Category: Εκπαιδευτικά

Βρέθηκα σήμερα σε μια διημερίδα για τις τεχνολογίες αιχμής και άκουσα την εξής φράση… “Είναι τραγικό σήμερα ένα σπίτι να μην έχει ΙΝΤΕΡΝΕΤ…” και συνέχισε…. “Έτσι που είναι σήμερα τα πράγματα, ένας υπολογιστής κοστίζει ένα πεντακοσάρικο…(για ευρώ μιλούσε)…”

Λοιπόν να σας πω τα δικά μου δεδομένα…Εργάζομαι σε ένα σχολείο που σε κάθε αίθουσα έχω δυο γραμμές για ΙΝΤΕΡΝΕΤ, πρίζες που δουλεύουν όλες και είναι στη θέση τους, πάνω από τις μισές αίθουσες έχουν προτζέκτορα και από αυτές οι μισές έχουν και υπολογιστή συνδεδεμένο, τέσσερις έχουν διαδραστικό πίνακα… και πολλά άλλα καλούδια. Υπάρχουν δύο αίθουσες πληροφορικής, με 15 υπολογιστές η κάθε μια που δουλεύουν όλοι και ο πληροφορικάριος παραχωρεί την αίθουσα του για χρήση. Μια βιβλιοθήκη πλήρης, με βιβλιοθηκάριο και καμιά δεκαριά  υπολογιστές που επίσης δουλεύουν. Και οι μαθητές μου έχουν όλοι, έχουν τουλάχιστον ένα υπολογιστή στο σπίτι. (Συνήθως ένα σταθερό και ένα φορητό). Και ρωτάω… Είναι το σχολείο που εργάζομαι, ένα σχολείο που ανήκει στο μέσο όρο για να μεταφέρω τις εμπειρίες μου σε όλους τους άλλους;

Γιατί εγώ ακούω άλλα πράγματα…Δηλαδή για αίθουσες πληροφορικής με 5-6 υπολογιστές που οι μισοί δουλεύουν και ο πληροφορικάριος δεν αφήνει άλλους να τους χρησιμοποιήσουν μη διαλύσουν το δίκτυο. (ακούστηκε κατά κόρον στην επιμόρφωση Β επιπέδου από πολλούς συναδέλφους για τις εργασίες που έπρεπε να κάνουν.) Γνωρίζω για  Διευθυντές που έχουν υπολογιστές “φυλαγμένους” για να μη χαλάσουν… ενώ στην αίθουσα των εργαστηρίων ΦΕ δεν υπάρχει Η/Υ (Θα μπορούσε να φτιαχτεί για τις Ερευνητικές Εργασίες). Ξέρω για παιδιά που είναι σε χωριό στην ορεινή Αχαΐα και οι γονείς τους, αγρότες, με μόρφωση κάπου στο Γυμνάσιο και άμα…, δουλεύουν για “ένα πεντακοσάρικο”…  το μήνα και τα παιδιά κάθε μέρα κάνουν 22 + 22 =44 χιλιόμετρα τη μέρα με το υπεραστικό λεωφορείο, (για τον “μεγάλο” Α γυμνασίου) για να πάνε και να έρθουν στο Αίγιο και να μορφωθούν. Και για τα Αγγλικά τους, ξανακατεβαίνουν το απόγευμα, και διαβάζουν στο αυτοκίνητο, με τη μαμά, περιμένοντας το ένα το άλλο για να τελειώσουν τα αγγλικά. Και τα δύο μικρά του δημοτικού επίσης κάνουν το ίδιο ταξίδι καθημερινά αλλά με ταξί… λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι… το “25άρι” του ΙΝΤΕΡΝΕΤ το μετράνε αλλιώς…Και αντί να πληρώσουν το “πεντακοσάρικο” του υπολογιστή, χρησιμοποιούν τον παλιό υπολογιστή των παιδιών μου που “ήταν για πέταμα” με βάση τα Αθηναϊκά δεδομένα.

Λοιπόν ας ξεφύγουμε από τον μικρόκοσμό μας και να δούμε τι γίνεται γύρω μας. Θέλουμε να βοηθήσουμε; Να σας πω εγώ μερικούς τρόπους….

1. Ψάξτε σε φίλους που δουλεύουν σε μεγάλες εταιρείες. Συχνά πυκνά κάνουν αναβάθμιση υπολογιστών και βγάζουν υπολογιστές πενταετίας – συνήθως – σε καλή κατάσταση. Βάλτε τους Διευθυντές σας στο παιγνίδι, να κάνουν μια βεβαίωση αποδοχής δωρεάς…Ας εκτεθούν και λιγάκι… Διευθυντές είναι… και να πάρουν τους υπολογιστές αυτούς και να τους κάνουν ένα σέρβις. Τι σημαίνει σέρβις…Εγκαταστείστε LINUX, φωνάξτε την ΕΛΑΚ και ζητείστε να σας φτιάξουν δίκτυο με τους υπολογιστές αυτούς. Το έχουν κάνουν πολλές φορές και δουλεύει (Thin Client λέγεται… και υποστηρίζεται πλήρως από το Linux). Αλλά και αυτόνομοι να είναι οι υπολογιστές πάλι θα δουλέψουν καλά. Με 30 ευρώ παίρνετε ένα router και κάνετε την αίθουσα ασύρματο δίκτυο.

2. Παψτε να ψάχνετε στο διαδίκτυο για την δουλειά των άλλων. Φτιάξτε τη δική σας…τη καλύτερη δυνατή και ανεβάστε την. Και κάντε την και κοινόχρηστη. Όλοι ψάχνουμε την δουλειά των άλλων και ξεχνάμε να δείξουμε την δουλειά τη δική μας. Γιατί η δική μας μας πήρε πολύ χρόνο, είναι δική μας και είναι πολύτιμη. Χρησιμοποιείστε δημοφιλείς σελίδες όπως το Slideshare για τις παρουσιάσεις σας, το Scribd για τα κείμενά σας, ή το Calameo ή κάποιο αντίστοιχο για τις ηλεκτρονικές σας εκδόσεις. Και διαλέξτε τα καλύτερα κομμάτια και στείλτε τα “πάνω” (UPLOAD). Φτιάξτε τα βιντεάκια σας και ανεβάστε τα σε κοινή θέα στο YOU TUBE για να τα αξιοποιήσουν όσοι θέλουν.  Και μη νομίζετε ότι είμαι μόνο λόγια. Αν σε οποιοδήποτε από αυτά τα site ζητήσετε manaliss θα με βρείτε. Άρα μη περιμένετε από το Υπουργείο ή κανένα άλλο να κάνει την δουλειά. Τη δουλειά θα τη κάνετε εσείς. Και αν χρησιμοποιήσατε “πρώτη ύλη” από το διαδίκτυο, μη ξεχάσετε να δηλώσετε τη πηγή.

Το συζήτησα το “περιστατικό” με τη παρέα του καφέ του Σαββάτου… (τους συμμαθητές μου). Η άποψή τους ήταν διπλή… Από την μια η θέση για το Ίντερνετ χαρακτηρίστηκε ακραία και μη αντιπροσωπευτική. Από την άλλη όμως αυτή η ακραία άποψη, ίσως μπορέσει να αποτελέσει κινητήρια δύναμη, για να αλλάξουν κάποια πράγματα.  Μπορεί σήμερα να μας φαίνονται ακραία, αλλά σε βάθος χρόνου, μπορεί να είναι μια πραγματικότητα. Δεν ξέρω.

Πάντως νομίζω ότι όλοι όσοι ασχολούμαστε με την εκπαίδευση “και την ψάχνουμε” τη δουλειά, όσον αφορά τις δυνατότητες που δίνουν οι νέες τεχνολογίες, καλό είναι να αρχίσουμε να παράγουμε υλικό, πρωτότυπο, καλό, και κυρίως χρήσιμο. Από όλους. Ανοίξτε ένα site στο διαδίκτυο (τα 100 MB είναι ο χώρος που δίνουν τα περισσότερα sites δωρεάν) και βάλτε τη δουλειά σας εκεί. (Δείτε το chemallfh που αφορά τη Χημεία Α λυκείου. Δεν έχει ανανεωθεί εδώ και τρία χρόνια όμως ακόμα το βλέπουν 1000 άτομα το μήνα – προφανώς μαθητές Α λυκείου ή/και  καθηγητές).

Ξανά τέλος πάντων. Μη κρίνουμε τα πάντα με τα δεδομένα που έχουμε. Δεν είναι σίγουρο ότι είναι ο κανόνας. Να κοιτάξουμε να εμπνεύσουμε τους μαθητές μας, να αξιοποιήσουμε όσο μπορούμε καλύτερα τις κλασσικές μεθόδους διδασκαλίας και να ενισχύσουμε όσο μπορούμε αυτές τις μεθόδους με τις νέες τεχνολογίες.

Ρίξτε μια ματιά γύρω σας και πράξτε ανάλογα. Αλλά μη χάσουμε το μέτρο. Εμείς οι “Αθηναίοι” έχουμε άλλα δεδομένα. Μη τα γενικεύουμε.

Αχ!!! Τα είπα πάλι. Σκεφτείτε τα.

Τη καλησπέρα μου…

Παρασκευή πρωί, όπως συνήθως το τελευταίο καιρό, ο καφές μπροστά, και πάλι ξεκλέβω χρόνο για να γράψω “κάτι”. Θα έλεγα ότι είναι η ώρα μου.

Αφορμή για όσα θα διαβάσετε είναι όσα έκανα το τελευταίο δεκαήμερο… όπως έγραψα στην προηγούμενη εγγραφή.

Εκπαίδευση… σε ένα κόσμο που αλλάζει όχι με τα χρόνια, αλλά με την ημέρα, για να μη πω με την ώρα. Και έχεις μπροστά σου παιδιά, που έχουν μάθει να σκέφτονται με ένα τρόπο, που εμείς δεν μπορούμε να αντιληφθούμε. Η επεξεργασία των πληροφοριών που δέχονται γίνονται με ρυθμούς πολύ πιο γρήγορους από ότι μάθαμε να κανουμε εμείς. (Το “εμείς” εδώ ερμηνεύεται σαν όλοι όσοι μετράμε την ηλικία βάζοντας – άντα (μη πω και – ήντα ) μπροστά. ) Οι ρυθμοί με τους οποίους έρχονται οι πληροφορίες είναι τέτοιοι που είναι απαραίτητο να φιλτράρονται στην “είσοδο” για να περάσουν στην “επεξεργασία” και να δώσουν αποτέλεσμα (= ” έξοδος”). Για να μιλήσουμε σε μια καθημερινή γλώσσα.

Εμείς λοιπόν οι εκπαιδευτικοί έχουμε αυτό το κοινό. Πριν προχωρήσω δείτε μια φωτογραφία με αρκετό χιούμορ…

Όμως στη τελευταία φωτογραφία έχω ένσταση. Θα έπρεπε να αλλάξει. Εγώ θα έβαζα αντί για το θηρίο, μια ορχήστρα και εμένα στο πόντιουμ. Για τα άλλα δεν έχω αντίρρηση. Γιατί το κάθε παιδί παίζει το δικό του όργανο στην ορχήστρα, και εγώ πρέπει να το συντονίσω και συγχρονίσω.  Και να σας εξηγήσω γιατί.

Πήγαμε στον FLASH την προηγούμενη εβδομάδα…και είδα μαθητές μου να ξεδιπλώνουν ένα ενδιαφέρον, μια συμμετοχή υπέροχα απροσδόκητη. Είδα να μπαίνουν, όπως λέμε, στα βαθιά, και να ρωτάνε, να συμμετέχουν να αλληλεπιδρούν. Θέλω να πιστεύω ότι όντως αναστατώσαμε ευχάριστα το σταθμό και ότι δεν ήταν απλά μια “ευγενική αποφώνηση” που μας είπαν όταν φεύγαμε. Και όταν γίνανε δημοσιογράφοι, τα δώσαν όλα και “στριμώξανε” διευθυντές, ιδιοκτήτες, δημοσιογράφους… δεν αφήσανε κανένα…Όμως το χαμόγελο και η συνέχεια της συζήτησης μετά στο λεωφορείο, ήταν για εμένα η καλύτερη επιβεβαίωση ότι ήταν μια επιτυχημένη έξοδος. Και σίγουρα εκπαιδευτική.

Την επόμενη μέρα, βρεθήκαμε στα Εκπαιδευτήρια ΔΟΥΚΑ για τις ερευνητικές εργασίες. Και για αυτό έγραψα…αλλά υπάρχουν και κάποια πράγματα που δεν έγραψα…Οι μαθητές που παρουσίασαν, “έπαιξαν” εκτός έδρας. Μίλησαν σε άγνωστο κοινό που τους έκρινε. Δεν μπορώ παρά να θυμηθώ την πρώτη φορά που μίλησα σε συνέδριο (στα σαράντα μου περίπου) το κομπλάρισμα που είχα μόλις ανέβηκα “πάνω”. Η αίσθηση του “χάους” μπροστά μου στην αίθουσα, που έβλεπα πολλά και τίποτα. Που προσπαθούσα να θυμηθώ τι ήθελα να πω και να μη ξεχάσω κάτι. Τη δύναμη που πήρα από το “fan club” που λέω όταν έβλεπα τα πρόσωπα των γνωστών μου στο κοινό και μέσα από το χαμόγελό τους έπαιρνα τη δύναμη και την επιβεβαίωση ότι πάω καλά. Είπαμε… στα σαράντα. Όχι στα δεκαεπτά…Αντιληπτό το άγχος των παιδιών, αντιληπτή η κερκίδα που φτιάξανε οι συμμαθητές τους όταν αναγγέλθηκε η ομιλία τους. (Κρατώντας τα προσχήματα…είπαμε να τους ησυχάσουμε…αλλά μάλλον αργήσαμε να το κάνουμε….”μας ξεφύγανε λιγάκι….”). Ήταν απαραίτητο για να πάρουν την δύναμη να σταθούνε όρθιοι μπροστά στους συμμαθητές τους. Αν αυτό δεν είναι εκπαίδευση, τότε τι είναι;

Προχθές βρέθηκα σε μια μουσική βραδιά. Και γι αυτό έγραψα. Πάλι όμως υπάρχουν πράγματα που δεν έγραψα. Δεν έγραψα δηλαδή για 10 παιδιά στα 16 – 17 που κράτησαν ένα πρόγραμμα μουσικό για τρεις ώρες… με την ψυχή τους. Τα δώσαν όλα. Τα είπαν όλα. Ξεσηκώσαν το κόσμο με τη ζωντάνια τους και την ορμή τους. Γιατί; Γιατί βρέθηκε κάποιος που πίστεψε σε αυτά. Γιατί κάποιος άφησε την οικογένεια του, τα παιδιά του και σε δύσκολους καιρούς δεν έκανε ότι έκανε με βάση τα λεφτά που του δίνουν. Έκανε πράγματα από την καρδιά του. Και έτρεξε, και φώναξε, και κουβάλησε, και έπλυνε. Δεν κοίταξε τι έλεγε το job description και αν προβλεπόταν να τα κάνει. Πόσες φορές έχετε ακούσει το ” Για τα λεφτά που μου δίνουν και πολλά κάνω…” Για τα παιδιά ποτέ δεν υπάρχουν  “πολλά”. Τα παιδια δώσαν αυτό που δίνουν πάντα… την ψυχή τους σε αυτούς που τα στηρίζουν. Το κορίτσια γίνανε γυναίκες σε μια στιγμή, και τα αγόρια άντρες. Και πήρανε τη κατάσταση πάνω τους… αλλά πάντα ψάχνανε τη “κυρία” τους μέσα στο κόσμο. Τη “κυρία” τους που τα έδωσε όλα. Επιβράβευε τους πάντες, χειροκροτούσε δυνατότερα από όλους, φώναζε και “χτυπιότανε” στις δυνατές ερμηνείες…Αλλά και τα παιδιά, κατεβαίνοντας σχεδόν όλα… πηγαίνανε πρώτα στη “κυρία” τους, που τα αγκάλιαζε, τα φιλούσε και τους έδινε τα μπράβο τους που δίκαια θέλανε, και πάντα μα πάντα, έσκυβε στο αυτί τους και τους ψιθύριζε κάτι “δικό” τους και μετά αποχωρούσανε για να πάνε στους δικούς τους. Με θάρρος και με το καμάρι του νικητή. Και το βλέμμα καθάριο, γεμάτο ευχαριστώ. Και η κυρία τους “εκεί” άσχετα αν ίσα που στεκόταν στα πόδια της από τη κούραση. Να παίρνει δύναμη από όλη την θετική ενέργεια του χώρου. Αν αυτό δεν είναι εκπαίδευση (για εκπαιδευτικούς κυρίως) τότε τι είναι;

Χθες βρέθηκα στη Βαλαωρίτου στα εγκαίνια μια έκθεσης ενός παλιού μου μαθητή, του Δημήτρη Ρόκου. Εκεί λοιπόν είδα τους παλιούς μου μαθητές και πολύ χάρηκαν και πολύ χάρηκα που τους είδα…Και μιλήσαμε σαν φίλοι πια… κάποιοι “παίζανε” αναποφάσιστοι ανάμεσα στον ενικό και τον πληθυντικό (μια φορά μαθητής, πάντα μαθητής….) αλλά τα είπαμε, γελάσαμε, μιλήσαμε, θυμηθήκαμε. Κάποιοι αισθάνθηκαν την ανάγκη να απολογηθούν…γιατί δεν διαβάζανε Χημεία, μετά από 15 χρόνια…γιατί έτσι το αισθάνθηκαν. Μου φαίνεται ότι τους προκαλώ άγχος…ακόμα. Το καλύτερο όμως μου το είπε μια “μαμά” η οποία με το που με είδε, με θυμήθηκε και αφού με χαιρέτησε πολύ εγκάρδια  μου είπε…”Τα παιδιά μιλάνε για εσάς…με πολύ αγάπη σαν ένα καλό τους φίλο…” Και εγώ φούσκωσα ακόμα περισσότερο…από υπερηφάνεια αυτή τη φορά. Και της απάντησα με κάτι που είχα πει…πολύ παλιά που με είχαν ρωτήσει…Πως θα καταλάβετε αν είστε καλός καθηγητής; Και είχα απαντήσει ότι “Όταν βλέπω τους παλιούς μου μαθητές και έρχονται προς τα εμένα αντι να αλλάζουν πεζοδρόμιο, τότε θα θεωρήσω ότι έχω πετύχει”. Με δεδομένη την μέχρι τώρα πορεία, μάλλον καλά πάω. Βλέπετε η εκπαίδευση, δεν μένει μέσα στη τάξη. Αν αύριο ρωτήσουν τον Δημήτρη αν είχε κόσμο στα εγκαίνεια, θα πει…Ναι…α!!! ήρθαν και παλιοί καθηγητές μου…από το σχολείο. (Δεν πήγα μόνος μου και είχαν περάσει και άλλοι πριν). Άρα και εδώ η εκπαίδευση δεν έχει ελεύθερο χρόνο.

Στις αρχές του Μάρτη θα βρεθούμε στη Θεσσαλονίκη σε ένα συνέδριο μαθητών. Οι μαθητές μας θα πάρουν μέρος στο συνέδριο και θα παρουσιάσουν έναν αριθμό εργασιών σε ένα πανελλήνιο συνέδριο μαθητών. Θα βρεθούν με συμμαθητές τους από όλη την Ελλάδα. Θα συνεργαστούν, θα συζητήσουν, θα ανταλλάξουν απόψεις και θα “εκτεθούν” μπροστά σε κοινό. Εργάστηκαν και έφτιαξαν μια εργασία, με βάση πρότυπα συνεδρίων, έφτιαξαν τις υποδομές τους, τις παρουσιάσεις τους και είναι έτοιμοι να ξεκινήουν. Και αυτό μέσα στην εκπαίδευση είναι.

Και άλλα πολλά…αλλά και η Φυσική και η Χημεία, και όλα εκείνα που πρέπει να μάθουν για να μπορέσουν να καταλάβουν το κόσμο γύρω τους. Αλλά μήπως εμείς πρέπει κάπως αλλιώς να το δούμε το θέμα; Μήπως πρέπει να εμπιστευθούμε και ίσως να εμπνεύσουμε τα παιδιά; Περνάνε τη μισή τους μέρα μαζί μας. Η εικόνα που πρέπει να παίρνουν είναι η εικόνα του ανθρώπου που πιστεύει, εμπιστεύεται, εμπνέει. Όχι του “τόσα μου δίνουν, τόσα κάνω”. Δεν μετριούνται όλα με το μισθό. Υπάρχει και η ικανοποίηση, ότι κάποιοι άνθρωποι “από κάτω” που πρέπει να τους δούμε σαν ανθρώπους και όχι σαν “αντικείμενο” προς εκπαίδευση. Και μάλλον πρέπει να αρχίσουμε να βλέπουμε λίγο μέσα από τα μάτια τους. Αλλά και αυτοί να έρθουν λίγο προς τη δική μας μεριά. Να βρεθούμε επιτέλους…κάπου στη μέση. Να κλείσει το “χάσμα των γενεών”.

Ωχ..Πάλι ξέφυγα και πέρασε και η ώρα….Πρέπει να το κλείσω…και να πάω για δουλειά…

Καλό Παρασκευο Σαββατο Κυριακο Δεύτερο…Κόσμια με τα θαλασσινά…Είπαμε Καθαρή Δευτέρα βράδυ, η μισή Ελλάδα κοιλοπονάει….Και είναι και νηστεία…

Τη καλημέρα μου…

Ένα τεράστιο θέμα… με μια περιοδικότητα τρίμηνη ή τετράμηνη ανάλογα το άν διδάσκεις σε γυμνάσιο ή λύκειο. Έτσι φύγαν οι βαθμοί του πρώτου τετραμήνου από τα χέρια μου και αρχίζουν να εμφανίζονται οι βαθμοί του δεύτερου τετραμήνου.

Αφορμή για την εγγραφή αυτή είναι η “γκρίνια” που ακούω όποτε βάζω διαγώνισμα. Η αίσθηση που έχω είναι ότι, ό,τι και να βάλω…είναι δύσκολα. Και μπαίνει το ερώτημα…Πως βάζει κάποιος θέματα; Δηλαδή, τι ζητάς, πως τα ζητάς και τι περιμένεις από τους μαθητές να γράψουν.

Η ύλη είναι πάντα προκαθορισμένη και δηλωμένη από πριν…ότι είναι ύλη διαγωνίσματος. Άρα δεν γίνονται δεκτές δικαιολογίες του τύπου δεν πρόλαβα όταν το μάθημα γίνεται εδώ και τρεις βδομάδες συνήθως…Όμως προτιμάνε κάποιοι να δώσουν λευκή κόλλα επειδή δεν “προλαβαν να διαβάσουν”  από το να προσπαθήσουν να θυμηθούν όλα όσα έχουν ακούσει σε όλα τα μαθήματα. (Αυτό ποτέ δεν το κατάλαβα!!!).

Πάμε στα θέματα αυτά καθεαυτά. Πρέπει να υπάρχει διαβάθμιση. Δεν είναι δυνατόν να είναι “αστεία” αλλά και “από άλλο κόσμο”. Τα αστεία θέματα, υποτιμούν τους μαθητές με συνεχή προσπάθεια και εργασία, γιατί απλά βρίσκονται όλοι στο είκοσι και έτσι αδικούνται οι μαθητές που δουλέουν συνέχεια. Από την άλλη τα πολύ δύσκολα θέματα, δεν εξυπηρετούν κανένα. Οι αδύναμοι μαθητές δεν έχουν τη δυνατότητα να γράψουν κάτι, ενώ οι καλοί μαθητές δεν γράφουν συνήθως με συνέπεια να αμφισβητούν την αποτελεσματικότητα της δουλειάς τους.

Χρειαζόμαστε λοιπόν μια διαβάθμιση. Βασικά θέματα, που εξετάζουν απαραίτητες γνώσεις υποδομής, γνώσεις που πρέπει να γνωρίζουν όλοι. Στη συνέχεια έχουμε τα θέματα που οι μαθητές χρειάζεται να έχουν καταλάβει κάποια πράγματα και να μπορούν να συνδυάσουν γνώσεις από όλο το κεφάλαιο. Ακολουθούν τα πιο σύνθετα θέματα και τέλος έχουμε τις ερωτήσεις που “κάνουν τη διαφορά.” Αυτές οι τελευταίες είναι 3-4 μονάδες για να ξεχωρίσουν οι μαθητές που έχουν κατανοήσει πλήρως το αντικείμενο και έχουν τη δυνατότητα να συνδυάσουν συνολικά τις γνώσεις πάνω στο αντικείμενο. Έτσι έχουμε μια διαβάθμιση που θα μπορέσουν οι μαθητές να αξιοποιήσουν αλλά και να ξεχωρίσουν.

Και πάμε στις τελευταίες μονάδες που έχουν συνήθως και τη γκρίνια. Οι μονάδες αυτές δεν είναι “άγραφτες” αλλά σίγουρα δεν είναι για όλους. Έτσι λοιπόν ήταν και τα τελευταία διαγωνίσματα στην Χημική Κινητική. Δεν τα έχω διορθώσει ακόμα…για να δω αν η γκρίνια είναι δικαιολογημένη, αλλά θα γίνει σύντομα. Το ερώτημα είναι…τι κάνουμε;

Αυτό πάντα είναι ένα πολύ μεγάλο θέμα. Ξεκινώντας από τη  διδασκαλία, τις απορίες, την εμπέδωση, όλα όσα πρέπει να γίνουν. Έχοντας ένα αναλύτικό πρόγραμμα κλειστό, με αυστηρο χρονοδιάγραμμα και ένα αντικείμενο που στηρίζεται στις προαπαιτούμενες γνώσεις, δεν έχεις πολλά περιθώρια από το να προχωράς.

Μετά από 24 χρόνια και άπειρες ώρες πάνω από βιβλία και γραπτά, ακόμα το θέμα της αξιολόγησης φαντάζει από τα πιό δύσκολα που έχεις να αντιμετωπίσεις. Τι είναι ο βαθμός…επιβράβευση, παρότρυνση, τιμωρία (!!!), κριτήριο κατάταξης, βραβείο και αναγνώριση, σπουδές στο σπίτι ή στην επαρχία, αποδοχή σε πανεπιστήμιο εξωτερικού, οικογενειακή γαλήνη; Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο για την βαθμολογία και την αξιολόγηση. Όλα αυτά τα χρόνια, όλα τα έχω ακούσει. Και προσπαθείς να μετρήσεις την βαθμολογία, που είναι ψυχρή (γράφεις : παίρνεις μονάδες – δεν γράφεις : χάνεις μονάδες ) με την αξιολόγηση, που θα μετρήσεις, προσπάθεια, παρουσία, συνέπεια, επίδοση, κοινωνικούς παράγοντες (όσο και αν θέλουμε να πούμε ότι είναι άσχετοι με το μάθημα – ξέρουμε ότι δεν είναι), και να βγάλεις ένα νούμερο…Και μαθαίνεις μετά από δέκα και δώδεκα χρόνια, από παλιούς σου μαθητές ότι ακόμα θυμούνται “εκείνο το 6άρι ή 7άρι στο διαγώνισμα…” και αναρωτιέσαι αν μετά από τόσα χρόνια είναι μόνο αυτό που μένει; Αν μένει η αίσθηση της αδικίας ή της δίκαιης βαθμολογίας. Ψιλά γράμματα θα μου πείτε; Πείτε μου όμως, όσοι βαθμολογείτε, πόσοι βάζετε βαθμό από το μέρο όρο των γραπτών και των προφορικών μόνο… και δεν ψάχνετε να θυμηθείτε ποιος είναι ο μαθητής για να φέρετε “την εικόνα του μέσα στη τάξη”; Δεν ξέρω αν είπε κανένας ΝΑΙ.

Για εμένα οι δυο βδομάδες συνήθως που προηγούνται του κλεισίματος είναι αρκετά αγχωτικοί μια και πρέπει να ανακαλέσω όλο τον “πρότερο βίο” στην τάξη και να σταθμίσω “τα αστάθμητα”.

Μη με ρωτήσετε γιατί τα έγραψα όλα αυτά. Είπαμε εκτός των άλλων ο χώρος αυτός είναι “η βαλβίδα ασφαλείας” για φεύγει λίγο πίεση και να ηρεμούν κάποια πράγματα. Έτσι επειδή τις βδομάδες που προηγήθηκαν είδα ξανά το ίδιο έργο…απλά τα είπα.

Τη καλημέρα μου….

Μερικές φορές προβληματίζομαι πιο είναι το όριο και που πρέπει να σταματήσω. Άλλες φορές σκέφτομαι : μα τόσες δυνατότητες πριν 10 χρόνια ούτε που μπορούσα να τις φανταστώ…Δεν μπορώ να τις αφήσω έτσι…Κάτι πρέπει να κάνω…Κάπως να τις αξιοποιήσω, να τις εκμεταλλευτώ…Και εκεί μάλλον τη πατάω. Γιατί το ΙΝΤΕΡΝΕΤ είναι γνωστή σειρήνα και σου παίρνει τα μυαλά. Δεν είναι ανάγκη να είναι “περίεργες” σελιδες αυτές που επισκέπτεσαι. Ούτε απαγορευμένα site, σεσημασμένα με διάφορες επισημάνσεις. Αρκεί να έχεις διάθεση να μάθεις…Και αν έχεις διάθεση να μάθεις, και έχεις ένα υπολογιστή μπροστά σου, την πάτησες…

Η φυσική τάση του ανθρώπου να βάζει ερωτήματα του τύπου : πως έγινε αυτό, τι είναι αυτό, τι θα γινόταν αν… και άλλα τέτοια είναι ο καλύτερος τρόπος να χαθείς στο ΙΝΤΕΡΝΕΤ. Κάποτε θα διάβαζες ένα βιβλίο, κάποτε θα “στρατοπαίδευες” σε μια βιβλιοθήκη για να βρεις τις απαντήσεις στα ερωτήματα. Τώρα θες μια σύνδεση…απλά. Κάπου εκεί βρίσκομαι από ότι ίσως καταλάβατε. Κάποιοι με θαυμάζουν ή θαυμάζουν (= απορούν) με όσα κάνω. Όμως για εμένα είναι μάλλον διαφορετικά…γιατί έχω φτάσει στο “θέλω και άλλα” του κακομαθημένου παιδιού. Προχθές στις ευχές που έδινα λόγω γιορτών σε φίλους και γνωστούς…κάποιος μου είπε…”Δεν κάνεις κανένα μεταπτυχιακό… (μπας και ηρεμήσεις λίγο ίσως θα ήθελε να συμπληρώσει).” Τι το ήθελες βρε Τασούλη αυτό το σχόλιο. Εδώ και δέκα μέρες δεν έχω ησυχάσει με τη σκέψη…Έτσι μετά το εννεάμηνο σεμινάριο για την εκπαιδευτική ψυχολογία (πρόπερσι), την εξάμηνη επιμόρφωση (πέρυσι) στο Β επίπεδο, και το 7μηνο σεμινάριο (φέτος) φέτος στην εκπαίδευση απο μακριά (e-learning MOODLE) άρχισα να ψάχνω κάτι πιο “βαρύ” και μόνιμο…(που στο καιρό μου ήταν πολύ δύσκολο να κάνω…)

Πριν από αυτό όμως θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάποια πράγματα. Τι θα λέγατε για την αναζήτηση της σκέψης…Να το πω αλλιώς…THINK QUEST  (της ORACLE). Να σας πω…Όλοι οι μεγάλοι της πληροφορικής έχουν ένα κομμάτι που αναφέρεται στην εκπαίδευση. Λογικό το βρίσκω…( πελάαααααατες ΜΟΥ…που έλεγε κάποια διαφήμιση παλιά…) μια και οι μαθητές είναι το αυριανό κοινό που θα τους στηρίξει. Αλλά το θέμα είναι πόσο μπορούμε εμεις να αξιοποιήσουμε αυτά τα sites προς όφελος των μαθητών μας. Και – εδώ που τα λέμε είναι σημαντικό – πόσο διατεθειμένοι είμαστε να διαθέσουμε χρόνο για να αξιοποιήσουμε.  Ο καθένας το ξέρει και το κρίνει από τα δικά του δεδομένα.

Να σας πω δυο λόγια λοιπόν και κρίνετε μόνοι σας…

THINKQUESΤ μία λέξη για το διαδίκτυο ή η αναζήτηση της σκέψης…Είναι  μια πλατφόρμα για σχολεία μόνο. Και άλλα τέτοια περιβάλλοντα υπάρχουν σίγουρα. Να σας θυμίσω…Το ΣΧΟΛΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟ το δικό μας πρώτο και καλύτερο, αν και έχει βγάλει ένα κακό όνομα ότι περισσότερο είναι “κρεμασμένο” παρά ΟΚ. Πάντως πρέπει να πω ότι οι άνθρωποι που το στηρίζουν ΕΙΝΑΙ ΗΡΩΕΣ. Αν μάθετε κάτω από τι δύσκολες συνθήκες προσπαθούν να στηρίξουν αυτό το σύστημα, το ελάχιστο που μπορούμε να τους πούμε είναι “Ευχαριστώ”. Και του προσθέτουν συνέχεια νέες δυνατότητες. Σίγουρα η πρώτη επιλογή για τον εκπαιδευτικό. Μετά το EDMODO επίσης για εκπαιδευτικούς και σχολεία με πολλές δυαντότητες για συνεργασίες. Το EDUTOPIA για τους εκπαιδευτικούς, (της Αμερικής) αλλά έχει πολύυυυυ πράμα και χρήσιμο. Όλα προσφέρουν υλικό, δυνατότητες, επικοινωνία. Εδώ στην Ελλάδα έχουν αναπτυχθεί αξιολογότατα δίκτυα όπως το ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΑΣ ΦΥΣΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ και το ΥΛΙΚΟ ΦΥΣΙΚΗΣ ΧΗΜΕΙΑΣ που υποστηρίζονται και υποστηρίζουν εκπαιδευτικούς.

Πάμε στο THINKQUEST τώρα. Εκεί γράφεσαι αρχικά σαν σχολείο. Κάνει αίτηση ο καθηγητής – όποιος καθηγητής θέλει – αλλά την εγγραφή τη κάνει ο διευθυντής του σχολείου. Ο δε καθηγητής γίνεται αυτομάτως admin. Μετά φτιάχνει προφιλ δικό του, σχολείου κλπ κλπ όλη η προεργασία. Και μετά περνάμε στο “ψαχνό”. Πρόσκληση συναδέλφων και μαθητών. Και εδώ καλό είναι να υπάρχει ένας “πυρήνας” καθηγητών, που να το ψάχνουν το θέμα για να το προωθήσουν. Για τους μαθητές παίρνουν ένα κωδικό και θα πρέπει ο καθηγητής τους να εγκρίνει την εγγραφή. Είναι ένα κλειστό περιβάλλον, μονο για μαθητές και καθηγητές και φυσικά είναι καθήκον μας να το προστατεύσουμε και να το κρατήσουμε έτσι. Μη δίνουμε το κωδικό όπου να είναι και να μην εγκρίνουμε όποιον να είναι. Απλά πράγματα.

Μέσα σε αυτό τώρα υπάρχουν περίπου 17-18.000 πρότζεκτς από όλο το κόσμο. Σε διάφορα επίπεδα (Δημοτικού – μέχρι 12, Γυμνάσιο – Λύκειο – μέχρι 17 και …”μετά” μέχρι 21) με πλήθος θεμάτων, μια και η θεματολογιά είναι ανοικτή. Μπορούν να συνδεθούν διάφοροι καθηγητές από διάφορα σχολεία, να φτιάξουν τη σελίδα τους και να αναπτύξουν ένα θέμα…αλλά και να βρουν υλικό, να συνεργαστούν με σχολεία του εξωτερικού, να …να…να…(δεν ξέρω ακόμα το ψάχνω). Έχει και ένα ετήσιο διαγωνισμό για διάφορα θέματα…

Γενικά πάντως αυτό που κάνει στη πραγματικότητα, είναι το κόσμο μας μικρό. Μέσα από αυτό η εκπαιδευτική κοινότητα γίνεται ενιαία. Οι καθηγητές και οι μαθητές είναι παντού ίδιοι…(λέμε τώρα) και μπορούν να συνεργαστούν σε θέματα που τους ενδιαφέρουν. Να ανταλλάξουν απόψεις, να προβληματιστούν, να μάθουν. Λοιπόν είστε έτοιμοι να ξαμολυθείτε στην αναζήτηση της σκέψης; Αν ναι…πληκτρολογείστε THINKQUEST και κάνετε την εγγραφή…Υπομονή όμως…θα σας ψάξουν λίγο να δουν το σχολείο, και τον διευθυντή. Εννοείται ότι έχετε συνεννοηθεί με τον Διευθυντή γιατί αυτός θα δώσει το ΟΚ, δηλαδή  ότι θέλει να ξεκινήσει το σχολείο την αναζήτηση. Βρείτε τους υποστηρικτές σας στους συναδέλφους…για τους μαθητές μην ανησυχείτε αυτοί είναι “σαν στο σπίτι τους…” αν τους το πείτε, θα τους δείτε να περιμένουν την έγκρισή σας για εγγραφή την ίδια μέρα κιόλας.  Και μια και το συζητάτε, όταν ξεκινήσετε πείτε το μου γιατί αισθάνομαι λίγο μόνος μου εκεί μέσα…Αντε να κανουμε καμία παρέα… να γίνουμε πολλοί.

Λοπόν…..καλό ψάξιμο, καλά διαβάσματα, καλή εξερεύνηση…Α!!!!Το ξέχασα Η γλώσσα είναι τα Αγγλικά. Μή γράψετε τίποτα στα Ελληνικά δεν θα τα “δει”.

Αυτά…Πάω να δω τα “παιδάκια” μου στο Γαλλικό θέατρο. Ανεβάζουν παράσταση στο σχολείο. Θα υπάρχει ανταπόκριση μετά…

Τη καλησπέρα μου (πάλι Παρασκευή σήμερα…Χμ!!!! Καλά)