Author: manaliss

Οδηγίες για υποψηφίους απόφοιτους….

Το είπα και το κάνω… Λοιπόν μεθαύριο Τρίτη αρχίζουν οι εξετάσεις για την εισαγωγή στα ΑΕΙ των τελειόφοιτων των λυκείων και των απόφοιτων παρελθόντων ετών.

Υπάρχουν κάποια πράγματα που καλό είναι να τα λέμε αλλά και άλλα που δεν λέγονται και καλό είναι να γίνονται.

Ξεκινάμε λοιπόν και καταγράφω έτσι όπως μου έρχονται… αυτό κάνω άλλωστε συνήθως.

1. Το βιολογικό ρολόι… είναι λίγο αργά τώρα, αλλά σηκώνει ρύθμιση. Τι σημαίνει αυτό . Μάθατε τις μέρες αυτές να ξενυχτάτε, να διαβάζετε βράδυ, που έχει ησυχία και κανείς δεν σας ενοχλεί, μια και κοιμούνται όλοι. Ξυπνάγατε αργά μια και συνήθως είχατε κόψει το σχολείο…λόγω απουσιών κλπ κλπ κλπ. Λοιπόν νωρίς ύπνο, καταναγκαστικά και νωρίς ξύπνημα για τρεις μέρες… μέχρι τις εξετάσεις. Αλλιώς θα είστε στο σχολείο κατά τις 7.30 και θα ξυπνάτε κατά τις 12 το μεσημέρι… που θα έχετε σχολάσει. Αν με εννοείται τι εννοώ. Για να δουλέψει το μυαλό, θέλει λίγο τη ρουτίνα του… Πιεστείτε λοιπόν – αν το παραπάνω σενάριο σας κάνει, να μπείτε σε μια σειρά – έστω και τη τελευταία στιγμή.

2. Το πρωινο… είναι το σημαντικότερο γεύμα. ΟΚ δεκτό, αλλα αν εσείς έχετε μάθει μια ζωή να ξεκινάτε χωρίς πρωινό, ίσως να μην είναι καλή ιδέα να ξεκινήσετε τώρα. Δοκιμάστε σε μια κενή μέρα – χωρίς εξετάσεις εννοείται – να φάτε πρωινό για να δείτε πως το διαχειρίζεται ο οργανισμός σας. Μπορεί να φουσκώσετε, να έχετε ενοχλήσεις, να… να… δεν ξέρω και εγώ τι άλλο. Αν είναι να γράφετε και το στομάχι σας να “χορεύει” ή να κάνει θόρυβο, εξετάστε σοβαρά την πιθανότητα να μη φάτε πρωινό όπως κάνατε τόσο καιρό. Απλό είναι.

3. “Να σου φτιάξω μια πορτοκαλάδα;” Η καλή μαμά προσπαθώντας με “δόλιο” τρόπο να ενισχύσει τις αντοχές σας και τις ανοχές σας προσφέρεται να σας φτιάξει μια πορτοκαλάδα… Εσείς πιθανόν να μη θέλετε να ξαναδείτε πορτοκαλάδα για τα υπόλοιπα 30 χρόνια… αλλά δεν είναι εκεί το θέμα…Η μαμά σας λέει, παιδάκι μου είμαι εδώ, ό,τι θέλεις μου το λες και θα το φροντίσω. Αυτή είναι η “πορτοκαλάδα”. Οπότε όσο και αν δεν θέλετε, τουλάχιστον μη βάζετε τις φωνές. ΟΚ καταλαβαίνω τα περί εντάσεως και άγχους… όλοι σε κάποιες φάσεις τα περνάμε, αλλά οι άνθρωποι που είναι δίπλα μας… αξίζουν κάτι καλύτερο από τις φωνές μας.

4. “Πως πάει το διάβασμα;” ρώτησε ο φούρναρης τη Μαιρούλα, που ήξερε ότι δίνει εξετάσεις… Δηλαδή τώρα θα δίνουμε λόγο και στο φούρναρη;… Δεν είναι ακριβώς έτσι… Συνήθως η ερώτηση αυτή κρύβει ένα ενδιαφέρον, συνήθως χωρίς κουτσομπολίστικες προεκτάσεις… ανθρώπινο. Καλό είναι να δίνουμε απαντήσεις που δεν δίνουν συνέχεια για συζήτηση αλλά και δεν αποτελούν “προγραμματικές δηλώσεις”. Κάτι του τύπου “θα δείξει”, συνήθως φτάνει. Έτσι δεν δίνουμε χώρο, για να μας αγχώνουν οι πέριξ μας, μια και θα αισθανθούμε ότι μετά τις εξετάσεις θα πρέπει να του πούμε τι κάναμε… να κάνουμε και απολογισμό δηλαδή.

5. “Πως πάει το παιδί… ;” ρώτησε η θέια Κατίνα τη μαμά/ μπαμπά… Εδώ νομίζω ότι η μαμά (κυρίως) και ο μπαμπάς θα πρέπει να γίνει “κυματοθραύστης” σε αυτά τα σχόλια… Και εδώ το “θα δείξει” είναι ίσως λύση. Αν υπάρχουν αναφορές του τύπου, διαβάζει πολύ, έχει βάλει ψηλούς στόχους, θέλει να μπει με υποτροφία… και ότι άλλο, εσάς αυτομάτως σας καθιστά υπόλογους και σας ανεβάζει τον πήχυ ψηλά, μια και θα πρέπει να ανταποκριθείτε στις προγραμματικές δηλώσεις τις μαμάς/μπαμπά.  Επίσης καλό είναι να αποφεύγονται οι επισκέψεις στο σπίτι εκείνες τις μέρες, γιατί σίγουρα θα ακούσετε ιστορίες του τύπου : “Ο γιος της γειτόνισας της κυρά Μαρίας διάβαζε 25 ώρες την ημέρα και δεν έκανε τίποτα το παιδί” ή ” έλιωσε πάνω από το βιβλίο και μπήκε 1ος Ιατρική” …. και άλλα τέτοια όμορφα. Δηλαδή “εγώ που διαβάζω 5 ώρες τι πιθανότητες έχω δίπλα σε αυτούς…”  Αστικοί μύθοι και ίδιον των νεοελλήνων η υπερβολή σε θέματα που για αυτούς είναι ακίνδυνα. Για εσάς όμως; είναι πηγή άγχους και σύγκρισης, που καλό είναι να σας λείπει. Έτσι η μαμά και ο μπαμπάς θα υιοθετήσουν σε όλους το “Θα δείξει” και ας τους αφήσουν να βγάζουν συμπεράσματα μόνοι τους.

6. “Πως πήγες;” και εδώ μια απάντηση υπάρχει…”θα δείξει”. Το γραπτό έχει φύγει από τα χέρια σου και έχει ξεκινήσει τη πορεία προς τα βαθμολογικά κέντρα. Δεν έχει νόημα – αν έχεις κάνει λάθη – να τα ανακυκλώνεις και να τα φορτώνεις προίκα άγχους στο επόμενο μάθημα. Μια γραμμή και έκλεισε, πάμε για επόμενο. Και στη μαμά και στο μπαμπά, το ίδιο, συμφωνία να μη ρωτάνε… όση αγωνία και να έχουν. Και στους καθηγητές το ίδιο και περισσότερο… εμείς έχουμε και το κακό συνήθειο να ρωτάμε…”γιατί το έκανες αυτό…” (Για τους συναδέλφους… καλό θα είναι να μη τους πιέζετε να σας πουν τι κάνανε… δεν έχει νόημα τουλάχιστον όσο διαρκούν οι εξετάσεις. Δηλώστε τους ότι θα είστε δίπλα στο τηλέφωνο και αυτοί ΑΝ ΘΕΛΟΥΝ να σας πάρουν τηλέφωνο και να ρωτήσουν και να εξηγήσετε το γιατί). Σαφώς και ξέρετε τι γράψατε και σαφώς έχετε την εικόνα – καλή ή κακή – δεν είναι ανάγκη να απολογείστε σε κάθε μάθημα.

7. “Έχω μια απορία…” στις εξετάσεις…Αν συμβεί κάτι τέτοιο, να είστε προετοιμασμένοι για να μην αγχωθείτε… Δεν θα πάρετε απάντηση άμεσα…Οι επιτηρητές θα φροντίσουν να έρθει ο Πρόεδρος του κέντρου με έναν καθηγητή της ειδικότητας, να ρωτήσει ποια είναι η απορία, θα την ακούσει προσεκτικά και θα φύγει, χωρίς να απαντήσει…στο κενό χρόνο, θα επικοινωνήσει με την Νομαρχιακή Επιτροπή, θα μεταφέρει το ερώτημα, και θα δει αν υπάρχει παρόμοιο θέμα και από άλλα σχολεία… αλλά ούτε αυτός θα πάρει απάντηση… μετά από κάποιο χρόνο θα πάρουν από τη Διεύθυνση να του πουν “καμία διευκρίνηση” ή “θα σταλεί διευκρίνηση”. Με τη σειρά της η Νομαρχιακή επιτροπή επικοινώνησε με τη Κεντρική επιτροπή και πήρε την όποια απάντηση που μετέφερε. Από ότι καταλαβαίνετε αυτη η διαδικασία θέλει χρόνο. Οπότε για να μην ανεβάσετε πίεση από την αναμονή και το άγχος, προχωρείστε σε επόμενα θέματαα, και δουλέψτε κανονικά, αξιοποιώντας το χρόνο και μαζεύοντας βαθμούς, παρά να περιμένετε και να ανεβάζετε το άγχος σας στα ύψη.

Τώρα δεν μου έρχεται κάτι άλλο. Είναι σίγουρο, ότι μόλις κλείσω θα μου έρθουν και άλλα. Δεν πειράζει.

Προσέξτε το τίτλο…”Υποψήφιους απόφοιτους” γράφω…Όλοι οι μαθητές της Γ’ λυκείου είστε υποψήφιοι απόφοιτοι και για αυτό νομίζω ότι τα παραπάνω σας αφορούν όλους… και κάτι ακόμα…

Μετά τις εξετάσεις, θα έχετε ίσως το τελευταίο καλοκαίρι της ζωής σας  με διάρκεια 2,5 – τουλάχιστον μηνών. Άρα αξιοποιείστε το δεόντως.

Καλή επιτυχία σε όλους όσους διαγωνίζονται σε πανελλαδικές…Καλή επιτυχία και σε όλους όσους δίνουν εξετάσεις… όποια τάξη και αν πηγαίνουν στο σχολείο.

Πάρτε και δύο φωτό για τις εξετάσεις γενικώς…

Τη καλημέρα μου…

Και αυτό δικό μας είναι;….

Ναι ναι… Άμα τα έχει πολλά δεν ξέρεις τι έχεις….Έτσι λοιπόν άρχισε να πιάνει αράχνες το μαγαζί από εδώ. Σήμερα η μέρα δεν είναι η καλυτερη για ξεσκόνισμα και καθάρισμα μια και βρέχει από το πρωί. Τη μισή τη πήρα μαζί μου…

Χθες βλέπετε με έπιασε βροχή… Έβγαλα τον εξοπλισμό , νιτσεράδα, κάπα και όλα τα σχετικά… Έτσι φάγανε αυτά τη βροχή και εγώ έμεινα στεγνός. Σήμερα λοιπόν το πρωί, αφού έβρεχε όλο το βράδυ και είχε το πρωί ξανοίξει ο καιρός, λέω ας αφήσω τα νάυλον ρούχα να στεγνώσουν μη πιάσουν μούχλα, μα δεν θα ξαναβρέξει… είπα… Αλλά  φευ!!!!! Άλλα ο καιρός βούλεται…Έτσι πήρα βροχή στις τσέπες μου, στα παπούτσια μου, στο μπουφάν στο κράνος… Ό,τι έπεφτε εγώ το μάζευα…

Νομίζω ότι τώρα αερίστηκε το blog…Λοιπόν σας έχω νέα… Κλείσαμε!!!!Ναιιιι Έκλεισε το σχολείο και ετοιμαζόμαστε πλέον για τις εξετάσεις…

Εμείς για κάποιο λόγο που μόνο οι ιθύνοντες γνωρίζουνε, μας στείλανε στην άλλη άκρη της Αθήνας για βαθμολογία…Για να καταλάβετε πως δουλεύει το σύστημα, όλοι οι καθηγητές που διδάσκουν Γ’ Λυκείου βοηθάνε στην διεξαγωγή των εξετάσεων με τη συμμετοχή τους στην εξέταση των φυσικώς αδυνάτων (εδώ όντως μας βάλανε σε ένα σχολείο 1 χιλιόμετρο περίπου μακριά από το σχολείο μας…που είναι στο Σταυρό στη Μεσογείων.) Για τη βαθμολογία, μας στείλανε στη Πεύκη !!!! Δηλαδή περνάμε Μεσογείων, Χαλανδρίου, Κηφισίας, μετά την Ιντεραμέρικαν αριστερά και περίπου 5-6 χιλιόμετρα και…έφτασες!!!!!Σύνολο 10-12 χιλιόμετρα από το σχολείο μας… Σε συνεννόηση με τους ιθύνοντες, ότι δεν μπορούμε να πηγαίνουμε από τη μία άκρη της Διεύθυνσης μας στην άλλη… η απάντηση ήταν… δεν ξέρω…θα δούμε… ναι θα το κοιτάξουμε… και άλλα τέτοια πολύ συγκεκριμένα. Δηλαδή από το σπίτι μου θα πρέπει να κάνω μια διαδρομή περίπου 20 – 25 χλμ για να διορθώσω… και αν δεν πάω; Ή αν πάω στο βαθμολογικό κέντρο που είναι αυτό που  υπάγεται το σχολείο μου τόσα χρόνια τώρα… Το έχω γράψει δεκάδες φορές… Η κοινή λογική είναι το πιο σπάνιο είδος. Το να εξυπηρετήσεις τους συναδέλφους για να κάνουν πιο άνετα τη δουλειά τους, και τελικά τη δουλειά σου, είναι δύσκολο να το σκεφτείς… Υπομονή… θα βγάλει γέλιο…

Τη Τρίτη κάναμε την παρουσίαση των ερευνητικών εργασιών του δευτέρου τετραμήνου… Μαραθώνιος, ομολογουμένως… αλλά και πάλι… αυτοσχεδιάσαμε… Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, παρακολούθησα ένα συνέδριο για την ποιότητα στην εκπαίδευση και το μέλλον και τις προοπτικές. Εκεί λοιπόν σε ένα στρογγυλό τραπέζι, που ούτε στρογγυλό ήταν ούτε τραπέζι, συζητήσαμε και εκθέσαμε τις απόψεις μας πως πήγαν οι ερευνητικές εργασίες. Εκεί λοιπόν όταν είπα στο κοινό, παρόντος του κ. Ματσαγγούρα, ο οποίος είναι  ο συγγραφέας των βιβλίων που χρησιμοποιούμε και ο άνθρωπος (μαζί με την ομάδα του) πίσω από τις ερευνητικές εργασίες, ότι παρουσιάσαμε τις εργασίες σε ολομέλεια, η απάντησή του ήταν ότι δεν γίνεται (!!!!) να παρακολουθήσουν τόσες ώρες οι μαθητές, όταν ο ίδιος στις οδηγίες ρητά αναφέρει, ότι με παρουσίαση σε ολομέλεια, η γνώση όλων των μαθητών γίνεται κτήμα ολονών, με τη διάχυση των γνώσεων που αποκόμισαν, και των πρακτικών που χρησιμοποίησαν. Και ρωτάω λοιπόν, και τι να κάνουμε…και η απάντηση ήταν παράλληλες συνεδριάσεις… με άλλα λόγια να παρακολουθήσει όποιος θέλει, όποια εργασία θέλει, και να τελειώνουμε σε μια – δυο ώρες….

Λοιπόν σας έχω νέα… Τα παιδιά θέλουν να παρουσάζουν όλοι σε όλους. Τους άρεσε πολύ αλλά κουράστηκαν. Και ζήτησαν αντί για μια μέρα να γίνεται σε δύο μέρες, κάτι που το βλέπουμε μια και του χρόνου έχουμε και στην δευτέρα λυκείου και θα χρειαστεί να σπάσει… ούτως ή άλλως σε περισσότερες από μία μέρες. Όμως να ρωτήσω κάτι… Όταν ο “θεωρητικός” των ερευνητικών εργασιών σε αδειάζει έτσι, γιατί έτσι αισθάνθηκα, εσύ τι στάση κρατάς; Αυτοσχεδιάζεις και επιλέγεις το πιο ωφέλιμο για τους μαθητές σου και πιθανότατα το πιο κουραστικό για όλους, παρά το εύκολο, γρήγορο, διεκπεραιωτικό, μόνο και μονο για να πεις ότι έκανες τη παρουσίαση. Εμείς είχαμε εννιάωρο και η μαγνητοσκόπηση κράτησε περίπου 7 ώρες, μαζί με την συζήτηση – ολομέλεια για τον απολογισμό. (20 λεπτά περίπου). Δεν ξέρω πως κάποιο άλλο σχολείο που έκανε το ίδιο τελειωσε σε δύο ώρες… (όπως είπε). Τέλος πάντων… εδώ έχουμε ένα κενό…

Και πάμε στη χθεσινή μέρα…Το ανοικτό σχολείο, ή Portes Ouvertes μια πραγματική γιορτή… Παρουσιάσαμε όλα όσα κάναμε τη χρονιά που πέρασε. Σε όποιον ήθελε να έρθει να δει, και όχι μόνο στους γονείς των παιδιών μας. Αυτό το παρερμήνευσαν πολλοί μεταξύ των οποίων και συνάδελφοι, που πραγματικά έχασαν, και δεν είδαν ένα διαφορετικό σχολείο, ανοικτό στη κοινωνία.. κλπ κλπ κλπ. Σταματάω γιατί σε λίγο θα κάνω εξαγγελία για το Νέο Σχολείο 2 ας πούμε, κάτι σαν Ζάππειο 2.

Δεν θα σταθώ στην εκδήλωση. Θα σταθώ σε κάτι άλλο… λίγο διαφορετικό. Τις διακρίσεις… Όσοι μπορούν να θυμηθούν τα σχολικά τους χρόνια θα έχουν να θυμηθούν φάσες που αδικήθηκαν από κάποιο καθηγητή… ακόμα και εγώ θυμάμαι φάσεις διάφορες… Γιατί γίνεται αυτό…(δεν θα γίνω απολογητής του κλάδου…) Απλά ο κάθε καθηγητής – όπως και εργοδότης, προϊστάμενος κλπ κλπ…. – δίνει μια εργασία σε κάποιον που θεωρεί ότι μπορεί να την ολοκληρώσει. Έτσι υπάρχουν κάποιοι μαθητές που προβάλλονται με εργασίες, αναθέσεις, δραστηριότητες κλπ κλπ κλπ… και κάποιοι άλλοι μένουν στην αφάνεια. Εδώ είναι το λάθος. Μην αναθέτετε δραστηριότητες επιλεκτικά. Προκαλέστε τους όλους… θα εκπλαγείτε… Η φαντασία και η ανταπόκριση στη πρόκληση θα σας εκπλήξει… Έτσι και εμείς… Το U4energy το ξεκινήσαμε για να ευαισθητοποιηθούν οι μαθητές και να προκαλέσουν μέσα από τα έργα τους το κοινό, να προσέχει όταν χρησιμοποιεί ενέργεια. Λοιπόν, δεν λυπήθηκαν καθόλου τον χρόνο τους – που στην Β’ Λυκείου είναι μάλλον λίγος – ούτε τη δουλειά τους. Άφησαν την φαντασία τους ελεύθερη και αυτό που σκέφτηκαν το έφτιαξαν… Διπλή αφίσα, που έκοψαν πόρτες και παράθυρα, για να αποκαλύψουν τις οικολογικές εφαρμογές από πίσω τους, άλλη ζωγραφισμένη στο χέρι, ολόκληρη αφίσα 50 Χ 70 με την αξιοποίηση του Ήλιου, κολλάζ, κείμενα, φωτό “πειραγμένες” και διαμορφωμένες για να φτιάξουν αυτό που ήθελαν… και το σημαντικότερο…. ΟΛΟΙ. Αλλά δυστυχώς όταν λέμε όλοι… δεν εννοούμε όλοι αλλά η σημαντική πλειοψηφία. Ακόμα και οι συνήθως αδιάφοροι, τους ανατέθηκε αρμοδιότητα από τους συμμαθιητές τους και την έφεραν εις πέρας!!!. Και μόνο για αυτό άξιζε… και πέρασαν όλοι και είδαν την έκθεση τους και τη φωτογράφισαν κιόλας…Και κάναμε το μόνο που θα μπορούσαμε να κάνουμε… Την αφήσαμε εκεί για να την δει όλο το σχολείο. Κάτι που έγινε χθες, τελευταία μέρα σχολείου… και φωτογραφήσαμε μία μία την αφίσα, για να φτιάξουμε ένα λεύκωμα, και να σας το δείξουμε… Στην φωτό ο Δημήτρης φωτογραφίζει Αλέξανδρο…

Κάποια στιγμή θα εμφανίσω στο άλμπουμ και θα σας δώσω τους συνδέσμους…

Λοιπόν… καλό διάβασμα στους “μικρούς”, καλή αντοχή και δύναμη στους “μεγάλους”, καλή διόρθωση, αν έχει νόημα ένας τέτοιος όρος για τους καθηγητές…

Κάποια στιγμή αύριο μεθάυριο, θα γράψω ένα άρθρο για τους μαθητές της Γ΄Λυκείου… οδηγίες για τις εξετάσεις… (προδιαφήμιση λέγεται… ) Υπομονή.

Τη καλησπέρα μου… και πάρτε και καμία ομπρέλλα.

 

Κρίμα και άδικο…

Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλη έκφραση… Όσο το σκέφτομαι… Κρίμα και άδικο…δηλαδή τι είπε…”Λεφτά υπάρχουν…” Και ξεσηκώθηκαν όλοι…αμέσως να τον φάνε. Γιατί – λέει – είπε ψέμματα.

Και μετά τι να πω… όλη εκείνη η αγωνία. Ένα ολόκληρο κίνημα ανάστατο μέχρι να γίνουν οι εσωτερικές εκλογές, να βγει ο καινούργιος πρόεδρος… Δηλώσεις, υποψηφιότητες, αγωνία…Όλη εκείνη η αγωνία το βράδυ των αποτελεσμάτων για το ποιος θα είναι ο νέος πρόεδρος… λίγο ήταν. Με τόσες υποψηφιότητες… Εμ το άλλο… για τη διαδικασία βρέθηκαν χρήματα…(άρα καλά έλεγε… και τον φάγανε…). Και μετά ήρθε το ασυμβίβαστο… οι αρχηγοί δεν μπορούν να είναι στη κυβέρνηση… και έτσι… ο καινούργιος πρόεδρος έπρεπε να φύγει… Τόση δουλειά και υπερπροσπάθεια (μας το είπε άλλωστε σε δεκάδες συνεντεύξεις), τόσα ξενύχτια και να “κλείσει άλλος τη δουλειά”… Και αυτό κρίμα και άδικο το βρίσκω…

Και ερχόμαστε στο σήμερα… δηλαδή στο χθες…Όλοι έλεγαν ότι λεφτά υπάρχουν… όλοι βρήκαν εναλλακτικούς τρόπους συγκέντρωσης χρημάτων… που υπήρχαν όλο αυτό το καιρό…αλλά δεν φαίνονταν και τώρα ξαφνικά βρέθηκαν. Και οι λύσεις βρέθηκαν αμέσως… και όλα μπορούν να γίνουν…(καλά λέω εγώ για μαγική εικόνα – βλ προηγούμενη εγγραφή – ). Άρα τον φάγανε γιατί απλά ήταν μπροστά από την εποχή του… όπως γίνεται συνήθως άλλωστε, με τόσους και τόσους πρωτοπόρους. Απλά δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι έλεγε και θεωρήσαν ότι τους ξεγέλασε. Όλοι οι υπόλοιποι κατάλαβαν τι έλεγε… δυο χρόνια μετά… Εμείς έχουμε ένα προβληματάκι να καταλάβουμε που είναι τα λεφτά… γιατί τα δικά μας μειώνονται…Βλέπετε εμείς δεν παίρνουμε αυξήσεις πριν τις περικοπές για να έρθουμε στα ίσα μας…εμείς παίρνουμε αυξήσεις στις περικοπές, για να έρθουνε στα ίσα τους… Μοιάζει αλλά δεν είναι το ίδιο….

Έτσι όλη τη βδομάδα ακούγαμε σε διάφορες αποχρώσεις και τόνους ότι, όλα όσα μας πήρανε θα μας τα γυρίσουν πίσω, γιατί λεφτά υπάρχουν… πάντα υπήρχαν… Εμείς δεν τα βλέπαμε…(μάλλον γιατί μας φεύγανε με τις πολυετείς “έκτακτες εισφορές”). Κάποιοι διορατικοί το είχαν δει και χλευάστηκαν… και τώρα που το είδαν όλοι δεν τους πιστεύουμε… Όχι… σίγουρα είναι κρίμα και άδικο…

Εγώ πάντως σήμερα που ψώνισα, έδωσα γραμμάτια για τη Δευτέρα…γιατί σήμερα δεν είχα λεφτά αλλά τη Δευτέρα θα έχω…οπότε είπα να περάσω το Σαββατοκύριακο οικονομικά και απο Δευτέρα θα τα κανονίσω όλα… Να σας πω και κάτι… κανένας δεν έφερε αντίρρηση… μάλιστα μου είπαν ότι από Δευτέρα και αργότερα να πληρώσω δεν έχουν πρόβλημα γιατί θα έχουν λεφτά. Και είχαν κανονίσει και κάποιες αγορές… Ο περιπτεράς μου είπε για ένα κοτεράκι που έχει κόψει και περιμένει να περάσει το Σαββατοκύριακο….Οπότε όπως λέμε “Μία και σήμερα…” και μετά η Δευτέρα.

Ο μεγάλος μου ο γιος, περιμένει τηλέφωνα από τις εταιρείες που έχει κάνει αίτηση πρόσληψης… και όλοι του είπαν από Δευτέρα…(προφανώς που θα έχουν λεφτά… αλλά δεν το είπαν γιατί θα χαλούσε το image της εταιρείας). Όσοι είχαν πρόβλημα ρευστότητας… μην αγχώνεστε… άλλωστε το Σαββατοκύριακο δεν γίνονται δουλειές…Από Δευτέρα όμως…

Ένα σημαντικό θέμα που με εντυπωσίασε χθες ήταν η προεκλογική ομιλία στο Σύνταγμα… Δεν το συζητάω… Τέτοια οργάνωση πρώτη φορά βλέπω…Φαρδείς διάδρομοι να κινηθείς άνετα από τη μια μεριά της πλατείας στην άλλη… με χώρο στα παγκάκια να κάτσεις… μια χαρά… οργάνωση… όχι αηδίες… όπως τις άλλες φορές που ξεκινούσε από τους Στήλους του Ολυμπίου Διός και έφτανε μέχρι την Ομόνοια και από την άλλη μεριά μέχρι το Μανστηράκι… και δεν μπορούσες να περπατήσεις… Τώρα τακτοποιημένα πράγματα…Μονο μέσα στη πλατεία…Και με περιφρούρηση… γύρω γύρω… Έτσι για να αισθανόμαστε όλοι ασφαλείς… Εμ το άλλο… Στις παλιές συγκεντρώσεις φέρνανε κόσμο από τις γύρω πόλεις με πούλμαν… Τώρα  όχι…δεν το συζητάω… λιτότης… Όλοι κάτοικοι της γύρω περιοχής ήταν… με τα σημαιάκια τους…μερικοί κρατάγανε και δυο σε κάθε χέρι… (τέτοιος ενθουσιασμός)… και όλοι εκεί…μπροστά από το πρόεδρο για να μη χάσουνε λέξη… (θέλουν και λίγο χρόνο στη μετάφραση…αλλά αν δεν χρησιμοποιήσεις τη γλώσσα δεν μαθαίνεις…όλοι το λένε αυτό). ‘Ακουσα κάποιο εδώ στη γειτονιά μου να λέει ότι δεν θα πάει στο Σύνταγμα γιατί είναι σίγουρη η νίκη μεθαύριο (χθες ήταν) και έτσι δεν θέλει να αναστατώσει τη πόλη με μια μεγαλειώδη συγκέντρωση. Θα ήταν κρίμα και άδικο για όλους τους άλλους. Α!!! Αν κατάλαβα γίνανε τρεις συγκεντρώσεις την ίδια μέρα στην Αθήνα… Έτσι είναι, η Αθήνα ανήκει σε όλους…

Δεν μπόρεσα να μη τα γράψω… πάλι. Γράφεις το πόνο σου μου είπε η γυναίκα μου. Δίκιο έχει…γιατι με πνίγει το άδικο… Το άδικο σε όλα εκείνα τα νέα παιδιά που δεν μπορούν να ονειρευτούν… Σε όλους εκείνους τους νέους ανθρώπους που πίστεψαν ότι μπορούν να κάνουν όνειρα…και σε ελάχιστο χρόνο τα είδαν να ανατρέπονται…Σε όλα τα “τιμημένα γηρατειά” που βλέπουν όλα τα χρόνια δουλειάς τους να μη μπορούν να μετατραπούν σε αξιοπρέπεια τώρα που πρέπει να ξεκουραστούν…Που μετράνε το δεκαράκι στο κάθε τι… Που δεν μπορούν να κάνουν “το κομμάτι τους” με τα εγγόνια τους…Που… που… που… Αλλά είπαμε…Αύριο είναι η τελευταία μέρα. Η μαγική εικόνα βγαίνει τη Δευτέρα. Σκεφτείτε λοιπόν αύριο όταν θα είστε μόνοι σας… με το πακέτο των χαρτιών μπροστά σας τι θα βάλετε μέσα στο φάκελλο. Αυτό που θα βάλετε θα καθορίσει το κρίμα και το άδικο ή το σωστό και το δίκαιο… Δεν έχουμε άλλωστε και πολλές δυνατότητες να τους πούμε τη γνώμη μας…

Τη καλημέρα μου…

Η μαγική εικόνα…

Εκλογές έρχονται…το διαδίκτυο οργιάζει με εγγραφές, βίντεο, καταγραφές, σχόλια, αναλύσεις… Μια άλλη διάσταση στον προεκλογικό αγώνα.

Η τηλεόραση στα καλύτερά της. Οι συζητήσεις δείχνουν την ποιότητα των ανθρώπων που καλούμαστε να εκλέξουμε. Άνθρωποι που δεν ξέρουν παρά μόνο να μιλάνε – πλην ελαχίστων οφείλω να ομολογήσω . Άνθρωποι που όταν βρεθούν στο γυαλί ανταγωνίζονται ποιος θα βγάλει τη μεγαλύτερη “κορώνα” υπέρ των αδυνάτων, κατά του μνημονίου ή της ορθότητας του. Αν τους παρατηρήσετε μόλις πάρουν τον λόγο αρχίζουν να μιλάνε και ξεχνάνε ότι πρέπει να γίνει διάλογος. Που σημαίνει, ακούω , απαντώ, μου απαντούν και άντε πάλι. Έτσι γίνεται διάλογος. Προσωπικά η παρουσία τους μόνο καθησυχαστική δεν είναι…Το αντίθετο μάλιστα. Όλοι αυτοί που εμφανίζονται μου δίνουν την εντύπωση ότι μόνο για τον εαυτό τους ιδρώνουν και μόλις αισθανθούν ότι δεν τους αφήνουν να πουν αυτά που θέλουν “ξεσπαθώνουν” και δεν σταματάνε αν δεν πούν όλα όσα θέλουν. Δεν μιλάμε για σεβασμό στον οικοδεσπότη ή στους συμπροσκεκλημένους. Με τέτοια αλαζονεία πως μπορώ εγώ να ελπίζω ότι αυτοί οι άνθρωποι θα ενδιαφερθούν για εμένα ή για οποιονδήποτε άλλον – εκτός τον εαυτό τους ίσως. Οι κραυγές τους στην “συζήτηση” μόνο ποιότητα δεν δείχνουν.

Αν και πρέπει να διακατέχεσαι από έντονο μαζοχισμό για να παρακολουθήσεις τέτοιες “συζητήσεις” αξίζει έστω και για κάποιο χρόνο, να δει κάποιος τέτοιες συζητήσεις για να καταλάβει ποιοι άνθρωποι ζητάνε τη ψήφο τους.

Γιατί οι φετεινές εκλογές είναι μια μαγική εικόνα… Άλλο σου λένε οι αφίσες να ψηφίσεις και άλλος άνθρωπος σου βγάινει τελικά.

Για να δείτε τι εννοώ.Στις σημερινές εφημερίδες κυκλοφορούσαν 4 φωτογραφίαες. Δύο του κ. Βενιζέλου και δύο το κ. Σαμαρά. Παρατηρείστε τις και δείτε πόσο διαφορετικές είναι στην αφίσα και στην πραγματικότητα και αυτό θυμηθείτε το στις 6 του Μάη, γιατί θα το δείτε στις 7 να γίνεται. Κοιτάξτε τι έννοώ.

1. Ο κ. Βενιζέλος στην αφίσα:

2. Ο κ. Βενιζέλος σε φωτό χωρίς επεξεργασία (και μάλιστα η μία δίπλα στην άλλη)

Αν βλέπετε ομοιότητες δειξτε τις και σε εμένα.

Και πάμε στο άλλο ζευγάρι.

3. Ο κ. Σαμαράς στην αφίσα.

4. Και σε φωτό χωρίς επεξεργασία.

Νομίζω ότι είναι φανερές οι διαφορές ανάμεσα στη διαφήμιση και την πραγματικότητα. Άρα θυμηθείτε τι μας λένε να ψηφίσουμε και τι θα ψηφίσουμε τελικά.

Και οι δύο φωτό είναι από σημερινές εφημερίδες και μου έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση η διαφορά μεταξύ τους που δεν μπόρεσα να μη κάνω τους συνειρμούς που διαβάσατε. Αν έψαχνα σίγουρα θα έβρισκα και άλλες μαγικές εικόνες.

Οπότε συμπολίτες, μέσα στο παραβάν, μόνοι, σκεφτείτε, αποφασίστε και ψηφίστε ό,τι θέλετε. Προσέξτε όμως, ψηφίζετε στις 6 και η μαγική εικόνα αποκαλύπτεται στις 7.

Τη καλησπέρα μου…

Είναι κάποια πράγματα που σε εξιτάρουν…

Έχετε αναρωτηθεί γιατί λέγεται ΒΔΕΛΛΑ το ιστολόγιο…και γιατί έχει τον υπέρτιτλο…”γιατί όλοι έχουμε τα κολλήματα μας”. Γιατί ισχύει ακριβώς αυτό, υπάρχουν κάποια θέματα με τα οποία έχω κόλλημα.

Ένα από αυτά είναι οι φίλοι μου…Σε αυτούς ανήκει μια ομάδα ανθρώπων…που λέγονται “Χημικοί του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων – έτους 1979”. Κάποτε πριν 14 χρόνια…είπαμε να βρεθούμε για τα εικοσάχρονα (τότε δεν υπήρχαν blog)…και μετά για τα τριαντάχρονα και βρεθήκαμε…και περάσαμε μοναδικά. (Υπάρχουν 3-4 εγγραφές που ακολουθούν σχετικά με τη συνάντηση αυτή).

Πέρασαν λοιπόν τα τρία χρόνια…σχεδόν και έχουμε ήδη αρχίσει να ψαχνόμαστε. Ήδη ο σκληρός πυρήνας της εκδήλωσης (δυο : ο υπογράφων και ο Γιάννης που είναι καθηγητής στο Πανεμπιστήμιο στα Γιάννενα – ο εκεί σύνδεσμος), συσκεφθήκαμε και συναποφασίσαμε, να ξεσηκώσουμε καμιά 40αριά αιώνιους έφηβους….(έτσι θέλουμε να μας βλέπουμε) από όλο το κόσμο…(κυριολεκτικά μια και τη τελευταία φορά ήρθε και ο Βασίλης από το Denver επί τούτου…για να δούμε φέτος…). Τον άλλο ξενιτεμένο δεν τον καταφέραμε μια και έρχεται Ιούλιο και δύσκολα ξαναέρχεται τον Σεπτέμβριο. Θα τον κυνηγήσω πάντως…(τ’ ακούς Παναγιώτη….).

Και μόνο η ιδέα..εμένα με έχει ξεσηκώσει και ήδη με τις πρώτες επικοινωνίες μαζευτήκαμε καμιά ντουζίνα και οι άλλοι οι τεμπέληδες…θα αναγκαστούν σε απάντηση. Πάντως από ότι κατάλαβα, γενικά υπάρχει ενδιαφέρον.

Βέβαια, είναι γνωστό ότι είναι δύσκολοι καιροί…και δύσκολα κάνεις προγραμματισμό σε τέτοιο βάθος χρόνου… αλλά “επί της αρχής” μπορούμε να έχουμε ένα προγραμματισμό. Όλη αυτή η διαδικασία εμένα με έχει ήδη ξεσηκώσει και αμέσως μετά τη σχολική χρονιά… και τις εξετάσεις θα έχει την πλήρη προσοχή μου…Δεν ξεχνώ ότι χρωστάω ένα βίντεο με φωτό και υλικό από όλα τα χρόνια…του 1979 και του 2000 και του 2009…και βλέπουμε για το 2012 τι θα μαζέψω…

Ένα άλλο κόλλημα μου είναι οι νέες τεχνολογίες… Δεν το έχετε καταλάβει…γι αυτό σας το λέω…Αυτό συνδυάζεται με τη Χημεία… και τι δίνει…μακάρι και να ήξερα…Δηλαδή ξέρω… το έχω στο μυαλό μου… και ετοιμάζομαι να το κάνω πράξη…Ήδη έχω μια σχετική εγγραφή από τον Νοέμβρη για το τι έχω κάνει…Από τότε έγιναν και άλλα… Η σκέψη είναι να μαζέψω όλο το υλικό σε μια στέγη και να το ανοίξω σε όποιον θέλει και το έχει ανάγκη… Έχω ήδη αρχίσει να σχεδιάζω τη δομή. Όποτε βρω χρόνο, γράφω όλα αυτά που θέλω να βάλω, και από υλικό άλλο τίποτα… 26 χρόνια γράφω…και βιβλία έχουν γραφτεί, και άπειρες σημειώσεις, και άπειρα διαγωνίσματα…και εξακολουθώ να γράφω…και να γεμίζω σκληρούς δίσκους…και DVD μήπως χρειαστούν και μαζεύονται και σκονίζονται και με το χρόνο αχρηστεύονται. Οπότε θα βγουν στον αέρα…Αν τα καταφέρω μέσα στο καλοκαίρι…

Πάμε στο τρίτο…Κάπου είχα γράψει ότι ένα από τα “χαρακτηριστικά” μου είναι ότι μου αρέσει να μαθαίνω… Και πολλές φορές, βάζω ένα στόχο και τον κυνηγάω μέχρι να τον πετύχω…μετά συνήθως μου φεύγει η “κάψα” αλλά κατά κανόνα, τελειώνω τη δουλειά. Έτσι φέτος παρακολουθώ ένα σεμινάριο για το MOODLE που ασχολούμαι για τρίτη χρονιά… Ακόμα μαθαίνω πράγματα…και πολύ χρήσιμα και ενδιαφέροντα… αλλά όλα αυτά είναι “άχρηστα” χωρίς την “τεχνογνωσία” του καθηγητή. Δηλαδή αν δεν ξέρεις τι θέλεις να δώσεις…δεν μπορείς να αξιοποιήσεις όλα αυτά τα εργαλεία. Άρα χρειάζονται σχέδια μαθήματος. Για κάθε μάθημα και για κάθε αντικείμενο…Ετσι ολοκληρώνοντας το σεμινάριο θα βάλω σε εφαρμογή το σχέδιο μου και θα στήσω από την αρχή ένα site για το μάθημα της χημείας στο Λύκειο. Το υπουργείο παιδείας τα μάζεψε όλα πίσω σχετικά με το νέο σχολείο…και το νέο σύστημα. Τα πράγματα θα αλλάξουν, “οψέποτε εφαρμοστεί το νέο σύστημα”. Πάντως η καινούργια δομή θα αφορά το μάθημα όχι όπως είναι δομημένο στο λύκειο αλλά θεματικά, με τα αντίστοιχα αντικείμενα…Το έχω σκεφτεί… να δω πως θα το πραγματοποιήσω…

Αυτά με τα κολλήματά μου…Από το Αίγιο, στη Κουνινά,  που έχει μια φναταστική ηλιόλουστη μέρα… και το γρυλλορούτερ που χρησιμοποιώ και το ΙΝΤΕΡΝΕΤ του γείτονα τη καλημέρα μου…

Μεγάλο Σάββατο σήμερα…

Περίεργη η Μεγάλη Εβδομάδα…Το Θείο Δράμα…πέρασε αλλά δεν είμαι σίγουρος αν το κατάλαβε κανείς. Μήπως είμαστε πολύ εγωιστές και σκεφτόμαστε μόνο το δικό μας δράμα…

Δεν ξέρω… Θέλω κάτι να γράψω αλλά δεν ξέρω τι…Φοβάμαι ότι κρύβω περίεργα συναισθήματα σήμερα…Ανάμεικτα. Έχουν να κάνουν με απογοήτευση, πίκρα, οργή ίσως…Η αβεβαιότητα του μέλλοντος…είναι αυτή που με ενοχλεί περισσότερο από όλα. Σε πολλά επίπεδα…

Τέλος πάντων…η Μεγάλη Βδομάδα πέρασε…αύριο θα φορτώσουμε τριγλυκερίδια και κιλά. Όσα πιθανόν χάσαμε λόγω νηστείας θα επανέλθουν σε πλήρη δόξα και τιμή. Μετά θα μαζευτούμε και σιγά σιγά θα μπούμε σε μια σειρά,  με την προοπτική να επανέλθουμε στη δουλειά μας. Και μετά θα μας παραμυθιάσουν με τα προεκλογικά…θα ψηφίσουμε με ένα κάρο διλήματα…(συνήθως το δίλημμα είναι ένα…Τα πολλά διλήματα είναι χάος). Θα βγεί ό,τι βγεί… και μετά θα αποθέσουμε την ελπίδα μας στους σωτήρες μας…και θα θεωρήσουμε ότι κάναμε το καθήκον μας…

Τέλος πάντων… και πάλι.

Σταματάω γιατι βγάζω πολύ μαυρίλα και απογοήτευση…και δεν πρέπει. Μάλλον τελικά με έχει επηρεάσει η Μεγάλη Βδομάδα…Σε τρεις ώρες έχουμε Ανάσταση. Μακάρι να είναι σε όλα τα επίπεδα, ώστε να μπορέσουμε να ξεκινήσουμε διαφορετικά. Να δούμε από αύριο το κόσμο αλλιώς… Και το κυριότερο… να μπορέσουμε να περάσουμε αυτή την άλλη άποψη σε όλους…

Καλή Ανάσταση…Καλό Πάσχα σε όλους σας… Να είμαστε καλά…σημαντική παράμετρος, επιμένω… να χαμογελάμε… να εκμεταλλευτούμε τα απλά και χρήσιμα που μας περιβάλλουν…, να βγούμε έξω και να μυρίσουμε Άνοιξη και κυρίως να τη δούμε…είναι εκεί…κοιτάξτε λίγο κάτω…στα πόδια σας… στη χαραμάδα κάτω από τις πλάκες του πεζοδρομίου, στηνάκρη του τοίχου, στο λουλουδάκι που ξεφύτρωσε στη γωνία του τοίχου… Ας μας γίνει παράδειγμα…ο τρόπος που λειτουργεί η φύση…

Καλή Ανάσταση.

Homo Interneticus…

Η εγγραφή που ακολουθεί έχει μια ιστορία. Δεν είναι δική μου. Για την ακρίβεια είναι του φίλου μου του Γιώργου. Είναι από εκείνους τους ανθρώπους που μπαίνουν κάποια στιγμή στη ζωή σου και μένουν εκεί για πάντα. Μπορεί να μην είναι ο κολλητός που βρισκεσαι καθημερινά, μια και έμενε Θεσσαλονίκη, αλλά πάντα είχαμε κάτι να πούμε. Και τα λέγαμε συχνά πυκνά. Τώρα γίνανε λίγο “χειρότερα” όσον αφορά την απόσταση, μια και είναι πλέον στη Γερμανία. Πάλι όμως οι νέες τεχνολογίες μηδένισαν τις αποστάσεις. Προχθές λοιπόν τα συζητάγαμε, και μια και είναι συγγραφέας, του ζήτησα ένα κείμενο του. Έτσι σήμερα παρουσιάζω ” ζεστό – ζεστό ” ένα κείμενό του. Και ποιο θα ήταν το θέμα; Το Ιντερνετ φυσικά.

Απολαύστε το κείμενο, γραμμένο από ένα “θεωρητικό” μια και είναι φιλόλογος (τελείωσε το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων), και όχι των πρακτικών. Αν κάποιος θέλει να επικοινωνήσει με τον ίδιο, μου το λέει εμένα ή χρησιμοποιεί…το Ιντερνετ. Σήμερα λοιπόν ο Γιώργος Βασιλείου-Μιχαήλ είναι συγγραφέας-σύμβουλος και ζει στη Βαυαρία, λίγα χιλιόμετρα έξω από το Μόναχο. Παρέχει επαγγελματικά τις εξής υπηρεσίες: Ghostwriting, Proof Reading & Editing, Life Coaching. Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί του στο email info@healthalphabet.com και να τον βρείτε στο Facebook στη διεύθυνση http://www.facebook.com/people/George-B-Michail/1173307032.

Και τώρα το κείμενο.

” Το 1996, προβλέποντας µε εντυπωσιακή ακρίβεια τις µελλοντικές εξελίξεις της τεχνολογίας, ο ιδρυτής της Microsoft, Bill Gates, έγραφε πως κάποια μέρα «η εικονική πραγµατικότητα θα είναι σίγουρα πολύ πιο συναρπαστική από όλα τα βιντεοπαιχνίδια και ο εθισµός θα είναι πολύ µεγαλύτερος».

Μόλις δέκα χρόνια αργότερα, η εικονική πραγµατικότητα ήταν ήδη µια «υπαρκτή πραγµατικότητα». Και σήµερα, ο virtual κόσµος του διαδικτύου βρίθει από εικονικούς τόπους συναντήσεων, οι οποίοι είναι είτε πιστά αντίγραφα υπαρκτών τόπων είτε ολότελα νέοι, αυθύπαρκτοι τόποι.

Σ’ αυτούς τους διαδικτυακούς τόπους συρρέουν καθηµερινά κατά χιλιάδες (ή και κατά εκατοµµύρια) άνθρωποι απ’ όλον τον κόσµο, για να γνωρίσουν «κάποιο πολύ ξεχωριστό άτοµο», να συζητήσουν ή να φλερτάρουν µαζί του, ακόµα και να συνταξιδέψουν µαζί του σε άλλους εξίσου εικονικούς τόπους, δικαιώνοντας απόλυτα τον «Mister Microsoft».

Αυτή η ιδιότυπη «µετανάστευση» (παρότι εικονική και µε έναν άλλο τρόπο µόνιµη, αφού δεν συντελείται άπαξ, αλλά επαναλαµβάνεται ες αεί, κατά τακτά ή άτακτα διαστήµατα) θυµίζει εν πολλοίς την αλλοτινή µετανάστευση των ανθρώπων της υπαίθρου προς τα µεγάλα αστικά κέντρα.

Και όπως εκείνη η µετανάστευση συνοδεύτηκε από την αστικοποίηση του αγροτικού πληθυσµού που, µε τη σειρά της, συνετέλεσε στη διαµόρφωση ενός νέου τύπου ανθρώπου, του homo urbanus», έτσι και η τωρινή µετανάστευση συνοδεύεται από την ολοένα αυξανόµενη «εικονικοποίηση» της σύγχρονης ζωής, που, µε τη σειρά της, συντελεί στη διαµόρφωση ενός νέου τύπου ανθρώπου: του διαδικτυακού ανθρώπου, δηλαδή του «Homo Interneticus».

Αυτός ο Homo Interneticus ζει ένα µεγάλο µέρος της ζωής του μέσα στον ιδιότυπο κόσµο του ∆ιαδικτύου και δηµιουργεί έναν ιδιότυπο πολιτισµό, τον «διαδικτυακό πολιτισµό». Η ίδια ανάγκη που σπρώχνει τον άνθρωπο στην εκκλησία ή στο γήπεδο, δηλαδή η ανάγκη του «ανήκειν κάπου», είναι αυτή που τον σπρώχνει και στο ∆ιαδίκτυο και τον µετατρέπει σε Homo Interneticus.

Το ∆ιαδίκτυο είναι µια δεύτερη ευκαιρία για (ατοµική και κοινοτική) ζωή. Ή, καλύτερα, η διαδικτυακή ζωή είναι µια «δεύτερη ζωή», η οποία, όµως, δεν αποτελεί επ’ ουδενί καρικατούρα της «πρώτης»⋅ είναι, αντίθετα, µια ολοκληρωµένη νέα ζωή, µια «vita nova». Αυτό είναι και το σηµαντικότερο χαρακτηριστικό του Homo Interneticus: ζει µια δεύτερη ζωή, παράλληλα µε την πρώτη.

Αν και η δυνατότητα γι’ αυτήν τη δεύτερη ζωή υπάρχει από τα πρώτα κιόλας χρόνια της εµφάνισης του ∆ιαδικτύου, εντούτοις φτάνει στα υψηλότερά της επίπεδα σε τούτον τον αιώνα, µε την ανάπτυξη και την ευρύτερη διάδοση των τεχνολογιών «εικονικής πραγµατικότητας» (“virtual reality”). Κορυφαία έκφραση της «vita nova» αποτελεί, σήµερα, ο διαδικτυακός τόπος Second Life (ηλεκτρονική διεύθυνση: http://www.secondlife.com).

Ο τόπος, που σύµφωνα µε τους δηµιουργούς του είναι «ένας τρισδιάστατος εικονικός κόσµος, που οικοδοµείται εξολοκλήρου από τους ίδιους τους κατοίκους του, στους οποίους και ανήκει», άνοιξε τις πύλες του το 2003 και ήδη τον Ιανουάριο του 2007 είχαν «µετοικήσει» σ’ αυτόν 2.500.000 άνθρωποι από κάθε γωνιά του πλανήτη!

Οι κάτοικοι της Second Life µοιράζουν τον χρόνο τους ανάµεσα στην «πραγµατική» και την «εικονική» ζωή τους, κινούνται δηλαδή αδιάκοπα ανάµεσα σε µια «πρώτη» και µια «δεύτερη» ζωή. Μέσα στον εικονικό κόσµο τους, έχουν το δικό τους σώµα, το δικό τους σπίτι, ακόµα και τη δική τους δουλειά! Και αναπτύσσουν, όπως και στον πραγµατικό κόσµο, σχέσεις κοινωνικές, επαγγελµατικές, φιλικές, ερωτικές.

Aς ακούσουµε (σε ελεύθερη δική µου µετάφραση) πώς περιέγραφε, το 2006, στιγµιότυπα της ζωής του σ’ αυτόν τον κόσµο ο Robert D. Hof, δηµοσιογράφος του «Business Week» (http://www.businessweek.com/magazine/content/06_18/b3982001.htm) :

«Καθώς περπατώ στο γυαλισµένο ξύλινο πάτωµα του ειρηνικού κινέζικου αγροτόσπιτου, ένα σιντριβάνι κελαρύζει απαλά και µια λεπτή αύρα ανακινεί την βαθυκόκκινη κουρτίνα της µιας εισόδου. Ντυµένη µ’ ένα κοµψό µπλε-πορφυρό φόρεµα, η Anshe Chung µε οδηγεί σ’ ένα χαµηλό κάθισµα, σ’ ένα τραπέζι πάνω στο οποίο είναι ήδη στρωµένα µπολ µε άσπρο ρύζι και φλιτζάνια µε πράσινο τσάι. Βρίσκοµαι εδώ για να συζητήσω µαζί της την εντυπωσιακή ανάπτυξη της επιχείρησής της, η οποία, αν και δηµιουργήθηκε µόλις δυο χρόνια πριν, απασχολεί σήµερα 17 ανθρώπους. Καθώς συζητάµε, η ιστορία της ακούγεται σαν ένα ακόµη κλασικό παραµύθι του επιχειρηµατικού κόσµου.

»Με τη µόνη διαφορά, ότι δεν ανέφερα µια µικρή λεπτοµέρεια: η χώρα της Chung, το όµορφα φτιαγµένο σπίτι της, ο ατµός που βγαίνει από τα φλιτζάνια του τσαγιού, όλα αυτά… δεν υπάρχουν. Ή, µάλλον, υπάρχουν µόνον ως pixels που χορεύουν στις οθόνες των ηλεκτρονικών υπολογιστών όλων εκείνων των ανθρώπων, οι οποίοι κατοικούν στον online εικονικό κόσµο που ακούει στο όνοµα Second Life.

»Η Anshe Chung είναι µια persona [avatar] ή ένας γραφιστικός χαρακτήρας οθόνης, φτιαγµένος από έναν Κινέζο δάσκαλο που ζει στη Γερµανία, κάπου κοντά στη Φρανκφούρτη. Και το καθιστικό δωµάτιο, στο οποίο η Chung και η δική µου persona ανταλλάσσουν γραπτά µηνύµατα, είναι µόνο µια σκηνή σε ένα απέραντο online διόραµα, που το διαχειρίζεται ο δηµιουργός της Second Life, δηλαδή το ερευνητικό εργαστήριο «Linden Lab» στο Σαν Φρανσίσκο.

»Οι συµµετέχοντες εγκαθιστούν το λογισµικό της Second Life στους προσωπικούς υπολογιστές τους, συνδέονται στο σύστηµα και χρησιµοποιούν, κατόπιν, το ποντίκι και το πληκτρολόγιό τους, για να περιπλανηθούν στα απέραντα φυσικά τοπία και τα αστικά περιβάλλοντα, να κουβεντιάσουν µε φίλους, να χτίσουν τα εικονικά τους σπίτια στα οικόπεδα της φανταστικής γης, και να διευθύνουν πραγµατικές επιχειρήσεις».

Τυπικά, η Second Life δεν είναι παρά ένα ακόµη από τα πολλά online παιχνίδια στα οποία µπορούν να συµµετέχουν ταυτόχρονα πολλοί παίκτες και τα οποία είναι ιδιαίτερα δηµοφιλή στην εποχή µας, αφού εκατοµµύρια άνθρωποι από ολόκληρο τον κόσµο δέχονται να πληρώνουν δεκαπέντε και πλέον δολάρια τον µήνα για να παίξουν σε αυτά.

Στην πραγµατικότητα, όµως, η Second Life είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό παιχνίδι. Είναι, όπως λέει και το όνοµά της, µια «δεύτερη ζωή», απόλυτα πραγµατική, τουλάχιστον για τη γενιά που µεγάλωσε µε τα video games. Η γενιά αυτή, άλλωστε, δεν αναγνωρίζει σαφείς διαχωριστικές γραµµές ανάµεσα στο παιχνίδι και την πραγµατική ζωή. Γι’ αυτό και επιµένω να µιλώ για µια «vita nova» και όχι για µια απλή καρικατούρα της πραγµατικής ζωής. Γι’ αυτό και ο Robert D. Hof τονίζει ότι η Second Life εκτοξεύει το παιχνίδι στα απώτατα όριά του, ώστε αυτό παύει να είναι παιχνίδι. Λέει χαρακτηριστικά:

«Στην πραγµατικότητα, είναι υπερβολικό να την ονοµάζουµε [τη Second Life] παιχνίδι, αφού οι κάτοικοι, όπως προτιµούν να αποκαλούνται οι παίκτες, δηµιουργούν τα πάντα. Αντίθετα απ’ ό,τι συµβαίνει σε άλλους εικονικούς κόσµους, η τεχνολογία της Second Life επιτρέπει στους ανθρώπους να κατασκευάζουν αντικείµενα, όπως ρούχα ή προσόψεις καταστηµάτων, από την αρχή, στη λογική του παιχνιδιού LEGO, και δεν τους περιορίζει στην απλή επιλογή ρούχων για τα οµοιώµατα ή προκατασκευασµένων κτιρίων, από ένα µενού. Αυτό σηµαίνει ότι οι κάτοικοι µπορούν να υλοποιήσουν οτιδήποτε µπορούν να φανταστούν, από συµβολαιογραφικές υπηρεσίες µέχρι τα κεριά που λιώνουν στα κηροπήγια».

Θα κλείσω την αναφορά µου στη Second Life (και στον Homo Interneticus), αντιγράφοντας την παράγραφο µε την οποία κλείνει το κείµενό του ο Robert D. Hof. Αφού πρώτα περιγράψει τη διένεξή του µε µιαν οµάδα κατοίκων της Second Life, οι οποίοι προσπάθησαν να τον πείσουν να ανταλλάξει µε κάποιο άλλο το οικόπεδό του, ο δηµοσιογράφος σηµειώνει:

«Στην αρχή, αναρωτιέµαι γιατί έχω (ή έχει το οµοίωµά µου, η persona µου) µια τόσο ενστικτώδη αντίδραση στην ενοχλητική παρέµβαση των γειτόνων. Στη συνέχεια, µε καταλαµβάνει µια έξαψη γονικής περηφάνιας: η persona µου, που µέχρι τώρα έχει ενεργήσει σχεδόν όπως θα ενεργούσα κι εγώ, αποτραβηγµένη από το πλήθος και προσέχοντας ιδιαίτερα τη στίξη στις γραπτές συνοµιλίες της, αποκτά ξαφνικά µια δική της ζωή. Σε τι θα εξελιχθεί το alter ego µου; ∆εν ξέρω ακόµα. Και αυτό είναι, ίσως, το πιο ωραίο µε τους εικονικούς κόσµους. Σε αντίθεση µε τον υλικό κόσµο, σ’ έναν εικονικό κόσµο µπορούµε να ζήσουµε τη δεύτερη ζωή µας έτσι όπως τη θέλουµε εµείς».

Όπως πάντα το κείμενο δημοσιεύθηκε “ως έχει” χωρίς παρεμβάσεις και διορθώσεις.

Τη καλημέρα μου….

Τσαντίζομαι όταν μου αλλάζουν τα δεδομένα…

Η σημερινή εγγραφή έχει να κάνει με μια εγκύκλιο του Υπουργείου… την 36799 Γ2 με χθεσινή ημερομηνία 2/4/2012. Τι λέει και γιατί τσαντίζομαι…

Μιλάει για την κατανομή των ωρών της Β’ λυκείου, για την επόμενη χρονιά. Και τι λέει ουσιαστικά… ότι δεν αλλάζει τίποτα στη δομή της Β’ Λυκείου. Πάλι γενική παιδεία και πάλι κατευθύνσεις. Η ίδια κατανομή, ούτε νέο Σχολείο, ούτε αλλαγή στη κατανομή των ωρών, ούτε μαθήματα εμβάθυνσης ούτε τίποτα.Και καλά θα μου πείτε…και εσένα τι σε κόφτει και τσαντίζεσαι;

Να σας εξηγήσω… Ξεκινάω τη δουλειά μου με δεδομένο ότι αυτό που μου λένε ότι θα γίνει, θα γίνει. Όταν μου κατεβάζετε τρία επιλέον κεφάλαια στην πρώτη Λυκείου με την λογική ότι του χρόνου κάποιοι μαθητές δεν θα ξανακάνουν χημεία, οπότε κάποιες βασικές έννοιες πρέπει να τις ξέρουν, εγώ θεωρώ υποχρέωση απέναντι στους μαθητές μου να τους καλύψω και να παραδώσω όλη την ύλη, γιατί δεν γνωρίζω τι θα ζητηθεί στη Β λυκείου. Έτσι πρέπει να έχουν όλες εκείνες τις απαραίτητες γνώσεις για να προχωρήσουν όπως θέλει ο καθένας και να μην εμποδισθεί από πράγματα που δεν έχει διδαχθεί. Έτσι έχω ξεκινήσει από τις αρχές του Σεπτέμβρη με ένα πρόγραμμα σφιχτό, ανελαστικό και τα τρέχω τα παιδάκια για να προλάβω. Και αναγκάζομαι κάποια πράγματα να τα περνάω στα γρήγορα, και να στέκομαι σε κάποια άλλα. Και όλα αυτά για να μπορέσω να φτάσω την τελευταία βδομάδα του Πάσχα να έχω τελειώσει ένα από τα επιπλέον κεφάλαια (Θερμοχημεία)  και να ετοιμάζομαι να μπω Οργανική. Δυστυχώς δεν είχα το χρόνο να σταθώ σε θέματα που τους δυσκόλεψαν, με μια άσκηση παραπάνω ή μια εφαρμογή ακόμα.

Και ξαφνικά τα πράγματα αλλάζουν… Και εμφανίζεται η Β’ Λυκείου όπως και πέρυσι (με τις Ερευνητικές Εργασίες επιπλέον και κάποιες μικροαλλαγές). Με χημεία Γενικής Παιδείας που σημαίνει ότι θα κάνω κανονικά την Οργανική Χημεία σε όλα τα παιδιά, με κατεύθυνση που σημαίνει ότι θα ξανακάνω την Θερμοχημεία στη Θετική κατεύθυνση. Και καλά για εμένα… η αλλαγή ουσιαστικά σημαίνει περισσότερος χρόνος να σταθώ σε κάποια θέματα που θεωρώ σημαντικά και θα είναι χρήσιμα σε όλους τους μαθητές ανεξάρτητα από την παραπέρα πορεία που θα ακολουθήσουν. Εκείνα τα παιδιά που είναι τα πρώτα ενός καινούργιου συστήματος που μεταλλάσσεται στο παλιό μέρα με τη μέρα τα σκέφτηκε κανείες; Περιμένουν να έχουν κάτι καινούργιο…το εξής παλιό.

Δεν ξέρω αν είμαι υπερβολικός αλλά τέλος πάντων ξεκαθαρίστε τι θα κάνουμε. Να ξέρουμε μικροί μεγάλοι τι θα έχουμε σαν προοπτική, για τις εξετάσεις και το μάθημα. Μη το αλλάζετε μέρα με τη μέρα. Τα παιδάκια δεν φταίνε. Ούτε τα “ανερχόμενα” από τη Γ’ Γυμνασίου, που μέχρι χθες ήταν τα πρώτα “που θα συμμετείχαν στο νέο σύστημα όταν θα είναι σε πλήρη ανάπτυξη”. Φοβάμαι ότι το Νέο Σχολείο…είναι μια ιδέα…για τουλάχιστον δύο χρόνια ακόμα… (για να κρατήσω μια επιφυλακτική στάση…μπας και κάτι γίνει…)

Ήδη αισθάνομαι καλύτερα. Δεν ξέρω τι πρέπει να περιμενω με όλες αυτές τις εξελίξεις… Ειλικρινά θα ήθελα να ξέρω που βρίσκομαι…

Ας δούμε αν μέσα στη βδομάδα υπάρχει κάποια εξέλιξη… μπας και ξεκαθαρίσει το τοπίο. Μέχρι τότε λοιπόν τη καλησπέρα μου…

Η Φλωρεντία όπως την είδα…

Βρέθηκα στη Φλωρεντία και τη Ραβέννα τις τέσσερις τελευταίες μέρες μέσα στα πλαίσια μια σχολικής εκδρομής. Η εκδρομή είχε εκπαιδευτικό χαρακτήρα. Αλλά νομίζω ότι το ξέρετε ήδη, κυρίως οι παλιοί μου φίλοι,  ότι πάντα γράφω την ανταπόκρισή μου (συνήθως σε δόσεις…) από την επίσκεψη μου. Έτσι και τώρα λοιπόν θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω όλα όσα είδα.

Και για να το θέσω απλά. Είδα ελάχιστα έως τίποτα. Υπάρχουν τόσα πολλά, που απλά από ένα σημείο και μετά…παθαίνεις αναισθησία και απλά βλέπεις. Αν προσπαθήσεις μπορείς να καταλάβεις τι είναι αυτά που βλέπεις. Αλλά θέλει διάβασμα. Πολύ διάβασμα. Και επανάληψη, πολλές επαναλήψεις. Και πάλι είναι αμφίβολο αν θα τα δεις όλα.

Θα ξεκινήσω από το εκπαιδευτικό και παιδαγωγκό κομμάτι. Το σκοπό αυτού του ταξιδιού. Όλα ξεκίνησαν από το ανθρώπινο σώμα… Πως έχει καταγραφεί το ανθρώπινο σώμα, στο Μεσαίωνα και την Αναγέννηση. Πως έχει αλλάξει η αντιμετώπιση του ανθρωπίνου σώματος μέσα από τα χρόνια. Αυτό ήταν το ερώτημα της εργασίας.

Και οι μαθητές ξεκίνησαν τις εργασίες τους. Μελέτησαν δημοφιλείς πίνακες και γλυπτά σε αυτή τη χρονική περίοδο και ψάξανε να βρουν τι άλλαξε με την αναγέννηση. Εντόπισαν τους ανθρώπους πίσω από αυτή τη κίνηση. Έκααν τη διάκριση ανάμεσα στους δημιουργούς και τους χρηματοδότες. Τις μεγάλες οικογένειες εμπόρων της Ιταλίας, που έχοντας “τόσο χρήμα που δεν φνατάζεσαι” με κανένα τρόπο, προώθησαν τις καλές τέχνες. Το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακά έργα και κτίσματα. Και τέλος όλα αυτά βγήκαν σε δημόσια θέα μέσα από τις γαλαρίες (gallery).

Μετά την ολοκλήρωση των εργασιών και τη μελέτη κάναμε επί τόπου επίσκεψη. Συνοδεύοντας 49 μαθητές έξι καθηγητές από δύο τάξεις του Λυκείου και από το Γαλλικό τομέα της Σχολής, βρεθήκαμε στη Φλωρεντία και μια μέρα στη Ραβένα.

Σήμερα θα έχουμε μια αναφορά σε όλα τα μέρη που επισκεφτήκαμε, και μέσα στη βδομάδα, θα ακολουθήσουν οι επιμέρους παρουσιάσεις.

Ξεκινώντας λοιπόν την πρώτη μέρα στις 7.00 από Ελλάδα, φτάσαμε Ιταλία και με λεωφορείο ξεκινήσαμε για Φλωρεντία. Στα μισά του δρόμου υπάρχει η μεσαιωνική πόλη Ορβιέτο. Αν δεχτούμε την πληροφορία από το ξεναγό, ο ναός του Ορβιέτο, είναι ο τέταρτος μεγαλύτερος ναός της Ιταλίας. Όντως τεράστιος αν και δεν τον είδα από μέσα. Κάποια στιγμή φτάσαμε στη Φλωρεντία και ξεκίνησε η ξενάγηση. Μπαίνοντας στο ιστορικό κέντρο ξεκινήσαμε από το Ναό του Τιμίου Σταυρού, κατεβήκαμε στο Παλιό Παλάτι, είδαμε τον Ποσειδώνα, τον Δαυίδ και τον Ηρακλή. Περάσαμε από την γκαλερί Uffizi και μετά περάσαμε τη κλασσική γέφυρα πάνω από τον Άρνο. Ρίξαμε μια κλεφτή ματιά στο παλάτι Πιττι και μετά μαζευτήκαμε στο ξενοδοχείο. Με ξύπνημα στις 3.30 (μια και πετάγαμε 7.00) φτάνοντας στις 8.00 το βράδυ καταλαβαίνετε σε τι κατάσταση είμασταν, μικροί μεγάλοι. Αυτή ηταν η πρώτη μέρα.

Η δεύτερη μέρα είχε δυο προγραμματισμένες επισκέψεις στο Uffizi και στο παλάτι Πιττι. Και τα δύο πιστέψτε με ήταν πλήρους απασχόλησης. Δηλαδή όπως και να το πω…το κάθε ένα ήθελε μέρες…Όχι τρεις ώρες που δώσαμε εμείς στο καθένα.

Η τρίτη μέρα είχε Ραβέννα. Ταξίδι και αφιξη επίσκεψη στο Άγιο Απολιννάριο τον Νέο, με εντυπωσιακά ψηφιδωτά, αντί για αγιογραφίες. Το Νεώνιο Βαπτιστήριο με επίσης εντυπωσιακά ψηφιδωτά και τέλος τη Βασιλκή του Σαν Βιτάλε. Ανάμεσα “σφηνώσαμε” και το μουσείο της Αρχιεπισκοπής της Ραβέννας.  Και μετά επιστροφή.

Και πάμε στη τελευταία μέρα… είχαμε το καλύτερο. Το μουσείο Γαλιλέο των φυσικών επιστημών…Η παιδική χαρά των ερευνητών. Οι περισσότεροι μαθητές ενθουσιάστηκαν και εντυπωσιάστηκαν από τα πρώτα βήματα των φυσικών επιστημών. Τις συσκευές των πειραμάτων, τα προπλάσματα, τα οργανα των εργαστηρίων Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να πω ότι όταν βγήκα εγώ και η συνάδελφος βιολόγος έφυγε όλο τα γκρουπ που είχε ήδη βγει. Και βγήκαμε και πέντε λεπτά νωρίτερα από τον προκαθορισμένο χρόνο.  Μετά είχαμε την μητρόπολη ή Duomo όπως το λένε στηνΙταλία. Η ερμηνεία της μητρόπολης είναι δική μας, μια και για αυτούς σημαίνει ναός της Παναγίας (κατά τον ξεναγό). Έτσι και αυτός ο ναός ήταν αφιερωμένος στη Παναγία. Ένας ναός ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ με διαστάσεις που όμοιες δεν έχω ξαναδεί. Η πρόσοψη εντυπωσιακή με ανάγλυφα σε κάθε σημείο και ένα εσωτερικό μάλλον απλό…με μερικές εντυπωσακές τεράστιες εικόνες στους κιτρινωπούς τοίχους, βιτρώ εντυπωσιακά και ένα τρούλο τεράστιο και ζωγραφισμένο. Είναι φανερό ότι εντυπωσιάστηκα από τις διαστάσεις. Προσπάθησα να φανταστώ το Εκκλησιαστικό όργανο (στέρεο αριστερά και δεξιά) να παίζει στην εκκλησία και δεν νομίζω ότι κατάληξα σε κάποια εικόνα.

Μετά διάλειμμα για φαγητό, μια τελευταία ματιά στη Φλωρεντία από την υπερυψωμένη πλατεία Μικελάντζελο… και αναχώρηση για Ρώμη και Ελλάδα.

Αυτή ήταν η εκπαιδευτική εκδρομή. Να περάσω και λίγο στα χρηστικά.

Γενικά τα πάντα είναι ακριβά. Αλλά αυτό είναι ας πούμε συνηθισμένο σε τουριστικό μέρος. Αλλά 3 € το μπουκαλάκι στο νερό – στο χέρι – και 6-7 € το λίτρο στο τραπέζι είναι πολλά, όπως και να το δεις. Το φαγητό βρίσκεις εύκολα, από τα σάντουιτς μέχρι τις πίτσες. Οι πίτσες έχουν μέση τιμή 7-8 € αλλά οι σαλάτες μικρές και σε ίδια τιμή. Τα ζυμαρικά τα έχουν για πρώτα και η τιμή τους στα ίδια επίπεδα αλλά σε διαστάσεις ορεκτικού…αν με εννοείτε. Από εκεί και μετά ανάλογα τι θέλετε, βλέπετε και κάνετε. Όμως… έγιναν και δυο περιστατικά, τα οποία αξίζει να αναφερθούν. Έδιωξαν ομάδες μαθητών από εστιατόρια, γιατί λέει παράγγελναν λίγα. 4 πίτσες για 7 άτομα θεωρήθηκε μικρός λογαριασμός και τους απομάκρυναν αν δε έπαιρναν και άλλα. Το βρήκα πολύ “χοντρό” από πολλές μεριές και δεν ξέρω τι θα γινόταν αν ρωτούσα κάποιον αστυνομικό, για το αν επιτρέπεται κάτι τέτοιο. Την απάντηση την ξέρω… αλλά το έμαθα εκ των υστέρων. Αλλιώς θα είχαμε σόου… από τα καλά.  Το δεύτερο είναι ότι σε ένα από τα πολλά παγωτατζίδικα που υπάρχουν ο υπάλληλος αν δεν του έδειχνες από την αρχή ποιο μέγεθος ήθελες έπαιρνε το μεγαλύτερο μπολ, και μετά σε υποχρέωνε να του πεις τι θέλεις και να το αγοράσεις. Βρήκε παιδιά και το έκανε…Και αυτό το πληροφορήθηκα αρκετά κατόπιν εορτής.. Αυτά σίγουρα είναι η καλύτερη διαφήμιση για τους ασχολούμενους με το τουρισμό στην Φλωρεντία. Ας πρόσεχαν.

Κατά τα άλλα. Εντυπωσιακός καιρός…αλλά θέλει άνετα αεράτα ρούχα και καλά παπούτσια. Ευέλικτο ντύσιμο, μια και το βράδυ έχει αρκετή δροσιά. Εμφανίζει αρκετά μεγάλη διαφορά θερμοκρασίας. Τα παπούτσια μου έχασαν τον σχεδιασμό της σόλας Έμεινε κάπου στη Φλωρεντία στα πλακόστρωτα.

Πολλά έγραψα πάλι. Από αύριο, έχουμε δουλειά και διαγωνίσματα. Η σημερινή μέρα ίσα που έφτασε – και με την αλλαγή της ώρας λιγότερο – για να έρθω λίγο στα ίσα μου… και να ξεκουραστώ. Τέλος όλα πλέον. Πάμε για τη λήξη του σχολικού έτους και την ολοκλήρωση των μαθημάτων.

Τα επόμενα θα έχουν αναλυτικότερη παρουσίαση και φωτογραφικό ύλικό.

Τη καλησπέρα μου…