουσίαζε η πρώτη ομάδα. Κάνανε πρόβα, δοκιμάσανε την παρουσίαση. Γενικά υπήρχε πολύ αγωνία, μια και όλοι συμμετείχανε για πρώτη φορά σε συνέδριο.

Και έφτασε η ώρα που ξεκινήσανε οι παρουσιάσεις. Και “ανοίξαμε το μαγαζί” μια και κάναμε την πρώτη παρουσίαση σε αυτή την αίθουσα. Αυτό ανέβασε το άγχος των μαθητών μας που παρουσίασαν την εργασία για τον εγκέφαλο των εφήβων. Η παρουσίαση έγινε, μέσα στα χρονικά περιθώρια, και όλα πήγαν καλά. Σίγουρα ξεφύσηξαν από ανακούφιση, με την λήξη της παρουσίασης. Την πρώτη μέρα δεν είχε κάτι άλλο. Μια όμως μαθήτρια από την ομάδα, μια μικρή αδιαθεσία στην αρχή της ημέρας εξελίχθηκε σε ψηλό πυρετό. Έτσι μια συνάδελφος πήγε στο ξενοδοχείο μαζί της και οι υπόλοιποι πήγαμε στα Λαδάδικα, για φαγητό. Φτάσαμε στη πλατεία, δώσαμε ένα ραντεβού σε δυο ώρες, δηλώσαμε που θα είμαστε εμείς (πάνω στη πλατεία σε κεντρικό εστιατόριο, για να μπορούν να μας βρούν όλοι οι μαθητές) και δώσαμε το ελέυθερο για φαγητό. Μετά από δυο ώρες – ακριβώς πρέπει να ομολογήσω – μαζευτήκαμε και βουρ για το ξενοδοχείο. Εκεί μάθαμε την κατάσταση της μαθήτριας, που είχε 39 + ακατέβατα.

Την επόμενη μέρα, είχαμε τον μεγάλο όγκο των παρουσιάσεων. Πέντε από τις επτά, αλλά πάλι κάποιος έπρεπε να μείνει στο ξενοδοχείο, Έτσι έγινε αλλαγή βάρδιας και φύγαμε για το Συνέδριο. Είμασταν όλη την ημέρα και παρακολουθήσαμε όλες τις παρουσιάσεις των μαθητών. Ευτυχώς το απόγευμα η μαθήτρια ήταν καλύτερα και μπόρεσε να παρουσιάσει την εργασία της με την υπόλοπιπη ομάδα…και αμέσως μετά της πέρασαν όλα…Τι να πω. Εντάξει οχι ακριβώς έτσι αλλά συνήλθε και την επόμενη ήταν ακόμα καλύτερα.Τέρμα το παρασκήνιο.

Οι εργασίες τώρα. Σαν περιεχόμενο για εμένα ήταν πολύ ενδιαφέρουσες. Η μία καλύτερη από τις άλλες.

Μετά από ένα μαραθώνιο παρουσιάσεων, κατά τις 9.00 τελειώσαμε πάλι.

Όμως ήταν πολύ αξιόλογες δυο εκδηλώσεις που αξίζει να μνημονευθούν.

Η εναρκτήρια εκδήλωση, όπου μετά τους χαιρετισμούς, ο κ. Σταμάτης Κριμιζής, μας παρουσίασε πενήντα χρόνια διαστημικών ταξιδιών. Με ένα τρόπο που μόνο ένας άνθρωπος που τα έχει ζήσει από μέσα μπορεί να μεταφέρει. Και μας ταξίδεψε μέχρι τις “εσχατείες” του ηλιακού μας συστήματος. Και τα παρουσίαζε με ένα απλό τρόπο, σαν να σου περιγράφει πως να πάρεις το λεωφορείο από τη στάση κλπ κλπ κλπ. Για εμένα που έχω ζήσει αυτά τα βήματα, είχα δει την προσελήνωση σε πραγματικό χρόνο…ναι τόσο παλιός είμαι, αυτή η περιγραφή με συνεπήρε. Τα παιδιά που έχουν μάθει με τα διαστημικά λεωφορεία και το Star Wars μάλλον δεν τους έκανε αίσθηση. Το θέμα είναι ότι για εμένα ο κ. Σταμάτης Κριμιζής είναι ένα ζωντανός θρύλος, ένα κεφάλαιο για τη νέα γενιά, ένας ονειροπόλος της καθημερινότητας, που σχεδιάζει το επόμενο του ταξίδι στον ήλιο…μέσα στα επόμενα…6 χρόνια. Και μόνο να τον ακούς σε συνεπαίρνει στο όνειρό του.

Στην απογευματινή συνεδρίαση – ολομέλεια τρεις άνθρωποι έδωσαν διαφορετικές διαστάσεις σε όλο το απόγευμα. Ο κ. Γιώργος Γάτος, με τις καινοτομίες και τον τρόπο που μια καλη ιδέα μπορούμε να τη “βγάλουμε έξω” στο κόσμο, μπόρεσε μέσα σε πολύ λίγο χρόνο, να αλλάξει την διάθεση και την απαισιοδοξία που πλανάται στο χώρο, σε μια διάθεση για δημιουργία, σε μια πρόκληση για το καινούργιο. Είναι κάτι που πρέπει να το έχεις. Και ο συγκεκριμένος ομιλητής σίγουρα το είχε. Μας έκανε να αναρρωτιόμαστε αν είμαστε οι επόμενοι Zuck.

Ο κ. Κωνσταντίνος Δασκαλάκης μας μίλησε μέσω SKYPE από το ΜΙΤ και μας μίλησε για την πορεία του αλλά κυρίως για την μαγεία των μαθηματικών και την επίδραση τους στη καθημερινότητα μας. Η αλήθεια είναι ότι δύσκολα μπορεί να συσχετίσεις τα μαθηματικά με όλα όσα γίνοντα κάθε μέρα. Από την άλλη μεριά είδαμε και πως μπορείς να μιλάς από την άλλη άκρη του πλανήτη μέσα από μια οθόνη και να αναπτύσσεις διαδραστικότητα με το κοινό σου μέσα από μια όθόνη. Το θέμα της “εξωστρεφούς θεωρίας των Υπολογισμών” αναπτύχθηκε μοναδικά.

Για το τέλος άφησα τον κ. Τεύκρο Μιχαηλίδη. Ένας χείμαρρος. Μια ομιλία η οποία δεν μπορώ να προσδιορίσω πόσο κράτησε…γιατί απλά δεν με απασχολησε να κοιτάξω το ρολόι μου. Μας ταξίδεψε από την Αίγυπτο, στην αρχαία Ελλάδα, στη Ρώμη, στην σύγχρονη Ελλάδα. Με μια λογικη συνέχεια, με μια σειρά που έτρεχε. Μας παρουσίασε την τυχαιότητα, το παιγνιδι και τα μαθηματικά μέσα από τους αιώνες.

Τη τελευταία μέρα, ξεκινήσαμε νωρίς πάλι για το Συνέδριο σε πληρη σύνθεση. Είχαμε μια εργασία να παρουσιάσουμε ακόμα, αυτή που μας έλεγε πως μπορούμε να παρακολουθήσουμε την εξέλιξη του ανθρώπου μέσα από το DNA του. Δυστυχώς ολοκληρώνοντας την τελευταία παρουσίαση έπρεπε να φύγουμε, γιατί το ταξίδι των εννέα ωρών, ήταν μπροστά μας. Έτσι αποχωρήσαμε πριν την καταληκτική συνεδρίαση.

Φτάνοντας στην Αθήνα, θα μπορούσα να πω ότι είχαμε ένα Σαββατοκύριακο γεμάτο Εμπειρίες. Είδαμε, ακούσαμε, συζητήσαμε, μπορέσαμε να μοιραστούμε εμπειρίες. Σίγουρα μάθαμε πολλά. Νομίζω ότι όλοι περιμενουμε το επόμενο συνέδριο. Μόλις εξαγγελθεί το καινούργιο συνέδριο, θα βάλουμε μπροστά και θα είμαστε έτοιμοι…μικροί, μεγάλοι.

Θα ακολουθήσουν τα βίντεο των παρουσιάσεων και φυσικά θα ενημερωθείτε.

Μέχρι τότε…τη καλησπέρα μου…

Βίντεο χημείας…

Τη βδομάδα που πέρασε έφτιαξα κάποια βίντεο σε θέματα της Οργανικής χημείας για την Γ’ Λυκείου.

Μπορείτε να τα δείτε στους συνδέσμους που ακολουθούν.

ΟΞΕΙΔΩΣΗ ΟΡΓΑΝΙΚΩΝ ΟΞΕΩΝ 1

http://youtu.be/EFNZCN15O-w

ΟΞΕΙΔΩΣΗ ΟΡΓΑΝΙΚΩΝ ΟΞΕΩΝ – ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ

http://youtu.be/eVkmehUBzyk

ΟΞΕΙΔΩΣΗ ΑΝΑΓΩΓΗ ΓΕΝΙΚΑ

http://youtu.be/1Tuo8gGLgCM

ΟΞΕΙΔΩΣΗ ΑΛΚΟΟΛΩΝ

http://youtu.be/N9UUpkGlRXA

ΟΞΕΙΔΩΣΗ ΚΑΡΒΟΝΥΛΙΚΩΝ

http://youtu.be/uSRFMud0Bds

ΟΞΕΙΔΩΣΗ ΚΑΡΒΟΝΥΛΙΚΩΝ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ

http://youtu.be/Pzr7XRR9mUA

ΑΛΟΓΟΝΟΦΟΡΜΙΚΗ

http://youtu.be/kjerCCZaSew

ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΥΔΡΟΓΟΝΑΝΘΡΑΚΩΝ

http://youtu.be/JELXjw2VLdM

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΩΝ

http://youtu.be/vKXXRQuVUus

Επίσης επειδή είναι ανοικτά στο διαδίκτυο μπορείτε να ενημερώσετε όλους εκείνους που πιθανόν θα μπορούσαν να τα αξιοποιήσουν. Στο κανάλι manaliss του YOU TUBE μπορείτε να βρείτε καμία εκατοστή εκπαιδευτικά βίντεο (χημείας φυσικά) από όλες τις τάξεις του Λυκείου. Επίσης μπορείτε να το πείτε σε όσους πιθανόν ενδιαφέροντα.

Οποιαδήποτε παρατήρηση, σχόλιο, πρόταση, είναι ευπρόσδεκτη.

Τη καλησπέρα μου…

Φτιάχνουμε μια ταινία; (μέρος δεύτερο…)

Πριν δυο μήνες έγραψα για μια εμπειρία μου από τα γυρίσματα μιας ταινίας. Σήμερα ήλθε το “πλήρωμα του χρόνου” και έτσι θα δούμε τα αποτελέσματα αυτής της προσπάθειας. Η ταινία είναι έτοιμη και θα προβληθεί μεθαύριο στη Σχολή. Πριν από αυτό όμως φρόντισα και βρήκα τη καθηγήτρια πίσω από το εγχείρημα και της ζήτησα να μου πει δυο λόγια για το “πως” και το “γιατί” πίσω από αυτή τη προσπάθεια.

Ακολουθεί η απάντησή της – όπως μου ήρθε – και ταυτόχρονα αποτελεί μια απάντηση σε όλους εκείνους που λένε ότι οι καθηγητές κάθονται δυο μήνες το καλοκαίρι…Κάποιοι ίσως κάποιοι άλλοι πάλι μάλλον όχι. Διαβάστε το κείμενο:

“Je viens de là !

Όλα ξεκίνησαν όταν το καλοκαίρι αποφάσισα να κάνω στην τάξη μου ένα βιβλίο λογοτεχνίας. Το βιβλίο αυτό είχε και την κινηματογραφική του απόδοση και σχετιζόταν με τη ζωή στο σχολείο. Αυτό το βιβλίο ήταν το « Ανάμεσα στους τοίχους» (Entre les murs). Το κεντρικό του θέμα σχετίζεται με την ύπαρξη «τοίχων» σε έναν χώρο, το σχολείο, και ο στόχος είναι το γκρέμισμα των «τοίχων».

Το καλοκαίρι λοιπόν, δίπλα στη θάλασσα σκεφτόμουν το θέμα, ξαναδιαβάζοντας το βιβλίο στα γαλλικά. Μπορεί να βοήθησε κι αυτό αφού οι τοίχοι κάθε τύπου ήταν πολύ μακριά λόγω των καλοκαιρινών διακοπών.

Δεν μπόρεσα να μη σκεφτώ κάποια πράγματα… Άραγε οι μαθητές του Δ2 που επρόκειτο να έχω από το Σεπτέμβριο θα μπορούσαν να καταλάβουν το κείμενο; Το θέμα θα τους φαινόταν προσιτό; Θα καταλάβαιναν τους μηχανισμούς που αναπτύσονται ώστε να υψώνονται εμπόδια; Όλα εκείνα τα φράγματα, που οδηγούν σε αποκλεισμούς, που καταλήγουν σε εσωστρέφεια, που διακόπτουν την επικοινωνία; Να τι είναι οι τοίχοι. Να πώς οδηγούμαστε σε απομονώσεις. Αυτό ήταν το θέμα του βιβλίου που, μεταξύ άλλων, θα αποτελούσε το αντικείμενο της δουλειάς μου από το Σεπτέμβρη με τους μαθητές μου.

Σαν τους συνάντησα για πρωτη φορά, η ιδέα προέκυψε σχεδόν φυσικά: θα κάνουμε τη δική μας ταινία. Τους το ανακοίνωσα και η αντίδραση ήταν πάνω από το αναμενόμενο θετική. Ναι απάντησαν αμέσως, αν και ίσως το έβρισκαν «ουτοπικό», δηλαδή χωρίς τόπο και χωρίς δυνατότητα πραγματοποίησης. Η αρχή είχε γίνει αλλά έπρεπε να γίνουν κάποια βήματα.

Έτσι είδαν την ταινία του Laurent Cantet (είχε κερδίσει και το βραβείο στο φεστιβάλ των Κανών), διάβασαν το βιβλίο του François Bégaudeau και τέλος μιλήσαμε για τα εκπαιδευτικά συστήματα στη Γαλλία και στην Ελλάδα στα πλαίσια του μαθήματος και της προετοιμασίας για τις εξετάσεις του B2 DELF. Μετά από όλα αυτά, πείστηκαν πως το εγχείρημα μπορούσε να πραγματοποιηθεί. Οι αρμοδιότητες-εργασίες μοιράστηκαν και φτιάχτηκε το χρονοδιάγραμμα όλης της εργασίας.

Όλη αυτή η δουλειά έδωσε αποτέλεσμα και φτιάξαμε την ταινία μας. Έχουμε τη χαρά να σας καλέσουμε στην παγκόσμια πρώτη της προβολή ( ποιος ξέρει μπορεί να ακολουθήσουν κι άλλες, εμείς είμαστε έτοιμοι) την Τετάρτη 14 Μαρτίου, στις 13:00, στο CDI, του σχολείου. Εκεί θα είναι και όλοι οι άλλοι μαθητές της Α’ λυκείου με τους καθηγητές των γαλλικών και αλλά και όσοι ενδιαφέρονται.

Θα σας παρουσιάσουμε την ταινία μας και θα μιλήσουμε για τον τρόπο δουλειάς μας. Θα απαντήσουμε σε όλες ερωτήσεις σας. Η γλώσσσα της εκδήλωσης είναι τα γαλλικά αλλά αν θέλετε να συμμετέχετε μιλώντας ελληνικά είσαστε ευπρόσδεκτοι. Εξάλλου η ταινία μας μιλάει και τις δύο γλώσσες δείχνοντας με αυτό τον τρόπο πως δεν μπορεί (ή δεν πρέπει) να υπάρχουν τοίχοι στην επικοινωνία. Άλλωστε βρισκόμαστε σε ένα σχολείο που καθημερινά παλεύουμε την διγλωσσία, την διπολιτισμικότητα, τη συνύπαρξη, πράγμα όχι εύκολο, δύο κόσμων (ή και περισσότερων;)

Nous venons tous de là ! Et vous, venez nombreux !

Έφη Ραϊκοπούλου, καθηγήτρια γαλλικών στο LFH ED. “

Φυσικά και θα έιμαι εκεί…μια και έχω και ρόλο στη ταινία….Νααιιιιιι!!!! ” Όπου γάμος και χαρά, η Βασίλω πρώτη”. Τόσο καιρό βγάζω βίντεο, καιρός να με βιντεογραφήσει και εμένα. Τώρα τι βγήκε…δεν ξέρω. Θα σας πω πάντως.

Τα σχόλια σας ευπρόσδεκτα.

Τη καλησπέρα μου…

Πάμε για ένα συνέδριο;

Η χθεσινή μέρα ήταν καλύτερη. Δεν το συζητάμε. Το Σάββατο τσαντίστηκα. Η αίσθηση που είχα ήταν ότι είχαμε ξεφύγει και ζούσαμε αλλού. Δεν ξέρω αν ήμουνα μόνο εγώ ή και άλλοι συνάδελφοι που είχαν την ίδια αίσθηση. Σίγουρα δεν αφορά όλο το κόσμο, ούτε η δική μου άποψη αλλά ούτε και η άποψη του συγκεκριμένου ομιλητή. Η χθεσινή μέρα όμως ήταν καλή. Είχε ενδιαφέρον, με εξαίρεση μια που ήταν “αναγνώστης” οι άλλες τρεις που παρακολούθησα ήταν καλές. Η καλύτερη ήταν του Χαράλαμπου Γούτσου, βιωματική, απλή, λειτουργική με λύσεις που μπορεί να εφαρμόσει ο καθένας προκειμένουν να δώσει στους μαθητές του κάτι καλό και λειτουργικό.

Όμως για άλλο συνέδριο θα γράψω…Αυτο της Θεσσαλονίκης που λέγεται ACSTAC. Είναι μαθητικό συνέδριο και θα είμαστε εκεί. Οι μαθητές μας έκααν μια σειρά εργασίες και θα τις παρουσιάσουν. Θέλέτε να δείτε τίτλους;

Δείτε λοιπόν :

Β΄ Λυκείου:

1. Μεταλλάξεις : ανιχνεύοντας το παρελθόν.

2. Τα μυστήρια του εγκεφάλου των εφήβων

Α΄ Λυκείου:

1. Χαρτογράφηση του ανθρώπινου γονιδιώματος και γονιδιακή διατροφολογία

2. Κιρκάδιοι ρυθμοί και σύγχρονη ζωή των εφήβων

3. Συγκριτική Μελέτη της επιρροής της καφεΐνης στις καρδιακές παθήσεις

4. Η κατάθλιψη στην εφηβεία

Γ΄ Γυμνασίου:

1. Απονέκρωση-φυτική κατάσταση εγκεφάλου

2. Φαινόμενο placebo- Αποτελέσματα, ερμηνείες, ηθικά ζητήματα

Νομίζω ότι είναι φανερό ότι οι καθηγήτριες που υποστηρίζουν τις εργασίες είναι Βιολόγοι. Δεν είναι όμως αυτό το θέμα. Το θέμα είναι οι τίτλοι. Δεν ξέρω για εσάς αλλά εγώ έχω άγνωστες λέξεις. Και οι εργασίες τους δουλεμένες με προσοχή και όλη την αντίστοιχη υποστήριξη. Power Point, υλικό και όλα τα σχετικά.

Το θέμα είναι ότι θα βρεθούμε για ένα τριήμερο στη Θεσσαλονίκη, προσπαθώντας να δώσουμε στους μαθητές μας τη δυνατότητα να βρεθούν σε ένα περιβάλλον με άλλους συμμαθητές τους, να εκφράσουν τις απόψεις τους, να πουν και να μοιραστούν την εργασία τους και να δεχτούν και να κάνουν κριτική. Μια εμπειρία που πέρυσι συμμετείχαμε πιλοτικά και φέτος “κατεβάζουμε ομάδα”. Η περυσινή εμπειρία άφησε τις καλύτερες εμπειρίες και στους μαθητές αλλά και στο συνέδριο μια και η εργασία τους διακρίθηκε σαν η εργασία με το πιο πρωτότυπο θέμα.

Η συμμετοχή μας σε συνέδρια και ημερίδες μας βοηθάει να είμαστε ενήμεροι και να έχουμε ανά πάσα στιγμή διαθέσιμες όλες τις σχετικές πληροφορίες. Από την άλλη όμως, η συμμετοχή των μαθητών σε συνέδρια και ημερίδες είναι σχολείο. Είναι εκπαίδευση, είναι πρόκληση. είναι εμπειρία. Και όσο μπορούμε προσπαθούμε να δώσουμε στους μαθητές μας αυτή τη δυνατότητα.

Έτσι την άλλη βδομάδα θα έχετε ανταπόκριση από Θεσσαλονίκη. Αν βρω χρόνο ίσως και πιο σύντομα. Φυσικά και θα έχω υπολογιστή. Αμφιβάλλατε;

Όμως δεν μας φτάνουν αυτά…Οργανώνουμε και ημερίδες. Και καλούμε κόσμο και ανοίγουμε το σχολείο μας για να έρθουν οι συνάδελφοι και να ενημερωθούνε. Έτσι το Σάββατο είχαμε στο σχολείο μια ημερίδα από τους μαθηματικούς με θέμα τα αναλυτικά προγράμματα και την διδασκαλία των Μαθηματικών. Θα εχετε και από εδώ ανταπόκριση. Μόλις έχω και εγώ.

Χθες βράδυ έγινε διαδικτυακό μάθημα στη Χημεία για ένα δίωρο ενόψει διαγωνίσματος. Όμως είχα να “ανταγωνιστώ” το θέατρο, με αποτέλεσμα, να έχω μικρή προσέλευση όμως έγινε. Ίσως καμιά φορά το δοκιμάσω εντελώς ανοικτό σε όλο το κόσμο, να δω τιανταπόκριση θα υπάρξει.

Ούτε αυτό μας φτάνει όμως… Έτσι το ΠαρασκευοΣαββατοκύριακο μια ομάδα μαθητών ήταν στο Model United Nations. Ένα μοντέλλο των Ηνωμένων Εθνών. Αυτό είναι ουσιαστικά μια σμίκρυνση του μοντέλου με το οποίο δουλεύουν τα Ηνωμένα Έθνη. Έτσι οι μαθητές, αναλαμβάνουν μια χώρα, μπαίνει ένα κεντρικό θέμα, και αρχίζουν μια διαδικασία εκπροσώπησης, συμμετοχής σε επιτροπές, και τέλος καταλήγουν σε ένα ψήφισμα πάνω στο θέμα που εξετάζουν.

Να σας πω τώρα ότι ηρεμήσαμε… Μπα μάλλον όχι. Αυτή τη βδομάδα τρέχει η Εβδομάδα Τύπου στο σχολείο. Έχουμε επισκέψεις από διάφορους δημοσιογράφους στη σχολή και ομιλίες τους για τη δουλειά τους. Όλοι οι μαθητές έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν μία ή δύο ομιλίες. Μάλιστα τη Παρασκευή, η Β λυκείου θα δει τον Κυβερνητικό εκπρόσωπο. Και εδώ μόλις έχω υλικό θα σας γράψω περισσότερα…Τώρα να συνεχίσω….Μπα μάλλον όχι…Τουλάχιστονόχι τόσο αναλυτικά.

Απαριθμώντας…Χθες μια μεγάλη ομάδα μαθητών της Α΄ Λυκείου βρέθηκε στη Φαύστα, την θεατρική παράσταση. Οι περισσότεροι μίλησαν κατενθουσιασμένοι από την παράσταση.

Την Τετάρτη 14/3 έχουμε την παρουσίαση της ταινίας, που γύρισαν οι μαθητές της Β’ λυκείου στο μάθημα των Γαλλικών.

Την βδομάδα, 12 με 17 Μαρτίου μια μεγάλη ομάδα μαθητών της Β Λυκείου θα είναι Σκωτία, σε εκπαιδευτικό ταξίδι.

Στα τέλη Μαρτίου (11-24/3) δύο ομάδες, μια από την Α και μια ομάδα από την Β θα είναι Φλωρεντία. Θα εξετάζουν, η μία ομάδα το ανθρώπινο σώμα μέσα από τα γλυπτά, και η άλλη τα ψηφιδωτά και την εξέλιξή τους. Και οι δύο ομάδες έχουν κάνει εργασίες πάνω στο αντικείμενο τους και θα μπορέσουν να τα δουν μπροστά τους “ζωντανά” πλέον.

Στις 27/3 μια ομάδα της Β λυκείου θα παρακολουθήσει στο Δημόκριτο μια διάλεξη για τη ραδιοχρονολόγηση και θα μελετήσει και πείραμα σχετικό.

Δυστυχώς δεν κληρωθήκαμε στα master classes που οργανωνονται από ΕΜΠ – ΕΚΠΑ και Δημόκριτο για μάθημα πάνω στα στοιχειώδη σωμάτια. Του χρόνου θα προσπαθήσουμε πάλι να μπούμε στη κλήρωση.

28/3 – 2/4 μια ομάδα θα είναι στη Χάγη για το γαλλόφωνο μοντέλο των Ηνωμένων Εθνών.

Από 29/3 μέχρι 5/4 στο σχολείο θα τρέχει Εβδομάδα Γαλλόφωνου Κινηματογράφου με προβολές, προσκεκλημένους, συζητήσεις.

Βλέπετε λοιπόν ότι ο Μάρτιος είναι γεμάτος. Η αλήθεια είναι ότι στο Μάρτιο μαζεύουμε όλες τις εκδηλώσεις και τις δραστηριότητες και κυρίως τα ταξίδια. Έτσι οι μειωμένες τάξεις δεν επηρεάζουν όλο το χρόνο τα μαθήματα.

Μάλλον πρέπει να σταματήσω. Οι δραστηριότητες είναι πολλές. Προσπαθούμε να ανοίξουμε όσο το δυνατόν περισσότερους ορίζοντες στους μαθητές. Πίσω από αυτές τις δραστηριότητες όμως, είναι καθηγητές που αφιερώνουν ώρες, χάνουν Σαββατοκύριακα, εργάζονται εκτός ωραρίου.

Για παράδειγμα χθες οι μαθητές πήγαν στο θέατρο με καθηγητές που άφησαν τα παιδιά τους στο σπίτι για να πάνε στο θέατρο με τους μαθητές. Οι μαθηματικοί ήταν όλο το Σάββατο στο σχολείο. Εγώ ήμουν το Σαββατοκύριακο στη Σχολή Αυγουλέα Λιναρδάτου για την ημερίδα, και το βράδυ τρεις ώρες για το σεμινάριο. Και για όλα τα άλλα κάποιος τρέχει. Γιατί όπως λέω όλα αυτά “δεν γίνονται μόνα τους”.

Ακόμα και αυτό το κείμενο θέλει χρόνο…οπότε το σταματάω εδώ και σας το παραδίδω. Μόλις όμως έχω υλικό από κάποια από τις δραστηριότητε θα το έχετε και εσείς. Μέχρι τότε…

Καλό βράδυ….